Wprowadzanie danych do listy Microsoft Excel za pomocą formularza danych

Program Microsoft Excel umożliwia tworzenie i korzystanie z formularzy do wprowadzania danych na kilka sposobów.

•	Możesz wyświetlić wbudowany formularz do wprowadzania danych, wyszukać wiersze na podstawie zawartości komórek, a następnie usunąć wiersze z listy.

•	Jeśli masz program Microsoft Access, to możesz utworzyć za jego pomocą własny formularz, a następnie wykorzystywać go do wprowadzania, wyszukiwania lub usuwania danych na liście programu Microsoft Excel.

•	Możesz utworzyć szablon formularza za pomocą programu Microsoft Excel, a następnie skorzystać z Kreatora szablonów, aby dane wprowadzone na arkuszu formularza zebrać na liście programu Microsoft Excel lub w innej bazie danych.

•	Jeśli potrzebujesz złożonego lub wyspecjalizowanego formularza do wprowadzania danych, to możesz utworzyć arkusz wykorzystywany jako formularz, który następnie zostanie przystosowany do potrzeb.

Co chcesz zrobić?

Wykorzystać wbudowany formularz danych programu Microsoft Excel do pracy z listą

Utworzyć formularz programu Microsoft Access do pracy z listą programu Microsoft Excel

Wykorzystać istniejący formularz programu Microsoft Access do wprowadzania danych na listę programu Microsoft Excel

Wykorzystać Kreator szablonów do utworzenia formularza wprowadzania danych na listę programu Microsoft Excel

Utworzyć formularz w programie Microsoft Excel


Tworzenie formularza programu Microsoft Access do pracy z listą programu Microsoft Excel

Aby można było utworzyć formularz programu Microsoft Access, program ten musi być zainstalowany. Jeśli polecenie Formularz programu Access nie występuje w menu Dane programu Microsoft Excel, to należy zainstalować dodatek AccesLinks. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij tutaj [image].

1	Kliknij komórkę na liście programu Microsoft Excel.

2	Z menu Dane wybierz polecenie Formularz programu Access.

3	Jeśli pojawi się żądanie, zapisz skoroszyt, klikając przycisk Zapisz [image]. Następnie ponownie wybierz polecenie Formularz programu Access z menu Dane.

4	Aby utworzyć formularz w nowej bazie danych Microsoft Access, kliknij przycisk Nowa baza danych.

Aby utworzyć formularz w istniejącej bazie danych Microsoft Access, kliknij przycisk Istniejąca baza danych, a następnie wpisz ścieżkę dostępu do bazy w polu poniżej napisu Istniejąca baza danych. Aby wyszukać bazę danych w systemie lub w sieci, kliknij przycisk Przeglądaj.

5	Kliknij przycisk OK, a następnie postępuj zgodnie z instrukcjami w Kreatorze formularzy programu Microsoft Access.

6	Po zakończeniu tworzenia formularza przez Kreator formularzy programu Microsoft Access i wyświetleniu go, wykorzystaj formularz do wprowadzania danych na listę programu Microsoft Excel.

Uwaga   Kreator formularzy programu Microsoft Access kieruje tworzeniem formularzy do wprowadzania danych na listę programu Microsoft Excel. Na listę można wprowadzić dodatkowe dane, klikając przycisk Podgląd formularza programu Access, umieszczanym na arkuszu po prawej stronie listy poleceniem Formularz programu Access. Więcej informacji na temat formularzy programu Microsoft Access oraz Kreatora formularzy programu Microsoft Access można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.


Wprowadzanie danych na listę programu Microsoft Excel z wykorzystaniem formularza programu Microsoft Access

Procedura ta obowiązuje przy wprowadzaniu danych z wykorzystaniem formularza programu Microsoft Access, utworzonego wcześniej poleceniem Formularz programu Microsoft Access z menu Dane.

1	Kliknij przycisk Podgląd formularza programu Access znajdujący się po prawej stronie listy.

2	Zostanie wyświetlony wcześniej utworzony formularz, w którym można wprowadzać dane. Więcej informacji na temat wprowadzania danych do formularza można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.

Uwagi

•	Jeśli dany formularz nie może być odnaleziony, to ukaże się okno dialogowe Utwórz formularz programu Microsoft Access. Aby wyszukać plik .mdb programu Microsoft Access połączony z arkuszem, kliknij przycisk Przeglądaj.

•	Na listę programu Microsoft Excel można również wprowadzać i zapisywać dane, otwierając odpowiedni formularz w programie Microsoft Access. Przy korzystaniu z formularza bezpośrednio w programie Microsoft Access nie trzeba uruchamiać programu Microsoft Excel.

•	Więcej informacji na temat formularzy programu Microsoft Access i Kreatora formularzy programu Microsoft Access można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.


Tworzenie raportu programu Microsoft Access na podstawie danych z listy programu Microsoft Excel

Aby można było utworzyć raport programu Microsoft Access, program ten musi być zainstalowany. Jeśli polecenie Raport programu Access nie występuje w menu Dane programu Microsoft Excel, to należy zainstalować dodatek AccesLinks. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij tutaj  [image].

1	Z menu Dane wybierz polecenie Raport programu Access.

2	Jeśli pojawi się żądanie, zapisz skoroszyt, klikając przycisk Zapisz  [image]. Następnie ponownie wybierz polecenie Raport programu Access z menu Dane.

3	Aby utworzyć raport w nowej bazie danych Microsoft Access, kliknij przycisk Nowa baza danych.

Aby utworzyć raport w istniejącej bazie danych Microsoft Access, kliknij przycisk Istniejąca baza danych, a następnie wpisz ścieżkę dostępu do bazy w polu poniżej napisu Istniejąca baza danych. Aby wyszukać bazę danych w systemie lub w sieci, kliknij przycisk Przeglądaj.

4	Kliknij przycisk OK, a następnie postępuj zgodnie z instrukcjami w Kreatorze raportów programu Microsoft Access.

Uwaga   Kreator raportów programu Microsoft Access kieruje tworzeniem raportu na podstawie danych z listy programu Microsoft Excel. Raport na podstawie listy można następnie uaktualniać, klikając przycisk Podgląd raportu programu Access, umieszczanym na arkuszu po prawej stronie listy poleceniem Raport programu Access. Więcej informacji na temat raportów programu Microsoft Access oraz Kreatora raportów programu Microsoft Access można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.


Aktualizacja raportu programu Microsoft Access przy zmianach powiązanych z danymi programu Microsoft Excel

•	Kliknij przycisk Podgląd raportu programu Access znajdujący się po prawej stronie listy.

Utworzony wcześniej raport jest automatycznie uaktualniany na podstawie aktualnych danych z listy programu Microsoft Excel.

Uwagi

•	Jeśli dany raport nie może być odnaleziony, to ukaże się okno dialogowe Utwórz raport programu Microsoft Access. Aby wyszukać plik .mdb programu Microsoft Access połączony z arkuszem, kliknij przycisk Przeglądaj.

•	Raport można również uaktualniać, by odzwierciedlał zmiany na liście programu Microsoft Excel, otwierając go w programie Microsoft Access. Przy uaktualnianiu raportu bezpośrednio w programie Microsoft Access nie trzeba uruchamiać programu Microsoft Excel.

•	Więcej informacji na temat raportów programu Microsoft Access i Kreatora raportów programu Microsoft Access można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.


Konwersja listy programu Microsoft Excel na bazę danych programu Microsoft Access

Po konwersji listy na standard programu Microsoft Access można zarządzać danymi jedynie w programie Microsoft Access. Zmiany dokonane w bazie danych programu Microsoft Access po konwersji nie mają wpływu na listę programu Microsoft Excel.

Aby można było przekształcić listę programu Microsoft Excel, program Microsoft Access musi być zainstalowany. Jeśli polecenie Konwertuj na standard programu Access nie występuje w menu Dane programu Microsoft Excel, to należy zainstalować dodatek AccesLinks. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij tutaj [image].

1	Zaznacz komórkę na liście programu Microsoft Excel.

2	Z menu Dane wybierz polecenie Konwertuj na standard programu Access.

3	Aby utworzyć nową bazę danych Microsoft Access na podstawie listy, kliknij przycisk Nowa baza danych.

Aby dodać listę do istniejącej bazy danych Microsoft Access, kliknij przycisk Istniejąca baza danych, a następnie wpisz ścieżkę dostępu do bazy w polu poniżej napisu Istniejąca baza danych. Aby wyszukać bazę danych w systemie lub w sieci, kliknij przycisk Przeglądaj.

4	Kliknij przycisk OK.

Kreator importu arkuszy programu Microsoft Access oraz Kreator analizatora tabel kierują procesem nieodwracalnej konwersji listy programu Microsoft Excel na bazę danych programu Microsoft Access.

Uwagi

•	Do listy jest dodawana uwaga stwierdzająca, że została ona przekształcona do standardu programu Microsoft Access. Przy konwersji listy programu Microsoft Excel na bazę danych programu Microsoft Access oryginalne dane nie ulegają zmianie.

•	Więcej informacji na temat Kreatora importu arkuszy programu Microsoft Access oraz Kreatora analizatora tabel można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.


Przycisk Podgląd formularza programu Access lub przycisk Podgląd raportu programu Access w arkuszu nie działa.

•	Baza danych programu Microsoft Access zawierająca formularz lub raport mogła zostać przeniesiona. W polu dialogowym Utwórz formularz programu Microsoft Access lub Utwórz raport programu Microsoft Access kliknij przycisk Przeglądaj, aby wyszukać odpowiedni plik .mdb programu Microsoft Access. Jeśli dla formularza została utworzona nowa baza danych, to plik .mdb powinien mieć taką samą nazwę, jak plik skoroszytu.

•	Formularz lub raport mógł zostać usunięty z bazy danych. W programie Microsoft Excel dla listy może istnieć tylko po jednym formularzu i po jednym raporcie programu Microsoft Access. Jeśli po usunięciu istniejącego formularza lub raportu zostanie utworzony nowy, to na arkuszu zostanie dodany drugi przycisk Podgląd formularza programu Access lub Podgląd raportu programu Access. Poprzedni, nie działający przycisk można usunąć, wciskając klawisz CTRL, klikając przycisk, a następnie naciskając klawisz DELETE.

•	Nazwa skoroszytu, zawierającego listę mogła zostać zmieniona lub skoroszyt mógł zostać przeniesiony. Jeśli nazwa pliku skoroszytu zostanie zmieniona lub plik zostanie przeniesiony, przycisk przestaje działać. Pierwotną nazwę pliku skoroszytu można przywrócić, zmieniając ją na nazwę, jaką miał on w momencie utworzenia formularza lub raportu, a następnie przenosząc go z powrotem do folderu, w którym znajdował się on podczas tworzenia formularza lub raportu.

•	Arkusz może być chroniony. Z menu Narzędzia wybierz opcję Ochrona, a następnie z podmenu polecenie Nie chroń arkusza.

•	Nazwa tabeli dla listy programu Microsoft Excel w bazie danych programu Microsoft Access mogła zostać zmieniona. Nazwa tabeli musi mieć następującą formę:

nazwaskoroszytu_nazwaarkusza_Lista

Wszystkie spacje w nazwie skoroszytu oraz w nazwie arkusza są zastępowane znakami podkreślenia. Na przykład, jeśli lista programu Microsoft Excel znajduje się na arkuszu Arkusz 1 w skoroszycie o nazwie Inwentarz, to tabela będzie miała nazwę Inwentarz_Arkusz_1_Lista. Aby zmienić nazwę tabeli, kliknij nazwę w bazie danych Microsoft Access, a następnie wpisz poprawną nazwę.


Dodawanie przycisków, pól wyboru i innych formantów

Przy tworzeniu własnego formularza z wykorzystaniem arkusza lub wykresu, można dodawać przyciski, pola wyboru oraz inne typy formantów. Formanty te dają użytkownikowi możliwość wyboru opcji lub uruchamiania makr automatyzujących zadanie.

Za pomocą paska narzędzi Formularze można tworzyć takie formanty, jak przycisk, grupa pól wyboru, pole listy oraz pasek przewijania. Do przycisku można podłączyć istniejące makro lub utworzyć inne formanty, które dostarczają dane do pola listy lub zmieniają dane w arkuszu.

Formanty dostępne w przyborniku formantów znane są pod nazwą formanty ActiveX. Formanty ActiveX są podobne do formantów, występujących w takich językach programowania, jak np. Visual Basic i są to takie same formanty, jakie można umieszczać na własnych formularzach, tworzonych przy pomocy Edytora języka Visual Basic. Gdy formant ActiveX jest umieszczany na arkuszu, powstaje kod makro, który jest przechowywany w tym formancie, a nie tylko uruchamiany w momencie kliknięcia formantu.

Formanty ActiveX posiadają właściwości, które można zmieniać w celu dostosowania formantu, można na przykład zażądać, aby etykieta powiązana z przyciskiem opcji była zawijana w kilka wierszy podczas zmiany rozmiaru formantu. Z formantami ActiveX związanych jest wiele czynności lub zdarzeń, które mogą wystąpić podczas ich używania, na przykład typ wskaźnika wyświetlanego podczas wskazywania formantu. Formanty ActiveX mogą być również wykorzystywane przy tworzeniu formularzy i okien dialogowych dla własnych programów w języku Visual Basic. Przybornik formantów zawiera formanty, które nie występują na pasku narzędzi Formularze, jak np. przyciski przełączników czy graficzne formanty. Ponadto dostępne są specyficzne formanty, zainstalowane przez inne aplikacje. Więcej informacji na temat właściwości formantów ActiveX można znaleźć w Pomocy języka Visual Basic.

Uwaga   Jeśli przycisk został umieszczony na arkuszu, to jest on dostępny tyko wówczas, gdy arkusz ten jest otwarty. Jeśli chcesz, aby makro mogło być uruchamiane niezależnie od tego, jakie skoroszyty są aktualnie otwarte, to możesz uruchamiać makro za pomocą przycisku umieszczonego na własnym pasku narzędzi. Aby dowiedzieć się, jak uruchamiać makro za pomocą przycisku na pasku narzędzi, kliknij tutaj [image].


Dodawanie do arkusza przycisków, pól wyboru i innych formantów

Do umieszczania formantów na arkuszu służy pasek narzędzi Formularze Zawiera on formanty przeznaczone do pracy z programem Microsoft Excel, wykorzystujące wcześniej utworzone makra. Formanty sterujące z paska narzędzi Formularze wykorzystuje się przy uruchamianiu pojedynczych makr oraz przy tworzeniu miejsc WWW.

Przybornik formantów zawiera formanty ActiveX oraz specyficzne formanty, zainstalowane przez inne aplikacje. W formantach ActiveX wykorzystywane są makra napisane specjalnie dla tego formantu. Formantów ActiveX używa się w przypadkach, w których istnieje potrzeba kontroli różnych zdarzeń, występujących w trakcie korzystania z formantu.

Podczas dodawania formantu można zmieniać jego właściwości. Właściwości formantu określają jego wygląd, komórkę lub zakres komórek, do których odwołuje się formant oraz jego stan (na przykład, czy pole wyboru jest domyślnie zaznaczone, czy wyczyszczone).

Co zamierzasz robić?

Poznać typy oraz właściwości przycisków, pól wyboru i innych formantów z paska narzędzi Formularze

Poznać typy formantów ActiveX

Dodać formanty do arkusza, korzystając z paska narzędzi Formularze

Dodać formanty ActiveX, korzystając z przybornika formantów


Dodawanie formantów do arkusza przy pomocy paska narzędzi Formularze
Dodawanie formantów do arkusza za pomocą paska narzędzi Formularze

Jeśli chcesz wykorzystać formant na arkuszu do uruchomienia istniejącego makra, upewnij się, czy skoroszyt zawierający to makro jest otwarty.

1	Otwórz arkusz, do którego chcesz dodać formanty.

2	Upewnij się, czy jest widoczny pasek narzędzi Formularze.

3	Na pasku narzędzi Formularze kliknij przycisk odpowiadający formantowi, który chcesz dodać.

4	Przeciągając, nadaj formantowi na arkuszu odpowiedni rozmiar.

5	Jeśli dodajesz przycisk, w polu Nazwa makra wybierz makro, które ma być uruchamiane przy kliknięciu przycisku.

Jeśli dodajesz formant nie będący przyciskiem, kliknij go prawym przyciskiem myszy, a następnie z menu podręcznego wybierz polecenie Przypisz makro.

Jeśli makro nie istnieje, to możesz zarejestrować lub napisać nowe makro. W polu Nazwa makra kliknij przycisk Rejestruj, aby nagrać nowe makro. Aby napisać nowe makro, kliknij przycisk Nowe aby otworzyć moduł języka Visual Basic.

Uwaga   Jeśli formant został dodany do arkusza, to jest on dostępny tylko wówczas, gdy arkusz ten jest otwarty. Jeśli chcesz przy pomocy przycisku uruchamiać makro niezależnie od tego, jakie skoroszyty są aktualnie otwarte, to możesz wykorzystać przycisk na własnym pasku narzędzi. Aby dowiedzieć się, jak uruchamiać makro za pomocą przycisku na pasku narzędzi, kliknij tutaj  [image].


Dodawanie formantu ActiveX za pomocą przybornika formantów

1	Otwórz arkusz, do którego chcesz dodać formant ActiveX.

2	Jeśli Przybornik formantów nie jest widoczny, z menu Widok wybierz polecenie Paski narzędzi, a następnie kliknij Przybornik formantów.

3	Kliknij przycisk odpowiadający formantowi, który chcesz dodać.

4	Przeciągając, nadaj formantowi na arkuszu odpowiedni rozmiar.

5	Aby ustawić właściwości formantu, kliknij go prawym przyciskiem myszy, a następnie z menu podręcznego wybierz opcję Właściwości. Aby uzyskać więcej informacji na temat właściwości formantu AcitveX, kliknij [image].

6	Aby do formantu dodać kod makro, kliknij go prawym przyciskiem myszy, a następnie z menu podręcznego wybierz opcję Pokaż kod.

Aby z Edytora języka Visual Basic powrócić do programu Microsoft Excel, z menu Plik wybierz polecenie Zamknij i powróć do programu Excel.

7	Aby zakończyć tryb projektowania i uaktywnić formant ActiveX, kliknij Zakończ tryb projektowania [image].


Typy przycisków, pól wyboru i innych formantów z paska narzędzi Formularze

Przyciski, pola wyboru i inne formanty z paska narzędzi Formularze umożliwiają wybór opcji podczas korzystania z formularza. Na przykład, jeśli tworzysz formularz osobowy, możesz dodać dwa przyciski opcji określające, czy pracownik jest zatrudniony w pełnym, czy w niepełnym wymiarze godzin. Ponieważ tylko jeden z przycisków opcji może być zaznaczony, pracownik może być zatrudniony tylko albo w pełnym, albo w niepełnym wymiarze godzin.

Większość z formantów ma właściwości, które mogą być zmieniane. Dla przycisku polecenia i etykiety można zmieniać jedynie właściwości formatowania.

Typ formantu	Opis
Przycisk polecenia	Przycisk uruchamiający, po naciśnięciu, makro.
Pole wyboru	Pole, włączające i wyłączające opcję. Na arkuszu lub w grupie można zaznaczyć więcej niż jedno pole wyboru. Aby uzyskać więcej informacji na temat właściwości pola wyboru, kliknij tutaj  [image].
Przycisk opcji	Przycisk zaznaczający jedną opcję z grupy opcji zawartych w polu grupy. W polu grupy można zaznaczyć tylko jeden przycisk opcji. Przycisków opcji używa się w przypadkach, gdy dopuszczalna jest tylko jedna z kilku możliwości. Aby uzyskać więcej informacji na temat właściwości przycisku opcji, kliknij tutaj  [image].
Pole listy	Pole zawierające listę elementów. Aby uzyskać więcej informacji na temat właściwości pola listy, kliknij tutaj [image].
Pole kombi	Rozwijalne pole listy. Element zaznaczony w polu listy jest wyświetlany w polu tekstowym. Aby uzyskać więcej informacji na temat właściwości pola kombi, kliknij tutaj [image].
Pasek przewijania	Formant służący do przewijania listy wartości poprzez klikanie strzałek przewijania lub przeciąganie pola przewijania. Wartości można przesuwać stronami, klikając pomiędzy polem przewijania a strzałką przewijania. Aby uzyskać więcej informacji na temat właściwości paska przewijania, kliknij tutaj [image].
Pokrętło	Przycisk ze strzałką w górę i strzałką w dół, który można połączyć z komórką. Aby zwiększyć wartość, kliknij strzałkę w górę; aby zmniejszyć wartość, kliknij strzałkę w dół. Aby uzyskać więcej informacji na temat zmiany właściwości pokrętła, kliknij tutaj [image].
Etykieta	Tekst, dodawany do arkusza lub formularza, dostarczający informacji na temat formantu, arkusza lub formularza.
Grupa	Ramka i etykieta służąca do grupowania powiązanych formantów, takich jak przyciski opcji lub pola wyboru.


Typy formantów ActiveX

W następującej tabeli podano wykaz formantów ActiveX znajdujących się w przyborniku formantów. Więcej informacji na temat formantów ActiveX można znaleźć w Pomocy języka Visual Basic.

Typ formantu	Opis
Pole wyboru	Opcja, którą można włączać i wyłączać, zaznaczając ją lub czyszcząc. Jednocześnie można zaznaczyć więcej niż jedno pole wyboru.
Pole tekstowe	Pole, w którym można wpisywać tekst.
Przycisk polecenia	Przycisk, uruchamiający czynność po jego naciśnięciu.
Przycisk opcji	Przycisk, służący do zaznaczania tylko jednej z opcji w grupie.
Pole listy	Pole zawierające listę elementów.
Pole kombi	Pole tekstowe z rozwijalną listą. W polu można pisać lub zaznaczyć wybrany element.
Przycisk przełącznika	Przycisk, który po kliknięciu pozostaje wciśnięty, a zwalniany jest kolejnym kliknięciem.
Pokrętło	Przycisk, który może być połączony do komórki lub pola tekstowego. Aby zwiększyć wartość, należy kliknąć strzałkę w górę; aby zmniejszyć wartość, należy kliknąć strzałkę w dół.
Pasek przewijania	Formant służący do przewijania listy wartości poprzez klikanie strzałek przewijania lub przeciąganie pola przewijania. Wartości można przesuwać stronami, klikając pomiędzy polem przewijania a strzałką przewijania.
Etykieta	Tekst, dodawany do arkusza lub formularza, dostarczający informacji na temat formantu, arkusza lub formularza.
Obraz	Formant, służący do osadzania rysunku w formularzu.
Ramka	Ramka i etykieta służąca do grupowania powiązanych formantów, takich jak przyciski opcji lub pola wyboru.
Więcej formantów	Lista dodatkowych formantów ActiveX.


Automatyzacja zadania za pomocą formantu ActiveX

Zadanie można zautomatyzować za pomocą formantu ActiveX, przypisując do niego makro. Więcej informacji na temat pisania makr można znaleźć w Pomocy języka Visual Basic.

1	Aby do formantu AcitveX na arkuszu lub formularzu przypisać makro, upewnij się, czy jest widoczny Przybornik formantów. Aby wyświetlić Przybornik formantów, z menu Widok wybierz opcję Paski narzędzi, a następnie kliknij Przybornik formantów.

2	Kliknij Tryb projektowania [image].

3	Aby przypisać makro lub zmienić makro przypisane do formantu, kliknij go prawym przyciskiem myszy, a następnie z menu podręcznego wybierz polecenie Pokaż kod.

4	Napisz makro w oknie modułu.

5	Po zakończeniu pisania makra, z menu Plik wybierz polecenie Zamknij i powróć do programu Excel.

6	Po zakończeniu edycji formantu kliknij Zakończ tryb projektowania [image].


Zmiana, przesuwanie oraz zmiana rozmiaru przycisku, pola wyboru lub innego formantu

W programie Microsoft Excel 97 występują dwa różne typy formantów sterujących, które można umieszczać na arkuszu: formanty dodawane za pomocą paska narzędzi Formularze oraz formanty ActiveX. Aby zmienić formant, dodany za pomocą paska narzędzi Formularze, postępuj zgodnie z poniższą procedurą. Aby uzyskać więcej informacji na temat zmian formantu ActiveX, kliknij tutaj  [image].

1	Kliknij prawym przyciskiem myszy formant, który chcesz zmienić, a następnie z menu podręcznego wybierz polecenie Formatuj obiekt.

2	Aby zmienić właściwości formantu, kliknij kartę Formant. Aby uzyskać informacje na temat właściwości formantu, które można zmieniać, kliknij tutaj  [image].

Aby zmienić sposób zmiany rozmiaru lub przesuwania formantu podczas zmiany rozmiaru lub przesuwania znajdujących się pod nim komórek, kliknij kartę Właściwości.

3	Kliknij przycisk OK.

4	Aby przesunąć formant, przeciągnij go w inne położenie. Aby wyrównać położenie formantu z liniami siatki komórek, podczas przeciągania formantu trzymaj wciśnięty klawisz ALT.

Aby zmienić rozmiar formantu, przeciągnij jeden z uchwytów zaznaczania. Aby zmienić rozmiar formantu zachowując jego proporcje, podczas przeciągania uchwytów wyboru w narożniku trzymaj wciśnięty klawisz SHIFT.

5	Aby usunąć uchwyty zaznaczania, kliknij komórkę na arkuszu.


Zmiana, przesuwanie lub zmiana rozmiaru formantu ActiveX

1	Przed edycją formantu ActiveX na arkuszu lub na formularzu upewnij się, czy widoczny jest Przybornik formantów. Aby wyświetlić Przyornik formantów, z menu Widok wybierz opcję Paski narzędzi, a następnie kliknij Przybornik formantów.

2	Kliknij Tryb projektowania  [image].

3	Aby zmienić właściwości formantu, kliknij go prawym przyciskiem myszy, a następnie z menu podręcznego wybierz opcję Właściwości.

Aby przesunąć formant, przeciągnij go w inne położenie. Aby wyrównać położenie formantu z liniami siatki komórek, podczas przeciągania formantu trzymaj wciśnięty klawisz ALT.

Aby zmienić rozmiar formantu, przeciągnij jeden z uchwytów wyboru. Aby zmienić rozmiar formantu zachowując jego proporcje, podczas przeciągania uchwytów wyboru w narożniku trzymaj wciśnięty klawisz SHIFT.

Aby zmienić sposób zmiany rozmiaru lub przesuwania formantu podczas zmiany rozmiaru lub przesuwania znajdujących się pod nim komórek, kliknij formant prawym przyciskiem myszy, wybierz polecenie Formatuj obiekt i kliknij kartę Właściwości.

4	Po zakończeniu edycji formantu kliknij Zakończ tryb projektowania  [image].


Rozwiązywanie problemów z przyciskami, polami wyboru i innymi formantami

Na czym polega problem?

Gdy klikam przycisk lub inny formant, niektóre z poleceń programu Microsoft Excel stają się niedostępne.

Po zainstalowaniu oprogramowania zawierającego formanty ActiveX formanty te nie ukazują się w poleceniu Więcej formantów.

Gdy klikam formant prawym przyciskiem myszy, by go edytować, nic się nie dzieje.

Gdy klikam przycisk lub inny formant, otrzymuję komunikat o błędzie programu Microsoft Excel sygnalizujący, że nie można znaleźć pliku.


Gdy klikam przycisk lub inny formant, niektóre z poleceń programu Microsoft Excel stają się niedostępne.

Został kliknięty formant ActiveX. Formanty ActiveX są osadzonymi obiektami graficznymi, leżącymi na wierzchu arkusza. Aby uaktywnić polecenia programu Microsoft Excel, kliknij komórkę na arkuszu.


Po zainstalowaniu oprogramowania zawierającego formanty ActiveX formanty te nie ukazują się w poleceniu Więcej formantów.

Podczas instalacji nowego zestawu formantów ActiveX program instalacyjny zazwyczaj dokonuje rejestracji każdego z nich, udostępniając je do użytku w programie Microsoft Excel. Formanty ActiveX są przechowywane albo w plikach sterujących, mających rozszerzenie .ocx, albo w bibliotekach DLL o rozszerzeniu .dll. Jeśli po wybraniu opcji Więcej formantów [image]  w przyborniku formantów na liście nie ukazuje się żądany formant, to należy go zarejestrować. W przyborniku formantów wybierz opcję Więcej formantów.  . U dołu listy kliknij Zarejestruj formant niestandardowy. W oknie dialogowym Zarejestruj formant niestandardowy odszukaj folder zawierający pliki sterujące lub biblioteki DLL żądanych formantów. Zaznacz formant, który chcesz zarejestrować i kliknij OK.


Gdy klikam formant prawym przyciskiem myszy, aby go edytować, nic się nie dzieje.

Jeśli po kliknięciu formantu prawym przyciskiem myszy w celu wyświetlania menu podręcznego nic się nie dzieje, to jest to formant ActiveX, a nie formant dodany za pomocą paska narzędzi Formularze. Aby wyświetlić menu podręczne dla formantów AcitveX — na przykład w celu edycji właściwości lub przejrzenia kodu makra, należy przełączyć się w tryb projektowania. Aby przełączyć się w ten tryb, w przyborniku formantów kliknij przycisk Tryb projektowania.


Gdy klikam przycisk lub inny formant, otrzymuję komunikat o błędzie programu Microsoft Excel, że nie można znaleźć pliku.

W programie Microsoft Excel otwierany jest zazwyczaj skoroszyt, zawierający makro przypisane do formantu. Jeśli po kliknięciu formantu ukazuje się komunikat programu Microsoft Excel stwierdzający, że nie można odnaleźć pliku, to skoroszyt zawierający żądane makro albo już nie istnieje, albo jego nazwa została zmieniona. W przypadkach tych należy albo do formantu przypisać inne makro, albo usunąć ten formant.

Aby przypisać do formantu inne makro, upewnij się, że skoroszyt, w którym znajduje się żądane makro jest otwarty. Następnie kliknij formant prawym przyciskiem myszy, wybierz polecenie Przypisz makro, a następnie wybierz nazwę makra w polu Nazwa makra.


Właściwości sterujące pól wyboru i przycisków opcji

Do właściwości sterujących pola wyboru należą:

•	Wartość pola wyboru, która określa stan pola wyboru, to znaczy, czy pole jest zaznaczone (Wybrana), wyczyszczone (Nie wybrana) czy dowolne (Mieszane).

•	Łącze komórki odzwierciedlającej wartość stanu pola wyboru. Gdy pole wyboru jest zaznaczone, komórka podana w polu Łącze komórki zawiera wartość logiczną PRAWDA. Gdy pole wyboru jest wyczyszczone, komórka ta zawiera wartość logiczną FAŁSZ. Gdy stan pola wyboru jest mieszany, w komórce znajduje się wartość błędu #N/D.

Do właściwości sterujących przycisku opcji należą:

•	Wartość przycisku opcji, która określa stan przycisku opcji, to znaczy, czy przycisk jest zaznaczony (Wybrana), czy niezaznaczony (Nie wybrana).

•	Łącze komórki odzwierciedlającej, który z przycisków opcji jest wybrany. Ponieważ przycisk opcji służy do wybierania jednej z opcji w grupie, powiązane przyciski opcji umieszcza się w polu grupy, a następnie łączy się każdy z przycisków z tą samą komórką arkusza, korzystając z pola Łącze komórki. Gdy zostanie wybrany jeden z przycisków opcji, w komórce znajdzie się numer tego przycisku w grupie. Numer ten może być wykorzystywany w formułach, zwracających wynik w zależności od wybranej opcji. Na przykład, przy tworzeniu formularza osobowego umieszczono na nim jeden przycisk opcji oznaczony etykietą Pełny wymiar i drugi oznaczony etykietą Częściowy wymiar i oba te przyciski połączono z komórką C1. Następująca formuła wyświetla napis "Pełny wymiar", jeśli wybrany jest pierwszy przycisk opcji lub napis "Częściowy wymiar", jeśli wybrany jest drugi z przycisków opcji.

=JEŻELI(C1=1,"Pełny wymiar","Częściowy wymiar")


Właściwości sterujące pól list i pól kombi

Do właściwości sterujących pola listy należą:

•	Zakres wejściowy, który odnosi się do listy wartości na arkuszu. Zakres ten dostarcza wartości, umieszczane w polu listy.

•	Łącze komórki, czyli komórka, w której zwracana jest wartość odpowiadająca elementowi wybranemu z listy. Liczba ta może być wykorzystywana w formule do zwracania wyniku na podstawie elementu wybranego z listy. Na przykład, jeśli pole listy jest połączone z komórką C1, a zakresem wejściowym jest zakres D10:D15, to następująca formuła zwróci wartość z zakresu D10:D15 na podstawie wyboru dokonanego na liście:

=INDEKS(D10:D15,C1)

•	Typ zaznaczania, który określa, jak można zaznaczać elementy na liście. Jeśli ustawisz zaznaczanie Grupowe lub Rozszerzanie, to komórka określona przez Łącze komórki jest ignorowana.

Pole kombi jest rozwijalnym polem listy. Do właściwości sterujących pola listy należą:

•	Zakres wejściowy, który odnosi się do listy wartości na arkuszu. Zakres ten dostarcza wartości, umieszczane w rozwijalnym polu listy

•	Łącze komórki, czyli komórka, w której zwracana jest wartość odpowiadająca elementowi wybranemu z listy. Liczba ta może być wykorzystywana w formule do zwracania wyniku na podstawie elementu wybranego z listy.

•	Wiersze rozwijane, określające liczbę wierszy, wyświetlanych w polu rozwijalnej listy.


Właściwości sterujące pasków przewijania i pokręteł

Do właściwości sterujących paska przewijania należą:

•	Bieżąca wartość pola przewijania na pasku przewijania, która odpowiada względnemu położeniu pola przewijania na pasku.

•	Minimalna wartość paska przewijania, która odpowiada położeniu u samej góry pionowego paska lub z lewego końca poziomego paska przewijania.

•	Maksymalna wartość paska przewijania, która odpowiada położeniu u samego dołu pionowego paska lub z prawego końca poziomego paska przewijania.

•	Skok wartości, odpowiadający odcinkowi, o jaki przesuwa się pole przewijania przy kliknięciu strzałki na końcu paska.

•	Zmiana strony, odpowiadająca odcinkowi, o jaki przesuwa się pole przewijania przy kliknięciu paska pomiędzy nim a jedną ze strzałek przewijania.

•	Łącze komórki zwracającej bieżącą wartość paska przewijania. Liczba ta może być wykorzystywana w formułach do zwracania wyniku na podstawie położenia paska przewijania.

Pokrętło ma takie same właściwości sterujące, jak pasek przewijania, z wyjątkiem właściwości Zmiana strony, która dla pokrętła nie występuje.


Dodawanie danych do wykresu

Najłatwiejszym sposobem dodawania danych do arkusza wykresu jest kopiowanie i wklejanie danych z arkusza do wykresu.

Najłatwiejszym sposobem dodawania danych do wykresu osadzonego utworzonego na podstawie przylegających komórek jest operowanie zakresami oznaczonymi kolorami. Dane do wykresu osadzonego można również dodawać poprzez ich przeciąganie z arkusza do wykresu. Jeśli wykres został utworzony na podstawie nie przylegających obszarów zaznaczonych, należy stosować kopiowanie i wklejanie.

Co chcesz zrobić?

Dodać dane do wykresu przez kopiowanie i wklejanie

Dodać dane do wykresu osadzonego, stosując zakresy oznaczone kolorami

Dodać dane do wykresu osadzonego przez przeciąganie


Dodawanie danych do wykresu przez kopiowanie i wklejanie

1	Zaznacz komórki zawierające dane, które chcesz dodać do wykresu.

Jeśli chcesz, aby dla nowych danych na wykresie pojawiła się etykieta kolumny lub wiersza, dołącz do zaznaczonego obszaru komórkę zawierającą etykietę.

2	Kliknij polecenie Kopiuj  [image].

3	Kliknij wykres.

4	Aby dane zostały automatycznie wklejone do wykresu, kliknij polecenie Wstaw  [image].

Aby określić sposób prezentacji danych na wykresie, z menu Edycja wybierz polecenie Wklej specjalnie, a następnie wybierz żądane opcje.

Aby wyświetlić Pomoc dla danej opcji, kliknij znak zapytania  [image]  a następnie kliknij tę opcję.


Dodawanie danych do wykresu osadzonego przez przeciąganie

1	Zaznacz komórki zawierające dane, które mają zostać dodane do wykresu. Komórki te muszą na arkuszu przylegać do siebie.

Jeśli chcesz, aby dla nowych danych na wykresie pojawiła się etykieta kolumny lub wiersza, dołącz do zaznaczonego obszaru komórkę zawierającą etykietę

2	Wskaż krawędź zaznaczonego obszaru.

3	Przeciągnij zaznaczony obszar do wykresu osadzonego, który chcesz uaktualnić.

Jeśli do wyświetlenia danych będzie potrzeba więcej informacji, ukaże się okno dialogowe Wklej specjalnie.

Aby wyświetlić Pomoc dla danej opcji, kliknij znak zapytania  [image]  a następnie kliknij tę opcję.

Uwaga Jeśli przeciągnięcie danych nie jest możliwe, należy upewnić się, że zaznaczone jest pole wyboru Edycja metodą przeciągnij i upuść. Aby sprawdzić to ustawienie, z menu Narzędzia wybierz  polecenie Opcje i kliknij kartę Edycja.


Dodawanie danych do wykresu osadzonego z wykorzystaniem zakresów oznaczonych kolorami

Wykres osadzony musi być utworzony na podstawie przylegających obszarów zaznaczonych i musi znajdować się na tym samym arkuszu, na którym znajdują się dane wykorzystane do jego utworzenia.

1	Wpisz dane i etykiety, które mają zostać dodane do arkusza, w komórki obok istniejących danych.

2	Zaznacz obszar wykresu, klikając pusty obszar pomiędzy krawędzią wykresu i obszarem kreślenia.

3	Aby do wykresu dodać nowe kategorie i serie danych, przeciągnij na arkuszu niebieski uchwyt zaznaczania tak, aby objąć prostokątem nowe dane wraz z etykietami.

Aby dodać tylko nowe serie danych, przeciągnij na arkuszu zielony uchwyt zaznaczania tak, aby objąć prostokątem nowe dane wraz z etykietami.

Aby dodać nowe kategorie i punkty danych, przeciągnij na arkuszu purpurowy uchwyt zaznaczania tak, aby objąć prostokątem nowe dane wraz z etykietami.

Wskazówka   Aby zmienić zakres danych prezentowanych na wykresie, przeciągnij krawędź oznaczonego kolorami zakresu.


Zmiana zakresu komórek wykorzystywanych do tworzenia wykresu

1	Kliknij wykres, który ma zostać zmieniony.

2	Z menu Wykres wybierz polecenie Źródło danych, a następnie kliknij kartę Zakres danych.

3	Upewnij się, czy w polu Zakres danych zaznaczony jest cały adres.

4	Na arkuszu zaznacz komórki zawierające dane, które mają być przedstawione na wykresie.

Jeśli chcesz, aby na wykresie były widoczne nagłówki kolumn i wierszy, dołącz do zaznaczonego obszaru komórki, które je zawierają.


Korzystanie z dodatków programu Microsoft Excel

Dodatki są to programy, udostępniające dodatkowe polecenia i możliwości w programie Microsoft Excel. Aby można było korzystać z dodatku, trzeba go najpierw zainstalować na komputerze, a następnie załadować do programu Microsoft Excel. Dodatki (pliki *.xla) są domyślnie instalowane w folderze Library, znajdującym się w folderze Microsoft Excel. Załadowanie dodatku powoduje udostępnienie jego możliwości w programie Microsoft Excel i dodanie związanych z nimi poleceń do odpowiednich menu.

Aby oszczędzać pamięć, należy rozładować dodatki, które nie są często używane. Rozładowanie dodatku usuwa jego możliwości i polecenia z programu Microsoft Excel, dodatek pozostaje jednak nadal dostępny na komputerze, można go więc łatwo ponownie załadować.

Programy użytkownika w języku Visual Basic mogą być wykorzystywane jako własne dodatki. Informacje na temat tworzenia programów i dodatków w języku Visual Basic przedstawiono w podręczniku Microsoft Office 97/Visual Basic Programmer's Guide. Aby dowiedzieć się, jak otrzymać podręcznik Programmer's Guide, kliknij tutaj  [image].

Co chcesz zrobić?

Poznać dodatki dostarczane z programem Microsoft Excel

Zainstalować dodatek na komputerze

Załadować zainstalowany dodatek do programu Microsoft Excel

Rozładować dodatek z programu Microsoft Excel


Ładowanie zainstalowanego dodatku do programu Microsoft Excel

1	Z menu Narzędzia wybierz opcję Dodatki.

Pokaż

Jeśli dodatek, który chcesz użyć, nie występuje w polu Zainstalowane dodatki, kliknij przycisk Przeglądaj i odszukaj dodatek, Jeśli dodatek nie jest zainstalowany, możesz go zainstalować.

Jak?

2	W polu Zainstalowane dodatki zaznacz pole wyboru obok dodatku, który chcesz załadować.


Rozładowywanie dodatku z programu Microsoft Excel

1	Z menu Narzędzia wybierz opcję Dodatki.

Pokaż

2	W polu Zainstalowane dodatki wyczyść pole wyboru obok dodatku, który chcesz rozładować.

Uwaga   Gdy rozładowujesz dodatek z programu Microsoft Excel, nie jest on usuwany z systemu. Aby uzyskać informacje na temat usuwania dodatku z komputera, kliknij tutaj [image].


Dodatki dołączone do programu Microsoft Excel

Dodatki wymienione w poniższej tabeli są domyślnie instalowane w folderze Library, lub w jednym z jego podfolderów, w folderze Microsoft Excel. Jeśli nie możesz odszukać określonego dodatku na swoim dysku twardym ani na dysku sieciowym, to możesz go zainstalować. Po zainstalowaniu dodatku musisz użyć polecenia Dodatki z menu Narzędzia, aby załadować go do programu Microsoft Excel. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij tutaj [image].

Uwagi

•	Nie wszystkie składniki dodatkowe są dodatkami. Aby obejrzeć listę składników, które można zainstalować z programem Microsoft Excel, kliknij tutaj  [image].

•	Menedżer widoków, będący dawniej dodatkiem, jest teraz poleceniem Widoki niestandardowe w menu Widok.

•	W programie Excel 97 można używać programu Microsoft Query bez potrzeby instalowania dodatku. Aby uzyskać informacje na temat instalacji programu Microsoft Query, kliknij tutaj  [image].

Dodatek	Opis
Łącza Access	Służy do tworzenia formularzy i raportów programu Microsoft Access wykorzystywanych do pracy z danymi programu Microsoft Excel oraz służy do importu danych programu Microsoft Excel do programu Microsoft Access. Dostępny jedynie wtedy, gdy jest zainstalowany program Microsoft Access 97.
Analysis ToolPak	Dodaje funkcje finansowe, statystyczne oraz funkcje analizy inżynierskiej.
Autozapis	Zapisuje automatycznie skoroszyty w określonych odstępach czasu podczas pracy.
Kreator sum warunkowych	Tworzy formuły sumujące dane na liście, w przypadku, jeśli spełniają one określone warunki.
Kreator konwersji plików	Przekształca grupę plików na format skoroszytu programu Microsoft Excel.
Kreator odnośników	Tworzy formułę wyszukiwania danych na liście na podstawie innej znanej wartości z listy.
ODBC	Używa funkcji ODBC w celu przyłączania do zewnętrznych źródeł danych za pomocą zainstalowanych sterowników ODBC.
Menedżer raportów	Tworzy raporty zawierające różne obszary wydruku w obrębie skoroszytu, niestandardowe widoki skoroszytu i scenariusze.
Asystent internetowy programu Microsoft Excel	Przekształca zakresy danych na arkuszu na pliki stron WWW w języku HTML.
Solver	Oblicza rozwiązania scenariuszy typu "co-jeśli" na podstawie komórek modyfikowanych oraz komórek ograniczeń.
MS Query dla programu MS Excel 5.0	Przekształca zewnętrzne zakresy danych w formacie programu Microsoft Excel 97 do formatu programu Microsoft Excel wersja 5.0/95, umożliwiając korzystanie z makr w języku Basic for Applications we wcześniejszych wersjach programu Microsoft Excel.
Narzędzia szablonów	Dostarcza narzędzia wykorzystywane we wbudowanych szablonach programu Microsoft Excel.
Kreator szablonów ze śledzeniem danych	Tworzy szablony pozwalające rejestrować wpisy do bazy danych dla celów śledzenia i analizy danych.
Aktualizacja łączy dodatków	Aktualizuje połączenia do wbudowanych możliwości programu Microsoft Excel 97, które były dodatkami w wersjach wcześniejszych.
Kreator formularzy WWW	Tworzy formularz na serwerze WWW, wprowadzający dane wpisane na formularzu do bazy danych.


Rozwiązywanie problemów z dostosowywaniem programu Microsoft Excel

Na czym polega problem?

Brakuje poleceń i funkcji w programie Microsoft Excel.

Polecenie Opcje nie zawiera ustawienia, które chcę zmienić.

Polecenie Dostosuj zostało usunięte. Jak można zmienić paski narzędzi i menu?


Brakuje poleceń i funkcji w programie Microsoft Excel.

Polecenie, przycisk paska narzędzi lub funkcja mogą być niedostępne z następujących przyczyn:

•	Polecenie lub możliwość, które chcesz użyć, mogą być składnikami dodatkowymi, wybieranymi podczas instalacji programu Microsoft Excel. Aby uzyskać informacje, jak teraz zainstalować tę możliwość, kliknij tutaj  [image].

Aby uzyskać informacje na temat instalacji i korzystania z dodatków, kliknij tutaj  [image].

•	Być może używasz dostosowanych menu i pasków narzędzi. Aby uzyskać więcej informacji na temat przywracania wbudowanych menu do ich stanu domyślnego, kliknij tutaj [image]. Aby uzyskać informacje na temat przywracania domyślnych przycisków na wbudowanym pasku narzędzi, kliknij tutaj [image].

•	Być może pracujesz ze skoroszytem, który został dostosowany przez program w języku Visual Basic. Oryginalne menu i paski narzędzi zostaną przywrócone po zamknięciu dostosowanego skoroszytu lub po przełączeniu się do innego skoroszytu.

•	Niektóre polecenia są niedostępne podczas pracy z wykresem. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, kliknij tutaj [image].

•	Nazwa polecenie używanego w poprzedniej wersji programu Microsoft Excel mogła zostać zmieniona lub polecenie nie jest dostępne w programie Microsoft Excel 97. Aby uzyskać informacje na temat nowości i zmian w tej wersji programu, kliknij tutaj [image].


Polecenie Opcje nie zawiera ustawienia, które chcę zmienić.

Wiele ustawień ekranu, jak kolor okna czy podświetlenie zaznaczonego elementu, oraz ustawienia zależne od kraju, jak domyślny format daty i godziny, są ustawieniami systemu Windows. Aby zmienić te opcje, z menu Start systemu Windows wybierz opcję Ustawienia, a następnie  kliknij opcję Panel sterowania.


Wyświetlanie pozycji w polu strony

Aby w polu strony wyświetlić pozycje nie związane z żadnymi danymi, wykonaj następujące czynności:

1	Kliknij przycisk pola strony.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Zaznacz pole wyboru Pokaż pozycje bez danych.

Aby w tabelach przestawnych utworzonych na podstawie danych zewnętrznych Umieścić w polu strony pozycję Wszystkie, wykonaj następujące czynności:

1	Kliknij przycisk pola strony.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Kliknij Zaawansowane.

4	W polu Opcje pola strony zaznacz Przeglądaj dane zewnętrzne dla wszystkich pozycji pola strony.

Aby zmienić kryteria tak, by kwerenda dla tabeli przestawnej utworzonej na podstawie danych zewnętrznych zwracała dane dla pozycji w polu strony, wykonaj następujące czynności:

1	Kliknij komórkę w tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych  [image].

3	Kliknij przycisk Wstecz.

4	Kliknij przycisk Pobierz dane.

5	W programie Microsoft Query dokonaj takich zmian kryteriów, aby w kolumnie dla pola wyświetlanego jako pole strony w tabeli przestawnej ukazała się co najmniej jedna pozycja. Informacje na temat ustawiania kryteriów podano w Pomocy programu Microsoft Query.


Wyłączanie sortowania automatycznego

1	Kliknij przycisk pola, dla którego chcesz wyłączyć sortowanie automatyczne.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Kliknij Zaawansowane.

4	W polu Opcje automatycznego sortowania kliknij Ręczne.


Wyłączanie własnych niestandardowych obliczeń

1	Kliknij przycisk pola, które posiada obliczenia niestandardowe.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Kliknij Zaawansowane.

4	W polu Pokaż dane jako kliknij Normalne.


Instalacja Kreatora szablonów

Aby zainstalować Kreator szablonów

1	Zamknij wszystkie działające programy, łącznie z programem Microsoft Excel.

2	Uruchom Program instalacyjny używany przy pierwotnej instalacji programu Microsoft Excel.

3	Kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

4	Jeśli do instalacji programu Microsoft Excel był używany Program instalacyjny pakietu Office, w polu Opcje zaznacz opcję Microsoft Excel i kliknij przycisk Zmień opcję.

Jeśli do instalacji programu Microsoft Excel używano Programu instalacyjnego programu Microsoft Excel, przejdź do czynności 5.

5	W polu Opcje zaznacz pole wyboru Dodatki i kliknij przycisk Zmień opcję.

6	Przewiń listę do pola wyboru Kreator szablonów ze śledzeniem danych.

7	Zaznacz pole wyboru Kreator szablonów ze śledzeniem danych i kliknij przycisk OK.

8	Kliknij ponownie przycisk OK, a następnie przycisk Kontynuuj.

9	Wykonaj kolejne czynności, niezbędne do zakończenia Programu instalacyjnego.

Aby załadować dodatek Kreator szablonów

1	Uruchom program Microsoft Excel.

2	Z menu Narzędzia wybierz opcję Dodatki.

3	Przewiń pole Zainstalowane dodatki do pola wyboru Kreator szablonów ze śledzeniem danych.

4	Zaznacz pole wyboru Kreator szablonów ze śledzeniem danych i kliknij przycisk OK.


Wirusy a makra skoroszytów

Wirus makra jest typem wirusa komputerowego, przechowywanym w makrze w skoroszycie lub w szablonie skoroszytu. Przy otwarciu zainfekowanego skoroszytu lub po wykonaniu czynności wyzwalającej działanie wirusa makra, wirus może zostać uaktywniony, przeniesiony do komputera i umieszczony w ukrytym skoroszycie lub w innym niewykrywalnym miejscu. Od tego momentu każdy zapisywany skoroszyt może być automatycznie "zarażany" wirusem makra. Jeśli inni użytkownicy otworzą zainfekowane skoroszyty, to wirus makra może zostać przeniesiony także na ich komputery.

Program Microsoft Excel nie sprawdza dyskietek, dysków twardych ani dysków sieciowych w celu odnalezienia i usunięcia wirusów makra. Aby zastosować taki typ zabezpieczenia, należy zakupić i zainstalować program antywirusowy. W programie Microsoft Excel może być jednak wyświetlany komunikat ostrzegawczy przy każdym otwarciu skoroszytu zawierającego makra. Pozwala to na podjęcie decyzji, czy otworzyć taki skoroszyt z makrami włączonymi, czy też wyłączyć makra tak, by można je było jedynie przeglądać i edytować. Wirus makra może być niebezpieczny tylko wówczas, gdy istnieje możliwość jego uruchomienia, a więc wyłączenie makr umożliwia bezpieczne otwarcie skoroszytu.

•	Jeśli przypuszczasz, że skoroszyt zawiera przydatne makra (na przykład, formularz zamówienia twojego przedsiębiorstwa), to możesz kliknąć przycisk Włącz makra i otworzyć skoroszyt z makrami włączonymi.

•	Jeśli nie przypuszczasz, że skoroszyt zawiera makra, albo nie znasz lub nie masz pewności odnośnie wiarygodności źródła, z którego pochodzi, to możesz kliknąć przycisk Wyłącz makra i otworzyć skoroszyt z makrami wyłączonymi. Przykładem takiego skoroszytu może być załącznik, otrzymany pocztą elektroniczną z nieznanego źródła lub z miejsca w sieci czy w Internecie, które nie jest pewne. W takich przypadkach dobrze jest skontaktować się z twórcą skoroszytu aby upewnić się, czy jest on wolny od wirusów.

Jeśli makra zostały wyłączone, to nie ma możliwości uruchamiania żadnych makr, przeliczania własnych funkcji, uruchamiania programów obsługi zdarzeń (makr uruchamianych w reakcji na pewne czynności, jak kliknięcie myszą), ani korzystania z formantów ActiveX w celu wywołania zdarzeń. Nadal istnieje natomiast możliwość sprawdzania i edycji makr. Wybranie polecenia Zapisz z menu Plik powoduje zapisanie makr. Następnie możesz zamknąć skoroszyt i jeśli chcesz uruchamiać makra, otworzyć go ponownie z makrami włączonymi.

Uwagi

•	Włączenie sprawdzania wirusów makra powoduje wyświetlenie komunikatu ostrzegawczego przy otwieraniu skoroszytów zawierających formanty utworzone przy pomocy Zestawu narzędzi sterujących.

•	Aby uzyskać informacje, jak wyłączyć sprawdzanie występowania makr mogących zawierać wirusy, kliknij tutaj  [image].

•	Aby dowiedzieć się więcej na temat wirusów makra — łącznie z informacjami, jak zaopatrzyć się w program antywirusowy przeglądający skoroszyty i usuwający znane wirusy makra — możesz pobrać informacje o zabezpieczeniach przed wirusami z miejsca WWW firmy Microsoft.


Wirusy a makra programu Microsoft Excel w wersji 4.0

Otwierany skoroszyt zawiera typ makra, który nie może być wyłączony. W programie Microsoft Excel występują dwa typy makr: makra napisane w języku Visual Basic for Applications (VBA), oraz makra napisane w języku makr programu Microsoft Excel w wersji 4.0 (makra XLM). Tylko makra typu VBA mogą być wyłączane.

Przy otwieraniu skoroszytu zawierającego makra typu XLM można wyłączyć makro Auto_Open, lecz pozostałe makra nadal mogą być uruchamiane.

Przed otwarciem takiego skoroszytu należy upewnić się, czy pochodzi on z pewnego źródła.

Uwagi

•	Aby uzyskać informacje, jak wyłączyć sprawdzanie występowania makr mogących zawierać wirusy, kliknij tutaj  [image].

•	Aby dowiedzieć się więcej na temat wirusów makr — łącznie z informacjami, jak zaopatrzyć się w program antywirusowy przeglądający skoroszyty i usuwający znane wirusy makr — możesz pobrać informacje o zabezpieczeniach przed wirusami z miejsca WWW firmy Microsoft.


Błąd makra

W uruchamianym makrze występuje błąd. Podanej metody nie można zastosować do podanego obiektu z jednej z następujących przyczyn:

•	Argument zawiera niepoprawną wartość. Typową przyczyną takiego problemu jest próba uzyskania dostępu do nieistniejącego obiektu, na przykład Skoroszyt(5) w przypadku, gdy są otwarte tylko trzy skoroszyty.

•	Metody nie można użyć w zastosowanym kontekście. Na przykład, niektóre metody obiektów Range wymagają, aby zakres zawierał dane. Jeśli zakres nie zawiera danych, występuje błąd metody.

•	Wystąpił błąd zewnętrzny, jak błąd odczytu z lub zapisu do pliku.

Aby uzyskać więcej informacji na temat zastosowania metody, wyszukaj jej nazwę w Pomocy języka Visual Basic.


Odzyskiwanie informacji z uszkodzonego pliku skoroszytu

Aby odzyskać możliwie najwięcej informacji z uszkodzonego pliku skoroszytu, spróbuj wykonać wymienione niżej czynności. Czynności te będą skuteczne jedynie, jeśli uszkodzenie jest ograniczone do kilku pierwszych bajtów pliku i pozwala jedynie na odzyskanie danych. Formuł i makr nie można odzyskać.

1	Z menu Plik wybierz polecenie Otwórz.

2	Kliknij dwukrotnie folder zawierający uszkodzony skoroszyt, a następnie kliknij przycisk Anuluj.

3	Z menu Plik wybierz polecenie Nowy.

4	W komórce A1 nowego skoroszytu wprowadź podaną poniżej formułę, w której nazwaskoroszytu oznacza nazwę uszkodzonego skoroszytu, a nazwaarkusza jest nazwą arkusza zawierającego dane, które chcesz odzyskać

=[nazwaskoroszytu]nazwaarkusza!A1

5	Kliknij uchwyt wypełniania komórki A1 i przeciągnij go w dół o tyle wierszy, ile wierszy danych zawiera arkusz w uszkodzonym skoroszycie.

6	Kliknij uchwyt wypełniania ostatniej wypełnionej komórki i przeciągnij go w prawo o tyle kolumn, ile kolumn danych zawiera arkusz w uszkodzonym skoroszycie.

7	Przy zaznaczonych wszystkich wypełnionych komórkach, wybierz z menu Edycja polecenie Kopiuj.

8	Z menu Edycja wybierz polecenie Wklej specjalnie.

9	Wybierz przycisk opcji Wartości i kliknij przycisk OK.

Uwaga  Jeśli wypełnione komórki zawierają wartość #ADR!, to ta część arkusza jest uszkodzona i nie może być odzyskana.


Równania wyznaczające linie trendu

Liniowe

Metoda najmniejszych kwadratów wyznacza dopasowanie punktów do linii reprezentowanej przez następujące równanie:

gdzie m to nachylenie, a b to punkt przecięcia z osią.

Wielomianowe

Metoda najmniejszych kwadratów wyznacza dopasowanie punktów, stosując następujące równanie:

gdzie b i  [image]  są stałymi.

Logarytmiczne

Metoda najmniejszych kwadratów wyznacza dopasowanie punktów, stosując następujące równanie:

gdzie c i b są stałymi, a ln jest logarytmem naturalnym.

Wykładnicze

Metoda najmniejszych kwadratów wyznacza dopasowanie punktów, stosując następujące równanie:

gdzie c i b są stałymi, a e jest podstawą logarytmu naturalnego.

Potęgowe

Metoda najmniejszych kwadratów wyznacza dopasowanie punktów, stosując następujące równanie:

gdzie c i b są stałymi.

Wartość R-kwadrat

Uwaga   Wyświetlona z linią trendu wartość R-kwadrat nie jest dopasowaną wartością R-kwadrat. Dla logarytmicznych, potęgowych i wykładniczych linii trendu w programie Microsoft Excel zastosowano zmieniony model regresji.

Średnia ruchoma

Uwaga   Liczba punktów linii trendu średniej ruchomej jest równa całkowitej liczbie punktów w serii pomniejszonej o liczbę podaną jako okres.


Linie trendu na wykresach

Linie trendu służą do analizowania problemów związanych z prognozowaniem. Analizę tego typu nazywa się również analizą regresji. Stosując analizę regresji można rozciągnąć linię trendu na wykresie naprzód lub wstecz, poza bieżący zakres danych, aby przedstawić trend. Można również utworzyć średnią ruchomą, która wygładza wahania danych, przedstawiając wzór lub trend bardziej przejrzyście.

Linie trendu można dodawać do serii danych na wykresach powierzchniowych 2-W niesumarycznych, słupkowych, kolumnowych, liniowych, składowych, xy (punktowych) i bąbelkowych. Nie można dodać linii trendu do serii danych w wykresach 3-W, sumarycznych, radarowych, kołowych lub pierścieniowych. Jeśli zmienimy typ wykresu lub serie danych tak, że linie trendu nie będą obsługiwane, to zostaną one utracone.

Aby utworzyć trendy na arkuszu, należy użyć autowypełnienia lub jednej z takich funkcji statystycznych, jak REGEXPW() lub REGLINW(). Aby uzyskać więcej informacji, kliknij tutaj  [image].


Dodawanie linii trendu do serii danych

1	Kliknij serie danych do której chcesz dodać linię trendu lub średnią ruchomą.

2	Z menu Wykres wybierz polecenie Dodaj linię trendu.

3	Na karcie Typ kliknij żądany typ linii trendu regresji lub średnią ruchomą.

Jeśli została zaznaczona opcja Wielomianowy, w polu Stopień podaj największą wartość potęgi dla zmiennej niezależnej.

Jeśli została zaznaczona opcja Średnia ruchoma, w polu Okres podaj liczbę okresów, które mają być wykorzystane do obliczenia średniej ruchomej.

Uwagi

•	W polu listy na podstawie serii są wyświetlana wszystkie serie danych na wykresie, dla których można dodać linie trendu. Aby dodać linię trendu dla innych serii, kliknij jej nazwę w polu, a następnie zaznacz żądane opcje.

•	Jeśli dodajesz średnią ruchomą do wykresu xy (punktowego), to średnia ta jest wyznaczona na podstawie kolejności wartości wyświetlonych na wykresie. Aby uzyskać pożądany efekt, może zajść potrzeba posortowania wartości x przed dodaniem średniej ruchomej.


Zmiana ustawień linii trendu

Większość ustawień linii trendu jest dostępnych jedynie dla linii trendu regresji.

1	Kliknij linię trendu, którą chcesz zmodyfikować.

2	Z menu Format wybierz opcję Linia trendu.

3	Na karcie Opcje zaznacz żądane opcje.

Aby zmienić nazwę linii trendu lub średniej ruchomej, w polu Użytkownika wpisz jej nową nazwę.


Usuwanie linii trendu

1	Kliknij linię trendu, którą chcesz usunąć.

2	Naciśnij klawisz DELETE.


Dodawanie słupków błędów do serii danych

1	Kliknij serię danych, do której chcesz dodać słupki błędów.

2	Z menu Format wybierz opcję Serie danych.

3	Na karcie Słupki błędów X lub Słupki błędów Y zaznacz żądane opcje.

Uwaga   W przypadku dokonania zmian wartości lub formuł arkusza związanych z punktami danych w serii, słupki błędów zostaną dostosowane tak, aby odzwierciedlić te zmiany.


Słupki błędów na wykresach

Słupki błędów są graficzną ilustracją wielkości potencjalnych błędów dla każdego znacznika danych w serii danych. Słupki błędów mogą zostać dodane do serii danych na wykresach powierzchniowych, słupkowych, kolumnowych, liniowych, xy (punktowych) oraz bąbelkowych. Dla wykresów xy (punktowych) i bąbelkowych można wyświetlić słupki błędów dla wartości x, dla wartości y lub dla obu rodzajów wartości jednocześnie.


Zmiana ustawień słupków błędów

Jeśli zaznaczysz dowolny słupek błędu, to wszystkie wprowadzone zmiany zmodyfikują wszystkie słupki błędów w danej serii danych.

1	Kliknij serię danych, której słupki błędów chcesz zmienić.

2	Z menu Format wybierz opcję Serie danych.

3	Kliknij kartę Słupki błędów Y lub kartę Słupki błędów X, w zależności od typu modyfikowanych słupków błędów.

Aby zaznaczyć inny typ słupka błędu, w grupie Wyświetl kliknij żądany typ.

Aby zmienić metodę określania błędu, zaznacz żądaną metodę w grupie Wielkość błędu. Aby wybrać inną metodę, kliknij Inny. Następnie w polach Plus i Minus określ zakres arkusza, który ma być wykorzystany do określenia wielkości błędu, lub wprowadź wartości, które chcesz użyć, oddzielając je średnikami, na przykład, 0,4; 0,3; 0,8.


Usuwanie słupków błędów

Nie można usuwać poszczególnych słupków błędów. Jeśli usuwasz słupek błędu, to usuwane są wszystkie słupki błędów dla całej serii danych.

1	Kliknij dowolny słupek błędu.

2	Naciśnij klawisz DELETE.


Równania wyznaczające wielkość błędu

Odchylenie standardowe

gdzie:

s = numer serii

i = numer punktu danych w serii s

m = liczba serii dla punktu danych y na wykresie

n = liczba punktów danych w każdej serii

  = wartość danej o i-tym numerze w serii s

  = całkowita liczba danych we wszystkich seriach

M = średnia arytmetyczna

Błąd standardowy


Kreator szablonów - Krok 1 z 5

Kreator szablonów ze śledzeniem danych ułatwia tworzenie szablonów, które możesz wykorzystywać jako formularze do wprowadzania danych w bazie danych przyłączonej do szablonu. Bazą danych może być skoroszyt Microsoft Excel lub baza danych Microsoft Access, Microsoft FoxPro, dBASE lub Paradox. Gdy dowolny użytkownik utworzy nowy skoroszyt na podstawie szablonu, dane wprowadzone do skoroszytu będzie można zapisać jako nowy rekord bazy danych związanej z tym szablonem.

Aby utworzyć szablon, otwórz najpierw istniejący skoroszyt, przygotowany i sformatowany w taki sposób, aby można było łatwo wprowadzać dane, które chcesz wprowadzać do bazy danych. Jeśli chcesz wykorzystać Kreatora szablonów do połączenia wcześniej utworzonego szablonu do bazy danych, w oknie dialogowym Kreator szablonów kliknij przycisk Anuluj. Z menu Plik wybierz polecenie Nowy, aby utworzyć nowy pusty skoroszyt na podstawie szablonu formularza, następnie uruchom ponownie Kreatora szablonów, wybierając z menu Dane polecenie Kreator szablonów. Skoroszyt, użyty do utworzenia szablonu nie ulegnie zmianie.

Zaznacz nazwę skoroszytu, na podstawie którego chcesz utworzyć szablon

Wszystkie otwarte skoroszyty są wyświetlane na liście. Jeśli nie widzisz żądanego skoroszytu, kliknij przycisk Anuluj, otwórz żądany skoroszyt, a następnie uruchom ponownie Kreatora szablonów.

Wpisz nazwę szablonu

Jeśli chcesz, aby nazwy szablonu i skoroszytu były różne, wpisz nową nazwę szablonu. Rozszerzenie nazwy pliku .xlt zostanie dołączone automatycznie. Domyślnie, szablon jest zapisywany w folderze Szablony znajdującym się w folderze Microsoft Office lub Microsoft Excel. Aby zachować szablon w podfolderze folderu Szablony, w ścieżce dostępu należy umieść nazwę podfolderu.


Kreator szablonów - Krok 2 z 5

W tym kroku określasz bazę danych, którą chcesz połączyć z szablonem. Możesz utworzyć nową bazę danych lub wykorzystać już istniejącą. Jeśli użyjesz istniejącej bazy danych, to kategorie danych kopiowanych do bazy muszą odpowiadać istniejącym polom bazy danych.

Zaznacz typ bazy danych, która ma być utworzona przez kreator

Kliknij typ bazy danych, który chcesz wykorzystać. Bazą danych może być skoroszyt Microsoft Excel lub baza danych Microsoft Access, Microsoft FoxPro, dBASE lub Paradox. Odpowiedni sterownik ODBC musi być zainstalowany i zarejestrowany w systemie.

Wpisz lokalizację i nazwę bazy danych

Aby założyć nową bazę danych, wpisz ścieżkę dostępu i nazwę pliku. Aby dodać dane do istniejącej bazy danych, kliknij przycisk Przeglądaj, a następnie odszukaj żądany plik bazy danych.

Uwaga   Jeśli wykorzystasz Kreatora szablonów do utworzenia nowej bazy danych, baza ta może zawierać pojedynczą tabelę lub arkusz. Aby śledzić dane w kilku tabelach lub arkuszach, należy najpierw użyć aplikacji bazy danych, aby utworzyć bazę danych wraz z żądanymi tabelami lub arkuszami; baza danych może zawierać do 25 tabel lub arkuszy. Następnie należy w programie Microsoft Excel skorzystać z Kreatora szablonów do powiązania komórek z polami w odpowiedniej tabeli lub arkuszu.


Kreator szablonów - Krok 3 z 5

W tym kroku określasz każdą komórkę, z której chcesz kopiować dane, i odpowiadające jej pole w bazie danych. Zestaw danych zapisanych w każdym ze skoroszytów utworzonych na podstawie danego szablonu tworzy jeden nowy rekord w bazie danych.

Arkusz lub Tabela

Określa arkusz lub tabelę w bazie danych, do których mają być kopiowane dane. Jeśli tworzysz nową bazę danych, to możesz wpisać nową nazwę arkusza lub tabeli. Jeśli używasz istniejącej bazy danych zawierającej kilka arkuszy lub tabel, kliknij żądany element.

Nr

Określa pole w bazie danych, ponumerowane od lewej do prawej, do którego będą kopiowane dane z wybranych komórek.

Komórka

Określa każdą z komórek arkusza, zawierających dane kopiowane do bazy danych. Aby wprowadzić adres komórki, kliknij najpierw pole Komórka, a następnie kliknij komórkę arkusza. W przypadku pojedynczej komórki trzeba wprowadzić jej adres bezwzględny. Możesz wprowadzić adresy komórek z kilku arkuszy,  gdy skoroszyt zawiera więcej niż jeden arkusz, musisz jednakże podać nazwę arkusza (np. 'Arkusz 1'!$B$3).

Nazwa pola

Określa pole bazy danych, połączone z każdą z komórek, wybranych na arkuszu. Jeśli tworzysz nową bazę danych, a wybrana komórka znajduje się poniżej lub po prawej stronie etykiety tekstowej, kliknij pole Nazwa pola, aby wprowadzić etykietę jako nazwę pola lub wpisać inną nazwę. Nazwa pola musi spełniać wymagania dotyczące nazw pól w wybranej bazie danych.

Jeśli została zaznaczona istniejąca baza danych, nazwy pól z tej bazy danych pojawią się automatycznie - nazw tych nie będzie można zmienić.


Kreator szablonów - Krok 4 z 5

Można mieć wiele skoroszytów, zawierających dane podobne do danych w aktywnym skoroszycie. Jeśli położenia komórek, łącznie z nazwami skoroszytów, są identyczne z adresami komórek podanymi w poprzednim kroku, dane te będą mogły zostać zebrane z różnych skoroszytów i dodane do bazy danych. Jeśli położenie komórek nie jest identyczne, do bazy mogą zostać wprowadzone puste lub niepoprawne rekordy.


Kreator szablonów - Krok 4 z 5

W tym kroku wybierasz istniejące skoroszyty, zawierające informacje, które chcesz skopiować do bazy danych. Aby upewnić się, czy wartości ze skoroszytów zostaną skopiowane do właściwych pól bazy danych, wykorzystaj przycisk Podgląd.

Zaznacz

Aby dodać skoroszyt do pola Pliki do konwersji, kliknij przycisk Zaznacz, a następnie odszukaj żądany skoroszyt. Jeśli aktywny skoroszyt, wykorzystywany do utworzenia szablonu, również zawiera dane, które chcesz dołączyć do bazy danych, zaznacz go także.

Aby zaznaczyć w oknie dialogowym Zaznacz pliki do konwersji wiele skoroszytów, wciśnij klawisz CTRL i klikaj kolejne skoroszyty. Aby zaznaczyć grupę przylegających do siebie nazw plików, wciśnij klawisz SHIFT i kliknij nazwę pierwszego i ostatniego pliku w grupie.

Usuń

Aby usunąć skoroszyt z pola Pliki do konwersji, zaznacz go i kliknij przycisk Usuń.

Podgląd

Aby upewnić się, że dane ze skoroszytu zostaną skopiowane do właściwych pól bazy danych, zaznacz skoroszyt w polu Pliki do konwersji i kliknij przycisk Podgląd. Jeśli dane ukazują się w niewłaściwych polach, kliknij przycisk Usuń, aby usunąć plik z pola Pliki do konwersji.

Pole podglądu

Wyświetla dane, które zostaną skopiowane z zaznaczonego skoroszytu do pól bazy danych. Aby przejrzeć wszystkie pola, wykorzystaj pasek przewijania.

Tabela

Określa arkusz lub tabelę w bazie danych, zawierającą pola połączone z komórkami. Jeśli korzystasz z istniejącej bazy danych, zawierającej wiele arkuszy lub tabel, zaznacz żądaną pozycję.


Kreator szablonów - Krok 5 z 5

Twój nowy szablon jest gotowy do użytku. Został on zapisany w folderze Szablony, znajdującym się w folderze Microsoft Office lub Microsoft Excel. Aby na podstawie szablonu utworzyć nowy skoroszyt, z menu Plik wybierz polecenie Nowy.

Aby dokonać zmian w szablonie — na przykład, aby kopiować dane z dodatkowych komórek skoroszytu do bazy danych, lub by zmienić położenie komórek, do których wprowadzane są dane — z menu Plik wybierz polecenie Otwórz, otwórz dany szablon, a następnie z menu Dane wybierz polecenie Kreator szablonów.

Dane wprowadzone do określonego rekordu w bazie danych możesz zmienić, otwierając i edytując skoroszyt związany z tym rekordem. Po zapisaniu edytowanego skoroszytu możesz albo uaktualnić istniejący rekord, albo zapisać edytowane informacje w nowym rekordzie, pozostawiając istniejący rekord bez zmian. Możesz również edytować rekord bezpośrednio w programie bazy danych. Aby usunąć rekord, musisz usunąć go w programie bazy danych; usunięcie skoroszytu związanego z rekordem nie powoduje usunięcia rekordu.

Dodawanie listy wysyłkowej

Aby automatycznie rozesłać do wybranych adresatów nowy skoroszyt utworzony na podstawie szablonu, kliknij przycisk Dodaj listę wysyłkową, a następnie zaznacz usługę, z której chcesz skorzystać. Wybrana usługa musi zapewniać obsługę programu Microsoft Exchange.


Śledzenie formuł wykorzystujących wartość w aktywnej komórce
Odszukiwanie formuł wykorzystujących wartość w aktywnej komórce

1	Wyświetl pasek narzędzi Inspekcja, wybierając z menu Narzędzia polecenie Inspekcja, a następnie polecenie Pokaż pasek narzędzi Inspekcja.

Przed skorzystaniem z paska narzędzi Inspekcja upewnij się, że w grupie Obiekty na karcie  Widok w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia) zaznaczona jest opcja Pokaż wszystko lub Pokaż tylko miejsca.

2	Kliknij komórkę, dla której chcesz zidentyfikować komórki zależne.

3	Aby wyświetlić strzałkę śledzenia, do każdej z komórek, która jest zależna od komórki aktywnej, na pasku narzędzi Inspekcja kliknij przycisk Śledź zależności  [image].

Aby zidentyfikować następny poziom komórek zależnych od komórki aktywnej, kliknij ponownie przycisk Śledź zależności  [image].

Uwagi

•	Niebieskie strzałki wskazują komórki zależne od formuły w zaznaczonej komórce. Czerwone strzałki wskazują komórki, powodujące błędy.

•	Aby zaznaczyć komórkę na drugim końcu strzałki, kliknij dwukrotnie strzałkę.


Śledzenie komórek zawierających dane formuły
Odszukiwanie komórek zawierających dane do formuły

1	Wyświetl pasek narzędzi Inspekcja, wybierając z menu Narzędzia polecenie Inspekcja, a następnie polecenie Pokaż pasek narzędzi Inspekcja.

Przed skorzystaniem z paska narzędzi Inspekcja upewnij się, że w grupie Obiekty na karcie  Widok w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia) zaznaczona jest opcja Pokaż wszystko lub Pokaż tylko miejsca.

2	Kliknij komórkę zawierającą formułę, dla której chcesz znaleźć komórki poprzedników.

3	Aby wyświetlić strzałkę śledzenia, do każdej z komórek, która bezpośrednio dostarcza dane do komórki aktywnej, na pasku narzędzi Inspekcja kliknij przycisk Śledź poprzedniki

Aby zidentyfikować następny poziom komórek dostarczających dane do komórki aktywnej, kliknij ponownie przycisk Śledź poprzedniki  [image]  .

Uwagi

•	Niebieskie strzałki wskazują komórki dostarczające dane do zaznaczonej komórki. Czerwone strzałki wskazują komórki, powodujące błędy.

•	Aby zaznaczyć komórkę na drugim końcu strzałki, kliknij dwukrotnie strzałkę.


Usuwanie jednego lub kilku poziomów strzałek śledzenia

1	Wyświetl pasek narzędzi Inspekcja, wybierając z menu Narzędzia opcję Inspekcja, a następnie z podmenu polecenie Pokaż pasek narzędzi Inspekcja.

Przed skorzystaniem z paska narzędzi Inspekcja upewnij się, że w grupie Obiekty na karcie  Widok w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia) zaznaczona jest opcja Pokaż wszystko lub Pokaż tylko miejsca.

2	Aby usunąć jeden poziom strzałek śledzenia, poczynając od komórki zależnej najbardziej oddalonej od komórki aktywnej, kliknij przycisk Usuń strzałki zależności  [image].  Aby usunąć następny poziom strzałek śledzenia, kliknij przycisk ponownie.

Aby usunąć jeden poziom strzałek śledzenia, poczynając od komórki poprzednika najbardziej oddalonej od komórki aktywnej, kliknij przycisk Usuń strzałki poprzedników  [image].  Aby usunąć następny poziom strzałek śledzenia, kliknij przycisk ponownie.

Aby usunąć wszystkie strzałki śledzenia w arkuszu, kliknij przycisk Usuń wszystkie strzałki  [image]  na pasku narzędzi Inspekcja.


Rozwiązywanie problemów z inspekcją arkusza
Rozwiązywanie problemów z inspekcją arkusza roboczego

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Dlaczego polecenia inspekcji są w arkuszu niedostępne?

Dlaczego przyciski na pasku narzędzi Inspekcja są niedostępne?

Gdy zmieniam arkusz, strzałki śledzenia znikają.

Gdy klikam przycisk Śledź zależności lub przycisk Śledź poprzedniki, słychać sygnał dźwiękowy.

Śledzenie błędów jest przerywane przed odnalezieniem źródła błędu.

Co stało się z oknem informacyjnym?


Dlaczego polecenia inspekcji są w arkuszu niedostępne?

Polecenia inspekcji nie są dostępne w arkuszu chronionym. Aby usunąć ochronę arkusza, z menu Narzędzia wybierz polecenie Ochrona, a następnie z podmenu polecenie Nie chroń arkusza.


Gdy zmieniam arkusz, strzałki śledzenia znikają.

•	Wszystkie strzałki śledzenia znikają, gdy zmieniasz formułę, na którą wskazują strzałki śledzenia, wstawiasz albo usuwasz wiersze lub kolumny bądź usuwasz lub przesuwasz komórki. Aby przywrócić strzałki śledzenia po wykonaniu jednej z tych zmian, musisz ponownie skorzystać z poleceń inspekcji arkusza.

•	Jeśli musisz dokonać zmian w arkuszu, a chcesz obserwować zmiany strzałek śledzenia, przed dokonaniem zmian wydrukuj arkusz z wyświetlonymi strzałkami śledzenia.


Dlaczego przyciski na pasku narzędzi Inspekcja są niedostępne?

Przyciski na pasku narzędzi Inspekcja są niedostępne, jeśli na karcie Widok w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia) została zaznaczona opcja Ukryj wszystko. Strzałki śledzenia są obiektami graficznymi i nie mogą być wyświetlane, gdy obiekty są ukryte. Aby wyświetlić ukryte obiekty, z menu Narzędzia wybierz polecenie Opcje, kliknij kartę Widok i zaznacz opcję Pokaż wszystko lub Pokaż tylko miejsca.


Gdy klikam przycisk Śledź zależności lub przycisk Śledź poprzedniki, słychać sygnał dźwiękowy.

Jeśli przy kliknięciu przycisku Śledź zależności [image]  lub Śledź poprzedniki  [image]  na pasku narzędzi Inspekcja słuchać sygnał dźwiękowy, to albo zostały już prześledzone wszystkie poziomy formuły, albo próbujesz śledzić element, który nie może być śledzony. Za pomocą narzędzi inspekcji nie można śledzić następujących elementów arkusza, do których mogą występować odwołania w formułach:

•	Odwołań do pól tekstowych, osadzonych wykresów lub rysunków w arkuszu

•	Tabel przestawnych

•	Odwołań do nazwanych stałych

•	Formuł odwołujących się do aktywnej komórki, znajdujących się w innym skoroszycie, jeśli skoroszyt ten jest zamknięty


Śledzenie błędów jest przerywane przed odnalezieniem źródła błędu.

Jeśli istnieje więcej niż jedna ścieżka błędu, polecenie Śledź błędy  [image]  przerywa działanie w punkcie rozgałęzienia. Aby kontynuować śledzenie błędu, należy kliknąć ponownie przycisk Śledź błędy  [image].


Co stało się z oknem informacyjnym?

Okno informacyjne jest jedną z własności nie występujących już w programie Microsoft Excel 97. Aby uzyskać informacje o komórkach arkusza, można korzystać z innych narzędzi.

•	Komórki dostarczające dane do formuł oraz komórki zależne od wartości w innych komórkach można śledzić, korzystając z paska narzędzi Inspekcja. Aby wyświetlić pasek narzędzi Inspekcja, z menu Narzędzia wybierz polecenie Inspekcja, a następnie z podmenu polecenie Wyświetl pasek narzędzi Inspekcja.

•	Jeśli do komórki dodano komentarz, to można go obejrzeć, wskazując komórkę. Komentarze można drukować albo w arkuszu, bezpośrednio w miejscu, w którym zostały umieszczone, albo na końcu arkusza.

•	Aby obejrzeć formatowanie zastosowane do komórki, kliknij komórkę, następnie z menu Format wybierz polecenie Komórki. Przeglądając poszczególne karty w oknie dialogowym Formatuj komórki możesz zapoznać się z formatowaniem, zastosowanym do komórki.

•	Jeśli chcesz wiedzieć, czy komórka ma przypisaną nazwę, kliknij komórkę. W polu Nazwa na lewym końcu paska formuły wyświetlany jest albo adres komórki, np. A1, albo nazwa odnosząca się do komórki.


Śledzenie komórek zawierających dane formuły w innym arkuszu lub w innym skoroszycie
Odszukiwanie komórek zawierających dane formuły w innym arkuszu lub w innym skoroszycie.

Jeśli adres, który chcesz znaleźć znajduje się w innym skoroszycie, należy najpierw otworzyć ten skoroszyt.

1	Wyświetl pasek narzędzi Inspekcja, wybierając z menu Narzędzia opcję Inspekcja, a następnie polecenie Pokaż pasek narzędzi Inspekcja.

Przed skorzystaniem z paska narzędzi Inspekcja upewnij się, że w grupie Obiekty na karcie  Widok w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia) zaznaczona jest opcja Pokaż wszystko lub Pokaż tylko miejsca.

2	Kliknij komórkę zawierającą formułę.

3	Aby wyświetlić strzałkę śledzenia każdej z komórek, która bezpośrednio dostarcza dane do komórki aktywnej, na pasku narzędzi Inspekcja kliknij przycisk Śledź poprzedniki

4	Kliknij dwukrotnie strzałkę wyświetlającą ikonę arkusza  [image] wskazującą aktywną komórkę.

5	W polu Przejdź do kliknij adres, do którego chcesz przejść.


Odszukiwanie komórek w wierszu lub w kolumnie, których wartość nie jest zgodna z wartością w komórce aktywnej

1	Zaznacz zakres, w którym chcesz porównywać komórki.

2	Z menu Edycja wybierz polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Aby w aktywnym wierszu zaznaczyć komórki różne od komórki aktywnej, wybierz opcję Różnice w wierszach.

Aby w aktywnej kolumnie zaznaczyć komórki różne od komórki aktywnej, wybierz opcję Różnice w kolumnach.


Śledzenie komórek powodujących błędy w formule
Odszukiwanie komórek powodujących błędy w formule

1	Wyświetl pasek narzędzi Inspekcja, wybierając z menu Narzędzia polecenie Inspekcja, a następnie z podmenu polecenie Pokaż pasek narzędzi Inspekcja.

Przed skorzystaniem z paska narzędzi Inspekcja upewnij się, że w grupie Obiekty na karcie  Widok w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia) zaznaczona jest opcja Pokaż wszystko lub Pokaż tylko miejsca.

2	Kliknij komórkę, w której wyświetlany jest błąd.

3	Kliknij przycisk Śledź błędy  [image].

Uwaga Aby zaznaczyć komórkę leżącą na drugim końcu strzałki, należy kliknąć dwukrotnie strzałkę.


Śledzenie lub zmiana komórek, do których odwołuje się formuła, za pomocą Wyszukiwania zakresów
Odszukiwanie lub zmiana komórek, do których odwołuje się formuła, za pomocą Wyszukiwacza zakresów

1	Kliknij dwukrotnie komórkę, zawierającą formułę, którą chcesz zmienić. Każda z komórek lub każdy z zakresów komórek zostanie podświetlony innym kolorem.

2	Aby zmienić adres komórki lub zakresu na inny, przeciągnij oznaczone kolorem obramowanie komórki lub zakresu na inną komórkę lub inny zakres.

Aby uwzględnić w zakresie więcej lub mniej komórek, skorzystaj z uchwytu przeciągania w prawym dolnym rogu granicy zakresu.

3	Po zakończeniu aktualizacji naciśnij klawisz ENTER.

Jeśli formuła jest formułą tablicową, naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+ENTER.


Śledzenie komórek powodujących odwołania cykliczne
Odszukiwanie komórek powodujących odwołania cykliczne

W programie Microsoft Excel nie można przeliczyć automatycznie wszystkich otwartych skoroszytów, jeśli jeden z nich zawiera odwołania cykliczne, czyli formułę, która bezpośrednio lub pośrednio odwołuje się do komórki, w której jest zawarta.

Aby odszukać komórki uczestniczące w odwołaniu cyklicznym, należy skorzystać z paska narzędzi Odwołania cykliczne. Pasek narzędzi ułatwia przechodzenie do kolejnych komórek w odwołaniu cyklicznym, co umożliwia odpowiednią zmianę formuł w celu skorygowania odwołania cyklicznego. Pasek narzędzi Odwołania cykliczne jest wyświetlany automatycznie w przypadku wystąpienia takiego adresowania.

1	Na pasku narzędzi Odwołanie cykliczne kliknij pierwszą komórkę w polu Nawigacja w odwołaniu cyklicznym.

2	Sprawdź formułę w komórce. Jeśli nie możesz ustalić, dlaczego komórka ta jest przyczyną odwołania cyklicznego, kliknij następną komórkę w polu Nawigacja w odwołaniu cyklicznym.

3	Kontynuuj sprawdzanie i koryguj odwołania cykliczne do chwili, gdy w pasku stanu zniknie słowo "Cykliczne".

Wskazówki

•	Aby ręcznie wyświetlić pasek narzędzi Odwołanie cykliczne, z menu Narzędzia wybierz polecenie Dostosuj, kliknij kartę Paski narzędzi i zaznacz pole wyboru Odwołanie cykliczne.

•	Na pasku stanu wyświetlane jest słowo "Cykliczne", po którym następuje adres jednej z komórek wchodzących w skład adresowania cyklicznego. Jeśli słowo "Cykliczne" wyświetlane jest bez adresu komórki, to skoroszyt aktywny nie zawiera odwołania cyklicznego.

•	Gdy wyświetlany jest pasek narzędzi Odwołanie cykliczne, strzałki śledzenia wskazują każdą z komórek, których adresy występują w formule oraz komórki zależne od formuły.

•	Pomiędzy komórkami w odwołaniu cyklicznym można się przemieszczać, klikając dwukrotnie strzałkę śledzenia.

•	Aby uzyskać więcej informacji na temat adresowania cyklicznego w formułach, kliknij  [image].


Odszukiwanie komórek wykorzystywanych w formułach lub komórek zależnych od wartości w innych komórkach

Podczas tworzenia formuł w arkuszu można skorzystać z graficznych wskazówek odnośnie powiązań pomiędzy komórkami dostarczającymi dane dla formuł lub pomiędzy komórkami zależnymi od formuł. Korzystając z poleceń paska narzędzi Inspekcja można odszukać komórki dostarczające dane dla formuły w komórce aktywnej lub znaleźć komórki zależne od wartości w komórce aktywnej. Jeśli jako wynik formuły wyświetlana jest wartość błędu, np. #WARTOŚĆ! lub #DZIEL/0!, to polecenia inspekcji (menu Narzędzia, polecenie Inspekcja) mogą odszukać komórkę powodującą błąd. Aby uzyskać więcej informacji na temat usuwania problemów z wartościami błędów, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Odszukać formuły wykorzystujące wartości w komórce aktywnej

Odszukać komórki zawierające dane formuły

Odszukać komórki zawierające dane formuły w innym arkuszu lub skoroszycie

Odszukać komórki powodujące błędy w formule

Odszukać lub zmieniać komórki, do których odwołuje się formuła, korzystając z Wyszukiwacza zakresów


Prognozowanie wartości przyszłych i przeprowadzanie analizy regresji

Można tworzyć serie wartości dopasowanych według prostego trendu liniowego lub wykładniczego trendu wzrostu. Prognozowane wartości są ekstrapolowane na podstawie wartości początkowych, zaznaczonych na arkuszu. W seriach liniowych wartość jest zwiększana lub zmniejszana o stałą wartość wyznaczoną na podstawie różnicy pomiędzy zaznaczonymi wartościami początkowymi. W seriach wzrostu, wartości są mnożone przez wartość stałą.

Do ekstrapolacji danych złożonych i nieliniowych należy zastosować odpowiednie funkcje arkuszowe. Funkcja REGLINX wyznacza przyszłe wartości na podstawie liniowej regresji zakresu znanych danych lub znanych tablic x i y. Jeśli na przykład dane są dochody firmy z poprzednich sześciu kwartałów, to za pomocą funkcji REGLINX można obliczyć dochody oczekiwane w przyszłych dwóch kwartałach. Podobne funkcje, REGLINW i REGEXPW pozwalają na ekstrapolację przyszłych wartości y w postaci linii prostej lub krzywej wykładniczej, najlepiej opisującej znane dane. Dzięki nim można także obliczać wartości y dla znanych wartości x przy najlepszym dopasowaniu krzywej funkcji. Aby wykreślić prostą lub krzywą, opisującą znane dane, należy wykorzystać znane wartości x i wartości y, wyznaczone funkcjami REGLINX lub REGEXPW. Funkcje REGLINP oraz REGEXPP służą do obliczania różnego rodzaju statystyk regresji, w tym nachylenia i punktu przecięcia linii najlepszego dopasowania.

Co chcesz zrobić?

Wypełnić wartości dla najlepiej pasującego trendu liniowego

Wypełnić wartości dla wykładniczego trendu wzrostu

Prognozować wartości na podstawie funkcji REGLINX

Prognozować wartości według prostego trendu liniowego na podstawie funkcji REGLINW

Prognozować wartości według krzywej wykładniczej na podstawie funkcji REGEXPW

Wykreślić prostą linię na podstawie znanych danych, korzystając z funkcji REGLINP

Wykreślić krzywą wykładniczą na podstawie znanych danych, korzystając z funkcji REGEXPP


Wypełnianie serii dla najlepiej pasującego trendu liniowego

1	Zaznacz co najmniej dwie komórki, zawierające wartości początkowe trendu.

Aby zwiększyć dokładność serii trendu, zaznacz dodatkowe wartości początkowe.

2	Przeciągnij uchwyt wypełniania w kierunku, w którym chcesz wypełniać wartości rosnące lub malejące.

Na przykład, jeśli zaznaczone wartości początkowe w komórkach C1:E1 to 3, 5 i 8, to przeciąganie w prawo spowoduje wypełnienie komórek rosnącymi wartościami trendu, a w lewą — malejącymi.

Wskazówka   Aby zastąpić istniejące zaznaczone wartości wartościami dopasowanymi do prognozowanej linii trendu, utwórz serię poleceniem Serie danych. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij tutaj  [image].


Wypełnianie serii dla trendu wzrostu

1	Zaznacz co najmniej dwie komórki, zawierające wartości początkowe trendu.

Aby zwiększyć dokładność serii trendu, zaznacz dodatkowe wartości początkowe.

2	Wciśnij prawy przycisk myszy i przeciągnij uchwyt wypełniania w kierunku, w którym chcesz wypełniać wartości rosnące lub malejące.

Na przykład, jeśli zaznaczone wartości początkowe w komórkach C1:E1 to 3, 5 i 8, to przeciąganie w prawo wypełni komórki rosnącymi wartościami trendu, a w lewą — malejącymi.

3	Zwolnij przycisk myszy, a następnie kliknij polecenie Trend wzrostu w menu podręcznym.

Wskazówka   Aby zastąpić istniejące zaznaczone wartości wartościami dopasowanymi do prognozowanej krzywej wykładniczej, utwórz serię poleceniem Serie danych. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].


Trendy liniowe i rosnące tworzone poleceniem Serie danych
Trendy liniowe i wzrostu tworzone poleceniem Serie danych

Jeśli korzystasz z polecenia Serie danych (w menu Edycja wskaż polecenie Wypełnij, a następnie kliknij polecenie Serie danych) do wypełnienia serii liniowej lub serii wzrostu, to wartości wynikowe zależą od stanu pola wyboru Trend. Aby wyjaśnić wpływ opcji Trend na serie liniowe oraz serie wzrostu załóżmy, że zaznaczone wartości początkowe w wierszu to 1, 4, 5. W oknie dialogowym Serie danych w polu Wartość kroku wprowadzono wartość 2.

Uwaga  Jeśli używasz polecenia Serie danych, to pierwotnie zaznaczone wartości są zastępowane przez wartości wynikające z serii. Aby zachować wartości pierwotne, skopiuj je do innego wiersza lub kolumny. Następnie zaznacz skopiowane wartości, aby utworzyć serię.

Serie liniowe

Jeśli wybrano opcję Liniowy przy wyczyszczonym polu wyboru Trend, to wartość kroku jest dodawana do pierwszej wartości początkowej i do każdej następnej wartości. Gdy pole wyboru Trend jest zaznaczone, to do wartości początkowych stosowany jest algorytm najmniejszych kwadratów (y = mx+b) w celu wygenerowania serii, a wartość kroku jest ignorowana. Seria jest równoważna wartości zwracanej przez funkcję arkusza REGLINW. Aby uzyskać więcej informacji na temat tego algorytmu i funkcji REGLINW, kliknij  [image].

Utworzone serie są następujące:

Liniowy	Utworzone serie
Pole wyboru Trend wyczyszczone	1, 3, 5, 7, 9, . . .
Pole wyboru Trend zaznaczone	1,33, 3,33, 5,33, 7,33, 9,33, 11,33, . . .
Seria wzrostu

Jeśli wybrano opcję Wzrost przy wyczyszczonym polu wyboru Trend, to pierwsza wartość początkowa jest mnożona przez wartość kroku. Wynik ten i każdy z kolejnych wyników jest następnie mnożony przez wartość kroku. Gdy pole wyboru Trend jest zaznaczone, to do wartości początkowych stosowany jest algorytm krzywej wykładniczej (y = b*m^x) w celu wygenerowania serii, a wartość kroku jest ignorowana. Seria jest równoważna wartości zwracanej przez funkcję arkuszową REGEXPW. Aby uzyskać więcej informacji na temat tego algorytmu i funkcji REGEXPW, kliknij  [image].

Utworzone serie są następujące:

Wzrost	Utworzone serie
Pole wyboru Trend wyczyszczone	1, 2, 4, 8, 16, 32, 64, . . .
Pole wyboru Trend zaznaczone	1,21, 2,71, 6,07, 13,57, 30,35, 67,86, . . .


Dodawanie okręgu, kwadratu lub innego autokształtu

1	Aby dodać autokształt do arkusza lub arkusza wykresu, kliknij kartę arkusza żądanego arkusza lub arkusza wykresu

Aby dodać kształt automatyczny do wykresu osadzonego, kliknij wykres.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Autokształty, wskaż kategorię, a następnie kliknij żądany kształt.

3	Aby wstawić kształt o wstępnie zdefiniowanym rozmiarze, kliknij arkusz roboczy, arkusz wykresu lub wykres osadzony.

Aby wstawić kształt o innym rozmiarze, przeciągnij wskaźnik tak, by kształt uzyskał żądany rozmiar.

Aby zachować stosunek szerokości do wysokości kształtu, podczas przeciągania wskaźnika trzymaj wciśnięty klawisz SHIFT.

Aby wyrównać kształt względem siatki komórek, podczas przeciągania wskaźnika trzymaj wciśnięty klawisz ALT.

Wskazówki

•	Aby narysować okrąg lub kwadrat, na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Elipsa  [image] lub Prostokąt  [image], a następnie kliknij arkusz.

•	Aby dodać kolor, zmienić obramowanie, obrócić lub dodać cień albo efekty 3-W do kształtu, zaznacz go i użyj narzędzi z paska narzędzi Rysowanie.


Zmiana typu Autokształtu

1	Zaznacz autokształt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, wskaż polecenie Zmień autoształt, wskaż kategorię, a następnie kliknij żądany kształt.


Wyświetlanie lub ukrywanie paska narzędzi Rysowanie

•	Kliknij przycisk Rysowanie  [image].


Zmiana etykiet, tytułów i innych tekstów na wykresie

Większość tekstów pojawiających się na wykresie — takich jak etykiety osi kategorii, nazwy serii danych, teksty legend oraz etykiety danych  — jest połączona z komórkami arkusza, który posłużył do utworzenia wykresu. Jeżeli edytujesz wymienione teksty na wykresie, zanika ich połączenie z komórkami arkusza. Aby zmienić tekst występujący w tych elementach i zachować połączenie z komórkami arkusza, należy edytować tekst w arkuszu.

Co chcesz zrobić?

Zmienić etykiety osi  kategorii

Zmienić nazwy serii danych lub tekst legendy

Zmienić etykiety danych

Edytować tytuł wykresu i osi


Zmiana etykiet osi kategorii

•	Aby w arkuszu zmienić etykietę osi kategorii, kliknij komórkę zawierającą nazwę etykiety, którą chcesz zmienić, wpisz nową nazwę i naciśnij klawisz ENTER.

•	Aby na wykresie zmienić etykiety osi kategorii, kliknij wykres, a następnie polecenie Dane źródłowe z menu  Wykres. W polu Etykiety osi kategorii na karcie Serie, podaj zakres komórek arkusza, które mają być użyte jako etykiety osi kategorii. Możesz także wpisać żądane etykiety, oddzielając je średnikami, na przykład:

Dział A; Dział B; Dział C

Jeżeli wpisuje się tekst etykiet w polu Etykiety osi kategorii, zanika połączenie pomiędzy tekstem etykiety osi kategorii a komórką arkusza.


Zmiana nazw serii danych i tekstu legend

•	Aby w arkuszu zmienić tekst legendy lub nazwę serii danych, kliknij komórkę zawierającą nazwę serii danych, którą chcesz zmienić, wpisz nową nazwę i naciśnij klawisz ENTER.

•	Aby na wykresie zmienić tekst legendy lub nazwy serii danych, kliknij wykres, a następnie polecenie Źródło danych w menu  Wykres. Na karcie Serie kliknij nazwy serii danych, które chcesz zmienić. W polu Nazwa podaj komórkę arkusza, którą chcesz użyć jako tekst legendy lub nazwę serii danych. Możesz także wpisać żądaną nazwę.

Jeżeli wpisujesz nazwę w polu Nazwa, zanika połączenie pomiędzy tekstem legendy lub nazwą serii danych a komórką arkusza.


Zmiana etykiet danych

•	Aby w arkuszu zmienić etykietę danych, kliknij komórkę zawierającą informacje, które chcesz zmienić, wpisz nowy tekst lub wartość i naciśnij klawisz ENTER.

•	Aby na wykresie zmienić etykietę danych, kliknij raz etykietę danych, którą chcesz zmienić. Spowoduje to zaznaczenie etykiet danych dla całej serii. Następnie kliknij ponownie wybraną etykietę. Wpisz nowy tekst lub wartość i naciśnij klawisz ENTER.

Jeżeli na wykresie zmieniasz tekst etykiety danych, zanika jej połączenie z komórką arkusza.


Edytowanie tytułów osi i wykresów

1	Kliknij tytuł, który chcesz zmienić.

2	Wpisz nowy tekst.

3	Naciśnij klawisz ENTER.


Łączenie tytułu lub pola tekstowego wykresu z komórką arkusza

1	Kliknij tytuł lub pole tekstowe, które chcesz połączyć.

2	W pasku formuły wpisz znak "równa się" (=).

3	Kliknij komórkę arkusza zawierającą dane lub tekst, które mają znaleźć się na wykresie.

Możesz także podać adres komórki arkusza. Pamiętaj o nazwie arkusza, po której występuje wykrzyknik, na przykład:

Arkusz1!F2

4	Naciśnij klawisz ENTER.


Odtwarzanie połączeń pomiędzy etykietami danych i komórkami arkusza

Jeżeli zmieniasz na wykresie tekst etykiety danych, zanika jej połączenie z komórką arkusza.

1	Kliknij znacznik danych dla serii danych związanej z etykietami danych, których połączenie chcesz odtworzyć.

2	W menu Format kliknij polecenie Serie danych, a następnie kartę Etykiety danych.

3	Zaznacz pole wyboru Tekst automatyczny.

Uwaga   Aby odtworzyć połączenia pomiędzy etykietami danych a komórkami arkusza dla wszystkich serii danych przedstawionych na wykresie, kliknij wykres, a następnie polecenie Opcje wykresu z menu Wykres. Na karcie Etykiety danych, zaznacz pole wyboru Tekst automatyczny.


Dodawanie pola tekstowego do wykresu

1	Kliknij wykres, do którego chcesz dodać pole tekstowe.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie, kliknij przycisk Pole tekstowe  [image].

3	Kliknij punkt, w którym chcesz umieścić jeden z rogów pola tekstowego i przeciągaj, aż uzyskasz żądany rozmiar pola.

4	Wpisz do pola tekst. Będzie on zawijany we wnętrzu pola.

Aby wewnątrz pola tekstowego rozpocząć nowy wiersz, naciśnij klawisz ENTER.

5	Kiedy skończysz pisać, naciśnij klawisz ESC lub kliknij poza obszarem pola.


Usuwanie serii danych

Aby usunąć dane zarówno z arkusza, jak i wykresu, należy usunąć dane z arkusza; wykres zostanie automatycznie zaktualizowany. Aby usunąć serie danych tylko z wykresu bez usuwania odpowiednich danych z arkusza, postępuj zgodnie z następującą procedurą.

1	Kliknij serię danych, którą chcesz usunąć.

2	Naciśnij klawisz DELETE.


Zmiana wartości danych na wykresie

Wartości na wykresie są połączone z arkuszem, który posłużył do utworzenia wykresu. Wykres jest aktualizowany, jeżeli dane w arkuszu ulegają zmianie.

1	Otwórz arkusz zawierający dane przedstawione na wykresie.

2	W komórce zawierającej wartość, którą chcesz zmienić, wpisz nową wartość.

3	Naciśnij klawisz ENTER.


Zmiana wartości danych na wykresie przez przeciąganie znaczników danych oraz przy wykorzystaniu szukania wyniku

Aby na dwuwymiarowych wykresach kolumnowych, słupkowych, kołowych, pierścieniowych, liniowych, punktowych (xy) lub bąbelkowych zmienić wartości danych, które są wynikiem formuł arkusza, przeciągnij na wykresie znaczniki danych albo skorzystaj z szukania wyniku. Jeżeli zmienisz położenie znacznika danych, przeciągając go na wykresie, to zostanie zmodyfikowana wartość odpowiadająca mu w arkuszu.

Aby na trójwymiarowych wykresach powierzchniowych, radarowych i warstwowych zmienić wartości danych, będących wynikiem formuł arkusza, skorzystaj z szukania wyniku. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

1	Kliknij  serię danych zawierającą znacznik danych, który chcesz zmienić, a następnie kliknij znacznik danych.

2	Jeżeli znacznik danych występuje na wykresie liniowym lub punktowym (xy), przeciągnij go.

Jeżeli znacznik danych występuje na wykresie słupkowym lub kolumnowym, przeciągnij środkowy, górny uchwyt.

Jeżeli znacznik danych występuje na wykresie kołowym lub pierścieniowym, przeciągnij największy uchwyt znajdujący się na zewnętrznej krawędzi znacznika danych.

Jeżeli wartość reprezentowana przez wskaźnik jest wynikiem formuły, to pojawi się okno dialogowe Szukaj wyniku. Kliknij komórkę, której wartość chcesz zmienić, a następnie kliknij przycisk OK. Adres komórki pojawi się w polu Zmieniając komórkę. Adres komórki zawierającej formułę pojawi się w polu Nadaj komórce, a wartość, którą ma przyjąć formuła, w polu Wartość. Możesz zmienić wartość tylko jednej komórki.


Zmiana sposobu wykreślania danych

Możliwa jest zmiana kolejności, położenia i orientacji w arkuszu serii danych przedstawionych na wykresie.

Co chcesz zrobić?

Wykreślić serię danych z wierszy zamiast z kolumn i odwrotnie

Wykreślić serię danych wzdłuż dodatkowej osi wartości

Odwrócić kolejność wykreślania kategorii, wartości lub serii

Zmienić kolejność wykreślania serii danych

Określić sposób wykreślania pustych komórek na wykresie


Wykreślanie serii danych z wiersza zamiast z kolumny i odwrotnie
Wykreślanie serii danych z wierszy zamiast z kolumn i odwrotnie

1	Kliknij wybrany wykres.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Źródło danych, a następnie kartę Zakres danych.

3	Kliknij przycisk opcji Serie danych w wierszach albo Serie danych w kolumnach.

Wskazówka   Możesz także zmieniać orientację serii danych, klikając przyciski Wierszami  [image]  lub Kolumnami  [image]  na pasku narzędzi Wykresy.


Odwracanie kolejności wykreślania kategorii, wartości lub serii

Dla większości typów wykresów można odwrócić kolejność wykreślania kategorii lub wartości, a w przypadku wykresów trójwymiarowych z trzecią osią także kolejność serii danych. Nie można odwracać kolejności wykreślania wartości na wykresie radarowym.

1	Kliknij oś kategorii, wartości lub serii, których kolejność wykreślania chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Osie, a następnie kartę Skala.

3	Aby odwrócić kolejność wykreślania kategorii, zaznacz pole wyboru Kategorie w odwrotnej kolejności.

Aby odwrócić kolejność wykreślania wartości, zaznacz pole wyboru Wartości w odwrotnej kolejności.

Aby odwrócić kolejność wyświetlania serii na wykresach 3-W, zaznacz pole wyboru Serie w odwrotnej kolejności.


Zmiana kolejności wykreślania serii danych

1	Kliknij na wykresie serię danych, którą chcesz zmienić.

Aby na wykresie powierzchniowym zmienić kolejność wykreślania serii danych, kliknij klucz legendy.

2	W menu Format kliknij polecenie Seria danych albo Klucz legendy, a następnie kliknij kartę Kolejność serii.

3	W polu Kolejność serii, kliknij serię danych, którą chcesz przesunąć.

4	Aby ustalić żądaną kolejność serii danych, kliknij przycisk W górę albo W dół.


Wykreślanie serii danych wzdłuż dodatkowej osi na wykresie dwuwymiarowym

Jeżeli zakresy wartości różnych serii danych prezentowanych na wykresie dwuwymiarowym różnią się znacznie albo kiedy występują dane różnych typów (takich jak cena i obroty), można wykreślić jedną lub więcej serii danych posługując się dodatkową osią (y). Skala dodatkowej osi odzwierciedla wartości związanych z nią serii danych.

1	Kliknij serię danych, którą chcesz wykreślić wzdłuż dodatkowej osi wartości.

2	W menu Format kliknij polecenie Serie danych, a następnie kliknij kartę Oś.

3	Kliknij przycisk opcji Osie dodatkowe.


Określanie sposobu wykreślania na wykresie pustych komórek

1	Kliknij wybrany wykres.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę  Wykres.

3	W obszarze Puste komórki na wykresie, kliknij wybrany przycisk opcji.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.


Blokowanie zmian na wykresie

Wykres można zabezpieczyć przed dokonywaniem w nim zmian korzystając z polecenia Ochrona z menu Narzędzia.

Wykres osadzony zabezpiecza się tak, jak każdy inny obiekt w arkuszu. Jeśli jest to arkusz wykresu, można zabezpieczyć arkusz lub cały skoroszyt. Aby usunąć ochronę,  trzeba znać hasło, utworzone wtedy, gdy wykres był zabezpieczany.

Jeżeli nie możesz dokonać zmian w wykresie, to możliwe, że jest on chroniony. Aby uzyskać więcej informacji na temat ochrony, kliknij [image].


Zmiana punktów danych wyświetlanych na wykresach kołowo-kołowych i słupkowo-kołowych

1	Kliknij wycinek wykresu kołowego, który chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Seria danych, a następnie kartę Opcje.

3	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij tę opcję.

Wskazówka Za pomocą przeciągania można zmieniać wycinki występujące na wykresach kołowo-kołowych i słupkowo-kołowych. Kliknij wycinek lub słupek wykresu głównego i przeciągnij go na wykres kołowo-kołowy lub słupkowo-kołowy albo odwrotnie.


Wyświetlanie na wykresie tylko widocznych danych z arkusza

Możliwe, że w konspekcie z sumami pośrednimi zechcesz ukryć lub wyświetlić szczegóły albo przefiltrować dane korzystając z określonych kryteriów za pomocą jednego z poleceń Filtr z menu Dane. Kiedy ukrywasz, wyświetlasz lub filtrujesz dane w arkuszu, na wykresach prezentowane są tylko widoczne dane.

1	Kliknij wybrany wykres.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kartę Wykres.

3	Zaznacz pole wyboru Uwzględnij tylko widoczne komórki.

Uwaga   Aby przedstawić na wykresie wszystkie dane z arkusza, nawet jeżeli została ukryta część wierszy lub kolumn, wyczyść pole wyboru Uwzględnij tylko widoczne komórki.


Wstawianie lub przenoszenie podziału stron
Wstawianie lub przenoszenie podziału strony

Jeżeli chcesz wydrukować arkusz, którego rozmiar przekracza stronę, program Microsoft Excel podzieli go na strony, wstawiając automatyczne podziały stron. Wynikają one z rozmiarów papieru, ustawień marginesów i wybranych opcji skalowania. Można wybrać, które wiersze będą drukowane na określonej stronie, wstawiając poziome podziały strony; można również wstawić pionowe podziały strony określając, które kolumny mają być wydrukowane na danej stronie. Podgląd podziału stron umożliwia przenoszenie podziałów strony przez przeciąganie ich do nowych położeń na arkuszu.

Co chcesz zrobić?

Rozpocząć nową stronę wstawiając podział strony

Wstawić poziomy podział strony

Wstawić pionowy podział strony

Przesunąć podział strony


Rozpoczynanie nowej strony przez wstawianie podziału strony

1	Kliknij komórkę położoną bezpośrednio poniżej i z prawej strony miejsca, gdzie ma się rozpocząć nowa strona.

Jeżeli klikniesz komórkę w wierszu 1, wstawiony będzie tylko pionowy podział strony.

Jeżeli klikniesz komórkę w kolumnie A, wstawiony będzie tylko poziomy podział strony.

Jeżeli klikniesz dowolną inną komórkę arkusza, wstawiony będzie zarówno pionowy, jak i poziomy podział strony.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie Podział strony.


Wstawianie poziomego podziału strony

1	Kliknij nagłówek wiersza poniżej wiersza, po którym ma być wstawiony podział strony.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie  Podział strony.


Wstawianie pionowego podziału strony

1	Kliknij nagłówek kolumny z prawej strony kolumny, po której ma być wstawiony podział strony.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie  Podział strony.


Przenoszenie podziału strony

Podział strony może być przesuwany tylko w oknie podglądu podziału strony. Przenoszenie automatycznego podziału strony spowoduje jego zamianę na ręczny podział strony.

1	W menu Widok kliknij polecenie Podgląd podziału strony.

2	Przeciągnij podział strony do nowego położenia.


Usuwanie podziałów stron

1	W menu Widok kliknij polecenie Podgląd podziału strony.

2	Aby usunąć ręczny poziomy lub pionowy podział strony, kliknij prawym przyciskiem myszy komórkę poniżej poziomego podziału strony lub komórkę na prawo od pionowego podziału strony, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Usuń podział strony.

Aby usunąć wszystkie ręczne podziały stron, kliknij prawem przyciskiem myszy dowolną komórkę arkusza, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Zresetuj wszystkie podziały stron.

Wskazówka   Dowolny podział strony możesz także usunąć w oknie podglądu podziału strony, przeciągając znak podziału poza obszar wydruku.


Ustawianie marginesów strony

1	Aby zdefiniować marginesy stron w jednym arkuszu, kliknij ten arkusz.

Aby zdefiniować marginesy stron w wielu arkuszach, zaznacz te arkusze.

Jak?

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Marginesy.

Pokaż

3	W polach Górny, Dolny, Lewy i Prawy, podaj żądane rozmiary marginesów.

Wartości te powinny być większe niż minimalne rozmiary marginesów wymagane przez drukarkę.

Wskazówka   Aby zobaczyć, w jaki sposób rozmiary marginesów wpłyną na wygląd drukowanego dokumentu, kliknij przycisk Podgląd wydruku  [image]. Aby zmienić marginesy w oknie podglądu wydruku, kliknij przycisk Marginesy i przeciągaj uchwyty.


Ustawienia marginesów nagłówków i stopek

1	Aby zdefiniować marginesy nagłówków i stopek w jednym arkuszu, kliknij ten arkusz.

Aby zdefiniować marginesy nagłówków i stopek w wielu arkuszach, zaznacz te arkusze.

Jak?

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Marginesy.

Pokaż

3	Aby zmienić odległość pomiędzy górną krawędzią kartki a nagłówkiem, podaj nowy rozmiar marginesu w polu Nagłówek.

Aby zmienić odległość pomiędzy dolną krawędzią kartki a stopką, podaj nowy rozmiar marginesu w polu Stopka.

Podane wartości powinny być mniejsze od ustawień dla górnego i dolnego marginesu strony.

Wskazówka Aby zobaczyć, w jaki sposób rozmiary marginesów nagłówka i stopki wpłyną na wygląd drukowanego dokumentu, kliknij przycisk Podgląd wydruku  [image]. Aby zmienić marginesy nagłówka i stopki w oknie podglądu wydruku, kliknij przycisk Marginesy i przeciągaj uchwyty.


Tworzenie własnych nagłówków i stopek

W każdym arkuszu można utworzyć tylko jeden niestandardowy nagłówek i jedną niestandardową stopkę. Tworząc nowy niestandardowy nagłówek lub niestandardową stopkę, zastępuje się nagłówek lub stopkę istniejącą w arkuszu.

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Widok kliknij polecenie Nagłówki i stopki.

Pokaż

3	Jeżeli chcesz, aby niestandardowy nagłówek lub stopka były oparte na istniejącym, wbudowanym nagłówku lub stopce, kliknij nagłówek lub stopkę w polu Nagłówek albo Stopka.

4	Kliknij przycisk Nagłówek niestandardowy albo Stopka niestandardowa.

5	Kliknij w polu Z lewej, W środku lub Z prawej, a następnie kliknij odpowiednie przyciski w celu wstawienia żądanych informacji, na przykład numeru strony.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij tę opcję.

6	Aby wprowadzić dodatkowy tekst do nagłówka lub stopki, wpisz go w polu Z lewej, W środku lub Z prawej.

Aby rozpocząć nowy wiersz, naciśnij klawisz ENTER.

Aby usunąć fragment nagłówka lub stopki, zaznacz we właściwym polu fragment, który chcesz usunąć i naciśnij klawisz BACKSPACE.


Zmiana czcionki w tekście nagłówka i stopki

Nie można zmieniać koloru tekstu w nagłówku lub stopce.

1	W menu Widok kliknij polecenie Nagłówki i stopki.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Nagłówek niestandardowy albo Stopka niestandardowa.

3	Zaznacz tekst w polu Z lewej, W środku lub Z prawej, a następnie kliknij przycisk Czcionka  [image].

4	Wybierz żądaną opcję.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.


Zmiana obszaru arkusza występującego na stronie wydruku

Jeżeli dokument nie wypełnia dokładnie wybranej liczby stron, możesz go dopasować lub przeskalować tak, żeby mieścił się na większej albo mniejszej liczbie stron niż w przypadku normalnych rozmiarów. Możesz także określić na ilu stronach dokument ma być wydrukowany.

Co chcesz zrobić?

Zmniejszyć lub powiększyć arkusz, dopasowując go do rozmiaru strony

Wydrukować arkusz na określonej liczbie stron

Wstawić lub przesunąć podział strony

Wydrukować część arkusza


Zmniejszanie lub powiększanie arkusza do rozmiaru strony

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Strona.

Pokaż

3	W polu Dopasuj do wpisz wartość procentową, o jaką chcesz zmniejszyć lub zwiększyć arkusz.


Drukowanie arkusza na określonej liczbie stron

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Strona.

Pokaż

3	Kliknij opcję Wpasuj w.

4	Wpisz liczbę określającą, na ilu stronach ma być wydrukowany arkusz.

Drukowane dane nie przekroczą podanej liczby stron. Nie nastąpi również rozszerzenie danych w celu zapełnienia stron.

Uwaga   Jeżeli arkusz ma być wpasowany w podaną liczbę stron, to są ignorowane ręczne podziały stron.


Przyspieszanie drukowania arkusza

Czas drukowania można skrócić zmieniając czasowo jakość wydruku. Jeżeli wiesz, jaką zdolność rozdzielczą drukarki chcesz wybrać, możesz zmienić jakość wydruku dla drukarki. Mając wątpliwości dotyczące zdolności rozdzielczej (lub jakości) wydruku, możesz wydrukować dokument w wersji z jakością roboczą, co spowoduje zwiększenie szybkości drukowania, dzięki pominięciu formatowania oraz większej części grafiki.

W przypadku drukarek czarno-białych, kolory są zastępowane przez odcienie szarości. Drukowanie arkusza, w którym występują kolory można przyspieszyć, drukując elementy kolorowe jako czarno-białe. Czcionka i obramowania sformatowane jako kolorowe są drukowane  w programie Microsoft Excel jako czarne, a nie jako odcienie szarości.

Co chcesz zrobić?

Ustawić jakość wydruku

Wydrukować z jakością roboczą

Wydrukować w wersji czarno-białej


Ustawianie jakości wydruku

Pokaż

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Strona.

3	W polu Jakość wydruku, kliknij wybraną przez siebie rozdzielczość.


Drukowanie z jakością roboczą

Pokaż

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Arkusz.

3	Zaznacz pole wyboru Jakość robocza.


Drukowanie w wersji czarno-białej

Pokaż

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Arkusz.

3	Zaznacz pole wyboru Tryb czarno-biały.


Zmiana układu wydruku arkusza

Wygląd lub układ wydruku arkuszy można określać, zmieniając opcje w oknie dialogowym Ustawienia strony. Arkusz można drukować w orientacji pionowej lub poziomej, używając różnych rozmiarów papieru. Arkusz danych można wyśrodkować pomiędzy marginesami lewym i prawym oraz górnym i dolnym. Można także zmieniać kolejność drukowania stron oraz numer pierwszej strony.

Co chcesz zrobić?

Zmienić orientację strony

Ustawić rozmiar papieru

Wyśrodkować arkusz danych na stronie wydruku

Ustawić kolejność drukowania stron

Zmienić numer strony dla pierwszej strony


Środkowanie arkusza danych na stronie wydruku

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Marginesy.

Pokaż

3	Aby wyśrodkować arkusz danych w poziomie pomiędzy lewym a prawym marginesem, zaznacz w obszarze Wyśrodkuj na stronie pole wyboru W poziomie.

Aby wyśrodkować arkusz danych w pionie pomiędzy górnym a dolnym marginesem, zaznacz w obszarze Wyśrodkuj na stronie pole wyboru W pionie.


Zmiana orientacji strony

Pokaż

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Strona.

3	W obszarze Orientacja kliknij przycisk opcji Pionowa lub Pozioma.


Ustawianie rozmiaru papieru

Pokaż

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Strona.

3	W polu Rozmiar papieru kliknij żądany rozmiar papieru.


Zmiana numeru strony dla pierwszej strony

Pokaż

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Strona.

3	W polu Numer pierwszej strony, wpisz numer strony, który ma pojawić się na pierwszej stronie arkusza.

Aby strony były numerowane automatycznie, w polu Numer pierwszej strony wpisz wyraz Auto.


Drukowanie linii siatki komórki

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Arkusz.

Pokaż

3	Zaznacz pole wyboru Linie siatki.


Drukowanie komentarzy

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Arkusz.

Pokaż

3	Aby wydrukować komentarze na końcu strony, kliknij przycisk opcji Na końcu arkusza w polu Komentarze.

Aby wydrukować komentarze w miejscu, w którym są wyświetlane w arkuszu, kliknij przycisk opcji Tak jak w arkuszu w polu Komentarze.

Uwaga   Jeżeli klikniesz przycisk Tak jak w arkuszu, to zostaną wydrukowane tylko wyświetlone komentarze. Aby wyświetlić wszystkie komentarze, kliknij w menu Widok polecenie Komentarze. Aby wyświetlić konkretny komentarz, kliknij prawym przyciskiem myszy zawierającą go komórkę, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Pokaż komentarz.


Ustawianie kolejności drukowania stron

Pokaż

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Arkusz.

3	W obszarze Kolejność drukowania wybierz, klikając, kolejność drukowania stron.


Drukowanie wybranego obszaru arkusza

1	W menu Widok kliknij polecenie Podgląd podziału stron.

2	Zaznacz obszar, który chcesz wydrukować.

3	Kliknij prawym przyciskiem myszy dowolną komórkę w zaznaczonym obszarze, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Ustaw obszar wydruku.

Wskazówka   Obszar wydruku można rozszerzyć o dodatkowe komórki w oknie podglądu podziału strony. Zaznacz komórki, które chcesz dodać, kliknij prawym przyciskiem myszy dowolną komórkę w zaznaczonym obszarze, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Dodaj do obszaru wydruku.


Usuwanie obszaru wydruku

•	W menu Plik wskaż polecenie Obszar wydruku, a następnie w podmenu kliknij polecenie Wyczyść obszar wydruku.


Zaznaczanie wbudowanego nagłówka lub stopki

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Widok kliknij polecenie Nagłówki i stopki.

Pokaż

3	W polu Nagłówek albo Stopka kliknij wybrany nagłówek lub stopkę.


Drukowanie na każdej stronie etykiet wierszy i kolumn
Drukowanie etykiet wierszy i kolumn na każdej stronie

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Arkusz.

Pokaż

3	Aby na każdej stronie powtarzać etykiety kolumn, kliknij opcję U góry  powtarzaj wiersze, a następnie podaj wiersze zawierające etykiety kolumn.

Aby na każdej stronie powtarzać etykiety wierszy, kliknij opcję Z lewej powtarzaj kolumny, a następnie podaj kolumny zawierające etykiety wierszy.


Drukowanie nagłówków wierszy i kolumn na każdej stronie

Nagłówki wierszy i kolumn określają położenie danych w arkuszu. Nagłówkami wierszy są numery wierszy z lewej strony arkusza; nagłówkami kolumn są litery lub liczby wyświetlane w arkuszu nad kolumnami.

1	Kliknij arkusz.

2	W menu Plik kliknij polecenie Ustawienia strony, a następnie kliknij kartę Arkusz.

Pokaż

3	Zaznacz pole wyboru Nagłówki wierszy i kolumn.


Drukowanie aktywnych arkuszy, zaznaczonego zakresu lub całego skoroszytu

Jeżeli w arkuszu zdefiniowano obszar wydruku, to tylko ten obszar zostanie wydrukowany. Jeżeli jednak zaznaczy się pewien zakres komórek w celu ich wydrukowania, a następnie kliknie przycisk opcji Zaznaczony obszar, to zostanie wydrukowany tylko zaznaczony obszar i będą pominięte wszystkie obszary wydruku określone dla tego arkusza.

1	W menu Plik kliknij polecenie Drukuj.

Pokaż

2	W obszarze Drukuj wybierz żądaną opcję.

Wskazówka   Jeżeli chcesz drukować naraz więcej niż jeden arkusz, musisz zaznaczyć arkusze przed drukowaniem.  Aby uzyskać więcej informacji na temat zaznaczania wielu arkuszy, kliknij  [image].


Drukowanie wielu kopii arkusza lub skoroszytu i drukowanie do pliku

Korzystając z polecenia Drukuj możesz drukować na raz wiele kopii arkusza lub skoroszytu. Jeżeli chcesz wydrukować jednocześnie wiele skoroszytów, to będą one po kolei otwierane, drukowane i zamykane. Sprawdź, czy wszystkie skoroszyty, które chcesz wydrukować, zostały zapisane.

Jeżeli drukarka, którą chcesz użyć, nie jest dostępna, albo jeżeli chcesz wydrukować skoroszyt z komputera, na którym nie zainstalowano programu Microsoft Excel, możesz wykonać operację drukowania do pliku. Jeśli skoroszyt jest zapisywany w pliku w wersji do wydruku, w pliku tym jest zapisywany dodatkowo kod informujący drukarkę, jak należy wydrukować dany dokument.

Co chcesz zrobić?

Wydrukować na raz wiele kopii

Wydrukować od razu wiele skoroszytów

Wydrukować skoroszyt do pliku


Drukowanie wielu kopii na raz

1	W menu Plik kliknij polecenie Drukuj.

Pokaż

2	W polu Liczba kopii wpisz liczbę kopii, którą chcesz wydrukować.

Uwaga   Aby przy drukowaniu wielu kopii arkusza lub skoroszytu strony były od razu uporządkowane, zaznacz pole wyboru Sortuj kopie. W ten sposób drukowane są po kolei pełne kopie dokumentu. Jeżeli chcesz wydrukować najpierw wszystkie kopie pierwszej strony dokumentu, potem drugiej strony itd., wyczyść wspomniane pole wyboru.


Drukowanie wielu skoroszytów na raz

Pliki wszystkich skoroszytów, które chcesz wydrukować, muszą znajdować się w tym samym folderze.

1	W menu Plik kliknij polecenie Otwórz.

Pokaż

2	Trzymaj naciśnięty klawisz CTRL i klikaj nazwy skoroszytów, które chcesz wydrukować.

3	Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij polecenie Drukuj.


Drukowanie skoroszytu do pliku

Jeżeli drukujesz skoroszyt do pliku, aby następnie wydrukować go na innej drukarce niż ta, dla której dokument został utworzony, to możliwe, że zmianom ulegną podziały stron oraz odstępy pomiędzy czcionkami.

1	W menu Plik kliknij polecenie Drukuj.

Pokaż

2	W polu Drukarka kliknij nazwę drukarki, na której chcesz wydrukować plik.

3	Zaznacz pole wyboru Drukuj do pliku, a następnie kliknij przycisk OK.

4	W polu Nazwa pliku w oknie dialogowym Drukuj do pliku, wpisz nazwę pliku, do którego chcesz drukować.


Podgląd wydruku, okno

Przed wysłaniem arkusza na drukarkę kliknij przycisk Podgląd wydruku  [image] i sprawdź, jak będzie wyglądał arkusz po wydrukowaniu. Pasek stanu na dole ekranu pokazuje numer bieżącej strony oraz całkowitą liczbę stron wybranego arkusza.

•	Aby obejrzeć wybrany zakres stron kliknij przycisk Drukuj. W obszarze Zakres stron kliknij przycisk opcji Strony, w polach Od i Do wpisz zakres stron i kliknij przycisk Podgląd.

•	Sposób wyświetlania stron w oknie podglądu zależy od dostępnych czcionek, rozdzielczości drukarki oraz dostępnych kolorów.

•	Jeżeli w arkuszu jest osadzony wykres, to w oknie poglądu zostanie wyświetlony arkusz i wykres. Możesz przesuwać lub zmieniać rozmiary wykresu w trybie widoku normalnego lub podglądu podziału strony. Jeżeli zaznaczysz osadzony wykres przed kliknięciem przycisku Podgląd wydruku  [image],  to będzie wyświetlony tylko wykres.

Następna

Kliknij przycisk Następna, jeżeli chcesz wyświetlić następną stronę arkusza.

Poprzednia

Kliknij przycisk Poprzednia, jeżeli chcesz wyświetlić poprzednią stronę arkusza.

Powiększenie

Kliknij przycisk Powiększenie, aby przełączyć pomiędzy widokiem pełnej strony i widokiem powiększonym. Powiększenie nie wpływa na rozmiary na wydruku. Aby przełączyć pomiędzy widokiem pełnej strony, a widokiem powiększonym, możesz też kliknąć w dowolnym miejscu wyświetlanej strony.

Drukuj

Kliknij przycisk Drukuj, aby ustawić opcje drukowania i  wydrukować wybrany arkusz.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Ustawienia

Kliknij przycisk Ustawienia, jeżeli chcesz określić opcje wpływające na wygląd drukowanych arkuszy.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania  [image] , a następnie kliknij tę opcję.

Marginesy

Kliknij przycisk Marginesy, aby wyświetlić lub ukryć uchwyty umożliwiające przeciąganie i dobieranie marginesów strony, marginesów nagłówka i stopki oraz szerokości kolumn.

Podgląd podziału strony/Widok normalny

Kliknij przycisk Podgląd podziału strony, aby przejść do okna podglądu podziału strony, w którym można zmieniać podziały stron aktywnego arkusza. Można też zmieniać wielkość obszaru wydruku i edytować arkusz.

Kliknij przycisk Widok normalny, jeżeli chcesz obejrzeć aktywną stronę w trybie normalnym. Jeżeli będąc w oknie podglądu podziału strony, klikniesz przycisk Podgląd wydruku  [image], to nazwa przycisku ulega zmianie na Widok normalny.

Zamknij

Kliknij przycisk Zamknij, jeżeli chcesz zamknąć okno podglądu wydruku i powrócić do poprzedniego widoku aktywnego arkusza.


Zmiana palety kolorów w skoroszycie

Każdy skoroszyt programu Microsoft Excel zawiera paletę 56 kolorów, które można nadawać komórkom, czcionkom, liniom siatki, obiektom graficznym w arkuszu oraz wypełnieniom i liniom wykresów.  Korzystając z kolorowego monitora możesz zmieniać nasycenie i jaskrawość kolorów palety w każdym ze skoroszytów. Zmiana koloru palety pociąga za sobą zmianę koloru  wszystkich sformatowanych przy jego użyciu elementów w obrębie całego skoroszytu.

Wykorzystanie tego samego schematu kolorów w zestawie skoroszytów jest możliwe dzięki kopiowaniu palety kolorów z jednego skoroszytu do innego. Na przykład, można utworzyć własną paletę odpowiadającą logo i barwom swojej firmy, a potem skopiować ją do wszystkich skoroszytów używanych w prezentacjach.

Co chcesz zrobić?

Zmienić kolor w palecie kolorów

Skopiować paletę kolorów do innego skoroszytu


Kopiowanie palety kolorów do innego skoroszytu

1	Otwórz skoroszyt zawierający paletę, którą chcesz skopiować.

2	Przejdź do skoroszytu, do którego chcesz skopiować paletę.

3	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Kolor.

Pokaż

4	W polu Kopiuj kolory z, kliknij nazwę skoroszytu zawierającego paletę kolorów, którą chcesz skopiować, a następnie kliknij OK.


Zmiana koloru w palecie kolorów

1	Przejdź do skoroszytu zawierającego paletę kolorów, którą chcesz zmienić.

2	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Kolor.

Pokaż

3	Kliknij kolor, który chcesz zmienić, a następnie kliknij przycisk Modyfikuj.

4	Aby zamienić wybrany kolor na inny kolor standardowy, kliknij kartę Standardowe, a następnie kliknij  wybrany kolor.

Aby zmienić nasycenie i inne parametry zaznaczonego koloru, kliknij kartę Niestandardowe.

Aby uzyskać Pomoc na temat działania opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij opcję.

Uwagi

•	Aby przywrócić domyślną paletę kolorów, kliknij przycisk Zresetuj na karcie Kolor.

•	Jeżeli kopiujesz obiekt lub komórki z niestandardowym kolorem do innego skoroszytu, to ten kolor zostanie zamieniony na kolor odpowiedniej pozycji palety skoroszytu docelowego. Aby zachować kolor niestandardowy musisz skopiować niestandardową paletę do skoroszytu docelowego albo zmienić odpowiedni kolor w tym skoroszycie.

•	Aby zamieniać domyślną paletę kolorów w nowych skoroszytach, zmodyfikuj paletę kolorów w domyślnym szablonie skoroszytu lub we własnym szablonie, którego używasz do tworzenia skoroszytów. Aby uzyskać informacje na temat zmiany szablonu, kliknij [image].


Dodawanie komentarza do komórki

1	Kliknij komórkę, do której chcesz dołączyć komentarz.

2	W menu Wstaw, kliknij polecenie Komentarz.

3	W polu wpisz tekst komentarza.

4	Kiedy zakończysz wpisywanie tekstu, kliknij poza polem komentarza.

Uwagi

•	Kiedy sortujesz elementy arkusza, komentarze przemieszczają się na nowe pozycje razem z elementami w sortowanych wierszach i kolumnach.

•	Komentarze w tabelach przestawnych są związane z pozycją komórek, do których zostały wprowadzone, a nie z zawartości komórek. Jeżeli przestawiasz tabelę lub w inny sposób zmieniasz jej układ, komentarze nie są przesuwane.


Zmiana wyglądu lub pozycji komentarza

1	Kliknij prawem przyciskiem myszy komentarz, który chcesz zmienić, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Pokaż komentarz.

2	Kliknij obramowanie komentarza, co spowoduje wyświetlenie uchwytów.

3	Aby zmienić czcionkę tekstu komentarza lub kolor, kliknij polecenie Komentarz w menu Format.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image] , a następnie kliknij opcję.

Aby zmienić kolor tła komentarza, kliknij przycisk  Kolor wypełnienia [image]  na pasku narzędzi Formatowanie, następnie kliknij strzałkę obok przycisku i wybrany przez siebie kolor.

Aby zmienić rozmiar pola komentarza, przeciągaj uchwyty znajdujące się na środku krawędzi bocznych i w narożnikach pola komentarza.

Aby przenieść komentarz, przeciągaj obramowanie pola komentarza.

Uwaga   Aby zmienić domyślny kolor tła dla nowych komentarzy, skorzystaj z ikony Ekran dostępnej w Panelu sterowania systemu Windows i ustaw kolor Etykietki Narzędzi, na wybrany przez siebie kolor tła. Zmiana tego ustawienia nie powoduje zmiany koloru tła wcześniej wprowadzonych komentarzy.

Wskazówka   Wygląd komentarzy można też zmieniać za pomocą paska narzędzi Rysowanie. Aby uzyskać dodatkowe informacje dotyczące narzędzi rysunkowych programu Microsoft Excel, kliknij [image].


Edytowanie komentarza

1	Kliknij komórkę zawierającą komentarz, który chcesz edytować.

2	W menu Wstaw, kliknij polecenie Edytuj komentarz.


Ukrywanie i wyświetlanie komentarzy i ich wskaźników

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok.

Pokaż

2	Aby ukryć tekst komentarza, nawet w przypadku, kiedy kursor myszy znajduje się we wnętrzu komórki zawierającej komentarz oraz usunąć wskaźnik komentarza z prawego górnego narożnika komórki, kliknij przycisk opcji Brak w obszarze Komentarze.

Aby wyświetlać tekst komentarza, kiedy kursor myszy znajdzie się we wnętrzu komórki zawierającej komentarz  oraz spowodować wyświetlanie wskaźników komentarzy, kliknij przycisk opcji Tylko wskaźnik komentarza.

Aby wyświetlać teksty komentarza i wskaźniki niezależnie od położenia kursora myszy, kliknij przycisk opcji Komentarz i wskaźnik.

Wskazówka   Poszczególne komentarze możesz ukryć klikając prawym przyciskiem myszy w odpowiedniej komórce i wybierając z menu podręcznego polecenie Ukryj komentarz. Jeżeli zechcesz wyświetlić wszystkie ukryte w ten sposób komentarze, w menu Widok kliknij dwukrotnie polecenie Komentarze.


Przeglądanie komentarzy w skoroszycie

1	W menu Widok, kliknij  polecenie Komentarze.

2	Aby kolejno przeglądać komentarze, klikaj przycisk Następny komentarz  [image]  w pasku narzędzi Przeglądanie.

Aby przeglądać komentarze w odwrotnej kolejności, klikaj przycisk Poprzedni komentarz  [image].

Uwaga   W trakcie przeglądania komentarzy, program Microsoft Excel będzie wyświetlał je kolejno, począwszy od zaznaczonej komórki.  Aby ujrzeć konkretny komentarz, należy umieścić wskaźnik we wnętrzu zawierającej go komórki.


Komentarze w tabeli przestawnej nie są związane z komórkami, do których się odnoszą.

W tabeli przestawnej komentarze są związane z pozycjami  komórek, do których zostały wprowadzone, a nie z zawartością komórek. Przestawianie tabeli oraz inne zmiany wpływające na jej układ nie powodują przemieszczania się komentarzy.


Zasady określania obszarów źródłowych konsolidacji

Przystępując do konsolidowania danych, należy określić obszary źródłowe,  korzystając z formuł trójwymiarowych lub pola Odwołanie z okna dialogowego Konsoliduj. Obszarami źródłowymi mogą być zakresy komórek z tego samego arkusza co tabela konsolidacji, innych arkuszy tego samego skoroszytu, inne skoroszyty lub pliki programu Lotus 1-2-3.

Definiując obszary źródłowe, należy postępować zgodnie z następującymi zasadami.

•	Aby ułatwić sobie posługiwanie się obszarami źródłowymi, nazwij każdy z zakresów i używaj tych nazw w polu Odwołanie. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat nazywania zakresów, kliknij  [image].

•	Jeżeli obszary źródłowe i obszar docelowy znajdują się w tym samym arkuszu, posługuj się adresami  komórek lub zakresów, albo ich nazwami.

•	Jeżeli obszary źródłowe i obszar docelowy należą do różnych arkuszy, podawaj adresy arkusza i komórek lub ich zakresu, albo odpowiednie nazwy. Na przykład, chcąc włączyć do własnego skoroszytu zakres komórek o nazwie Budżet z arkusza Marketing, wpisz Marketing!Budżet.

•	Jeżeli obszary źródłowe i obszar docelowy należą do różnych skoroszytów, podawaj adres skoroszytu, arkusza, komórek lub  ich zakresu, albo odpowiednie nazwy. Na przykład, aby wskazać na zakres komórek o nazwie Sprzedaż z arkusza  Region Wschodni ze skoroszytu o nazwie 1996, znajdującego się w tym samym folderze, wpisz:

'[1996.xls]Region Wschodni'!Sprzedaż

•	Jeżeli obszary źródłowe i obszar docelowy należą do różnych skoroszytów o różnym umiejscowieniu, pamiętaj o podaniu pełnej ścieżki, adresów skoroszytu, arkusza i komórek lub ich zakresu, albo odpowiednich nazw. Na przykład, aby wskazać na zakres komórek o nazwie Dochód z arkusza Luty należącego do  skoroszytu Dział sprzedaży i znajdującego się w folderze Arkusze budżetu, wpisz:

'[C:\Arkusze budżetu\Dział sprzedaży.xls]Luty'!Dochody

Uwaga   W adresach można opuścić nazwy arkuszy, jeżeli nazwy zakresów komórek zostały nadane przez użytkownika, a nie utworzone w programie Microsoft Excel. Na przykład, '[1996.xls]'!Sprzedaż lub '[C:\Arkusz budżetu\Dział sprzedaży.xls]'!Dochody.

Wskazówka   Aby podać adres źródła bez konieczności jego wpisywania, kliknij w polu Odwołanie, a następnie zaznacz obszar źródłowy. Jeżeli chcesz wybrać obszar źródłowy należący do innego skoroszytu, kliknij przycisk Przeglądaj. Aby czasowo zamknąć okno dialogowe Konsoliduj, na czas kiedy wybierasz obszar źródłowy, kliknij przycisk Zwiń okno dialogowe  [image].


Konsolidowanie danych

Dane można konsolidować czterema metodami:

•	Za pomocą trójwymiarowych adresów. Jest to najwłaściwsza metoda. W jej przypadku nie występują ograniczenia związane z układem danych w obszarach źródłowych.

•	Według położenia. Z metody tej można korzystać, jeżeli dane we wszystkich obszarach źródłowych mają ten sam układ; na przykład arkusze utworzone za pomocą tego samego szablonu.

Jeżeli wprowadzasz dane za pomocą wielu arkuszy opartych na tym samym szablonie i chcesz, aby następnie dane znalazły się w jednym arkuszu, zastanów się nad skorzystaniem z Kreatora szablonów z opcją śledzenia danych.

•	Według kategorii. Z metody tej można korzystać w przypadku arkuszy, w których występują te same etykiety, ale różna jest organizacja danych.

•	Za pomocą tabeli przestawnej. Metoda ta jest zbliżona do konsolidowania według kategorii, ale zapewnia większą elastyczność w reorganizowaniu kategorii.

Co chcesz zrobić?

Skonsolidować dane za pomocą trójwymiarowych adresów

Skonsolidować dane według położenia

Skorzystać z Kreatora szablonów

Skonsolidować dane według kategorii

Skonsolidować dane, tworząc tabelę przestawną


Konsolidowanie danych za pomocą trójwymiarowych odwołań

1	Skopiuj lub wpisz etykiety konsolidowanych danych do arkusza konsolidacji.

2	Kliknij komórkę, która ma zawierać konsolidowane dane.

3	Wpisz formułę zawierającą adresy komórek źródłowych we wszystkich arkuszach zawierających dane, które chcesz skonsolidować. Aby uzyskać informacje na temat obszarów źródłowych, kliknij  [image].

4	Powtórz kroki 2 i 3 dla wszystkich komórek, które mają zawierać konsolidowane dane.

Wskazówka   Aby do formuły wprowadzić adres bez jego wpisywania, wpisuj formułę do miejsca, w którym musisz podać adres, a następnie kliknij właściwą komórkę arkusza. Jeżeli komórka znajduje się w innym arkuszu, najpierw kliknij kartę arkusza, a następnie komórkę.


Konsolidowanie danych według kategorii

1	Kliknij komórkę w lewym, górnym rogu obszaru docelowegokonsolidowanych danych.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Konsoliduj.

Pokaż

3	W polu Funkcja, kliknij funkcję podsumowującą, którą chcesz użyć do konsolidowania danych. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych funkcji podsumowujących, kliknij [image].

4	W polu Adres, podaj obszar źródłowy, który chcesz skonsolidować. Pamiętaj, aby w wybranym obszarze znalazły się etykiety danych. Aby uzyskać informacje na temat obszarów źródłowych, kliknij  [image].

5	Kliknij przycisk Dodaj.

6	Powtórz kroki 4 i 5 dla wszystkich obszarów, które chcesz skonsolidować.

7	W obszarze Użyj etykiet w, wskazujące na położenie etykiet w obszarze źródłowym: w górnym wierszu, w lewej kolumnie, albo w obydwu tych miejscach.

8	Jeżeli tabela konsolidacji ma być aktualizowana automatycznie zawsze, kiedy zmieniają się dane w obszarach źródłowych, zaznacz pole wyboru Utwórz łącze z danymi źródłowymi.

Do utworzenia łącza, wymagane jest, aby obszary źródłowy i docelowy znajdowały się w różnych arkuszach. Po utworzeniu łącza nie można dodawać nowych obszarów ani zmieniać obszarów źródłowych objętych konsolidacją.

Uwaga  Etykiety w obszarze źródłowym, które nie są zgodne z etykietami w innych obszarach źródłowych, powodują powstanie dodatkowych wierszy lub kolumn podczas konsolidowania danych.


Konsolidowanie danych według położeń

1	Kliknij komórkę w lewym, górnym rogu obszaru docelowego konsolidowanych danych.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Konsoliduj.

Pokaż

3	W polu Funkcja, kliknij funkcję podsumowującą, którą chcesz użyć do konsolidowania danych. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych funkcji podsumowujących, kliknij [image].

4	W polu Odwołanie, podaj obszar źródłowy, który chcesz skonsolidować. Pamiętaj, aby w wybranym obszarze znalazły się etykiety danych. Aby uzyskać informacje na temat obszarów źródłowych, kliknij  [image].

5	Kliknij przycisk Dodaj.

6	Powtórz kroki 4 i 5 dla wszystkich obszarów, które chcesz skonsolidować.

7	Jeżeli tabela konsolidacji ma być aktualizowana automatycznie zawsze, kiedy zmieniają się dane w obszarach źródłowych, zaznacz pole wyboru Utwórz łącze z danymi źródłowymi.

Do utworzenia łącza, wymagane jest, aby obszary źródłowy i docelowy znajdowały się w różnych arkuszach. Po utworzeniu łącza nie można dodawać nowych obszarów ani zmieniać obszarów źródłowych objętych konsolidacją.

Uwaga   Kiedy następuje konsolidowanie według położenia, etykiety kategorii nie są kopiowane z obszaru źródłowego do obszaru docelowego. Jeżeli chcesz, aby etykiety znalazły się w arkuszu docelowym, musisz je ręcznie skopiować albo wpisać.


Zmiana konsolidacji danych
Zmiana danych konsolidacji

Po zebraniu danych za pomocą polecenia Konsoliduj, można dodawać, usuwać i zmieniać obszary źródłowe. Można też łączyć tabelę konsolidacji ze źródłami danych tak, aby po zmianie danych w obszarach źródłowych obszar docelowy był automatycznie aktualizowany.

Co chcesz zrobić?

Dodać do konsolidacji nowy obszar źródłowy

Zmienić adres obszaru źródłowego konsolidacji

Usunąć adres obszaru źródłowego konsolidacji

Automatycznie aktualizować konsolidację po zmianie danych źródłowych

Uwaga   Konsolidując dane za pomocą trójwymiarowych adresów, możesz zmieniać konsolidację zmieniając formuły tak, aby obejmowały dodatkowe obszary źródłowe, albo dodając lub usuwając nazwę arkusza z zakresu nazw arkuszy wymienionego w formułach.


Dodawanie nowego obszaru źródłowego do konsolidacji

Dodawanie obszarów źródłowych i ponowna konsolidacja danych  w obszarze docelowym jest możliwa tylko wtedy, kiedy  nie zostały utworzone łącza do obszarów źródłowych. Jeżeli utworzono łącza do obszarów źródłowych, a konsolidacją trzeba objąć większy obszar danych, usuń tabelę konsolidacji i, jeżeli istnieje, konspekt arkusza. Aby uzyskać informacje na temat usuwania konspektu, kliknij  [image].

1	Kliknij lewą, górną komórkę w tabeli konsolidacji.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Konsoliduj.

Pokaż

3	Kliknij w polu Adres.

4	Jeżeli arkusz zawierający nowy obszar źródłowy jest otwarty, zaznacz obszar źródłowy. Aby uzyskać informacje dotyczące typów obszarów źródłowych, kliknij   [image].

5	Kliknij przycisk Dodaj.

6	Aby przeprowadzić konsolidację danych, włączając nowe obszary źródłowe, kliknij przycisk OK.

Aby potwierdzić zmiany, ale nie konsolidować danych, kliknij przycisk Zamknij.


Zmiana adresu obszaru źródłowego w konsolidacji

Zmienianie obszarów źródłowych i ponowna konsolidacja danych  w obszarze docelowym jest możliwa tylko wtedy, kiedy  nie zostały utworzone łącza do obszarów źródłowych. Jeżeli utworzono łącza do obszarów źródłowych, a trzeba zmienić dane objęte konsolidacją, usuń tabelę konsolidacji, a następnie usuń  konspekt. Aby uzyskać informacje na temat usuwania konspektu, kliknij  [image].

1	Kliknij lewą, górną komórkę w tabeli konsolidacji.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Konsoliduj.

Pokaż

3	Na liście Wszystkie odwołania, zaznacz obszar źródłowy, który chcesz zmienić.

4	W polu Adres, zmień wybrany adres.

5	Kliknij przycisk Dodaj.

6	Jeżeli nie chcesz zachować poprzedniego adresu, zaznacz go na liście Wszystkie adresy,  a następnie kliknij przycisk Usuń.

7	Aby przeprowadzić konsolidację ze zmienionymi obszarami źródłowymi, kliknij przycisk OK.

Aby potwierdzić zmiany, ale nie konsolidować danych, kliknij przycisk Zamknij.


Usuwanie z konsolidacji adresu obszaru źródłowego

1	Kliknij lewą, górną komórkę w tabeli konsolidacji.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Konsoliduj.

Pokaż

3	W polu Wszystkie adresy, kliknij adres obszaru źródłowego, który chcesz usunąć.

4	Kliknij przycisk Usuń.

5	Aby przeprowadzić konsolidację bez usuniętego obszaru źródłowego, kliknij przycisk OK.

Aby potwierdzić dokonane zmiany bez konsolidowania danych kliknij przycisk Zamknij.


Automatyczne aktualizowanie konsolidacji w razie zmiany danych źródłowych

Jeżeli arkusz, do którego należy obszar docelowy, zawiera też  konspekt, albo użyto go wcześniej do konsolidacji z łączami, nie twórz nowych łączy wcześniej, zanim nie usuniesz konspektu, jeżeli istnieje, i starej tabeli konsolidacji. Aby uzyskać informacje na temat usuwania konspektu, kliknij  [image].

1	Kliknij lewą, górną komórkę w tabeli konsolidacji.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Konsoliduj.

Pokaż

3	Zaznacz pole wyboru Utwórz łącze z danymi źródłowymi.


Rozwiązywanie problemów związanych z konsolidowaniem danych

Przedstawione dalej wskazówki odnoszą się jedynie do konsolidacji przeprowadzonych za pomocą polecenia Konsoliduj z menu Dane. Nie mają zastosowania do konsolidacji za pomocą adresów trójwymiarowych.

Jeżeli konsolidacja nie doprowadziła do wyniku zgodnego z oczekiwaniami, sprawdź czy:

•	Wszystkie adresy obszarów źródłowych wpisano poprawnie.

•	W oknie dialogowym Konsoliduj wybrano właściwą funkcję podsumowującą.

•	Wskazany obszar docelowy jest wystarczająco duży, aby pomieścić wszystkie konsolidowane dane. Aby uniknąć problemów związanych z kształtem obszaru docelowego, gdy tworzysz skonsolidowaną tabelę, kliknij lewą, górną komórkę obszaru docelowego. Sprawdź, czy poniżej i na prawo od tej komórki zostało wystarczająco dużo komórek, aby zmieścić tabelę.

Jeżeli przeprowadzasz konsolidację według położenia, sprawdź czy wszystkie obszary źródłowe zawierają ten sam zakres podobnych danych w tym samym porządku.

Jeżeli przeprowadzasz konsolidację według kategorii, sprawdź czy:

•	Obszary źródłowe obejmują etykiety kolumn lub wierszy.

•	W oknie dialogowym Konsoliduj, w obszarze Uzyj etykiet w, zaznaczono pola Górny wiersz albo  Dolny wiersz.

•	We wszystkich obszarach źródłowych etykiety kategorii zostały wpisane dokładnie tak samo. Na przykład, etykiety Średnia roczna i Średnio rocznie są różne i nie doprowadzą do konsolidacji.

•	Wszystkim kategoriom, które nie mają być konsolidowane, zostały przypisane unikatowe etykiety, występujące tylko w jednym obszarze źródłowym.


Przeglądanie i zapisywanie plików innych niż skoroszyty programu Microsoft Excel

Pliki innych programów, takich jak Quattro Pro oraz Lotus 1-2-3, możesz otwierać za pomocą polecenia Otwórz z menu Plik programu Microsoft Excel. Pliki możesz zapisywać w ich pierwotnym formacie, albo jako skoroszyty programu Microsoft Excel. Aby jednocześnie przekształcić wiele plików, możesz skorzystać z Kreatora konwersji plików. Podobnie, korzystając z polecenia Zapisz jako z menu Plik, możesz zapisywać skoroszyty programu Microsoft Excel w postaci, która umożliwi wykorzystanie ich w innych programach. Możliwe, że w formatowaniu plików zapisywanych jako skoroszyty programu Microsoft Excel nastąpią zmiany, ponieważ nie wszystkie elementy programu Microsoft Excel 97 są dostępne w jego wcześniejszych wersjach.

Jeżeli współpracujesz z użytkownikami wcześniejszych wersji programu Microsoft Excel lub innych programów typu arkusz kalkulacyjny, to uzyskasz możliwość łatwiejszej wymiany danych zmieniając domyślny format pliku skoroszytów, które tworzysz w programie Microsoft Excel 97. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Jeżeli dane, które chcesz wykorzystać są zapisane w pliku tekstowym, w którym dane są rozdzielane znakiem tabulatora, przecinkami, spacjami albo innymi podobnymi znakami, możesz od razu otworzyć plik. Tekst zostanie zinterpretowany zgodnie z twoimi instrukcjami, a dane podzielone na wiersze i kolumny arkusza. Możesz także skopiować tekst do arkusza, a następnie podzielić go na kolumny.

Uwaga   Jeżeli konwerter plików programu Quattro Pro nie został zainstalowany razem z programem Microsoft Excel, musisz go zainstalować, zanim będziesz otwierał i zapisywał pliki w tym formacie. Aby uzyskać informacje na temat instalowania konwertera, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Otworzyć plik innego programu i zapisać go jako skoroszyt programu Microsoft Excel

Zapisać skoroszyt programu Microsoft Excel, aby można go było wykorzystać w innym programie

Dokonać konwersji grupy plików do formatu skoroszytu programu Microsoft Excel

Dowiedzieć się jakie właściwości zostaną stracone w przypadku zapisania pliku w innym formacie

Importować cały plik tekstowy do programu Microsoft Excel

Podzielić skopiowane dane tekstowe w kolumny


Konwersja grupy plików na format skoroszytu programu Microsoft Excel
Konwersja grupy plików do formatu skoroszytu programu Microsoft Excel

Zanim przystąpisz do konwersji zgodnie z podanymi instrukcjami, musisz skopiować wszystkie przekształcane pliki do jednego folderu. Musisz także zainstalować Kreator konwersji plików, który jest dodatkiem do programu Microsoft Excel. Aby uzyskać informacje na temat instalowania dodatków, kliknij  [image].

1	W menu Narzędzia wskaż podmenu Kreator, a następnie kliknij polecenie Konwersja plików.

2	Aby określić sposób konwersji plików, postępuj zgodnie z instrukcjami wyświetlanymi na ekranie.


Importowanie całego pliku tekstowego do programu Microsoft Excel

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj, ustal stację dysków, folder lub położenie w sieci Internet, gdzie znajduje się plik, który chcesz otworzyć.

3	W polu Pliki typu, kliknij Pliki tekstowe.

4	Dwukrotnie kliknij nazwę pliku, który chcesz importować.

5	Aby określić sposób dzielenia tekstu na kolumny, postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora importu tekstu.


Dzielenie skopiowanego tekstu na kolumny
Dzielenie kopiowanego tekstu na kolumny

1	Przejdź do programu i pliku, z których chcesz skopiować dane.

2	Zaznacz dane, które chcesz skopiować.

3	W menu Edycja programu, w którym się znajdujesz, kliknij polecenie Kopiuj.

4	Przejdź do wybranego arkusza programu Microsoft Excel, kliknij lewą górną komórkę obszaru wklejania, a następnie kliknij przycisk Wklej  [image].

5	Zaznacz zakres komórek zawierający wklejone dane.

Zakres może mieć wiele wierszy wysokości, ale najwyżej jedną kolumnę szerokości.

6	W menu Dane, kliknij polecenie Tekst jako kolumny.

7	Aby określić sposób dzielenia tekstu na kolumny, postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora konwersji tekstu na kolumny.


Problemy z konwersją formatów plików

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Lista w oknie dialogowym Otwórz nie zawiera pliku, którego szukam.

Nie mogę otworzyć pliku utworzonego w programie Microsoft Works.

Cały tekst pliku jest umieszczony w pierwszej kolumnie.

Kiedy zapisuję dane w formacie programu dBASE, brakuje części moich danych.

Jak mam otwierać pliki utworzone w programie Quattro Pro version 6.0 for Windows?

Wartości w przekształconym arkuszu nie są zgodne z wartościami w pierwotnym arkuszu.

Niektóre formuły zmieniły się w tekst lub wartości.

Nie mogę odnaleźć lub uruchomić makr z przekształconego pliku.

Kiedy zapisuję plik programu Lotus 1-2-3 jako skoroszyt Microsoft Excel, zwiększa się rozmiar pliku.


Wartości w przekształconym arkuszu nie są zgodne z wartościami arkusza pierwotnego.

W programie Microsoft Excel niektóre funkcje i operatory są wyliczane w innej kolejności niż w innych arkuszach kalkulacyjnych. Aby formuły były obliczane zgodnie z zasadami programu Lotus 1-2-3, kliknij polecenie Opcje z menu Narzędzia, a następnie kliknij kartę Przechodzenie. W grupie Opcje arkusza, zaznacz pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły.


Nie mogę otworzyć pliku utworzonego w programie Microsoft Works.

W programie Microsoft Excel 97 nie jest możliwe bezpośrednie otwieranie plików utworzonych w programie Microsoft Works w wersjach 3.0 oraz 4.0. Aby otworzyć plik arkusza w programie Microsoft Excel, musisz najpierw otworzyć wybrany plik w programie Microsoft Works. W menu Plik, kliknij polecenie Zapisz jako, a następnie w polu Zapisz jako typ zaznacz jeden z następujących formatów plików, które można otwierać w programie Microsoft Excel. Zapisz i zamknij plik, zanim spróbujesz otworzyć go w programie Excel.

•	Works dla Windows w wersji 2.0/Works dla DOS SS

•	Excel SS

•	Lotus 1-2-3

Aby otworzyć plik bazy danych programu Microsoft Works w programie Microsoft Excel, najpierw zapisz plik w programie Microsoft Works w formacie dBASE. Następnie otwórz plik dBASE w programie Microsoft Excel.


Kiedy zapisuję plik programu Lotus 1-2-3 w formacie skoroszytu Microsoft Excel, zwiększa się rozmiar pliku.

Kiedy plik jest zapisywany w programie Lotus 1-2-3, informacje o formacie są zapisywane w osobnym pliku (na przykład, pliki  typu *.fm3 lub *.all). Jeżeli zapisujesz plik programu Lotus 1-2-3 w postaci skoroszytu Microsoft Excel, to informacje o formatowaniu są włączane do pliku skoroszytu, który w wyniku tego ma większy rozmiar niż plik  wk*.

Jeżeli w arkuszu Lotus 1-2-3 sformatowano cały wiersz lub kolumnę, to po otwarciu pliku w programie Microsoft Excel będą sformatowane wszystkie komórki tego wiersza lub kolumny, w tym także nieużywane. Aby zmniejszyć rozmiar pliku skoroszytu Microsoft Excel, usuń z arkusza wszystkie nieużywane komórki znajdujące się z prawej strony lub poniżej danych.


Niektóre formuły zostały zamienione na tekst lub wartości.

Kiedy w programie Microsoft Excel otwierane są pliki utworzone w innych programach arkuszy kalkulacyjnych i napotykany jest operator lub funkcja, które nie mogą być przekształcone, do komórki wstawiana jest wartość formuły, zamiast  samej formuły. Formułę można ponownie wpisać do arkusza Microsoft Excel, posługując się równoważnymi operatorami i funkcjami.


W pliku po konwersji nie mogę odnaleźć lub uruchomić makra.

Aby uruchomić makro Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel, naciśnij klawisz CTRL oraz literę przypisaną makru. Na przykład, jeżeli makro programu Lotus 1-2-3 nosi nazwę "\a", naciśnij klawisze CTRL+A. Aby zobaczyć nazwy wszystkich makr w przekształconym arkuszu Lotus 1-2-3, wskaż podmenu Nazwa w menu Wstaw, a następnie kliknij polecenie Definiuj. Jeżeli makro zawiera polecenia niedostępne w programie Lotus 1-2-3 wersja 2.01, to nie będzie ono wykonane w programie Microsoft Excel.


W jaki sposób otwierać pliki programu Quattro Pro 6.0 dla Windows?
W jaki sposób otwierać pliki programu Quattro Pro version 6.0 for Windows?

W programie Microsoft Excel 97 można otwierać pliki programu Quattro Pro version 5.0 for Windows (WB1), ale nie można otwierać plików utworzonych w programie Quattro Pro version 6.0 for Windows (WB2). Najpierw należy otworzyć plik w programie Quattro Pro version 6.0, a następnie zapisać go w formacie QPW (*.WB1). Następnie otwórz ten plik w programie Microsoft Excel.

Jeżeli musisz korzystać z pliku w programach Quattro Pro version 6.0 oraz Microsoft Excel, zapisz plik Quattro Pro w formacie Lotus 1-2-3 WK4. W programie Microsoft Excel można otwierać i zapisywać pliki w formacie WK4.


Korzystanie z plików programu Microsoft Excel 97 we wcześniejszych wersjach Microsoft Excel oraz w innych programach

Domyślnie, skoroszyty są zapisywane w formacie programu Microsoft Excel 97. Jeżeli użytkownicy, z którymi współpracujesz korzystają z wcześniejszych wersji Microsoft Excel lub z innego arkusza kalkulacyjnego, możesz zmienić domyślny format pliku używany do zapisu skoroszytów. Na przykład, jeżeli wiele osób w firmie korzysta nadal z programu Microsoft Excel w wersji 5.0, to możesz zapisywać skoroszyty Microsoft Excel 97 w formacie wersji 5.0. Wszystkie skoroszyty będą zapisywane w formacie domyślnym, o ile w oknie dialogowym Zapisz jako (menu Plik) nie określisz innego formatu pliku.

Jeżeli w Twojej firmie nadal powszechnie używa się programów Microsoft Excel w wersji 5.0 lub Microsoft Excel 95, to możesz zapisywać pliki skoroszytów Microsoft Excel 97 w specjalnym podwójnym formacie pliku. Zapisanie skoroszytu w formacie  Skoroszyt Microsoft Excel 97 i 5.0/95, sprawia że skoroszyt jest zapisywany w jednym pliku, który zawiera pliki w formatach Microsoft Excel 97 oraz Microsoft Excel 5.0/95. (Formaty plików w programach Microsoft Excel w wersji 5.0 oraz Microsoft Excel 95 są identyczne). Użytkownicy programu Microsoft Excel 97 mogą nadal pracować w skoroszycie, nie tracąc żadnych cech formatowania właściwych dla tej wersji programu. Kiedy skoroszyt otwierają użytkownicy programu Microsoft Excel w wersji 5.0 albo Microsoft Excel 95, wyświetlany jest komunikat zalecający korzystanie z pliku w trybie tylko do odczytu. Jeżeli jednak użytkownicy zignorują to zalecenie i zapiszą skoroszyt we wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel, znikną elementy i formatowanie właściwe tylko dla programu Microsoft Excel 97. Aby uniknąć straty pracy wykonanej w Microsoft Excel 97, możesz zabezpieczyć arkusz przed dokonywaniem zmian, żądając podania hasła przed dokonywaniem zmian w skoroszycie albo oznaczając skoroszyt jako przeznaczony tylko do odczytu. Aby uzyskać informacje na temat  przypisywania hasła, kliknij  [image]. Aby uzyskać informacje na temat ograniczania dostępu do skoroszytu tylko do odczytu, kliknij  [image].

Posługując się poleceniem Zapisz jako z menu Plik, możesz zapisywać określone skoroszyty w podwójnym formacie, albo określić podwójny format, jako format domyślny dla wszystkich zapisywanych skoroszytów. Pliki zapisywane w podwójnym formacie mają większe rozmiary niż pliki zapisywane w formacie pojedynczym.

Aby uzyskać informacje na temat określania domyślnego formatu pliku, kliknij  [image].

Aby uzyskać informacje na temat elementów programu Microsoft Excel 97 niedostępnych we wcześniejszych wersjach Microsoft Excel oraz w innych programach, kliknij  [image].


Sprawdzanie pisowni i automatyczne poprawianie błędów pisowni

Pisownię można sprawdzać w arkuszach wszystkich typów. Słowa, które nie występują w głównym słowniku  — jak akronimy lub nazwy własne — można dodawać do słownika użytkowego.  Program Microsoft Excel będzie żądał potwierdzania takich słów tylko w razie stwierdzenia ich błędnej pisowni.

Opcja Autokorekta programu Microsoft Excel umożliwia korekcję wielu częstych błędów związanych z pisaniem. Na przykład "nei" zostanie zmienione na "nie" a "sprawdzic" na "sprawdzić". Możliwe jest również wprowadzanie dodatkowych haseł zawierających wyrazy, które użytkownik często wpisuje błędnie.

Program Microsoft Excel oraz inne aplikacje wchodzące w skład pakietu Microsoft Office posiadają  wspólne słowniki ortograficzne oraz hasła autokorekty.

Co chcesz zrobić?

Sprawdzić pisownię

Poprawiać błędy ortograficzne i literowe podczas pisania

Dodać wyrazy do słownika użytkowego

Dodać hasło Autokorekty  podczas sprawdzania pisowni


Sprawdzanie pisowni

1	Zaznacz komórki, które chcesz sprawdzić.

Aby sprawdzić cały arkusz, wystarczy kliknąć dowolną komórkę.

2	Kliknij przycisk Pisownia  [image].


Poprawianie błędów pisowni i literówek podczas pisania

Aby automatycznie poprawiać częste błędy literowe, należy z góry określić błędnie pisany wyraz.

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Autokorekta.

Pokaż

2	Sprawdź, czy pole wyboru Zamieniaj tekst podczas pisania jest zaznaczone.

3	W polu Zamień, wpisz słowo z często powtarzającym się błędem ortograficznym lub literowym — na przykład, nei.

4	W polu Na, wpisz poprawnie to samo słowo — na przykład, nie.

5	Kliknij przycisk Dodaj.

Wskazówka   Jeżeli długie wyrażenie lub fragment tekstu zapiszesz jako hasło Autokorekty, to później będzie możliwe jego wprowadzenie przez wpisanie tylko kilku liter. W tym celu zaznacz tekst, który ma być użyty ponownie, skopiuj go, a następnie kliknij polecenie Autokorekta z menu Narzędzia. W polu Zamień wpisz unikalny ciąg znaków —  czyli ciąg, który nie występuje w zeszycie. Kliknij w polu Na i wklej skopiowany tekst naciskając klawisze CTRL+V , a na koniec kliknij przycisk Dodaj. Na przykład nazwę "Aperture Film Distributors" można wprowadzić wpisując afd.


Dodawanie wyrazów do własnego słownika ortograficznego

1	Kliknij przycisk Pisownia  [image].

2	Po zaznaczeniu wyrazu, który ma być wprowadzony do słownika użytkowego, kliknij nazwę tego słownika w polu Dodaj wyrazy do.

3	Kliknij przycisk Dodaj.

Porady

•	Aby korektor pisowni rozpoznawał wyrazy zawierające różne kombinacje małych i wielkich liter — wszystkie litery małe, pierwsze litery wielkie albo wszystkie litery wielkie — wyrazy wprowadzane do własnego słownika powinny być zapisane wyłącznie małymi literami.

•	Aby dodać wyraz do nowego słownika, wpisz nazwę nowego słownika w polu Dodaj wyrazy do,  a następnie kliknij przycisk Dodaj.

•	Aby wpisać listę wyrazów, otwórz własny słownik korzystając z programu Microsoft Word lub z Notatnika. Wpisz wyrazy znajdujące się na liście, naciskając po każdym z nich klawisz ENTER. Plik należy zapisać w formacie Tekst z rozszerzeniem nazwy pliku .dic, na przykład, uzytkowy.dic. Zapisz słownik w tym samym folderze, w którym znajduje się główny słownik ortograficzny. Słowniki znajdują się zwykle w folderze C:\Windows\Msapps\Proof lub  C:\Program Files\Common Files\Microsoft Shared\Proof.


Dodawanie pozycji Autokorekty w trakcie sprawdzania pisowni

1	Kliknij przycisk Pisownia  [image].

2	Po zaznaczeniu wyrazu, w którym często występuje błąd literowy lub ortograficzny, wpisz ten wyraz poprawnie w polu Zamień na.

Jeżeli masz wątpliwości dotyczące pisowni, kliknij przycisk Zaproponuj, a następnie kliknij poprawną pisownię na liście Propozycje.

3	Aby dodać dany wyraz do listy objętej automatyczną korektą, kliknij  przycisk Autokorekta.


Części arkusza objęte sprawdzaniem pisowni

Jeżeli nie zaznaczono komórek lub obiektu, dla których ma być sprawdzana pisownia, to program Microsoft Excel sprawdza cały aktywny arkusz łącznie z wartościami komórek, komentarzami dotyczącymi komórek, osadzonymi wykresami, polami tekstowymi, przyciskami, nagłówkami i przypisami. Jednakże nie są sprawdzane arkusze chronione, formuły ani tekst będący ich wynikiem.

 Jeżeli podczas sprawdzania pisowni jest aktywny pasek formuły, to program Microsoft Excel sprawdzi tylko jego zawartość.


Wyłączanie konkretnych skrótów oraz tekstu rozpoczynanego wielką literą spod działania automatycznych zmian

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Autokorekta.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Wyjątki.

3	Aby uniemożliwić automatyczne rozpoczęcie od wielkiej litery wyrazu występującego bezpośrednio po skrócie, kliknij kartę Pierwsza litera, wpisz skrót — łącznie z kropką — a następnie zaznacz pole wyboru Nie używaj wielkich liter po.

Aby uniemożliwić automatyczną korektę wyrazów będących kombinacją małych i wielkich liter, kliknij kartę POdwójne  WErsaliki i wpisz wyraz w polu Nie poprawiaj.

4	Kliknij przycisk Dodaj, a następnie kliknij przycisk OK.


Zmiana nazwy lub zawartości hasła Autokorekty
Zmiana nazwy lub zawartości pozycji Autokorekty

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Autokorekta.

Pokaż

2	Aby zmienić nazwę hasła Autokorekty, kliknij hasło na liście, a następnie kliknij Usuń. W polu Zamień wpisz nową nazwę, a następnie kliknij przycisk Dodaj.

Aby zmienić zawartość hasła Autokorekty, kliknij hasło na liście. Wpisz ponownie lub zmień zawartość pola Na, a następnie kliknij przycisk Zamień.


Usuwanie pozycji Autokorekty

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Autokorekta.

Pokaż

2	Kliknij na liście hasło, które chcesz usunąć.

3	Kliknij przycisk Usuń.


Wyłączanie automatycznych poprawek

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Autokorekta.

Pokaż

2	Aby uniemożliwić automatyczne dokonywanie poprawek, wyczyść pole wyboru Zamieniaj tekst podczas pisania.

Aby uniemożliwić dokonywanie szczególnych rodzajów poprawek  należy wyczyścić pole wyboru związane z daną opcją.


Rozwiązywanie problemów z poprawianiem błędów pisowni i literówek

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Kiedy chcę sprawdzić pisownię, pojawia się komunikat informujący, że korektor ortograficzny nie jest zainstalowany.

Wyrazy zostały dodane do słownika, ale program Microsoft Excel nadal ich nie rozpoznaje.

Korektor ortograficzny sprawdził tylko część mojego arkusza.

Program Microsoft Excel nie poprawił  wszystkich wystąpień błędnie wpisanego wyrazu, mimo że wybrano przycisk Zamieniaj wszystko.


Program Microsoft Excel nie poprawił wszystkich wystąpień błędnie wpisanego wyrazu, mimo że wybrano przycisk Zamieniaj wszystko
Program Microsoft Excel nie poprawił wszystkich wystąpień błędnie wpisanego wyrazu, mimo że  wybrano przycisk Zamieniaj wszystko.

•	Jeżeli zamkniesz okno dialogowe Pisownia zanim program Microsoft Excel zakończy sprawdzanie całego arkusza, to błędy w niesprawdzonym fragmencie nie zostaną poprawione.

•	Jeżeli wybierzesz pewien zakres komórek, to program Microsoft Excel sprawdzi tylko wybrane komórki. Aby zaznaczyć cały arkusz, kliknij dowolną komórkę i ponownie sprawdź pisownię.


Wyrazy zostały dodane do słownika, ale program Microsoft Excel nadal ich nie rozpoznaje.

•	Jeżeli program Microsoft Excel nie rozpoznaje wyrazu, który jest zapisany za pomocą kombinacji małych i wielkich liter — wszystkie litery małe, pierwsza litera wielka lub wszystkie litery wielkie — wprowadź ponownie dany wyraz do słownika użytkowego, zapisując go tylko małymi literami. Wyraz ten będzie wtedy rozpoznawany w przypadku występowania w nim wielkich liter.

•	Wyraz może znajdować się w innym słowniku użytkowym. Program  Microsoft Excel może w danej chwili korzystać tylko z jednego słownika użytkowego. Sprawdź, czy podczas sprawdzania pisowni w polu Dodaj wyrazy do w oknie dialogowym Pisownia zaznaczono właściwy słownik użytkowy.

•	Możliwe, że w słowniku użytkowym występuje znak niedrukowalny lub wyraz zawierający błąd. Posługując się Notatnikiem otwórz słownik użytkowy, z którego korzystasz. Popraw pisownię wyrazów i usuń wszystkie znaki niedrukowalne, które są wyświetlane w postaci małych prostokątów. Następnie zachowaj plik  słownika. Słowniki użytkowe znajdują się w folderze  C:\Windows\Msapps\Proof lub C:\Program Files\Common Files\Microsoft Shared\Proof. Jeżeli edytujesz słownik użytkowy za pomocą programu Microsoft Word lub innej aplikacji, zapisz go w formacie tekstowym w pliku z rozszerzeniem .dic.


Korektor ortograficzny sprawdził tylko część mojego arkusza.

•	Jeżeli zaznaczysz zakres komórek, to program Microsoft Excel sprawdza tylko zaznaczone komórki. Aby zaznaczyć cały arkusz kliknij dowolną komórkę i uruchom ponownie sprawdzanie pisowni.


Kiedy chcę sprawdzić pisownię pojawia się komunikat informujący, że korektor ortograficzny nie jest zainstalowany.
Kiedy chcę sprawdzić pisownię pojawia się komunikat informujący, ze korektor pisowni nie jest zainstalowany.

•	Uruchom program instalacyjny i sprawdź, czy w kategorii Narzędzia pakietu Office zaznaczone jest pole wyboru Korektor ortograficzny.

Jak?


Tworzenie wykresu

Dane zgromadzone w programie Microsoft Excel można wyświetlać w postaci graficznej jako wykres. Wykresy są połączone z danymi arkusza, na podstawie którego zostały utworzone i są aktualizowane po zmianie danych arkusza.

Wykresy można tworzyć na podstawie komórek lub ich nieciągłych zakresów. Wykres można także utworzyć na podstawie tabeli przestawnej.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć wykres

Utworzyć wykres na podstawie nieciągłego obszaru danych

Utworzyć w jednym kroku wykres domyślny

Utworzyć wykres na podstawie tabeli przestawnej


Tworzenie wykresu

Można utworzyć zarówno wykres osadzony jak również arkusz wykresu.

1	Zaznacz komórki, które zawierają dane mające wystąpić na wykresie.

Jeżeli chcesz, aby etykiety kolumn lub wierszy pojawiły się na wykresie, zaznacz komórki, w których są one zawarte.

2	Kliknij przycisk Kreator wykresów  [image].

3	Postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora wykresów.

Wskazówka   Jeżeli w arkuszu występuje wiele poziomów etykiet wierszy i kolumn, to można je przedstawić na wykresie. Tworząc wykres, zaznacz etykiety wierszy i kolumn dla każdego poziomu. Aby zachować hierarchię, kiedy dane są dodawane do wykresu, zmień zakres komórek użyty do tworzenia wykresu. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat zmiany zakresu komórek, kliknij [image].


Tworzenie wykresu na podstawie nieciągłego obszaru danych

1	Zaznacz pierwszą grupę komórek zawierających dane, które chcesz przedstawić na wykresie.

2	Trzymając naciśnięty klawisz CTRL, zaznacz pozostałe grupy komórek.

Nieciągły zaznaczony obszar musi mieć kształt prostokąta.

3	Kliknij przycisk Kreator wykresów  [image].

4	Postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora wykresów.


Tworzenie w jednym kroku wykresu domyślnego

Domyślnym typem wykresu w programie Microsoft Excel, o ile nie zostało to zmienione, jest wykres kolumnowy. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat typów wykresów, kliknij  [image].

•	Aby utworzyć arkusz wykresu w postaci domyślnego typu wykresu, zaznacz właściwe dane i naciśnij klawisz  F11.

•	Aby utworzyć wykres osadzony w postaci domyślnego typu wykresu, zaznacz właściwe dane i kliknij przycisk Wykres domyślny  [image].  Jeżeli przycisk Wykres domyślny nie jest dostępny, dodaj go do paska narzędzi.

Jak?


Sposoby dostosowywania wykresu

Co chcesz zrobić?

Zaznaczyć element wykresu, który ma być zmieniony

Zmienić na wykresie etykiety, tytuły lub inny tekst

Zmienić na wykresie wygląd etykiet, tabel danych, legend, linii siatki lub osi

Zmienić kolory, desenie, linie oraz obramowania wykresów

Zmienić sposób kreślenia danych

Zmienić wartości na wykresie

Dodać dane do wykresu


Wybieranie źródła danych dla tabeli przestawnej

Dane tabeli przestawnej mogą pochodzić z dowolnego spośród kilku źródeł danych.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć tabelę przestawną na podstawie listy programu Microsoft Excel albo bazy danych

Utworzyć tabelę przestawną z zewnętrznego źródła danych

Utworzyć tabelę przestawną w celu skonsolidowania wielu zakresów danych

Utworzyć tabelę przestawną na podstawie innej tabeli przestawnej


Tworzenie tabeli przestawnej na podstawie innej tabeli przestawnej

Kiedy tabela przestawna jest używana do tworzenia nowej tabeli przestawnej w tym samym skoroszycie, obydwie tabele są połączone z tymi samymi danymi źródłowymi. Dzięki wykorzystaniu tych samych wewnętrznych danych, mniejszy jest rozmiar pliku skoroszytu oraz wymagany obszar w pamięci. Odświeżanie danych w jednej z tabel, powoduje odświeżenie danych w drugiej tabeli. Grupowanie lub rozgrupowanie danych w jednej z tabel, oddziałuje na obydwie tabele. Pola obliczeniowe oraz elementy obliczeniowe tworzone w jednej tabeli przestawnej, występują w drugiej z tabel.

Aby wykorzystać tabelę przestawną do utworzenia innej tabeli przestawnej, muszą one znajdować się w tym samym skoroszycie. Jeżeli źródłowa tabela przestawna znajduje się w innym skoroszycie, skopiuj ją to skoroszytu, do którego ma należeć nowa tabela przestawna. Tabele przestawne z różnych skoroszytów nie mają tych samych danych wewnętrznych i można odświeżać je osobno.

Uwaga   Źródłowa tabela przestawna nie może zawierać żadnych pól stron, dla których ustawiono opcję pobierania danych zewnętrznych po wybraniu elementu. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji ustawień pól stron, kliknij  [image].


Tworzenie tabeli przestawnej w celu skonsolidowania wielu zakresów danych

Jeżeli dane są konsolidowane z wielu list lub arkuszy, to te listy oraz arkusze muszą mieć identyczne nazwy wierszy i kolumn dla elementów, które mają być łącznie podsumowywane. Tworząc tabelę przestawną nie włączaj do niej żadnych wierszy ani kolumn, które  zawierają sumy zbiorcze.

Aby ułatwić odświeżanie i aktualizowanie tabeli przestawnej w przypadku zmiany zakresów źródłowych, nadaj każdemu zakresowi źródłowemu nazwę, z której będziesz korzystać, tworząc tabelę. Jeżeli zakres posiadający nazwę jest rozszerzany, aby objąć nim więcej danych, można odświeżyć tabelę przestawną i uwzględnić nowe dane.

Konsolidacje przeprowadzane, w celu wyświetlenia każdego z zakresów danych źródłowych, wykorzystują pola strony użytkownika. Pola strony zawierają elementy, z których każdy reprezentuje jeden lub więcej zakresów źródłowych. Na przykład, jeżeli budżet jest konsolidowany na podstawie danych z działów Marketing, Sprzedaż oraz Produkcja, pole strony może zawierać po jednym elemencie danych z każdego działu oraz element przeznaczony do przedstawienia połączonych danych.

Jeżeli w oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 1 z 4, klikniesz przycisk Konsolidacja wielu zakresów, to uzyskasz możliwość wybrania rodzaju pól stron.

•	Możesz wyświetlić po jednej stronie dla każdego zakresu źródła, albo stronę, która skonsoliduje wszystkie zakresy danych źródłowych. W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 2a z 4, kliknij opcję Utwórz jedno pole strony.

•	Możesz utworzyć do czterech pól stron i nadać im nazwy elementów z każdego zakresu danych źródłowych, albo utworzyć konsolidację, w której nie występują pola stron. W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 2a, kliknij opcję Pola strony utworzy użytkownik. Korzystaj z tej opcji, kiedy chcesz porównywać częściowe i pełne konsolidacje.


Tworzenie tabeli przestawnej na podstawie listy programu Microsoft Excel albo bazy danych

•	Przed uruchomieniem Kreatora tabeli przestawnej, kliknij komórkę ze swojej listy. W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 2 z 4, kreator wpisze adres wskazanej listy.

•	Zignorowane będą wszystkie filtry zastosowane do listy, jako wynik poleceń podmenu Filtr z menu Dane. Tabela przestawna będzie automatycznie zawierać wszystkie dane wchodzące w skład listy.

Jeżeli chcesz utworzyć tabelę przestawną w oparciu o przefiltrowane dane, skorzystaj z polecenia Zaawansowany filtr, które pozwala przenieść wybrany zakres danych do innego położenia w arkuszu, a następnie zbuduj tabelę przestawną na podstawie przeniesionych danych. Aby uzyskać informacje na temat zaawansowanego filtrowania, kliknij  [image].

•	W tabeli przestawnej są automatycznie tworzone sumy zbiorcze i sumy pośrednie. Jeżeli lista źródłowa zawiera automatyczne sumy zbiorcze i pośrednie, usuń je przed utworzeniem tabeli przestawnej.

•	Ponieważ dane w pierwszym wierszu listy są używane w tabeli przestawnej, jako nazwy pól, lista źródłowa lub baza danych musi zawierać etykiety kolumn. Aby uzyskać wskazówki na temat formatowania listy, kliknij [image].

•	Aby ułatwić odświeżanie i aktualizowanie tabeli przestawnej w przypadku zmiany zakresów źródłowych, nadaj każdemu zakresowi źródłowemu nazwę, z której będziesz korzystać, tworząc tabelę. Jeżeli zakres posiadający nazwę jest rozszerzany, aby objąć nim więcej danych, można odświeżyć tabelę przestawną i uwzględnić nowe dane.


W jaki sposób są obliczane dane tabeli przestawnej

Wartości z obszaru danych zawierają podsumowania danych, na których są oparte. Na przykład, tabela przestawna może zawierać kolumnowy przycisk pola z etykietą Miesiąc i wyświetlać w kolumnach elementy pól Marzec, Kwiecień i Maj. Wierszowy przycisk pola z etykietą Region, może wyświetlać w wierszach elementy pól Północ, Południe, Wschód i Zachód. Pole danych o nazwie Suma dochodów może służyć do wyświetlenia podsumowań. Wartość znajdująca się na przecięciu kolumny o nazwie Maj oraz wiersza o nazwie Północ, może być sumą wszystkich dochodów z wszystkich rekordów odpowiadających elementom Maj i Północ.

Funkcje podsumowujące służą do obliczania w tabeli przestawnej zbiorczych wyników dla argumentów z obszaru danych. Funkcja Suma ma zastosowanie do pól zawierających dane liczbowe, a funkcja Licznik do zliczania komórek zawierających tekst. Można też korzystać z innych funkcji podsumowujących — jak Średnia, Max, Min lub OdchStdandardowe — w celu przeprowadzenia dalszej analizy danych. Aby uzyskać informacje na temat funkcji podsumowujących, kliknij  [image].

Możesz też posługiwać się obliczeniami niestandardowymi, które służą do wyznaczenia wartości opartych na elementach lub komórkach z zakresu danych. Na przykład można spowodować procentowe przedstawienie wartości w wybranym wierszu tabeli przestawnej. Aby uzyskać informacje na temat obliczeń niestandardowych w tabeli przestawnej, kliknij  [image].

Jeżeli chcesz utworzyć własne formuły, korzystające z elementów tabeli przestawnej lub danych z innego arkusza, to możesz utworzyć pole obliczeniowe, albo zawarty w polu element obliczeniowy. Aby uzyskać informacje na temat pól obliczeniowych, kliknij [image]. Aby uzyskać informacje na temat elementów obliczeniowych, kliknij [image].


Funkcje podsumowujące przeznaczone do analizy danych

Funkcja	Rodzaj podsumowania
Suma	Oblicza sumę argumentów. Jest to funkcja domyślna w przypadku źródła danych liczbowych.
Licznik	Oblicza liczbę elementów. Funkcja podsumowująca Licznik działa tak samo jak funkcja arkusza  ILE.NIEPUSTYCH. Funkcja Licznik jest domyślna w przypadku danych, które nie są liczbami.
Średnia	Oblicza wartość średnią argumentów.
Max	Wyznacza największą wartość.
Min	Wyznacza najmniejszą wartość.
Iloczyn	Oblicza iloczyn argumentów.
Licznik num.	Oblicza liczbę wierszy zawierających dane liczbowe. Funkcja podsumowująca Licznik num. działa tak samo, jak funkcja arkusza ILE.LICZB.
Odch.Stdandard.Popul	Estymator odchylenia standardowego dla populacji, której próbką są podsumowywane dane.
Odch.Stdandard.Popul.A	Odchylenie standardowe dla populacji, którą stanowią wszystkie podsumowywane dane.
Wariancja.Popul	Estymator wariancji dla populacji, której próbką są podsumowywane dane.
Wariancja.Popul.A	Wariancja dla populacji, którą stanowią wszystkie podsumowywane dane.


Obliczenia niestandardowe dla pól danych tabeli przestawnej

Podane dalej funkcje można wykorzystać w obliczeniach niestandardowych wykonywanych w polach danych. Jeżeli chcesz utworzyć formułę działającą na danych tabeli przestawnej, możesz utworzyć pole obliczeniowe lub element obliczeniowy. Aby uzyskać informacje na temat pól obliczeniowych, kliknij [image]. Aby uzyskać informacje na temat elementów obliczeniowych, kliknij [image].

Funkcja	Działanie
Różnica względem	Wyświetla wszystkie dane w obszarze danych w postaci różnicy względem określonego Pola bazowego lub Elementu bazowego. Pole bazowe i element bazowy zawierają dane używane w obliczeniach niestandardowych.
% z	Wyświetla  wszystkie dane w obszarze danych w postaci ułamka procentowego wartości w określonym Polu bazowym lub Elemencie bazowym. Pole bazowe i element bazowy zawierają dane używane w obliczeniach niestandardowych.
% Różnica względem	Wyświetla wszystkie dane w obszarze danych w postaci różnicy względem określonego Pola bazowego lub Elementu bazowego, ale przedstawia różnicę jako ułamek procentowy wartości bazowej. Pole bazowe i element bazowy zawierają dane używane w obliczeniach niestandardowych.
Suma bieżąca	Wyświetla dane z kolejnych  elementów jako sumę bieżącą. Należy zaznaczyć pole, w którym mają być pokazane elementy sumy bieżącej.
% wiersza	Wyświetla dane w każdym wierszu, jako ułamki procentowe sumy wiersza.
% kolumny	Wyświetla dane w każdej kolumnie, jako ułamki procentowe sumy kolumny.
% sumy zbiorczej	Wyświetla dane w obszarze danych, jako ułamki procentowe sumy zbiorczej wszystkich danych tabeli przestawnej.
Indeks	Wyświetla dane po przeliczeniu za pomocą następującego wzoru: ((wartość w komórce) x (suma zbiorcza sum zbiorczych )) / ((suma zbiorcza wiersza) x (suma zbiorcza kolumny))


Metody podsumowywania danych

Aby podsumować szczegółowe dane, możesz dodać do danych automatyczne sumy pośrednie, podsumowywać i analizować dane za pomocą tabeli przestawnej, albo podsumować i zorganizować dane za pomocą raportu programu Microsoft Access.

Co chcesz zrobić?

Wstawić sumy pośrednie do listy

Utworzyć tabelę przestawną

Utworzyć raport programu Microsoft Access oparty na danych z listy programu Microsoft Excel


Tworzenie tabeli przestawnej

Jeżeli tabela przestawna ma opierać się na zewnętrznych danych, to może zachodzić potrzeba pobrania danych zewnętrznych przed utworzeniem tabeli przestawnej. Aby uzyskać informacje na temat różnych metod pobierania danych zewnętrznych dla tabeli przestawnej, kliknij [image].

1	Otwórz skoroszyt, w którym chcesz utworzyć tabelę przestawną.

Jeżeli tabela przestawna ma być utworzona w oparciu o listę programu Microsoft Excel lub bazę danych, kliknij komórkę na liście lub w bazie danych.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Raport tabeli przestawnej.

Pokaż

3	Postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora tabel przestawnych.


Grupowanie i rozgrupowywanie danych w tabeli przestawnej
Grupowanie i rozgrupowanie danych w tabeli przestawnej

W tabeli przestawnej można grupować daty, godziny, liczby oraz wybrane elementy. Na przykład, można pogrupować miesiące, aby uzyskać dane kwartalne. Aby zgrupować elementy w polach strony, należy tymczasowo przemieścić pole strony w położenie kolumnowe lub wierszowe, zgrupować elementy i powrócić do orientacji strony.

Grupowanie i rozgrupowanie danych oddziałuje na wszystkie tabele przestawne oparte na tabeli przestawnej z tego samego skoroszytu. Po zgrupowaniu elementów w polach, nie można dodawać do pola elementów obliczeniowych.

Co chcesz zrobić?

Grupować i rozgrupować zaznaczone elementy w polu tabeli przestawnej

Grupować i rozgrupować elementy liczbowe w polu tabeli przestawnej

 	Grupować i rozgrupować daty i czas w polu tabeli przestawnej

Grupować i rozgrupować elementy w polu strony tabeli przestawnej


Grupowanie i rozgrupowywanie zaznaczonych elementów w polu tabeli przestawnej
Grupowanie i rozgrupowanie zaznaczonych elementów w polu tabeli przestawnej

1	Zaznacz elementy, które chcesz połączyć.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Grupuj  [image]. Zostanie utworzony nowy element łączący zaznaczone elementy, a do tabeli przestawnej będzie dodane pole grupy.

Uwagi

•	Aby rozgrupować zbiór elementów, zaznacz zgrupowane elementy, a następnie kliknij na pasku Tabela przestawna przycisk Rozgrupuj [image]. Nie można rozgrupować pojedynczych zbiorów liczb, dat lub godzin, zgrupowanych w tym samym czasie; w takim przypadku rozgrupowane zostaną wszystkie zbiory.

•	Jeżeli rozgrupujesz wszystkie elementy w polu wiersza lub w polu kolumny, to z tabeli przestawnej zostanie usunięte pole grupy.


Grupowanie i rozgrupowywanie elementów liczbowych w tabeli przestawnej
Grupowanie i rozgrupowanie elementów liczbowych w tabeli przestawnej

1	Zaznacz jeden element liczbowy w polu, które chcesz zgrupować.

  Jak?

2	Na pasku Tabela przestawna, kliknij przycisk Grupuj  [image].

3	Jeżeli trzeba, wpisz w polu Początek pierwszy element, który ma należeć do grupy.

4	Jeżeli trzeba, wpisz w polu Koniec ostatni element, który ma należeć do grupy.

5	W polu Według, wpisz liczbę elementów, którą ma zawierać każda grupa.

Uwaga   Aby rozgrupować elementy numeryczne, zaznacz grupę, a następnie na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Rozgrupuj  [image]. W polu liczbowym nie można rozgrupować pojedynczych grup; w takim przypadku zostaną rozgrupowane wszystkie grupy w polu.


Grupowanie i rozgrupowywanie dat i czasu w tabeli przestawnej
Grupowanie i rozgrupowanie dat i czasu w tabeli przestawnej

1	Zaznacz jeden element typu data lub godzina, znajdujący się w polu, które chcesz zgrupować.

  Jak?

2	Na pasku Tabela przestawna, kliknij przycisk Grupuj  [image].

3	Jeżeli trzeba, wpisz pierwszy element grupy w polu Początek, a ostatni element grupy w polu Koniec.

4	W polu Według, kliknij jeden lub więcej okresów wybranych dla elementów w grupie.

Jeżeli w polu Według klikniesz oznaczenie Dni, wpisz rozmiar grupy w polu Liczba dni. Na przykład, wpisz w polu Liczba dni liczbę 7, aby pogrupować dane w okresach tygodniowych.

Uwaga   Aby rozgrupować grupy elementów typu data lub godzina, zaznacz grupę, a następnie kliknij na pasku narzędzi Tabela przestawna przycisk Rozgrupuj  [image]. Nie można rozgrupować pojedynczej grupy w polu dat lub godzin. W takim przypadku rozgrupowane zostaną wszystkie grupy w polu.


Grupowanie i rozgrupowywanie elementów w polu strony tabeli przestawnej
Grupowanie i rozgrupowanie elementów w polu strony tabeli przestawnej

1	Jeżeli tabela przestawna jest oparta na danych zewnętrznych, sprawdź, czy dla pola strony ustawiono opcję jednoczesnego pobierania danych zewnętrznych dla wszystkich jego elementów.

  Jak?

2	Przeciągnij zaznaczone pole strony w orientację wierszową lub kolumnową tak, aby elementy wiersza lub kolumny, stały się etykietami wiersza lub kolumny.

3	Zaznacz elementy, które chcesz zgrupować.

4	Na pasku Tabela przestawna, kliknij przycisk Grupuj  [image].

5	Zaznacz zgrupowane pole i przeciągnij je z powrotem w orientację strony.

Uwaga   Aby rozgrupować elementy pola strony, przeciągnij zgrupowane pole strony w orientację kolumnową lub wierszową, zaznacz grupę, a następnie na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Rozgrupuj  [image].


Określanie zakresu szczegółowych danych wyświetlanych w tabeli przestawnej

Zakres szczegółów wyświetlanych w tabeli przestawnej możesz zmieniać trzema sposobami:

•	Możesz wyświetlać lub ukrywać szczegóły, które składają  się  na element lub komórkę w obszarze danych tabeli przestawnej.

•	Możesz wybierać elementy, które mają być wyświetlone lub ukryte w polu tabeli  przestawnej.

•	Możesz wyświetlać elementy z góry lub z dołu pola tabeli przestawnej, na przykład 10 najlepiej sprzedawanych produktów lub 5 sklepów osiągających najgorsze wyniki.

Możesz też decydować, czy mają być wyświetlane dane z komórek, na których opiera się obszar danych.

Co chcesz zrobić?

Wyświetlić lub ukryć szczegółowe dane tabeli przestawnej

Wyświetlić lub ukryć elementy w polu tabeli przestawnej

Wyświetlić górne lub dolne elementy pola tabeli przestawnej

Uniemożliwić dostęp do szczegółów tabeli przestawnej


Wyświetlanie i ukrywanie szczegółowych danych tabeli przestawnej
Wyświetlanie lub ukrywanie szczegółowych danych tabeli przestawnej

1	Zaznacz element, dla którego chcesz ukryć albo wyświetlić szczegółowe dane z wiersza lub kolumny.

  Jak?

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Pokaż szczegóły  [image]  albo przycisk Ukryj szczegóły  [image].

Jeżeli trzeba, kliknij pole zawierające szczegółowe dane, które chcesz wyświetlić.

Uwaga   Jeżeli chcesz wyświetlić szczegółowe dane źródłowe komórki tabeli przestawnej, wskaż podmenu Zaznacz z menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna i upewnij się, że nie włączono opcji  Włącz zaznaczanie  [image]. Następnie dwukrotnie kliknij komórkę. Szczegóły danych podsumowanych w komórce zostaną umieszczone w nowym arkuszu tego samego skoroszytu. Jeżeli dwukrotnie klikniesz element, z którym nie są związane szczegółowe dane, to możesz dodać pole wiersza lub pole kolumny pochodzące z danych źródłowych nie wyświetlanej aktualnie tabeli przestawnej. Na wyświetlonej liście kliknij pole, które chcesz dodać.


Wyświetlanie lub ukrywanie elementów w polu tabeli przestawnej

1	Zaznacz pole, którego elementy chcesz ukrywać albo wyświetlać.

  Jak?

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	W polu Ukryj elementy, kliknij elementy, które chcesz ukryć albo kliknij zaznaczone elementy, które chcesz wyświetlić.

Aby wyświetlać lub ukrywać elementy danych źródłowych, z którymi nie są związane dane, zaznacz lub wyczyść pole wyboru Pokazuj elementy bez danych.

Uwaga   Kiedy ukrywasz lub wyświetlasz element, w tabeli przestawnej automatycznie następuje aktualizacja sum zbiorczych i pośrednich. Ukrywanie i wyświetlanie danych w tabeli przestawnej nie ma wpływu na dane źródłowe.


Wyświetlanie górnych lub dolnych elementów pola tabeli przestawnej

1	Zaznacz pole, którego elementy chcesz ukrywać albo wyświetlać.

  Jak?

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Kliknij przycisk Zaawansowane.

4	W grupie Opcje Autopokazywania, kliknij opcję Automatyczne.

5	W polu Pokaż, kliknij opcję Górne albo Dolne i wpisz liczbę elementów, które chcesz wyświetlić.

6	W polu Używane pole, kliknij pole zawierające dane, które pozwalają wybrać elementy znajdujące się z góry lub z dołu.

Uwagi

•	Kiedy odświeżasz tabelę przestawną, zmieniasz jej układ, albo wyświetlasz różne elementy pola strony, są ponownie wyznaczane i wyświetlane górne i dolne elementy.

•	Jeżeli wyświetlane są górne lub dolne elementy, to pozostałe elementy pola są ukrywane. Aby przywrócić wyświetlanie tych elementów, kliknij przycisk Ręczne z grupy Opcje Autopokazywania.


Sortowanie danych w tabeli przestawnej

W programie Microsoft Excel następuje automatyczne sortowanie elementów pola tabeli przestawnej w kolejności rosnącej wyznaczonej przez tytuły. Jeżeli przesuwasz elementy lub wykonujesz inne sortowania, to początkową kolejność możesz przywrócić, przeprowadzając sortowanie elementów według ich tytułów.

Podczas sortowania w kolejności rosnącej jest zachowywana następująca kolejność: liczby, tekst, wartości logiczne, wartości błędów takie jak #ADR i #WARTOŚĆ oraz puste komórki. Jeżeli sortowanie jest przeprowadzane w kolejności malejącej, to kolejność ta ulega odwróceniu, z wyjątkiem pustych komórek, które zawsze są umieszczane na końcu. Aby określić własną kolejność sortowania, albo wybrać jedną z wbudowanych kolejności niestandardowych, skorzystaj z niestandardowej kolejności sortowania. Aby uzyskać informacje na temat niestandardowej kolejności sortowania, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Sortować elementy tabeli przestawnej według tytułów

Sortować elementy tabeli przestawnej według wartości w obszarze danych

Wprowadzić w tabeli przestawnej niestandardową kolejność sortowania


Sortowanie elementów tabeli przestawnej według etykiet
Sortowanie elementów tabeli przestawnej według tytułów

1	Zaznacz pole, które chcesz posortować.

  Jak?

2	W menu Dane, kliknij polecenie Sortuj.

Pokaż

3	W obszarze Sortuj według, kliknij opcję Rosnąco lub Malejąco.

4	Upewnij się, że w grupie Sortuj, wybrana jest opcja Tytuły.

Uwaga   Aby sortowanie według tytułów było przeprowadzane automatycznie zawsze, kiedy  odświeżasz lub zmieniasz układ tabeli przestawnej, kliknij pole według którego chcesz sortować, a następnie kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image]  na pasku narzędzi Tabela przestawna. Kliknij przycisk Zaawansowane, a następnie w grupie Opcje Autosortowania, kliknij opcję Rosnąco. W polu Używane pole, kliknij nazwę pola według którego jest przeprowadzane sortowanie.


Sortowanie elementów tabeli przestawnej według wartości w obszarze danych

1	Zaznacz pole zawierające elementy, które chcesz posortować.

  Jak?

Jeżeli zaznaczysz pole kolumny, elementy będą sortowane od lewej do prawej.

Jeżeli zaznaczysz pole wiersza, elementy będą sortowane z góry na dół.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Kliknij przycisk Zaawansowane.

4	W grupie Opcje Autosortowania, kliknij opcję  Rosnąco lub Malejąco.

5	W polu Używane pole, kliknij pole danych zawierające wartości, które chcesz użyć do sortowania elementów.

Uwaga   Jeżeli nie chcesz, aby nowa kolejność sortowania był zachowana podczas odświeżania tabeli lub zmieniania jej układu, dokonaj sortowania ręcznie. W grupie Opcje Autosortowania, kliknij przycisk Ręczne, a następnie dwukrotnie kliknij przycisk OK. Zaznacz pole, które chcesz sortować i kliknij polecenie Sortuj z menu Dane. W polu Sortuj według, wpisz komórkę z obszaru danych dla wartości, które chcesz użyć do sortowania.


Wprowadzanie niestandardowej  kolejności sortowania w tabeli przestawnej

1	Zaznacz pole, które chcesz posortować.

  Jak?

2	W menu Dane, kliknij polecenie Sortuj.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Opcje.

4	W polu Kolejność sortowania pierwszego klucza, wybierz właściwą opcję.

Uwagi

•	Niestandardowa kolejność sortowania nie jest utrzymywana podczas odświeżania lub aktualizowania tabeli przestawnej. Aby przywrócić niestandardową kolejność sortowania, należy ponowić sortowanie.

•	Aby uzyskać informacje na temat tworzenia własnej, niestandardowej kolejności sortowania, kliknij  [image].

•	Jeżeli sortujesz tabelę przestawną, która zawiera elementy sortowane zwykle w kolejności chronologicznej — takie jak, styczeń, luty, marzec — a nie alfanumerycznej, sortowanie zostanie przeprowadzone automatycznie, w oparciu o wbudowaną niestandardową kolejność sortowania. Jeżeli wykonujesz sortowanie lub przesuwasz elementy zmieniając ich kolejność, opisana metoda pozwoli przywrócić początkową kolejność sortowania.


Zmiana układu tabeli przestawnej

Wygląd tabeli przestawnej możesz zmieniać bezpośrednio w arkuszu, przeciągając przyciski pola lub etykiety elementów. Aby umożliwić sobie bardziej precyzyjne określenie położenia pól, możesz zmieniać układ posługując się Kreatorem tabel przestawnych. Jeżeli chcesz, aby w tabeli przestawnej występowały inne pola danych źródłowych, możesz je dodawać lub usuwać. Jeżeli w tabeli przestawnej występuje wiele pól stron, to możesz zorganizować je w wiersze lub kolumny.

Zmiany w układzie tabeli przestawnej nie mają wpływu na dane źródłowe.

Co chcesz zrobić?

Zmienić układ tabeli przestawnej za pomocą przeciągania pola lub komórki danych

Zmienić układ tabeli przestawnej za pomocą Kreatora tabeli przestawnej

Dodać lub usunąć pola tabeli przestawnej

Zorganizować pola strony tabeli przestawnej w wiersze lub kolumny


Zmiana układu tabeli przestawnej za pomocą przeciągania pól lub komórek danych

•	Aby przesunąć pole i wszystkie związane z nim elementy, przeciągnij do nowego położenia przycisk pola.

•	Aby przesunąć element, tak aby zmienić kolejność elementów w polu, kliknij etykietę elementu, a następnie ustaw wskaźnik myszy na obramowaniu komórki. Kiedy wskaźnik przyjmie postać strzałki, przeciągnij komórkę do nowego położenia.

•	Aby utworzyć pole strony, przeciągnij pole do obszaru pola strony, nad lewą górną komórką tabeli przestawnej.

•	Aby usunąć pole strony, wiersza lub kolumny, przeciągnij przycisk pola poza tabelę przestawną.

Uwagi

•	W niektórych przypadkach, nie można przeciągać pewnych pól. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Jeżeli pole strony ma ustawioną opcję pobierania danych zewnętrznych po wybraniu elementu, to przeciąganie pola strony do nowego położenia w obszarze tabeli przestawnej spowoduje zmianę tej opcji, tak że zewnętrzne dane będą pobierane jednocześnie dla wszystkich elementów.


Zmiana układu tabeli przestawnej za pomocą Kreatora tabel przestawnych

1	Kliknij komórkę w tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych [image].

3	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4, przeciągnij przyciski pola do orientacji wiersza, kolumny lub strony.

Uwaga Jeżeli pole strony ma ustawioną opcję pobierania danych zewnętrznych po wybraniu elementu, to przeciąganie pola strony do nowego położenia w obszarze przestawnym spowoduje zmianę tej opcji, tak że zewnętrzne dane będą pobierane jednocześnie dla wszystkich elementów.


Dodawanie i usuwanie pól tabeli przestawnej

1	Zaznacz komórkę w tabeli przestawnej.

  Jak?

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych  [image].

Wzdłuż prawej krawędzi okna dialogowego, Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4 zostaną wyświetlone przyciski pola dla każdego pola danych źródłowych.

3	Aby dodać pole, przeciągnij przycisk pola do części obszaru przestawnego, odpowiadającej typowi pola, które chcesz utworzyć.

Uwagi

•	Aby usunąć pole, przeciągnij przycisk pola poza obszar przestawny. Kiedy usuwasz pole, związane z nim dane są usuwane z tabeli przestawnej. Operacja ta nie ma wpływu na dane źródłowe.

•	W niektórych przypadkach, nie można przeciągać pewnych pól. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Organizowanie pól stron tabeli przestawnej w wiersze lub kolumny

1	Zaznacz komórkę w tabeli przestawnej.

  Jak?

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij polecenie Opcje z menu Tabela przestawna.

Pokaż

3	W polu Układ strony, zaznacz kolejność sortowania, w której mają być wyświetlane pola strony.

4	W polach Pól w wierszu lub Pól w kolumnie, wpisz liczbę pól stron, które maję się znaleźć w wierszu lub kolumnie, przed rozpoczęciem następnego wiersza lub kolumny.


Formatowanie tabeli przestawnej

Jeżeli chcesz zachować zmiany w formatowaniu podczas odświeżania lub zmieniania układu tabeli przestawnej, to przed zaznaczeniem danych, które chcesz sformatować, musisz wskazać podmenu Zaznacz w menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna i sprawdzić, czy opcja Włącz zaznaczanie  [image] jest włączona.

1	Zaznacz fragment tabeli przestawnej, który chcesz sformatować.

  Jak?

2	Aby dokonać zmian w formatowaniu, posługuj się przyciskami na pasku narzędzi Formatowanie oraz poleceniami z menu Format.

3	Aby ustalić opcje mające wpływ na formatowanie tabeli przestawnej, kliknij komórkę tabeli przestawnej, a następnie kliknij polecenie Opcje z menu Tabela przestawna na pasku Tabela przestawna i zaznacz właściwe.

Aby uzyskać Pomoc dotyczącą opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij opcję.

Uwagi

•	Opcje możesz także ustawić podczas tworzenia tabeli przestawnej. W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 4 z 4, kliknij przycisk Opcje.

•	Aby automatycznie sformatować tabelę przestawną, sprawdź, czy zaznaczone jest pole wyboru Autoformatowanie tabeli w grupie Opcje formatu. Jakiekolwiek ręczne formatowanie tabeli przestawnej wykonane przed lub po formatowaniu automatycznym, ma znaczenie nadrzędne wobec skutków polecenia Autoformatowanie.

•	Aby z tabeli przestawnej usunąć wszystkie formatowania, wyczyść pole wyboru Autoformatowanie tabeli, zaznacz całą tabelę przestawną i zastosuj do niej styl Normalny. Aby uzyskać informacje na temat stosowania stylów, kliknij  [image].

•	Aby usuwać formatowanie zawsze, kiedy tabela przestawna jest odświeżana, wyczyść pole wyboru Zachowaj formatowanie.

•	Aby zastosować formatowanie do wszystkich stron tabeli przestawnej z polami strony, zaznacz Wszystko dla każdego pola strony, a następnie przeprowadź formatowanie. Jeżeli w tabeli przestawnej występują pola strony, odwołujące się do zewnętrznych danych przy zaznaczaniu poszczególnych elementów, wyświetl oddzielnie każdy element pola strony i wtedy wykonaj formatowanie.

•	W odniesieniu do tabeli przestawnej nie można stosować formatów warunkowych, ani ustawiać sprawdzania poprawności komórek.

•	W programie Microsoft Excel nie są zachowywane zmiany w obramowaniach komórek, kiedy zmieniasz układ lub odświeżasz tabelę przestawną.

•	Jeżeli chcesz korzystać ze scalonych komórek dla wszystkich zewnętrznych etykiet wierszy i kolumn w tabeli przestawnej, kliknij polecenie Opcje z menu Tabela przestawna na pasku Tabela przestawna i zaznacz pole wyboru Scalaj etykiety.

•	Zanim sformatujesz tabelę przestawna w pliku utworzonym we wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel, zapisz skoroszyt jako plik programu Microsoft Excel 97. W menu Plik, kliknij polecenie Zapisz jako, a następnie kliknij nazwę Skoroszyt Microsoft Excel (*.xls) w polu Zapisz plik w formacie.


Zmiana formatu liczb w obszarze danych tabeli przestawnej

Aby zachować zmiany w formatowaniu podczas odświeżania lub zmienić układ tabeli przestawnej, przed zaznaczeniem danych, które chcesz sformatować, musisz wskazać podmenu Zaznacz w menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna i sprawdź, czy jest aktywna opcja Włącz zaznaczanie  [image].

1	Zaznacz komórkę w obszarze danych tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Kliknij przycisk Liczby.

4	W polu Kategoria, kliknij właściwy format kategorii.

5	Zaznacz żądane opcje, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij opcję.

Uwaga   W tabeli przestawnej, format liczb jest zmieniany dla wszystkich komórek należących do tego samego pola danych, co zaznaczona komórka. Jeżeli w obszarze danych tabeli przestawnej występuje więcej niż jedno pole, to każde z pól musisz formatować osobno.


Żądanie hasła przed otwieraniem lub korzystaniem z danych skoroszytu

Po utworzeniu hasła, zapisz je i schowaj w bezpiecznym miejscu. Jeżeli zgubisz hasło, nie będziesz mógł otworzyć ani uzyskać dostępu do danych ze skoroszytu zabezpieczonego hasłem.

1	W menu Plik, kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	W polu Hasło ochrony przed otwarciem, wpisz hasło, a następnie kliknij przycisk OK.

W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Wpisz hasło dokładnie tak, jak mają wpisywać je użytkownicy, uwzględniając wielki i małe litery.

4	W polu Ponownie wprowadź hasło, aby kontynuować, wpisz ponownie hasło, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Kliknij przycisk Zapisz.

6	Jeżeli zostaniesz zapytany, kliknij przycisk Tak i zastąp istniejący skoroszyt otwartym skoroszytem.

Uwaga   Jeżeli dodasz skoroszyt zabezpieczony hasłem do spinacza, zabezpieczenie hasłem zostanie usunięte. Hasło trzeba będzie podać podczas dodawania skoroszytu do spinacza, ale po zakończeniu operacji zabezpieczenie będzie usunięte.


Żądanie hasła przed edytowaniem lub zapisywaniem skoroszytu

Po  utworzeniu hasła zapisz je i schowaj w bezpiecznym miejscu.

1	W menu Plik, kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	W polu Hasło ochrony przed zmianami, wpisz hasło, a następnie kliknij przycisk OK.

W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Wpisz hasło dokładnie tak, jak mają wpisywać je użytkownicy, uwzględniając wielki i małe litery.

4	W polu Ponownie wprowadź hasło, aby kontynuować, wpisz ponownie hasło, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Kliknij przycisk Zapisz.

6	Jeżeli zostaniesz zapytany, kliknij przycisk Tak i zastąp istniejący skoroszyt otwartym skoroszytem.

Uwagi

•	Skoroszyt zabezpieczony hasłem możesz otworzyć i edytować bez podania hasła w trybie tylko do odczytu. Wprowadź potrzebne zmiany i zapisz skoroszyt, zmieniając jego nazwę. Skoroszyt zapisany z nową nazwą, nie jest już zabezpieczony hasłem i można go edytować.

•	Jeżeli dodasz skoroszyt zabezpieczony hasłem do spinacza, zabezpieczenie hasłem zostanie usunięte. Hasło trzeba będzie podać podczas dodawania skoroszytu do spinacza, ale po zakończeniu operacji zabezpieczenie będzie usunięte.


Zalecanie otwierania skoroszytu w trybie tylko do odczytu

1	W menu Plik, kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	Zaznacz pole wyboru Zalecany tylko do odczytu i kliknij przycisk OK.

4	Kliknij przycisk Zapisz.

5	Jeżeli zostaniesz zapytany, kliknij przycisk Tak i zastąp istniejący skoroszyt otwartym skoroszytem.

Uwagi

•	Zawsze kiedy ktoś próbuje otworzyć skoroszyt, wyświetlany jest komunikat zalecający otwarcie skoroszytu w trybie tylko do odczytu, o ile nie trzeba wprowadzać zmian. Edytowanie i zapisywanie zmian w skoroszycie nie jest jednak uniemożliwione.

•	Możesz uniemożliwić innym użytkownikom wprowadzanie zmian i ich zapisywanie, czyniąc plik dostępnym tylko do odczytu. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Kiedy otwierasz plik skoroszytu, możesz uczynić to w trybie tylko do odczytu, niezależnie czy jest to plik tylko do odczytu, czy też jest zalecone jego otwieranie w trybie tylko do odczytu. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij [image].


Zmiana lub usuwanie hasła skoroszytu

Jeżeli skoroszyt został zabezpieczony hasłem przed otwieraniem i uzyskiwaniem dostępu do danych, to musisz znać hasło, aby otworzyć skoroszyt. Po zmianie hasła zapisz je i schowaj w bezpiecznym miejscu. Jeżeli zgubisz hasło, nie będziesz mógł otworzyć ani uzyskać dostępu do danych ze skoroszytu zabezpieczonego hasłem.

1	Otwórz skoroszyt.

2	W menu Plik, kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Opcje.

4	W polu Hasło ochrony przed otwarciem lub Hasło ochrony przed zmianami, dwukrotnie kliknij symbol oznaczający istniejące hasło.

5	Aby zmienić hasło, wpisz nowe hasło i kliknij przycisk OK.

W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Wpisz hasło dokładnie tak, jak mają wpisywać je użytkownicy, uwzględniając wielki i małe litery.

Aby usunąć hasło, naciśnij klawisz DELETE, a następnie kliknij przycisk OK.

6	Jeżeli zmieniasz hasło, wpisz ponownie nowe hasło, a następnie kliknij przycisk OK.

7	Kliknij przycisk Zapisz.

8	Jeżeli zostaniesz zapytany, kliknij przycisk Tak i zastąp istniejący skoroszyt otwartym skoroszytem.

Uwaga   Skoroszyty programu Microsoft Excel 97 zawierają nowe elementy, które nie mogą być zapisywane we wcześniejszych wersjach programu Microsoft Excel. Jeżeli spróbujesz otworzyć skoroszyt programu Microsoft Excel 97 we wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel, to skoroszyt będzie się zachowywał tak, jakby był zabezpieczony hasłem i będzie go można otworzyć w trybie tylko do odczytu. Skoroszyty programu Microsoft Excel 97 można otwierać tylko w programie Microsoft Excel 97 lub jego późniejszej wersji.


Szukanie w skoroszytach makr mogących zawierać wirusy

Aby zapobiec możliwości zanieczyszczenia systemu przez makra zawierające wirusy, skorzystaj z możliwości wyświetlania ostrzegania w przypadku, kiedy otwierany skoroszyt zawiera makro. Ponieważ procedura ta nie informuje, czy makro w skoroszycie rzeczywiście zawiera wirusa, zastanów się czy źródło pochodzenia skoroszytu jest bezpieczne. Na przykład, wirusy mogą występować w makrach, jeżeli skoroszyt pochodzi z niezabezpieczonej sieci lub z Internetu.

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Ochrona makr przed wirusami.


Zakończenie szukania w skoroszytach makr mogących zawierać wirusy

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

Pokaż

2	Wyczyść pole wyboru Ochrona makr przed wirusami.


Problemy z zabezpieczeniami i ochroną

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Wpisuję moje hasło, ale skoroszyt nie jest otwierany.

Nie pamiętam lub nie znam hasła dostępu do skoroszytu.


Wpisuję moje hasło, ale skoroszyt nie jest otwierany.

•	W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Wpisz hasło dokładnie tak, jak zostało utworzone, uwzględniając wielkie i małe litery.

•	Przed otwarciem skoroszytu zabezpieczonego hasłem, sprawdź czy na klawiaturze nie jest włączona funkcja Caps Lock.


Nie pamiętam lub nie znam hasła dostępu do skoroszytu.

Po utworzeniu hasła, trzeba je podawać, aby otworzyć skoroszyt lub uzyskać dostęp do zawartych w nim danych. Jeżeli nie pamiętasz hasła, postaraj się uzyskać za pomocą łączy dostęp do jego danych w innym skoroszycie, usunąć zabezpieczenie skoroszytu lub odzyskać dane ze skoroszytu.

Ponieważ zgubienie hasła uniemożliwia dostęp do danych w zabezpieczonym skoroszycie, warto przygotować listę nazw skoroszytów i związanych z nimi haseł, która będzie przechowywana w bezpiecznym miejscu.


Określanie dostępu do skoroszytów i arkuszy

Istnieje kilka sposobów ograniczenia prawa użytkowników do przeglądania i zmieniania danych zawartych w skoroszytach i arkuszach.

•	Można uniemożliwić pozostałym użytkownikom zmienianie fragmentów lub całej zawartości poszczególnych arkuszy, przeglądanie ukrytych wierszy i kolumn, formuł, zmienianie obiektów graficznych oraz zmienianie zapisanych scenariuszy. Aby uzyskać listę wszystkich elementów arkusza, które mogą być chronione, kliknij [image].

•	Można uniemożliwić innym użytkownikom dodawanie i usuwanie arkuszy ze skoroszytu oraz przeglądanie ukrytych arkuszy. Można też uniemożliwić zmienianie rozmiarów i położenia okien skoroszytu, wyłączanie udostępnianych skoroszytów z udostępniania oraz wyłączenie historii zmian. Aby uzyskać listę wszystkich elementów skoroszytu, które mogą być chronione, kliknij [image].

•	Krąg użytkowników uprawnionych do otwierania skoroszytu i korzystania z zawartych w nim danych może być ograniczony przez żądanie hasła przed otworzeniem lub zapisaniem skoroszytu. Można także zalecić, aby inni użytkownicy otwierali plik w trybie tylko do odczytu.

•	Aby ukryć cały skoroszyt, tak by inni użytkownicy nie widzieli go, ale mogli uzyskać dostęp do jego zawartości, skorzystaj z polecenia Ukryj w menu Okno i zapisz zmiany w ukrytym skoroszycie.

Co chcesz zrobić?

Ograniczyć przeglądanie i edytowanie poszczególnych arkuszy

Ograniczyć zmiany w całym skoroszycie

Ograniczyć dostęp i zmiany w udostępnianym skoroszycie

Żądać hasła przed  otworzeniem i wykorzystaniem danych skoroszytu

Żądać hasła przed edytowaniem i zapisywaniem skoroszytu

Zalecić otwieranie skoroszytu w trybie tylko do odczytu

Uwaga   Dodatkowe ograniczenia dotyczące przeglądania i zmieniania danych w skoroszytach można wprowadzić pisząc makra w programie Visual Basic for Applications. Dodatkowe informacje możesz uzyskać w Pomocy do edytora Visual Basic.


Ograniczanie przeglądania i edytowania poszczególnych arkuszy

Komórki i obiekty graficzne, które nie zostaną odblokowane w trakcie ochrony arkusza (krok 2 i 3), będą chronione i nie będzie można ich zmieniać.

1	Przejdź do arkusza, który chcesz chronić.

2	Odblokuj wszystkie komórki, które chcesz zmieniać po wprowadzeniu ochrony arkusza.

Jak?

3	Odblokuj wszystkie obiekty graficzne, które chcesz zmieniać po wprowadzeniu ochrony arkusza.

Jak?

4	Ukryj wszystkie formuły, które mają być niewidoczne.

Jak?

5	W menu Narzędzia wskaż podmenu Ochrona, a następnie kliknij polecenie Chroń arkusz.

Pokaż

6	Aby uniemożliwić zmiany w komórkach arkusza, danych lub innych elementach wykresów oraz uniemożliwić przeglądanie ukrytych wierszy, kolumn i formuł, zaznacz pole wyboru Zawartość.

Aby uniemożliwić zmiany w obiektach graficznych arkuszy lub wykresów, zaznacz pole wyboru Obiekty.

Aby uniemożliwić zmiany w definicjach scenariuszy w arkuszu, zaznacz pole wyboru Scenariusze.

Aby uniemożliwić innym użytkownikom usunięcie ochrony arkusza, wpisz hasło, kliknij przycisk OK, a następnie wpisz je ponownie w oknie dialogowym Potwierdź hasło. W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Wpisz hasło dokładnie tak, jak podczas jego wprowadzania, pamiętając o wielkich i małych literach.

Jeżeli nadajesz hasło, zapisz je i schowaj w bezpiecznym miejscu. Jeżeli zapomnisz hasła, stracisz dostęp do chronionych elementów arkusza.


Ograniczanie zmian w całym skoroszycie

1	W menu Narzędzia wskaż podmenu Ochrona, a następnie kliknij polecenie Chroń skoroszyt.

Pokaż

2	Aby chronić strukturę skoroszytu, czyli uniemożliwić przesuwanie, usuwanie, ukrywanie, odkrywanie i wstawianie nowych arkuszy, zaznacz pole wyboru Struktura.

Aby za każdym razem po otwarciu arkusza, okna miały te same rozmiary i położenie, zaznacz pole wyboru Okna.

Aby uniemożliwić innym użytkownikom usunięcie ochrony skoroszytu, wpisz hasło, kliknij przycisk OK, a następnie wpisz je ponownie w oknie dialogowym Potwierdź hasło. W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Wpisz hasło dokładnie tak, jak podczas jego wprowadzania, pamiętając o wielkich i małych literach.

3	Jeżeli nadajesz hasło, zapisz je i zachowaj w bezpiecznym miejscu. Jeżeli zapomnisz hasła, stracisz dostęp do chronionych elementów skoroszytu.

Uwaga   Jeżeli dodasz chroniony hasłem skoroszyt do spinacza, to hasło chroniące zostanie usunięte. Pytanie o hasło pojawi się przed dołączeniem skoroszytu do spinacza, ale ochrona zostanie usunięta, kiedy tylko skoroszyt stanie się częścią spinacza.


Wskazywanie komórek, które można zmieniać po wprowadzeniu ochrony arkusza

Aby odblokować komórki i umożliwić ich zmianę, arkusz nie może być chroniony. Aby uzyskać informacje na temat usuwania ochrony arkusza, kliknij [image].

1	Zaznacz zakres komórek, które chcesz odblokować.

Jak?

2	W menu Format, kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Ochrona.

Pokaż

3	Wyczyść pole wyboru Zablokuj.

Uwaga  Po wprowadzeniu ochrony arkusza, można zmieniać jedynie komórki, które zostały odblokowane za pomocą opisanej procedury.

Wskazówka   Aby poruszać się pomiędzy nie zablokowanymi komórkami w chronionym arkuszu, kliknij nie zablokowaną komórkę, a następnie naciskaj klawisz TAB.


Wskazywanie obiektów graficznych, które można zmieniać po wprowadzeniu ochrony arkusza

Aby odblokować obiekt graficzny i umożliwić jego zmiany, arkusz nie może być chroniony. Aby uzyskać informacje na temat usuwania ochrony arkusza, kliknij [image].

Do obiektów graficznych należą osadzone wykresy, mapy przygotowane w programie Microsoft Excel, przyciski, pola tekstowe oraz inne obiekty utworzone przy użyciu paska narzędzi Rysowanie. Nie trzeba odblokowywać przycisku, aby umożliwić jego kliknięcie; w chronionym arkuszu przycisk nadal spełnia swoje funkcje. Przycisk należy odblokować tylko wtedy, kiedy ma być zmieniony jego wygląd lub związany z nim tekst.

1	Zaznacz obiekt graficzny, który chcesz odblokować, naciskając w tym celu klawisz CTRL i jednocześnie klikając wybrany obiekt.

2	W menu Format, kliknij polecenie właściwe dla zaznaczonego obiektu. Może to być jedno z następujących poleceń: Autokształt, Obiekt, Pole tekstowe, Obraz oraz  WordArt.

3	Kliknij kartę Ochrona.

4	Wyczyść pole wyboru Zablokuj.

Jeżeli wybrany obiekt jest polem tekstowym, wyczyść pole wyboru Zablokuj tekst.

Uwaga  Po wprowadzeniu ochrony arkusza, można zmieniać jedynie obiekty graficzne, które zostały odblokowane za pomocą opisanej procedury.

Wskazówki

•	Aby sprawdzić, które elementy arkusza są obiektami graficznymi, kliknij polecenie Przejdź do z menu Edycja, kliknij przycisk Specjalnie, a następnie przycisk Obiekty.

•	Aby poruszać się pomiędzy nie zablokowanymi obiektami graficznymi w chronionym arkuszu, kliknij nie zablokowany obiekt, a następnie naciskaj klawisz TAB.


Przywracanie chronionych skoroszytów i arkuszy do swobodnego użytku

Ochronę można usuwać z pojedynczych arkuszy, całych skoroszytów oraz udostępnianych skoroszytów.

Jeżeli masz wątpliwości, czy trzeba usunąć ochronę arkusza lub skoroszytu, do którego chcesz uzyskać dostęp, wskaż podmenu Ochrona w menu Narzędzia. Jeżeli bieżący arkusz jest chroniony, to w menu Ochrona będzie wyświetlone polecenie Nie chroń arkusza. Jeżeli chroniony jest skoroszyt, to pojawi się polecenie Nie chroń skoroszytu. Aby przekonać się, czy skoroszyt jest udostępniony, poszukaj słowa [Udostępniony] na pasku tytułu.

Co chcesz zrobić?

Usunąć ochronę jednego arkusza

Usunąć ochronę całego skoroszytu

Usunąć ochronę udostępnianego skoroszytu

Usunąć hasło skoroszytu


Usuwanie ochrony poszczególnych arkuszy

1	Przejdź do arkusza, do którego chcesz przywrócić pełny dostęp.

2	W menu Narzędzia wskaż podmenu Ochrona, a następnie kliknij polecenie Nie chroń arkusza.

Jeżeli trzeba wpisz hasło chroniące arkusz. W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Hasło należy wpisać dokładnie tak samo, jak wtedy, kiedy było utworzone, uważając na wielkie i małe litery.


Usuwanie ochrony całego skoroszytu

•	W menu Narzędzia wskaż podmenu Ochrona, a następnie kliknij polecenie Nie chroń skoroszytu.

Jeżeli trzeba, wpisz hasło nadane arkuszowi podczas wprowadzania ochrony. W hasłach są rozróżniane małe i wielkie litery. Hasło należy wpisać dokładnie tak samo, jak wtedy, było utworzone, uważając na wielkie i małe litery.


Ochrona w programie Microsoft Excel

W programie Microsoft Excel dostępne są następujące elementy ochrony:

•	Można ograniczać dostęp do poszczególnych arkuszy. Aby uzyskać listę wszystkich elementów arkusza, które mogą być chronione, kliknij   [image].

•	Można ograniczać zmiany w całym skoroszycie. Aby uzyskać listę wszystkich elementów skoroszytu, które mogą być chronione, kliknij [image].

•	Można chronić udostępnienie skoroszytu oraz historię zmian. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Można ograniczać dostęp do arkusza, żądając podania hasła przed jego otwarciem lub zapisaniem, a także można zalecić, aby inni użytkownicy mieli prawo otwierania skoroszytu w trybie tylko do odczytu. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Można też, zawsze kiedy skoroszyt jest otwierany, sprawdzać, czy makra nie zawierają wirusów.  Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij [image].


Elementy skoroszytu, które można chronić

Ochrona skoroszytu za pomocą polecenia Chroń skoroszyt (menu Narzędzia, podmenu Ochrona) wprowadza podane dalej ograniczenia w  dostępie do skoroszytu. Aby usunąć ograniczenia, użytkownicy muszą znieść ochronę skoroszytu za pomocą polecenia Nie chroń skoroszytu, (menu Narzędzia, podmenu Ochrona). Jeżeli chronionym elementom przypisano hasło, to do zniesienia ochrony konieczna jest jego znajomość.

Jeżeli zaznaczono pole wyboru Struktura w oknie dialogowym Chroń skoroszyt, użytkownicy nie mogą:

•	Przeglądać arkuszy, które zostały ukryte.

•	Przesuwać, usuwać, ukrywać oraz zmieniać nazw arkuszy.

•	Wstawiać nowych arkuszy i arkuszy wykresów. Użytkownicy mogą wstawiać osadzone wykresy do istniejących arkuszy, posługując się Kreatorem wykresów.

•	Przesuwać i kopiować arkuszy do innego skoroszytu.

•	Wyświetlać danych źródła dla komórek w obszarze danych tabel przestawnych, a także wyświetlać w oddzielnych arkuszach stron pola strony.

•	Tworzyć dla scenariuszy raportu podsumowującego za pomocą Menedżera scenariuszy.

•	Korzystać z tych narzędzi należących do dodatku Analysis ToolPak, które powodują umieszczenie wyniku w nowym arkuszu.

•	Nagrywać nowych makr. Po uruchomieniu makra, które zawiera operację niedozwoloną w chronionym skoroszycie, wyświetlany jest odpowiedni komunikat, a wykonywanie makra jest przerywane.

Jeżeli zaznaczono pole wyboru Okna w oknie dialogowym Chroń skoroszyt, użytkownicy nie mogą:

•	Zmieniać rozmiarów i położenia okien skoroszytu wyświetlanych po otwarciu skoroszytu.

•	Przesuwać, zmieniać rozmiarów i zamykać okien. Można jednak odkrywać i ukrywać okna.

Uwaga  W edytorze Visual Basic programiści mogą chronić makra, tak żeby nie mogły być one przeglądane i zmieniane przez użytkowników. Programiści mogą chronić makra za pomocą karty Ochrona w oknie dialogowym Właściwości projektu w edytorze Visual Basic (polecenie Właściwości projektu, menu Narzędzia). Dodatkowe informacje można znaleźć w Pomocy edytora Visual Basic.


Elementy arkusza, które można chronić

Ochrona arkusza za pomocą polecenia Chroń arkusza, (menu Narzędzia, podmenu, Ochrona), wprowadza podane dalej ograniczenia w dostępie do arkusza. Aby znieść ograniczenia, użytkownicy muszą usunąć ochronę, korzystając z polecenia Nie chroń arkusza, (menu Narzędzia, podmenu Ochrona), co jest możliwe tylko w przypadku, kiedy znają oni hasło. Jeżeli chronionym elementom przypisano hasło, to do zniesienia ochrony konieczna jest jego znajomość.

Po uruchomieniu makra, które zawiera operację niedozwoloną w chronionym arkuszu, wyświetlany jest odpowiedni komunikat, a wykonywanie makra jest przerywane.

Jeżeli zaznaczono pole wyboru Zawartość w oknie dialogowym Chroń arkusz, użytkownicy nie mogą:

•	Dokonywać zmian w komórkach, o ile nie zostały one zablokowane przed ochroną arkusza. Na przykład, jeżeli korzystasz z arkusza w charakterze formularza, można pozostawić zablokowane  komórki zawierające etykiety oraz instrukcje, ale trzeba odblokować pola służące do wprowadzania danych. Użytkownicy mogą przemieszczać się pomiędzy odblokowanymi komórkami chronionego arkusza, naciskając klawisz TAB.

•	Przeglądać wierszy i kolumn, które ukryto przed wprowadzeniem ochrony arkusza.

•	Przeglądać formuł w komórkach, w których ukryto formuły przed wprowadzeniem ochrony arkusza.

•	Zmieniać w arkuszach wykresów elementów, takich jak serie danych, osie i legendy. Na wykresach odzwierciedlane są zmiany dokonane w danych źródłowych.

Jeżeli zaznaczono pole wyboru Obiekty w oknie dialogowym Chroń arkusz, użytkownicy nie mogą:

•	Dokonywać zmian w obiektach graficznych, w tym także w mapach, osadzonych wykresach, figurach i polach tekstowych, o ile obiekty te nie zostały odblokowane przed wprowadzeniem ochrony arkusza. Na przykład, jeżeli arkusz zawiera przycisk, który powoduje uruchomienie makra, to przycisk można kliknąć, aby uruchomić makro, ale nie można go usunąć.

•	Dokonywać zmian, takich jak formatowanie, w osadzonych wykresach. Jednak po wprowadzeniu ochrony arkusza osadzony w nim wykres nadal odzwierciedla zmiany w danych źródłowych.

•	Aktualizować map, które są chronione.

•	Dodawać i edytować komentarzy.

•	Zmieniać obiektów graficznych dodanych do arkuszy wykresów, takich jak pola tekstowe, jeżeli obiekt nie został odblokowany przed wprowadzeniem ochrony arkusza.

Jeżeli zaznaczono pole wyboru Scenariusze w oknie dialogowym Chroń arkusz, użytkownicy nie mogą:

•	Przeglądać scenariuszy, które zostały ukryte.

•	Zmieniać scenariuszy oraz ich usuwać. Użytkownicy mogą zmieniać wartości w komórkach, które nie są chronione, a także dodawać nowe scenariusze.

Uwaga   W edytorze Visual Basic programiści przy użyciu właściwości EnableSelection Visual Basic for Applications, mogą chronić komórki, uniemożliwiając użytkownikom ich zaznaczenie.


Zmiana sposobu wyświetlania w tabeli przestawnej błędów i pustych komórek

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij polecenie Opcje z menu Tabela przestawna.

Pokaż

3	Aby zmienić sposób wyświetlania błędów, zaznacz pole wyboru Dla błędnych wartości pokazuj w grupie Opcje wyświetlania. W polu wpisz wartość, która ma być wyświetlona zamiast błędnej wartości.

Jeżeli chcesz, aby w razie błędu wyświetlane były puste komórki, wyczyść pole wyboru Dla błędnych wartości pokazuj.

Aby zmienić sposób wyświetlania pustych komórek, zaznacz pole wyboru W pustej komórce wyświetl w grupie Opcje formatowania. W polu wpisz wartość, która ma być wyświetlana w pustej komórce.

Jeżeli chcesz, aby puste komórki nie zawierały żadnych znaków, zaznacz pole wyboru Dla pustych komórek pokazuj i wyczyść wszystkie znaki w polu tekstowym.

Jeżeli chcesz, aby puste komórki były wyświetlane jako zera, wyczyść pole wyboru Dla pustych komórek pokazuj.

Uwaga   Domyślnie, w tabeli  przestawnej w polu, z którym nie są związane dane, nie wyświetla się żadnych elementów. Aby wyświetlać takie elementy, kliknij pole, a następnie przycisk Pole tabeli przestawnej  [image]  na pasku narzędzi Tabela przestawna i zaznacz pole wyboru Pokaż elementy nie zawierające danych.


Zmiana nazwy pola lub elementu tabeli przestawnej

1	Kliknij pole lub element, którego nazwę chcesz zmienić.

2	Wpisz nową nazwę.

3	Naciśnij klawisz ENTER.

Uwagi

•	Po zaznaczeniu pola danych, możesz zobaczyć pierwotną nazwę pola źródłowego, klikając przycisk Pole tabeli przestawnej  [image]  na pasku narzędzi Tabela przestawna.

•	Zmiany nazw pól i elementów tabeli przestawnej nie mają wpływu na dane źródłowe.

•	Jeżeli zmienisz nazwę elementu liczbowego, to zostanie on sformatowany jako tekst. Nawet jeżeli przywrócisz elementowi jego pierwotną nazwę, będzie on nadal sformatowany jako tekst i nie będzie podlegać sortowaniu i grupowaniu, jak inne elementy liczbowe. Aby przywrócić format liczbowy, zaznacz element i kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image] na pasku narzędzi Tabela przestawna. Kliknij przycisk Liczby i wybierz właściwy format w polu Kategoria.


Stosowanie sum całkowitych i sum pośrednich w tabeli przestawnej

Sumy całkowite danych z tabeli przestawnej mogą być umieszczane w kolumnach lub wierszach.  Sumy te są obliczane za pomocą tych samych domyślnych funkcji podsumowujących, co pola danych.

Sumy pośrednie są automatycznie wyświetlane w zewnętrznych wierszach lub kolumnach, jeżeli w tabeli przestawnej utworzono co najmniej dwa pola kolumny lub wiersza. Sumy pośrednie będą wyświetlane w wewnętrznych polach kolumny lub wiersza tylko wtedy, kiedy zostaną tam wstawione. Możesz wybierać funkcje podsumowujące, które będą używane do obliczania sum pośrednich.

Co chcesz zrobić?

Wyświetlić lub ukryć sumy całkowite w tabeli przestawnej

Dodać lub usunąć sumy pośrednie z tabeli przestawnej

Zmienić funkcje podsumowujące używane do obliczania sum pośrednich


Wyświetlanie i ukrywanie sum całkowitych w tabeli przestawnej

1	Zaznacz komórkę tabeli przestawnej.

Jak?

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij polecenie Opcje z menu Tabela przestawna.

Pokaż

3	Aby wyświetlić sumy całkowite, w grupie Opcje formatowania, zaznacz pole wyboru Sumy całkowite kolumn, pole wyboru Sumy całkowite wierszy lub obydwa te pola.

Aby ukryć sumy całkowite, wyczyść jedno lub obydwa pola wyboru.


Dodawanie i usuwanie sum pośrednich w tabeli przestawnej

1	Dwukrotnie kliknij przycisk pola, w którym chcesz dodać lub usunąć sumy pośrednie.

2	Aby wyświetlić sumy pośrednie w zewnętrznym polu wiersza lub kolumny, kliknij opcję Automatyczne w grupie Sumy pośrednie.

Aby wyświetlić sumy pośrednie w wewnętrznym polu wiersza lub kolumny, kliknij przycisk Użytkownika w grupie Sumy pośrednie, a następnie na liście z prawej strony kliknij żądaną funkcję podsumowującą.

Aby usunąć sumy pośrednie, kliknij przycisk opcji Brak z grupy Sumy pośrednie.

3	Aby użyć innej funkcji podsumowującej albo wyświetlić więcej niż jeden rodzaj sumy pośredniej, kliknij żądaną funkcję podsumowującą na liście znajdującej się z prawej strony opcji Niestandardowe. Aby uzyskać opis dostępnych funkcji podsumowujących, kliknij [image].

Uwagi

•	Dla każdej zaznaczonej funkcji podsumowującej, dodawany jest jeden wiersz sum pośrednich.

•	Aby w sumach pośrednich uwzględnić elementy z ukrytych pól strony, kliknij polecenie Opcje w menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna i zaznacz pole wyboru Uwzględnij elementy z ukrytych stron w grupie Opcje formatowania.


Zmiana funkcji podsumowujących używanych do obliczania sum pośrednich w tabeli przestawnej

1	Dwukrotnie kliknij przycisk pola, w którym chcesz zmienić funkcję podsumowującą używaną do obliczania sumy pośredniej.

2	W grupie Sumy pośrednie, kliknij jedną lub więcej funkcji podsumowujących. Aby uzyskać informacje o funkcjach podsumowujących, których możesz używać w sumach pośrednich, kliknij  [image].

Uwaga   Aby dodać sumy pośrednie do wewnętrznego pola kolumny lub wiersza, albo by wykorzystać różne funkcje podsumowujące do obliczania sum pośrednich (na przykład Suma i Średnia) w wybranym polu tabeli przestawnej, kliknij opcję Niestandardowe.


Praca z polami stron tabeli przestawnej

Pola strony tabeli przestawnej możesz używać w celu wyświetlania danych dla jednego elementu, niezależnie od pozostałych elementów polu. Kiedy zaznaczysz element w polu strony, dane wyświetlane w tabeli przestawnej ulegną zmianie.

Aby uzyskać informacje na temat tworzenia pól strony, kliknij [image].

Umieszczając każdą stronę pola strony w osobnym arkuszu, możesz drukować dane lub rysować wykresy niezależnie od pozostałych danych w tabeli przestawnej. Łącząc dane ze wszystkich stron w tabelę przestawną, możesz tworzyć wykresy przeglądowe lub przeprowadzać obliczenia na pełnych zakresach danych.

Co chcesz zrobić?

Zmienić element pola strony wyświetlany w tabeli przestawnej

Wyświetlić w osobnych arkuszach strony pola stron tabeli przestawnej

Wyświetlić  dane podsumowania dla wszystkich elementów pola strony tabeli przestawnej


Zmiana elementu pola strony wyświetlanego w tabeli przestawnej
Zmienić element pola strony wyświetlany w tabeli przestawnej

1	Kliknij strzałkę obok wyświetlanego elementu pola strony.

2	Kliknij element listy, który chcesz wyświetlić.


Wyświetlanie w osobnych arkuszach stron pola strony tabeli przestawnej

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Pokaż strony  [image].

3	Kliknij pole strony zawierające elementy, które chcesz wyświetlić w osobnych arkuszach.


Wyświetlanie danych podsumowania dla wszystkich elementów pola strony tabeli przestawnej

1	Kliknij strzałkę obok wyświetlanego elementu pola strony.

2	Kliknij opcję Wszystkie.

Uwaga   Opcja Wszystkie nie jest dostępna dla pól strony, które mają ustawioną opcję pobierania danych zewnętrznych po wybraniu elementu.


Podsumowywanie i obliczanie danych w tabeli przestawnej

Pola danych tabeli przestawnej możesz dostosowywać, posługując się innymi lub dodatkowymi obliczeniami oprócz domyślnej funkcji podsumowującej. Jeżeli potrzebujesz bardziej skomplikowanych obliczeń, niż można wykonać za pomocą dostępnych funkcji podsumowujących, możesz tworzyć swoje własne formuły.

•	Aby wykonać podstawowe obliczenia — na przykład dodawanie, uśrednianie oraz szukanie najmniejszych i największych wartości — skorzystaj z funkcji podsumowujących. Aby uzyskać opis dostępnych funkcji podsumowujących, kliknij  [image].

•	Aby porównywać lub indeksować dwa pola albo wyświetlić udział procentowy, skorzystaj z obliczeń niestandardowych. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych obliczeń niestandardowych, kliknij  [image].

•	Aby utworzyć własne formuły wykorzystujące dane z tabeli przestawnej, skorzystaj z pola obliczeniowego lub elementu obliczeniowego w polu.

Co chcesz zrobić?

Zmienić funkcję podsumowującą dla pola danych tabeli przestawnej

Użyć więcej niż jednej funkcji podsumowującej w polu danych tabeli przestawnej

Zastosować niestandardowe obliczenia w polu danych tabeli przestawnej

Utworzyć pole obliczeniowe tabeli przestawnej

Utworzyć element obliczeniowy tabeli przestawnej


Zmiana funkcji podsumowującej dla pola danych tabeli przestawnej

1	Kliknij komórkę z obszaru danych tabeli przestawnej, dla której chcesz zmienić funkcję podsumowującą.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	W polu Podsumowanie według kliknij funkcję podsumowującą, którą chcesz zastosować do podsumowania wartości danych związanych z polem.

Uwaga   Aby uzyskać informacje na temat dostępnych funkcji podsumowujących, kliknij  [image].


Używanie więcej niż jednej funkcji podsumowującej dla pola danych tabeli przestawnej

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych  [image].

3	Z prawej strony okna dialogowego Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4, kliknij pole, które jest już posumowane w obszarze danych tabeli przestawnej, a następnie jeszcze raz przeciągnij to pole do obszaru danych.

4	W obszarze danych diagramu układu, dwukrotnie kliknij nowe pole.

5	W polu Podsumowanie według zaznacz kolejną funkcję podsumowującą.

6	Kliknij przycisk OK, a następnie kliknij przycisk Zakończ.

Uwaga Aby uzyskać informacje na temat dostępnych funkcji podsumowujących, kliknij [image].


Korzystanie z obliczeń niestandardowych w polu danych tabeli przestawnej

1	Kliknij komórkę z obszaru danych tabeli przestawnej, dla której chcesz zastosować obliczenia niestandardowe.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image].

3	Kliknij przycisk Opcje.

4	W polu Pokaż dane jako kliknij nazwę obliczenia niestandardowego, które chcesz zastosować.

Jeżeli dostępne jest pole Pole bazowe, kliknij pole zawierające dane, które chcesz użyć w obliczeniach. Zaznacz inne pole niż to, które wybierzesz w kroku 1.

Jeżeli dostępne jest pole Element bazowy, kliknij element, zawierający dane, które chcesz użyć w obliczeniach.

Uwaga   Pole bazowe i element bazowy zawierają dane używane w obliczeniach niestandardowych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat korzystania z obliczeń niestandardowych w tabeli przestawnej, kliknij  [image].


Odświeżanie tabeli przestawnej i zmiana jej źródła danych

Program Microsoft Excel oferuje kilka metod decydowania o tym, kiedy i w jaki sposób dane w tabeli przestawnej są odświeżane oraz jakie dane są włączone do tabeli przestawnej.

•	W przypadku tabel przestawnych utworzonych w oparciu o źródło danych z programu Microsoft Excel, odświeżanie polega na pobraniu nowych pól w pierwotnym zakresie źródłowym albo w zakresie źródłowym wskazanym przez podanie nazwy. Jeżeli dodajesz nowe wiersze lub kolumny z danymi do listy źródłowej programu Microsoft Excel, określonej przez adres zakresu, możesz zmienić zakres danych źródła, aby włączyć do tabeli przestawnej dodatkowe wiersze lub kolumny.

•	W przypadku tabel przestawnych utworzonych na podstawie zewnętrznych źródeł danych, odświeżanie polega na pobraniu nowych wierszy lub rekordów z zewnętrznego pliku albo bazy danych, spełniających kryteria określone w kwerendzie. Jeżeli dodajesz nowe pola lub kolumny do zewnętrznego źródła danych tabeli przestawnej, albo jeżeli chcesz inne dane zewnętrzne dla tabeli przestawnej, to możesz zmienić kwerendę, aby wybrać inne dane.

•	W przypadku tabel przestawnych z polami strony, możesz ustawić opcje pola strony tak, aby wykonywać kwerendę zewnętrznych danych każdego elementu po jego zaznaczeniu. W ten sposób możesz pracować z danymi o większej objętości, mając do dyspozycji ten sam obszar pamięci. Aby szybciej przeglądać strony, kiedy dysponujesz wystarczającym zapasem pamięci, możesz ustawić opcje strony tak, aby dane były pobierane dla wszystkich elementów jednocześnie.

Co chcesz zrobić?

Odświeżyć dane w tabeli przestawnej, aby uwzględnić zmiany w danych źródłowych

Zmienić źródło danych tabeli przestawnej, aby włączyć dodatkowe dane lub pola

Zmienić kwerendę tabeli przestawnej opartej na zewnętrznych danych, aby uzyskać inne dane lub pola

Natychmiast uruchomić kwerendę tabeli przestawnej i czekać na uzyskanie danych, albo uruchomić kwerendę w tle i kontynuować pracę

Pobierać zewnętrzne dane jednocześnie dla wszystkich elementów, albo pobierać dane dla każdego elementu po jego zaznaczeniu w polu strony

Uniemożliwić odświeżanie tabeli przestawnej w czasie, kiedy plik skoroszytu jest otwarty


Odświeżanie danych w tabeli przestawnej

1	Zaznacz komórkę tabeli przestawnej.

Jak?

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Odśwież dane  [image].

Uwagi

•	Aby odświeżać tabelę przestawną zawsze, kiedy otwierasz skoroszyt, kliknij polecenie Opcje z menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna. W grupie Opcje danych, zaznacz pole wyboru Odświeżaj przy otwarciu.

•	Jeżeli tabela przestawna jest oparta na liście programu Microsoft Excel i chcesz dodać nowe pola do zakresu źródła danych, to możesz posłużyć się Kreatorem tabeli przestawnej, aby dodać pola do tabeli przestawnej po jej odświeżeniu. Aby przeglądać i dodawać nowe pola, kliknij komórkę tabeli przestawnej, kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych [image] na pasku narzędzi Tabela przestawna, a następnie przeciągnij nowe pola do obszaru przestawnego.

•	Aby odświeżyć wszystkie tabele przestawne w skoroszycie, kliknij polecenie Odśwież wszystkie w menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna.

Wskazówka   Jeżeli chcesz zapisać hasło do zewnętrznej bazy danych jako część  kwerendy, aby nie wpisywać go zawsze, kiedy jest odświeżana tabela przestawna, kliknij polecenie Opcje w menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna, a następnie zaznacz pole wyboru Zapisz hasło w grupie Opcje zewnętrznych danych.


Zmiana źródła danych tabeli przestawnej w celu uwzględnienia dodatkowych danych lub pól
Zmiana źródła danych tabeli przestawnej, aby włączyć dodatkowe dane lub pola

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych  [image].

3	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4 kliknij przycisk Wstecz.

4	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 2 z 4 zaznacz nowy zakres danych źródłowych, który obejmuje dodatkowe wiersze lub kolumny.

5	Kliknij przycisk Dalej.

6	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4 jeżeli trzeba, zmień tabelę przestawną, aby dodać do niej nowe pola.

7	Kliknij przycisk Zakończ.

Uwaga   Kiedy dane źródłowe ulegają zmianie i chcesz to uwzględnić w aktywnej tabeli przestawnej, kliknij przycisk Odśwież dane  [image] na pasku narzędzi Tabela przestawna. Możesz także skorzystać z polecenia Odśwież dane, aby zaktualizować tabelę przestawną opartą na zewnętrznych danych dla nowego zestawu danych spełniającego kryteria kwerendy.


Zmiana kwerendy tabeli przestawnej opartej na zewnętrznych danych

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych  [image].

3	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4 kliknij przycisk Wstecz.

4	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 2 z 4 kliknij przycisk Pobierz dane.

5	W programie Microsoft Query przeprowadź edycję kwerendy.

Jak?

6	W menu Plik programu Microsoft Query kliknij polecenie Prześlij dane do Microsoft Excel.

7	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 2 z 4 kliknij przycisk Dalej.

8	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4, jeżeli trzeba, zmień tabelę przestawną, aby dodać do niej nowe pola.

9	Kliknij przycisk Zakończ.

Uwaga   Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat wykorzystania zewnętrznych źródeł danych do utworzenia tabeli przestawnej, kliknij  [image].


Uniemożliwianie odświeżania tabeli przestawnej w czasie, kiedy plik skoroszytu jest otwarty

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Na pasku narzędzi Tabela przestawna kliknij polecenie Opcje z menu Tabela przestawna.

Pokaż

3	W grupie Opcje źródła danych wyczyść pole wyboru Odświeżaj przy otwarciu.

Wskazówka   Aby utworzyć kopię tabeli przestawnej, która nie może być odświeżana ani przestawiana, skopiuj tabelę przestawną, kliknij polecenie Wklej specjalnie z menu Edycja, a następnie kliknij przycisk Wartości.


Tworzenie wykresu na podstawie tabeli przestawnej

1	W menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna wskaż podmenu Zaznacz, a następnie wyłącz opcję  Włącz zaznaczanie  [image],

2	Usuń z tabeli przestawnej wszystkie sumy pośrednie.

Jak?

3	Zaznacz w głównym obszarze tabeli przestawnej dane, które mają znaleźć się na wykresie, w tym pola kolumn i pola wierszy. Nie zaznaczaj sum całkowitych ani pól stron. Aby pierwszy wiersz i kolumna znalazły się w zaznaczonym obszarze, rozpocznij przeciąganie z prawego dolnego rogu danych.

4	Kliknij przycisk Kreator wykresów  [image].

5	Postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora wykresów.

Uwagi

•	Wykres utworzony na podstawie tabeli przestawnej ulega zmianom, kiedy ukrywasz elementy, wyświetlasz dane szczegółowe lub zmieniasz układ pól w źródłowej tabeli przestawnej. Jeżeli tabela przestawna zawiera pola strony, wykres zmienia się, kiedy wyświetlasz różne strony. Jeżeli wyświetlasz element na liście pola strony, wykres jest aktualizowany, aby odpowiadał bieżącym danym.

•	Aby zapisać i wydrukować wykresy dla każdego pola strony tabeli przestawnej, kliknij przycisk Pokaż strony  [image] na pasku narzędzi Tabela przestawna, aby wyświetlić każdą stronę w oddzielnym arkuszu. Następnie możesz wykreślić każdą stronę na oddzielnym wykresie.

•	Jeżeli tabela przestawna jest oparta na zewnętrznych danych i korzystasz z programu Microsoft Query, aby dodawać lub usuwać pola zewnętrznych danych, upewnij się, czy jednocześnie odświeżasz tabelę przestawną; w przeciwnym razie wykres nie będzie aktualizowany. Aby uzyskać informacje na temat kwerendy tabeli przestawnej, kliknij  [image].


Konwersja tabeli krzyżowej z programu Microsoft Excel w wersji 4.0 na tabelę przestawną

Ostrzeżenie!   Nie można cofnąć konwersji tabeli krzyżowej na tabelę przestawną.

1	Kliknij komórkę arkusza, który zawiera tabelę krzyżową.

2	W menu Dane kliknij polecenie Raport tabeli przestawnej.

Pokaż

3	W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4 postępując zgodnie z instrukcjami, utwórz tabelę przestawną.


Usuwanie tabeli przestawnej

1	W menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna wskaż podmenu Zaznacz i sprawdź, czy aktywna jest opcja Włącz zaznaczanie  [image].

2	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

3	Na pasku narzędzi Tabela przestawna wskaż podmenu Zaznacz z menu Tabela przestawna, a następnie kliknij opcję Cała tabela.

4	W menu Edycja wskaż podmenu Wyczyść i kliknij polecenie Wszystko.

Uwaga   Usunięcie tabeli przestawnej, nie ma wpływu na dane źródłowe.


W systemie brakuje pamięci do utworzenia tabeli przestawnej.

Aby rozwiązać problem, spróbuj skorzystać z następujących rad:

•	Jeżeli tabela przestawna korzysta z danych zewnętrznych, kliknij przycisk OK. Ponownie utwórz tabelę przestawną i w oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 4 z 4, kliknij przycisk Opcje. W grupie Opcje danych zewnętrznych, zaznacz pole wyboru Optymalizuj pamięć.

•	Jeżeli nie możesz utworzyć tabeli przestawnej na podstawie danych zewnętrznych po zoptymalizowaniu pamięci, ustaw jedno lub więcej pól strony tabeli przestawnej tak, aby dane zewnętrzne były pobierane po zaznaczeniu elementu. W oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4, przeciągnij jedno lub kilka pól do obszaru strony. Dwukrotnie kliknij pole strony, a następnie kliknij przycisk Zaawansowane. W grupie Opcje pola strony, kliknij przycisk Kwerenda zewnętrznego źródła danych przy wyborze każdego elementu pola strony (wymaga mniej pamięci).

•	Sprawdź, czy nie dodajesz zbyt wielu pól do tabeli przestawnej. Liczba pól, które możesz dodać, zależy od rozmiaru pamięci dostępnej w komputerze oraz rozmiaru danych źródłowych używanych do tworzenia tabeli. Jeżeli chcesz posługiwać się dużą liczbą pól, dodawaj je, jako pola wiersza lub pola strony w oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 3 z 4. Pola wiersza nie wymagają tak wiele pamięci, jak pola kolumn. Pola stron zajmują najmniej pamięci.

•	Jeżeli tworzysz tabelę przestawną, w programie Microsoft Excel jest dla niej przygotowywany wewnętrzny obszar przechowywania danych. Jeżeli na podstawie tych samych danych źródłowych chcesz utworzyć kilka tabel przestawnych, to w przypadku drugiej i kolejnych tabel przestawnych, w oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 1 z 4, zawsze kiedy to możliwe, zaznaczaj opcję Inna tabela przestawna. W takim przypadku tabele przestawne korzystają z tego samego wewnętrznego obszaru przechowywania danych, co zmniejsza rozmiar wymaganej pamięci.

•	Zmniejsz liczbę tabel przestawnych w skoroszycie.

•	Jeżeli tabela przestawna jest oparta na liście programu Microsoft Excel, utwórz ją w innym skoroszycie niż ten, który zawiera listę. Dzięki temu lista i tabela przestawna nie muszą być jednocześnie przechowywane w pamięci.


Formatowanie liczb nie jest wyświetlane dla sformatowanych danych w tabeli przestawnej.

•	Kiedy tworzysz tabelę przestawną, formatowanie liczb na liście źródłowej nie jest używane w komórkach tabeli przestawnej. Aby dokonać formatowania liczb w tabeli przestawnej, kliknij komórkę z obszaru danych. Na pasku narzędzi Tabela przestawna, kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image]. Kliknij przycisk Liczby, a następnie kliknij żądane opcje i kategorie. Powtórz tę operację dla każdego pola w obszarze danych.

•	Jeżeli  chcesz zachować zmiany w formatowaniu liczb w trakcie odświeżania lub zmieniania układu tabeli przestawnej, upewnij się, że jest aktywna opcja Włącz zaznaczanie  [image] z podmenu Zaznacz, menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna. Następnie zaznacz dane, które chcesz sformatować.


Pole danych posługuje się funkcją Licznik zamiast funkcją Suma jako funkcją podsumowującą.

Jeżeli pole danych jest typu liczbowego, ale zawiera puste komórki, to domyślną funkcją podsumowującą jest funkcja Licznik. Domyślnie pole liczbowe tabeli przestawnej posługuje się funkcją podsumowującą Suma, a pole typu nieliczbowego oraz zawierające puste komórki - funkcją Licznik. W Kreatorze tabeli przestawnej, dwukrotnie kliknij pole, korzystające z funkcji Licznik, a w gotowej tabeli kliknij komórkę, która zawiera słowo “Licznik:” i nazwę pola danych. Następnie kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image] na pasku narzędzi Tabela przestawna. W polu Podsumowanie według kliknij nazwę Suma.


Pola nie można przeciągnąć do nowego położenia.

•	Jeżeli pole, które chcesz przeciągnąć dotyczy pytania o zewnętrzne dane, kiedy zaznaczasz element, to może być ono zaryglowane w orientacji pola strony. Kliknij pole, a następnie kliknij przycisk Pole tabeli przestawnej  [image]  na pasku narzędzi Tabela przestawna. Kliknij przycisk Zaawansowane i wyczyść pole wyboru Wyłącz przestawianie tego pola (zalecane) w grupie Opcje pola strony. Jeżeli przeciągniesz pole, tak że jego orientacja nie będzie już orientacją strony, dane będą pobierane jednocześnie dla wszystkich elementów pola, o ile pola nie przeciągniesz z powrotem do orientacji strony.

•	Program Visual Basic lub makra użyte w celu utworzenia tabeli przestawnej, także mogą zablokować zdolność do zmieniania układu tabeli przez przeciąganie pól. Fakt wyłączenia możliwości przeciągania dla poszczególnych pól można stwierdzić, kiedy przy próbie przeciąganie pola nad wskaźnikiem pojawia się symbol oznaczający zakaz. Pomoc możesz uzyskać kontaktując się z osobą, która napisała program lub makra.


Kiedy próbuję utworzyć tabelę przestawną na podstawie innej tabeli przestawnej, źródłowej tabeli przestawnej nie ma na liście.

•	Tabela przestawna, której chcesz użyć, może należeć do innego skoroszytu. Lista dostępna w oknie dialogowym Kreator tabel przestawnych - krok 2 z 4 zawiera tylko tabele przestawne z bieżącego skoroszytu. Skopiuj tabelę przestawną, którą chcesz użyć jako źródło, do bieżącego skoroszytu.

•	Tabela przestawna, której chcesz użyć, może mieć pola strony ustawione, aby pobierać dane zewnętrzne przy zaznaczaniu elementów. W charakterze źródła danych można użyć tylko takiej tabeli przestawnej, która dane zewnętrzne pobiera jednocześnie dla wszystkich elementów. Aby uzyskać informacje na temat ustalania opcji pola strony, kliknij  [image].


Łączenie widoków i scenariuszy w drukowanym raporcie

1	W menu Widok, kliknij polecenie Menedżer raportów.

Jeżeli polecenie Menedżer raportów nie występuje w menu Widok, dołącz dodatek Menedżer raportów do programu Microsoft Excel.

Jak?

2	Kliknij przycisk Dodaj.

3	W polu Nazwa raportu, wpisz nazwę raportu.

4	W polu Arkusz, kliknij nazwę arkusza, który ma znaleźć się w pierwszej sekcji raportu.

5	Zaznacz pole wyboru Widok. W polu Widok, kliknij nazwę  widoku, który ma (jeżeli ma) znaleźć się w pierwszej sekcji raportu.

6	Zaznacz pole wyboru Scenariusz. W polu Scenariusz, kliknij nazwę scenariusza, który ma (jeżeli ma) znaleźć się w pierwszej sekcji raportu.

7	Aby dodać sekcję do listy znajdującej się w polu Sekcje w raporcie, kliknij przycisk Dodaj.

8	Powtarzaj kroki od 4 do 7, dopóki nie utworzysz wszystkich sekcji raportu.

Uwaga   Program Microsoft Excel drukuje sekcje w takiej kolejności, w jakiej znajdują się one na liście.


Edytowanie raportu utworzonego za pomocą Menedżera raportów

1	W menu Widok, kliknij polecenie Menedżer raportów.

2	W polu Raporty, kliknij raport, który chcesz edytować, a następnie kliknij przycisk Edytuj.

3	Aby dodać nową sekcję, kliknij w obszarze Dodaj sekcje wybrany arkusz, widok, oraz scenariusz, a następnie kliknij przycisk Dodaj.

Aby usunąć sekcję, kliknij nazwę sekcji w polu Sekcje w raporcie, a następnie kliknij przycisk Usuń.

Aby zmienić kolejność sekcji, kliknij nazwę sekcji, którą chcesz przesunąć, a następnie kliknij przycisk Przesuń w górę albo Przesuń w dół.

Aby ponumerować strony raportu w sposób ciągły, zaznacz pole wyboru Użyj ciągłej numeracji stron.


Drukowanie raportu utworzonego za pomocą Menedżera raportów

1	W menu Widok, kliknij polecenie Menedżer raportów.

2	W polu Raporty kliknij nazwę raportu, który chcesz wydrukować.

3	Kliknij przycisk Drukuj.

4	W polu Liczba kopii, wpisz liczbę kopii, którą chcesz wydrukować.


Polecenie Menedżer raportów (menu Widok)

Łączy ze sobą ciąg arkuszy, widoków, oraz scenariuszy, tworząc raport, który możesz wydrukować.

Raporty

W polu  Raporty kliknij nazwę raportu,  który chcesz drukować, edytować lub usunąć.

Drukuj

Kliknij przycisk Drukuj, jeżeli chcesz wydrukować zaznaczony raport.

Dodaj

Kliknij przycisk Dodaj, jeżeli chcesz utworzyć nowy raport.

Edytuj

Kliknij przycisk Edytuj, jeżeli chcesz edytować zaznaczony raport.

Usuń

Kliknij przycisk Usuń, jeżeli chcesz usunąć zaznaczony raport.


Okna dialogowe Dodaj raport oraz Edytuj raport

Okno dialogowe Dodaj raport służy do tworzenia nowych raportów. Okno dialogowe Edytuj raport służy do edycji istniejących raportów. Można nazywać raporty, tworzyć sekcje raportów, zmieniać kolejność sekcji a także numerować sekcje w sposób ciągły.

Nazwa raportu

Aby utworzyć nazwę raportu, wpisz nazwę w polu Nazwa raportu.

Dodaj sekcje

Obszar Dodaj sekcje służy do wybrania opcji umożliwiających utworzenie sekcji w raporcie.

Arkusz

Aby dodać arkusz z aktywnego skoroszytu do sekcji, kliknij jego nazwę w polu Arkusz.

Widok

Aby dodać do sekcji  widok, kliknij jego nazwę w polu Widok.

Scenariusz

Aby dodać do sekcji  scenariusz, kliknij jego nazwę w polu Scenariusz.

Dodaj

Aby dodać bieżącą sekcję do listy w polu Sekcje w raporcie, kliknij przycisk  Dodaj.

Sekcje w raporcie

Zawiera listę sekcji w bieżącym raporcie. Program Microsoft Excel drukuje sekcje w porządku, w którym znajdują się one na liście.

Przesuń w górę

Przesuwa zaznaczoną sekcję tak, że jest ona drukowana przed innymi sekcjami.

Przesuń w dół

Przesuwa zaznaczoną sekcję tak, że jest ona drukowana po innych sekcjach.

Użyj ciągłej numeracji stron

Zaznacz to pole wyboru, aby ponumerować w sposób ciągły strony raportu. Jeżeli opcja ta nie zostanie wybrana, program Microsoft Excel rozpoczyna numerację stron w każdej sekcji od liczby 1.

Usuń

Aby usunąć sekcję zaznaczoną w polu Sekcje w raporcie, kliknij przycisk Usuń.


Raporty utworzone przy użyciu widoków i scenariuszy

Arkusze, widoki, oraz scenariusze można łączyć w raportach drukowanych przy użyciu dodatku. Menedżer raportów.

Na przykład, jeżeli masz Najlepszy scenariusz oraz Najgorszy scenariusz oraz dwa różne widoki użytkownika  — Podsumowanie i Szczegóły — możesz utworzyć raport, który będzie drukował Najlepszy scenariusz wraz z widokiem Szczegóły oraz Najlepszy scenariusz wraz z widokiem podsumowanie.


Określanie prawidłowych wpisów do komórek

Chcąc zagwarantować, że do arkusza roboczego będą wprowadzane prawidłowe dane, można określić, jakie dane są prawidłowe dla pojedynczych komórek lub zakresów komórek. Można ograniczyć dane do konkretnego typu — takiego, jak liczby całkowite, liczby dziesiętne lub tekst — i ustawić granice dla prawidłowych wpisów. Można określić listę prawidłowych wpisów albo ograniczyć liczbę znaków we wpisach. Chcąc ustalić poprawność wpisu na podstawie obliczenia wykonywanego w innej komórce — na przykład sprawdzać, czy wpis na koncie nie powoduje przekroczenia budżetu przez sumę wszystkich kont — można zastosować formułę. Po wprowadzeniu danych i wykonaniu obliczeń można poddać arkusz inspekcji i wyszukać, a następnie skorygować wszelkie błędne dane.

Uwaga   Jeśli skoroszyt jest udostępniany, można wprowadzać dane do komórek, na które nałożono ograniczenia danych i oglądać efekty tych ograniczeń, lecz nie można zmienić ograniczeń ani ustawić nowych. Aby ustawić ograniczenia, należy najpierw zakończyć udostępnianie skoroszytu. Aby uzyskać informacje, kliknij [image].

Co chcesz zrobić?

Ograniczyć wpisy komórek do liczb, dat lub godzin w określonym przedziale

Ograniczyć wpisy do komórek do danych umieszczonych na liście

Ograniczyć liczbę znaków we wpisach do komórek

Ustalać poprawność wpisów do komórek za pomocą formuły

Wykonać inspekcję arkusza roboczego w celu wykrycia nieprawidłowych wpisów


Ograniczanie wpisów do komórek do liczb, dat lub godzin w określonym przedziale
Ograniczanie wpisów do komórek do liczb, dat lub czasu w określonym przedziale

1	Zaznacz komórki, których wpisy chcesz ograniczyć.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Ustawienia.

Pokaż

3	W polu Dozwolone kliknij typ danych.

Aby określić tylko liczby, kliknij typ Pełna liczba lub Dziesiętne.

Aby określić tylko daty lub godziny, kliknij typ Data lub Godzina.

4	W polu Dane kliknij żądany operator, a następnie określ górną, dolną albo obie granice dla danych zależnie od wybranego operatora. Jako granice można wprowadzać wartości, odwołania do komórek lub formuły.

Chcąc dopuścić w komórce wartość pustą albo ustawiając granice z wykorzystaniem odwołania do komórki albo formuły zależnej od komórek, które na początku są puste, upewnij się, że zostało zaznaczone pole wyboru Ignoruj puste.

Aby wymusić ograniczenia ustawione dla pustych komórek, traktujące te komórki tak, jak gdyby zawierały zera, należy wyczyścić pole wyboru Ignoruj puste.

5	Aby wyświetlać komunikaty z żądaniami wprowadzania danych w celu wyjaśnienia lub zapobiegania wprowadzaniu błędnych wpisów, określ żądane typy komunikatów na kartach Komunikat wejściowy i Ostrzeżenie o błędzie.

Jak?

Aby komunikaty nie były wyświetlane, należy wyczyścić pole wyboru Pokazuj komunikat wejściowy przy wyborze komórki na karcie Komunikat wejściowy oraz wyczyścić pole wyboru Pokazuj ostrzeżenia po wprowadzeniu nieprawidłowych danych na karcie Ostrzeżenie o błędzie.

Uwagi

•	Określenie typu dopuszczalnych danych nie wpływa na formatowanie komórki. Aby nadać komórkom format liczb, dat lub godzin należy kliknąć polecenie Komórki w menu Format, a następnie kliknąć kartę Liczba. W polu Kategoria należy wybrać żądany format, a następnie wybrać inne żądane opcje.

•	Formuła określająca granicę może służyć do obliczania danych na arkuszu, w którym wprowadzono ograniczenia. Aby w formule korzystać z danych na innych arkuszach roboczych lub w innych skoroszytach, należy do komórki na aktywnym arkuszu roboczym wprowadzić odwołanie do zewnętrznych danych albo na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę dla zewnętrznych danych. Zatem formuła może odwoływać się do komórki lub do nazwy na tym samym arkuszu. Jeśli na przykład dane, które mają być użyte w formule są umieszczone w komórce A6 na pierwszym arkuszu w skoroszycie o nazwie Budżet.xls, można na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę ValidData w postaci =[Budżet.xls]Arkusz1!$A$6, a następnie wprowadzić odwołanie do nazwy ValidData przy określaniu granic dla danych. Aby uzyskać informacje na temat definiowania nazw, kliknij  [image].

•	W formułach przeznaczonych do ograniczania danych nie można używać tablic stałych.


Ograniczanie wpisów do komórek do danych umieszczonych na liście

1	Na tym samym arkuszu roboczym wpisz listę poprawnych wpisów w postaci pojedynczej kolumny lub jednego wiersza. Na liście nie należy umieszczać pustych komórek.

2	Zaznacz komórki, wpisy do których chcesz ograniczyć.

3	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Ustawienia.

Pokaż

4	W polu Dozwolone kliknij opcję Lista.

5	W polu Dane wprowadź odwołanie do listy poprawnych danych.

Chcąc dokonywać wyboru na liście wpisów po kliknięciu komórki poddanej ograniczeniu, należy zaznaczyć pole wyboru Rozwinięcia w komórce.

Aby określić, że wpis jest niepoprawny, jeśli komórki poddane ograniczeniom lub komórki zawierające listę poprawnych danych są puste, należy wyczyścić pole wyboru Ignoruj puste.

6	Aby wyświetlać komunikaty z żądaniami wprowadzania danych w celu wyjaśnienia lub zapobiegania wprowadzaniu błędnych wpisów, określ żądane typy komunikatów na kartach Komunikat wejściowy i Ostrzeżenie o błędzie.

Jak?

Aby komunikaty nie były wyświetlane, należy wyczyścić pole wyboru Pokazuj komunikat wejściowy przy wyborze komórki na karcie Komunikat wejściowy oraz wyczyścić pole wyboru Pokazuj ostrzeżenia po wprowadzeniu nieprawidłowych danych na karcie Ostrzeżenie o błędzie.

Wskazówki

•	Jeśli lista prawidłowych wpisów jest krótka, zamiast wprowadzać wpisy na arkuszu roboczym można ją wpisać w polu Dane oddzielając elementy znakiem separatora listy Windows (domyślnie przecinek). Na przykład w polu Dane można wpisać Niski, Średni, Wysoki zamiast wprowadzać te trzy słowa na arkuszu roboczym.

•	Jeśli lista poprawnych wpisów może ulec zmianie, należy nazwać zakres listy, a następnie wprowadzić nazwę do pola Dane. Gdy nazwany zakres powiększa się lub zmniejsza z powodu zmian wprowadzanych w liście na arkuszu roboczym, lista poprawnych wpisów komórki automatycznie odzwierciedla zmiany.

•	Jeśli lista poprawnych wpisów znajduje się na innym arkuszu roboczym lub w innym skoroszycie, należy na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę dla zewnętrznych danych. W polu Dane można zatem odwoływać się do nazwy na tym samym arkuszu. Jeśli na przykład dane, które mają być użyte w formule są umieszczone w komórkach A6:A12 na pierwszym arkuszu w skoroszycie o nazwie Budżet.xls, można na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę ValidData w postaci =[Budżet.xls]Arkusz1!$A$6:$A$12 a następnie wprowadzić odwołanie =ValidData w polu Dane. Aby uzyskać informacje na temat definiowania nazw, kliknij  [image].


Ograniczanie liczby znaków we wpisach do komórek

1	Zaznacz komórki, których wpisy chcesz ograniczyć.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Ustawienia.

Pokaż

3	W polu Dozwolone kliknij opcję Długość tekstu.

4	W polu Data kliknij żądany operator, a następnie określ górną, dolną lub obie granice dla danych zależnie od wybranego operatora. Jako granice można wprowadzać wartości, odwołania do komórek lub formuły.

Chcąc dopuścić w komórce wartość pustą albo ustawiając granice z wykorzystaniem odwołania do komórki albo formuły zależnej od komórek, które na początku są puste, upewnij się, że zostało zaznaczone pole wyboru Ignoruj puste.

Aby wymusić ograniczenia ustawione dla pustych komórek, traktujące te komórki tak, jak gdyby zawierały zera, należy wyczyścić pole wyboru Ignoruj puste.

5	Aby wyświetlać komunikaty z żądaniami wprowadzania danych w celu wyjaśnienia lub zapobiegania wprowadzaniu błędnych wpisów, określ żądane typy komunikatów na kartach Komunikat wejściowy i Ostrzeżenie o błędzie.

Jak?

Aby komunikaty nie były wyświetlane, należy wyczyścić pole wyboru Pokazuj komunikat wejściowy przy wyborze komórki na karcie Komunikat wejściowy oraz wyczyścić pole wyboru Pokazuj ostrzeżenia po wprowadzeniu nieprawidłowych danychna karcie Ostrzeżenie o błędzie.

Uwagi

•	Aby określić, że komórka musi zawierać tekst bez wprowadzania jakichkolwiek ograniczeń liczby znaków, należy w polu Dane zaznaczyć opcję większa niż lub równa, a następnie w polu Minimum wpisać 0 (zero).

•	Ustawienie długości tekstu nie wpływa na formatowanie komórki. Aby nadać komórkom format liczb, dat lub godzin należy kliknąć polecenie Komórki w menu Format, a następnie kliknąć kartę Liczba. W polu Kategoria należy wybrać opcję Tekst.

•	Jeśli do wprowadzania danych do komórki z ograniczoną długością tekstu używana jest formuła, program Microsoft Excel sprawdza długość wyniku, a nie długość formuły. Jeśli na przykład długość jest ograniczona do przynajmniej trzech znaków, a do komórki zostanie wpisana formuła =20+50, wynik formuły, czyli liczba 70 składa się z dwóch znaków, a więc nie jest prawidłowym wpisem.

•	Formuła określająca granicę może służyć do obliczania danych na arkuszu, w którym wprowadzono ograniczenia. Aby w formule korzystać z danych na innych arkuszach roboczych lub w innych skoroszytach, należy do komórki na aktywnym arkuszu roboczym wprowadzić odwołanie do zewnętrznych danych albo na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę dla zewnętrznych danych. Zatem formuła może odwoływać się do komórki lub do nazwy na tym samym arkuszu. Jeśli na przykład dane, które mają być użyte w formule są umieszczone w komórce A6 na pierwszym arkuszu w skoroszycie o nazwie Budżet.xls, można na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę ValidData w postaci =[Budżet.xls]Arkusz1!$A$6, a następnie wprowadzić odwołanie do nazwy ValidData przy określaniu granic dla danych. Aby uzyskać informacje na temat definiowania nazw, kliknij  [image].

•	W formułach przeznaczonych do ograniczania danych nie można używać tablic stałych.


Ustalanie prawidłowych wpisów do komórki za pomocą formuły

1	Zaznacz komórki, których wpisy chcesz ograniczyć.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Ustawienia.

Pokaż

3	W polu Dozwolone kliknij opcję Niestandardowe.

4	W polu Formuła wprowadź formułę do obliczania wartości logicznej (PRAWDA lub FAŁSZ). Jeśli wynik formuły ma wartość FAŁSZ, oznacza to, że wpis do komórki jest nieprawidłowy. Formuła musi się zaczynać od znaku równości (=).

Na przykład na arkuszu roboczym przeznaczonym do obliczania zysku przez odejmowanie sumy wpisów wydatków od sumy wpisów wpływów można dążyć do utrzymania zysku powyżej pewnego procentu wydatków. Dla komórek D6:D13, do których wprowadzane są wydatki, można ustalić prawidłowe wpisy za pomocą takiej formuły, jak =Zysk > SUM(D6:D13) * 15%, gdzie Zysk będzie komórką nazwaną.

Chcąc dopuścić w komórce wartość pustą albo ustawiając granice z wykorzystaniem odwołania do komórki albo formuły zależnej od komórek, które na początku są puste, upewnij się, że zostało zaznaczone pole wyboru Ignoruj puste.

Aby wymusić ograniczenia ustawione dla pustych komórek, traktujące te komórki tak, jak gdyby zawierały zera, należy wyczyścić pole wyboru Ignoruj puste.

5	Aby wyświetlać komunikaty z żądaniami wprowadzania danych w celu wyjaśnienia lub zapobiegania wprowadzaniu błędnych wpisów, określ żądane typy komunikatów na kartach Komunikat wejściowy i Ostrzeżenie o błędzie.

Jak?

Aby komunikaty nie były wyświetlane, należy wyczyścić pole wyboru Pokazuj komunikat wejściowy przy wyborze komórki na karcie Komunikat wejściowy oraz wyczyścić pole wyboru Pokazuj ostrzeżenia po wprowadzeniu nieprawidłowych danych na karcie Ostrzeżenie o błędzie.

Uwagi

•	Przed obliczeniem formuły program Microsoft Excel ponownie wykonuje obliczenia na arkuszu roboczym z danymi wprowadzonymi do komórki.

•	Formuła określająca ograniczenie może służyć do obliczania danych na arkuszu, w którym wprowadzono ograniczenia. Aby w formule korzystać z danych na innych arkuszach roboczych lub w innych skoroszytach, należy do komórki na aktywnym arkuszu roboczym wprowadzić odwołanie do zewnętrznych danych albo na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę dla zewnętrznych danych. Zatem formuła może odwoływać się do komórki lub do nazwy na tym samym arkuszu. Jeśli na przykład dane, które mają być użyte w formule są umieszczone w komórce A6 na pierwszym arkuszu w skoroszycie o nazwie Budżet.xls, można na aktywnym arkuszu roboczym zdefiniować nazwę ValidData w postaci =[Budżet.xls]Arkusz1!$A$6, a następnie wprowadzić odwołanie do nazwy ValidData. Aby uzyskać informacje na temat definiowania nazw, kliknij  [image].

•	W formułach przeznaczonych do ograniczania danych nie można używać tablic stałych.

•	Wynikiem formuły przeznaczonej do ograniczania danych musi być liczba.


Wyświetlanie komunikatów z żądaniami wprowadzenia danych lub wyjaśnieniami dotyczącymi nieprawidłowych wpisów

Gdy sprawdzana jest poprawność danych, można spowodować wyświetlanie komunikatu przed lub po wprowadzeniu danych albo wyświetlanie obu komunikatów. Do wyświetlania komunikatów program Microsoft Excel korzysta z programu Asystent pakietu Office, jeśli jest on włączony. Komunikaty o błędach są wyświetlane tylko wówczas, gdy dane są wprowadzane do komórki, a nie wtedy, kiedy formuła w komórce oblicza nieprawidłową wartość lub makro  umieszcza nieprawidłowe dane w komórce. Aby uzyskać informacje na temat wyszukiwania komórek, dla których zostały obliczone nieprawidłowe wartości, kliknij  [image].

•	Komunikat wejściowy może być wyświetlany ilekroć osoba wprowadzająca dane wybierze lub kliknie komórkę. Komunikat jest przeznaczony do wyjaśnienia, jakie dane powinny być wprowadzone do komórki. Aby wyświetlać taki komunikat, nie ma potrzeby wprowadzania jakichkolwiek ograniczeń danych dla komórki. Komunikat jest wyświetlany aż do chwili przejścia do innej komórki.

•	Przy wprowadzaniu danych nieprawidłowych można wyświetlać komunikaty o błędach dwojakiego typu. Można wyświetlać komunikat informacyjny pozwalający skorygować dane lub pozostawić je w komórce albo komunikat ostrzegawczy z pytaniem, czy użytkownik chce kontynuować czy też cofnąć się i skorygować dane.

•	Aby zapobiegać wprowadzaniu nieprawidłowych danych, można wyświetlać komunikat wyjaśniający błąd i wstrzymujący dalsze postępowanie, dopóki błąd nie zostanie skorygowany.

Uwaga   Gdy skoroszyt jest udostępniany, nie można określać ani zmieniać wyświetlanych komunikatów. Komunikaty określone przed udostępnieniem skoroszytu, po jego udostępnieniu są nadal wyświetlane podczas wprowadzania danych.

Co chcesz zrobić?

Wyświetlać komunikat wejściowy dla komórki

Wyświetlać ostrzeżenie lub wyjaśnienie po wprowadzeniu do komórki nieprawidłowych danych

Wyświetlać komunikat zapobiegający wprowadzaniu do komórki nieprawidłowych danych


Wyświetlanie komunikatu po zaznaczeniu komórki
Wyświetlanie komunikatu przy wyborze komórki

1	Wybierz komórki, dla których chcesz wyświetlać komunikat.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Komunikat wejściowy.

Pokaż

3	Upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Pokazuj komunikat wejściowy przy wyborze komórki.

4	Aby w komunikacie wyświetlić tytuł czcionką pogrubioną, wpisz tekst tytułu w polu Tytuł.

5	W polu Komunikat wpisz tekst komunikatu o długości nie przekraczającej 255 znaków. Aby rozpocząć nowy wiersz w komunikacie, naciśnij klawisz ENTER.

Aby komunikat został wyświetlony w polu Komunikat, musi być wpisany tekst.


Wyświetlanie komunikatu po wprowadzeniu do komórki nieprawidłowych danych

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat określania ograniczeń danych, kliknij  [image].

1	Wybierz komórki, dla których chcesz wyświetlać komunikat.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Ustawienia.

Pokaż

3	Określ ograniczenia danych, dla których chcesz wyświetlać komunikat.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

4	Kliknij kartę Ostrzeżenie o błędzie.

5	Upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Pokazuj ostrzeżenia po wprowadzeniu nieprawidłowych danych.

6	W polu Styl określ żądany typ komunikatu.

Aby wyświetlić komunikat informacyjny zawierający przyciski OK i Anuluj oraz przycisk OK jako domyślny, kliknij opcję Informacje.

Aby wyświetlić komunikat ostrzegawczy zawierający tekst "Dalej?", a po nim przyciski Tak, Nie i Anuluj, z przyciskiem Nie jako domyślnym, kliknij opcję Ostrzeżenie.

W komunikatach obu typów przyciski OK i Tak powodują wprowadzenie do komórki nieprawidłowych danych. Przycisk Nie powoduje powrót do komórki w celu dalszej edycji. Przycisk Anuluj powoduje przywrócenie do komórki poprzedniej wartości.

7	Chcąc, aby był wyświetlany tytuł na pasku tytułowym komunikatu lub na dymek programu Asystent pakietu Office, jeśli jest on włączony, wpisz tekst w polu Tytuł.

8	Chcąc wyświetlać w komunikacie własny tekst, w polu Komunikat błędu wpisz ten tekst o długości nie przekraczającej 225 znaków. Aby rozpocząć nowy wiersz w komunikacie, naciśnij klawisz ENTER. Jeśli w polu Komunikat błędu nie zostanie wprowadzony żaden tekst, w komunikacie będzie wyświetlony następujący tekst: "Wprowadzona wartość jest nieprawidłowa. Użytkownik ograniczył zakres wartości, które mogą być wprowadzane do tej komórki".

Uwaga   Komunikaty są wyświetlane tylko wówczas, gdy dane są wprowadzane do komórki. Formuły obliczające nieprawidłową wartość ani dane umieszczane w komórce przez makro nie powodują wyświetlania komunikatu o błędzie.


Zapobieganie wprowadzaniu do komórki nieprawidłowych danych

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat określania ograniczeń danych, kliknij  [image].

1	Wybierz komórki, dla których chcesz wyświetlać komunikat i zapobiegać wprowadzaniu nieprawidłowych danych.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Ustawienia.

Pokaż

3	Określ ograniczenia danych, dla których chcesz wyświetlać komunikat.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij tę opcję.

4	Kliknij kartę Ostrzeżenie o błędzie.

5	Upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Pokazuj ostrzeżenia po wprowadzeniu nieprawidłowych danych.

6	W polu Styl kliknij opcję Stop. Komunikat będzie zawierał przycisk Ponów, którego kliknięcie powoduje powrót do komórki w celu dalszej edycji oraz przycisk Anuluj, którego kliknięcie powoduje przywrócenie poprzedniej wartości komórki.

7	Chcąc, aby był wyświetlany tytuł na pasku tytułu komunikatu lub na dymku Asystenta pakietu Office, jeśli jest on włączony, wpisz tekst w polu Tytuł.

8	Chcąc wyświetlać w komunikacie własny tekst, w polu Komunikat błędu wpisz ten tekst o długości nie przekraczającej 225 znaków. Aby rozpocząć nowy wiersz w komunikacie, naciśnij klawisz ENTER. Jeśli w polu Komunikat błędu nie zostanie wprowadzony żaden tekst, w komunikacie będzie wyświetlony następujący tekst: "Wprowadzona wartość jest nieprawidłowa. Użytkownik ograniczył zakres wartości, które mogą być wprowadzane do tej komórki".

Uwaga  Komunikaty są wyświetlane tylko wówczas, gdy dane są wprowadzane do komórki. Formuły obliczające nieprawidłową wartość ani dane umieszczane w komórce przez makro nie powodują wyświetlania komunikatu o błędzie.


Zmiana definicji prawidłowych danych lub komunikatów wyświetlanych dla komórki

1	Jeśli skoroszyt jest udostępniany, anuluj jego udostępnianie.

Jak?

2	Kliknij komórkę, dla której chcesz zmienić ograniczenia danych lub komunikaty.

3	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności.

Pokaż

4	Na każdej karcie zaznacz i zmień żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij tę opcję.

5	Chcąc, aby zmiany dotyczyły także innych komórek, dla których określono takie same ograniczenia i komunikaty, zaznacz pole wyboru Zastosuj te zmiany do wszystkich innych komórek z tymi samymi ustawieniami w polu Ustawienia.

Chcąc, aby zmiany dotyczyły tylko bieżącej komórki, wyczyść to pole wyboru.

Uwagi

•	Wprowadzając dane do komórki, dla której wcześniej określono ograniczenia danych lub komunikaty, nie można zmieniać tych ograniczeń ani komunikatów.

•	Gdy skoroszyt jest udostępniany, nie można zmieniać tych ograniczeń ani komunikatów za pomocą okna dialogowego Sprawdzanie poprawności danych. Przy wprowadzaniu danych do udostępnianego skoroszytu ograniczenia określone przed udostępnieniem skoroszytu nadal obowiązują, a komunikaty określone przed udostępnieniem skoroszytu są nadal wyświetlane.

•	Jeśli komórki, dla których wcześniej określono ograniczenia danych lub komunikaty zostaną odblokowane, a następnie zawartość skoroszytu zostanie zabezpieczona, można wprowadzać dane i wyświetlać komunikaty wejściowe oraz komunikaty o błędach, lecz nie można zmieniać ograniczeń ani komunikatów za pomocą okna dialogowego Sprawdzanie poprawności danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Wyszukiwanie nieprawidłowych wartości w komórkach

Wykonując inspekcję arkusza roboczego w celu wykrycia nieprawidłowych wpisów, program Microsoft Excel wyszukuje wszystkie komórki zawierające wartości nie mieszczące się w granicach określonych za pomocą polecenia Sprawdzanie poprawności w menu Dane, włącznie z wartościami, które zostały wpisane do komórek, wartościami, które stały się nieprawidłowe z powodu obliczeń wykonywanych w formułach i wartościami, które zostały umieszczone w komórkach przez makra.

1	Upewnij się, czy jest wyświetlany pasek narzędzi Inspekcja, wskazując polecenie Inspekcja w menu Narzędzia, a następnie sprawdzając, czy jest zaznaczone pole wyboru Pokaż pasek narzędzi Inspekcja.

2	Na pasku narzędzi Inspekcja kliknij przycisk Zakreśl nieprawidłowe dane [image].

Uwagi

•	Jeśli na arkuszu roboczym więcej niż 255 komórek zawiera nieprawidłowe dane, program Microsoft Excel zakreśla tylko 255 komórek. Aby zostało zakreślonych więcej komórek, należy skorygować przynajmniej część nieprawidłowych danych, a następnie ponownie kliknąć przycisk Zakreśl nieprawidłowe dane [image].

•	Jeśli używana jest opcja ręcznych obliczeń, a zostały ustawione ograniczenia wymagające wykonywania obliczeń z wykorzystaniem wpisów, po wykryciu nieprawidłowych wpisów może się pojawić komunikat z żądaniem ponownego wykonania obliczeń na arkuszu roboczym. Aby uniknąć wyświetlania tego komunikatu, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, a następnie kliknij kartę Obliczenia. W polu Obliczenia kliknij opcję Automatyczne.

Wskazówka   Aby zobaczyć ograniczenia i komunikaty obowiązujące dla komórki, należy kliknąć komórkę, a następnie kliknąć polecenie Sprawdzanie poprawności w menu Dane.


Ukrywanie kółek otaczających nieprawidłowe dane w komórkach

•	Aby usunąć kółko z pojedynczej komórki, należy do niej wprowadzić poprawne dane.

•	Aby ukryć wszystkie kółka, upewnij się, czy jest wyświetlany pasek narzędzi Inspekcja, wskazując polecenie Inspekcja w menu Narzędzia, a następnie sprawdzając, czy jest zaznaczone pole wyboru Pokaż pasek narzędzi Inspekcja. Na pasku narzędzi Inspekcja kliknij przycisk Wyczyść zakreślenia nieprawidłowych danych   [image].


Znajdowanie komórek, dla których określono ograniczenia lub komunikaty

1	Aby znaleźć komórki, dla których określono takie same ograniczenia danych i komunikaty, kliknij komórkę z ograniczeniami i komunikatami, które chcesz znaleźć.

Aby znaleźć wszystkie komórki na arkuszu roboczym, dla których określono ograniczenia danych i komunikaty, kliknij arkusz w dowolnym miejscu.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Kliknij przycisk Sprawdzanie poprawności danych.

5	Aby znaleźć wszystkie komórki na arkuszu roboczym, dla których określono ograniczenia danych i komunikaty, kliknij opcję Wszystkich.

Aby znaleźć tylko komórki o takich samych ograniczeniach i komunikatach, jak komórka kliknięta w kroku 1, kliknij opcję Takich samych.

Wskazówka   Aby zobaczyć ograniczenia i komunikaty obowiązujące dla komórki, należy kliknąć komórkę, a następnie kliknąć polecenie Sprawdzanie poprawności w menu Dane.


Kopiowanie ograniczeń danych i komunikatów do innych komórek

1	Kliknij komórkę, w której obowiązują ograniczenia danych i komunikaty, które chcesz skopiować, a następnie kliknij przycisk Kopiuj  [image].

2	Wybierz komórki, dla których mają być określone takie same ograniczenia danych i komunikaty.

3	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

Pokaż

4	Kliknij przycisk Sprawdzanie poprawności.

Uwagi

•	Jeśli komórka, do której wklejane są ograniczenia danych i komunikaty, zawiera już dane, które nie spełniają tych ograniczeń, istniejące dane nie ulegają zmianie.

•	Jeśli kopiowana jest cała zawartość komórki za pomocą opcji Wszystko albo Wszystko z wyjątkiem obramowania polecenia Wklej specjalnie lub Wklej [image], program Microsoft Excel kopiuje także ograniczenia danych i komunikaty.


Usuwanie z komórki ograniczeń danych i komunikatów

1	Wybierz komórki, z których chcesz usunąć ograniczenia danych i komunikaty.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sprawdzanie poprawności, a następnie kliknij kartę Ustawienia.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Wyczyść wszystko.

Uwagi

•	Po kliknięciu przycisku Wyczyść wszystko usuwane są wszystkie wybrane elementy i informacje na wszystkich trzech kartach okna dialogowego Sprawdzanie poprawności danych. Aby cofnąć skutki polecenia Wyczyść wszystko, kliknij przycisk Anuluj.

•	Aby usunąć ograniczenia danych i komunikaty wraz z całą zawartością komórek i ich formatami, wybierz komórki, wskaż polecenie Wyczyść w menu Edycja, a następnie kliknij przycisk Wszystko.


Zapobieganie zmianom ograniczeń i komunikatów

1	Odblokuj komórki, dla których zostały ustawione ograniczenia danych i komunikaty i do których mają być wprowadzane dane. Aby odblokować komórki, zaznacz każdą komórkę, kliknij polecenie Komórki w menu Format. kliknij przycisk Ochrona, a następnie wyczyść pole wyboru Zablokuj.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Ochrona, a następnie kliknij przycisk Chroń arkusz.

Pokaż

3	Upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Zawartość.

Uwaga   Po wykonaniu tych czynności polecenie Sprawdzanie poprawności w menu Dane staje się niedostępne.


Rozwiązywanie problemów przy sprawdzaniu poprawności danych

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Po zmianie danych w komórce nie jest wyświetlany komunikat o błędzie.

Wprowadzone ograniczenia danych i komunikaty nie działają.

Komunikaty i ograniczenia wpisów dla komórki nie działają przy kopiowaniu lub wypełnianiu danych.

Polecenie Sprawdzanie poprawności w menu Dane jest niedostępne.


Po zmianie danych w komórce nie jest wyświetlany komunikat o błędzie.

Program Microsoft Excel wyświetla komunikaty o błędach zdefiniowane dla komórek za pomocą polecenia Sprawdzanie poprawności w menu Dane tylko wówczas, gdy dane są wpisywane bezpośrednio do komórek. W przedstawionych poniżej sytuacjach komunikaty o błędach nie są wyświetlane:

•	Gdy dane w komórce, w której obowiązują ograniczenia danych i która zawiera także formułę stają się nieprawidłowe z powodu ponownego obliczenia formuły.

•	Gdy makro umieszcza dane w komórce, w której obowiązują ograniczenia danych.

•	Gdy użytkownik wprowadza dane do komórki przez kopiowanie lub wypełnianie.

Z wymienionych powyżej powodów, komórki zawierające nieprawidłowe dane można wykrywać wykonując inspekcję arkusza. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Wprowadzone ograniczenia danych i komunikaty nie działają.

Jeśli ograniczenia danych i komunikaty zdefiniowane dla komórek za pomocą polecenia Sprawdzanie poprawności w menu Dane wydają się nie działać, sprawdź następujące ustawienia:

•	Upewnij się, czy zdefiniowane ograniczenia danych i komunikaty zostały zastosowane do komórek przez wyszukanie na arkuszu komórek, w których obowiązują ograniczenia. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Upewnij się, czy użytkownicy wprowadzają dane do komórek objętych ograniczeniami przez zaznaczenie każdej komórki, a następnie wpisanie danych. Jeśli użytkownicy kopiują lub wypełniają dane w komórkach objętych ograniczeniami, komunikaty nie są wyświetlane i w komórkach mogą być umieszczane nieprawidłowe dane.

•	Jeśli obowiązuje obliczanie ręczne, nie obliczone komórki mogą uniemożliwiać prawidłowe sprawdzanie poprawności danych. Aby wyłączyć ręczne obliczanie, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknij kartę Obliczenia, a następnie kliknij opcję Automatyczne w polu Obliczenia.

•	Upewnij się, czy formuły w komórkach, w których obowiązują ograniczenia danych nie zwracają kodów błędów takich, jak #ADR lub #DZIEL/0. Program Microsoft Excel ignoruje ograniczenia danych dla komórki, dopóki nie zostanie skorygowana wartość powodująca błąd.

•	Jeśli zostaną wprowadzone ograniczenia danych w komórce zawierającej formułę, a następnie zostanie zmieniona komórka, do której odwołuje się formuła tak, że obliczenie formuły daje nieprawidłowy wynik, komunikat o błędzie nie jest wyświetlany dla tej komórki.

Uwaga   Jeśli komórki, w których obowiązują ograniczenia danych zawierają nieprawidłowe wartości z powodu obliczenia formuły albo z powodu kopiowania lub wypełniania, można nadal wykrywać takie komórki. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat inspekcji arkusza roboczego w celu wykrycia nieprawidłowych danych, kliknij  [image].


Polecenie Sprawdzanie poprawności w menu Dane jest niedostępne.

Polecenie Sprawdzanie poprawności może być niedostępne z następujących powodów:

•	Trwa wprowadzanie danych. Polecenie Sprawdzanie poprawności jest niedostępne podczas wprowadzania danych do komórki, dla której określono ograniczenia danych lub komunikaty.

•	Zawartość arkusza roboczego może być chroniona. Aby usunąć ochronę, należy użyć polecenia Nie chroń arkusza w podmenu Ochrona menu Narzędzia.

•	Skoroszyt może być udostępniany. Chociaż można nadal wprowadzać dane, a komunikaty wejściowe i komunikaty o błędach będą nadal wyświetlane, polecenie Sprawdzanie poprawności jest niedostępne podczas udostępniania skoroszytu. Aby uzyskać informacje na temat anulowania udostępniania skoroszytu, kliknij  [image].


Komunikaty i ograniczenia wpisów dla komórki nie działają przy kopiowaniu lub wypełnianiu danych.

Ponieważ dane są kopiowane lub wypełniane w wielu komórkach równocześnie, a w komórkach tych mogą obowiązywać różne ograniczenia danych lub komunikaty, ograniczenia danych nie są obsługiwane w tej sytuacji. Komunikaty nie są wyświetlane przy kopiowaniu lub wypełnianiu danych lub po wybraniu zakresu komórek. Komunikaty nie są także wyświetlane, jeśli projektant arkusza roboczego ustawił ograniczenia danych bez określenia komunikatów. Aby usunąć ten problem, spróbuj wykonać następujące czynności:

•	Jeśli na arkuszu obowiązują ograniczenia danych, należy poinstruować osoby wprowadzające dane do arkusza, aby wpisywały dane tylko do jednej komórki, a nie do wielu równocześnie.

•	Aby uniemożliwić użytkownikom wypełnianie i kopiowanie danych, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknij kartę Edycja, a następnie wyczyść pole wyboru Pozwól na przeciąganie i upuszczanie komórki. Następnie odblokuj komórki, do których mają być wprowadzane dane i włącz ochronę arkusza roboczego. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Uwaga   Komórki zawierające nieprawidłowe dane z powodu kopiowania i wypełniania można wykrywać wykonując inspekcję arkusza roboczego. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Typy komunikatów sprawdzania poprawności danych

Typ błędu	Przyciski	Efekty
Informacje	OK	Powoduje wprowadzenie nieprawidłowych danych do komórki (domyślny).
	Anuluj	Przywraca komórce poprzednią wartość.
Stop	Ponów	Powoduje powrót do komórki w celu dalszej edycji (domyślny).
	Anuluj	Przywraca komórce poprzednią wartość.
Ostrzeżenie	Tak	Powoduje wprowadzenie nieprawidłowych danych do komórki.
	Nie	Powoduje powrót do komórki w celu dalszej edycji (domyślny).
	Anuluj	Przywraca komórce poprzednią wartość.
Uwaga   Komunikat o błędzie typu Ostrzeżenie zawiera tekst "Dalej?" powyżej przycisków. Dla wszystkich typów błędów, jeśli do pola Komunikat błędu nie zostanie wprowadzony żaden tekst, w komunikacie będzie wyświetlony następujący tekst: "Wprowadzona wartość jest nieprawidłowa. Użytkownik ograniczył zakres wartości, które mogą być wprowadzane do tej komórki".


Typy ograniczeń danych

Opcje wyświetlane w oknie dialogowym Sprawdzanie poprawności danych zmieniają się zależnie od dokonanych wyborów w polach Dozwolone i Dane.

Typ	Opis i opcje
Dowolna wartość	Nie wprowadza żadnych ograniczeń dotyczących poprawności wpisów. Ustawienia tego należy używać chcąc wyświetlać komunikat wejściowy bez sprawdzania poprawności wpisu.
Niestandardowe	Pozwala wprowadzić formułę, użyć wyrażenia lub odwołać się do obliczenia w innej komórce w celu ustalania poprawności wpisów. Formuła — Wprowadź formułę zaczynając od znaku równości (=). Wynikiem formuły musi być wartość Prawda lub Fałsz. Ignoruj puste — Zaznacz, aby dopuścić wprowadzanie pustych wpisów do komórki. Wyczyść, aby określić, że puste wpisy są nieprawidłowe.
Data	Określa, że wpisy muszą być datami. Dane — Kliknij operator, a następnie wypełnij opcje. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych operatorów i opcji, kliknij  [image]. Data — Wprowadź datę dla operatora. Data początkowa — Wprowadź pierwszą datę dla operatora. Data końcowa — Wprowadź końcową datę dla operatora. Ignoruj puste — Zaznacz, aby dopuścić wprowadzanie pustych wpisów do komórki. Wyczyść, aby określić, że puste wpisy są nieprawidłowe.
Dziesiętne	Określa, że wpisy muszą być liczbami lub ułamkami. Dane — Kliknij operator, a następnie wypełnij opcje. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych operatorów i opcji, kliknij  [image]. Wartość — Wprowadź liczbę dla operatora. Minimum — Wprowadź najmniejszą liczbę dla operatora. Maksimum — Wprowadź największą liczbę dla operatora. Ignoruj puste — Zaznacz, aby dopuścić wprowadzanie pustych wpisów do komórki. Wyczyść, aby określić, że puste wpisy są nieprawidłowe.
Lista	Pozwala określić listę prawidłowych wpisów. Dane — Wprowadź odwołanie do zakresu w skoroszycie, do którego zostały wprowadzone prawidłowe wpisy. Wprowadź odwołanie do zdefiniowanej nazwy lub wpisz poprawne wpisy oddzielone przecinkami (na przykład niski, średni, wysoki) Ignoruj puste — Zaznacz, aby dopuścić wprowadzanie pustych wpisów do komórki. Wyczyść, aby określić, że puste wpisy są nieprawidłowe. Rozwinięcie w komórce — Zaznacz, aby wyświetlać  strzałkę rozwijania umożliwiającą rozwijanie listy przeznaczonej do wybierania poprawnych danych po kliknięciu komórki. Wyczyść, aby pominąć rozwijaną listę.
Długość tekstu	Określa liczbę znaków we wpisach. Dane — Kliknij operator, a następnie wypełnij opcje. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych operatorów i opcji, kliknij  [image]. Długość — Wprowadź liczbę dla operatora. Minimum — Wprowadź najmniejszą liczbę dla operatora. Maksimum — Wprowadź największą liczbę dla operatora. Ignoruj puste — Zaznacz, aby dopuścić wprowadzanie pustych wpisów do komórki. Wyczyść, aby określić, że puste wpisy są nieprawidłowe.
Godzina	Określa, że wpisy muszą być godzinami. Dane — Kliknij operator, a następnie wypełnij opcje. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych operatorów i opcji, kliknij  [image]. Godzina — Wprowadź godzinę dla operatora. Godzina początkowa — Wprowadź najwcześniejszą godzinę dla operatora. Godzina końcowa — Wprowadź najpóźniejszą godzinę dla operatora. Ignoruj puste — Zaznacz, aby dopuścić wprowadzanie pustych wpisów do komórki. Wyczyść, aby określić, że puste wpisy są nieprawidłowe.
Liczby pełne	Określa, że wpisy muszą być liczbami całkowitymi. Dane — Kliknij operator, a następnie wypełnij opcje. Aby uzyskać informacje na temat dostępnych operatorów i opcji, kliknij  [image]. Wartość — Wprowadź liczbę dla operatora. Minimum — Wprowadź najmniejszą liczbę dla operatora. Maksimum — Wprowadź największą liczbę dla operatora. Ignoruj puste — Zaznacz, aby dopuścić wprowadzanie pustych wpisów do komórki. Wyczyść, aby określić, że puste wpisy są nieprawidłowe.


Operatory sprawdzania poprawności danych

W polach opcji można wprowadzać wartości, odwołania do komórek lub formuły.

Operator	Opcje
między	Prawidłowe wpisy są większe niż lub równe wartości opcji Minimum, Data początkowa lub Godzina początkowa i mniejsze lub równe wartości opcji Maksimum, Data końcowa lub Godzina końcowa.
poza przedziałem	Prawidłowe wpisy są mniejsze niż wartość opcji Minimum, Data początkowa lub Godzina początkowa albo większe niż wartość opcji Maksimum, Data końcowa lub Godzina końcowa.
Równy	Prawidłowe wpisy są zgodne z wartością opcji Wartość, Długość, Data lub Godzina.
nie równy	Prawidłowe wpisy są niezgodne z wartością opcji Wartość, Długość, Data lub Godzina.
większy niż	Prawidłowe wpisy przekraczają wartość opcji Minimum, Data początkowa lub Godzina początkowa.
mniejszy niż	Prawidłowe wpisy są poniżej wartości opcji Maksimum, Data końcowa lub Godzina końcowa.
większy niż lub równy	Prawidłowe wpisy są zgodne lub przekraczają wartość opcji Minimum, Data początkowa lub Godzina początkowa.
mniejszy niż lub równy	Prawidłowe wpisy są zgodne lub są poniżej wartości opcji Maksimum, Data końcowa lub Godzina końcowa.


Zmiana wyświetlania etykiet wykresów, tabel danych, legend, linii siatki lub osi

Na wykresie można wyświetlać lub ukryć tytuły, linie siatki, osie, etykiety danych, legendy lub tabele danych.  Niektóre z tych elementów są dostępne tylko w pewnych typach wykresów. Niektóre z tych elementów można wyświetlać lub ukrywać korzystając z przycisków  na pasku narzędzi Wykres.

Co chcesz zrobić?

Dodać do wykresu etykiety danych

Dodać lub zmienić tytuł wykresu i osi

Dodać do wykresu legendę

Usunąć z wykresu etykiety danych, tytuły lub legendy

Wyświetlić lub ukryć na wykresie linie siatki

Wyświetlić lub ukryć na wykresie osie

Wyświetlić lub ukryć na wykresie tabelę danych


Dodawanie etykiet danych do wykresu

Typ etykiet, które można dodać jest określony przez typ wykresu związany z wybraną serią danych lub punktem danych.

1	Aby dodać etykiety danych do serii danych, kliknij tę serię danych.

Aby dodać etykietę danej do pojedynczego punktu danych, kliknij serię danych zawierającą znacznik danych, do którego chcesz dodać etykietę, a następnie kliknij znacznik związany z punktem danych.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych lub Zaznaczony punkt danych.

3	Na karcie Etykiety danych wybierz żądane opcje.

Wskazówka   Można szybko dodać etykiety do wszystkich punktów danych. Kliknij wykres, kliknij polecenie Opcje wykresu w menu Wykres, a następnie wybierz żądane opcje na karcie Etykiety danych.


Dodawanie tytułu do wykresu lub osi

1	Kliknij wykres, do którego chcesz dodać tytuł.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Opcje wykresu, a następnie kliknij kartę Tytuły.

3	Aby dodać tytuł wykresu, kliknij pole Tytuł wykresu, a następnie wpisz żądany tekst.

Aby dodać jeden lub klika tytułów osi, kliknij odpowiednie pole dla każdego tytułu, a następnie wpisz żądany tekst.

Wskazówka   Aby wstawić znak końca wiersza w tytule wykresu lub tytule osi, kliknij tekst na wykresie, kliknij miejsce, w którym chcesz wstawić znak końca wiersza, a następnie naciśnij klawisz ENTER.


Dodawanie legendy do wykresu

1	Kliknij wykres, do którego chcesz dodać legendę.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Opcje wykresu, a następnie kliknij kartę Legenda.

3	Zaznacz pole wyboru Pokaż legendę.

4	W polu Położenie, kliknij żądaną opcję.

Uwaga   Po kliknięciu jednej z opcji w polu Położenie legenda przesuwa się, a obszar rysowania automatycznie dopasowuje się do niej. Jeśli za pomocą myszy zmieniane jest położenie lub rozmiary  legendy, obszar rysowania nie dopasowuje się automatycznie. Przy korzystaniu z opcji pola Położenie legenda traci wszelkie niestandardowe wymiarowanie, które mogło być wcześniej zastosowane za pomocą myszy.


Wyświetlanie lub ukrywanie linii siatki na wykresie

Na wykresach kołowych i pierścieniowych nie ma linii siatki.

1	Kliknij wykres, do którego chcesz dodać linie siatki.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Opcje wykresu, a następnie kliknij kartę Linie siatki.

3	Zaznacz pola wyboru dla linii siatki, które chcesz wyświetlać.

Wyczyść pola wyboru dla linii siatki, które chcesz ukryć.


Usuwanie z wykresu etykiet danych, tytułów lub legend

1	Kliknij element, który chcesz usunąć.

2	Naciśnij klawisz DELETE.


Wyświetlanie lub ukrywanie osi na wykresie

Ukrycie osi powoduje także ukrycie etykiet i znaczników osi. Na wykresach kołowych i pierścieniowych nie ma osi.

1	Kliknij wykres, na którym chcesz wyświetlić lub ukryć osie.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Opcje wykresu, a następnie kliknij kartę Osie.

3	Zaznacz pola wyboru dla osi, które chcesz wyświetlać.

Wyczyść pola wyboru dla osi, które chcesz ukryć.


Wyświetlanie lub ukrywanie tabeli danych na wykresie

Tabele danych mogą być wyświetlane na wykresach liniowych, warstwowych, kolumnowych i słupkowych. Na wykresach słupkowych tabela danych nie zastępuje osi wykresu, lecz jest wyrównana do wykresu.

1	Kliknij wykres, do którego chcesz dodać tabelę danych.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Opcje wykresu, a następnie kliknij kartę Tabela danych.

3	Aby wyświetlić dane wykresu w siatce w dolnej części wykresu, zaznacz pole wyboru Pokaż tabelę danych.

Aby ukryć tabelę danych, wyczyść to pole wyboru.

Uwaga   Aby przyłączyć tabelę danych do osi kategorii na wykresie 3-W, kliknij polecenie Widok 3-W w menu Wykres, a następnie zaznacz pole wyboru Osie pod kątem prostym.


Zmiana powiększenia lub rozmiaru wyświetlania arkusza wykresu

1	Kliknij kartę arkusza wykresu.

2	Aby powiększyć lub zmniejszyć arkusz wykresu, kliknij polecenie Powiększ w menu Widok, a następnie kliknij żądaną opcję.

Aby zmienić rozmiary arkusza wykresu tak, aby wypełnił całe okno skoroszytu, kliknij polecenie Skalowane do okna w menu Widok. Gdy wymiary arkusza wykresu są dopasowane do okna, nie można go powiększyć ani zmniejszyć.


Wymiarowanie i przygotowanie wykresu do drukowania

•	Jeśli wykres jest osadzony na arkuszu roboczym, można wybrać miejsce na stronie, w którym wykres będzie drukowany przez dobór rozmiarów i położenia wykresu za pomocą myszy w widoku podglądu podziału stron. Aby to zrobić, kliknij arkusz roboczy poza obszarem wykresu, a następnie kliknij polecenie Podgląd podziału stron w menu Widok.

•	Podczas pracy na arkuszu wykresu można wymiarować i skalować obszar wykresu, określać jego położenie na drukowanej stronie, a następnie oglądać go w oknie podglądu. Aby ustawić opcje arkusza wykresu, kliknij kartę arkusza wykresu, kliknij polecenie Ustawienia strony w menu Plik, a następnie wybierz żądane opcje na karcie Wykres.

Aby za pomocą myszy przenieść i zwymiarować obszar wykresu na arkuszu wykresu, należy kliknąć opcję Niestandardowe na karcie Wykres, a następnie kliknąć przycisk OK, aby powrócić do arkusza wykresu.

Uwaga   Aby wydrukować osadzony wykres bez związanych z nim danych arkusza roboczego, kliknij osadzony wykres, aby go zaznaczyć, a następnie postępuj według podanych uprzednio wskazówek na temat arkuszy wykresów. Obszar osadzonego wykresu można wymiarować i przenosić nie korzystając z opcji Niestandardowe na karcie Wykres (menu Plik, polecenie Ustawienia strony).


Wyświetlanie lub ukrywanie informacji na temat elementów wykresu

Po umieszczeniu wskaźnika myszy na elemencie wykresu wyświetlana jest porada z nazwą i wartością elementu.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Wykres.

2	Aby po umieszczeniu wskaźnika myszy na elemencie wykresu była wyświetlana porada z nazwą elementu, zaznacz pole wyboru Pokazuj nazwy.

Aby po umieszczeniu wskaźnika myszy na znaczniku danych była wyświetlana porada z jego wartością, zaznacz pole wyboru Pokazuj wartości.

Aby ukryć wszystkie porady, wyczyść oba pola wyboru.


Osie skali czasu

Oś skali czasu jest specjalnym typem osi kategorii dla danych organizowanych według daty. Program Microsoft Excel automatycznie umieszcza na wykresie oś skali czasu, jeśli dane arkusza roboczego zawierają liczby w formacie daty.

Oś skali czasu na wykresie jest przeznaczona do wyświetlania dat w porządku chronologicznym, nawet jeśli na arkuszu roboczym daty nie są uporządkowane. Jednostką czasu lub “jednostką podstawową” na osi skali czasu jest najmniejsza różnica czasu między dwiema datami. Jednostkę podstawową skali czasu można zmienić, aby przedstawić na wykresie inne poziomy dat. Jeśli na przykład dane zawierają codzienne ceny giełdowe, można zmienić jednostkę podstawową na osi skali czasu na miesiące, aby przedstawić działalność giełdy w podziale na okresy miesięczne, a nie dobowe. Aby zmienić jednostkę podstawową, kliknij oś, kliknij polecenie Wybrana oś w menu Format, a następnie kliknij żądane opcje na karcie Skala.

Osie skali czasu są dostępne na 2-W i 3-W wykresach liniowych, kolumnowych, słupkowych, warstwowych i giełdowych.


Zamiana osadzonego wykresu na arkusz wykresu i odwrotnie

1	Kliknij wykres, który chcesz przenieść lub zmienić.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Lokalizacja.

3	Aby umieścić wykres na nowym arkuszu wykresu, kliknij opcję Jako nowy arkusz, a następnie wpisz nazwę nowego arkusza wykresu w polu Jako nowy arkusz.

Aby umieścić wykres jako obiekt osadzony na arkuszu roboczym, kliknij opcję Jako obiekt w, kliknij nazwę arkusza w polu Jako obiekt w, a następnie kliknij przycisk OK. Przeciągnij osadzony wykres w żądane miejsce na arkuszu roboczym.


Wyświetlanie osadzonego wykresu w oddzielnym oknie

1	Kliknij osadzony wykres, który chcesz oglądać w oddzielnym oknie.

2	W menu Widok kliknij polecenie Okno wykresu.


Zapisywanie stylu obiektu rysunkowego jako domyślnego

Wykonanie tej procedury powoduje stosowanie wybranych atrybutów do nowych obiektów rysunkowych.

1	Zaznacz obiekt z atrybutami, które chcesz stosować jako domyślne.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, a następnie kliknij opcję Ustawienia domyślne autokształtów.


Rozwiązywanie problemów występujących przy rysowaniu obiektów

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Linie na rysunku są postrzępione.

Rysowanie odręczne jest trudne do opanowania.

Rozgrupowane obiekty rysunkowe nie dają się ponownie zgrupować.

Narysowane dowolne kształty nie dają się poprawnie wyrównać.

W menu Format brak polecenia Autokształt, Pole tekstowe, Rysunek, WordArt lub Obiekt.

Nie można drukować obiektów rysunkowych.

Przy próbie przeniesienia obiekt rysunkowy zmienia rozmiary lub odwrotnie.

Tekst w obiekcie rysunkowym nie obraca się lub nie ulega przerzuceniu.

Obiekt rysunkowy dodany do osadzonego wykresu nie przemieszcza się wraz z wykresem.

Kliknięcie obiektu rysunkowego w celu przeniesienia lub edycji powoduje uruchomienie makra.

Kolory w obiektach nie są równomierne.

Obiekty rysunkowe i importowana grafika nie są sortowane w komórkach podstawowych.


Rozgrupowane obiekty rysunkowe nie dają się ponownie zgrupować.

Pracując z wieloma grupami obiektów rysunkowych należy koniecznie zaznaczyć obiekt rysunkowy w grupie, która ma być zmieniona. Gdy po zamknięciu programu Microsoft Excel wystąpi później potrzeba zmiany grupowania obiektów, należy wybrać obiekty trzymając naciśnięty klawisz SHIFT i klikając każdy obiekt, a następnie kliknąć polecenie Grupuj w menu Rysuj (pasek narzędzi Rysowanie).


Linie na rysunku są postrzępione.

•	Linie krzywe — i linie proste, które nie są dokładnie pionowe lub poziome — wykazują na ekranie drobne nierównomierności. Po wydrukowaniu linie będą gładkie.

•	Dwa narzędzia na pasku narzędzi Rysowanie (menu Autokształty, podmenu Linie): narzędzie Linia krzywa  [image]  i narzędzie Dowolny kształt  [image], służą także do nadawania rysunkowi gładszego wyglądu niż użycie narzędzia Bazgroły  [image].

•	Spróbuj zwiększyć powiększenie w polu Powiększenie. Przy powiększeniu 200 procent łatwiej jest rysować szczegóły.

•	Spróbuj ustawić najmniejszą prędkość myszy dostępną w Panelu sterowania Windows. Rysując z mniejszą prędkością łatwiej zachować panowanie nad kształtem.

•	Można ustawić kształty dowolne tak, aby miały gładszy wygląd. Kliknij kształt, kliknij polecenie Edycja punktów w menu Rysuj (pasek narzędzi Rysowanie), aby pokazały się  wierzchołki, a następnie przeciągaj je. W tym celu należy koniecznie ustawić powiększenie w polu Powiększenie na 200 procent.

•	Kształty dowolne można wygładzić usuwając pojedyncze wierzchołki. Kliknij kształt, a następnie kliknij polecenie Edycja punktów w menu Rysuj, aby pojawiły się wierzchołki. Wskaż wierzchołek, który chcesz usunąć, a następnie naciśnij klawisz CTRL klikając wierzchołek.


Narysowane dowolne kształty nie dają się poprawnie wyrównać.

Zamiast używać polecenia Wyrównaj lub rozmieść w menu Rysuj (pasek narzędzi Rysowanie) spróbuj wyrównać obiekty przesuwając je.

•	Użyj narzędzi Podsuń w menu Rysuj do przesunięcia obiektu w odcinkach 1-pikselowych. Jeśli zaznaczone jest polecenie Według siatki lub Według kształtu (menu Rysuj, podmenu Ustaw), podsuwanie powoduje przesuwanie obiektu o jeden punkt siatki w jednym kroku.

•	Jeśli zaznaczone jest polecenie Do siatki (menu Rysuj, podmenu Przyciągaj), wyłącz je tymczasowo naciskając klawisz ALT podczas przeciągania dowolnego kształtu.


Nie można obrócić grafiki.

Tylko obiekty rysunkowe mogą być obracane lub przerzucane. Jeśli można przekształcić obiekt na obiekt rysunkowy przez rozgrupowanie go, a następnie ponowne zgrupowanie, można go przerzucać i obracać. Nie można przekształcić mapy bitowej na obiekt rysunkowy.

•	Aby przekształcić obiekt, zaznacz go, kliknij polecenie Rozgrupuj w menu Rysuj (pasek narzędzi Rysowanie), a następnie kliknij przycisk Grupuj.

•	Jeśli nie można przekształcić obiektu, otwórz go w innym programie rysunkowym, obróć go w nim, a następnie zapisz obrócony obiekt. Po ponownym otwarciu obiektu w programie Microsoft Excel będzie on już obrócony.


Rysowanie odręczne jest trudne do opanowania.

•	Spróbuj zwiększyć powiększenie w polu Powiększenie. Przy powiększeniu 200 procent łatwiej jest rysować szczegóły.

•	Użyj narzędzia Dowolny kształt  [image]  na pasku narzędzi Rysowanie (menu Autokształty, podmenu Linie) zamiast narzędzia Bazgroły  [image].

•	Spróbuj ustawić najmniejszą czułość myszy dostępną w Panelu sterowania Windows. Rysując z mniejszą czułością łatwiej zachować kontrolę nad kształtem.

•	Można ustawić kształty dowolne tak, aby miały gładszy wygląd. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat zmiany kształtów dowolnych, kliknij  [image].


Kolory w obiektach nie są równomierne.

•	Upewnij się, czy powiększenie w polu Powiększenie jest ustawione na 100 procent. W widokach zmniejszonych lub powiększonych desenie cieniowania mogą wyglądać jak zniekształcone.

•	Jeśli monitor może odtwarzać tylko 16 kolorów, cieniowanie może mieć nierównomierny wygląd. Cieniowanie wygląda najlepiej na monitorach wyświetlających 256 lub więcej kolorów.


W menu Format brak polecenia Autokształt, Pole tekstowe, Rysunek, WordArt lub Obiekt.

Polecenia Autokształt, Pole tekstowe, Rysunek, WordArt lub Obiekt są dostępne tylko po uprzednim zaznaczeniu obiektu rysunkowego, pola tekstowego, importowanej grafiki, efektu tekstowego, rysunku lub innego obiektu, który ma być formatowany.


Przy próbie przeniesienia obiekt rysunkowy zmienia rozmiary lub odwrotnie.

•	Aby przenieść autokształt, który nie ma dołączonego tekstu, przeciągnij zawartość lub obramowanie kształtu, a nie uchwyt do regulacji rozmiaru ani uchwyt modyfikacyjny. Jeśli Autokształt ma dołączony tekst lub jeśli nie ma wypełnienia (na przykład wyświetlany jest tylko kontur kształtu), przeciągnij jego obramowanie. Kliknięcie zawartości kształtu, który ma dołączony tekst powoduje zaznaczenie tekstu.

•	Aby zmienić rozmiary zaznaczonego autokształtu, przeciągnij jeden z uchwytów do regulacji rozmiaru lub modyfikowania. Jeśli przeciągane jest wnętrze lub obramowanie kształtu, oznacza to, że został zaznaczony tekst w kształcie lub że wykonywana jest zmiana rozmiarów, a nie przenoszenie kształtu.


Obiekt rysunkowy dodany do osadzonego wykresu nie przemieszcza się wraz z wykresem.

Przed dodaniem kształtu lub grafiki należy zaznaczyć osadzony wykres.  W przeciwnym wypadku kształt lub grafika jest dodawana do arkusza, a nie do wykresu. Kliknij najpierw osadzony wykres, kliknij polecenie, którego chcesz użyć na pasku narzędzi Rysowanie, a następnie kliknij wykres.


Tekst w obiekcie rysunkowym nie obraca się lub nie ulega przerzuceniu.

W programie Microsoft Excel tekst dołączony do autokształtu będzie się przemieszczać wraz z kształtem, lecz nie da się obrócić ani przerzucić — na przykład ustawić pod kątem lub w pozycji odwróconej. Aby zmienić położenie tekstu w kształcie, kliknij obramowanie kształtu, kliknij polecenie Autokształt w menu Format, a następnie zaznacz żądane opcje na kartach Wyrównanie i Marginesy.


Sposoby wstawiania rysunków i clipartów w skoroszycie

Można wstawiać rysunki i zeskanowane fotografie z innych programów i lokalizacji. Aby wstawić rysunek, kliknij polecenie Rysunek w menu Wstaw, a następnie kliknij przycisk Z pliku. Jeśli przy instalacji programu Microsoft Office została zainstalowana Clip Gallery, można użyć polecenia Clipart (menu Wstaw, podmenu Rysunek) do wstawienia clipartu do skoroszytu. Aby uzyskać informacje na temat sposobu instalacji Clip Gallery, kliknij  [image]. Po zaznaczeniu rysunku pojawia się pasek narzędzi Rysunek z narzędziami, których można używać do przycięcia rysunku, dodania do niego obramowania i ustawienia jego jaskrawości i kontrastu. Jeśli do komputera jest podłączony skaner, a przy instalacji programu Microsoft Office został zainstalowany program Microsoft Photo Editor, można używać polecenia Ze skanera (menu Wstaw, podmenu Rysunek) do wstawiania zeskanowanych fotografii. Obrazy pojawiają się w programie Microsoft Photo Editor, który można wykorzystać do ich edycji.

Istnieją dwa typy obrazów: mapy bitowe, które wyglądają zwykle jak fotografie i nie mogą być rozgrupowane oraz obrazy takie, jak metapliki, które wyglądają zwykle jak ilustracje i mogą być rozgrupowane, przekształcone na obiekty rysunkowe, a następnie poddane edycji za pomocą narzędzi rysunkowych programu Microsoft Excel. Większość ilustracji lub clipartów jest zapisywana w formacie metapliku. Aby rozgrupować i przekształcić clipart na obiekt rysunkowy, zaznacz go i kliknij polecenie Rozgrupuj w menu Rysuj (pasek narzędzi Rysowanie). Następnie można go zmienić w taki sam sposób, jak to się robi z innymi rysowanymi obiektami. Na przykład można wstawić obraz clipart osoby, rozgrupować go, zmienić kolor ubrania, a następnie dodać zmodyfikowany obraz do innego obrazu clipart.

Za pomocą narzędzi na pasku narzędzi Rysowanie można także samodzielnie rysować rysunki.

Program Microsoft Excel rozpoznaje szeroki zakres formatów rysunków. Ponieważ wszystkie programy pakietu Office korzystają z tych samych filtrów graficznych, jeśli przy instalacji innego programu pakietu Office — na przykład programu Word — został zainstalowany filtr graficzny, można w tym programie korzystać z tego samego filtru. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat formatów obrazów i filtrów graficznych, kliknij  [image].


Wstawianie i edycja obrazu lub clipartów
Wstawianie i edycja obrazu lub clipartu

Można wstawić clipart, rysunek lub zeskanowaną fotografię importowane z innych programów i lokalizacji. Przy wstawianiu clipart można przekształcić obraz na grupę obiektów rysunkowych, a następnie używać narzędzi rysunkowych do edycji obiektów — na przykład do zmiany kolorów wypełnienia lub linii, zmiany rozmieszczenia części lub do składania obrazów. Po zaznaczeniu rysunku pojawia się pasek narzędzi Rysunek z narzędziami, których można używać do przycięcia rysunku, dodania do niego obramowania i ustawienia jego jaskrawości i kontrastu.

Co chcesz zrobić?

Wstawić importowany obraz lub clipart

Wstawić zeskanowany obraz

Rozgrupować i zmienić clipart

Poddać obraz edycji

Utworzyć na obrazie przezroczyste obszary


Wstawianie importowanego obrazu lub clipartów
Wstawianie importowanego obrazu lub clipartu

Procedura ta jest przeznaczona do umieszczania obrazu na arkuszu roboczym. Można także zastosować obraz do pewnych elementów wykresu takich, jak znaczniki danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Jeśli przy instalacji pakietu Microsoft Office została zainstalowana Clip Gallery, można wstawić clipart do skoroszytu za pomocą polecenia ClipArt (menu Wstaw, podmenu Rysunek). Aby uzyskać informacje na temat instalacji Clip Gallery, kliknij  [image].

1	Aby wstawić obraz na arkuszu roboczym lub arkuszu wykresu, kliknij  kartę arkusza roboczego lub arkusza wykresu.

Aby wstawić obraz na osadzonym wykresie, kliknij osadzony wykres.

2	W menu Wstaw wskaż polecenie Rysunek, a następnie kliknij przycisk Z pliku.

3	Odszukaj folder zawierający obraz, który chcesz wstawić.

4	Dwukrotnie kliknij obraz.


Wstawianie zeskanowanego obrazu

Aby można było wykonać tę procedurę, komputer musi być podłączony do skanera, a podczas instalacji pakietu Microsoft Office powinien być zainstalowany program Microsoft Photo Editor. Aby uzyskać informacje na temat instalacji programu Microsoft Photo Editor, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę, do której chcesz dodać zeskanowany obraz.

2	W menu Wstaw wskaż polecenie Rysunek, a następnie kliknij przycisk Ze skanera.

3	Zeskanuj obraz. Postępuj według instrukcji dostarczonych wraz z używanym skanerem.

4	Gdy obraz pojawi się w programie Microsoft Photo Editor, wykonaj na nim żądane zmiany.

Na przykład — można przyciąć obraz, dodać do niego specjalne efekty i ustawić jego jaskrawość, kontrast i kolor. Potrzebując pomocy skorzystaj z Pomocy programu Photo Editor.

5	Po zakończeniu edycji obrazu kliknij polecenie Zakończ i powróć do w menu Plik programu Photo Editor.


Edycja obrazu

1	Zaznacz obraz, który chcesz poddać edycji.

2	Na pasku narzędzi Rysunek zaznacz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat przycisku paska narzędzi, kliknij polecenie Co to jest? w menu Pomoc, a następnie kliknij przycisk paska narzędzi.


Usuwanie problemów przy operacjach na obrazach i importowanej grafice
Rozwiązywanie problemów przy operacjach na obrazach i importowanej grafice

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Nie można wydrukować grafiki.

Nie można obrócić grafiki.

Nie można importować grafiki.

W menu Format brak polecenia Autokształt, Pole tekstowe, Rysunek, WordArt lub Obiekt.

Grafika dodana do osadzonego wykresu nie przemieszcza się wraz z wykresem.

Kliknięcie  grafiki w celu przeniesienia lub edycji powoduje uruchomienie makra.

Nie można zmienić koloru niektórych części obrazu. Można tylko zmienić wypełnienie, linie lub cieniowanie ich obramowania.

Nie można rozgrupować importowanego obrazu.


Kliknięcie obiektu rysunkowego lub grafiki w celu przeniesienia lub edycji powoduje uruchomienie makra.

Do obiektu rysunkowego lub grafiki zostało przypisane makro, które powinno być uruchamiane po kliknięciu tego obiektu. Aby zaznaczyć obiekt bez uruchamiania makra, wykonaj jedną z następujących czynności:

•	Prawym przyciskiem myszy kliknij obiekt, aby go zaznaczyć i wyświetlić menu podręczne.

•	Na pasku narzędzi Rysowanie, kliknij przycisk Zaznacz obiekty [image], a następnie przeciągnij wskaźnik myszy wokół obiektu, aby go zaznaczyć.


Nie można importować grafiki.

Być może w poprawnym folderze zainstalowany jest nieodpowiedni albo uszkodzony filtr graficzny. Należy usunąć używany filtr z foldera C:\Program Files\Common Files\Microsoft Shared\Grphflt. Następnie należy uruchomić program instalacyjny w celu ponownej instalacji filtra. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Nie można zmienić koloru niektórych części obrazu. Można tylko zmienić wypełnienie, linie lub cieniowanie ich obramowania.

Spróbuj rozgrupować obraz, a następnie użyć narzędzi na pasku narzędzi Rysowanie do zmiany kolorów.


Nie można rozgrupować importowanego obrazu.

Obraz jest mapą bitową, której nie można rozgrupować i przekształcić na obiekt rysunkowy.

Mapę bitową można zmienić w programie graficzny. Na przykład — aby przerzucić lub obrócić obraz w postaci mapy bitowej, należy otworzyć go w programie takim, jak Microsoft Photo Editor, przerzucić go lub obrócić, a następnie wstawić do arkusza roboczego lub arkusza wykresu.


Rozgrupowanie i zmiana clipartów
Rozgrupowanie i zmiana clipartu

1	Zaznacz clipart, który chcesz  zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie, kliknij przycisk Rysuj, a następnie kliknij przycisk Rozgrupuj.

3	Aby kontynuować rozgrupowanie, gdy pojawi się okno komunikatu, kliknij przycisk Tak.

4	Aby zmienić pojedynczy obiekt obrazu, kontynuuj zaznaczanie i rozgrupowanie obiektów do chwili, kiedy żądany obiekt stanie się dostępny.

5	Do zmiany obiektu wykorzystaj narzędzia na pasku narzędzi Rysowanie.

Na przykład można zmienić rozmieszczenie części obrazu, złożyć dwa lub kilka obrazów albo zmienić kolory wypełnienia i linii.

6	Aby przywrócić pojedyncze obiekty do jednego obrazu, zaznacz wszystkie obiekty tworzące obraz, a następnie kliknij polecenie Grupuj w menu Rysuj.


Tworzenie na obrazie przezroczystych obszarów

Można wykorzystać przezroczyste obszary do integracji rysunku na arkuszu roboczym  — na przykład można umieścić fotografię pewnej osoby na przezroczystym tle.

1	Zaznacz obraz, który chcesz zmienić.

2	Na pasku na	rzędzi Rysunek kliknij przycisk Ustaw kolor przezroczysty [image].

3	Kliknij kolor, który ma być zmieniony na przezroczysty.

Uwagi

•	Przycisk Ustaw kolor przezroczysty [image]  jest dostępny dla obrazów w postaci mapy bitowej,  które nie zawierają jeszcze informacji dotyczących przezroczystości. Jest także dostępny dla niektórych clipart.

•	Tylko jeden kolor może być przezroczysty. Podczas drukowania obszary przezroczyste będą miały kolor papieru, na którym są drukowane. Na obrazach wyświetlanych elektronicznie obszary przezroczyste będą miały kolor tła.

•	Na fotografiach efekt przezroczystości może być trudno zauważalny ponieważ wybrany kolor może występować na bardzo małych obszarach. To co wydaje się być pojedynczym kolorem takim, jak błękitne niebo może być w rzeczywistości subtelną odmianą koloru.


Wyświetlanie lub ukrywanie obiektów rysunkowych i importowanej grafiki

Chcąc przyśpieszyć przewijanie na ekranie lub drukowanie należy ukryć obiekty rysunkowe i grafikę.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok.

2	Aby wyświetlić obiekty rysunkowe i importowaną grafikę, kliknij przycisk Pokaż wszystko.

Aby ukryć obiekty rysunkowe i importowaną grafikę, kliknij przycisk Ukryj wszystko.


Obiekty rysunkowe i importowana grafika nie są sortowane w komórkach podstawowych.

•	Obiekty nie mogą być wyższe niż wiersz ani szersze niż kolumna, którą chcesz sortować. Jeśli na przykład chcesz zmienić porządek wierszy komórek, obiekty nie mogą być wyższe niż pojedynczy wiersz. Chcąc zmienić porządek kolumn z lewej do prawej, obiekty nie mogą być szersze niż pojedyncza kolumna. W razie potrzeby należy przed sortowaniem danych ustawić wysokość wierszy lub szerokość kolumn.

Gdy do sortowania zostanie zaznaczony zakres komórek, należy się upewnić, czy wyborem są objęte wszystkie części zaznaczonych obiektów. Jeśli na przykład obiekt obejmuje pusty wiersz lub kolumnę poza wypełnionymi komórkami, które mają być sortowane, należy ten wiersz lub kolumnę dołączyć do zaznaczonego zakresu.

•	Ustawienia obiektów mogą być zmienione tak, że obiekty nie mogą być przenoszone z komórkami. Aby ustawić obiekty tak, aby mogły być sortowane z komórkami, kliknij przycisk Zaznacz obiekty [image]  na pasku narzędzi Rysowanie, a następnie przeciągnij wskaźnik myszy wokół obiektów, które chcesz zmienić. Kliknij polecenie Autokształt, Rysuj, Pole tekstowe, WordArt, Formant lub Obiekt w menu Format, a następnie kliknij opcję Przenoś z komórkami, lecz nie zmieniaj rozmiaru na karcie Właściwości.

Aby uzyskać informacje na temat zmiany właściwości formantu ActiveX, kliknij  [image].


Edycja zawartości komórki

1	Dwukrotnie kliknij komórkę zawierającą dane, które chcesz poddać edycji.

2	Wykonaj odpowiednie zmiany zawartości komórki.

3	Aby wprowadzić te zmiany, naciśnij klawisz ENTER.

Aby anulować zmiany, naciśnij klawisz ESC.


Cofanie pomyłek

•	Aby pojedynczo cofać ostatnie czynności, kliknij przycisk Cofnij  [image].

Aby równocześnie cofnąć wiele czynności, kliknij strzałkę obok przycisku Cofnij  [image], a następnie wybierz na liście. Program Microsoft Excel cofnie zaznaczoną czynność i wszystkie czynności umieszczone powyżej.

Wskazówka   Jeśli nie chcesz cofnąć czynności, kliknij przycisk Ponów  [image].


Powtarzanie ostatniej czynności

•	W menu Edycja kliknij polecenie Powtórz.

Jeśli ostatnia czynność nie może być powtórzona, polecenie Powtórz zmienia się na Powtórzenie niemożliwe.


Rozwiązywanie problemów występujących podczas edycji danych

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Gdy naciskam klawisz ENTER, do aktywnej komórki wstawiane są błędne dane.

Po przeniesieniu lub skopiowaniu komórek, odwołania do nich są błędne.

Nie można znaleźć danych za pomocą poleceń Znajdź i Zamień.

Nie mogę dwukrotnie kliknąć komórki, aby ją edytować.


Gdy naciskam klawisz ENTER, do aktywnej komórki wstawiane są błędne dane.

Jeśli ostatnio było używane polecenie Kopiuj z menu Edycja albo przycisk Kopiuj [image], sprawdź, czy ruchome obramowanie nadal otacza obszar kopiowania. Jeśli tak, kopiowane komórki są wciąż przechowywane w Schowku, a program Microsoft Excel wstawił je do aktywnej komórki po naciśnięciu klawisza ENTER. Aby usunąć to ruchome obramowanie, naciśnij klawisz ESC.


Po przeniesieniu lub skopiowaniu komórek odwołania do nich są błędne.

Jeśli skopiowane formuły zawierają względne odwołania do komórki, program Microsoft Excel koryguje odwołania (i względne części mieszanych odwołań do komórek) w duplikatach formuł. Załóżmy na przykład, że komórka B8 zawiera formułę =SUM(B1:B7). Jeśli formuła zostanie skopiowana do komórki C8, duplikat formuły odwołuje się do odpowiednich komórek w tej kolumnie: =SUM(C1:C7). Jeśli skopiowane formuły zawierają bezwzględne odwołania do komórki, odwołania w duplikatach formuł nie ulegają zmianie.

Przy przenoszeniu komórek formuły w przenoszonych komórkach nie są korygowane. Jednak formuły odwołujące się do przeniesionych komórek są korygowane tak, aby odwoływały się do komórek w nowej lokalizacji.

Jeśli nie uzyskujesz oczekiwanych wyników, zmień odwołania w pierwotnych formułach na odwołania względne albo bezwzględne. Następnie ponownie skopiuj komórki. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat różnic między względnymi i bezwzględnymi odwołaniami do komórek, kliknij  [image].


Nie można znaleźć danych za pomocą poleceń Znajdź i Zamień.

•	W menu Edycja kliknij polecenie Znajdź lub Zamień. Wyczyść pole wyboru Znajdź tylko całe komórki, a następnie spróbuj ponownie wykonać przeszukiwanie. Gdy to pole wyboru jest zaznaczone, polecenia Znajdź i Zamień znajdują tylko komórki zawierające znaki określone w polu  Znajdź. Komórki, które zawierają jakiekolwiek dodatkowe znaki nie są znajdowane.

•	Program Microsoft Excel przeszukuje tylko wybrany zakres komórek. Aby przeszukać cały arkusz, kliknij dowolną komórkę, aby anulować aktywny wybór przed użyciem polecenia Znajdź lub Zamień.

•	Jeśli znaki, które chcesz wyszukać są wartościami stałymi lub wartościami wynikowymi formuł, kliknij przycisk Wartości w polu Przeglądaj oknie dialogowym Znajdź. Jeśli znaki znajdują się w formule lub w komentarzu komórki, kliknij przycisk Formuły lub Komentarze w polu Przeglądaj.

•	Jeśli na pasku formuły wyświetlana jest gwiazdka (*), znak korektorski (^), cudzysłów (") albo znak (\), lecz znak ten nie jest wyświetlany w komórkach arkusza roboczego, oznacza to, że znak jest kodem formatowania. Ponieważ takie znaki nie są rzeczywistymi danymi, do ich odszukania nie można stosować polecenia Znajdź ani Zamień. Aby ukryć te znaki, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknij kartę Przechodzenie, a następnie wyczyść pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych.


Nie mogę dwukrotnie kliknąć komórki, aby ją edytować.

•	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, kliknij kartę Edycja, a następnie zaznacz pole wyboru Edytuj bezpośrednio w komórce.


Wstawianie komórek, wierszy lub kolumn

Można wstawiać puste komórki, wiersze i kolumny, a następnie wypełniać je danymi. Przy przenoszeniu i kopiowaniu komórek można je wstawiać między istniejące komórki, aby uniknąć wklejania danych.

Wstawianie pustych komórek

Wstawianie wierszy

Wstawianie kolumn

Wstawianie przenoszonych lub kopiowanych komórek między istniejące komórki


Wstawianie pustych komórek

1	Wybierz zakres istniejących komórek, do którego chcesz wstawić nowe puste komórki. Zaznacz taką samą liczbę komórek, jaką chcesz wstawić.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie Komórki.

3	Kliknij przycisk Przesuń komórki w prawo albo Przesuń komórki w dół.


Wstawianie wierszy

1	Aby wstawić pojedynczy wiersz, kliknij komórkę w wierszu bezpośrednio poniżej miejsca, w którym chcesz wstawić nowy wiersz. Na przykład, aby wstawić nowy wiersz powyżej wiersza 5, kliknij komórkę w wierszu 5.

Aby wstawić wiele wierszy, zaznacz wiersze położone bezpośrednio poniżej miejsca, w którym chcesz wstawić nowe wiersze. Zaznacz taką samą liczbę wierszy, jaką chcesz wstawić.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie Wiersze.


Wstawianie kolumn

1	Aby wstawić pojedynczą kolumnę, kliknij komórkę w kolumnie położonej bezpośrednio po prawej stronie miejsca, w którym chcesz wstawić nową kolumnę. Na przykład, aby wstawić nową kolumnę po lewej stronie kolumny B, kliknij komórkę w kolumnie B.

Aby wstawić wiele kolumn, zaznacz kolumny położone bezpośrednio po prawej stronie miejsca, w którym chcesz wstawić nowe kolumny. Zaznacz taką samą liczbę kolumn, jaką chcesz wstawić.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie Kolumny.


Czyszczenie lub usuwanie komórek, wierszy albo kolumn

Przy usuwaniu komórek program Microsoft Excel usuwa je z arkusza i przesuwa otaczające komórki tak, aby wypełnić zwolnione miejsce. Przy czyszczeniu komórek usuwana jest ich zawartość (formuły i dane), formaty lub komentarze, lecz w arkuszu pozostają puste komórki.

Co chcesz zrobić?

Wyczyścić zawartość, formaty lub komentarze komórek

Usunąć komórki, wiersze lub kolumny


Czyszczenie z komórek zawartości, formatów lub komentarzy

1	Zaznacz komórki, wiersze lub kolumny, które chcesz wyczyścić.

2	W menu Edycja wskaż polecenie Wyczyść, a następnie kliknij przycisk Wszystko, Zawartość, Formaty lub Komentarze.

Uwagi

•	Po kliknięciu komórki, a następnie naciśnięciu klawisza DELETE lub BACKSPACE program Microsoft Excel usuwa zawartość komórki, lecz nie usuwa komentarza ani formatowania komórki.

•	Po wyczyszczeniu komórki program Microsoft Excel usuwa zawartość komórki, formaty, komentarz lub wszystkie trzy elementy. Wartość wyczyszczonej komórki jest równa 0 (zero), a formuła odwołująca się do tej komórki uzyska wartość 0.

Wskazówka   Aby usunąć wszystkie komentarze z arkusza roboczego, kliknij polecenie Przejdź do w menu Edycja, kliknij przycisk Specjalnie, a następnie kliknij przycisk Komentarze. Następnie wskaż polecenie Wyczyść w menu Edycja, a następnie kliknij przycisk Komentarz.


Usuwanie komórek, wierszy lub kolumn

1	Zaznacz komórki, wiersze lub kolumny, które chcesz usunąć.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Usuń.

Otaczające komórki przesuną się wypełniając zwolnione miejsce.

Uwaga   Program Microsoft Excel utrzymuje formuły w stanie aktualności przez korygowanie odwołań do przesuniętych komórek w celu odzwierciedlenia ich nowej lokalizacji. Jednak formuła odwołująca się do usuniętej komórki wyświetli wartość błędu #ADR!.


Przenoszenie lub kopiowanie danych komórki

Przy kopiowaniu komórki metodą przeciągania lub klikając przycisk Wytnij  [image]  albo Kopiuj  [image], i Wklej  [image], program Microsoft Excel kopiuje całą komórkę, włącznie z formułami i ich wartościami wynikowymi, komentarzem i formatowaniem komórki.

Jeśli wybrany obszar kopiowania zawiera ukryte komórki, program Microsoft Excel kopiuje także komórki ukryte. Jeśli obszar wklejania zawiera ukryte wiersze lub kolumny, może być konieczne wyświetlenie obszaru wklejania, aby były widoczne wszystkie skopiowane komórki.

Co chcesz zrobić?

Przenieść lub skopiować znaki w obrębie komórki

Przenieść lub skopiować część zawartości komórki do innej komórki

Przenieść lub skopiować całe komórki

Skopiować komórki w wierszu lub kolumnie

Skopiować jeden wybór do kilku miejsc

Wstawić przenoszone lub skopiowane komórki między istniejące komórki

Zapobiec zastąpieniu istniejących danych przez skopiowane puste komórki

Skopiować tylko widoczne komórki, na przykład z obramowania


Przenoszenie lub kopiowanie znaków w obrębie komórki

1	Dwukrotnie kliknij komórkę, którą chcesz edytować.

2	W komórce zaznacz znaki, które chcesz przenieść lub skopiować.

3	Aby przenieść znaki, kliknij przycisk Wytnij  [image].

Aby skopiować znaki, Kliknij przycisk Kopiuj    [image].

4	W komórce kliknij miejsce, w którym chcesz wkleić znaki.

5	Kliknij przycisk Wklej    [image].

6	Naciśnij klawisz ENTER.


Przenoszenie lub kopiowanie części zawartości komórki do innej komórki

1	Dwukrotnie kliknij komórkę zawierającą dane, które chcesz przenieść lub skopiować.

2	W komórce zaznacz znaki, które chcesz przenieść lub skopiować.

3	Aby przenieść wybrane znaki, kliknij przycisk Wytnij  [image].

Aby skopiować wybrane znaki, Kliknij przycisk Kopiuj   [image].

4	Dwukrotnie kliknij komórkę, do której chcesz przenieść lub skopiować dane.

5	W komórce kliknij miejsce, w którym chcesz wkleić dane.

6	Kliknij przycisk Wklej   [image].

7	Naciśnij klawisz ENTER.

Uwagi

•	Aby skopiować część formuły, zaznacz znaki, kliknij przycisk Kopiuj    [image],  a następnie naciśnij klawisz ESC, aby przenieść je poza komórkę. Dwukrotnie kliknij komórkę, do której chcesz wkleić dane, umieść punkt wstawiania w żądanym miejscu, a następnie Kliknij przycisk Wklej   [image].

•	Po dwukrotnym kliknięciu komórki lub naciśnięciu klawisza F2, aby edytować komórkę, klawisze strzałek działają tylko w obrębie tej komórki. Aby za pomocą klawiszy strzałek przejść do innej komórki, należy najpierw nacisnąć klawisz ENTER w celu zakończenia edycji aktywnej komórki.


Przenoszenie lub kopiowanie całych komórek

1	Zaznacz komórki, które chcesz przenieść lub skopiować.

Jak?

2	Wskaż obramowanie zaznaczonego obszaru.

3	Aby przenieść komórki, przeciągnij zaznaczony obszar do lewej górnej komórki obszaru wklejania. Program Microsoft Excel zamienia wszelkie istniejące dane w obszarze wklejania.

Aby skopiować komórki, przeciągając trzymaj naciśnięty klawisz CTRL.

Aby wstawić komórki między istniejące komórki, podczas przeciągania trzymaj naciśnięty klawisz SHIFT (przy przenoszeniu) lub klawisze SHIFT+CTRL (przy kopiowaniu).

Aby przeciągnąć wybrany obszar do innego arkusza, trzymając naciśnięty klawisz ALT przeciągnij go na kartę.

Wskazówka   Aby przenieść lub skopiować komórki do innego skoroszytu lub na znaczną odległość, zaznacz komórki i kliknij przycisk Wytnij  [image], aby przenieść komórki albo przycisk Kopiuj  [image], aby je skopiować. Przełącz się na inny arkusz lub skoroszyt, zaznacz lewą górną komórkę obszaru wklejania, a następnie kliknij przycisk Wklej  [image].


Kopiowanie jednego wyboru do kilku miejsc

1	Zaznacz komórki, które chcesz przenieść lub skopiować.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Trzymając naciśnięty klawisz CTRL zaznacz lewą górną komórkę w każdym obszarze wklejania.

4	Kliknij przycisk Wklej  [image].

Aby ponownie wkleić ten sam obszar kopiowania do innego arkusza roboczego, przełącz się na inny arkusz i powtórz kroki 3 i 4.

Uwaga   Aby po zakończeniu kopiowania, anulować ruchome obramowanie, naciśnij klawisz ESC.


Wstawianie przenoszonych lub kopiowanych komórek między istniejące komórki

1	Zaznacz komórki zawierające dane, które chcesz przenieść lub skopiować.

2	Aby przenieść zaznaczony obszar, kliknij przycisk Wytnij  [image].

Aby skopiować zaznaczony obszar, kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Zaznacz lewą górną komórkę w miejscu, w którym chcesz umieścić wycięte lub skopiowane komórki.

4	W menu Wstaw kliknij polecenie Wycięte komórki lub Skopiowane komórki.

5	Kliknij kierunek, w którym chcesz przesunąć otaczające komórki.

Uwaga   Aby po zakończeniu kopiowania, anulować ruchome obramowanie, naciśnij klawisz ESC.


Zapobieganie zastępowaniu istniejących danych przez skopiowane puste komórki

Jeśli kopiowany jest zakres zawierający puste komórki, zastosuj poniższą procedurę, aby zapobiec wklejeniu pustych komórek w istniejące dane.

1	Zaznacz komórki, które chcesz skopiować.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Zaznacz lewą górną komórkę obszaru wklejania.

4	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

Pokaż

5	Zaznacz pole wyboru Pomijaj puste.


Przełączanie wierszy komórek na kolumny lub kolumn na wiersze

Dane z górnego wiersza obszaru kopiowania pojawią się w lewej kolumnie obszaru wklejania, a dane z lewej kolumny pojawią się w górnym wierszu.

1	Zaznacz komórki, które chcesz przełączyć.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Zaznacz lewą górną komórkę obszaru wklejania.

Obszar wklejania musi być położony poza obszarem kopiowania.

4	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

Pokaż

5	Zaznacz pole wyboru Transpozycja.


Kopiowanie tylko wartości, formuł, komentarzy lub formatów komórek

Zamiast kopiować całe komórki można skopiować określoną zawartość komórek — na przykład można skopiować wartość wynikową formuły bez kopiowania samej formuły.

1	Zaznacz komórki, które chcesz skopiować.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Zaznacz lewą górną komórkę obszaru wklejania.

4	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

Pokaż

5	Kliknij opcję w polu Wklej, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij opcję.

Uwagi

•	Nie naciskaj klawisza ENTER po kliknięciu przycisku OK. W takim wypadku do obszaru wklejania zostałyby skopiowane całe komórki znajdujące się wewnątrz ruchomego obramowania. Aby po zakończeniu kopiowania anulować ruchome obramowanie, naciśnij klawisz ESC.

•	Przy kopiowaniu komentarzy, kopiowane komentarze zastępują wszelkie istniejące komentarze w komórkach docelowych.


Kopiowanie tylko widocznych komórek

Jeśli w arkuszu znajdują się ukryte komórki, wiersze lub kolumny, można skopiować tylko widoczne komórki — na przykład można skopiować tylko podsumowanie danych wyświetlane w arkuszu roboczym.

1	Zaznacz komórki, które chcesz skopiować.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Kliknij przycisk Tylko widoczne komórki, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

6	Zaznacz lewą górną komórkę obszaru wklejania.

7	Kliknij przycisk Wklej  [image].

Uwaga   Program Microsoft Excel wkleja kopiowane dane do kolejnych wierszy lub kolumn. Jeśli obszar wklejania zawiera ukryte wiersze lub kolumny, może być konieczne wyświetlenie obszaru wklejania, aby były widoczne wszystkie skopiowane komórki.


Znajdowanie lub zamiana danych

Można wyszukiwać określony tekst lub liczby, które chcesz obejrzeć lub poddać edycji oraz automatycznie zamieniać znalezione dane. Można znaleźć wszystkie komórki zawierające ten sam rodzaj danych takich, jak formuły oraz komórki, których zawartość nie odpowiada zawartości aktywnej komórki.

Aby znaleźć dane na liście, można użyć filtrów do wyświetlania tylko wierszy zawierających żądane dane. Na przykład na liście zawierającej wyniki sprzedaży międzynarodowej można wyświetlić tylko wyniki krajowe.

Co chcesz zrobić?

Znaleźć tekst lub liczby

Znaleźć i zamienić tekst lub liczby

Znaleźć puste komórki lub komórki zawierające formuły, stałe lub komentarze

Znaleźć komórki, które nie odpowiadają aktywnej komórce w wierszu lub kolumnie

Znaleźć określone wiersze danych metodą filtrowania listy


Znajdowanie tekstu lub liczb

Pokaż

1	Zaznacz zakres komórek, który chcesz przeszukać.

Aby przeszukać cały arkusz, kliknij dowolną komórkę.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Znajdź.

3	W polu Znajdź wprowadź tekst lub liczby, które chcesz wyszukać.

4	W polu Przeglądaj kliknij typ informacji, które chcesz wyszukać.

5	Kliknij przycisk Znajdź następny.

Uwaga   Aby anulować trwający proces przeszukiwania, naciśnij klawisz ESC.


Zamiana tekstu lub liczb

Pokaż

1	Zaznacz zakres komórek, który chcesz przeszukać.

Aby przeszukać cały arkusz, kliknij dowolną komórkę.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Zamień.

3	W polu Znajdź wprowadź tekst lub liczby, które chcesz wyszukać.

4	W polu Zamień na wprowadź odpowiednie znaki.

Aby usunąć znaki określone w polu  Znajdź, pozostaw pole Zamień na puste.

5	Kliknij przycisk Znajdź następny.

6	Aby zamienić znalezione, wyróżnione wystąpienie poszukiwanych znaków, kliknij przycisk Zamień.

Aby zamienić wszystkie znalezione wystąpienia poszukiwanych znaków, kliknij przycisk Zamień wszystko.

Uwaga    Aby anulować trwający proces przeszukiwania, naciśnij klawisz ESC.


Znaki wieloznaczne, których można używać do znajdowania tekstu lub liczb

Aby znaleźć tekst lub liczby zawierające pewne wspólne znaki, można używać znaków wieloznacznych. Znak wieloznaczny reprezentuje jeden lub kilka znaków nieokreślonych.

Aby znaleźć	Użyj	Przykład
Dowolny pojedynczy znak w tym samym położeniu co znak zapytania	? (znak zapytania)	k?walski znajduje "kowalski" i "kawalski"
Dowolną liczbę znaków w tym samym położeniu co gwiazdka	* (gwiazdka)	*wschód znajduje "Północnywschód" i "Południowywschód"
Znak zapytania, gwiazdka lub tylda	~ (tylda), a po niej ?, * lub ~	fy91~? znajduje "fy91?"


Znajdowanie plików

Okno dialogowe Otwórz (menu Plik) pomaga w wyszukiwaniu plików na dysku twardym i na dyskach sieciowych. Plik można wyszukiwać według jego nazwy, typu, daty ostatniej modyfikacji lub według zawartego w nim tekstu albo właściwości pliku. Właściwości pliku są szczegółowymi informacjami o pliku, które pomagają go zidentyfikować — na przykład opisowy tytuł, nazwisko autora, temat, słowa kluczowe przypisane do pliku lub inne ważne informacje.

Niektóre właściwości pliku takie, jak rozmiar, data utworzenia i typ pliku są automatycznie dodawane w chwili utworzenia pliku. Potem można wprowadzić dodatkowe właściwości pliku takie, jak opisowy tytuł i słowa kluczowe.

Można kliknąć przycisk Zaawansowane, aby wyszukiwać plik za pomocą właściwości nietekstowych   lub za pomocą bardziej zaawansowanych kombinacji kryteriów. Na przykład można wyszukiwać pliki zawierające tekst “budżet” albo mające słowo kluczowe “Budżet96”. Kryteria używane do wyszukiwania plików można zapisać.

Aby przyspieszyć wyszukiwanie plików w oknie dialogowym Otwórz, można skorzystać z zawartego w pakiecie Office programu Find Fast, dostępnego po dwukrotnym kliknięciu ikony Find Fast  [image]  w Panelu sterowania systemu Windows. Program Find Fast tworzy indeksy przyspieszające wyszukiwanie plików według zawartości, właściwości lub jednych i drugich. Informacje na temat korzystania z programu Find Fast można znaleźć w Pomocy w oknie dialogowym Find Fast.

Co chcesz zrobić?

Wyszukiwać pliki

Wyszukiwać pliki według ich właściwości

Zapisać kryteria wyszukiwania

Zmienić zapisane kryteria wyszukiwania

Zdefiniować właściwości dla pliku


Wyszukiwanie plików

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk, który chcesz przeszukać.

3	Na liście folderów dwukrotnie kliknij folder, który chcesz przeszukać.

Aby uzyskać informacje na temat przeszukiwania kilku folderów równocześnie, kliknij  [image].

4	W polu Znajdź pliki, które spełniają te kryteria wyszukiwania wprowadź żądane kryteria wyszukiwania.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

5	Aby przeszukać wszystkie podfoldery wybranych folderów, kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Przeszukaj podfoldery.

6	Aby wyszukiwać pliki według właściwości innej niż tekstowa, takiej jak data utworzenia, lub stosując bardziej złożone kryteria wyszukiwania, kliknij przycisk Zaawansowane.

Aby uzyskać informacje na temat korzystania z okna dialogowego Szukanie zaawansowane, kliknij  [image].

7	Kliknij przycisk Znajdź teraz.

Aby anulować przeszukiwanie, kliknij przycisk Zatrzymaj.

Wskazówka   Aby wykorzystać istniejące zapisane wyszukiwanie do znalezienia żądanych plików, kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], wskaż przycisk Zapisane wyszukiwania, a następnie kliknij nazwę wyszukiwania, które chcesz wykorzystać. Aby uzyskać informacje na temat zapisywania kryteriów wyszukiwania, kliknij [image].


Zapisywanie kryteriów wyszukiwania

Aby wykonać tę procedurę, należy najpierw kliknąć przycisk Otwórz  [image]  i określić kryteria wyszukiwania w oknie dialogowym Otwórz.

1	W oknie dialogowym Otwórz kliknij przycisk Zaawansowane.

2	Kliknij przycisk Zapisz wyszukiwanie.

3	W polu Nazwa tego wyszukiwania wpisz nazwę przewidzianą dla zapisywanych kryteriów wyszukiwania.

Wskazówka   Można używać długich, opisowych nazw o maksymalnej długości do 250 znaków, wśród których mogą być spacje.


Zmiana zapisanych kryteriów wyszukiwania

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	Kliknij przycisk Zaawansowane.

3	Kliknij przycisk Otwórz wyszukiwanie.

4	Kliknij nazwę zapisanego wyszukiwania, które chcesz zmienić, a następnie kliknij przycisk Otwórz.

5	W polu Znajdź pliki spełniające te kryteria kliknij kryterium, które chcesz zmienić, a następnie kliknij przycisk Usuń.

Ustawienia usuniętego kryterium są wyświetlane w polu Kryteria dodatkowe. Jeśli zmienisz zdanie, możesz kliknąć przycisk Dodaj do listy, aby przywrócić usunięte kryteria wyszukiwania.

Aby wyczyścić wszystkie kryteria wyszukiwania i użyć kryteriów domyślnych, kliknij przycisk Nowe wyszukiwanie.

6	W polu  Zdefiniuj więcej kryteriów określ nowe kryteria wyszukiwania.

7	Kliknij przycisk Dodaj do listy.

8	Kliknij przycisk Zapisz wyszukiwanie wpisz nazwę zapisywanego wyszukiwania, a następnie kliknij przycisk OK.

9	Kliknij przycisk Tak, aby zamienić istniejące zapisane wyszukiwanie.

Aby przypisać nową nazwę do zmodyfikowanych kryteriów wyszukiwania, wpisz nową nazwę, a następnie kliknij przycisk OK.


Wyszukiwanie plików według ich właściwości

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk, który chcesz przeszukać.

3	Na liście folderów dwukrotnie kliknij folder, który chcesz przeszukać.

Aby uzyskać informacje na temat przeszukiwania kilku folderów równocześnie, kliknij  [image].

4	W polu Tekst lub właściwość wprowadź tekst zawarty w plikach, które chcesz odszukać albo słowa zaczerpnięte z właściwości pliku takiej, jak tytuł lub słowa kluczowe.

Aby wyszukać wyrażenie, takie jak “ciasto z jabłkami”, zamknij wyrażenie w cudzysłowie.

5	Aby przeszukiwać wszystkie podfoldery wybranych folderów, kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Przeszukaj podfoldery.

6	Aby wyszukiwać pliki według właściwości innej niż tekstowa, takiej jak data utworzenia lub stosując bardziej złożone kryteria wyszukiwania, kliknij przycisk Zaawansowane.

Aby uzyskać informacje na temat korzystania z okna dialogowego Szukanie zaawansowane, kliknij  [image].

7	Aby rozpocząć wyszukiwanie, kliknij przycisk Znajdź teraz.

Aby anulować wyszukiwanie, kliknij przycisk Zatrzymaj.


Wyszukiwanie plików według określonych lub nietekstowych właściwości

1	Aby wyczyścić wszystkie kryteria wyszukiwania i użyć kryteriów domyślnych, kliknij przycisk Nowe wyszukiwanie w oknie dialogowym Szukanie zaawansowane.

2	W polu Kryteria dodatkowe określ nowe kryteria wyszukiwania wybierając żądane opcje w polach Właściwość, Warunek i Wartość.

Jak?

3	Kliknij przycisk Dodaj do listy.

Aby określić dodatkowe kryteria wyszukiwania, kliknij przycisk Oraz albo Lub, a następnie powtórz kroki 2 i 3.

Wskazówki

•	Aby zmienić już dodane kryteria wyszukiwania, kliknij kryteria, które chcesz zmienić, a następnie kliknij przycisk Usuń. W polu Kryteria dodatkowe wprowadź żądane zmiany w polach Właściwość, Warunek i Wartość. Następnie kliknij przycisk Dodaj do listy.

•	Kryteria wyszukiwania można zapisać klikając przycisk Zapisz wyszukiwanie.


Użycie warunków i wartości w oknie dialogowym Szukanie zaawansowane

Dostępne warunki zależą od wybranej właściwości. Niektóre warunki wymagają wartości. Jeśli po wybraniu właściwości i warunku dostępne jest pole Wartość, oznacza to, że warunek wymaga wartości.

W polu Wartość można używać operatorów takich, jak Oraz i Lub w celu oddzielenia wielu wartości. Na przykład, aby znaleźć pliki, których autorem jest Maria lub Jan, kliknij przycisk Autor w polu Właściwość. Kliknij przycisk zawiera w polu Warunek, a następnie wpisz imiona Maria Lub Jan w polu Wartość. Pozostawienie spacji między wyszukiwanymi wartościami jest równoznaczne z użyciem operatora Oraz. Jeśli na przykład w polu Wartość zostały wpisane imiona Maria Jan, wynik wyszukiwania będzie identyczny, jak po wpisaniu Maria Oraz Jan.

Wyszukiwanie pól tekstowych

W polu Wartość można stosować symbole wieloznaczne z warunkami zawiera i jest (dokładnie). Aby znaleźć dowolny pojedynczy znak, należy wpisać ? (znak zapytania). Aby znaleźć dowolny ciąg znaków, należy wpisać * (gwiazdka). Na przykład po wpisaniu  s?d zostanie znaleziony wyraz "sad" i "sąd", a po wpisaniu s*d zostanie znaleziony wyraz "sad" i "swąd."

Wyszukiwanie wartości numerycznych

Aby skorzystać z warunku dowolna liczba między, należy w polu Wartość wpisać dwie liczby, między którymi powinna się zawierać szukana liczba. Liczby powinny być oddzielone słowem Oraz. Na przykład można wpisać 1 Oraz 5.

Wyszukiwanie wartości dat

Aby skorzystać z warunku "dowolna data między", należy w polu Wartość wpisać pierwszą i drugą datę. Daty powinny być oddzielone słowem Oraz. Na przykład można wpisać Marzec 1, 1996 Oraz Marzec 30, 1996


Kryteria wyszukiwania, które można stosować w polu Nazwa pliku

W polu Nazwa pliku w oknie dialogowym Otwórz (menu Plik) można wprowadzić dowolne z poniższych kryteriów w celu znalezienia pliku.

Kryterium	Przykład
Częściowe nazwy plików	Aby znaleźć wszystkie pliki o nazwach zawierających słowo "region", należy wpisać region.
Rozszerzenia nazw plików	Aby znaleźć pliki tekstowe, należy wpisać *.txt.
Symbole wieloznaczne	Aby znaleźć tylko nazwy kończące się słowem "region", należy wpisać *region. Aby znaleźć  wystąpienia słów "szary" i "szare" w nazwach plików, należy wpisać szar?. Aby zastąpić dowolną liczbę znaków, należy stosować gwiazdkę (*). Aby zastąpić dowolny pojedynczy znak, należy stosować znak zapytania (?).
Pełna ścieżka	Należy wpisać c:\Finanse domowe\Podatki w 1995. Po dołączeniu litery dysku, udziału lub folderu program automatycznie aktualizuje lokalizację w polu Szukaj w, wyświetla tylko nazwę pliku w polu Nazwa pliku, a następnie otwiera plik.
Wiele ścieżek	Należy wpisać c:\Finanse domowe;c:\Moja praca. Ścieżki należy oddzielić średnikiem (;).
Lokalizacja internetowa	Aby zalogować się na serwerze internetowym lub w lokalnej  sieci, należy wpisać URL (tylko FTP i HTTP), na przykład  ftp://ftp.microsoft.com lub http://www.microsoft.com.
Wskazówka   Aby ponownie wykorzystać ostatni wpis, kliknij strzałkę obok pola Nazwa pliku, a następnie kliknij wpis.


Usuwanie zapisanego wyszukiwania

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	Kliknij przycisk Zaawansowane.

3	Kliknij przycisk  Otwórz wyszukiwanie.

4	Kliknij nazwę wyszukiwania, a następnie kliknij przycisk Usuń.


Sortowanie listy plików

Zastosuj tę procedurę do sortowania plików w oknie dialogowym Otwórz (menu Plik).

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Sortowanie.

3	Wybierz żądane opcje.


Wyświetlanie nazw plików z różnych folderów na jednej liście

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Przeszukaj podfoldery.

3	Kliknij ponownie przycisk Polecenia i ustawienia  [image],  a następnie kliknij polecenie Zgrupuj według folderów, aby je wyczyścić.


Rozwiązywanie problemów występujących przy znajdowaniu i otwieraniu plików

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Wiem, że plik znajduje się na dysku lub w folderze wyświetlanym w oknie dialogowym Otwórz, lecz jest on niewidoczny.

Podczas korzystania z jednego z zapisanych wyszukiwań, wiele poprzednio znajdowanych plików nie jest już znajdowanych.

Po zakończeniu wyszukiwania wyświetlane są nieprawidłowe pliki.

Wyszukiwanie plików zajmuje dużo czasu.

W oknie dialogowym Otwórz nie jest wyświetlany plik, którego szukam.

Hasło wpisane w celu otwarcia pliku nie działa.


Wiem, że plik znajduje się na dysku lub w folderze wyświetlanym  w oknie dialogowym Otwórz, lecz jest on niewidoczny.

Bieżące kryteria wyszukiwania mogą zawierać poprawną lokalizację pliku, lecz inne kryterium może wykluczać wyszukiwany plik. Spróbuj wykonać następujące czynności:

•	Sprawdź kryteria określone w dolnej części okna dialogowego Otwórz (menu Plik).

•	W oknie dialogowym Otwórz kliknij przycisk Nowe wyszukiwanie, aby wyczyścić wszystkie bieżące kryteria z wyjątkiem lokalizacji i domyślnego typu pliku. Spróbuj określić inne kryteria przed kliknięciem przycisku Znajdź teraz.

•	W polu Pliki typu (okno dialogowe Otwórz) kliknij przycisk Wszystkie pliki.

•	Aby przeszukać wszystkie podfoldery, kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image]  w oknie dialogowym Otwórz, a następnie kliknij polecenie Przeszukaj podfoldery, aby je wybrać.

•	Jeśli zostanie wyświetlony komunikat Znajdź pliki spełniające te kryteria (wraz z kryteriami w polu Szukanie zaawansowane) w dolnej części okna dialogowego Otwórz, kliknij przycisk Zaawansowane, a następnie sprawdź kryteria w oknie dialogowym Wyszukiwanie zaawansowane.

•	Pliki mogą być ukryte. Aby wyświetlić pliki wraz z plikami typu *.dll i *.sys, kliknij przycisk Start systemu Windows, wskaż polecenie Programy, a następnie kliknij ikonę Eksplorator Windows. W menu Widok kliknij polecenie Opcje. Na karcie Widok kliknij przycisk Pokaż wszystkie pliki.


Podczas korzystania z jednego z zapisanych poszukiwań wiele poprzednio znajdowanych plików nie jest już znajdowanych.
Podczas korzystania z jednego z zapisanych wyszukiwań wiele poprzednio znajdowanych plików nie jest już znajdowanych.

Sprawdź, czy kryteria wyszukiwania zawierają dysk sieciowy.

•	Jeśli kryteria zawierają dysk sieciowy, upewnij się, że dysk jest wciąż dostępny.

•	Jeśli kryteria nie zawierają dysku sieciowego, brakujące pliki mogły być usunięte lub przemianowane od czasu ostatniego wykonywania tego wyszukiwania.

•	Indeks programu Find Fast może wymagać aktualizacji. Jeśli na przykład została określona ręczna aktualizacja indeksowania Find Fast, a plik został przeniesiony, należy zaktualizować indeks. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Po zakończeniu wyszukiwania wyświetlane są nieprawidłowe pliki.

Programy Microsoft Office używają indeksów Find Fast do przyspieszenia wyszukiwania plików według zawartości lub według właściwości. Indeksy Find Fast są także używane w programie Microsoft Outlook do przyspieszenia wyszukiwania plików. Jeśli indeks Find Fast używany w wyszukiwaniu nie jest aktualny, może się okazać, że jako pierwsze pojawią się pliki nieprawidłowe lub usunięte. Prawidłowe pliki pojawią się po odczekaniu do zakończenia wyszukiwania.

Po zainstalowaniu pakietu Office program Find Fast automatycznie tworzy jeden indeks dla każdego lokalnego, stałego woluminu komputera (na przykład c:\) aby objąć wszystkie dokumenty Office. Indeksy te są aktualizowane co dwie godziny. Aby sprawdzić, czy indeksy są aktualne, dwukrotnie kliknij ikonę Find Fast [image] w Panelu sterownia Windows. W oknie programu Find Fast można wykonać następujące czynności:

•	Upewnić się, czy indeks jest aktualizowany automatycznie. W menu Indeks kliknij polecenie Aktualizuj indeks. Zaznacz indeks, który chcesz zaktualizować, a następnie zaznacz pole wyboru Kontynuowanie automatycznej aktualizacji. Jeśli indeks istnieje, często się zdarza, że jest on umieszczony w katalogu głównym dysku lub udziału sieciowego. Jeśli brak pewności, czy indeks istnieje lub gdzie jest umieszczony, spróbuj utworzyć indeks w katalogu głównym dysku lub udziału, który chcesz przeszukać. Jeśli indeks już istnieje w tym katalogu lub poniżej, zamiast tego program Find Fast spowoduje wyświetlenie żądania aktualizacji indeksu w tej lokalizacji.

•	Otwórz rejestr indeksowania Find Fast klikając polecenie Pokaż rejestr indeksowania w menu Indeks. W tym rejestrze są wyświetlane trwające i zakończone zadania indeksowania programu Find Fast wraz z napotkanymi błędami. Poszukaj indeksu w folderze lub na dysku zawierającym pliki, które chcesz znaleźć. Jeśli na przykład szukasz plików na dysku C, poszukaj indeksu dla dysku "C:\". Sprawdź, czy w rejestrze błędów zarejestrowano problemy napotkane podczas aktualizacji indeksu. Indeks można zaktualizować stosując polecenie Aktualizuj indeks z menu Indeks.

•	Upewnij się, czy indeks dla indeksowanych plików jest aktualizowany dostatecznie często. Domyślnie indeks jest aktualizowany co dwie godziny. Jeśli pliki są zmieniane, tworzone lub usuwane częściej niż co dwie godziny, można ustawić krótszy okres aktualizacji indeksu. Aby zmienić okres aktualizacji indeksu, należy zastosować polecenie Okres aktualizacji w menu Indeks.

•	Upewnij się, czy polecenie Wstrzymaj indeksowanie w menu Indeks nie jest zaznaczone. W takim wypadku można ponownie uruchomić indeksowanie Find Fast przez ponowne kliknięcie polecenia Zatrzymaj indeksowanie. Indeksowanie Find Fast zostanie automatycznie uruchomione po ponownym uruchomienia komputera. W komputerach przenośnych zasilanych z baterii indeksowanie Find Fast jest automatycznie zatrzymywane w celu oszczędności energii.

•	Upewnij się, czy skrót do programu Find Fast jest umieszczony w folderze Autostart Windows. Jeśli nie, należy go utworzyć. Plik programu Find Fast, Findfast.exe, jest umieszczony w folderze Office o nazwie Program Files\Microsoft Office. Aby uzyskać informacje na temat uruchamiania programu przy każdym uruchamianiu systemu Windows, należy się zapoznać z dokumentacją Windows.


Wyszukiwanie plików zajmuje dużo czasu.

•	Niektóre kryteria wyszukiwania określone w oknie dialogowym Otwórz (menu Plik) mogą wymagać więcej czasu do odszukania plików. Na przykład wyszukiwanie według kryteriów określonych za pomocą symboli wieloznacznych (* lub ?) w polu Tekst lub właściwość zajmuje więcej czasu niż wyszukiwanie określonego słowa. Zaznaczenie pola wyboru Uwzględniaj wielkość liter w oknie dialogowym Szukanie zaawansowane może także wydłużyć czas wyszukiwania.

•	Upewnij się, czy przeszukiwany dysk i foldery zostały poindeksowane przez program Find Fast. Program Find Fast jest panelem sterowania Windows tworzącym indeksy w celu przyspieszenia wyszukiwania plików z okna dialogowego Otwórz w dowolnym programie Microsoft Office. Aby uzyskać najlepsze wyniki, indeks Find Fast powinien być dostępny w przeszukiwanym folderze lub w folderze wyższego poziomu. Indeks ten powinien obejmować wszystkie typy plików, które są wyszukiwane. Aby sprawdzić indeksy, wskaż polecenie Ustawienia w menu Start Windows, kliknij Panel sterowania, a następnie dwukrotnie kliknij ikonę Find Fast  [image]. Kliknij polecenie Aktualizuj indeks w menu Indeks, a następnie kliknij indeks według lokalizacji jego foldera. Jeśli indeks istnieje, jest on często umieszczany w katalogu głównym dysku lub udziału sieciowego. Jeśli brak pewności, czy indeks istnieje lub gdzie jest umieszczony, zastosuj polecenie Utwórz indeks w menu Indeks do utworzenia indeksu w katalogu głównym dysku lub udziału, który chcesz przeszukać. Jeśli indeks już istnieje w tym katalogu lub poniżej, program Find Fast wyświetli komunikat z żądaniem aktualizacji indeksu w tej lokalizacji.

•	Jeśli indeks już istnieje, sprawdź, czy obejmuje on typy zazwyczaj wyszukiwanych plików. Mniej czasu zajmuje wyszukiwanie określonego typu pliku takiego, jak Dokumenty Microsoft Office. Indeks tego typu obejmuje wszystkie dokumenty utworzone za pomocą programów Microsoft Office, a także pliki tekstowe, RTF i HTML. Jeśli wyszukiwane zazwyczaj pliki nie są objęte indeksem, może być celowe usunięcie tego indeksu i utworzenie go ponownie. Klikaj przycisk Wszystkie pliki tylko wówczas, gdy często wyszukujesz inne pliki nie umieszczone na tej liście. Szukanie wszystkich plików zajmuje zwykle więcej czasu, a indeksy obejmujące wszystkie pliki są zwykle dużo większe. Upewnij się, że pole wyboru Kontynuowanie automatycznej aktualizacji jest zaznaczone.

•	Program Find Fast przyspiesza wyszukiwanie według zawartości lub właściwości pliku. Program Find Fast nie przyspiesza wyszukiwania  według nazwy pliku.

•	Jeśli wyszukujesz elementy lub pliki w programie Outlook, tworząc indeks Fast Find upewnij się, czy zaznaczone jest pole wyboru Przyspieszone wyświetlanie właściwości w oknie dialogowym Utwórz indeks (menu Indeks).

Należy zauważyć, że ta opcja używa dodatkowego miejsca na dysku. Rozmiar typowego indeksu Find Fast wynosi nie więcej niż 5 procent rozmiaru dokumentów objętych indeksem. Przy zaznaczonym polu wyboru Przyspieszone wyszukiwanie fraz indeks zajmuje około 30 procent rozmiaru dokumentów objętych indeksem.

•	Indeks utworzony przy zaznaczonym polu wyboru Przyspieszone wyszukiwanie fraz przyspiesza także wyszukiwanie zdań określonych za pomocą cudzysłowu (" ") w polu Tekst lub właściwość w oknie dialogowym Otwórz (menu Plik) albo za pomocą właściwości tekstu z warunkami takimi, jak "zawiera zdanie" lub "zawiera w przybliżeniu" w oknie dialogowym Szukanie zaawansowane.


Sposoby przyspieszania wyszukiwania plików za pomocą programu Find Fast

Programy Microsoft Office korzystają z programu Find Fast do przyspieszenia wyszukiwania plików według zawartości lub według właściwości w oknie dialogowym Otwórz (menu Plik). Program Find Fast jest używany w programie Microsoft Outlook do przyspieszenia wyszukiwania plików. Indeksy Find Fast w systemie Windows NT Server mogą być także używane przez program Office WebSearch. Gdy program Find Fast jest instalowany z pakietem Office, tworzy on automatycznie indeks dla każdego lokalnego woluminu komputera w celu poindeksowania wszystkich dokumentów Office. (Indeksy Find Fast nie są tworzone na dyskach wymiennych ani na nośnikach tylko do odczytu takich, jak stacje CD-ROM). Po utworzeniu indeks jest automatycznie aktualizowany. Oznacza to, że użytkownik nie musi wykonywać żadnych dodatkowych czynności, aby skorzystać z zalet szybszego wyszukiwania.

Chcąc utworzyć indeksy dla folderów sieciowych lub zmienić istniejący indeks, dwukrotnie kliknij ikonę Find Fast  [image]  w Panelu sterowania systemu Windows. Spowoduje to wyświetlenie informacji, dla każdego zadania indeksowania, zawierających dysk, udział i położenie folderu indeksowanych dokumentów oraz datę ostatniej aktualizacji indeksu. Klikając przycisk Informacje w oknie dialogowym Aktualizuj indeks (menu Indeks) można obejrzeć dodatkowe informacje szczegółowe na temat indeksu, takie jak liczba dokumentów objętych indeksem i rozmiar indeksu.

Aby uzyskać więcej informacji na temat tworzenia, usuwania i aktualizacji indeksów za pomocą programu Find Fast, kliknij przycisk Pomoc w oknie dialogowym Find Fast.


Otwieranie skoroszytu na dysku twardym lub w sieci

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w  kliknij dysk, folder lub lokalizację internetową zawierającą skoroszyt.

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż uda ci się otworzyć folder zawierający żądany skoroszyt.

Jeśli nie możesz znaleźć skoroszytu na liście folderów, możesz go poszukać.

Jak?

4	Kliknij dwukrotnie skoroszyt, który chcesz otworzyć.

Uwaga   Początkowo na liście w oknie dialogowym umieszczone są tylko pliki Microsoft Excel. Aby otworzyć plik innego typu, kliknij żądany format pliku w polu Pliki typu, a następnie dwukrotnie kliknij nazwę pliku na liście folderów. Możesz także wpisać rozszerzenie nazwy pliku w polu Nazwa pliku, a następnie kliknąć przycisk Znajdź teraz. Na przykład można wpisać *.wk4, aby znaleźć pliki programu Lotus 1-2-3 w wersji 4.0.

Wskazówka   Aby otworzyć ostatnio używany plik, kliknij nazwę pliku w dolnej części menu Plik. Jeśli ostatnio używany plik nie jest tam wyświetlany, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknij kartę Ogólne, a następnie zaznacz pole wyboru Lista ostatnio używanych plików.


Otwieranie skoroszytu jako kopii

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk, folder lub lokalizację internetową zawierającą skoroszyt.

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż uda Ci się otworzyć folder zawierający żądany skoroszyt.

Jeśli nie możesz znaleźć skoroszytu na liście folderów, możesz go poszukać.

Jak?

4	Kliknij skoroszyt, którego kopię chcesz otworzyć.

5	Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Otwórz jako kopię.

Uwaga   Przy otwieraniu skoroszytu jako kopii w folderze zawierającym pierwotny skoroszyt tworzona jest nowa kopia skoroszytu.


Otwieranie skoroszytu w trybie tylko do odczytu

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk, folder lub lokalizację internetową zawierającą skoroszyt.

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż uda Ci się otworzyć folder zawierający żądany skoroszyt.

Jeśli nie możesz znaleźć skoroszytu na liście folderów, możesz go poszukać.

Jak?

4	Kliknij skoroszyt, który chcesz otworzyć w trybie tylko do odczytu.

5	Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Otwórz tylko do odczytu.

Wskazówka   Aby zapisać zmiany wprowadzone do pliku otwartego w trybie tylko do odczytu, zastosuj polecenie Zapisz jako (menu Plik) do zapisania go pod nową nazwą.


Najlepsze miejsce do przechowywania skoroszytów

Gdy okna dialogowe Otwórz i Zapisz jako są otwierane po raz pierwszy po uruchomieniu programu Microsoft Excel, folder "Moje dokumenty" jest domyślnie wyświetlany jako folder roboczy lub aktywny. Folder "Moje dokumenty" jest umieszczony w katalogu źródłowym i jest on dobrym miejscem do przechowywania dokumentów, arkuszy roboczych, prezentacji, baz danych i innych plików, nad którymi obecnie pracujesz.

Aby uzyskać informacje na temat zmiany domyślnego folderu roboczego, kliknij  [image].

Folder "Ulubione" jest dobrym miejscem do przechowywania skrótów do często używanych plików i folderów włącznie z plikami i folderami w zdalnych lokalizacjach sieciowych. Skrót zapewnia szybki dostęp do dowolnego pliku bez potrzeby pamiętania jego lokalizacji. Dodanie skrótu do folderu "Ulubione" nie powoduje przeniesienia pierwotnego pliku lub folderu.

Aby uzyskać informacje na temat dodawania skrótu pliku lub folderu do folderu "Ulubione", kliknij  [image].


Dodawanie skrótu pliku lub folderu do folderu Ulubione

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk zawierający plik lub folder, dla którego chcesz utworzyć skrót.

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż uda ci się otworzyć folder zawierający żądany plik lub folder.

4	Kliknij plik lub folder dla którego chcesz dodać skrót.

5	Kliknij przycisk Dodaj do folderu Ulubione  [image], a następnie kliknij przycisk Dodaj wybrany element do folderu Ulubione.

Wskazówki

•	Aby do folderu "Ulubione" dodać folder otwarty w oknie dialogowym Otwórz, kliknij przycisk Dodaj do folderu Ulubione  [image], a następnie kliknij przycisk Dodaj 'bieżący folder' do folderu Ulubione.

•	Aby otworzyć ulubiony plik lub folder, kliknij przycisk Sprawdź w folderze Ulubione  [image], a następnie dwukrotnie kliknij skrót do żądanego pliku lub folderu.


Podłączanie się do dysku sieciowego

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Mapuj dysk sieciowy.

3	W polu Dysk kliknij literę żądanego dysku.

4	W polu Ścieżka wprowadź ścieżkę folderu, z którym chcesz się połączyć.

Wskazówka   Aby przy następnym uruchomieniu systemu Windows połączyć się automatycznie z tym dyskiem sieciowym, zaznacz pole wyboru Podłączaj przy logowaniu.


Równoczesne otwieranie kilku skoroszytów

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk, folder lub lokalizację internetową zawierającą skoroszyt.

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż uda ci się otworzyć folder zawierający żądany skoroszyt.

Jeśli nie możesz znaleźć skoroszytu na liście folderów, możesz go poszukać.

Jak?

4	Aby zaznaczyć pliki, które nie sąsiadują ze sobą, kliknij nazwę jednego pliku. Trzymając naciśnięty klawisz CTRL kliknij nazwę każdego dodatkowego pliku.

Aby zaznaczyć pliki sąsiednie, kliknij nazwę pierwszego pliku z kolei. Trzymając naciśnięty klawisz SHIFT kliknij nazwę ostatniego pliku.

5	Kliknij przycisk Otwórz.

Wskazówka   Jeśli niechcący zaznaczysz nazwę jakiegoś pliku, trzymając naciśnięty klawisz CTRL kliknij ponownie nazwę tego pliku.


Tworzenie nowego skoroszytu

1	W menu Plik kliknij polecenie Nowy.

2	Aby utworzyć nowy, pusty skoroszyt, kliknij kartę Ogólne, a następnie dwukrotnie kliknij ikonę Skoroszyt.

Aby utworzyć skoroszyt na podstawie szablonu, kliknij kartę Arkusze kalkulacyjne albo kartę z listą szablonów niestandardowych, a następnie dwukrotnie kliknij szablon typu skoroszytu, który chcesz utworzyć.

Uwaga   Jeśli w oknie dialogowym Nowy nie jest wyświetlany żądany szablon, upewnij się, czy szablon jest zainstalowany i umieszczony we właściwym folderze. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

Wskazówka   Aby utworzyć nowy skoroszyt na podstawie domyślnego szablonu skoroszytu, kliknij przycisk Nowy  [image].


W oknie dialogowym Otwórz nie jest wyświetlany plik, którego szukam.

•	W oknie dialogowym Otwórz wpisz nazwę pliku w polu Nazwa pliku, a następnie kliknij przycisk Znajdź teraz.

•	Upewnij się, czy w polu Pliki typu zaznaczony jest poprawny typ pliku.

•	Upewnij się, czy wpisy w polach Tekst albo właściwość i Ostatnio modyfikowany są odpowiednie do poszukiwanych plików. Aby wyczyścić wszystkie bieżące kryteria poszukiwania z wyjątkiem lokalizacji pliku i przywrócić domyślny typ pliku, kliknij przycisk Nowe szukanie.

•	Upewnij się, czy przeszukiwany jest poprawny dysk i folder.

•	Jeśli nie znasz nazwy folderu, możesz przeszukać wszystkie foldery i podfoldery na określonym dysku. Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Przeszukaj podfoldery.

•	Wpisując ścieżki w polu Nazwa pliku można przeszukać wiele ścieżek. Ścieżki powinny być oddzielone średnikiem. Na przykład można wpisać c:\Finanse domowe;c:\Moja praca

•	Jeśli szukasz pliku w sieci, a dysk sieciowy nie jest wyświetlany w polu Szukaj w, kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Mapuj dysk sieciowy. W polu Dysk kliknij literę dysku, którego chcesz użyć do podłączenia się do sieci. W polu Ścieżka wprowadź ścieżkę pliku w sieci, a następnie kliknij przycisk OK. Jeśli sieć obsługuje system UNC, można także poszukiwać plików na dysku sieciowym. Wpisz ścieżkę UNC w polu Nazwa pliku w oknie dialogowym Otwórz. Na przykład można wpisać \\plany\dokumenty


Hasło wpisane w celu otwarcia pliku nie działa.

•	W hasłach uwzględniana jest wielkość liter. Sprawdź, czy klawisz CAPS LOCK jest włączony.

•	Mogła wystąpić pomyłka w pisowni hasła. Wpisz ponownie hasło, aby się upewnić, że zostało wpisane poprawnie.


Wykorzystanie właściwości do lokalizacji plików

Właściwości plików są szczegółowymi informacjami na temat pliku, które ułatwiają identyfikację i wyszukiwanie pliku. Statystyka taka, jak rozmiar pliku oraz data utworzenia pliku lub jego ostatniej modyfikacji jest prowadzona automatycznie. Można wypełnić inne standardowe właściwości takie, jak autor, opisowy tytuł i słowa kluczowe identyfikujące główne tematy. Aby dysponować bardziej szczegółowymi informacjami, można utworzyć niestandardową właściwość pliku. Do niestandardowej właściwości pliku można przypisać wartość lub połączyć właściwość ze zdefiniowanymi informacjami w pliku takimi, jak nazwane komórki. Na przykład można utworzyć niestandardową właściwość pliku, która jest połączona z komórką o nazwie "Suma" we wszystkich plikach budżetu, a następnie wyszukiwać pliki budżetu o sumach przekraczających pewną kwotę. Aby przypominać o potrzebie ustawienia właściwości pliku, można tak ustawić program Microsoft Excel, aby wyświetlał okno dialogowe Właściwości przy pierwszym zapisywaniu pliku.

Co chcesz zrobić?

Ustawić właściwości pliku dla aktywnego skoroszytu

Ustawić właściwości pliku dla dowolnego pliku Microsoft Excel lub Office

Utworzyć niestandardowe właściwości pliku dla aktywnego skoroszytu

Utworzyć niestandardowe właściwości pliku połączone z zawartością aktywnego skoroszytu

Automatycznie wyświetlać okno dialogowe Właściwości przy pierwszym zapisywaniu skoroszytów


Ustawianie właściwości pliku dla aktywnego skoroszytu

1	W menu Plik kliknij polecenie Właściwości.

Pokaż

2	Kliknij kartę Podsumowanie.

3	Wpisz żądane informacje w polach właściwości plików.

Uwagi

•	Właściwości pliku nie są z nim faktycznie związane, dopóki plik nie zostanie zapisany.

•	Polecenie Właściwości jest niedostępne, jeśli skoroszyt jest chroniony przed zmianami. Aby uzyskać informacje na temat usuwania zabezpieczenia ze skoroszytu, kliknij  [image].


Ustawianie właściwości plików dla dowolnego pliku Microsoft Excel lub Office

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk zawierający żądany plik.

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż uda ci się otworzyć folder zawierający żądany plik.

Jeśli nie możesz znaleźć pliku na liście folderów, możesz go poszukać.

Jak?

4	Kliknij plik, którego właściwości chcesz ustawić.

5	Kliknij przycisk Polecenia i ustawienia  [image], a następnie kliknij przycisk Właściwości.

6	Aby dodać lub zmienić właściwości, wprowadź informacje i wybierz żądane opcje. Następnie kliknij przycisk OK, aby zamknąć okno dialogowe Właściwości.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

7	Aby zamknąć okno dialogowe Otwórz bez otwierania pliku, kliknij przycisk Anuluj.

Uwaga   Nie można ustawić właściwości plików, które nie są plikami Office, na przykład plików tekstowych.


Tworzenie niestandardowych właściwości pliku dla aktywnego skoroszytu

1	W menu Plik kliknij polecenie Właściwości.

Pokaż

2	Kliknij kartę Niestandardowe.

3	W polu Nazwa wpisz nazwę niestandardowej właściwości lub zaznacz nazwę na liście.

4	W polu Typ kliknij typ danych właściwości, którą chcesz dodać.

5	W polu Wartość wpisz wartość właściwości.

Wpisana wartość musi odpowiadać typowi wybranemu w polu Typ. Jeśli na przykład w polu Typ został kliknięty typ Liczba, w polu Wartość należy wpisać liczbę. Wartości nie odpowiadające typowi danych właściwości są przechowywane jako tekst.

6	Kliknij przycisk Dodaj.


Tworzenie niestandardowych właściwości pliku połączonych z zawartością aktywnego skoroszytu

Przed rozpoczęciem tej procedury należy nazwać komórkę lub zakres, z którym właściwość ma być połączona. W przeciwnym wypadku pole wyboru Łącz z zawartością będzie niedostępne. Aby uzyskać informacje na temat  nazywania komórki lub zakresu, kliknij  [image].

1	W menu Plik kliknij polecenie Właściwości.

Pokaż

2	Kliknij kartę Niestandardowe.

3	W polu Nazwa wpisz nazwę niestandardowej właściwości.

4	Zaznacz pole wyboru Łącz z zawartością.

5	W polu Źródło kliknij zdefiniowaną zawartość, z którą chcesz połączyć właściwość, a następnie kliknij przycisk Dodaj.

Uwaga   Gdy połączenie zostanie przerwane — na przykład wskutek usunięcia komórki lub zakresu ze skoroszytu — właściwość pliku przechowuje dane ostatnio zapisane w komórce lub w zakresie.


Korzystanie z programu Microsoft Outlook do przeglądania plików według ich właściwości

Aby możliwe było wykonanie poniższej procedury, musi być zainstalowany program Microsoft Office 97 lub Microsoft Outlook 97.

1	Otwórz program Outlook.

2	Przeciągnij lub skopiuj pliki, które chcesz przeglądać do foldera Outlook.

3	W oknie programu Outlook kliknij folder zawierający dodane przed chwilą pliki.

4	W menu Widok kliknij polecenie Pokaż pola.

5	W polu Dostępne pola kliknij właściwość pliku, który chcesz oglądać, a następnie kliknij przycisk Dodaj.


Podgląd zawartości i właściwości pliku

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w kliknij dysk zawierający plik, który chcesz oglądać.

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż uda ci się otworzyć folder zawierający żądany plik.

Jeśli nie możesz znaleźć pliku na liście folderów, możesz go poszukać.

Jak?

4	Kliknij żądany plik.

5	Aby wykonać podgląd zawartości pliku przed jego otwarciem, kliknij przycisk Podgląd [image].

Aby obejrzeć właściwości takie, jak rozmiar pliku, typ i datę ostatniej modyfikacji wielu plików w folderze, kliknij przycisk Szczegóły [image].

Aby obejrzeć właściwości pliku takie, jak temat lub statystyka, kliknij przycisk Właściwości [image].


Zmiana nazwiska autora skoroszytu

Nazwisko autora jest używane do takich funkcji, jak właściwości pliku i udostępnianie skoroszytów.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

2	W polu Nazwa użytkownika wpisz nazwę.

Wpisana nazwa pojawi się w polu Autor na karcie Podsumowanie (polecenie Właściwości w menu Plik) przy każdym tworzeniu nowego pliku.

Wskazówka   Aby zmienić nazwisko autora tylko aktywnego pliku, kliknij polecenie Właściwości w menu Plik, a następnie wpisz nowe nazwisko w polu Autor na karcie Podsumowanie.


Automatyczne wyświetlanie okna dialogowego Właściwości przy zapisywaniu skoroszytów po raz pierwszy

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

2	Zaznacz pole wyboru Monituj o właściwość skoroszytu.


Ustawianie właściwości, aby skoroszyt był tylko do odczytu

Jeśli skoroszyt został ustawiony jako tylko do odczytu, wprowadzone do niego zmiany nie mogą być zapisane w tym samym pliku skoroszytu. Można jednak użyć polecenia Zapisz jako (menu Plik) do zapisania innej wersji tego pliku pod inną nazwą lub w innym miejscu.

1	W menu Start systemu Windows wskaż polecenie Programy, a następnie kliknij ikonę Eksplorator Windows.

2	W oknie Eksploracja otwórz dysk lub folder zawierający plik.

3	Kliknij nazwę pliku.

4	W menu Plik kliknij polecenie Właściwości.

5	Na karcie Ogólne zaznacz pole wyboru Tylko do odczytu.


Zapisywanie kopii skoroszytu

1	Otwórz skoroszyt, którego kopię chcesz utworzyć.

2	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

3	W polu Nazwa pliku wpisz nową nazwę dla skoroszytu.

4	Kliknij przycisk Zapisz.

Wskazówka   Aby zapisać kopię w innym folderze, kliknij inny dysk w polu Zapisz w lub kliknij inną nazwę folderu na liście folderów albo jedno i drugie. Aby zapisać kopię w nowym folderze, kliknij przycisk Utwórz nowy folder [image].


Zapisywanie skoroszytu do wykorzystania w innym programie

Ostrzeżenie   Jeśli skoroszyt Microsoft Excel 97 zostanie zapisany w innym formacie pliku, formaty i funkcje unikatowe dla programu Microsoft Excel 97 zostaną utracone. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

1	Otwórz skoroszyt, który chcesz zapisać w celu wykorzystania w innym programie.

2	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

3	W polu Nazwa pliku wpisz nową nazwę dla skoroszytu.

4	W polu Zapisz jako typ kliknij format pliku, o którym wiadomo, że może być otwarty w innym programie.

5	Kliknij przycisk Zapisz.

Uwaga   Aby uzyskać informacje na temat ustawiania domyślnego formatu plików do zapisywania skoroszytów oraz używania skoroszytów we wcześniejszych wersjach programu Microsoft Excel, kliknij  [image].


Otwieranie pliku pochodzącego z innego programu i zapisywanie go jako skoroszytu Microsoft Excel

1	Kliknij przycisk Otwórz [image].

2	W polu Szukaj w zlokalizuj dysk, folder lub lokalizację internetową zawierającą plik, który chcesz otworzyć.

3	W polu Pliki typu kliknij bieżący format pliku.

Można także wpisać rozszerzenie nazwy pliku bieżącego formatu w polu Nazwa pliku, a następnie kliknąć przycisk Znajdź teraz. Na przykład można wpisać *.wk4, aby znaleźć pliki programu  Lotus 1-2-3 w wersji 4.0.

4	Kliknij dwukrotnie plik.

Chociaż plik wygląda, jak gdyby był w formacie pliku skoroszytu Microsoft Excel, rzeczywisty format pliku nie ulega zmianie.

5	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

6	W polu Zapisz jako typ kliknij opcję Skoroszyt Microsoft Excel (*.xls).

7	Kliknij przycisk Zapisz.

Wskazówki

•	Aby zapisać zmiany w pliku w jego pierwotnym formacie, kliknij polecenie Zapisz  [image], a nie polecenie Zapisz jako w menu Plik, a następnie potwierdź, że chcesz zastąpić istniejącą wersję pliku.

•	Jeśli program Microsoft Excel nie może otworzyć pliku z powodu braku odpowiedniego konwertera plików, otwórz plik w programie, w którym został utworzony, a następnie zapisz go w zgodnym formacie pliku możliwym do otwarcia w programie Microsoft Excel — na przykład zapisz go jako plik tekstowy.


Zapisywanie kopii zapasowej skoroszytu

1	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	Zaznacz pole wyboru Zawsze z kopią zapasową.

4	Kliknij przycisk OK.

5	Kliknij przycisk Zapisz.


Przy próbie zapisu zmian w skoroszycie wyświetlany jest komunikat z informacją, że skoroszyt jest tylko do odczytu.

Nie można zapisać zmian w skoroszycie tylko do odczytu. Aby zapisać zmiany, należy zapisać skoroszyt pod nową nazwą. Jeśli skoroszyt jest zapisywany w innym lub nowym folderze, można użyć tej samej nazwy.


Przy zapisie skoroszytu z moim własnym rozszerzeniem nazwy, dodawane jest także rozszerzenie .xls.

Aby zapisać skoroszyt z rozszerzeniem nazwy innym niż domyślne rozszerzenie *.xls, należy zamknąć całą nazwę pliku w cudzysłowie, na przykład "Budżet.abc"

Zmienia się tylko widoczne rozszerzenie - format pliku nie ulega zmianie. Aby uzyskać informacje na temat zapisywania skoroszytu w innym formacie pliku, kliknij  [image].


Zamykanie skoroszytu

•	W menu Plik kliknij polecenie Zamknij.

Aby zamknąć wszystkie otwarte skoroszyty bez zakończenia programu, trzymając naciśnięty klawisz SHIFT kliknij polecenie Zamknij wszystkie w menu Plik.


Zapisany plik zawiera dwie kropki w nazwie pliku.

Chociaż nazwy plików w systemie Windows 95 mogą zawierać niektóre znaki interpunkcyjne takie, jak kropka lub przecinek, nie należy kończyć nazwy pliku kropką. Program Microsoft Excel dodaje kropkę i domyślne rozszerzenie nazwy pliku do nazwy pliku określonej przez użytkownika. Rozszerzenie nazwy pliku identyfikuje typ pliku, a program korzysta z niego przy otwieraniu pliku.


Dodawanie, zmiana lub usuwanie wypełnienia w obiekcie rysunkowym

Obiekty można wypełniać kolorami pełnymi lub gradientem, deseniem, teksturą lub rysunkiem. Przy każdej operacji wypełniania obiektu nowe wypełnienie zastępuje poprzednie.

Co chcesz zrobić?

Dodać lub zmienić wypełnienie w postaci gradientu, deseniu, tekstury lub rysunku

Zmienić kolor wypełnienia

Usunąć wypełnienie


Zmiana koloru wypełnienia

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Kliknij strzałkę obok pola Kolor wypełnienia [image], a następnie kliknij żądany kolor.

Jeśli żądany kolor jest niewidoczny, kliknij przycisk  Więcej kolorów wypełnienia. Kliknij kolor na karcie Standardowe albo kliknij kartę Niestandardowe i utwórz własny kolor, a następnie kliknij przycisk OK.


Dodawanie lub zmiana wypełnienia w postaci gradientu (cieniowanie), deseniu, tekstury lub rysunku

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Kliknij strzałkę obok pola Kolor wypełnienia [image], kliknij przycisk Efekty wypełnienia, a następnie kliknij kartę Gradient, Tekstura, Rysunek lub Deseń.

3	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image] , a następnie kliknij opcję.


Usuwanie wypełnienia

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Kliknij strzałkę obok pola Kolor wypełnienia [image],  a następnie kliknij przycisk Bez wypełnienia.


Wyświetlanie podzbioru wierszy na liście przez zastosowanie filtrów

Filtry można na raz stosować tylko do jednej listy na arkuszu roboczym.

1	Kliknij komórkę na liście, którą chcesz poddać filtrowaniu.

2	W menu Dane wskaż polecenie Filtr, a następnie w podmenu kliknij polecenie Autofiltr.

3	Aby wyświetlić tylko wiersze zawierające określoną wartość, kliknij strzałkę w kolumnie zawierającej dane, które chcesz wyświetlić.

4	Kliknij wartość.

5	Aby zastosować dodatkowy warunek oparty na wartości w innej kolumnie, powtórz kroki 3 i 4 w innej kolumnie.

Aby listę poddać filtrowaniu według dwóch wartości w tej samej kolumnie albo zastosować operatory porównania inne niż równa się, kliknij strzałkę w kolumnie, a następnie kliknij opcję Inne. Aby uzyskać informacje na temat wyświetlania wierszy przez porównywanie wartości, kliknij  [image].

Uwagi

•	Gdy filtr zostanie zastosowany do kolumny, jedynymi filtrami dostępnymi dla pozostałych kolumn są wartości widoczne na filtrowanej liście.

•	Jeśli korzysta się z Autofiltru do kolumny, można zastosować co najwyżej dwa warunki. Jeśli zachodzi potrzeba zastosowania trzech lub więcej warunków do jednej kolumny, jako kryteria należy użyć wartości obliczeniowych albo skopiować rekordy do innej lokalizacji, co umożliwi zastosowanie filtrów zaawansowanych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat użycia filtrów zaawansowanych, kliknij  [image].


Wyświetlanie podzbioru wierszy przez porównywanie wartości

Aby znaleźć określone wartości w wierszach na liście używając jednego lub dwóch kryteriów porównania dla tej samej kolumny, kliknij strzałkę w kolumnie zawierającej dane, które chcesz porównywać, a następnie kliknij opcję Inne.

•	Aby było spełnione jedno kryterium, w pierwszym polu pod nazwą Pokaż wiersze, w których  kliknij operator porównania, który chcesz zastosować, a następnie w polu położonym bezpośrednio po prawej stronie operatora porównania wprowadź wartość, która ma być spełniona.

•	Aby wyświetlić wiersze spełniające dwa warunki, wprowadź operator porównania i żądaną wartość, a następnie kliknij przycisk opcji ORAZ. W drugim polu operatora i wartości wprowadź operator porównania i żądaną wartość.

•	Aby wyświetlić wiersze spełniające jeden warunek lub drugi warunek, wprowadź operator porównania i żądaną wartość, a następnie kliknij przycisk opcji LUB. W drugim polu operatora i wartości wprowadź operator porównania i żądaną wartość.

Aby uzyskać informacje na temat kryteriów porównania, kliknij  [image].


Filtrowanie listy z wykorzystaniem kryteriów zaawansowanych

Arkusz roboczy powinien mieć przynajmniej trzy puste wiersze, które mogą być użyte jako zakres kryterium powyżej listy. Lista musi mieć etykiety kolumn.

1	Skopiuj z listy etykiety kolumn zawierających wartości, które chcesz filtrować.

2	Wklej etykiety kolumn w pierwszym pustym wierszu zakresu kryterium.

3	W wierszach poniżej etykiet kolumn wpisz kryteria, które mają być spełnione. Upewnij się, czy między wartościami kryteriów a listą jest przynajmniej jeden pusty wiersz.

Aby obejrzeć przykłady kryteriów, kliknij  [image].

4	Kliknij komórkę na liście.

5	W menu Dane wskaż polecenie Filtr, a następnie w podmenu kliknij polecenie Filtr zaawansowany.

6	Aby filtrować listę przez ukrycie wierszy, które nie spełniają kryteriów, kliknij przycisk Filtruj listę na miejscu.

Aby filtrować listę przez kopiowanie wierszy spełniających kryteria do innego obszaru arkusza roboczego, kliknij pole Kopiuj w inne miejsce, a następnie kliknij lewy górny róg obszaru wklejania.

7	W polu Zakres kryteriów wprowadź odwołanie do zakresu kryteriów włącznie z etykietami kryteriów.

Aby podczas wybierania zakresu kryteriów tymczasowo usunąć okno dialogowe Zaawansowany filtr, kliknij przycisk Zwiń okno dialogowe  [image].

Wskazówka   Jeśli arkusz roboczy zawiera zakres o nazwie Kryteria, w polu Zakres kryteriów pojawi się automatycznie odwołanie do tego zakresu.


Przykłady zaawansowanych kryteriów filtrowania

Zaawansowane kryteria filtrowania mogą zawierać wiele warunków stosowanych w jednej kolumnie, wiele kryteriów stosowanych do wielu kolumn i warunki tworzone jako wynik formuły.

Trzy lub więcej warunków w jednej kolumnie

Jeśli trzeba zastosować trzy lub więcej warunków w jednej kolumnie, wpisz kryteria bezpośrednio jedno pod drugim w oddzielnych wierszach. Na przykład poniższy zakres kryteriów powoduje wyświetlenie wierszy zawierających w kolumnie Przedstawiciel handlowy nazwiska "Davolio", "Buchanan" lub "Suyama".

Kryteria z dwóch lub więcej kolumn

Aby znaleźć dane spełniające jeden warunek w dwóch lub więcej kolumnach, wprowadź wszystkie kryteria w tym samym wierszu zakresu kryteriów. Na przykład poniższy zakres kryteriów powoduje wyświetlenie wszystkich wierszy zawierających słowo "Produkcja" w kolumnie Typ, nazwisko "Davolio" w kolumnie Przedstawiciel handlowy i wartości sprzedaży większe niż 1 000 złotych.

Uwaga   Korzystając z polecenia Autofiltr z menu Dane można także określać wiele warunków dla różnych kolumn i wyświetlać tylko wiersze, które spełniają wszystkie warunki.

Aby znaleźć dane spełniające warunek w jednej kolumnie albo warunek w innej kolumnie, wprowadź kryteria w różnych wierszach zakresu kryteriów. Na przykład poniższy zakres kryteriów powoduje wyświetlenie wszystkich wierszy zawierających słowo "Produkcja" w kolumnie Typ, nazwisko "Davolio" w kolumnie Przedstawiciel handlowy albo wartości sprzedaży większe niż 1 000 złotych.

Aby znaleźć wiersze spełniające jeden z dwóch warunków w jednej kolumnie i jeden z dwóch warunków w innej kolumnie, wprowadź kryteria w oddzielnych wierszach. Na przykład poniższy zakres kryteriów powoduje wyświetlenie wszystkich wierszy zawierających nazwisko Davolio w kolumnie Przedstawiciel handlowy i wartości sprzedaży większe niż 3 000 złotych albo wierszy zawierających nazwisko Buchanan w kolumnie Przedstawiciel handlowy i wartości sprzedaży większe niż 1 500 złotych.

Warunki tworzone jako wynik formuły

Jako kryterium można wykorzystać wartość obliczeniową będącą wynikiem formuły. Gdy formuła jest używana do utworzenia kryterium, nie należy używać etykiety kolumn do etykiety kryterium. Należy pozostawić etykietę kryterium pustą albo użyć etykiety, która nie jest etykietą kolumny na liście. Na przykład poniższy zakres kryteriów powoduje wyświetlenie wszystkich wierszy, które w kolumnie G zawierają wartość większą niż średnia z komórek E5: E14. Nie jest w nim używana etykieta kryterium.

Uwagi

•	Formuła wykorzystana do określenia warunku musi zawierać odwołanie do etykiety kolumny (na przykład Sprzedaż) lub odwołanie do odpowiedniego pola w pierwszym rekordzie. W poniższym przykładzie G5 stanowi odwołanie do pola (kolumna G) w pierwszym rekordzie (wiersz 5) listy.

•	W formule można użyć etykiety kolumny zamiast względnego odwołania do komórki lub nazwy zakresu. Gdy w komórce zawierającej kryterium program Microsoft Excel wyświetla wartość błędu taką, jak #NAZWA? lub #WARTOŚĆ!, można ten błąd zignorować, ponieważ nie wpływa on na sposób filtrowania listy.


Usuwanie filtrów z listy

•	Aby usunąć filtr z jednej kolumny na liście, kliknij strzałkę obok kolumny, a następnie kliknij przycisk Wszystkie.

•	Aby usunąć filtry zastosowane do wszystkich kolumn na liście, w menu Dane wskaż polecenie Filtr, a następnie w podmenu kliknij polecenie Pokaż wszystko.

•	Aby usunąć strzałki filtru z listy, w menu Dane wskaż polecenie Filtr, a następnie w podmenu kliknij polecenie Autofiltr.


Typy kryteriów porównania

W zakresie kryteriów można używać następujących typów kryteriów porównania w filtrach zaawansowanych lub w filtrach niestandardowych.

Seria znaków

Aby na liście znaleźć wiersze zawierające dokładną wartość, wpisz tekst, liczbę, datę lub wartość logiczną w komórce poniżej etykiety kryterium. Na przykład wpisanie wartości 98133 poniżej etykiety Kod pocztowy w zakresie kryteriów powoduje, że program Microsoft Excel wyświetla tylko wiersze zawierające wartość kodu pocztowego "98133".

Gdy tekst jest używany jako kryterium w filtrze zaawansowanym, program Microsoft Excel znajduje wszystkie elementy zaczynające się od tego tekstu. Jeśli na przykład jako kryterium zostanie wpisany tekst Dav, zostaną znalezione nazwiska "Davolio", "David" i "Davis." Aby wyszukać tylko określony tekst, należy wpisać następującą formułę, gdzie argument tekst jest tekstem, który ma być znaleziony.

=''=tekst''

Symbole wieloznaczne

Aby znaleźć wartości tekstu, które mają niektóre znaki jednakowe, należy zastosować symbol wieloznaczny. Symbol wieloznaczny reprezentuje jeden lub kilka nieokreślonych znaków.

Aby znaleźć	Użyj	Przykład
Dowolny pojedynczy znak w tym samym położeniu co znak zapytania	? (znak zapytania)	k?walski znajduje "kowalski" i "kawalski"
Dowolną liczbę znaków w tym samym położeniu co gwiazdka	* (gwiazdka)	*wschód znajduje "Północnywschód" i "Południowywschód"
Znak zapytania, gwiazdka lub tylda	~ (tylda), a po niej ?, *, lub ~	fy91~? Znajduje "fy91?"
Wartości w określonych granicach

Aby wyświetlać tylko wiersze mieszczące się w pewnych granicach, w komórce poniżej etykiety kryterium należy wpisać operator porównania, a po nim wartość. Na przykład, aby znaleźć wiersze, których wartości jednostkowe są większe lub równe 1 000, w zakresie kryteriów pod etykietą kryterium Jednostki należy wpisać >=1000.

Uwaga   Podczas obliczania danych program Microsoft Excel nie rozróżnia wielkich i małych liter.


Opcje automatycznego filtrowania

Aby	Kliknij
Wyświetlać wszystkie wiersze	Wszystkie
Wyświetlać wszystkie wiersze, których wartości mieszczą się między określoną górną i dolną granicą, według elementów lub procentowo. Na przykład ilości mieszczące się w górnych 10 procentach sprzedaży	10 pierwszych
Zastosować dwie wartości kryteriów w bieżącej kolumnie albo użyć operatorów porównania innych niż ORAZ (operator domyślny)	Inne
Wyświetlać tylko wiersze zawierające pustą komórkę w kolumnie	Puste
Wyświetlać tylko wiersze zawierające wartość w kolumnie	Nie puste
Uwaga   Opcje Puste i Nie puste są dostępne tylko wówczas, gdy kolumna, która ma być filtrowana zawiera pustą komórkę.


Obracanie lub przerzucanie obiektu rysunkowego

Obiekt rysunkowy można obrócić w lewo lub w prawo o 90 stopni lub o dowolny inny kąt. Można także przerzucać obiekt w poziomie lub w pionie. Można przerzucić lub obrócić jeden obiekt, zestaw obiektów lub grupę obiektów. Jeśli jednak obracany jest lub przerzucany Autokształt , do którego jest dołączony tekst, ten tekst nie zostanie obrócony lub przerzucony wraz z figurą.

Importowane rysunki nie mogą być obracane ani przerzucane. Jeśli jednak można rozgrupować importowany obiekt, a następnie ponownie zgrupować jego składniki, obrócenie lub przerzucenie obiektu stanie się możliwe.

Co chcesz zrobić?

Obrócić obiekt rysunkowy o dowolny kąt

Obrócić obiekt rysunkowy o 90 stopni w lewo lub w prawo

Przerzucić obiekt rysunkowy w poziomie lub w pionie


Obracanie obiektu rysunkowego o dowolny kąt

1	Zaznacz obiekt, który chcesz obrócić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Dowolny obrót   [image].

3	Przeciągnij narożnik obiektu w kierunku, w którym chcesz go obrócić.

4	Kliknij poza obiektem aby potwierdzić obrót.

Wskazówki

•	Aby wymusić obrót obiektu o kąt 15 stopni, używając narzędzia Dowolny obrót, trzymaj naciśnięty klawisz SHIFT.

•	Aby obrócić obiekt wokół uchwytu położonego na przeciwko uchwytu używanego do obracania, używając narzędzia Dowolny obrót, trzymaj naciśnięty klawisz CTRL.


Obracanie obiektu rysunkowego o 90 stopni w lewo lub w prawo

1	Zaznacz obiekt, który chcesz obrócić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, a następnie wskaż przycisk Obróć lub przerzuć.

3	Aby obrócić obiekt o 90 stopni w lewo, kliknij przycisk Obróć w lewo.

Aby obrócić obiekt o 90 stopni w prawo, kliknij przycisk Obróć w prawo.


Przerzucanie obiektu rysunkowego w poziomie lub w pionie

1	Zaznacz obiekt, który chcesz przerzucić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, a następnie wskaż przycisk Obróć lub przerzuć.

3	Aby przerzucić obiekt w poziomie, kliknij przycisk Przerzuć w poziomie.

Aby przerzucić obiekt w pionie, kliknij przycisk Przerzuć w pionie.


Formatowanie i funkcje nie przenoszone podczas konwersji plików

Format plików skoroszytu Microsoft Excel 97 zachowuje wszystkie dane arkuszy roboczych i wykresów, formatowanie, makra i inne funkcje dostępne w programie Microsoft Excel 97. Jeśli skoroszyt Microsoft Excel zostanie zapisany w innym formacie pliku, formatowanie, dane i inne funkcje mogą być utracone.

Uwaga   Do zapisywania plików skoroszytów w celu wykorzystania w programie Microsoft Multiplan można stosować format SYLK (Symbolic Link). Program Microsoft Excel 97nie zawiera konwerterów do konwersji plików skoroszytów bezpośrednio do formatu Multiplan.

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Skoroszyt Microsoft Excel 97 i 5.0/95

Skoroszyt Microsoft Excel w wersji 5.0/95

Skoroszyt Microsoft Excel w wersji 4.0

Arkusz roboczy Microsoft Excel w wersji 4.0

Arkusz roboczy Microsoft Excel 3.0

Arkusz roboczy Microsoft Excel 2.x

Program Lotus 1-2-3 w wersji 4 (WK4)

Program Lotus 1-2-3 w wersji 3 (WK3)

Program Lotus 1-2-3 w wersji 3 (WK3, FM3)

Program Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1)

Program Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1, FMT)

Program Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1, ALL)

Program Lotus 1-2-3 w wersji 1.x (WKS)

Program Quattro Pro dla MS-DOS (WQ1)

Formaty plików dBASE (DBF 2, DBF 3, DBF 4)

Format SYLK (Symbolic Link)

Format DIF (Data Interchange Format)

Format CSV (rozdzielany przecinkami) (*.csv)

Format tekstowy (rozdzielany znakami tabulatora) (*.txt)

Formatowany tekst (rozdzielany spacjami)

Szablon


Skoroszyt Microsoft Excel 97 i 5.0/95

Przy zapisywaniu skoroszytu w formacie Microsoft Excel 97 i 5.0/95 jest on zapisywany w pojedynczym pliku zawierającym zarówno format Microsoft Excel 97, jak i Microsoft Excel 5.0/95. (Programy Microsoft Excel w wersji 5.0 i Microsoft Excel 95 mają identyczne formaty plików). Rozmiar pliku będzie większy ponieważ plik zawiera dwa zestawy danych.

Użytkownicy programu Microsoft Excel 97 mogą nadal pracować w skoroszytach zapisanych w podwójnym formacie bez utraty żadnych funkcji ani formatowania unikatowego w tej wersji. Gdy użytkownicy programu Microsoft Excel w wersji 5.0 lub Microsoft Excel 95 otwierają skoroszyt, wyświetlany jest komunikat z zaleceniem użycia pliku tylko do odczytu. Jeśli jednak użytkownicy zignorują zalecenie i zapiszą skoroszyt we wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel, funkcje i formatowanie dostępne tylko w programie Microsoft Excel 97 zostaną utracone. Aby uzyskać informacje na temat funkcji, które są tracone, kliknij  [image].

Aby uniknąć utraty wyników pracy wykonanej w programie Microsoft Excel 97, można zabezpieczyć skoroszyt przed zmianami przez wymaganie podania hasła upoważniającego do wprowadzania zmian w skoroszycie lub uczynić skoroszyt plikiem tylko do odczytu. Aby uzyskać informacje na temat przypisywania hasła, kliknij  [image]. Aby uzyskać informacje na temat ustawiania pliku skoroszytu jako tylko do odczytu, kliknij [image].


Skoroszyt Microsoft Excel w wersji 5.0/95

Następujące funkcje programu Microsoft Excel 97 nie są zachowywane przy zapisywaniu skoroszytu w formacie Microsoft Excel 5.0/95 (*.xls).

Właściwości i ustawienia skoroszytu

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95
65 536 wierszy na arkusz roboczy	Wiersze powyżej 16 384 są usuwane.
32 000 znaków na komórkę	Znaki powyżej 255 są usuwane.
Niestandardowe widoki zdefiniowane dla skoroszytu	Nie zapisywane.
Przyłączone paski narzędzi	Nie zapisywane.
Formatowanie

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95
Tekst formatowany z opcją Zmniejszaj, aby dopasować na karcie Wyrównanie okna dialogowego Komórki (menu Format)	Tekst ma pierwotny rozmiar punktowy (przed zastosowaniem opcji Zmniejszaj, aby dopasować).
Tekst obracany	Tekst obracany o kąty inne niż 90 stopni, -90 stopni lub 0 (zero) jest ustawiany w położeniu poziomym.
Wcięcia w obrębie komórek	Wcięcia są usuwane, a zawartości komórek są wyrównywane do lewej.
Komórki scalane	Komórki scalane są dzielone na pierwotne części. Dane są umieszczane w górnej lewej komórce.
Formatowanie warunkowe	Formatowanie warunkowe jest tracone, a komórkom jest przywracany styl Normalny.
Tła arkuszy	Nie zapisywane.
Nowe style obramowania	Style obramowania są przekształcane na najbliższy styl dostępny w programie Microsoft Excel 95 lub 5.0.
Funkcje wykresów

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95
Format wykresu kołowo-słupkowego	Zapisywany jako wykres kołowy typu 1.
Wykres bąbelkowy	Zapisywany jako wykres xy (punktowy) typu 1.
Znacznik 3-W (walec, ostrosłup i stożek)	Zapisywany jako wykres kolumnowy 3-W (kształt prostokątny).
Tabele danych na wykresach	Nie zapisywany.
Tekst obracany na osiach i etykietach danych	Zapisywany jako tekst zorientowany poziomo (0 [zero] stopni).
Wypełnienia gradientowe i desenie na elementach wykresów	Zapisywane jako najbliższy dostępny pełny kolor i deseń.
Cieniowanie na wykresach powierzchniowych	Cieniowanie nie jest zapisywane.
Oś skali czasu (kategorie osi x w formacie daty)	Specjalne informacje skalowania są tracone, a osie są przekształcane na normalne osie kategorii.
Cienie na seriach i punktach	Nie zapisywane.
Długie linie i znaczniki danych wykresu xy (punktowego)	Nie zapisywane.
Specjalne umieszczanie etykiet danych	Zapisywany w domyślnej lokalizacji dla elementów wykresu.
Funkcje analizy, tabeli przestawnej i dostępu do danych

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95
Odwołania w formułach wyrażone w języku naturalnym	Odwołania do etykiet  kolumn i wierszy są przekształcane na zapis odwołań A1. Nazwy komórek nazwanych i zakresów są zachowywane.
Nowe funkcje arkusza roboczego nie obsługiwane w programie Microsoft Excel 95 lub w wersji  5.0 (ŚREDNIA.A; MAX.A; MIN.A; ODCH.STANDARDOWE.A; ODCH.STANDARD.POPUL.A; WARIANCJA.A; WARIANCJA.POPUL.A; HIPERŁĄCZE; WEŹDANETABELI)	Program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową. Funkcji HIPERŁĄCZE odpowiada wartość =#N/D.
Pola obliczeniowe, elementy obliczeniowe i formatowanie oparte na strukturalnych tabelach danych	Te funkcje tabel przestawnych są zachowywane dopóki użytkownik nie zmieni lub nie odświeży danych tabeli przestawnej. Po takiej operacji zostają one utracone.
Chronione formatowanie w tabelach przestawnych	Formatowanie jest zachowywane, lecz zachowanie strukturalne jest tracone natychmiast po wprowadzeniu przez użytkowników jakichkolwiek zmian lub po odświeżeniu tabeli przestawnej.
Arkusz właściwości tabeli przestawnej	Wszystkie nowe właściwości w programie Microsoft Excel 97 są tracone, a wśród nich następujące: • Położenie pola strony w kolumnach lub wierszach • Przemienne wyświetlanie ciągów dla #N/D i błędu komórki • Pola strony oparte na serwerze • Funkcje Autosortowanie i Autopokazywanie w zastosowaniu do pól • Wiele wyborów na polach stron • Trwałe grupowanie i sortowanie • Dane pól wyświetlane jako liczby
Kwerendy Web i baz danych do zewnętrznych źródeł danych	Dane wynikowe ostatniej kwerendy są zapisywane, lecz kwerenda nie jest zapisywana.
Kwerendy parametryzowane	Kwerendy parametryzowane nie mogą być wykonywane ani edytowane.
Udostępniane kwerendy (połączenia bez nazwy źródła danych)	Pliki zawierające połączenia bez nazwy źródła danych są obsługiwane w programie Microsoft Excel 95 (z ODBC 2.0). W programie Microsoft Excel 5.0 (z ODBC 1.0), wyświetlany jest komunikat z żądaniem podania informacji o połączeniu.
Szablony raportów	Nie zapisywane.
Scenariusze	Scenariusze zdefiniowane dla każdego arkusza są zapisywane.
Obiekty OLE i grafika

Jeśli jako domyślny format pliku do zapisu skoroszytów zostanie wybrany format skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95, a następnie obiekt skoroszytu Microsoft Excel zostanie wstawiony do programu obsługującego OLE, dane obiektu są zapisywane w obu formatach Microsoft Excel 97 i Microsoft Excel 5.0/95. Gdy obiekt nie jest uaktywniony, jest on reprezentowany w dokumencie kontenera jako ikona, graficzna reprezentacja komórek arkusza roboczego albo jako wykres. Reprezentacja może zawierać funkcje unikatowe dla programu Microsoft Excel 97 takie, jak scalane komórki lub wykresy bąbelkowe. Jeśli użytkownicy programu Microsoft Excel w wersji 5.0 lub Microsoft Excel 95 uaktywnią obiekt w dokumencie kontenera, graficzna reprezentacja jest zastępowana przez obraz odzwierciedlający dane wersji 5.0/95. Jeśli użytkownicy zapiszą następnie dokument kontenera (albo jeśli dokument kontenera jest zapisywany automatycznie, na przykład za pomocą funkcji Autozapisywania), aktualizowane są tylko dane wersji 5.0/95. Dane programu Microsoft Excel 97 są tracone i nie można ich odzyskać. Dodatkowe informacje można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij  [image].

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95
Obiekty map	Zapisywane.
Obiekty WordArt	Zapisywane jako wypełniony prostokąt.
Obiekty rysunkowe Autokształt	Przekształcane na obiekty rysunkowe Microsoft Excel 5.0/95; trójwymiarowe kształty są zachowywane jako obiekty dwuwymiarowe.
Obiekty wykresów organizacyjnych	Zapisywane.
Obrazy skanowanych fotografii	Obrazy, które są wstawiane w formacie dostępnym w programie Microsoft Excel 95 lub w wersji 5.0 są zapisywane.
Funkcje grup roboczych i sieci Internet

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95
Komentarze	Komentarze są zapisywane jako uwagi komórek.
Hiperłącza	Nie zapisywane.
Rejestrowanie zmian i inspekcji	Historia zmian jest tracona.
Udostępniane skoroszyty	Skoroszyt jest wykluczany z użytku udostępnianego, a historia zmian jest tracona.
Reguły sprawdzania danych określone dla komórek	Nie zapisywane.
Funkcje programowania

Moduły Visual Basic są przekształcane na arkusze modułów. Cały tekst w module jest zachowywany, jednak nie wszystkie nowe obiekty, metody i właściwości w programie Microsoft Excel 97 są obsługiwane w formacie Microsoft Excel 5.0/95. W niektórych wypadkach, aby uruchomić makra, trzeba poddać edycji przekształcony kod. Arkusze makr Microsoft Excel (arkusze .xlm) są zachowywane bez utraty funkcji. Dodatkowe informacje na temat zgodności można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij [image].

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 5.0/95
Formanty ActiveX	Formanty ActiveX są wyświetlane w skoroszycie lecz nie mogą być używane.
Formanty okna dialogowego Formularze Office	Nie obsługiwane.


Skoroszyt Microsoft Excel w wersji 4.0

Jeśli skoroszyt Microsoft Excel 97 zostanie zapisany jako skoroszyt Microsoft Excel 4.0, wszystkie arkusze skoroszytu są zapisywane w wynikowym pliku skoroszytu 4.0 .xlw jako związane arkusze robocze lub arkusze wykresów. Jednak użytkownicy programu Microsoft Excel 4.0 w systemie Windows w wersji 3.1 nie będą mogli otwierać skoroszytów zawierających więcej niż 25 arkuszy.

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 4.0
65 536 wierszy na arkusz roboczy	Wiersze powyżej 16 384 są usuwane.
32 000 znaków na komórkę	Znaki powyżej 255 są usuwane.
Moduły Visual Basic dla aplikacji (VBA) 97, arkusze modułów VBA	Nie zapisywane.
Arkusze dialogów, formanty okna dialogowego Formularze Office	Nie zapisywane.
Funkcje formatowania i układu

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 4.0
Podział na niepełne strony	Podział na niepełne strony jest zapisywany jako podział na pełne strony.
Komórki zawierające tekst w różnych formatach	Cały tekst w komórce przejmuje format pierwszego znaku w komórce.
Tekst formatowany z opcją Zmniejszaj, aby dopasować na karcie Wyrównanie okna dialogowego Komórki (menu Format)	Tekst ma pierwotny rozmiar punktowy (przed zastosowaniem opcji Zmniejszaj, aby dopasować).
Tekst obracany	Tekst obracany o kąty inne niż 90 stopni, -90 stopni lub 0 (zero) jest ustawiany w położeniu poziomym.
Wcięcia w obrębie komórek	Wcięcia są usuwane, a zawartości komórek są wyrównywane do lewej.
Komórki scalane	Komórki scalane są dzielone na pierwotne części. Dane są umieszczane w górnej lewej komórce.
Formatowanie warunkowe	Formatowanie warunkowe jest tracone, a komórkom jest przywracany styl Normalny.
Tła arkuszy	Nie zapisywany.
Nowe style obramowania	Style obramowania są przekształcane na najbliższy styl dostępny w programie Microsoft Excel 4.0.
Funkcje wykresów

Wykresy osadzone są zapisywane w związanych arkuszach roboczych w pliku skoroszytu w wersji 4.0. Arkusze wykresów są zapisywane jako związane arkusze wykresów. Aby zapisać tylko aktywny arkusz wykresu, należy zapisać arkusz w formacie wykresu Microsoft Excel 4.0.

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 4.0
Format wykresu kołowo-słupkowego	Zapisywany jako wykres kołowy typu 1.
Wykres bąbelkowy	Zapisywany jako wykres xy (punktowy) typu 1.
Znacznik 3-W (walec, ostrosłup i stożek)	Zapisywany jako wykres kolumnowy 3-W (kształt prostokątny).
Wykresy złożone	Wszystkie serie są rysowane za pomocą pojedynczej osi wartości na wykresie typu podstawowego.
Linie trendu i słupki błędów	Nie zapisywane.
Tabele danych na wykresach	Nie zapisywane.
Tekst obracany na osiach i etykietach danych	Zapisywany jako tekst zorientowany poziomo (0 [zero] stopni).
Wypełnienia gradientowe i desenie na elementach wykresów	Zapisywane jako najbliższy dostępny pełny kolor i deseń.
Cieniowanie na wykresach powierzchniowych	Cieniowanie nie jest zapisywane.
Oś skali czasu (kategorie osi x w formacie daty)	Specjalne informacje skalowania są tracone, a osie są przekształcane na normalne osie kategorii.
Cienie na seriach i punktach	Nie zapisywane.
Długie linie i znaczniki danych wykresu xy (punktowego)	Nie zapisywane.
Specjalne umieszczanie etykiet danych	Zapisywane w domyślnej lokalizacji dla elementów wykresu.
Funkcje analizy, tabeli przestawnej i dostępu do danych

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 4.0
Formuły zawierające odwołania 3-W	W komórce zapisywana jest wartość formuły, lecz formuła nie jest zapisywana (formuła jest zastępowana przez =#N/A).
Tabele przestawne	Dane wyświetlane w strukturze bieżącej tabeli przestawnej są zapisywane.
Kwerendy Web (menu Dane, polecenia podmenu Pobierz dane zewnętrzne)	Dane wynikowe ostatniej kwerendy są zapisywane, lecz kwerenda nie jest zapisywana.
Kwerendy parametryzowane	Kwerendy parametryzowane nie mogą być wykonywane ani edytowane.
Szablony raportów	Funkcje dotyczące raportów nie są zapisywane.
Udostępniane kwerendy (połączenia bez nazwy źródła danych)	Nie zapisywane.
Odwołania w formułach wyrażone w języku naturalnym	Odwołania do etykiet  kolumn i wierszy są przekształcane na zapis odwołań A1. Nazwy komórek nazwanych i zakresów są zachowywane.
Zdefiniowane etykiety	Nie zapisywane.
Funkcje arkusza roboczego nie obsługiwane w programie Microsoft Excel w wersji 4.0	Program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową.
Scenariusze	Nazwy i dane komórek wynikowych i zmienianych są zapisywane.
Obiekty OLE i grafika

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 4.0
Obiekty OLE	Nie zapisywane.
Obiekty map	Nie zapisywane.
Obiekty WordArt	Nie zapisywane.
Obiekty rysunkowe typu Autokształt	Przekształcane na najbliższy dostępny obiekt rysunkowy Microsoft Excel 4.0; trójwymiarowe kształty są zachowywane jako obiekty dwuwymiarowe.
Obiekty wykresów organizacyjnych	Nie zapisywane.
Obrazy skanowanych fotografii	Obrazy wstawione w formacie obrazu (metaplik) są zapisywane.
Funkcje grup roboczych i sieci Internet

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 4.0
Komentarze	Komentarze są zapisywane jako uwagi komórek.
Hiperłącza	Nie zapisywane.
Rejestrowanie zmian i inspekcji	Historia zmian jest tracona.
Udostępniane skoroszyty	Skoroszyt jest wykluczany z użytku udostępnianego, a historia zmian jest tracona.
Reguły sprawdzania danych określone dla komórek	Nie zapisywane.
Funkcje programowania

Dodatkowe informacje na temat zgodności można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij [image].

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie skoroszytu Microsoft Excel 4.0
Arkusze makr Microsoft Excel (*.xlm)	Kod i funkcje makr są zapisywane.
Makra Visual Basic	Kod Visual Basic nie jest zapisywany.
Formanty ActiveX	Nie zapisywane.
Arkusze dialogów i formanty okna dialogowego Formularze Office	Nie zapisywane.


Arkusz roboczy Microsoft Excel w wersji 4.0

Jeśli skoroszyt Microsoft Excel 97 zostanie zapisany jako arkusz roboczy Microsoft Excel 4.0, w wynikowym pliku  *.xls zapisywany jest tylko aktywny arkusz roboczy. Jeśli arkusz zawiera formułę z odwołaniami 3-W do innych arkuszy w skoroszycie, nie można go zapisać w formacie wersji 4.0.

Aby uzyskać informacje na temat funkcji Microsoft Excel 97, które nie są zapisywane w formacie wersji 4.0, kliknij [image].


Arkusz roboczy Microsoft Excel w wersji 3.0

W wynikowym pliku arkusza roboczego 3.0 .xls zapisywany jest tylko aktywny arkusz roboczy. Jeśli arkusz zawiera formułę z odwołaniami 3-W do innych arkuszy w skoroszycie, nie można go zapisać w formacie wersji 3.0.

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 3.0
65 536 wierszy na arkusz roboczy	Wiersze powyżej 16 384 są usuwane.
32 000 znaków na komórkę	Znaki powyżej 255 są usuwane.
Moduły Visual Basic dla aplikacji (VBA) 97, arkusze modułów VBA	Nie zapisywane.
Arkusze dialogów, formanty okna dialogowego Formularze Office	Nie zapisywane.
Funkcje formatowania i układu

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 3.0
Komórki zawierające tekst w różnych formatach	Cały tekst w komórce przejmuje format pierwszego znaku w komórce.
Tekst formatowany z opcją Zmniejszaj, aby dopasować na karcie Wyrównanie okna dialogowego Komórki (menu Format)	Tekst ma pierwotny rozmiar punktowy (przed zastosowaniem opcji Zmniejszaj, aby dopasować).
Tekst obracany	Tekst obracany o kąty inne niż 90 stopni, -90 stopni lub 0 (zero) jest ustawiany w położeniu poziomym.
Wcięcia w obrębie komórek	Wcięcia są usuwane, a zawartości komórek są wyrównywane do lewej.
Komórki scalane	Komórki scalane są dzielone na pierwotne części. Dane są umieszczane w górnej lewej komórce.
Formatowanie warunkowe	Formatowanie warunkowe jest tracone, a komórkom jest przywracany styl Normalny.
Tła arkuszy	Nie zapisywane.
Nowe style obramowania	Style obramowania są przekształcane na najbliższy styl dostępny w programie Microsoft Excel 3.0.
Funkcje wykresów

Wykresy osadzone w aktywnym arkuszu roboczym są zapisywane w pliku arkusza roboczego wersji 3.0 *.xls. Aby zapisać arkusz wykresu, należy zapisać arkusz w formacie wykresu Microsoft Excel 3.0. Zapisywany jest tylko aktywny arkusz wykresu.

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	W formacie wykresu Microsoft Excel 3.0
Format wykresu kołowo-słupkowego	Zapisywany jako wykres kołowy typu 1.
Wykres bąbelkowy	Zapisywany jako wykres xy (punktowy) typu 1.
Wykres powierzchniowy	Zapisywany jako wykres kolumnowy 3-W.
Znacznik 3-W (walec, ostrosłup i stożek)	Zapisywany jako wykres kolumnowy 3-W.
Wykresy złożone	Wszystkie serie są rysowane za pomocą pojedynczej osi wartości na wykresie typu podstawowego.
Linie trendu i słupki błędów	Nie zapisywane.
Tabele danych na wykresach	Nie zapisywane.
Tekst obracany na osiach i etykietach danych	Zapisywany jako tekst zorientowany poziomo (0 [zero] stopni).
Wypełnienia gradientowe i desenie na elementach wykresów	Zapisywane jako najbliższy dostępny pełny kolor i deseń.
Oś skali czasu (kategorie osi x w formacie daty)	Specjalne informacje skalowania są tracone, a osie są przekształcane na normalne osie kategorii.
Cienie na seriach i punktach	Nie zapisywane.
Długie linie i znaczniki danych wykresu xy (punktowego)	Nie zapisywane.
Specjalne umieszczanie etykiet danych	Zapisywane w domyślnej lokalizacji dla elementów wykresu.
Funkcje analizy, tabeli przestawnej i dostępu do danych

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 3.0
Tabele przestawne	Dane wyświetlane w strukturze bieżącej tabeli przestawnej są zapisywane.
Kwerendy Web (menu Dane, polecenia podmenu Pobierz dane zewnętrzne)	Dane wynikowe ostatniej kwerendy są zapisywane, lecz kwerenda nie jest zapisywana.
Udostępniane kwerendy (połączenia bez nazwy źródła danych)	Nie zapisywane.
Kwerendy parametryzowane	Kwerendy parametryzowane nie mogą być wykonywane ani edytowane.
Szablony raportów	Funkcje dotyczące raportów nie są zapisywane.
Odwołania w formułach wyrażone w języku naturalnym	Odwołania do etykiet  kolumn i wierszy są przekształcane na zapis odwołań A1. Nazwy komórek nazwanych i zakresów są zachowywane.
Funkcje arkusza roboczego nie obsługiwane w programie Microsoft Excel w wersji 3.0	Program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową.
Scenariusze	Nie zapisywane.
Obiekty OLE i grafika

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 3.0
Obiekty OLE	Nie zapisywane.
Obiekty map	Nie zapisywane.
Obiekty WordArt	Nie zapisywane.
Obiekty rysunkowe Autokształt	Przekształcane na najbliższy dostępny obiekt rysunkowy Microsoft Excel 4.0; trójwymiarowe kształty są zachowywane jako obiekty dwuwymiarowe.
Obiekty wykresów organizacyjnych	Nie zapisywane.
Obrazy skanowanych fotografii	Obrazy wstawione w formacie obrazu (metaplik) są zapisywane.
Funkcje grup roboczych i sieci Internet

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 3.0
Komentarze	Komentarze są zapisywane jako uwagi komórek.
Hiperłącza	Nie zapisywane.
Rejestrowanie zmian i inspekcji	Historia zmian jest tracona.
Udostępniane skoroszyty	Skoroszyt jest wykluczany z użytku udostępnianego, a historia zmian jest tracona.
Reguły sprawdzania danych określone dla komórek	Nie zapisywane.
Funkcje programowania

Dodatkowe informacje na temat zgodności można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij  [image].

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 3.0
Arkusze makr Microsoft Excel (*.xlm)	Kod i funkcje makr są zapisywane.
Makra Visual Basic	Kod Visual Basic nie jest zapisywany.
Formanty ActiveX	Nie zapisywane.
Arkusze dialogów i formanty okna dialogowego Formularze Office	Nie zapisywane.


Arkusz roboczy Microsoft Excel 2.x

W wynikowym pliku  *.xls wersji  2.1 zapisywany jest tylko aktywny arkusz roboczy. Jeśli arkusz zawiera formułę z odwołaniami 3-W do innych arkuszy w skoroszycie, nie można go zapisać w formacie wersji 2.1.

Funkcja Microsoft Excel 97	Format arkusza roboczego Microsoft Excel 2.x
65 536 wierszy na arkusz roboczy	Wiersze powyżej 16 384 są usuwane.
32 000 znaków na komórkę	Znaki powyżej 255 są usuwane.
Moduły Visual Basic dla aplikacji (VBA) 97, arkusze modułów VBA	Nie zapisywane.
Arkusze dialogów, formanty okna dialogowego Formularze Office	Nie zapisywane.
Funkcje formatowania i układu

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	Format arkusza roboczego Microsoft Excel 2.x
Komórki zawierające tekst w różnych formatach	Cały tekst w komórce przejmuje format pierwszego znaku w komórce.
Tekst formatowany z opcją Zmniejszaj, aby dopasować na karcie Wyrównanie okna dialogowego Komórki (menu Format)	Tekst ma pierwotny rozmiar punktowy (przed zastosowaniem opcji Zmniejszaj, aby dopasować).
Wyrównanie tekstu	Formaty środkowania, wyrównania do lewej i wyrównania do prawej są zapisywane. Wszystkie inne wyrównania tekstu, a wśród nich wyrównanie do góry i do środka w pionie oraz zawijanie tekstu, nie są zapisywane. Tekst obracany i zorientowany pionowo jest zapisywany jako zorientowany poziomo.
Wcięcia w obrębie komórek	Wcięcia są usuwane, a zawartości komórek są wyrównywane do lewej.
Komórki scalane	Komórki scalane są dzielone na pierwotne części. Dane są umieszczane w górnej lewej komórce.
Formatowanie warunkowe	Formatowanie warunkowe jest tracone, a komórkom jest przywracany styl Normalny.
Tła arkuszy	Nie zapisywane.
Nowe style obramowania	Style obramowania są przekształcane na najbliższy styl dostępny w programie Microsoft Excel 2.x. Obramowania przekątne nie są zapisywane.
Funkcje wykresów

Wykresy osadzone w aktywnym arkuszu roboczym nie są zapisywane. Aby zapisać wykres, należy go przenieść na arkusz wykresu, a następnie zapisać arkusz w formacie wykresu Microsoft Excel 2.x . Zapisywany jest tylko aktywny arkusz wykresu.

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	Format wykresu Microsoft Excel 2.x
Format wykresu kołowo-słupkowego	Zapisywany jako wykres kołowy typu 1.
Wykres bąbelkowy	Zapisywany jako wykres xy (punktowy) typu 1.
Wykres powierzchniowy	Zapisywany jako wykres kolumnowy.
Znacznik 3-W (walec, ostrosłup i stożek)	Zapisywany jako wykres kolumnowy 2-W.
Wykresy złożone	Wszystkie serie są rysowane za pomocą pojedynczej osi wartości na wykresie typu podstawowego.
Linie trendu i słupki błędów	Nie zapisywane.
Tabele danych na wykresach	Nie zapisywane.
Tekst obracany na osiach i etykietach danych	Zapisywany jako tekst zorientowany poziomo (0 [zero] stopni).
Wypełnienia gradientowe i desenie na elementach wykresów	Zapisywany jako najbliższy dostępny pełny kolor i deseń.
Oś skali czasu (kategorie osi x w formacie daty)	Specjalne informacje skalowania są tracone, a osie są przekształcane na normalne osie kategorii.
Cienie na seriach i punktach	Nie zapisywane.
Długie linie i znaczniki danych wykresu xy (punktowego)	Nie zapisywane
Specjalne umieszczanie etykiet danych	Zapisywane w domyślnej lokalizacji dla elementów wykresu.
Funkcje analizy, tabeli przestawnej i dostępu do danych

Format lub funkcja Microsoft Excel 97	Format arkusza roboczego Microsoft Excel 2.x
Tabele przestawne	Dane wyświetlane w strukturze bieżącej tabeli przestawnej są zapisywane.
Kwerendy Web (menu Dane, polecenia podmenu Pobierz dane zewnętrzne)	Dane wynikowe ostatniej kwerendy są zapisywane, lecz kwerenda nie jest zapisywana.
Udostępniane kwerendy (połączenia bez nazwy źródła danych)	Nie zapisywany.
Kwerendy parametryzowane	Nie zapisywany.
Szablony raportów	Funkcje dotyczące raportów nie są zapisywane.
Odwołania w formułach wyrażone w języku naturalnym	Odwołania do etykiet  kolumn i wierszy są przekształcane na zapis odwołań A1. Zdefiniowane nazwy komórek i zakresów są zachowywane.
Funkcje arkusza roboczego nie obsługiwane w programie Microsoft Excel w wersji 2.x	Program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową.
Scenariusze	Nie zapisywane.
Obiekty OLE i grafika

Obiekty OLE, obiekty map i wykresów organizacyjnych, grafika i obiekty rysunkowe nie są zapisywane.

Funkcje grup roboczych i sieci Internet

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 2.x
Komentarze	Komentarze są zapisywane jako uwagi.
Hiperłącza	Nie zapisywane.
Rejestrowanie zmian i inspekcji	Historia zmian jest tracona.
Udostępniane skoroszyty	Skoroszyt jest wykluczany z użytku udostępnianego, a historia zmian jest tracona.
Reguły sprawdzania danych określone dla komórek	Nie zapisywane.
Funkcje programowania

Dodatkowe informacje na temat zgodności można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij  [image].

Funkcja Microsoft Excel 97	W formacie arkusza roboczego Microsoft Excel 2.x
Arkusze makr Microsoft Excel (*.xlm)	Kod i funkcje makr są zapisywane.
Makra Visual Basic	Kod Visual Basic nie jest zapisywany.
Formanty ActiveX	Nie zapisywane.
Arkusze dialogów i formanty okna dialogowego Formularze Office	Nie zapisywane.


Program Lotus 1-2-3 w wersji 4 (WK4)

W formacie programu Lotus 1-2-3 w wersji 4.0 (WK4) dane arkusza i formatowanie zapisywane są w pojedynczym pliku.

Następujące funkcje Microsoft Excel nie są zapisywane: kod Visual Basic, komentarze komórek, importowana grafika i obiekty rysunkowe, obiekty osadzone, scenariusze, formanty formularzy, hiperłącza, ustawienia sprawdzania poprawności danych i formatowanie warunkowe.

Dodatkowe informacje na temat konwersji skoroszytów Microsoft Excel na format pliku Lotus 1-2-3 można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij  [image].

Dane, formuły i inne funkcje arkusza roboczego

Tekst, wartości, formuły i inne funkcje arkusza roboczego są zapisywane w następujący sposób:

•	Liczba zapisywanych arkuszy roboczych zależy od ilości dostępnej pamięci. Zapisywane są nazwy arkuszy o długości nie przekraczającej 15 znaków.

•	Zapisywanych jest do 8 192 wierszy i do 255 znaków na komórkę.

•	Większość formuł jest zapisywanych. Jeśli formuła zawiera funkcję nie obsługiwaną przez program Lotus 1-2-3 w wersji 4, program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową.

•	Nowe funkcje A dostępne w programie Microsoft Excel 97 są przekształcane na odpowiednie funkcje programu Lotus 1-2-3; na przykład funkcja ŚREDNIA.A jest przekształcana na funkcję @AVG.

•	Operatory przecięcia (puste miejsce) i połączenia (przecinek) programu Microsoft Excel nie są przekształcane.

•	Zdefiniowane nazwy zakresów są zapisywane.

•	Odwołania 3-W i odwołania zewnętrzne do innych skoroszytów i arkuszy w formułach są zapisywane.

•	Osadzone wykresy są zapisywane w arkuszu w najbliższym dostępnym formacie wykresu Lotus 1-2-3. Wypełnienia gradientowe, desenie i cieniowanie są zapisywane w najbliższym dostępnym pełnym kolorze. Następujące funkcje wykresów nie są zapisywane: linie trendu i słupki błędów; cienie; znaczniki 3-W. Tekst obracany na osiach i etykietach danych jest zapisywany w orientacji poziomej.

•	Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Podział na strony i większość ustawień określonych w oknie dialogowym Ustawienia strony (menu Plik) jest zapisywanych.

•	Większość formatów liczb jest zapisywanych.

•	Liczby ujemne reprezentowane w programie Microsoft Excel jako  -1234 są zamykane w nawiasach.

•	Format finansowy, w którym symbole waluty są wyrównywane do lewej strony komórki, jest przekształcany na normalny format waluty.

•	Formaty specjalne i numery ubezpieczenia społecznego, numery telefoniczne i kody ZIP nie są zapisywane.

•	Formaty kombinowane daty i godziny (na przykład 12/9/97  14:45) są zapisywane tylko w formacie daty.

•	Formaty ułamków sekund są zapisywane w formacie Ogólnym z dwoma miejscami dziesiętnymi.

•	Formaty ułamkowe (na przykład 13/64) są przekształcane na ułamki dziesiętne.

•	Daty reprezentowane przez pierwszą literę miesiąca (na przykład, "S" dla stycznia) są zapisywane w formacie Ogólnym, co powoduje, że data jest wyświetlana jako numer seryjny.

Funkcje formatowania

Formaty Microsoft Excel są zapisywane w następujący sposób:

•	Zapisywane są szerokości kolumn i wysokości wierszy.

•	Formaty pogrubiony, kursywa i podkreślony są zapisywane; finansowy format podkreślony jest przekształcany na zwykły format podkreślony. Formaty wskaźnik górny, wskaźnik dolny i przekreślony nie są zapisywane. W komórkach zawierających tekst w różnych formatach cały tekst przejmuje format pierwszego znaku w komórce.

•	Czcionki, rozmiary czcionek i ich kolory są zapisywane.

•	Tekst formatowany z opcją Zmniejszaj, aby dopasować (karta Wyrównanie, okno dialogowe Komórki, menu Format) jest zapisywany w pierwotnym rozmiarze punktowym (przed zastosowaniem opcji Zmniejszaj, aby dopasować).

•	Tekst obracany i tekst zorientowany w pionie jest zapisywany w bieżącej orientacji.

•	Formatowanie środkowe, wyrównanie do prawej i wyrównanie do lewej jest zapisywane.

•	Wyrównanie do góry, do środka i do dołu w pionie jest zapisywane.

•	Wcięcia w obrębie komórek są usuwane, a zawartości komórek wyrównywane do lewej.

•	Komórki scalane są dzielone na pierwotne części. Dane są umieszczane w górnej lewej komórce.

•	Formatowanie warunkowe jest tracone, a komórkom jest przywracany styl Normalny.

•	Tła arkuszy nie są zapisywane.

•	Z wyjątkiem obramowań przekątnych formatowanie obramowań jest zapisywane. Styl obramowania linią przerywaną nie jest zapisywany. Kolory wypełnienia i desenie są przekształcane na najbliższy dostępny kolor i deseń obsługiwany przez program Lotus 1-2-3.


Program Lotus 1-2-3 w wersji 3 (WK3)

W formacie programu Lotus 1-2-3 w wersji 3 (WK3) zapisywany jest tylko tekst, wartości i formuły.

Następujące funkcje nie są zapisywane: kod Visual Basic, komentarze komórek, importowana grafika i obiekty rysunkowe, obiekty osadzone, scenariusze, formanty formularzy, hiperłącza, ustawienia sprawdzania poprawności danych i formatowanie warunkowe.

•	Liczba zapisywanych arkuszy roboczych zależy od ilości dostępnej pamięci. Nazwy arkuszy są przekształcane na domyślne nazwy arkuszy programu Lotus 1-2-3: A, B, C itd.

•	Zapisywanych jest do 8 192 wierszy i do 255 znaków na komórkę.

•	Większość formuł jest zapisywanych. Jeśli formuła zawiera funkcję nie obsługiwaną przez program Lotus 1-2-3 w wersji 3, program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową.

•	Nowe funkcje A dostępne w programie Microsoft Excel 97 są przekształcane na odpowiednie funkcje programu Lotus 1-2-3; na przykład funkcja ŚREDNIA.A jest przekształcana na funkcję @AVG.

•	Operatory przecięcia (puste miejsce) i połączenia (przecinek) programu Microsoft Excel nie są przekształcane.

•	Zdefiniowane nazwy zakresów są zapisywane.

•	Odwołania do wierszy o numerach większych niż 8 192 są zawijane na początek arkusza; na przykład odwołanie A8193 staje się odwołaniem A1 w przekształconym pliku WK3.

•	Odwołania 3-W i odwołania zewnętrzne do innych skoroszytów i arkuszy w formułach są zapisywane.

•	Osadzone wykresy są zapisywane jako oddzielne arkusze wykresów w najbliższym dostępnym formacie wykresu Lotus 1-2-3. Wypełnienia gradientowe, desenie i cieniowanie są zapisywane w najbliższym dostępnym pełnym kolorze. Następujące funkcje wykresów nie są zapisywane: linie trendu i słupki błędów; cienie; znaczniki 3-W. Tekst obracany na osiach i etykietach danych jest zapisywany w orientacji poziomej.

Wykresy osadzone są zapisywane w arkuszu, jeśli skoroszyt zostanie zapisany w formacie WK3, FM3 (1-2-3).

•	Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Jeśli skoroszyt jest zapisywany w formacie WK3 bez skojarzonego z nim pliku FM3, szerokości kolumn i większość formatów liczb jest zapisywanych. Wszystkie inne formaty komórek i tekstu są tracone. Czcionki są przekształcane na 10-punktową czcionkę Courier.

•	Ustawienia określone w oknie dialogowym Ustawienia strony (menu Plik) oraz ręczny podział na strony są tracone.

•	Większość formatów liczb jest zapisywanych.

•	Liczby ujemne reprezentowane w programie Microsoft Excel jako  -1234 są zamykane w nawiasach.

•	Format finansowy, w którym symbole waluty są wyrównywane do lewej strony komórki, jest przekształcany na normalny format waluty.

•	Formaty specjalne i numery ubezpieczenia społecznego, numery telefoniczne i kody ZIP nie są zapisywane.

•	Formaty kombinowane daty i godziny (na przykład 12/9/97  14:45) są zapisywane tylko w formacie daty.

•	Formaty ułamków sekund są zapisywane w formacie Ogólnym z dwoma miejscami dziesiętnymi.

•	Formaty ułamkowe (na przykład 13/64) są przekształcane na ułamki dziesiętne.

•	Daty reprezentowane przez pierwszą literę miesiąca (na przykład, "S" dla stycznia) są zapisywane w formacie Ogólnym, co powoduje, że data jest wyświetlana jako numer seryjny.

Dodatkowe informacje na temat konwersji skoroszytów Microsoft Excel na format pliku Lotus 1-2-3 można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij  [image].


Program Lotus 1-2-3 w wersji 3 (WK3, FM3)

Gdy skoroszyt Microsoft Excel jest zapisywany w formacie programu Lotus 1-2-3 w wersji 3 (WK3, FM3), dane są zapisywane w wynikowym pliku WK3, a informacje formatowania są zapisywane oddzielnie w pliku FM3. Jeśli plik WK3 zostanie otwarty w programie Microsoft Excel, formatowanie zawarte w skojarzonym pliku FM3 jest automatycznie stosowane.

Aby uzyskać informacje na temat danych zapisanych w pliku WK3, kliknij [image].

Aby uzyskać informacje na temat formatowania komórek i tekstu zapisanego w pliku FM3, kliknij [image].


Formaty programu Microsoft Excel zapisywane w plikach programu Lotus 1-2-3 FMT i FM3

Jeśli skoroszyt Microsoft Excel 97 zapisywany jest w pliku programu Lotus 1-2-3 w formacie WK1, FMT (1-2-3) (*.wk1) lub WK3, FM3 (1-2-3) (*.wk3), formatowanie jest zapisywane w oddzielnym pliku *.fmt lub *.fm3. Pliki formatowania są używane w programie Lotus 1-2-3 przez dodatek WYSIWIG lub Impress do formatowania arkuszy roboczych.

Formaty Microsoft Excel są zapisywane w następujący sposób:

•	Zapisywane są szerokości kolumn i wysokości wierszy.

•	W komórkach zawierających tekst w różnych formatach cały tekst przejmuje format pierwszego znaku w komórce.

•	Formaty pogrubiony, kursywa i podkreślony są zapisywane; finansowy format podkreślony jest przekształcany na zwykły format podkreślony. Formaty wskaźnik górny, wskaźnik dolny i przekreślony nie są zapisywane.

•	Czcionki TrueType są przekształcane na najbliższą dostępną czcionkę drukarki. Kolor czcionki jest przekształcany na najbliższy dostępny kolor obsługiwany przez program Lotus 1-2-3. Rozmiary czcionek są zapisywane.

•	Tekst formatowany z opcją Zmniejszaj, aby dopasować (karta Wyrównanie, okno dialogowe Komórki, menu Format) jest zapisywany w pierwotnym rozmiarze punktowym (przed zastosowaniem opcji Zmniejszaj, aby dopasować).

•	Orientacja tekstu obracanego lub zorientowanego pionowo jest zmieniana na orientację poziomą.

•	Formatowanie środkowe, wyrównanie do prawej i wyrównanie do lewej jest zapisywane.

•	Tekst jest zapisywany z wyrównaniem pionowym do dołu.

•	Wcięcia w obrębie komórek są usuwane, a zawartości komórek wyrównywane do lewej.

•	Komórki scalane są dzielone na pierwotne części. Dane są umieszczane w górnej lewej komórce.

•	Formatowanie warunkowe jest tracone, a komórkom jest przywracany styl Normalny.

•	Tła arkuszy nie są zapisywane.

•	Obramowania są przekształcane na najbliższy dostępny styl obramowania; na przykład obramowania kropkowane są przekształcane na pojedyncze linie. Kolory obramowań są przekształcane na kolor czarny. Kolory wypełnień i desenie są przekształcane na najbliższy dostępny kolor i deseń obsługiwany przez program Lotus 1-2-3; niektóre kolory cieni i desenie mogą być przekształcone na cieniowanie czarne.


Program Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1)

W formacie programu Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1) zapisywany jest tekst, wartości i formuły aktywnego arkusza roboczego.

Następujące funkcje Microsoft Excel nie są zapisywane: kod Visual Basic, komentarze komórek, importowana grafika i obiekty rysunkowe, obiekty osadzone, scenariusze, formanty formularzy, hiperłącza, ustawienia sprawdzania poprawności danych i formatowanie warunkowe.

Inne funkcje Microsoft Excel są zapisywane w następujący sposób:

•	Wiersze powyżej 8 192 są odrzucane; zapisywanych jest najwyżej 240 znaków na komórkę.

•	Większość formuł jest zapisywanych. Jeśli formuła zawiera funkcję nie obsługiwaną przez program Lotus 1-2-3 w wersji 2.x, program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową. Na przykład nowe funkcje A dostępne w programie Microsoft Excel 97 są przekształcane na wartości wynikowe.

•	Operatory przecięcia (puste miejsce) i połączenia (przecinek) programu Microsoft Excel nie są przekształcane.

•	Zdefiniowane nazwy zakresów są zapisywane.

•	Odwołania do wierszy o numerach większych niż 8 192 są zawijane na początek arkusza; na przykład odwołanie A8193 staje się odwołaniem A1 w przekształconym pliku WK1.

•	Formuły zawierające odwołania 3-W lub inne odwołania do nie sąsiadujących zakresów komórek nie mogą być zapisane w tym formacie Lotus 1-2-3. Jeśli jednak formuły zawierają odwołania do sąsiadujących zakresów komórek, w tym samym arkuszu lub w innym skoroszycie, formuły i odwołania są zapisywane.

•	Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Szerokości kolumn są zapisywane. Wszystkie inne formaty komórek i tekstu są tracone. Czcionki są przekształcane na 10-punktową czcionkę Courier. Aby zapisać większość formatowania, należy zapisywać skoroszyty w formacie Lotus WK1, ALL (1-2-3) lub WK1, FMT (1-2-3).

•	Większość formatów liczb jest zapisywanych.

•	Liczby ujemne reprezentowane w programie Microsoft Excel jako  -1234 są zamykane w nawiasach. Liczby ujemne wyświetlane czerwoną czcionką są wyświetlane w domyślnym kolorze czcionki.

•	Format finansowy, w którym symbole waluty są wyrównywane do lewej strony komórki, jest przekształcany na normalny format waluty.

•	Formaty specjalne i numery ubezpieczenia społecznego, numery telefoniczne i kody ZIP nie są zapisywane.

•	Formaty kombinowane daty i godziny (na przykład 12/9/97  14:45) są zapisywane tylko w formacie daty.

•	Formaty ułamków sekund są zapisywane w formacie Ogólnym z dwoma miejscami dziesiętnymi.

•	Formaty ułamkowe (na przykład 13/64) są przekształcane na ułamki dziesiętne.

•	Daty reprezentowane przez pierwszą literę miesiąca (na przykład, "S" dla stycznia) są zapisywane w formacie Ogólnym, co powoduje, że data jest wyświetlana jako numer seryjny.

Dodatkowe informacje na temat konwersji skoroszytów Microsoft Excel na format pliku Lotus 1-2-3 można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij  [image].


Program Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1, FMT)

Gdy skoroszyt Microsoft Excel jest zapisywany w formacie programu Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1, FMT), dane są zapisywane w wynikowym pliku WK1, a informacje formatowania są zapisywane oddzielnie w pliku FMT. Jeśli plik WK1 zostanie otwarty w programie Microsoft Excel, formatowanie zawarte w skojarzonym pliku FMT jest automatycznie stosowane.

Wykresy osadzone, które nie zostały zapisane w formacie WK1, są zapisywane w arkuszu roboczym w formacie WK1, FMT. Wykresy są zapisywane w najbliższym dostępnym formacie wykresu Lotus 1-2-3. Wypełnienia gradientowe, desenie i cieniowanie są zapisywane w najbliższym dostępnym pełnym kolorze. Następujące funkcje wykresów nie są zapisywane: tabele danych na arkuszach wykresów; linie trendu i słupki błędów; cienie; znaczniki 3-W. Tekst obracany na osiach i etykietach danych jest zapisywany w orientacji poziomej.

Aby uzyskać informacje na temat funkcji arkusza roboczego Microsoft Excel zapisywanych w pliku  *.wk1, kliknij  [image].

Aby uzyskać informacje na temat formatowania komórek i tekstu zapisywanego w pliku *.fmt, kliknij  [image].


Program Lotus 1-2-3 w wersji 2.x (WK1, ALL)

Gdy skoroszyt Microsoft Excel 97 jest zapisywany w formacie programu Lotus 1-2-3 WK1,ALL (1-2-3), formatowanie jest zapisywane oddzielnie w pliku ALL. Plik  ALL jest używany w programie Lotus 1-2-3 przez dodatek ALLWAYS do formatowania arkuszy roboczych. Jeśli plik WK1 zostanie otwarty w programie Microsoft Excel, formatowanie zawarte w skojarzonym pliku ALL jest automatycznie stosowane.

Wykresy osadzone, które nie zostały zapisane w formacie WK1, są zapisywane w oddzielnym arkuszu roboczym w formacie WK1,ALL. Wykresy są zapisywane w najbliższym dostępnym formacie wykresu Lotus 1-2-3. Wypełnienia gradientowe, desenie i cieniowanie są zapisywane w najbliższym dostępnym pełnym kolorze. Następujące funkcje wykresów nie są zapisywane: wykresy osadzone, tabele danych na arkuszach wykresów; linie trendu i słupki błędów; cienie; znaczniki 3-W. Tekst obracany na osiach i etykietach danych jest zapisywany w orientacji poziomej.

Aby uzyskać informacje na temat funkcji arkusza roboczego Microsoft Excel zapisywanych w pliku WK1, kliknij [image].

Formaty Microsoft Excel są zapisywane w następujący sposób:

•	Zapisywane są szerokości kolumn i wysokości wierszy.

•	W komórkach zawierających tekst w różnych formatach cały tekst przejmuje format pierwszego znaku w komórce.

•	Formaty pogrubiony, kursywa i podkreślony są zapisywane; finansowy format podkreślony jest przekształcany na zwykły format podkreślony. Formaty wskaźnik górny, wskaźnik dolny i przekreślony nie są zapisywane.

•	Czcionki są przekształcane zgodnie z ustawieniami zamiany czcionek w systemie. Kolor czcionek jest przekształcany na najbliższy dostępny kolor obsługiwany przez program Lotus 1-2-3. Rozmiary czcionek są przekształcane.

•	Tekst formatowany z opcją Zmniejszaj, aby dopasować (karta Wyrównanie, okno dialogowe Komórki, menu Format) jest zapisywany w pierwotnym rozmiarze punktowym (przed zastosowaniem opcji Zmniejszaj, aby dopasować).

•	Orientacja tekstu obracanego lub zorientowanego pionowo jest zmieniana na orientację poziomą.

•	Formatowanie środkowe, wyrównanie do prawej i wyrównanie do lewej jest zapisywane. Wyrównanie takie, jak zawijanie tekstu nie jest zapisywane.

•	Tekst jest zapisywany z wyrównaniem pionowym do dołu.

•	Wcięcia w obrębie komórek są usuwane, a zawartości komórek wyrównywane do lewej.

•	Komórki scalane są dzielone na pierwotne części. Dane są umieszczane w górnej lewej komórce.

•	Formatowanie warunkowe jest tracone, a komórkom jest przywracany styl Normalny.

•	Tła arkuszy nie są zapisywane.

•	Obramowania są przekształcane na najbliższy dostępny styl obramowania; na przykład obramowania kropkowane podwójne i pojedyncze są przekształcane na pojedyncze linie. Kolory obramowań są przekształcane na kolor czarny.

•	Cieniowanie komórek jest przekształcane na cieniowanie czarne. Desenie wypełnień są zapisywane jako szare cieniowanie (kropkowane).


Program Lotus 1-2-3 w wersji 1.x (WKS)

W formacie programu Lotus 1-2-3 w wersji 1.x (WKS) zapisywany jest tylko tekst, wartości i formuły aktywnego arkusza roboczego.

Następujące funkcje nie są zapisywane: kod Visual Basic, komentarze komórek, importowana grafika i obiekty rysunkowe, wykresy osadzone, scenariusze, obiekty osadzone, formanty formularzy, hiperłącza, ustawienia sprawdzania poprawności danych i formatowanie warunkowe.

Inne funkcje są zapisywane w następujący sposób:

•	Wiersze powyżej 2 048 są odrzucane; zapisywanych jest najwyżej 240 znaków na komórkę.

•	Większość formuł jest zapisywanych. Jeśli formuła zawiera funkcję nie obsługiwaną przez program Lotus 1-2-3 w wersji 1.x, program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową. Na przykład nowe funkcje A dostępne w programie Microsoft Excel 97 są przekształcane na wartości wynikowe.

•	Operatory przecięcia (puste miejsce) i połączenia (przecinek) programu Microsoft Excel nie są przekształcane.

•	Zdefiniowane nazwy zakresów są zapisywane.

•	Odwołania do wierszy o numerze ponad 2 048 są zawijane na początek arkusza; na przykład odwołanie A2049 staje się odwołaniem A1 w przekształconym pliku WKS.

•	Formuły zawierające odwołania 3-W lub inne odwołania do nie sąsiadujących zakresów komórek nie mogą być zapisane w tym formacie Lotus 1-2-3. Formuły zawierające odwołania do innych skoroszytów są przekształcane na wartości wynikowe.

•	Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Szerokości kolumn są zapisywane. Wszystkie inne formaty komórek i tekstu są tracone. Czcionki są przekształcane na 10-punktową czcionkę Courier.

•	Ustawienia określone w oknie dialogowym Ustawienia strony (menu Plik) oraz ręczny podział na strony są tracone .

•	Wyświetlanie linii siatki jest wyłączane.

•	Większość formatów liczb jest zapisywanych.

•	Liczby ujemne reprezentowane w programie Microsoft Excel jako  -1234 są zamykane w nawiasach. Liczby ujemne wyświetlane czerwoną czcionką są wyświetlane w domyślnym kolorze czcionki.

•	Format finansowy, w którym symbole waluty są wyrównywane do lewej strony komórki, jest przekształcany na normalny format waluty.

•	Formaty specjalne i numery ubezpieczenia społecznego, numery telefoniczne i kody ZIP nie są zapisywane.

•	Formaty kombinowane daty i godziny (na przykład 12/9/97  14:45) są zapisywane tylko w formacie daty.

•	Formaty ułamków sekund są zapisywane w formacie Ogólnym z dwoma miejscami dziesiętnymi.

•	Formaty ułamkowe (na przykład 13/64) są przekształcane na ułamki dziesiętne.

•	Daty reprezentowane przez pierwszą literę miesiąca (na przykład, "S" dla stycznia) są zapisywane w formacie Ogólnym, co powoduje, że data jest wyświetlana jako numer seryjny.

Dodatkowe informacje na temat konwersji skoroszytów Microsoft Excel na format pliku Lotus 1-2-3 można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania dokumentu Office Resource Kit, kliknij  [image].


Program Quattro Pro dla DOS (WQ1)

W formacie WQ1 (programu Quattro Pro dla DOS) zapisywany jest tylko tekst, wartości i formuły aktywnego arkusza roboczego.

•	Program Microsoft Excel zapisuje tylko wiersze od 1 do 8192; zapisywanych jest najwyżej 240 znaków na komórkę.

•	Jeśli funkcja programu Microsoft Excel nie jest obsługiwana w formacie WQ1, program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową.

•	Formatowanie tekstu jest przekształcane na 12-punktową czcionkę Courier; a wszystkie pozostałe formaty takie, jak pogrubiony lub kursywa są tracone.

•	Szerokość kolumn jest zapisywana, lecz komórki scalane, obracany tekst i inne formaty komórek są tracone.

•	Większość formatów liczb jest zapisywanych.

•	Obramowania są przekształcane na najbliższy dostępny styl obramowania w programie Quattro Pro. Cieniowanie komórek i style kolorowych linii obramowań nie są obsługiwane.

•	Ustawienia określone w oknie dialogowym Ustawienia strony (menu Plik) oraz ręczny podział na strony są tracone.

•	Komentarze komórek, grafika, osadzone wykresy, obiekty, formanty formularzy, hiperłącza, ustawienia sprawdzania poprawności danych, formatowanie warunkowe i inne funkcje arkusza roboczego są tracone.

•	Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Kod Visual Basic dla aplikacji jest tracony.


Format SYLK (Symbolic Link)

W formacie SYLK (Symbolic Link) (*.slk) zapisywane są tylko wartości i formuły aktywnego arkusza roboczego oraz ograniczone formatowanie komórek.

•	Zapisywane są wszystkie wiersze; lecz najwyżej 255 znaków na komórkę.

•	Jeśli funkcja programu Microsoft Excel nie jest obsługiwana w formacie SYLK, program Microsoft Excel oblicza funkcję przed zapisaniem pliku i zastępuje formułę wartością wynikową.

•	Większość formatów tekstu jest zapisywanych; przekształcony tekst przybiera format pierwszego znaku w komórce. Tekst obracany, komórki scalane oraz ustawienia wyrównania w poziomie i w pionie są tracone. Po otwarciu przekształconego arkusza SYLK w programie Microsoft Excel kolor czcionki może być przekształcony na inny kolor. Obramowania są przekształcane na obramowania w postaci pojedynczej linii. Cieniowanie komórek jest przekształcane na szare cieniowanie kropkowane.

•	Ustawienia określone w oknie dialogowym Ustawienia strony (menu Plik) oraz ręczny podział na strony są tracone.

•	Komentarze komórek są zapisywane; można je wyświetlić po otwarciu pliku SYLK w programie Microsoft Excel.

•	Grafika, osadzone wykresy, obiekty, formanty formularzy, hiperłącza, ustawienia sprawdzania poprawności danych, formatowanie warunkowe i inne funkcje arkusza roboczego są tracone.

•	Kod Visual Basic jest tracony.

•	Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Jeśli plik jest przekształcany do użycia w programie Microsoft Excel dla Macintosha w wersji 1.5 lub wcześniejszej, należy wyczyścić pole wyboru System daty 1904 na karcie Przeliczanie okna dialogowego Opcje (menu Narzędzia), a następnie przed zapisaniem pliku upewnić się, czy wszystkie wartości są widoczne.


Format DIF (Data Interchange Format)

W formacie DIF (Data Interchange Format) zapisywany jest tylko tekst, wartości i formuły aktywnego arkusza roboczego.

•	Zapisywane są wszystkie wiersze i wszystkie znaki w każdej komórce.

•	Jeśli opcje arkusza roboczego są ustawione tak, aby w komórkach były wyświetlane wyniki formuł, w przekształconym pliku zapisywane są tylko wyniki formuł. Aby zapisać formuły, należy je wyświetlić w arkuszu roboczym przed zapisaniem pliku. Aby wyświetlić formuły, należy zaznaczyć pole wyboru Formuły na karcie Widok okna dialogowego Opcje (menu Narzędzia).

•	Szerokość kolumn i większość formatów liczb jest zapisywanych, lecz wszystkie inne formaty są tracone.

•	Ustawienia określone w oknie dialogowym Ustawienia strony (menu Plik) oraz ręczny podział na strony są tracone.

•	Komentarze komórek, grafika, osadzone wykresy, obiekty, formanty formularzy, hiperłącza, ustawienia sprawdzania poprawności danych, formatowanie warunkowe i inne funkcje arkusza roboczego są tracone.

•	Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Kod Visual Basic jest tracony.


Formaty plików dBASE

W formatach plików dBASE DBF 2 (dBASE II), DBF 3 (dBASE III) i DBF 4 (dBASE IV) zapisywany jest tylko tekst i wartości w postaci, w jakiej są wyświetlane w komórkach aktywnego arkusza roboczego. Wszelkie formatowanie komórek, ustawienia układu strony, grafika, obiekty i inne funkcje programu Microsoft Excel 97 są tracone. Dane wyświetlane w bieżącym widoku tabeli przestawnej są zapisywane. Wszystkie inne dane tabeli przestawnej są tracone.

•	Zapisywane są wszystkie wiersze oraz podane poniżej liczby kolumn.

Format	Kolumn
DBF 2 (dBASE II)	32
DBF 3 (dBASE III)	128
DBF 4 (dBASE IV)	256
•	Jeśli zakres komórek jest nazwany "Baza_danych", przekształcany jest tylko ten zakres. Jeśli po nazwaniu zakresu bazy danych zostały dodane nowe rekordy, aby włączyć nowe rekordy przed zapisaniem pliku w formacie dBASE należy ponownie zdefiniować zakres. Jeśli zakres bazy danych nie jest zdefiniowany, przekształcana jest lista danych w bieżącym obszarze.

•	Wartości tekstu w pierwszym wierszu zakresu są używane jako nazwy pól dBASE, które są ograniczone do 10 znaków; dalsze znaki są obcinane. Jeśli pierwszy wiersz zawiera same liczby, do przekształconego pliku wstawiane są automatyczne nazwy (N1, N2 itd).

•	Typy danych wartości w pierwszym wierszu danych przekształcanego zakresu określają typ danych każdego pola (kolumny) danych. Jeśli pierwszy wiersz danych zawiera wartość pustą dla pola, pole jest przekształcane jako pole tekstowe, nawet jeśli dalsze wiersze tego pola zawierają liczby; liczby są przekształcane na tekst.

•	Zapisywane są tylko dane widoczne w komórkach arkusza roboczego. Przed zapisaniem arkusza w formacie dBASE należy poszerzyć kolumny w programie Microsoft Excel i upewnić się, że wszystkie dane są widoczne.

•	Jeśli komórki zawierają ułamki dziesiętne, lecz w programie Microsoft Excel są sformatowane w formacie Ogólnym, wartości są zaokrąglane do najbliższej liczby całkowitej. Aby zachować liczby po prawej stronie przecinka dziesiętnego, należy sformatować komórki w formacie Liczba, a następnie określić liczbę miejsc dziesiętnych, które mają być zapisane.

•	Jeśli komórki przekształcanego zakresu zawierają formuły, zapisywane są tylko wartości wynikowe formuł, nawet jeśli opcje wyświetlania arkusza są ustawione tak, aby w komórkach arkusza były wyświetlane formuły, a nie wartości. Aby zapewnić poprawną konwersję wartości formuł, należy kliknąć polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknąć kartę Widok, a następnie wyczyścić pole wyboru Formuły. Następnie, przed zapisaniem pliku, należy się upewnić, że wszystkie wartości są widoczne. Chcąc zapisać formułę jako tekst należy przed formułą  wstawić apostrof (').


Format CSV (rozdzielany przecinkami)

W formacie pliku CSV (rozdzielanym przecinkami) zapisywany jest tylko tekst i wartości w postaci, w jakiej są wyświetlane w komórkach aktywnego arkusza roboczego. Zapisywane są wszystkie wiersze i wszystkie znaki w każdej komórce. Kolumny danych są oddzielane przecinkami, a każdy wiersz danych jest zakończony znakiem powrotu karetki. Jeśli komórka zawiera przecinek, zawartość komórki jest zamykana w cudzysłowie.

Jeśli w komórkach są wyświetlane formuły, a nie ich wartości, formuły są zapisywane jako tekst. Wszelkie formatowanie, grafika, obiekty i inna zawartość arkusza roboczego jest tracona.

Uwaga   Jeśli skoroszyt zawiera znaki specjalne takie, jak symbol prawa autorskiego (©), a przekształcony plik tekstowy będzie używany w komputerze z innym systemem operacyjnym, należy zapisać skoroszyt w formacie pliku tekstowego odpowiednim dla tego systemu. Jeśli na przykład używany jest system Windows, a plik tekstowy ma być używany w komputerze Macintosh, należy zapisać plik w formacie CSV (Macintosh). Jeśli jest używany komputer Macintosh, a plik tekstowy ma być używany w komputerze z systemem Windows lub Windows NT, należy zapisać plik w formacie CSV (Windows).


Format tekstowy (rozdzielany znakami tabulatora)

W formacie pliku tekstowego (rozdzielanego znakami tabulatora) (*.txt) zapisywany jest tylko tekst i wartości w postaci, w jakiej są wyświetlane w komórkach aktywnego arkusza roboczego. Zapisywane są wszystkie wiersze i wszystkie znaki w każdej komórce. Kolumny danych są oddzielane znakami tabulatora, a każdy wiersz danych jest zakończony znakiem powrotu karetki. Jeśli komórka zawiera przecinek, zawartość komórki jest zamykana w cudzysłowie. Wszelkie formatowanie, grafika, obiekty i inna zawartość arkusza roboczego jest tracona.

Jeśli w komórkach są wyświetlane formuły, a nie ich wartości, formuły są zapisywane jako tekst. Aby zachować formuły przy otwieraniu pliku w programie Microsoft Excel, należy zaznaczyć opcję Z separatorami w kreatorze importu tekstu i wybrać znaki tabulatora jako separatory.

Uwaga  Jeśli skoroszyt zawiera znaki specjalne takie, jak symbol prawa autorskiego (©), a przekształcony plik tekstowy będzie używany w komputerze z innym systemem operacyjnym, należy zapisać skoroszyt w formacie pliku tekstowego odpowiednim dla tego systemu. Jeśli na przykład używany jest system Windows, a plik tekstowy ma być używany w komputerze Macintosh, należy zapisać plik w formacie Tekst (Macintosh). Jeśli jest używany komputer Macintosh, a plik tekstowy ma być używany w komputerze z systemem Windows lub Windows NT, należy zapisać plik w formacie Tekst (Windows).


Formatowany tekst (rozdzielany spacjami)

W formacie pliku Formatowany tekst (rozdzielany spacjami) (*.prn) zapisywany jest tylko tekst i wartości w postaci, w jakiej są wyświetlane w komórkach aktywnego arkusza roboczego.

Zapisywane są wszystkie wiersze. Jeśli wiersz lub komórki zawierają więcej niż 240 znaków, znaki powyżej 240 są zawijane do nowego wiersza na końcu przekształcanego pliku. Jeśli na przykład wszystkie wiersze od 1 do 10 zawierają więcej niż 240 znaków, pozostałe znaki z wiersza 1 są umieszczane w wierszu 11, pozostałe znaki z wiersza 2 są umieszczane w wierszu 12 itd.

Kolumny danych są oddzielane przecinkami, a każdy wiersz danych jest zakończony znakiem powrotu karetki. Jeśli w komórkach są wyświetlane formuły, a nie ich wartości, formuły są zapisywane jako tekst. Wszelkie formatowanie, grafika, obiekty i inna zawartość arkusza roboczego jest tracona.

Przed zapisaniem arkusza roboczego w tym formacie należy się upewnić, czy wszystkie dane, które mają być przekształcone są widoczne i czy między kolumnami są odpowiednie odległości. W przeciwnym wypadku w przekształconym pliku dane mogą zostać utracone lub nieprawidłowo rozdzielone. Może być konieczne dobranie szerokości kolumn w arkuszu roboczym.


Szablon

W formacie szablonu programu Microsoft Excel 97 zachowywane są wszystkie dane arkusza roboczego i wykresu, formatowanie, makra i inne funkcje dostępne w programie Microsoft Excel 97.

Nie można zapisać skoroszytu w formacie pliku szablonu wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel.


Dodawanie do wykresów słupków wzrost/spadek, linii rzutu, serii i linii maks-min
Dodawanie do wykresów słupków wzrost/spadek oraz linii rzutu, serii i maks-min

Na wykresach skumulowanych słupkowych 2-W i kolumnowych można dodać linie serii w celu połączenia serii danych. Linie rzutu są dostępne na wykresach warstwowych i liniowych 2-W i 3-W. Linie maks-min i słupki wzrost/spadek są dostępne na wykresach liniowych 2-W. Wykresy giełdowe mają już linie maks-min i słupki wzrost/spadek.

Aby dodać te linie i słupki do wszystkich serii danych na wykresach tego samego typu, należy zaznaczyć tylko pojedynczą serię danych.

1	Kliknij serię danych na wykresie, do którego chcesz dodać słupki lub linie.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Opcje.

3	Zaznacz opcję żądanego typu linii lub słupków.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.


Zmiana kolorów, deseni, linii, wypełnień i obramowań na wykresach

Procedury tej należy używać do zmiany kolorów, stosowania tekstury lub deseniu albo zmiany grubości linii lub stylu obramowania dla znaczników danych, obszaru wykresu, obszaru rysowania, linii siatki, osi, i znaczników podziałki osi na wykresach 2-W i 3-W, linii trendu i słupków błędów na wykresach 2-W oraz  ścian i  podłoża na wykresach 3-W.

1	Dwukrotnie kliknij element wykresu, który chcesz zmienić.

2	W razie potrzeby kliknij kartę Desenie, a następnie wybierz żądane opcje.

Aby określić efekty wypełnienia, kliknij przycisk Efekty wypełnienia, a następnie wybierz żądane opcje na kartach Gradient, Tekstura i Deseń. Aby uzyskać informacje na temat dodawania obrazu do elementu wykresu, kliknij  [image].

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Uwaga   Formatowanie zastosowane do osi jest także stosowane do znaczników osi na tej osi. Linie siatki są formatowane niezależnie od osi.


Zmiana wyglądu znaczników osi i umieszczenia etykiet na osi

1	Kliknij oś ze znacznikami podziałki osi, które chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczona oś, a następnie kliknij kartę Desenie.

3	W polu Typ znaczników osi i Etykiety znaczników osi zaznacz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Uwaga   Aby ukryć główne lub pomocnicze znaczniki osi albo aby ukryć znaczniki obu rodzajów, kliknij przycisk opcji Brak.


Zmiana formatów liczb na wykresach

Po zmianie formatowania liczb na wykresie, formatowanie przestaje być połączone z komórkami arkusza roboczego. Aby uzyskać informacje na temat przywrócenia połączeń między formatami liczb w arkuszach roboczych i wykresach, kliknij  [image].

1	Aby sformatować etykiety wzdłuż osi, dwukrotnie kliknij odpowiednią oś.

Aby sformatować etykiety danych albo etykietę linii trendu, dwukrotnie kliknij element.

2	Na karcie Liczby wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.


Przywracanie połączeń między formatami liczb używanymi w arkuszu roboczym i na związanym wykresie

Po zmianie formatowania liczb na wykresie, formatowanie przestaje być połączone z komórkami arkusza roboczego.

1	Aby przywrócić formaty liczb dla etykiet wzdłuż osi, dwukrotnie kliknij odpowiednią oś.

Aby przywrócić formaty liczb dla etykiet danych albo etykiety linii trendu, dwukrotnie kliknij element.

2	Na karcie Liczby zaznacz pole wyboru Połączony ze źródłem.


Zróżnicowane kolory w tej samej serii danych

Na wykresie z pojedynczą serią danych można zróżnicować kolory znaczników danych w tej samej serii danych. Kolory wycinków na wykresach kołowych zawierających tylko jedną serię są różnicowane domyślnie.

1	Kliknij serię danych, dla której chcesz zmienić kolory.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych lub Zaznaczony punkt danych, a następnie kliknij kartę Opcje.

3	Zaznacz pole wyboru  Różne kolory dla punktów albo pole wyboru Różne kolory wycinków.


Wygładzanie kątów na wykresach liniowych

Wykorzystanie tej procedury do wygładzenia wystrzępionych krawędzi wykresu liniowego nie ma wpływu na dane.

1	Kliknij linię serii danych, którą chcesz wygładzić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Desenie.

3	Zaznacz pole wyboru Wygładzone linie.


Zmiana rozmiaru, koloru lub kształtu znaczników wykresów liniowych, punktowych (xy) lub radarowych

1	Kliknij linię ze znacznikami danych, które chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Desenie.

3	W polu Znacznik wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.


Wysuwanie wycinków na wykresach kołowych i pierścieniowych

Na wykresie pierścieniowym można wysunąć tylko wycinki zewnętrznego pierścienia.

•	Aby wysunąć wszystkie wycinki wykresu kołowego, kliknij koło, a następnie przeciągnij ze środka wykresu.

Aby wysunąć tylko jeden wycinek wykresu kołowego, kliknij koło, kliknij wycinek, których chcesz wysunąć, a następnie przeciągnij wycinek od środka wykresu.

•	Aby wysunąć wszystkie wycinki zewnętrznego pierścienia wykresu pierścieniowego, kliknij zewnętrzny pierścień, a następnie przeciągnij wycinek od środka wykresu.

Aby wysunąć tylko jeden wycinek zewnętrznego pierścienia wykresu pierścieniowego, kliknij zewnętrzny pierścień, kliknij wycinek, których chcesz wysunąć, a następnie przeciągnij wycinek od środka wykresu.


Zmiana rozmiaru otworu na wykresie pierścieniowym

1	Kliknij serię danych na wykresie pierścieniowym, który chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Opcje.

3	W polu Rozmiar otworu wykresu wpisz wartość między 10 i 90, aby określić średnicę otworu.


Obracanie położenia wycinków na wykresach pierścieniowych lub kołowych

Kolejność, w jakiej program Microsoft Excel rysuje serię danych na wykresach kołowych i pierścieniowych jest określona przez kolejność danych w arkuszu roboczym. Poniższa procedura jest przeznaczona do “obracania” wycinków w zakresie 360 stopni wokół wykresu kołowego lub pierścieniowego.

1	Kliknij serię danych na wykresie kołowym lub pierścieniowym, który chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Opcje.

3	W polu Kąt pierwszego wycinka wpisz wartość między 0 (zero) i 360, aby określić kąt położenia pierwszego wycinka.


Zmiana rozmiaru obszaru kreślenia koła w kole lub słupka w kole

1	Kliknij serię danych na wykresie kołowym, który chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Opcje.

3	W polu Rozmiar pomocniczego wykresu wprowadź wartość między 5 i 200, aby określić rozmiar drugiego koła lub słupka. Im większa wartość, tym większy rozmiar drugiego koła lub słupka.


Nakładanie się znaczników danych lub odstępy między nimi na wykresach słupkowych i kolumnowych
Nakładanie się lub odstępy znaczników danych na wykresach słupkowych i kolumnowych

Aby zmienić nakładanie się lub odstępy wszystkich serii danych na wykresach tego samego typu, wystarczy zaznaczyć tylko jedną serię danych.

1	Kliknij serię danych na wykresie, który chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Opcje.

3	Aby zmienić nakładanie się znaczników danych w każdej kategorii, w polu Zakładka wprowadź wartość między -100 i 100. Im większa wartość, tym większe nakładanie się w kategorii.

4	Aby zmienić odstępy między kategoriami znaczników danych, w polu Szerokość przerwy wprowadź wartość między 0 (zero) i 500. Im większa wartość, tym większa odległość między kategoriami.


Dodawanie rysunku do elementu wykresu

Poniższa procedura jest przeznaczona do dodawania rysunku — na przykład, mapy bitowej — do pewnych typów znaczników danych, do obszaru wykresu, do obszaru rysowania lub do legendy na wykresach 2-W i 3-W albo do ścian i podłoża na wykresach 3-W.

Za pomocą tej procedury można dodać rysunek do znaczników danych na wykresach kolumnowych, słupkowych, warstwowych, bąbelkowych, liniowych 3-W i wypełnionych radarowych.

1	Kliknij element wykresu, do którego chcesz dodać rysunek.

2	Kliknij strzałkę obok pola  Kolor wypełnienia  [image], kliknij przycisk Efekty wypełnienia, a następnie kliknij kartę Rysunek.

3	Aby określić rysunek, kliknij przycisk Wybierz rysunek.

4	W polu Szukaj w kliknij dysk, folder lub lokalizację internetową zawierającą rysunek, a następnie dwukrotnie kliknij żądany rysunek.

5	Na karcie Rysunek wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij tę opcję.

Uwaga   Aby wykorzystać rysunek jako znacznik danych na wykresach liniowych 2-W, punktowych (xy) i niewypełnionych radarowych, należy wybrać rysunek w arkuszu roboczym, arkuszu wykresu lub w programie edycji rysunków, kliknąć polecenie Kopiuj (menu Edycja), kliknąć serię danych, a następnie kliknąć polecenie Wklej (menu Edycja).


Czyszczenie rysunku lub efektu wypełnienia z serii danych

Zastosowanie tej procedury do usunięcia rysunku lub efektu wypełnienia z serii danych, powoduje, że program Microsoft Excel usuwa także wszelkie formatowanie zastosowane za pomocą karty Desenie (menu Format, polecenie Zaznaczone serie danych).

1	Kliknij serię danych, którą chcesz zmienić.

2	W menu Edycja wskaż polecenie Wyczyść, a następnie kliknij przycisk Formaty.


Czyszczenie rysunku lub efektu wypełnienia z elementu wykresu

Poniższa procedura jest przeznaczona do czyszczenia rysunku lub innego efektu wypełnienia z obszaru wykresu, z obszaru rysowania lub z legendy na wykresach 2-W i 3-W albo ze ścian i podłoża na wykresach 3-W.

1	Dwukrotnie kliknij element wykresu, który chcesz zmienić, a następnie kliknij kartę Desenie.

2	Aby wyczyścić rysunek lub efekt wypełnienia i przywrócić obiektowi jego domyślne formatowanie, kliknij przycisk Automatycznie w polu Obszar.

Aby wyczyścić wszelkie formatowanie włącznie z rysunkiem lub efektem wypełnienia, kliknij przycisk opcji Brak w polu Obszar.


Zmiana skali osi wartości

Skala określa zakres wartości na osi, odstępy, w jakich występują wartości i punkt przecięcia osi z drugą osią.

1	Kliknij oś wartości, którą chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Oś, a następnie kliknij kartę Skaluj.

3	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Wskazówka   Aby zmienić kierunek słupków lub kolumn na wykresie słupkowym lub kolumnowym na przeciwny, zaznacz pole wyboru Wartości w odwrotnej kolejności.


Zmiana odstępów znaczników osi i etykiet na osi kategorii

Każda kategoria na osi kategorii jest oznaczana etykietą i oddzielana od innych kategorii przez znaczniki osi. Można zmienić odstępy między etykietami i znacznikami osi. Na wykresach 2-W można określić miejsce, w którym oś wartości (y) ma przecinać oś kategorii (x).

1	Kliknij oś kategorii, którą chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Oś, a następnie kliknij kartę Skaluj.

3	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Wskazówka   Aby krawędzie obszaru wykresu były zgodne z krawędziami obszaru kreślenia, należy wyczyścić pole wyboru Przecięcie z osią wartości (Y) pomiędzy kategoriami.


Przenoszenie i zmiana rozmiarów elementów wykresu za pomocą myszy

Można wykorzystać mysz do zmiany rozmiarów i przenoszenia obszaru wykresu, obszaru rysowania i legendy. Program Microsoft Excel automatycznie ustala rozmiary tytułów w celu dopasowania ich do tekstu. Tytuły można przenosić za pomocą myszy, lecz nie można zmieniać ich rozmiarów.

Aby uzyskać informacje na temat wysuwania wycinków na wykresach kołowych i pierścieniowych, kliknij  [image]. Aby uzyskać informacje na temat przenoszenia i zmiany rozmiarów znaczników danych za pomocą myszy, kliknij  [image].

1	Kliknij element wykresu.

2	Aby przenieść element wykresu, wskaż ten element, a następnie przeciągnij go w inne miejsce.

Aby zmienić rozmiary elementu wykresu, wskaż uchwyt wymiaru. Gdy wskaźnik myszy zmieni kształt na podwójną strzałkę, przeciągnij uchwyt wymiaru tak, aby element osiągnął żądany rozmiar.


Zmiana czcionki i rozmiaru tekstu na wykresie

Jeśli tytuł wykresu albo pole tekstowe jest połączone z komórką arkusza roboczego, można równocześnie zmienić formatowanie wszystkich znaków w tytule lub polu tekstowym, lecz nie można zmieniać poszczególnych znaków.

1	Kliknij tekst wykresu albo zaznacz pojedyncze znaki, które chcesz formatować.

Aby zmienić równocześnie formatowanie całego tekstu na wykresie, kliknij pusty obszar między obramowaniem wykresu i obszarem kreślenia, aby zaznaczyć obszar wykresu.

2	Na pasku narzędzi Formatowanie kliknij przycisk żądanego formatu.

Aby w tekście uzyskać	Kliknij
Inną czcionkę	Żądaną czcionkę w polu Czcionka
Inny rozmiar czcionki	Żądany rozmiar czcionki w polu Rozmiar czcionki
Czcionkę pogrubioną	Przycisk Pogrubienie
Kursywę	Przycisk Kursywa
Czcionkę podkreśloną	Przycisk Podkreślenie
Inny kolor	Strzałkę obok pola Kolor czcionki  [image], a następnie kliknij na palecie żądany kolor
Uwaga   Aby wyświetlić inne opcje czcionek takie, jak wskaźnik górny i wskaźnik dolny, kliknij tekst, który chcesz zmienić. W menu Format kliknij polecenie dotyczące elementu wykresu, który chcesz formatować, na przykład  Tytuł osi lub Obiekt (nazwa polecenia zależy od wybranego elementu wykresu). Następnie wybierz żądane opcje na karcie Czcionka.


Obracanie tekstu w tytule wykresu lub wzdłuż osi

Można obrócić albo ustawić pod pewnym kątem tekst w tytule wykresu albo wzdłuż osi. Nie można obracać tekstu legendy.

1	Kliknij oś lub tytuł, który chcesz formatować.

2	Jeśli została kliknięta oś, kliknij polecenie Oś w menu Format.

Jeśli został kliknięty tytuł osi, kliknij polecenie Tytuł osi w menu Format.

Jeśli został kliknięty tytuł wykresu, kliknij polecenie Tytuł wykresu w menu Format.

3	Kliknij kartę Wyrównanie.

Jeśli karta Wyrównanie nie jest widoczna, kliknij przycisk Anuluj, kliknij poza tekstem, który chcesz formatować, a następnie powtórz kroki 1-3.

4	Aby obrócić tekst, w polu Orientacja kliknij kąt albo przeciągnij wskaźnik na żądaną pozycję.

Wskazówka   Aby szybko obrócić zaznaczony tekst o 45 stopni w górę lub w dół, kliknij przycisk Obróć tekst w górę  [image]  albo Obróć tekst w dół  [image]  na pasku narzędzi Wykres.


Wyrównywanie tekstu w tytułach wykresów i polach tekstowych

1	Kliknij tytuł albo obramowanie pola tekstowego, które chcesz wyrównać.

2	Jeśli został kliknięty tytuł osi, kliknij polecenie Tytuł osi w menu Format.

Jeśli został kliknięty tytuł wykresu, kliknij polecenie Tytuł wykresu w menu Format.

Jeśli zostało kliknięte pole tekstowe, kliknij polecenie Pole tekstowe w menu Format.

3	Kliknij kartę Wyrównanie.

Jeśli karta Wyrównanie nie jest widoczna, kliknij przycisk Anuluj, kliknij poza tekstem, który chcesz formatować, a następnie powtórz kroki 1-3.

4	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Wskazówka  Aby szybko zmienić wyrównanie w poziomie zaznaczonych tytułów wykresów i pól tekstowych, kliknij przycisk Wyrównaj do lewej  [image], Wyśrodkuj  [image], lub Wyrównaj do prawej  [image] na pasku narzędzi Formatowanie.


Zmiana widoku wykresu 3-W

Zależnie od typu wykresu 3-W można zmienić pewne aspekty widoku 3-W.

Co chcesz zrobić?

Zmienić wysokość i perspektywę na wykresie 3-W

Zmienić obrót i wysokość na wykresie 3-W

Zmienić głębokość i szerokość na wykresie 3-W


Zmiana obrotu i wyniesienia na wykresie 3-W

1	Kliknij wykres 3-W, który chcesz zmienić.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Widok 3-W.

3	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Uwaga   Wykres można także obracać za pomocą myszy. W tym celu należy kliknąć przecięcie dwóch dowolnych osi, aby zaznaczyć narożniki wykresu, a następnie przeciągnąć narożnik tak, aby dobrać wysokość i obrót wykresu. Aby obejrzeć znaczniki danych, podczas przeciągania trzymaj naciśnięty klawisz CTRL.


Zmiana wysokości i perspektywy na wykresie 3-W

Zależnie od typu wykresu i wybranych opcji wykresu można zmieniać wysokość i perspektywę na wykresie.

1	Kliknij wykres 3-W, który chcesz zmienić.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Widok 3-W.

3	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.

Uwagi

•	Gdy pole wyboru Osie pod kątem prostym jest wyczyszczone, można ustawić opcje Perspektywa i Wysokość.

•	Gdy pole wyboru Osie pod kątem prostym jest zaznaczone, można ustawić opcję Wysokość albo włączyć opcję Autoskalowanie.

•	Na wykresach słupkowych 3-W opcja Perspektywa jest niedostępna. Dla tych wykresów pole wyboru Osie pod kątem prostym jest zawsze zaznaczone.


Zmiana głębokości i szerokości na wykresie 3-W

Można zmieniać głębokość wykresów 3-W, które mają osie, głębokość przerwy na wykresach 3-W z perspektywą, i szerokość przerwy na wykresach 3-W słupkowych lub kolumnowych.

1	Kliknij serię danych na wykresie 3-W, który chcesz zmienić.

2	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone serie danych, a następnie kliknij kartę Opcje.

3	Wybierz żądane opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij tę opcję.


Zmiana kolorów na wykresie powierzchniowym

Aby sformatować kolory poziomów na wykresie powierzchniowym, należy sformatować klucz legendy.

1	Jeśli wykres nie ma legendy, dodaj ją.

Jak?

2	Kliknij raz legendę, aby ją zaznaczyć, a następnie kliknij klucz legendy reprezentujący poziom powierzchni, który chcesz zmienić.

3	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczony klucz legendy, a następnie kliknij kartę Desenie.

4	Kliknij żądany kolor, a następnie powtórz kroki 2 i 3 dla każdego poziomu, który chcesz sformatować.

Uwaga   Chcąc usunąć legendę, należy ją kliknąć, a następnie nacisnąć klawisz DELETE. Określone kolory pozostaną na wykresie powierzchniowym po usunięciu legendy.


Sposoby zaznaczania elementów wykresu

•	Aby zaznaczyć element wykresu za pomocą myszy, wykonaj jedną z dwóch następujących czynności:

•	Kliknij żądany element wykresu. Zaznaczone serie danych, etykiety danych i legenda mają pojedyncze elementy, które można zaznaczać po zaznaczeniu grupy. Na przykład, aby zaznaczyć pojedynczy znacznik danych w serii danych, kliknij tę serię, a następnie kliknij znacznik danych. Jeśli jest zaznaczone pole wyboru Pokazuj nazwy  (menu Narzędzia, polecenie Opcje, karta Wykres), po umieszczeniu wskaźnika myszy na elemencie program Microsoft Excel wyświetla w poradzie nazwę elementu wykresu.

•	Kliknij wykres, kliknij strzałkę obok pola Obiekty wykresu  [image]  na pasku narzędzi Wykres, a następnie kliknij żądany element.

•	Aby zaznaczyć element wykresu za pomocą klawiatury, użyj klawiszy strzałek.

•	Aby anulować wybór, naciśnij klawisz ESC.


Automatyczna zmiana położenia etykiet danych

Można zmienić położenie pojedynczej etykiety danych przeciągając ją. Poniższa procedura jest przeznaczona do umieszczania wszystkich etykiet dla serii danych w standardowym położeniu na znacznikach danych na wykresach 2-W słupkowych, kolumnowych i liniowych; na wykresach kołowych 2-W i 3-W oraz na wykresach punktowych (xy) i bąbelkowych.

1	Kliknij wykres poza etykietami danych, które chcesz zmienić.

2	Kliknij jedną z etykiet w serii, którą chcesz zmienić.

3	W menu Format kliknij polecenie Zaznaczone etykiety danych, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

4	W polu Pozycja etykiety kliknij żądaną lokalizację.


Zmiana zaznaczonego tekstu lub liczb na pogrubiony, kursywę lub podkreślony

1	Zaznacz całe komórki lub określony tekst w jednej komórce, który chcesz formatować.

Jak?

2	Na pasku narzędzi Formatowanie kliknij przycisk żądanego formatu.

Aby w tekście uzyskać	Kliknij
Czcionkę pogrubioną	Przycisk Pogrubienie
Kursywę	Przycisk Kursywa
Czcionkę podkreśloną	Przycisk Podkreślenie


Zmiana rozmiaru, czcionki, koloru lub innego formatu tekstu

Klikając przyciski paska narzędzi Formatowanie można określić czcionkę, rozmiar czcionki i jej kolor. Jeśli niewielka ilość danych jest niewidoczna w komórce, można ścisnąć tekst, aby go dopasować do komórki; jeśli później będzie ustawiana szerokość kolumn, program Microsoft Excel automatycznie ustawi rozmiar tekstu. Używając opcji na karcie Czcionka (polecenie Komórki, menu Format) można także wykreślić lub "przekreślić" zaznaczony tekst lub można go sformatować jako znaki wskaźnika górnego lub dolnego.

Co chcesz zrobić?

Zmienić czcionkę lub rozmiar czcionki

Zmniejszyć rozmiar czcionki, aby pokazać wszystkie dane w komórce

Zmienić domyślną czcionkę i rozmiar czcionki używane w nowych skoroszytach

Zmienić kolor tekstu

Zmienić czcionkę zaznaczonego tekstu lub liczb na pogrubioną, kursywę lub przekreśloną


Zmiana czcionki lub rozmiaru czcionki

1	Zaznacz całe komórki lub określony tekst w pojedynczej komórce, który chcesz sformatować.

Jak?

2	W polu Czcionka  [image], kliknij żądaną czcionkę.

W polu Rozmiar czcionki  [image], kliknij żądany rozmiar  czcionki.


Zmniejszanie rozmiaru czcionki w celu pokazania wszystkich danych w komórce
Zmniejszanie rozmiaru czcionki, aby pokazać wszystkie dane w komórce

Jeśli niewielka ilość danych nie mieści się w komórce, można zmniejszyć rozmiar czcionki danych tak, aby uniknąć zmiany rozmiaru kolumny.

Aby w komórce pokazać wiele wierszy tekstu, należy użyć pola wyboru Zawijaj tekst na karcie Wyrównanie.

1	Zaznacz komórki, które chcesz formatować.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

Pokaż

3	Zaznacz pole wyboru Zmniejszaj, aby dopasować.


Zmiana domyślnej czcionki i rozmiaru czcionki używanej w nowych skoroszytach

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

Pokaż

2	W polu  Czcionka standardowa kliknij czcionkę.

3	W polu Rozmiar wprowadź rozmiar czcionki.

Uwaga   Aby rozpocząć używanie nowej domyślnej czcionki i rozmiaru czcionki, należy ponownie uruchomić program Microsoft Excel. Nowa domyślna czcionka i rozmiar czcionki są używane tylko w nowych skoroszytach utworzonych po ponownym uruchomieniu programu Microsoft Excel; skoroszyty istniejące pozostają bez zmian.


Zmiana koloru tekstu

1	Zaznacz całe komórki lub określony tekst w jednej komórce, który chcesz formatować.

Jak?

2	Aby zastosować ostatnio wybrany kolor, kliknij przycisk Kolor czcionki  [image].

Aby zastosować inny kolor, kliknij strzałkę obok przycisku Kolor czcionki [image], a następnie kliknij kolor na palecie.


Środkowanie, wyrównywanie, wcinanie lub obracanie danych w komórce

W komórkach w formacie Ogólnym tekst danych jest wyrównany do lewej, a liczby, daty i godziny są wyrównane do prawej. Zmiana wyrównania nie powoduje zmiany typu danych.

Aby wyśrodkować lub wyrównać dane zajmujące wiele kolumn lub wierszy takie, jak etykiety kolumn i wierszy, można scalić zaznaczony zakres komórek i wyrównać tekst wewnątrz wynikowej komórki scalonej.

Co chcesz zrobić?

Wyśrodkować dane lub wyrównać dane do lewej lub prawej

Wprowadzić wcięcia w tekście od lewej krawędzi komórki

Obrócić tekst w komórce

Wyrównać dane na górze, w środku lub na dole komórki


Środkowanie danych lub wyrównywanie danych do lewej lub do prawej

W komórkach w formacie Ogólnym tekst danych jest wyrównany do lewej, a liczby, daty i godziny są wyrównane do prawej. Zmiana wyrównania nie powoduje zmiany typu danych.

1	Zaznacz komórki, które chcesz formatować.

2	Na pasku narzędzi Formatowanie kliknij odpowiedni przycisk.

Aby wyrównać tekst	Kliknij
Do lewej	Wyrównaj do lewej
Do środka	Wyśrodkuj
Do prawej	Wyrównaj do prawej
Wskazówki

•	Aby wyśrodkować tekst zajmujący kilka kolumn taki, jak etykiety kolumn, można scalić zaznaczone komórki w wierszu i wyśrodkować tekst wewnątrz wynikowej komórki scalonej. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

•	Aby przywrócić wyrównanie domyślne, zaznacz komórki, kliknij polecenie Komórki w menu Format, a następnie kliknij kartę Wyrównanie. W polu W poziomie kliknij przycisk Ogólne.


Wprowadzanie wcięć w tekście od lewej krawędzi komórki

1	Zaznacz komórki zawierające tekst, w którym chcesz wprowadzić wcięcia.

2	Kliknij przycisk Zwiększ wcięcie [image].

Aby zmniejszyć albo usunąć wcięcia, kliknij przycisk Zmniejsz wcięcie [image].


Wyświetlanie wielu wierszy tekstu w komórce

1	Zaznacz komórki, które chcesz formatować.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

3	W polu Sterowanie tekstem zaznacz pole wyboru Zawijaj tekst.

Wskazówka   Aby zacząć nowy wiersz tekstu w określonym miejscu, kliknij pasek formuły (albo komórkę, jeśli jest edytowana zawartość komórki) w miejscu, w którym ma być przeniesienie do następnego wiersza. Następnie naciśnij klawisze ALT+ENTER.


Obracanie tekstu w komórce

1	Zaznacz komórki, w których chcesz obrócić tekst.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

3	W polu Orientacja kliknij położenie kątowe albo przeciągnij wskaźnik do żądanego kąta.

Aby wyświetlać tekst w pionie od góry do dołu, kliknij pole Tekst w polu Orientacja.


Wyrównywanie danych na górze, w środku lub na dole komórki

1	Zaznacz komórki, które chcesz formatować.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

3	W polu W pionie kliknij żądaną opcję.


Scalanie komórek w celu objęcia wielu kolumn lub wierszy

W wynikowej scalonej komórce program Microsoft Excel umieszcza tylko dane położone w lewym górnym narożniku zaznaczonego zakresu. Aby umieścić wszystkie dane z zakresu w scalonej komórce, należy skopiować dane do komórki położonej w lewym górnym narożniku zakresu. Aby uzyskać informacje na temat kopiowania danych, kliknij  [image].

1	Zaznacz komórki, które chcesz scalić.

2	Aby scalić komórki w wierszu i wyśrodkować zawartość komórki, kliknij przycisk Scal i wyśrodkuj  [image].

Aby scalić dowolny wybór komórek w wierszu lub kolumnie, kliknij polecenie Komórki w menu Format, kliknij kartę Wyrównanie, a następnie zaznacz pole wyboru Scalaj komórki.

Wskazówka   W scalonej komórce można zmienić wyrównanie tekstu klikając przycisk Wyrównaj do lewej  [image], Wyśrodkuj  [image], lub Wyrównaj do prawej  [image]. Aby wprowadzić inne zmiany w wyrównaniu tekstu włącznie z wyrównaniem w pionie, należy użyć opcji na karcie Wyrównanie (polecenie Komórki, menu Format).


Wyróżnianie danych spełniających określone warunki

Aby wyróżnić wyniki formuły albo inne wartości komórki, które trzeba monitorować, można identyfikować komórki przez zastosowanie formatów warunkowych. Załóżmy na przykład, że komórka zawiera formułę do obliczania wariancji między przewidywaną sprzedażą a sprzedażą rzeczywistą. Program Microsoft Excel może zastosować do komórki zielone cieniowanie, jeśli faktyczna wartość sprzedaży przekroczyła prognozę, a cieniowanie czerwone, jeśli sprzedaż była niższa od przewidywanej. Jeśli wartość komórki zmienia się i nie spełnia już określonego warunku, program Microsoft Excel czasowo wyłącza formaty wyróżniające ten warunek. Formaty warunkowe są stosowane do komórek aż do ich celowego usunięcia nawet, jeśli żaden z warunków nie jest spełniony i określone formaty komórek nie są wyświetlane.

Uwaga   W udostępnianym skoroszycie formaty warunkowe zastosowane przed jego udostępnieniem nadal są czynne; jednak nie można zmodyfikować istniejących formatów warunkowych ani zastosować nowych. Formaty warunkowe mogą być stosowane do danych w Tabelach przestawnych, lecz gdy tabela przestawna jest następnym razem aktualizowana lub zmieniany jest jej format, formatowanie jest usuwane.

Co chcesz zrobić?

Zastosować formaty warunkowe do komórek

Zmienić, dodać lub usunąć formaty warunkowe

Znaleźć komórki z formatami warunkowymi


Stosowanie formatów warunkowych do komórek

1	Zaznacz komórki, które chcesz formatować.

2	W menu Format kliknij polecenie Formatowanie warunkowe.

3	Aby użyć wartości w zaznaczonych komórkach jako kryteriów formatowania, kliknij opcję Wartość komórki jest, zaznacz wyrażenie porównania, a następnie wpisz wartość w odpowiednim polu. Można wprowadzić wartość stałą lub formułę. Przed formułą należy umieścić znak równości (=).

Aby obliczać dane lub warunek inny niż wartości w zaznaczonych komórkach, jako kryterium formatowania należy użyć formuły. Kliknij opcję Formuła jest w polu po lewej stronie, a następnie wprowadź formułę w polu po prawej stronie. Wynikiem formuły musi być wartość logiczna PRAWDA lub FAŁSZ.

Aby uzyskać więcej informacji na temat określania warunków, kliknij  [image].

4	Kliknij przycisk Format.

5	Zaznacz styl czcionki, kolor czcionki, podkreślenie, obramowania, cieniowanie lub desenie, które chcesz zastosować.

Program Microsoft Excel stosuje zaznaczone formaty tylko wówczas, gdy wartość komórki spełnia warunek lub gdy wartością formuły jest PRAWDA.

6	Aby dodać następny warunek, kliknij przycisk Dodaj, a następnie powtórz kroki 3-5.

Można określić najwyżej trzy warunki.

Wskazówki

•	Formaty warunkowe można skopiować do innych komórek. Zaznacz komórki z formatami warunkowymi, które chcesz skopiować, kliknij przycisk Malarz formatów [image], a następnie zaznacz komórki, które mają mieć takie same formaty warunkowe. Aby skopiować tylko formaty warunkowe, zaznacz komórki, które chcesz formatować umieszczając w zaznaczonym zakresie przynajmniej jedną komórkę o formacie warunkowym, który chcesz skopiować. Kliknij polecenie Formatowanie warunkowe w menu Format, a następnie kliknij przycisk OK.

•	Aby przedstawić dane takie, jak wyniki sprzedaży na "wykresie ze światłami", zaznacz dane i określ trzy warunki. Użyj czerwonego koloru czcionki lub cieniowania dla komórek o wartościach mniejszych od określonej wartości minimalnej, żółtego dla komórek o wartościach mieszczących się w określonym przedziale i zielonego dla komórek o wartościach większych niż określona wartość maksymalna.

•	Jeśli zostanie określonych kilka warunków i spełnionych jest więcej niż jeden warunek, program Microsoft Excel stosuje tylko formaty pierwszego spełnionego warunku.

•	Jeśli nie jest spełniony żaden z określonych warunków, komórki zachowują swoje dotychczasowe formaty. Istniejące formaty można wykorzystać do sprawdzania czwartego warunku.


Formuły jako kryteria formatowania

Wartości zaznaczonych komórek można porównywać z wartością stałą lub z wynikami formuły. Aby oceniać dane w komórkach poza zaznaczonym zakresem lub sprawdzać wiele zestawów kryteriów, można użyć formuły logicznej do określenia kryteriów formatowania.

•	Jeśli zostanie zaznaczona opcja Wartość komórki jest, a wartości zaznaczonych komórek będą porównywane z wynikiem formuły, formuła musi się zaczynać od znaku równości (=).

•	Jeśli zostanie zaznaczona opcja Formuła jest, określona formuła musi mieć wartość logiczną PRAWDA (1) lub FAŁSZ (0). Formuła musi się zaczynać od znaku równości (=). Formuła może służyć do oceny danych tylko w aktywnym arkuszu roboczym. Aby oceniać dane w innym arkuszu lub w innym skoroszycie, w aktywnym arkuszu roboczym można zdefiniować nazwę dla danych na innym arkuszu lub w innym skoroszycie albo w komórce aktywnego arkusza roboczego wprowadzić odwołanie do danych. Następnie należy się odwołać w formule do tej komórki lub nazwy. Na przykład, aby oceniać dane w komórce A5 na Arkuszu1 skoroszytu Rok podatkowy.xls, w komórce aktywnego arkusza należy wprowadzić wraz ze znakiem równości (=) następujące odwołanie: =[Rok podatkowy.xls]SHEET1!$A$5

Formuła może służyć do oceny kryteriów, które nie są oparte na danych arkusza roboczego. Na przykład formuła =Dzień tygodnia("12/5/99"=1) zwraca wartość PRAWDA jeśli data 12/5/99 wypada w niedzielę. Dopóki formuła nie odwołuje się konkretnie do zaznaczonych komórek, które są formatowane, wartości komórek nie mają wpływu na to, czy warunek jest spełniony czy nie. Jeśli formuła odwołuje się do zaznaczonych komórek, należy do niej wprowadzić odwołania do komórek.

•	Odwołania do komórek można wprowadzić do formuły zaznaczając komórki bezpośrednio na arkuszu roboczym. Zaznaczenie komórek na arkuszu powoduje wstawienie bezwzględnych odwołań do komórek. Chcąc, aby program Microsoft Excel ustalił odwołanie do każdej komórki w zaznaczonym zakresie, należy użyć względnych odwołań do komórek.

•	Daty i godziny są oceniane jako liczby porządkowe. Jeśli na przykład wartość komórki jest porównywana z datą 7 stycznia 1998, data jest reprezentowana przez liczbę porządkową 35798.

Przykład 1

W poniższym przykładzie formaty warunkowe zastosowane do zakresu B2:E3 służą do analizy udziałów kwartalnych w rocznym podsumowaniu. Wyniki kwartalne stanowiące przynajmniej 30 procent wyników rocznych są wyświetlane zieloną czcionką pogrubioną. Wyniki kwartalne stanowiące 20 procent lub mniej wyników rocznych są wyświetlane czerwoną czcionką pogrubioną.

W poniższej tablicy zestawiono formaty warunkowe zastosowane do zakresu B2:E3. Program Microsoft Excel wstawia do formuły względną część (numer wiersza) odwołania do komórki $F2, dzięki czemu każda komórka w zakresie B2:E3 jest porównywana z odpowiednim podsumowaniem w kolumnie F.

	Wartość komórki jest	Formuła	Formaty
Warunek 1	Większa lub równa	=$F2*0.3	Czcionka  pogrubiona, zielona
Warunek 2	Mniejsza lub równa	=$F2*0.2	Czcionka  pogrubiona, czerwona
Przykład 2

W poniższym przykładzie formuła służy do oceny danych poza zaznaczonym zakresem komórek, do których są stosowane formaty warunkowe. Jeśli wartość średnia zakresu $A$1:$A$5 jest większa niż 3 000 i jeśli wartości w zakresie są równe przynajmniej 1 800, formuła zwraca wartość PRAWDA, co powoduje zastosowanie zielonego cieniowania. Formatowane komórki mogą zawierać tekst lub dowolne wartości ponieważ nie są używane w formule.

	Formuła jest	Formaty
Warunek 1	=ORAZ(ŚREDNIA($A$1:$A$5)>3000, MIN($A$1:$A$5)>=1800)	Zielone cieniowanie komórki
Przykład 3

W poniższym przykładzie formatowanie warunkowe służy do wyświetlania niebieską czcionką liczb parzystych w zaznaczonym zakresie A4:D20. Funkcja MOD służy do dzielenia każdej liczby przez 2. Jeśli nie ma reszty, formuła zwraca wartość PRAWDA.

	Formuła jest	Formaty
Warunek 1	=MOD(A4,2)=0	Niebieska czcionka
Ta formuła musi ocenić każdą komórkę w zakresie. Przy wprowadzaniu takiej formuły w oknie dialogowym Formatowanie warunkowe należy jednak wprowadzić tylko odwołanie do aktywnej komórki w zaznaczonym zakresie. Program Microsoft Excel ustala odwołania do innych komórek względem komórki aktywnej.

Łatwym sposobem zapewnienia poprawności odwołań formuły jest zastosowanie formatowania warunkowego najpierw do jednej komórki w zakresie. Następnie należy zaznaczyć cały zakres, kliknąć polecenie Formatowanie warunkowe w menu Format, a następnie kliknąć przycisk OK. Formatowanie warunkowe zastosowane do pierwszej komórki jest rozszerzane na cały zakres z formułą prawidłowo ustaloną dla każdej komórki.


Zmiana, dodawanie lub usuwanie formatów warunkowych

1	Zaznacz komórkę z formatami warunkowymi, które chcesz zmienić lub usunąć.

2	W menu Format kliknij polecenie Formatowanie warunkowe.

Pokaż

3	Zmień operator, wartości, formułę lub formaty dla każdego warunku.

Aby zmienić formaty, kliknij przycisk Formatuj dla warunku, który chcesz zmienić. Aby ponownie wybrać formaty na bieżącej karcie okna dialogowego Formatuj komórki, kliknij przycisk Wyczyść.

Aby dodać nowy warunek, kliknij przycisk Dodaj.

Aby usunąć jeden lub kilka warunków, kliknij przycisk Usuń, a następnie zaznacz pole wyboru dla warunków, które chcesz usunąć.

Wskazówka   Aby usunąć wszystkie formaty warunkowe, a także wszystkie inne formaty w wybranych komórkach, wskaż polecenie Wyczyść w menu Edycja, a następnie kliknij przycisk Formaty.


Znajdowanie komórek, które mają formaty warunkowe

1	Aby znaleźć komórki z określonymi formatami warunkowymi, kliknij komórkę o kryteriach i formatach warunkowych, które chcesz znaleźć.

Aby znaleźć dowolne komórki na arkuszu roboczym, które mają formaty warunkowe, kliknij dowolną komórkę.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Kliknij przycisk Formatowania warunkowe.

5	Aby znaleźć komórki o identycznych formatach warunkowych, kliknij opcję Takich samych w polu Sprawdzanie poprawności danych.

Aby znaleźć komórki o dowolnych formatach warunkowych, kliknij opcję Wszystkich.


Zmiana szerokości kolumn i wysokości wierszy

Można ustawić szerokość kolumn i wysokość wierszy. Można także zdefiniować domyślne szerokości kolumn dla arkusza roboczego. Zdefiniowanie domyślnej szerokości kolumn powoduje, że wszystkie kolumny mają taką samą szerokość, z wyjątkiem kolumn, które uprzednio zostały zmienione.

Co chcesz zrobić?

Zmienić szerokość kolumn

Zmienić wysokość wierszy

Zdefiniować domyślną szerokość kolumn


Zmiana szerokości kolumn

•	Przeciągnij obramowanie z prawej strony nagłówka kolumny aż kolumna osiągnie żądaną szerokość.

Wyświetlana szerokość kolumny jest średnią liczbą cyfr 0-9 w standardowej czcionce mieszczącą się w komórce.

Wskazówki

•	Aby zmienić szerokość wielu kolumn, zaznacz kolumny, które chcesz zmienić. Następnie przeciągnij obramowanie z prawej strony nagłówka wybranej kolumny. Aby zmienić szerokość wszystkich kolumn arkusza roboczego, kliknij przycisk Zaznacz wszystko, a następnie przeciągnij obramowanie nagłówka dowolnej kolumny.

•	Aby dopasować szerokość kolumny do zawartości, dwukrotnie kliknij obramowanie z prawej strony nagłówka kolumny.


Zmiana wysokości wierszy

•	Przeciągnij obramowanie poniżej nagłówka wiersza aż wiersz osiągnie żądaną wysokość.

Wskazówki

•	Aby zmienić wysokość wielu wierszy, zaznacz wiersze, które chcesz zmienić. Następnie przeciągnij obramowanie poniżej nagłówka zaznaczonego wiersza. Aby zmienić wysokość wszystkich wierszy arkusza roboczego, kliknij przycisk Zaznacz wszystko, a następnie przeciągnij obramowanie poniżej nagłówka dowolnego wiersza.

•	Aby dopasować szerokość wiersza do zawartości, dwukrotnie kliknij obramowanie poniżej nagłówka wiersza.


Definiowanie domyślnej szerokości kolumn

1	Aby zdefiniować domyślną szerokość kolumn dla wszystkich arkuszy roboczych skoroszytu, zaznacz wszystkie arkusze.

Jak?

2	W menu Format wskaż polecenie Kolumna, a następnie kliknij opcję Standardowa szerokość.

Pokaż

3	Wpisz nowy rozmiar.

Liczba wyświetlana w polu Standardowa szerokość kolumny jest średnią liczbą cyfr 0-9 w standardowej czcionce mieszczącą się w komórce.

Wskazówka   Aby zdefiniować domyślną szerokość kolumn dla wszystkich nowych skoroszytów i arkuszy roboczych, należy utworzyć szablon skoroszytu i szablon arkusza roboczego. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].


Stosowanie obramowań do komórek

1	Zaznacz komórki, do których chcesz dodać obramowania.

2	Aby zastosować ostatnio wybierany styl obramowania, kliknij przycisk Obramowanie  [image].

Aby zastosować inny styl obramowania, kliknij strzałkę obok przycisku Obramowanie [image], a następnie kliknij obramowanie na palecie.

Wskazówki

•	Aby zastosować dodatkowe style obramowań, kliknij polecenie Komórki w menu Format, a następnie kliknij kartę Obramowanie. Kliknij żądany styl linii, a następnie kliknij przycisk w celu wskazania położenia obramowania.

•	Aby zastosować obramowania do wybranych komórek zawierających obrócony tekst, kliknij polecenie Komórki w menu Format, kliknij kartę Obramowanie, a następnie użyj przycisków Kontur  [image]  i Wewnątrz  [image]  poniżej tytułu Ustawienia wstępne. Obramowania zostaną zastosowane do krawędzi komórek, które zostały obrócone o taki sam kąt, jak obrócony tekst.

•	Aby zmienić styl linii istniejącego obramowania, zaznacz komórki, w których wyświetlane jest obramowanie. Na karcie Obramowanie (okno dialog Komórki, menu  Format) kliknij nowy styl linii w polu Styl, a następnie na schemacie komórki poniżej tytułu Obramowanie kliknij obramowanie, które chcesz zmienić.


Cieniowanie komórek za pomocą pełnych kolorów

1	Zaznacz komórki, do których chcesz zastosować cieniowanie.

2	Aby zastosować ostatnio wybierany kolor, kliknij przycisk Kolor wypełnienia  [image].

Aby zastosować inny kolor, kliknij strzałkę obok przycisku Kolor wypełnienia [image],  a następnie kliknij kolor na palecie.


Cieniowanie komórek za pomocą deseni

1	Zaznacz komórki, do których chcesz zastosować cieniowanie.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Desenie.

3	Aby do koloru tła dołączyć deseń, kliknij kolor w polu Cieniowanie komórki.

4	Kliknij strzałkę obok pola Deseń, a następnie kliknij żądany styl i kolor deseniu.

Jeśli nie wybierzesz koloru deseniu, deseń będzie czarny.


Usuwanie obramowań

1	Zaznacz komórki, z których chcesz usunąć obramowania.

Kliknij strzałkę obok przycisku Obramowania [image],  a następnie kliknij  [image] na palecie.


Usuwanie cieniowania

1	Zaznacz komórki, z których chcesz usunąć cieniowanie.

2	Kliknij strzałkę obok przycisku Kolor wypełnienia [image], a następnie kliknij przycisk Bez wypełnienia.


Usuwanie deseniu tła arkusza

1	Kliknij arkusz z tłem, które chcesz usunąć.

2	W menu Format wskaż polecenie Arkusz, a następnie kliknij polecenie Tło.

 Pokaż

3	Kliknij Żaden.


Kopiowanie formatów z jednej komórki lub zakresu do innej komórki lub zakresu

1	Zaznacz komórkę lub zakres z formatowaniem, które chcesz skopiować.

2	Kliknij przycisk Malarz formatów [image].

3	Zaznacz komórkę lub zakres, do którego chcesz skopiować formatowanie.

Wskazówka   Aby skopiować formatowanie zaznaczonej komórki lub zakresu do wielu innych miejsc, dwukrotnie kliknij przycisk Malarz formatów [image].  Po zakończeniu kopiowania formatowania, kliknij przycisk ponownie.


Dodawanie deseni tła do całego arkusza

1	Kliknij arkusz, do którego chcesz dodać deseń tła.

2	W menu Format wskaż polecenie Arkusz, a następnie kliknij polecenie Tło.

Pokaż

3	Wybierz plik graficzny przeznaczony do użycia jako deseń tła.

Wybrany plik graficzny jest wielokrotnie powtarzany tak, aby wypełnić arkusz. Do komórek zawierających dane można zastosować cieniowanie kolorem pełnym.

Uwaga   Jeśli polecenie Tło nie jest dostępne, należy się upewnić, czy jest zaznaczony tylko jeden arkusz. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].


Rozwiązywanie problemów występujących przy formatowaniu komórek

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Obracany tekst nie jest wyświetlany pod właściwym kątem.

Opcja obracania tekstu nie działa lub jest niedostępna.

Obramowania nie są wyświetlane w żądany sposób.

Obramowania przekątne są wyświetlane na obracanym tekście.

Dlaczego nie można używać wszystkich formatów jako formatów warunkowych?

Formaty takie, jak kolor czcionki i cieniowanie komórek zmieniają się automatycznie.

Formaty warunkowe nie są poprawnie stosowane.

Ustawienia zastosowane w oknie dialogowym Formatowanie warunkowe są obecnie puste.


Opcja obracania tekstu nie działa lub jest niedostępna.

Program Microsoft Excel nie może obracać komórek z wcięciami ani komórek formatowanych za pomocą opcji “Wyrównaj zaznaczenie do środka” w wybranym zakresie lub “Wypełnienie wyrównania” w polu Poziomo na karcie Wyrównanie (polecenie Komórki w menu Format). Jeśli wszystkie zaznaczone komórki mają takie sprzeczne formaty wyrównania, opcje obracania tekstu w polu Orientacja są niedostępne. Jeśli wybór zawiera komórki, które są formatowane za pomocą innych, niesprzecznych opcji wyrównania, opcje obracania są dostępne. Jednak komórki formatowane za pomocą sprzecznych formatów wyrównania nie są obracane.


Obracany tekst nie jest wyświetlany pod właściwym kątem.

Jeśli skoroszyt został zapisany w innym formacie pliku, format obracania tekstu może zostać utracony. Większość formatów plików nie obsługuje obracania w całym zakresie 180 stopni (od +90 do  – 90 stopni) możliwym w programie Microsoft Excel 97. We wcześniejszych wersjach programu Microsoft Excel tekst może być obracany tylko o kąty +90, 0 (zero) lub  – 90 stopni. Jeśli określony kąt obrotu nie może być obsługiwany w innym formacie pliku, tekst nie jest obracany.


Obramowania nie są wyświetlane w żądany sposób.

W bieżącej wersji programu Microsoft Excel obramowania stosowane są w inny sposób niż w poprzednich wersjach.

Jeśli do wybranej komórki zostanie zastosowane obramowanie, jest ono stosowane także do sąsiednich komórek mających wspólną granicę z wybraną komórką. Jeśli na przykład zostanie zastosowane obramowanie obejmujące zakres B1:C5, komórki D1:D5 przejmą lewe obramowanie.

Jeśli do wspólnej granicy komórek zostaną zastosowane dwa różne typy obramowania, wyświetlane jest obramowanie wybrane jako ostatnie. We wcześniejszych wersjach programu Microsoft Excel o pierwszeństwie obramowania decydował styl linii.

Inną różnicą jest to, że zaznaczony zakres komórek jest formatowany jako pojedynczy blok komórek. Jeśli do zakresu komórek B1:C5 zostanie zastosowane prawe obramowanie, będzie ono wyświetlane tylko na prawej krawędzi komórek C1:C5. Aby wyświetlić obramowania wewnętrzne, należy użyć przycisku  [image]  na palecie Obramowanie.

Chcąc drukować takie same obramowania w komórkach, które zostały rozdzielone znakiem podziału na strony, lecz obramowanie jest widoczne tylko na jednej stronie, należy użyć polecenia Komórki (menu Format), aby zastosować obramowania wewnętrzne. Załóżmy na przykład, że chcemy wydrukować obramowanie na dole ostatniego wiersza strony i użyć tego samego obramowania na górze pierwszego wiersza następnej strony. W tym celu należy zaznaczyć wiersze po obu stronach znaku podziału na strony, a następnie kliknąć polecenie Komórki w menu Format. Następnie należy kliknąć kartę Obramowanie, a następnie kliknąć przycisk Wewnątrz  [image]  poniżej tytułu Ustawienia wstępne. Poniżej tytułu Obramowanie należy usunąć pionowe obramowanie przez kliknięcie go na schemacie podglądu.


Obramowania przekątne są wyświetlane na obracanym tekście.

Nie należy używać przycisków obramowań przekątnych  [image]  i  [image]  na karcie Obramowanie (okno dialogowe Komórki, menu Format) do stosowania obramowań do komórek zawierających obracany tekst. Należy usunąć obramowania przekątne zaznaczając komórki i klikając przycisk Brak  [image]  na karcie Obramowanie poniżej tytułu Ustawienia wstępne. Następnie należy kliknąć przycisk Wewnątrz [image]  i Kontur  [image]  poniżej tytułu Ustawienia wstępne. Obramowania będą zastosowane do krawędzi komórek, które zostały obrócone o ten sam kąt, co obracany tekst.


Dlaczego nie można używać wszystkich formatów jako formatów warunkowych?

Formaty komórek, które mogą zmienić wysokość wierszy lub szerokość kolumn nie mogą być używane jako formaty warunkowe.


Formaty warunkowe nie są poprawnie stosowane.

•	Jeśli zostanie określonych wiele warunków i kilka z nich będzie spełnionych, program Microsoft Excel zastosuje formaty tylko dla pierwszego spełnionego warunku.

•	Należy unikać określania warunków nakładających się. Załóżmy na przykład, że został określony warunek powodujący stosowanie żółtego cieniowania do wartości komórek leżących w przedziale od 100 do 200 włącznie. Można także określić drugi warunek powodujący stosowanie czerwonego cieniowania do wartości komórek leżących poniżej 120. Wartości komórek od 100 do 119,999999999999 będą formatowane za pomocą żółtego cieniowania ponieważ program Microsoft Excel stosuje format tylko dla pierwszego spełnionego warunku.

•	Jeśli jako kryterium formatowania została użyta formuła, odwołania do komórki w formule mogą być nieprawidłowe. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].


Formaty takie, jak kolor czcionki i cieniowanie komórek zmieniają się automatycznie.

Jeśli do komórki zostały zastosowane formaty warunkowe, program Microsoft Excel stosuje formaty zależnie od tego, czy wartość komórki lub inne oceniane dane spełniają określony warunek.

•	Jeśli warunek formatowania jest oparty na wartościach wybranych komórek, komórki zawierające tekst są oceniane jako ciągi ASCII. Formaty takie, jak czcionka pogrubiona lub kolor czcionki mogą się zmienić po zmianie tekstu.

•	Formaty warunkowe mają pierwszeństwo przed formatami zastosowanymi bezpośrednio do komórki za pomocą polecenia Komórki (menu Format) lub przycisku paska narzędzi Formatowanie. Jeśli określony warunek jest spełniony, formaty związane z tym warunkiem stają się nadrzędne wobec formatowania ręcznego.


Opcje wyrównywania w poziomie

Ogólne

Stosuje domyślne wyrównania zależnie od typu danych. Dane tekstowe są wyrównywane do lewej krawędzi, a liczby, daty i godziny do prawej krawędzi komórki. Wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ są wyśrodkowane. Zmiana wyrównania danych nie wpływa na typ danych.

Lewa

Wyrównuje zawartość do lewej krawędzi komórki. Jeśli w polu Wcięcia zostanie określona liczba, program Microsoft Excel wprowadza wcięcia do zawartości komórki z lewej strony o określoną liczbę miejsc znakowych. Miejsca znakowe są oparte na standardowej czcionce i rozmiarze czcionki wybranym na karcie Ogólne okna dialogowego Opcje (menu Narzędzia).

Środek

Umieszcza zawartość w środku komórki.

Prawa

Wyrównuje zawartość do prawej krawędzi komórki.

Wypełnienie

Powtarza znaki znajdujące się w skrajnej lewej komórce w zaznaczonym zakresie. Wszystkie komórki w zaznaczonym zakresie, które mają być wypełnione muszą być puste. Na przykład można utworzyć efekt przypominający obramowanie przez wpisanie kreski ( –) lub gwiazdki ( * ) w komórce, a następnie użyć tej opcji do powtórzenia ciągu znaków w całym wierszu.

Wyjustuj

Dzieli zawartość komórki na wiele wierszy i dobiera spacje między słowami tak, aby wszystkie wiersze miały długość równą szerokości komórki.

Wyrównaj zaznaczenie do środka

Umieszcza po środku zawartość skrajnej lewej komórki wybranego zakresu. Wszystkie inne komórki w wybranym zakresie muszą być puste. Komórki nie są scalane i może się wydawać, że dane są w innej komórce niż skrajna lewa.


Podział scalonej komórki na oddzielne komórki

1	Kliknij scaloną komórkę.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

Pokaż

3	Wyczyść pole wyboru Scalaj komórki.


Tworzenie formularza

Można tworzyć własne formularze umieszczając na arkuszu roboczym tekst, grafikę i żądane formatowanie, a następnie zapisując skoroszyt jako szablon. Aby wypełnić pustą kopię formularza, użytkownicy wykorzystują szablon do utworzenia nowego formularza używając polecenia Nowy w menu Plik.

Użytkownicy mogą wydrukować arkusz i wypełnić formularz na papierze lub wypełnić puste komórki korzystając z komputera, a następnie wydrukować formularz. Jeśli użytkownicy wypełniają formularz za pomocą komputera w programie Microsoft Excel, można dołączyć funkcje automatyzujące wprowadzanie danych i analizujące informacje. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat funkcji, które można stosować do tworzenia formularzy, kliknij  [image].

Aby gromadzić informacje pochodzące od użytkowników usługi Web, należy użyć Kreatora formularzy Web do utworzenia formularza, który automatycznie dodaje informacje do bazy danych.

Uwaga   Aby obejrzeć przykłady formularzy, które można tworzyć w programie Microsoft Excel, kliknij polecenie Nowy w menu Plik, a następnie utwórz nowy skoroszyt z szablonu zamówienia zakupu, faktury lub sprawozdania z wydatków. Te wbudowane formularze są sformatowanymi arkuszami roboczymi ze specjalnymi formantami i formułami, które automatyzują wypełnianie formularza i opracowanie wprowadzanych danych.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć formularz komputerowy lub drukowany

Gromadzić za pomocą formularza informacje pochodzące od użytkowników usługi Web


Tworzenie formularza komputerowego lub drukowanego

Przed utworzeniem formularza należy zdecydować, czy użytkownicy mają wypełniać formularz za pomocą komputera czy na papierze. Aby uzyskać wskazówki na temat tworzenia formularzy, kliknij  [image].

1	Kliknij przycisk Nowy  [image].

2	Dodaj pytania, etykiety, formuły i inne informacje, które mają być umieszczone w formularzu.

3	Sformatuj komórki arkusza roboczego tak, aby wyglądały zgodnie z oczekiwaniami.

Jak?

4	Aby dodać pola wyboru, przyciski opcji i inne formanty do formularza, który będzie używany w programie Microsoft Excel, można wykorzystać formanty z paska narzędzi Formularze.

Jeśli formularz będzie używany w niestandardowym programie Visual Basic dla aplikacji, który współdziała z innymi programami pakietu Office albo z siecią Internet lub lokalizacją Web, można wykorzystać formanty z Przybornika formantów.

Jak?

5	Jeśli użytkownicy będą wypełniać formularz za pomocą komputera, dla każdego wpisu można określić, jakie informacje są poprawne.

Jak?

6	Aby zapobiec niepożądanym zmianom formularza komputerowego, można dopuścić wpisywanie danych przez użytkowników tylko w określonych komórkach.

Jak?

7	Usuń wszelkie nie używane arkusze ze skoroszytu.

Jak?

8	Po zakończeniu tworzenia formularza, kliknij polecenie Zapisz jako w menu Plik.

Pokaż

9	W polu Zapisz jako typ kliknij nazwę Szablon (*.xlt).

10	W polu Zapisz w zaznacz folder, w którym chcesz przechowywać szablon.

11	W polu Nazwa pliku wpisz nazwę szablonu, a następnie zapisz go w folderze Szablony lub w podfolderze.

Uwaga   Aby utworzyć i wypełnić puste kopie formularza opartego na szablonie, kliknij polecenie Nowy w menu Plik, a następnie zaznacz szablon formularza. Chcąc każdy zestaw danych wprowadzanych do formularza zapisać jako rekord w bazie danych, można połączyć komórki formularza z polami bazy danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Formatowanie arkusza roboczego w celu wykorzystania go jako formularza

Stosując zwykłe techniki formatowania można utworzyć formularz o atrakcyjnym wyglądzie i łatwy do wypełnienia. Na przykład, aby ustalić ramy organizacyjne formularza, można zmieniać siatkę arkusza roboczego przez zmianę szerokości kolumn i wysokości wierszy oraz scalanie komórek. Do wyróżnienia komórek, do których użytkownicy mają wprowadzać dane można zastosować cieniowanie komórek oraz obramowania. Tworząc formularz można wykorzystać standardowy formularz handlowy jako model albo utworzyć własny projekt.

Wskazówka   Program Microsoft Excel jest dostarczany wraz z dodatkowymi przyciskami paska narzędzi do pracy ze scalonymi komórkami i innymi funkcjami formatowania przydatnymi do tworzenia formularzy. Aby uzyskać informacje na temat dodawania przycisków do paska narzędzi, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Zapoznać się ze wskazówkami na temat formatowania formularzy

Scalić komórki w poziomie lub w pionie w celu utworzenia jednej dużej komórki

Dodać obramowania do komórek

Zastosować kolorowe cieniowanie komórek

Zmienić szerokość kolumny i wysokość wiersza

Dodać rozwijane listy, pola wyboru i inne formanty

Dodać do formularza linie, strzałki, efekty tekstowe i inne rysunki

Dodać do formularza powtarzający się rysunek jako tło

Dodać komentarze do komórek, aby ułatwić użytkownikom wypełnianie formularza

Zmienić czcionkę, rozmiar czcionki lub kolor tekstu

Wyśrodkować, wyrównać, wprowadzić wcięcia lub obrócić tekst w komórce

Wyrównać tekst w pionie u góry, w środku lub na dole komórki

Wyświetlić wiele wierszy tekstu w komórce


Wypełnianie formularza ekranowego

Podczas wypełniania formularza za pomocą komputera tworzy się nową, pustą kopię formularza na podstawie szablonu formularza. Jeśli szablon formularza nie jest wyświetlany na żadnej z kart okna dialogowego Nowy, należy zapytać administratora systemu, jak znaleźć i korzystać z formularza.

1	W menu Plik kliknij polecenie Nowy.

Pokaż

2	Kliknij kartę zawierającą szablon formularza, a następnie dwukrotnie kliknij szablon.

3	Wprowadź żądane informacje i postępuj według wszelkich innych instrukcji w formularzu.

4	Kliknij przycisk Zapisz  [image].

5	W polu Szukaj w otwórz folder, w którym chcesz przechowywać kopię formularza.

6	W polu Nazwa pliku wpisz nazwę przewidzianą dla formularza.

Uwaga   Jeśli formularz jest używany przez inne osoby w grupie, a chcesz zapisać swoją kopię formularza w lokalizacji sieciowej, zapytaj administratora systemu w jakim miejscu należy zapisać kopię formularza oraz czy należy przy tym stosować jakąś specjalną zasadę nazewnictwa. Jeśli formularz został zaprojektowany do kopiowania wprowadzonych danych do bazy danych, przy zapisywaniu  formularza wyświetlany jest komunikat z pytaniem, czy chcesz dodać dane jako nowy rekord do bazy danych. Zapytaj administratora systemu, czy należy dodać te informacje do bazy danych.


Zmiana rekordu w połączonej bazie danych utworzonej za pomocą Kreatora szablonów

Jeśli szablon użyty do utworzenia formularza był połączony z bazą danych za pomocą Kreatora szablonów z wykorzystaniem śledzenia danych, każdy zestaw informacji wprowadzony do formularza i zapisany w bazie danych tworzy unikatowy rekord. Aby zmienić dane w rekordzie, można ponownie otworzyć i poddać edycji zapisaną kopię formularza związaną z tym rekordem. Można zaktualizować bieżący związany rekord albo utworzyć nowy.

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Szukaj w otwórz folder zawierający kopię formularza, którą chcesz zmienić.

3	Zmień odpowiednie informacje.

4	Kliknij przycisk Zapisz  [image].

5	Wybierz żądaną opcję stosownie do komunikatu, a następnie kliknij przycisk OK.

Jeśli nie chcesz zmieniać bazy danych, wybierz opcję Kontynuuj bez aktualizacji.


Wskazówki dotyczące formularzy drukowanych i ekranowych

Niezależnie od spodziewanego sposobu wypełniania formularza należy go utworzyć według tych samych podstawowych reguł. Do arkusza należy dodać pytania, etykiety i inny tekst, a następnie sformatować komórki tak, aby wyglądały zgodnie z oczekiwaniami. Zależnie od przewidywanego sposobu użycia można także dodać formanty do formularzy ekranowych w celu automatyzacji wypełniania formularza oraz gromadzenia i opracowywania wprowadzanych informacji.

Ukończony formularz najlepiej jest zapisać jako szablon. Użytkownicy mogą następnie tworzyć nowe, puste kopie formularza używając polecenia Nowy w menu Plik. Aby uczynić formularz dostępnym dla innych użytkowników w sieci, szablon formularza należy zapisać w lokalizacji sieciowej. Należy utworzyć skrót do szablonu formularza i zalecić użytkownikom skopiowanie skrótu do ich folderów Szablony. Formularz można także rozprowadzać i zbierać za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Formularze drukowane

W przypadku formularzy wypełnianych przez użytkowników na papierze, głównym zadaniem jest organizacja i sformatowanie formularza w taki sposób, aby był czytelny i łatwy do wypełniania. Jeśli na przykład użytkownicy muszą wpisywać wiele wierszy informacji, można zastosować jasno szare obramowania komórek w celu dodania linii do formularza. Korzystając z paska narzędzi Formularze, można dodać oznaczone etykietami pola wyboru i przyciski opcji. Formanty należy zaprojektować w taki sposób, aby były domyślnie wyczyszczone (nie zaznaczone), dzięki czemu pola i małe kółka będą puste, co ułatwi ich zaznaczanie na papierze. Aby uzyskać informacje na temat funkcji formatowania, które są przydatne w formularzach, kliknij  [image].

Formularze ekranowe

Jeśli użytkownicy będą wypełniać formularz za pomocą komputera, można zastosować dodatkowe funkcje:

•	Ponieważ formularz ma wszystkie funkcje arkusza roboczego, wprowadzane informacje można wykorzystywać w formułach. Na przykład gdy użytkownicy wprowadzają liczby i ilości towarów w formularzu zamówienia, formuły mogą służyć do obliczania podsumowań, podatku i kosztów wysyłki.

•	W formularzach ekranowych mogą być stosowane dodatkowe typy formantów na pasku narzędzi Formularze. Na przykład użytkownicy mogą wybierać elementy na rozwijanej liście (pole kombi) połączonej z komórkami zawierającymi listę. Aby uzyskać informacje na temat formantów, które można dodawać do arkusza, kliknij  [image].

Do formularzy i okien dialogowych przewidywanych do wykorzystania w niestandardowych programach Visual Basic dla aplikacji lub do użycia w sieci WWW, należy używać znacznie lepszych  formantów ActiveX w Przyborniku formantów. Aby uzyskać informacje na temat formantów ActiveX, kliknij  [image].

•	Makra mogą zautomatyzować przetwarzanie wprowadzanych danych i umożliwiają dalsze dostosowanie formularza zależnie od danych wprowadzanych przez użytkowników. Jeśli na przykład użytkownik zaznaczy pole wyboru opatrzone etykietą "Mężatka/Żonaty", makro połączone z tym polem wyboru może wyświetlać do wypełnienia nowe pole "Nazwisko współmałżonka".

•	Aby ograniczyć zakres informacji, które użytkownicy mogą wprowadzać do określonej komórki arkusza roboczego lub pola edycji, można użyć polecenia Sprawdzanie poprawności  w menu Dane do określenia poprawnych wpisów. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Aby dołączyć instrukcje na temat wypełniania formularza, można dodać komentarze do komórek. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Aby uniemożliwić użytkownikom wprowadzanie zmian w formularzu, można zabezpieczyć arkusz roboczy. Przed zabezpieczeniem arkusza należy zaznaczyć komórki, do których będą wprowadzane dane, albo bezpośrednio albo przez połączenie z formantem. W menu Format należy kliknąć polecenie Komórki, kliknąć kartę Ochrona, a następnie wyczyścić pole wyboru Zablokuj. Aby uniemożliwić przenoszenie lub zmianę rozmiarów formantów, należy prawym przyciskiem myszy kliknąć formant, a następnie kliknąć polecenie Formatuj formant w menu podręcznym. Następnie należy kliknąć kartę Ochrona i upewnić się, czy pole wyboru Zablokuj jest zaznaczone. Następnie wskazać polecenie Ochrona w menu Narzędzia i kliknąć polecenie Chroń arkusz. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	W skoroszycie można ukryć komórki lub arkusze zawierające informacje, które nie powinny być oglądane lub zmieniane przez użytkowników. Mogą to być formuły lub listy opcji połączone z formantami. Aby uzyskać informacje na temat ukrywania arkuszy, wierszy i kolumn, kliknij  [image]. Aby uzyskać informacje na temat ukrywania zawartości określonych komórek, kliknij  [image].

•	Gdy użytkownicy tworzą i wypełniają nowe, puste kopie formularza na podstawie szablonu, mogą oni zapisać swoje unikatowe kopie formularza tak, jak to się robi z dowolnym skoroszytem. Chcąc, aby informacje wprowadzane do formularza przez każdego z użytkowników były także kopiowane do związanej bazy danych, można skorzystać z Kreatora szablonów z dodatkiem Śledzenie danych do połączenia informacji wprowadzanych do formularza z bazą danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Wskazówki dotyczące tworzenia i formatowania formularzy

•	Po zakończeniu formatowania formularza należy wyłączyć wyświetlanie linii siatki komórek przed jego zapisaniem. W tym celu należy kliknąć polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknąć kartę Widok, a następnie wyczyścić pole wyboru Linie siatki.

•	Aby podzielić tekst w komórce na kilka wierszy, należy na końcu każdego wiersza nacisnąć klawisze ALT+ENTER.

•	Należy ukryć dane, które nie powinny być widoczne dla użytkowników podczas wypełniania formularza. Na przykład można ukryć komórki zawierające formuły lub listy wyboru połączone z formantem listy. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Jeśli komórki, do których użytkownicy będą wprowadzać dane zostaną odblokowane, a następnie arkusz zostanie zabezpieczony, użytkownicy będą mogli przemieszczać się między nie zablokowanymi komórkami naciskając klawisz TAB.

•	Ze skoroszytu należy usunąć nie używane arkusze przed zapisaniem go jako szablonu formularza. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Aby zapobiec wstawianiu przez program Microsoft Excel symbolu copyright (©) po naciśnięciu klawisza (c) lub wykonywaniu innych automatycznych zmian, należy kliknąć polecenie Autokorekta w menu Narzędzia, a następnie wyczyścić pole wyboru Zamieniaj tekst podczas pisania.

•	W formularzu można umieszczać obiekty rysunkowe tworzone za pomocą paska narzędzi Rysowanie. Mogą to być pola tekstowe i efekty tekstowe tworzone za pomocą narzędzia WordArt. Aby uniemożliwić przypadkowe zaznaczenie lub przeniesienie obiektu rysunkowego lub innej grafiki podczas wypełniania formularza, należy zabezpieczyć obiekty na arkuszu. W tym celu w menu Narzędzia należy wskazać polecenie Ochrona, kliknąć polecenie Chroń arkusz i upewnić się, czy pole wyboru Obiekty jest zaznaczone. Użytkownicy wprowadzający dane w sąsiednich komórkach nie będą już mogli przypadkowo zaznaczać obiektów.

Formanty formularza można rozlokowywać i zmieniać ich rozmiary tak, jak to się robi z obiektami rysunkowymi tworzonymi za pomocą paska narzędzi Rysowanie. Można na przykład użyć poleceń w podmenu Podsuń (menu Rysuj) paska narzędzi Rysowanie do niewielkiego przesunięcia formantu w górę, w dół, w lewo lub prawo.


Tworzenie szablonu formularza, który kopiuje dane arkusza roboczego do bazy danych

Jeśli w menu Dane brak polecenia Kreator szablonów, przed wykonaniem tej procedury należy zainstalować Kreatora szablonów z dodatkiem Śledzenie danych. Aby uzyskać informacje na temat instalowania dodatków, kliknij  [image].

1	Otwórz skoroszyt, do którego mają być wprowadzane dane przewidziane do skopiowania do bazy danych.

Jeśli formularz został już zapisany jako szablon skoroszytu, kliknij polecenie Nowy w menu Plik, a następnie utwórz nowy skoroszyt z szablonu. Kliknij przycisk Zapisz  [image]  i zapisz nowy skoroszyt pod nową nazwą. Następnie uruchom Kreatora szablonów, który zapisze skoroszyt jako szablon.

2	Wprowadź etykiety dla danych, które mają być wprowadzane do arkusza roboczego.

Każdą etykietę należy wprowadzić do komórki położonej powyżej lub po lewej stronie komórki zawierającej dane. Etykiety będą używane jako nazwy pól w bazie danych.

3	W menu Dane kliknij polecenie Kreator szablonów.

4	Wykonuj czynności według instrukcji wyświetlanych na ekranie.

Uwaga   Baza danych łączona z szablonem formularza może być listą Microsoft Excel albo bazą danych Microsoft Access, Microsoft FoxPro, dBase lub Paradox, dla której został zainstalowany niezbędny sterownik ODBC i inne składniki aparatu dostępu do danych. Aby uzyskać informacje na temat składników aparatu dostępu do danych, kliknij  [image].


Co to jest Kreator szablonów ze śledzeniem danych?

Kreator szablonów z dodatkiem Śledzenie danych służy do tworzenia szablonu, w którym wybrane komórki skoroszytu są połączone z polami bazy danych. Gdy na podstawie szablonu tworzony jest nowy skoroszyt, po czym do połączonych komórek wprowadzane są dane, program Microsoft Excel tworzy nowy rekord w bazie danych i kopiuje te dane do odpowiednich pól danych.

Załóżmy na przykład, że chcemy prowadzić ewidencję wypadków przy pracy w wielu zakładach przemysłowych połączonych za pomocą sieci. Najpierw należy na arkuszu roboczym utworzyć formularz z pytaniami dotyczącymi każdego wypadku. Następnie należy skorzystać z Kreatora szablonów do utworzenia szablonu z formularza i połączenia go z centralną bazą danych. Pracownik wypełniający nowy raport wypadku oparty na szablonie tworzy zarówno dokument raportu, jak i odpowiedni rekord w bazie danych.

Jeśli istniejące skoroszyty zawierają dane, które powinny zostać dołączone do nowej bazy danych, Kreator szablonów może automatycznie dodać dane. Jednak lokalizacja danych w istniejących skoroszytach musi odpowiadać lokalizacji komórek wybranych dla pól danych. Jeśli na przykład w kroku 3 Kreatora szablonów dane dla pola ID pracownika są wprowadzane w komórce $D$4 arkusza o nazwie Dane_Personalne, wszystkie istniejące skoroszyty muszą zawierać numer pracownika w komórce Dane_Personalne!$D$4. Jeśli lokalizacje danych nie zgadają się, do bazy danych mogą być dodane niekompletne rekordy.

Baza danych może być listą Microsoft Excel albo bazą danych Microsoft Access, Microsoft FoxPro, dBase lub Paradox, dla której został zainstalowany niezbędny sterownik ODBC i inne składniki aparatu dostępu do danych. Bazę danych należy przechowywać w lokalizacji sieciowej, do której mają dostęp wszyscy użytkownicy formularza. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Na podstawie zapisanych danych można tworzyć raporty albo korzystać z nich tak, jak z każdej innej bazy danych. Aby zmienić dane w rekordzie, należy ponownie otworzyć i poddać edycji zapisaną kopię formularza, która jest związana z tym rekordem. Jeśli kopia formularza zostanie usunięta, odpowiadający jej rekord jest zachowywany w bazie danych. Rekord ten można usunąć w taki sam sposób jak to się robi z innymi rekordami w bazie danych tego typu.

Aby szablon uczynić dostępnym dla innych użytkowników, należy go umieścić w dostępnej lokalizacji sieciowej. Następnie należy utworzyć skrót do szablonu i zalecić użytkownikom skopiowanie tego skrótu do foldera Szablony na pulpicie. Folder Szablony znajduje się w folderze, w którym został zainstalowany program Office lub Microsoft Excel.

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat korzystania z Kreatora szablonów, kliknij  [image].


Rozwiązywanie problemów występujących przy tworzeniu formularzy

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Do bazy danych utworzonej za pomocą Kreatora szablonów dodawane są puste rekordy.

Po wybraniu bazy danych dla Kreatora szablonów wyświetlany jest komunikat "Nieoczekiwany błąd".

Mam trudności z formatowaniem arkusza.


Do bazy danych utworzonej za pomocą Kreatora szablonów dodawane są puste rekordy.

Jeśli do bazy danych tworzonej w kroku 4 Kreatora szablonów dodawane są rekordy z istniejących skoroszytów, lokalizacje danych w tych skoroszytach muszą odpowiadać lokalizacjom komórek wybranych dla pól danych w szablonie. Jeśli na przykład w kroku 3 Kreatora szablonów dane dla pola ID pracownika są wprowadzane w komórce $D$4 arkusza o nazwie Dane_Personalne, wszystkie istniejące skoroszyty muszą zawierać numer pracownika w komórce Dane_Personalne!$D$4. Jeśli lokalizacje danych nie zgadzają się, do bazy danych mogą być dodane niekompletne rekordy.


Po wybraniu bazy danych dla Kreatora szablonów  wyświetlany jest komunikat "Nieoczekiwany błąd".

Jeśli w kroku 2 Kreatora szablonów jako typ bazy danych zostanie wybrana dBASE lub Microsoft FoxPro, należy wybrać tylko folder zawierający bazę danych. W polu Wpisz lokalizację i nazwę bazy danych nie należy dołączać nazwy pliku.


Dodawanie rysunków do arkusza roboczego lub do arkusza wykresu

Co chcesz zrobić?

Zapoznać się ze sposobami wstawiania rysunków do skoroszytu

Dodać koło, kwadrat lub inny Autokształt

Wstawić i poddać edycji rysunek lub clipart

Dodać tekst do Autokształtu

Dodać lub poddać edycji specjalny efekt tekstowy

Dodać linię

Dodać krzywą

Dodać dowolny kształt


Korzystanie z Palety formuł do wprowadzania i edycji formuł

Przy tworzeniu formuły zawierającej funkcję Paleta formuł pomaga we wprowadzaniu funkcji arkusza roboczego. Gdy do formuły zostanie wprowadzona funkcja, Paleta formuł wyświetla nazwę funkcji, każdego z jej argumentów, opis funkcji i każdego z jej argumentów, bieżący wynik funkcji i bieżący wynik całej formuły. Aby wyświetlić Paletę formuł, należy kliknąć przycisk Edytuj formułę [image]  na pasku formuł.

Paletę formuł można wykorzystać do edycji funkcji w formułach. W tym celu należy zaznaczyć komórkę zawierającą formułę, a następnie, aby wyświetlić Paletę formuł, kliknąć przycisk Edytuj formułę  [image]  Na palecie wyświetlana jest pierwsza funkcja w formule oraz jej wszystkie argumenty. Można edytować pierwszą albo edytować następną funkcję w tej samej formule klikając pasek formuł gdziekolwiek w obrębie funkcji.


Używanie wielu etykiet w formułach

Gdy w arkuszu roboczym są etykiety kolumn i wierszy, można wykorzystać te etykiety do tworzenia formuł odwołujących się do danych w arkuszu. Jeśli arkusz zawiera nałożone etykiety kolumn — w których po etykiecie w jednej komórce następuje jedna lub kilka etykiet poniżej — można użyć tych etykiet w formułach do odwoływania się do danych w arkuszu roboczym. Jeśli na przykład etykieta Projektowane znajduje się w komórce E5, a etykieta 1996 znajduje się w komórce E6, formuła =SUMA(Projektowane 1996) zwraca sumę wartości w kolumnie Projektowane 1996. Jeśli wiersz 8 zawiera wartości sprzedaży, a etykieta Sprzedaż znajduje się w komórce D8, można odwołać się do projektowanej sprzedaży na rok 1996 za pomocą formuły =Projektowane 1996 Sprzedaż.

Przy odwoływaniu się do informacji za pomocą etykiet nałożonych można odwoływać się do informacji w kolejności, w jakiej występują etykiety, od góry do dołu. Jeśli etykieta 1996 znajduje się w komórce E5, a etykieta Rzeczywiste znajduje się w komórce E6, można odwołać się do rzeczywistych wyników za rok 1996 używając w formule etykiet 1996 Rzeczywiste. Na przykład, aby obliczyć średnią wartość rzeczywistych wyników za rok 1996, należy użyć formuły =SREDNIA(1996 Rzeczywiste).


Oznaczanie zakresów etykietami za pomocą okna dialogowego Etykiety zakresów
Oznaczanie zakresów etykietami za pomocą okna dialogowego Zakresy etykiet

Przy wybieraniu komórek w zakresach oznaczonych etykietami w celu utworzenia formuł program Microsoft Excel może do formuł wstawić etykiety zamiast odwołań do komórek. Użycie etykiet może ułatwić rozpoznanie struktury formuły. Do określania zakresów zawierających etykiety kolumn i wierszy w arkuszu roboczym można wykorzystać okno dialogowe Zakresy etykiet (menu Wstaw, podmenu Nazwa, polecenie Etykieta).

Jeśli zakres oznaczany jest etykietą za pomocą okna dialogowego Zakresy etykiet, przy czym zakres zawiera rok lub datę jako etykietę, program Microsoft Excel definiuje datę jako etykietę umieszczając pojedynczy cudzysłów na początku i końcu tej etykiety przy wpisywaniu etykiety do formuły. Załóżmy na przykład, że arkusz roboczy zawiera etykiety 1996 i 1997 i że te etykiety zostały określone za pomocą okna dialogowego Zakresy etykiet. Przy wpisywaniu formuły =SUMA(1997), program Microsoft Excel automatycznie zmodyfikuje formułę do postaci =SUMA('1997').

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji okna dialogowego Zakresy etykiet, kliknij znak zapytania  [image]  a następnie kliknij tę opcję.

Wskazówka   Jeśli lista jest oznaczana etykietą za pomocą polecenia Etykieta, a następnie widok arkusza jest powiększany do 39 procent lub mniej, program Microsoft Excel dodaje na arkuszu niebieskie obramowanie wokół etykiet określonych za pomocą polecenia Zakresy etykiet. Niebieskie obramowanie nie jest drukowane ani wyświetlane, jeśli powiększenie widoku arkusza jest powyżej 39 procent.


Funkcje podsumowań dla list z podsumowaniami pośrednimi

Dowolną z poniższych funkcji można zastosować do podsumowania danych na liście. W tym celu należy kliknąć żądaną funkcję w polu Użyj funkcji w oknie dialogowym Sumy pośrednie (menu Dane, polecenie Sumy pośrednie).

Użyj tej funkcji	Aby obliczyć
Suma	Sumę wartości na liście. Jest to domyślna funkcja dla danych numerycznych.
Licznik	Liczbę elementów na liście. Jest to domyślna funkcja dla danych nie numerycznych.
Średnia	Wartość średnią wartości na liście.
Max	Największą wartość na liście.
Min	Najmniejszą wartość na liście.
Produkt	Wynik mnożenia wszystkich wartości na liście.
Licznik num.	Liczbę rekordów lub wierszy na liście zawierającej dane numeryczne.
Odch.Standardowe	Estymator dewiacji standardowej populacji, gdzie lista jest próbą.
Odch.Standard.Popul	Estymator dewiacji standardowej populacji, gdzie lista jest całą populacją.
Wariancja	Estymator wariancji populacji, gdzie lista jest próbą.
Wariancja.Popul	Estymator wariancji populacji, gdzie lista jest całą populacją.


Co oznacza błąd #DZIEL/0! ?

Wartość błędu #DZIEL/0! występuje, gdy w formule była wykonana próba dzielenia przez 0 (zero).

Możliwa przyczyna	Sugerowana czynność
Użycie jako dzielnika odwołania do komórki do pustej komórki albo do komórki zawierającej zero. (Jeśli operandem jest pusta komórka, program Microsoft Excel interpretuje to jako zero).	Zmienić odwołanie do komórki lub wprowadzić wartość różną od zera do komórki używanej jako dzielnik. Do komórki używanej jako dzielnik można wprowadzić wartość #N/D, co spowoduje zmianę wyniku formuły z  #DZIEL/0! na #N/D, aby zaznaczyć, że wartość dzielnika jest niedostępna.
Wprowadzenie formuły zawierającej wyraźne dzielenie przez zero (0) — na przykład =5/0.	Zmienić wartość dzielnika na liczbę różną od zera.
Uruchomienie makra, w którym użyto funkcji lub formuły zwracającej wartość #DZIEL/0!.	Upewnić się, czy dzielnik w funkcji lub formule nie jest zerem lub wartością pustą.


Co oznacza błąd #N/D  ?

Wartość błędu #N/D występuje, gdy wartość jest niedostępna dla funkcji lub formuły. Jeśli pewne komórki arkusza roboczego będą zawierać dane, które nie są jeszcze dostępne, należy do nich wprowadzić wartość #N/D. Formuły odwołujące się do tych komórek będą zwracać wartość #N/D zamiast próbować obliczyć wartość.

Możliwa przyczyna	Sugerowana czynność
Podanie niewłaściwej wartości  argumentu szukana_wartość w funkcji arkusza roboczego WYSZUKAJ.POZIOMO, WYSZUKAJ,PODAJ.POZYCJĘ lub WYSZUKAJ.PIONOWO.	Upewnić się, czy argument szukana_wartość ma poprawny typ wartości — na przykład wartość lub odwołanie do komórki, lecz nie odwołanie do zakresu.
Użycie funkcji arkusza roboczego WYSZUKAJ.PIONOWO lub WYSZUKAJ.POZIOMO do lokalizacji wartości w nie sortowanej tabeli.	Domyślnie funkcje wyszukujące informacje w tabelach muszą działać na tabelach sortowanych w porządku rosnącym. Jednak funkcje arkusza roboczego WYSZUKAJ.PIONOWO i WYSZUKAJ.POZIOMO zawierają argument kolumna, który nakazuje funkcji wyszukiwanie dokładnego odpowiednika nawet wówczas, gdy tabela nie jest posortowana. Aby znaleźć dokładny odpowiednik, należy ustawić argument kolumna na wartość FAŁSZ.
Użycie w formule tablicowej argumentu, który ma inną liczbę wierszy lub kolumn niż zakres zawierający tę formułę tablicową.	Jeśli formuła tablicowa została wprowadzona do wielu komórek, należy się upewnić, czy zakresy, do których się odwołuje formuła mają taką samą liczbę wierszy i kolumn albo wprowadzić formułę tablicową do mniejszej liczby komórek. Jeśli na przykład formuła tablicowa została wprowadzona do zakresu o wysokości 15 wierszy (C1:C15) i formuła odwołuje się do zakresu o wysokości 10 wierszy (A1:A10), zakres C11:C15 będzie wyświetlać wartość #N/D. Aby skorygować ten błąd, należy wprowadzić formułę do mniejszego zakresu (na przykład C1:C10) albo zmienić zakres, do którego formuła się odwołuje na taką samą liczbę wierszy (na przykład A1:A15).
Pominięcie jednego lub kilku argumentów wbudowanej lub niestandardowej funkcji arkusza roboczego.	Wprowadzić wszystkie argumenty do funkcji.
Użycie niestandardowej funkcji arkusza roboczego, która jest niedostępna.	Upewnić się, czy skoroszyt zawierający funkcję jest otwarty i czy funkcja działa poprawnie.
Uruchomienie makra, które wprowadza funkcję zwracającą wartość #N/D.	Upewnić się, czy argumenty funkcji są poprawne i we właściwych miejscach.


Co oznacza błąd #NAZWA?

Wartość błędu #NAZWA? występuje, gdy program Microsoft Excel nie rozpoznaje tekstu w formule.

Możliwa przyczyna	Sugerowana czynność
Usunięcie nazwy użytej w formule lub użycie nie istniejącej nazwy.	Należy się upewnić, czy nazwa istnieje. W menu Wstaw należy wskazać polecenie Nazwa, a następnie kliknąć polecenie Definiuj. Jeśli nazwy brak na liście, należy dodać nazwę używając polecenia Definiuj.
Pomyłka w pisowni nazwy.	Skorygować pisownię. Aby wstawić poprawną nazwę do formuły, można zaznaczyć nazwę na  pasku formuły, wskazać polecenie Nazwa w menu Wstaw, a następnie kliknąć polecenie Wklej. W oknie dialogowym Wklej nazwę należy kliknąć żądaną nazwę, a następnie kliknąć przycisk OK.
Pomyłka w pisowni nazwy funkcji.	Skorygować pisownię. Wstawić poprawną nazwę do formuły używając Palety formuł. Jeśli funkcja arkusza roboczego jest częścią programu dodatku,  program ten musi być załadowany. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat użycia dodatków, kliknij  [image].
Wprowadzenie do formuły tekstu bez cudzysłowu. Program Microsoft Excel próbuje interpretować wpis jako nazwę nawet jeśli miał on być użyty jako tekst.	Należy zamknąć tekst w cudzysłowie. Na przykład poniższa formuła łączy fragment tekstu "Całkowita suma wynosi " z wartością w komórce B50: ="Całkowita suma wynosi "&B50
Pominięcie dwukropka (:) w odwołaniu do zakresu.	Należy się upewnić, czy we wszystkich odwołaniach do zakresu w formule użyto dwukropka (:), na przykład SUMA(A1:C10).


Co oznacza błąd #ZERO!  ?

Wartość błędu #ZERO! występuje, gdy zostanie określone przecięcie dwóch obszarów, które nie przecinają się.

Możliwa przyczyna	Sugerowana czynność
Użycie nieprawidłowego operatora zakresu lub nieprawidłowego odwołania do komórki.	Aby odwołać się do dwóch obszarów, które nie przecinają się, należy użyć operatora połączenia, przecinka (,). Jeśli na przykład formuła sumuje dwa zakresy, należy się upewnić, czy dwa zakresy są oddzielone przecinkiem (SUMA(A1:A10,C1:C10)). Jeśli przecinek jest pominięty, program Microsoft Excel próbuje sumować komórki wspólne dla obu zakresów, lecz zakresy A1:A10 i C1:C10 nie mają wspólnych komórek ponieważ nie przecinają się. Należy sprawdzić, czy w odwołaniach do zakresów nie wystąpiły błędy pisowni.
Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat odwołań i operatorów zakresów, kliknij  [image].


Co oznacza błąd #LICZBA!  ?

Wartość błędu #LICZBA! występuje w przypadku problemu z liczbą w formule lub w funkcji.

Możliwa przyczyna	Sugerowana czynność
Użycie nieprawidłowego argumentu w funkcji, która wymaga argumentu numerycznego.	Należy się upewnić, czy argumenty użyte w funkcji są poprawnego typu.
Użycie funkcji arkusza roboczego wykonującej iteracje takiej, jak IRR lub RATE, a funkcja nie może znaleźć rozwiązania.	Należy użyć dla funkcji innej wartości początkowej.
Wprowadzenie formuły, której  wynik jest za duży lub za mały, aby mógł być reprezentowany w programie program Microsoft Excel.	Należy zmienić formułę w taki sposób, aby jej wynik mieścił się między  [image]  i  [image].


Co oznacza błąd #ADR?
Co oznacza błąd #ADR!  ?

Wartość błędu #ADR! występuje, gdy odwołanie do komórki jest nieprawidłowe.

Możliwa przyczyna	Sugerowana czynność
Usunięcie komórek, do których się odwołują inne formuły albo wklejenie przenoszonych komórek do komórek, do których się odwołują inne formuły.	Należy zmienić formuły albo przywrócić pierwotną zawartość komórek arkusza klikając przycisk Cofnij  [image]  natychmiast po usunięciu lub wklejeniu komórek.
Uruchomienie makra, które wprowadza funkcję zwracającą wartość #ADR!.	Należy sprawdzić, czy argument funkcji odwołuje się do nieprawidłowej komórki lub zakresu komórek. Jeśli na przykład makro wprowadza funkcję odwołującą się do komórki powyżej funkcji, a komórka zawierająca funkcję znajduje się w wierszu 1, funkcja zwróci wartość #ADR! ponieważ nie ma komórek powyżej wiersza 1.
Użycie zdalnego odwołania do aplikacji, która nie działa albo do tematu Dynamicznej wymiany danych (DDE) takiego, jak "system", który jest niedostępny.	Należy uruchomić aplikację. Należy się upewnić, czy używany jest poprawny temat DDE.


Co oznacza błąd #ARG! ?
Co oznacza błąd #LICZBA!  ?

Wartość błędu #LICZBA! występuje, gdy używany jest błędny typ argumentu lub operand  lub jeśli funkcja Autokorekta formuł nie może skorygować formuły.

Możliwa przyczyna	Sugerowana czynność
Wprowadzenie tekstu, gdy formuła wymaga liczby lub wartości logicznej takiej, jak  PRAWDA lub FAŁSZ. Program Microsoft Excel nie może przekształcić tekstu na prawidłowy typ danych.	Należy się upewnić, czy formuła lub funkcja jest poprawna dla wymaganego operand lub argumentu oraz że komórki, do których odwołuje się formuła zawierają prawidłowe wartości. Jeśli na przykład komórka A5 zawiera liczbę, a komórka A6 zawiera tekst "Nie dostępny", formuła =A5+A6 zwróci błąd #LICZBA!. Do dodania dwóch wartości w formule należy użyć funkcji arkusza roboczego SUMA w następujący sposób (funkcja SUMA ignoruje tekst): =SUMA(A5:A6)
Wprowadzenie lub edycja formuły tablicowej, a następnie naciśnięcie klawisza ENTER.	Należy zaznaczyć komórkę lub zakres komórek zawierający formułę tablicową, nacisnąć klawisz F2, aby poddać formułę edycji, a następnie nacisnąć klawisze CTRL+SHIFT+ENTER.
Wprowadzenie odwołania do komórki, formuły lub funkcji jako stałej tablicy.	Należy się upewnić, czy stała tablicy nie jest odwołaniem do komórki, formułą ani funkcją. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat elementów, które mogą być używane jako stałe tablicy, kliknij  [image].
Podanie zakresu dla operatora lub funkcji, która wymaga pojedynczej wartości, a nie zakresu.	Należy zmienić zakres na pojedynczą wartość. Należy zmienić zakres w taki sposób, aby zawierał ten sam wiersz lub tę samą kolumnę, która zawiera formułę.
Użycie macierzy, która nie jest poprawna w jednej z macierzowych funkcji arkusza roboczego.	Należy się upewnić, czy wymiary macierzy są odpowiednie do argumentów macierzy.
Uruchomienie makra, które wprowadza funkcję zwracającą wartość #LICZBA!.	Należy się upewnić, czy w funkcji użyto poprawnych argumentów.


Co oznacza błąd #####  ?

•	Wartość numeryczna wprowadzona do komórki jest zbyt szeroka, aby mogła być wyświetlana w komórce. Rozmiar kolumny można zmienić przeciągając granicę między nagłówkami kolumn.

•	Wynik formuły w komórce jest za długi, aby mógł być wyświetlany w komórce. Można powiększyć szerokość kolumny przeciągając granicę między nagłówkami kolumn lub zmieniając format liczb dla komórki. Aby zmienić format liczb, należy kliknąć polecenie Komórki w menu Format, kliknąć kartę Liczba, a następnie wybrać inny format.

•	Przy odejmowaniu dat i godzin należy się upewnić, czy formuła jest prawidłowo skonstruowana. W programie program Microsoft Excel daty i godziny muszą być wartościami dodatnimi. Jeśli wynik formuły daty lub godziny jest ujemny, program Microsoft Excel wyświetli symbol #### w komórce. Aby wyświetlić wartość, należy kliknąć polecenie Komórki w menu Format, kliknąć kartę Liczba, a następnie wybrać format inny niż data lub godzina.


Rozwiązywanie problemów z formułami i wartościami błędów

Jeśli formuła nie może poprawnie obliczyć wyniku, program Microsoft Excel wyświetli wartość błędu. Na przykład wartości błędów mogą być wynikiem użycia tekstu, gdy formuła wymaga wartości numerycznej, usunięcia komórki, do której odwołuje się formuła albo użycia komórki, która jest za wąska, aby zmieścił się w niej wynik.

Wartości błędów nie muszą być wywołane przez samą formułę. Jeśli na przykład formuła zwraca wartość  #N/D lub #LICZBA!, może to oznaczać, że komórka, do której odwołuje się formuła może zawierać błąd.

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Co oznacza błąd #####  ?

Co oznacza błąd #ARG!  ?

Co oznacza błąd #DZIEL/0!  ?

Co oznacza błąd #NAZWA!  ?

Co oznacza błąd #N/D  ?

Co oznacza błąd #ADR!  ?

Co oznacza błąd #LICZBA!  ?

Co oznacza błąd #ZERO!  ?

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat usuwania problemów z błędami w formułach, kliknij  [image].


Jak program Microsoft Excel konwertuje wartości w formułach
Jak program Microsoft Excel przekształca wartości w formułach

Po wprowadzeniu formuły program Microsoft Excel oczekuje pewnych typów wartości dla każdego operatora. Jeśli zostanie wprowadzony inny typ wartości niż oczekiwany, program Microsoft Excel jest czasem zdolny do przekształcenia wartości.

Formuła	Wynik	Wyjaśnienie
="1"+"2"	3	Gdy jest używany znak plus (+), program Microsoft Excel spodziewa się liczb w formule. Nawet jeśli cudzysłów oznacza, że  "1" i "2" są wartościami tekstowymi, program Microsoft Excel automatycznie przekształca wartości tekstowe na liczby.
=1+"$4.00"	5	Gdy formuła oczekuje liczby, program Microsoft Excel przekształca tekst, jeśli jest on w formacie akceptowanym zwykle dla liczb.
="6/1/92"-"5/1/92"	31	Program Microsoft Excel interpretuje tekst jako datę w formacie mm/dd/rr, przekształca daty na liczby porządkowe, a następnie oblicza różnicę między nimi.
=PIERWIASTEK("8+1")	#LICZBA!	Program Microsoft Excel nie może przekształcić tekstu na liczbę ponieważ tekst "8+1" nie może być przekształcony na liczbę. Gdyby został użyty tekst "9" lub "8"+"1" zamiast "8+1", formuła przekształciłaby ten tekst na liczbę  i zwróciłaby wynik 3.
="A"&TRUE	ATRUE	Gdy oczekiwany jest tekst, program Microsoft Excel przekształca liczby i wartości logiczne takie, jak PRAWDA i  FAŁSZ na tekst.


Operatory obliczeniowe w formułach

Operatory określają typ obliczenia które ma być wykonane na elementach formuły. Program Microsoft Excel zawiera cztery różne typy operatorów obliczeniowych: arytmetyczne, porównania, tekstowe i odwołania.

•	Operatory arytmetyczne służą do wykonywania podstawowych operacji matematycznych takich, jak  dodawanie, odejmowanie lub mnożenie; składania liczb i obliczania wyników numerycznych.

Operator  arytmetyczny	Znaczenie	Przykład
+ (znak plus)	Dodawanie	3+3
– (znak minus)	Odejmowanie Negacja	3–1 –1
* (gwiazdka)	Mnożenie	3*3
/ (kreska ukośna w prawo)	Dzielenie	3/3
% (znak procent)	Procent	20%
^ (daszek)	Potęgowanie	3^2 (to samo co 3*3)
•	Operatory porównania służą do porównywania dwóch wartości, a następnie obliczają wartość logiczną PRAWDA lub FAŁSZ.

Operator  porównania	Znaczenie	Przykład
= (znak równości)	Równy	A1=B1
> (znak większy niż)	Większy niż	A1>B1
< (znak mniejszy niż)	Mniejszy niż	A1<B1
>= (znak większy niż lub równy)	Większy niż lub równy	A1>=B1
<= (znak mniejszy niż lub równy)	Mniejszy niż lub równy	A1<=B1
<> (znak nie równy)	Nie równy	A1<>B1
•	Operator tekstowy  "&" służy do składania jednej lub kilku wartości tekstowych w celu utworzenia pojedynczego fragmentu tekstu.

Operator  tekstowy	Znaczenie	Przykład
& (handlowe i)	Łączy lub wiąże dwie wartości w celu utworzenia jednej ciągłej wartości tekstowej	"North" & "wind" daje w wyniku "Northwind"
•	Operatory odwołania składają zakresy komórek do obliczeń.

Operator  odwołania	Znaczenie	Przykład
: (dwukropek)	Operator zakresu, tworzący jedno odwołanie do wszystkich komórek między dwoma odwołaniami włącznie	B5:B15
, (przecinek)	Operator połączenia łączący wiele odwołań w jedno	SUMA(B5:B15,D5:D15)
(pojedyncza spacja)	Operator przecięcia tworzący jedno odwołanie do komórek wspólnych dla dwóch odwołań	SUMA(B5:B15 A7:D7) W tym przykładzie komórka B7 jest wspólna dla obu zakresów.


Jak wartości są obliczane w formułach

Formuła jest równaniem, które analizuje dane w arkuszu roboczym. Formuły wykonują operacje takie, jak dodawanie, mnożenie i porównanie na wartościach arkusza roboczego. Mogą one także tworzyć kombinacje wartości. Formuły mogą się odwoływać do innych komórek w tym samym arkuszu roboczym, do komórek w tym samym skoroszycie i do komórek na arkuszach roboczych w innych skoroszytach. W poniższym przykładzie dodawana jest  wartość z komórki B4 i liczba 25, wynik jest następnie dzielony przez sumę komórek D5, E5 i F5. Aby obejrzeć przykłady formuł często używanych w programie Microsoft Excel, kliknij  [image].

Składnia formuł

Formuły służą do obliczania wartości w określonym porządku, znanym pod nazwą składni. Składnia formuły opisuje proces obliczeniowy. Formuła w programie Microsoft Excel zaczyna się od znaku równości (=). Po tym znaku następuje opis obliczeń. Na przykład następująca formuła odejmuje liczbę 1 od liczby 5. Wynik formuły jest następnie wyświetlany w komórce.

=5-1

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat operatorów, kliknij  [image].

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat składni formuł, kliknij  [image].

Odwołania do komórek

Formuła może się odwoływać do komórki. Chcąc, aby jedna komórka zawierała tę samą wartość co inna, należy wprowadzić znak równości, a po nim odwołanie do tej komórki. Komórka zawierająca formułę jest nazywana komórką zależną — jej wartość zależy od wartości innej komórki. Ilekroć komórka, do której odwołuje się formuła ulega zmianie, komórka zawierająca formułę także ulega zmianie. W poniższej formule wykonywane jest mnożenie wartości w komórce B15 przez liczbę 5. Ilekroć komórka B15 będzie ulegać zmianom, tylekroć formuła będzie ponownie obliczana.

=B15*5

Formuły mogą się odwoływać do komórek lub do zakresów komórek albo do nazw lub etykiet reprezentujących komórki lub zakresy. Aby uzyskać wskazówki dotyczące stosowania odwołań do komórek i do zakresów, kliknij  [image].

Funkcje arkusza roboczego

Program Microsoft Excel zawiera wiele wstępnie zdefiniowanych lub wbudowanych formuł znanych jako funkcje. Funkcje mogą być używane do wykonywania prostych lub złożonych obliczeń. Najczęściej stosowaną funkcją w arkuszach roboczych jest funkcja SUMA, która jest używana do dodawania zakresów komórek. Chociaż można utworzyć formułę do obliczania sumy kilku komórek zawierających wartości, funkcja arkusza roboczego SUMA oblicza wiele zakresów komórek. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat użycia funkcji do obliczania wartości, kliknij  [image].


Wprowadzanie formuły w celu obliczenia wartości

W programie Microsoft Excel można tworzyć rozmaite rodzaje formuł, od formuł wykonujących proste operacje arytmetyczne do formuł, które analizują złożone modele formuł.

Formuła może zawierać funkcje, które są wstępnie zdefiniowanymi formułami wykonującymi proste lub złożone obliczenia. Aby równocześnie wykonywać wiele obliczeń, a następnie uzyskać jeden lub kilka wyników, należy zastosować formułę tablicową.

Co chcesz zrobić?

Wprowadzić formułę

Wprowadzić formułę zawierającą funkcję

Zapoznać się z formułami tablicowymi i sposobami ich wprowadzania


Wprowadzanie formuły

Aby uzyskać informacje o tym, jak wartości są obliczane w formułach, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę, do której chcesz wprowadzić formułę.

2	Wpisz = (znak równości).

Jeśli zostanie kliknięty przycisk Edytuj formułę  [image]  lub przycisk Wklej funkcję  [image],  program Microsoft Excel automatycznie wstawi znak równości.

3	Wprowadź formułę.

4	Naciśnij klawisz ENTER.

Wskazówki

•	Można wprowadzić tę samą formułę do zakresu komórek. W tym celu należy najpierw zaznaczyć zakres, wpisać formułę, a następnie nacisnąć klawisze CTRL+ENTER.

•	Można także wprowadzić formułę do zakresu komórek kopiując formułę z innej komórki. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat kopiowania formuł, kliknij  [image].


Wyświetlanie formuł i wartości w arkuszu roboczym

•	Aby się przełączać między wyświetlaniem formuł i ich wartości dla wszystkich formuł na arkuszu roboczym, należy nacisnąć klawisz CTRL+` (pojedynczy znak cudzysłowu z lewej strony).


Odwołania do komórek i zakresów

Odwołanie identyfikuje komórkę lub zakres komórek na arkuszu roboczym i wskazuje programowi Microsoft Excel gdzie należy szukać wartości lub danych, które mają być użyte w formule. Za pomocą odwołań można korzystać z danych umieszczonych w innych częściach arkusza roboczego w jednej formule lub używać wartości z jednej komórki w wielu formułach. Można także odwoływać się do komórek na innych arkuszach tego samego skoroszytu, do innych skoroszytów i do danych w innych programach. Odwołania do komórek w innych skoroszytach są nazywane odwołaniami zewnętrznymi. Odwołania do danych w innych programach są nazywane odwołaniami zdalnymi.

Program Microsoft Excel używa domyślnie stylu odwołania A1, w którym kolumny są oznaczone literami (od A do IV, razem 256 kolumn), a wiersze są oznaczone liczbami (od 1 do 65536). Aby odwołać się do komórki, należy wprowadzić literę kolumny, a po niej numer wiersza. Na przykład D50 stanowi odwołanie do komórki w przecięciu kolumny D i wiersza 50. Aby odwołać się do zakresu komórek, należy wprowadzić odwołanie do komórki w lewym górnym rogu zakresu, dwukropek (:), a następnie odwołanie do komórki w prawym dolnym rogu zakresu. Poniżej przedstawiono przykłady odwołań.

Aby odwołać się do	Należy użyć
Komórki w kolumnie A i wierszu 10	A10
Zakresu komórek w kolumnie A i wierszach od 10 do 20	A10:A20
Zakresu komórek w wierszu 15 i kolumnach od B do E	B15:E15
Wszystkich komórek w wierszu 5	5:5
Wszystkich komórek w wierszach od 5 do 10	5:10
Wszystkich komórek w kolumnie H	H:H
Wszystkich komórek w kolumnach od H do J	H:J
Można także używać stylu odwołań, w którym zarówno wiersze jak i kolumn na arkuszu są numerowane. Styl W1K1 jest użyteczny do obliczania pozycji wiersza i kolumny w makrach i może być przydatny do pokazywania względnych odwołań do komórek. W stylu W1K1 program Microsoft Excel wskazuje położenie komórki za pomocą litery “W” z numerem wiersza i litery “K” z numerem kolumny. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat odwołań w stylu W1K1, kliknij  [image].

Uwagi

•	Zależnie od zadania, które ma być wykonane w programie Microsoft Excel można stosować względne odwołania do komórek, które są odwołaniami względem położenia formuły, albo odwołania bezwzględne, które są odwołaniami do bezwzględnych pozycji komórek. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat odwołań względnych i bezwzględnych, kliknij  [image].

•	Można używać etykiet kolumn i wierszy na arkuszu do odwoływania się do komórek w tych kolumnach i wierszach albo można utworzyć opisowe nazwy reprezentujące komórki, zakresy komórek, formuły lub wartości stałe. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat używania etykiet i nazw w formułach, kliknij [image].

•	Chcąc analizować dane w tej samej komórce lub zakresie komórek na wielu arkuszach roboczych w skoroszycie, należy zastosować odwołanie 3-W. Odwołanie 3-W zawiera odwołanie do komórki lub do zakresu poprzedzone nazwą arkusza roboczego. Program Microsoft Excel korzysta z wszelkich przechowywanych arkuszy roboczych, których nazwy mieszczą się między początkową i końcową nazwą w wywołaniu. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat tworzenia odwołań 3-W, kliknij  [image].


Różnice między odwołaniami względnymi i bezwzględnymi

Gdy tworzona jest formuła, odwołania do komórek lub zakresów są zwykle oparte na ich względnym położeniu w stosunku do komórki zawierającej formułę. W poniższym przykładzie komórka B6 zawiera formułę =A5. Program Microsoft Excel znajduje wartość położoną o jedną komórkę powyżej i o jedną komórkę w lewo względem komórki B6. Takie odwołanie nazywa się odwołaniem względnym.

Przy kopiowaniu formuły zawierającej odwołania względne, odwołania we wklejanej formule są aktualizowane i dotyczą innych komórek względem położenia formuły. W poniższym przykładzie formuła w komórce B6 została skopiowana do komórki B7. Formuła w komórce B7 została zmieniona na =A6, co stanowi odwołanie do komórki położonej o jedną komórkę powyżej i o jedną komórkę w lewo w stosunku do komórki B7.

Chcąc, aby odwołania nie ulegały zmianom przy kopiowaniu formuły do innej komórki, należy stosować odwołania bezwzględne. Jeśli na przykład w formule wykonywane jest mnożenie zawartości komórki A5 przez zawartość komórki C1 (=A5*C1), a formuła jest kopiowana do innej komórki, oba odwołania ulegną zmianie. Odwołanie bezwzględne do komórki C1 można utworzyć umieszczając znak dolara ($) przed częściami odwołania, które mają pozostać bez zmian. Aby utworzyć bezwzględne odwołanie na przykład do komórki C1, należy dodać do formuły znaki dolara w następujący sposób:

 =A5*$C$1


Etykiety i nazwy w formułach

Arkusze robocze często zawierają etykiety na początku każdej kolumny i po lewej stronie każdego wiersza. Etykiety opisują dane na arkuszu. Etykiety te można wykorzystywać w formułach w celu odwołania się do związanych z nimi danych. Można także tworzyć opisowe nazwy, które nie są etykietami arkusza roboczego, reprezentującymi komórki, zakresy komórek, formuły lub stałe.

Przy tworzeniu formuły odwołującej się do danych na arkuszu roboczym, w celu odwoływania się do danych można korzystać z etykiet kolumn i wierszy. Jeśli na przykład tabela zawiera wartości sprzedaży w kolumnie o etykiecie Sprzedaż, a wiersz oddziału ma etykietę Obsługa, można znaleźć wartość sprzedaży dla oddziału Obsługa wprowadzając formułę =Obsługa Sprzedaż. Spacja między etykietami jest operatorem przecięcia, który oznacza, że wynik formuły powinien być umieszczony w komórce będącej przecięciem wiersza oznaczonego etykietą Obsługa i kolumny oznaczonej etykietą Sprzedaż. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat używania wielu etykiet w formułach, kliknij  [image].

Jeśli dane nie mają etykiet lub jeśli informacje są przechowywane w jednym arkuszu roboczym, który ma być używany na innych arkuszach tego samego skoroszytu, można utworzyć nazwę opisującą komórkę lub zakres. Opisowa nazwa zastosowana w formule ułatwia zrozumienie celu formuły. Na przykład formuła =SUMA(SprzedażWPierwszymKwartale) może być łatwiejsza do rozpoznania niż =SUMA(Sprzedaż!C20:C30). W tym przykładzie nazwa SprzedażWPierwszymKwartale reprezentuje zakres komórek C20:C30 na arkuszu roboczym o nazwie Sprzedaż.

Nazwy mogą być stosowane do każdego arkusza roboczego w skoroszycie. Jeśli na przykład nazwa ProjektowanaSprzedaż odwołuje się do zakresu A20:A30 na pierwszym arkuszu roboczym w skoroszycie, nazwy ProjektowanaSprzedaż można użyć na dowolnym innym arkuszu w  tym samym skoroszycie, aby się odwołać do zakresu komórek A20:A30 na pierwszym arkuszu roboczym. Nazwy mogą także być używane do reprezentowania formuł lub wartości, które nie zmieniają się (stałych). Na przykład można użyć nazwy PodatekSprzedaży do reprezentowania podatku od sprzedaży (takiego jak 6,2 procent) stosowanego w transakcjach sprzedaży.

Uwaga   W nazwach są domyślnie stosowane bezwzględne odwołania do komórek.


Odwołania w stylu W1K1

W stylu W1K1 program Microsoft Excel wskazuje położenie komórki za pomocą litery “W” z numerem wiersza i litery “K” z numerem kolumny. Na przykład bezwzględne odwołanie do komórki W1K1 jest odpowiednikiem bezwzględnego odwołania $A$1 w stylu odwołań A1. Jeśli aktywną komórką jest A1, względne odwołanie do komórki W[1]K[1] dotyczy komórki o jeden wiersz poniżej i o jedną kolumnę w prawo, czyli komórki B2.

Poniżej przedstawiono przykłady odwołań w stylu W1K1.

Odwołanie	Znaczenie
W[-2]K	Odwołanie względne do komórki położonej o dwa wiersze powyżej w tej samej kolumnie
W[2]K[2]	Odwołanie względne do komórki położonej o dwa wiersze poniżej i o dwie kolumny w prawo
W2K2	Odwołanie bezwzględne do komórki położonej w drugim wierszu i drugiej kolumnie
W[-1]	Odwołanie względne do całego wiersza powyżej aktywnej komórki
W	Odwołanie bezwzględne do bieżącego wiersza


Co się dzieje z odwołaniem 3-W przy przenoszeniu, kopiowaniu, wstawianiu lub usuwaniu arkuszy roboczych?

W poniższych przykładach wyjaśniono, co się dzieje w przypadku przenoszenia, kopiowania, wstawiania i usuwania arkuszy roboczych objętych odwołaniem 3-W. W przykładach używana jest formuła =SUMA(Arkusz2: Arkusz6!A2:A5) do sumowania komórek od A2 do A5 na arkuszach roboczych od 2 do 6.

•	Jeśli w skoroszycie między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 (punkty końcowe w tym przykładzie) są wstawiane lub kopiowane arkusze, program Microsoft Excel obejmuje obliczeniami wszystkie wartości w komórkach od A2 do A5 znajdujących się na dodanych arkuszach.

•	Jeśli w skoroszycie między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 zostaną usunięte arkusze, program Microsoft Excel usunie ich wartości z obliczeń.

•	Jeśli w skoroszycie z obszaru między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 zostaną przeniesione arkusze do lokalizacji poza odwoływanym zakresem arkuszy, program Microsoft Excel usunie ich wartości z obliczeń.

•	Jeśli arkusz Arkusz2 lub Arkusz6 zostanie przeniesiony do innej lokalizacji w tym samym skoroszycie, program Microsoft Excel koryguje obliczenia w celu dopasowania się do nowego zawartego między nimi zakresu arkuszy.

•	Jeśli z obliczenia zostaną usunięte jakiekolwiek arkusze, program Microsoft Excel koryguje obliczenia w celu dopasowania się do nowego zawartego między nimi zakresu arkuszy.


Odwoływanie się do tej samej komórki w wielu arkuszach za pomocą odwołania 3-W
Odwoływanie się do tej samej komórki na wielu arkuszach za pomocą odwołania 3-W

Skoroszyt musi zawierać więcej niż jeden arkusz roboczy. Aby uzyskać dodatkowe wskazówki dotyczące używania odwołań 3-W, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę, do której chcesz wprowadzić funkcję.

2	Wpisz = (znak równości), wprowadź nazwę funkcji, a następnie wpisz otwierający nawias.

3	Kliknij  kartę pierwszego arkusza, do którego ma być użyte odwołanie.

4	Trzymając naciśnięty klawisz SHIFT kliknij kartę ostatniego arkusza, do którego ma być użyte odwołanie.

5	Zaznacz komórkę lub zakres komórek, do którego ma być użyte odwołanie.

6	Uzupełnij formułę.


Wskazówki na temat używania odwołań 3-W
Wskazówki dotyczące używania odwołań 3-W

•	Odwołania 3-W można stosować do odwoływania się do komórek na innych arkuszach, do definiowania nazw i do tworzenia formuł za pomocą następujących funkcji: SUMA, ŚREDNIA, ŚREDNIA.A, ILE.LICZB, ILE.NIEPUSTYCH, MAX, MAX.A, MIN, MIN.A, PRODUKT, ODCHYLENIE.STANDARDOWE, ODCHYLENIE.STANDARDOWE.A, ODCHYLENIE.STANDARD.POPUL, ODCHYLENIE.STANDARD.POPUL.A, WARIANCJA, WARIANCJA.A, WARIANCJA.POPUL i WARIANCJA.POPUL.A.

•	Odwołania 3-W nie mogą być używane w formułach tablicowych.

•	Odwołania 3-W nie mogą być używane z operatorem przecięcia (pojedyncza spacja) ani w formułach, w których zastosowano przecięcie domniemane.


Używanie funkcji do obliczania wartości

Funkcje są wstępnie zdefiniowanymi formułami wykonującymi obliczenia z wykorzystaniem określonych wartości nazywanych argumentami i w konkretnym porządku nazywanym składnią. Na przykład funkcja SUMA dodaje wartości lub zakresy komórek, a funkcja PMT oblicza spłaty kredytu na podstawie stopy oprocentowania, okresu spłat i kwoty kredytu.

Argumentami mogą być liczby, tekst, wartości logiczne takie, jak PRAWDA lub FAŁSZ, tablice, wartości błędów takie, jak #N/D lub odwołania do komórek. Wyznaczony argument musi mieć prawidłową wartość dla tego typu argumentu. Argumentami mogą także być stałe, formuły lub inne funkcje. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat używania funkcji jako argumentu dla innej funkcji, znanego także jako funkcje zagnieżdżone, kliknij  [image].

Składnia funkcji zaczyna się od nazwy funkcji, po której występuje otwierający nawias, argumenty funkcji oddzielone przecinkami i na końcu nawias zamykający. Jeśli funkcja zaczyna się od formuły, przed nazwą funkcji należy wpisać znak równości (=). W czasie tworzenia formuły zawierającej funkcję może być pomocna Paleta formuł. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat korzystania z Palety formuł,  kliknij  [image]. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat sposobu wprowadzania formuły zawierającej funkcję, kliknij  [image].


Wprowadzanie formuły zawierającej funkcję

1	Kliknij komórkę, do której chcesz wprowadzić formułę.

2	Aby rozpocząć formułę od funkcji, kliknij przycisk Edytuj formułę  [image]  na pasku formuły.

3	Kliknij strzałkę w dół obok pola Funkcje  [image].

4	Kliknij funkcję, którą chcesz dodać do formuły. Jeśli funkcji brak na liście, kliknij przycisk Więcej funkcji, aby wyświetlić listę dodatkowych funkcji.

5	Wprowadź argumenty.

6	Po zakończeniu tworzenia formuły, naciśnij klawisz ENTER.


Edycja formuły

1	Kliknij komórkę zawierającą formułę, którą chcesz edytować.

Jeśli komórka zawiera hiperłącze, kliknij komórkę położoną obok komórki, którą chcesz edytować, a następnie użyj klawisza strzałki do zaznaczenia komórki zawierającej formułę, którą chcesz edytować.

2	Na pasku formuły wprowadź zmiany do formuły.

Chcąc edytować funkcję w formule, poddaj edycji argumenty funkcji.

3	Naciśnij klawisz ENTER.

Jeśli formuła jest formułą tablicową, naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+ENTER.


Stosowanie funkcji w funkcji, czyli zagnieżdżanie

Funkcje mogą być używane jako argumenty innych funkcji. Gdy funkcja jest używana jako argument lub zagnieżdżana, musi ona zwracać wartość tego samego typu co używane argumenty. Jeśli zagnieżdżona funkcja nie zwraca wartości poprawnego typu, program Microsoft Excel wyświetli wartość błędu #LICZBA!. Na przykład w poniższej formule użyto zagnieżdżonej funkcji ŚREDNIA i porównano ją z wartością 50. Porównanie musi zwracać wartość PRAWDA lub FAŁSZ ponieważ jest to typ wartości wymagany dla pierwszego argumentu w funkcji JEŻELI.

Formuła może zawierać do siedmiu poziomów zagnieżdżonych funkcji. Gdy Funkcja B jest użyta jako argument w Funkcji A, Funkcja B jest funkcją drugiego poziomu. Jeśli Funkcja B zawiera Funkcję C jako argument, Funkcja C będzie funkcją trzeciego poziomu.

Możesz użyć Palety formuł do zagnieżdżania formuł jako argumentów. Na przykład możesz wstawić Funkcję B jak argument Funkcji A, klikając strzałkę rozwijania na pasku formuły. Jeśli chcesz kontynuować wprowadzanie argumentów Funkcji A, kliknij nazwę Funkcji A na pasku formuł.


Nazywanie komórek w skoroszycie

W programie Microsoft Excel można nazwać pojedynczą komórkę lub zakres komórek, aby ułatwić czytelność i zapamiętanie formuł. Jeśli na arkuszu roboczym wiersze i kolumny mają etykiety, można się do nich bezpośrednio odwoływać w formułach albo można je stosować jako nazwy reprezentujące związane komórki. Można także utworzyć nazwę reprezentującą tę samą komórkę lub zakres komórek na wielu arkuszach roboczych. Aby uzyskać informacje na temat znaków, jakie można stosować w nazwach, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Zapoznać się z użyciem etykiet i nazw w formułach

Nazwać komórkę lub zakres komórek

Nazwać komórki wykorzystując istniejące etykiety wierszy i kolumn

Nazwać komórki na wielu arkuszach roboczych za pomocą odwołania 3-W


Nazywanie komórek w wielu arkuszach roboczych za pomocą odwołania 3-W

1	W menu Wstaw wskaż polecenie Nazwa, a następnie kliknij polecenie Definiuj.

2	W polu Nazwy w skoroszycie wpisz nazwę.

3	Jeśli pole Odwołuje się do zawiera odwołanie, zaznacz znak równości (=) i odwołanie, a następnie naciśnij klawisz BACKSPACE.

4	W polu Odwołuje się do wpisz = (znak równości).

5	Kliknij kartę pierwszego arkusza, do którego ma być odwołanie.

6	Trzymając naciśnięty klawisz SHIFT kliknij kartę ostatniego arkusza roboczego, do którego ma być odwołanie.

7	Zaznacz komórkę lub zakres komórek, do którego ma być odwołanie.


Zmiana komórki, formuły lub stałej reprezentowanej przez nazwę

1	W menu Wstaw wskaż polecenie Nazwa, a następnie kliknij polecenie Definiuj.

2	W polu Nazwy w skoroszycie kliknij nazwę, której odwołanie do komórki, formułę lub stałą chcesz zmienić.

3	W polu Odwołuje się do zmień odwołanie do komórki, formułę lub stałą.


Zmiana nazwy odwołania, formuły lub stałej

1	W menu Wstaw wskaż polecenie Nazwa, a następnie kliknij polecenie Definiuj.

2	Na liście Nazwy w skoroszycie kliknij nazwę, którą chcesz zmienić.

3	W polu Nazwy w skoroszycie zaznacz nazwę.

4	Wpisz nową nazwę dla odwołania, a następnie kliknij przycisk Dodaj.

5	Aby usunąć pierwotną nazwę kliknij tę nazwę, a następnie kliknij przycisk Usuń.


Ustalanie, do czego odwołuje się nazwa

1	W menu Wstaw wskaż polecenie Nazwa, a następnie kliknij polecenie Definiuj.

2	Na liście Nazwy w skoroszycie kliknij nazwę, której odwołanie chcesz sprawdzić.

W polu Odwołuje się do wyświetlane jest odwołanie, formuła lub stała reprezentowana przez nazwę.

Wskazówka   Można także utworzyć listę dostępnych nazw w skoroszycie. W tym celu należy znaleźć na arkuszu roboczym obszar zawierający dwie puste kolumny (lista będzie się składać z dwóch kolumn — jedna na nazwy, a druga na opisy nazw). Następnie należy zaznaczyć komórkę, która będzie lewym górnym narożnikiem listy. W menu Wstaw należy wskazać polecenie Nazwa, a następnie kliknąć polecenie Wklej. W oknie dialogowym Wklej nazwę należy kliknąć przycisk Wklej listę.


Zmiana odwołań do komórek w formułach na nazwy

1	Zaznacz zakres zawierający formuły, w których chcesz zamienić odwołania na nazwy.

Aby zamienić odwołania na nazwy we wszystkich formułach arkusza roboczego, zaznacz pojedynczą komórkę.

2	W menu Wstaw wskaż polecenie Nazwa, a następnie kliknij polecenie Zastosuj.

3	W polu Zastosuj nazwy kliknij jedną lub kilka nazw.


Nazywanie komórki lub zakresu komórek

1	Zaznacz komórkę, zakres komórek lub nie sąsiadujące obszary, które chcesz nazwać.

2	Kliknij pole Nazwa na lewym krańcu paska formuły.

3	Wpisz nazwę dla komórek.

4	Naciśnij klawisz ENTER.

Uwaga   Nie można nazwać komórki zmieniając jej zawartość.


Nazywanie komórek z wykorzystaniem istniejących etykiet wierszy i kolumn

1	Zaznacz zakres, który chcesz nazwać, włącznie z etykietami wierszy i kolumn.

2	W menu Wstaw wskaż polecenie Nazwa, a następnie kliknij polecenie Utwórz.

3	W polu Utwórz nazwy wyznacz lokalizację zawierającą etykiety zaznaczając pole wyboru Górny wiersz, Lewa kolumna, Dolny wiersz lub Prawa kolumna.

Uwaga   Nazwa utworzona za pomocą tej procedury odwołuje się tylko do komórek zawierających wartości i nie zawierających istniejących etykiet wierszy i kolumn.


Tworzenie nazwy reprezentującej formułę lub wartość stałą

1	W menu Wstaw wskaż polecenie Nazwa, a następnie kliknij polecenie Definiuj.

2	W polu Nazwy w skoroszycie wprowadź nazwę przewidzianą dla formuły.

3	W polu Odwołuje się do wpisz = (znak równości), a po nim formułę lub wartość stałą.


Przenoszenie lub kopiowanie formuły

Gdy formuła jest przenoszona, odwołania do komórek w formule nie ulegają zmianie. Gdy formuła jest kopiowana, bezwzględne odwołania do komórek nie ulegają zmianie, natomiast względne odwołania do komórek zmienią się. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat bezwzględnych i względnych odwołań, kliknij  [image].

1	Zaznacz komórkę zawierającą formułę, którą chcesz przenieść lub skopiować.

2	Wskaż obramowanie zaznaczonego obszaru.

3	Aby przenieść komórkę, przeciągnij zaznaczony obszar do lewego górnego narożnika obszaru wklejania. Program Microsoft Excel zamienia wszelkie istniejące dane w obszarze wklejania.

Aby skopiować komórkę, podczas przeciągania trzymaj naciśnięty klawisz CTRL.

Wskazówka   Do sąsiednich komórek można kopiować formuły także używając uchwytu wypełnienia. W tym celu należy zaznaczyć komórkę zawierającą formułę, a następnie przeciągnąć uchwyt wypełnienia przez zakres, który chcesz wypełnić.


Składnia formuł

Składnia formuł jest strukturą lub porządkiem elementów w formule. Formuły w programie Microsoft Excel są podporządkowane określonej składni polegającej na użyciu znaku równości (=) na początku formuły. Po tym znaku następują elementy, które mają być obliczane (operands) i operatory obliczeń. Każdy operand może być wartością niezmienną (wartością stałą), komórką lub odwołaniem do zakresu, etykietą, nazwą lub funkcją arkusza roboczego.

Program Microsoft Excel domyślnie oblicza formułę od lewej do prawej, poczynając od znaku równości (=). Zmieniając składnię formuły można sterować sposobem wykonywania obliczeń. Na przykład następująca formuła daje wynik 11 ponieważ program Microsoft Excel wykonuje mnożenie przed dodawaniem: W formule mnożona jest liczba 2 przez 3 (wynik  6), a następnie dodawana jest liczba 5.

=5+2*3

Dla kontrastu, jeśli zostanie użyty nawias w celu zmiany składni, można najpierw wykonać dodawanie liczb 5 i 2, a następnie pomnożyć wynik przez 3, co daje wynik 21.

=(5+2)*3

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat kolejności, w jakiej program Microsoft Excel używa operatorów w formułach, kliknij  [image]. Aby uzyskać informacje na temat operatorów, kliknij  [image].


Wskazówki dotyczące nazywania komórek, formuł i stałych w programie Microsoft Excel

•	Pierwszy znak nazwy musi być literą lub podkreśleniem. Pozostałe znaki w nazwie mogą być literami, cyframi, kropkami i podkreśleniami.

•	Nazwy nie mogą być takie same jak odwołanie do komórki, na przykład Z$100 lub W1K1.

•	Spacje są niedopuszczalne. Znaki podkreślenia i kropki mogą być używane jako separatory słów — Na przykład Pierwszy.Kwartał albo Podatek_od_sprzedaży.

•	Nazwa może zawierać do 255 znaków.

•	Nazwy mogą zawierać litery małe i wielkie. Program Microsoft Excel nie rozróżnia wielkości liter w nazwach. Jeśli na przykład została utworzona nazwa Sprzedaż, a następnie utworzona inna nazwa SPRZEDAŻ w tym samym skoroszycie, druga nazwa zastąpi pierwszą.


Rozwiązywanie problemów w formułach

•	Upewnij się, czy wszystkie nawiasy tworzą pary. Gdy tworzona jest formuła, program Microsoft Excel będzie wyświetlać nawiasy w takim kolorze, w jakim zostaną wprowadzone.

•	Upewnij się, czy został użyty prawidłowy operator zakresu przy odwoływaniu się do zakresu komórek. Odwołując się do zakresu komórek, należy zastosować dwukropek (:) do oddzielenia odwołania do pierwszej komórki w zakresie i odwołania do ostatniej komórki w zakresie. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat operatorów w formułach, kliknij  [image].

•	Upewnij się, czy zostały wprowadzone wszystkie wymagane argumenty. Niektóre funkcje wymagają argumentów. Należy także upewnić się, czy nie wprowadzono zbyt wielu argumentów.

•	W funkcji można wprowadzić lub zagnieździć nie więcej niż siedem poziomów funkcji. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat tworzenia zagnieżdżonych funkcji, kliknij  [image].

•	Jeśli nazwa skoroszytu lub arkusza roboczego, do której jest odwołanie zawiera znak nie alfabetyczny, należy zamknąć tę nazwę w pojedynczy cudzysłów.

•	Upewnij się, czy każde odwołanie zewnętrzne zawiera nazwę i ścieżkę skoroszytu.

•	Nie należy formatować liczb przy wprowadzaniu ich do formuł. Na przykład, nawet jeśli wprowadzana wartość ma postać 1 000 zł, do formuły należy wprowadzić 1 000. Aby sformatować wynik formuły, należy kliknąć polecenie  Komórki w menu Format, kliknąć kartę Liczba, a następnie wybrać format.


Kolejność, w jakiej program Microsoft Excel wykonuje operacje w  formułach

Jeśli w jednej formule zostanie umieszczonych wiele operatorów, program Microsoft Excel wykonuje te operacje w kolejności przedstawionej w poniższej tablicy. Jeśli formuła zawiera operatory o takim samym pierwszeństwie — na przykład, jeśli formuła zawiera operator mnożenia i dzielenia — program Microsoft Excel oblicza operatory od lewej strony do prawej. Aby zmienić kolejność obliczania, część formuły, która ma być obliczona w pierwszej kolejności należy zamknąć w nawiasie. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat operatorów obliczeniowych, kliknij  [image].

Operator	Opis
: (dwukropek) , (przecinek)   (pojedyncza spacja)	Operatory odwołań
–	Negacja (tak, jak w –1)
%	Procent
^	Potęgowanie
* i /	Mnożenie i dzielenie
+ i –	Dodawanie i odejmowanie
&	Łączy dwa ciągi tekstu (wiązanie)
=  <  >  <=  >=  <>	Porównanie


Przykłady często używanych formuł

Poniżej przedstawiono przykłady niektórych formuł często używanych w programie Microsoft Excel.

Opis	Formuła
Oblicza bieżące saldo w rachunku bankowym. W tym przykładzie przyjęto założenie, że komórka D7 zawiera depozyt bieżącej transakcji, komórka E7 zawiera kwotę wypłat, a komórka F6 zawiera poprzednie saldo.	Aby obliczyć bieżące saldo dla pierwszej transakcji (komórka F7): =SUMA(F6,D7,–E7) Przy wprowadzaniu nowych transakcji należy skopiować tę formułę do komórki zawierającej bieżące saldo dla nowej transakcji.
Łączy imię umieszczone w jednej komórce z nazwiskiem umieszczonym w innej komórce. W tym przykładzie przyjęto założenie, że komórka D5 zawiera imię, a komórka E5 zawiera nazwisko.	Aby wyświetlić imię i nazwisko w formacie “imię nazwisko”: =D5&" "&E5 Aby wyświetlić imię i nazwisko w formacie “nazwisko, imię”: =E5&", "&D5
Zwiększa wartość numeryczną przechowywaną w jednej komórce o pewien procent taki, jak 5 procent. W tym przykładzie przyjęto założenie, że komórka F5 zawiera pierwotną wartość.	=F5*(1+5%) Jeśli wartość procentowa jest przechowywana w komórce (na przykład komórce F2): =F5*(1+$F$2) Odwołanie do komórki F2 jest odwołaniem bezwzględnym, dzięki czemu formuła może być kopiowana do innych komórek bez zmiany odwołania do komórki F2.
Tworzy fragment tekstu, w którego skład wchodzi data przechowywana w komórce zawierającej inny fragment tekstu. Jeśli na przykład komórka F5 zawiera datę płatności 5-cze-96, a w komórce G50 ma być wyświetlony tekst "Data wyciągu z rachunku: 5-cze-96".	=" Data wyciągu z rachunku: "&TEKST(F5, "d-mmm-rr") Uwaga   Aby sformatować liczbę, datę lub godzinę jako fragment tekstu, należy zastosować funkcję TEKST.
Tworzy wartość podsumowania dla jednego zakresu na podstawie wartości w innym zakresie. Na przykład, dla każdej komórki w zakresie B5:B25, która zawiera wartość "Northwind" można obliczyć podsumowanie dla odpowiednich komórek w zakresie F5:F25.	=SUMAJEŻELI(B5:B25,"Northwind",F5:F25)
Tworzy wartość podsumowania dla jednego zakresu na podstawie dwóch warunków. Załóżmy na przykład, że chcemy obliczyć podsumowanie komórek w zakresie F5:F25, pod warunkiem, że zakres B5:B25 zawiera wartość "Northwind", a zakres C5:C25 zawiera nazwę regionu "Western".	=SUMA(JEŻELI(B5:B25="Northwind",      JEŻELI(C5:C25="Western",F5:F25))) Uwaga   Jest to formuła tablicowa i musi być wprowadzona przez naciśnięcie klawiszy CTRL+SHIFT+ENTER.
Zlicza liczbę wystąpień pewnej wartości w zakresie komórek — na przykład liczbę komórek w zakresie B5:B25 zawierających tekst "Northwind".	=LICZ.JEŻELI(B5:B25,"Northwind")
Zlicza liczbę wystąpień pewnej wartości w zakresie komórek na podstawie wartości w innym zakresie — na przykład liczbę wierszy w zakresie B5:B25 zawierających tekst "Northwind" i tekst "Western" w zakresie C5:C25.	=SUMA(JEŻELI(B5:B25="Northwind",      JEŻELI(C5:C25="Western",1,0))) Uwaga   Jest to formuła tablicowa i musi być wprowadzona przez naciśnięcie klawiszy CTRL+SHIFT+ENTER.


Usuwanie formuły lub formuły tablicowej

Ostrzeżenie   Przy usuwaniu formuły program Microsoft Excel usuwa tę formułę i jej wartość. Aby uzyskać informacje na temat usuwania formuły z zachowaniem jej wartości wynikowej, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę zawierającą formułę.

Jeśli formuła jest formułą tablicową, zaznacz tablicę.

Jak?

2	Naciśnij klawisz DELETE.


Jak program Microsoft Excel wykonuje obliczenia na datach i czasie

Program Microsoft Excel przechowuje daty jako kolejne liczby znane jako liczby porządkowe. Godziny są przechowywane jako ułamki dziesiętne ponieważ godzina jest traktowana jako część doby. Daty i godziny są wartościami i dlatego mogą być dodawane, odejmowane lub włączane do innych obliczeń. Na przykład, aby ustalić różnicę między dwiema datami można odjąć jedną datę od drugiej. Zmieniając format komórki zawierającej datę lub godzinę na Ogólny można wyświetlać datę lub godzinę jako liczbę porządkową lub jako ułamek dziesiętny.

Program Microsoft Excel 97 obsługuje dwa systemy daty: system 1900 i 1904. Domyślnym systemem daty w programie Microsoft Excel 97 dla Windows jest system 1900. Aby zmienić system daty na 1904, należy kliknąć polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknąć kartę Obliczenia, a następnie zaznaczyć pole wyboru System daty 1904.

W poniższej tablicy przedstawiono pierwszą i ostatnią datę każdego z systemów daty oraz liczbę porządkową odpowiadającą każdej dacie.

System  daty	Pierwsza data	Ostatnia data
1900	1 styczeń 1900 (liczba porządkowa 1)	31 grudzień 9999 (liczba porządkowa 2958525)
1904	2 styczeń 1904 (liczba porządkowa 1)	31 grudzień 9999 (liczba porządkowa 2957063)
Uwaga   Jeśli przy wprowadzaniu daty w programie Microsoft Excel 97 zostaną wprowadzone tylko dwie cyfry roku, program Microsoft Excel interpretuje ten wpis następujący sposób:

•	Jeśli zostanie wpisana liczba od  00 do 29 - rok od 2000 do 2029. Jeśli na przykład zostanie wpisana data 5/28/19, program Microsoft Excel zinterpretuje ją jako 28 maj 2019.

•	Jeśli zostanie wpisana liczba od 30 do 99 - rok od 1930 do 1999. Jeśli na przykład zostanie wpisana data 5/28/91, program Microsoft Excel zinterpretuje ją jako 28 maj 1991.


Wartości, które nie zmieniają się w formułach tablicowych

Podstawowa formuła daje w wyniku pojedynczą wartość na podstawie jednego lub kilku argumentów lub wartości. Można wprowadzić odwołanie do komórki zawierającej wartość albo samą wartość. W formule tablicowej, w której można zwykle stosować odwołania do zakresu komórek, można zamiast tego wpisać tablicę wartości zawartą w komórkach. Wpisana tablica wartości jest nazywana tablicą stałych i jest zazwyczaj używana, gdy chce się uniknąć wprowadzania każdej wartości do oddzielnej komórki arkusza roboczego. Aby utworzyć tablicę stałych, należy wykonać następujące czynności:

•	Wprowadzić wartości bezpośrednio do formuły zamykając je w nawiasach ( { } )

•	Oddzielić wartości w różnych kolumnach za pomocą przecinków (,)

•	Oddzielić wartości w różnych wierszach za pomocą średników (;)

Na przykład można wprowadzić wartości {10,20,30,40} do formuły tablicowej zamiast wprowadzać wartości 10, 20, 30, 40 do czterech komórek w jednym wierszu. Ta tablica stałych jest znana jako tablica o rozmiarach 1-na-4 i jest odpowiednikiem odwołania 1-wiersz na -4-kolumny. Aby przedstawić wartości 10, 20, 30, 40 w jednym wierszu, a wartości 50, 60, 70, 80 w wierszu bezpośrednio poniżej, można wprowadzić tablicę stałych o rozmiarach 2-na-4: {10,20,30,40;50,60,70,80}. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat typów wartości, które można stosować w tablicach stałych, kliknij  [image].


Elementy, które może zawierać tablica stałych

•	Tablice stałych mogą zawierać liczby, tekst, wartości logiczne takie, jak PRAWDA lub FAŁSZ lub wartości błędów takie, jak #N/D.

•	Liczby mogą być umieszczane w tablicach stałych w formacie całkowitym, dziesiętnym lub wykładniczym.

•	Tekst musi być ujęty w cudzysłów, na przykład "wtorek".

•	W jednej tablicy stałych można stosować wartości różnych typów, na przykład {1,3,4;PRAWDA,FAŁSZ,PRAWDA}.

•	Wartości w tablicy stałych muszą być stałymi, a nie formułami.

•	Tablice stałych nie mogą zawierać $ (znaków dolara), nawiasów ani % (znaków procent).

•	Tablice stałych nie mogą zawierać odwołań do komórek.

•	Tablice stałych nie mogą zawierać kolumn lub wierszy o niejednakowej długości.


Formuły tablicowe i ich wprowadzanie

Formuła tablicowa może wykonywać wiele obliczeń, a następnie zwracać pojedynczy wynik lub wiele wyników. Formuły tablicowe działają na dwóch lub większej liczbie zestawów wartości znanych jako argumenty tablicowe. Każdy argument tablicowy musi mieć taką samą liczbę wierszy i kolumn. Formuły tablicowe tworzy się w taki sam sposób, jak podstawowe formuły pojedyncze. W tym celu należy zaznaczyć komórkę lub komórki, które będą zawierać formułę, utworzyć formułę, a następnie nacisnąć klawisze CTRL+SHIFT+ENTER, aby wprowadzić formułę.

Jeśli potrzebny jest tylko pojedynczy wynik, program Microsoft Excel być może będzie musiał wykonać wiele obliczeń, aby uzyskać ten wynik. Na przykład poniższa formuła oblicza wartość średnią tylko tych komórek w zakresie D5:D15, dla których komórka w tym samym wierszu w kolumnie A zawiera tekst "Błękitne przestworza". Funkcja JEŻELI znajduje w zakresie A5:A15 komórki zawierające tekst "Błękitne przestworza", a następnie zwraca wartość w odpowiedniej komórce z zakresu D5:D15 do funkcji ŚREDNIA.

{=ŚREDNIA(JEŻELI(A5:A15="Błękitne przestworza",D5:D15))}

Aby za pomocą formuły tablicowej obliczyć wiele wyników, należy wprowadzić tablicę do zakresu komórek, który ma taką samą liczbę wierszy i kolumn, jak argumenty tablicowe. W poniższym przykładzie dana jest seria pięciu wartości sprzedaży (w kolumnie B) dla serii pięciu dat (w kolumnie A). Funkcja REGLINW ustala wartości tworzące linię prostą na podstawie wartości sprzedaży. Aby wyświetlić wyniki formuły, jest ona wprowadzona do pięciu komórek w kolumnie C (C10:C15).

{=REGLINW(B10:B15,A10:A15)}

Formułę tablicową można także zastosować do obliczenia pojedynczego lub wielu wyników dla serii wartości, które nie zostały wprowadzone do arkusza roboczego. Formuły tablicowe mogą akceptować stałe w taki sam sposób jak formuły nie tablicowe, lecz tablica stałych musi być wprowadzona w pewnym formacie. Na przykład rozpatrując te same wartości i te same daty, co w poprzednim przykładzie, można przewidywać wartości sprzedaży dla dwóch dodatkowych dat w przyszłości. Ponieważ formuły lub funkcje nie mogą być tablicami stałych, w poniższym przykładzie do reprezentacji dodatkowych dat dla trzeciego argumentu w funkcji REGLINW zastosowano liczby porządkowe:

{=REGLINW(B10:B15,A10:A15,{35246;35261})}

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat tablic stałych lub wartości, które nie zmieniają się w tablicy, kliknij  [image].

Aby zapoznać się ze sposobem wprowadzania formuł tablicowych, kliknij  [image].


Wprowadzanie formuł tablicowych

Przy wprowadzaniu formuły tablicowej program Microsoft Excel automatycznie umieszcza formułę w nawiasach { }.

1	Jeśli formuła tablicowa będzie zwracać jeden wynik, kliknij komórkę, do której chcesz wprowadzić tę formułę.

Jeśli formuła tablicowa będzie zwracać wiele wyników, zaznacz zakres komórek, do którego chcesz wprowadzić tę formułę.

2	Wpisz formułę tablicową.

3	Naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+ENTER.


Edycja formuły tablicowej

1	Kliknij dowolną komórkę w zakresie tablicy.

2	Kliknij pasek formuły. Gdy pasek formuły jest aktywny, w formule tablicowej nie są wyświetlane nawiasy ( { } ).

3	Poddaj edycji formułę tablicową.

4	Naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+ENTER.


Zaznaczanie zakresu zawierającego formułę tablicową

1	Kliknij dowolną komórkę w zakresie tablicy.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Kliknij przycisk Bieżąca tablica.


Zamiana części lub całej formuły na jej obliczoną wartość

Formułę można "zamrozić" tak, aby nie obliczała ponownie wyniku po zmianie zawartości komórek, do których się odwołuje. W wyniku zastąpienia formuły jej obliczoną wartością program Microsoft Excel nieodwracalnie usuwa formułę. Chcąc zamrozić tylko część formuły, można zastąpić tylko tę część, która nie będzie ponownie obliczana.

Co chcesz zrobić?

Zamienić formułę na jej obliczoną wartość

Zamienić część formuły na jej obliczoną wartość


Zamiana formuły na jej obliczoną wartość

Ostrzeżenie    W wyniku zastąpienia formuły jej obliczoną wartością program Microsoft Excel nieodwracalnie usuwa formułę. Jeśli formuła zostanie przypadkowo zamieniona na wartość, aby ją przywrócić, należy kliknąć przycisk Cofnij  [image]  bezpośrednio po wprowadzeniu lub wklejeniu wartości.

1	Zaznacz komórkę zawierającą formułę.

Jeśli formuła jest formułą tablicową, zaznacz zakres ją zawierający.

Jak?

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

Pokaż

4	Poniżej pola Wklej kliknij przycisk Wartości.


Zamiana części formuły na jej obliczoną wartość

1	Kliknij komórkę zawierającą formułę.

2	Na pasku formuły zaznacz część, którą chcesz zastąpić jej obliczoną wartością. Zaznaczając część formuły, którą chcesz zastąpić, upewnij się, czy został dołączony cały operand. Jeśli na przykład została zaznaczona funkcja, należy zaznaczyć całą nazwę funkcji, nawias otwierający, argumenty i nawias zamykający.

3	Aby obliczyć zaznaczoną część, naciśnij klawisz F9.

4	Aby zastąpić zaznaczoną część formuły jej obliczoną wartością, naciśnij klawisz ENTER.

Aby przywrócić pierwotną formułę, naciśnij klawisz ESC.


Zmiana czasu, w którym wykonywane są obliczenia przez arkusz roboczy lub skoroszyt

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Przeliczanie.

Pokaż

2	W polu Obliczenia zaznacz opcję.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image]  a następnie kliknij tę opcję.

3	Jeśli została wybrana inna opcja niż Automatyczne, naciśnij klawisz F9, aby obliczyć wszystkie arkusze robocze we wszystkich otwartych skoroszytach.

Aby obliczyć tylko aktywny arkusz roboczy, naciśnij klawisz SHIFT+F9.

Uwaga   Jeśli arkusz roboczy zawiera formułę połączoną z arkuszem, który nie został obliczony, a łącze jest aktualizowane, program Microsoft Excel wyświetla komunikat informujący, że arkusz źródłowy nie jest całkowicie obliczony. Aby zaktualizować łącze z wykorzystaniem bieżących wartości przechowywanych na arkuszu źródłowym, nawet gdyby wartość miała być niepoprawna, kliknij przycisk OK. Aby anulować aktualizację łącza i użyć poprzedniej wartości uzyskanej z arkusza źródłowego, kliknij przycisk Anuluj.


Formuły, które odwołują się do swoich własnych komórek

Gdy formuła odwołuje się do swojej własnej komórki bezpośrednio lub pośrednio, odwołanie takie jest nazywane odwołaniem cyklicznym. Aby obliczyć taką formułę, program Microsoft Excel musi obliczyć każdą komórkę znajdującą się w odwołaniu cyklicznym wykorzystując wyniki poprzedniej iteracji. Dopóki nie zostaną zmienione domyślne ustawienia iteracji, program Microsoft Excel przerywa obliczenia po wykonaniu 100 iteracji lub po stwierdzeniu, że wszystkie wartości w odwołaniu cyklicznym zmieniają się o wartość mniejszą niż 0,001 między kolejnymi iteracjami, zależnie od tego, który warunek zostanie spełniony wcześniej.

Program Microsoft Excel nie może rozwiązywać formuł z odwołaniami cyklicznymi za pomocą zwykłych obliczeń. Po utworzeniu odwołania cyklicznego wyświetlany jest komunikat ostrzegający, że wystąpiło odwołanie cykliczne. Jeśli odwołanie to jest przypadkowe, należy kliknąć przycisk OK. Pojawi się pasek narzędzi Odwołanie cykliczne, a strzałki wskazują każdą komórkę objętą odwołaniem cyklicznym. Można wykorzystać pasek narzędzi Odwołanie cykliczne do przemieszczania się między komórkami w odwołaniu, co umożliwia modyfikację formuł lub powiązań logicznych w celu przerwania odwołania cyklicznego. (Niektóre formuły o charakterze naukowym lub inżynierskim wymagają odwołań cyklicznych.)

Ponieważ niektóre formuły wymagają odwołań cyklicznych, może wystąpić potrzeba zmiany liczby iteracji. Aby zmienić liczbę iteracji, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, a następnie kliknij kartę Przeliczanie. Zaznacz pole wyboru Iteracja, a następnie wskaż maksymalną liczbę iteracji i stopień zmiany między iteracjami, które mają być wykorzystane przez program Microsoft Excel.


Obliczenia w skoroszytach

Obliczanie jest procesem obliczania formuł, a następnie wyświetlania wyników jako wartości w komórkach zawierających formuły. Domyślnie program Microsoft Excel automatycznie wykonuje obliczenia we wszystkich otwartych skoroszytach. Można jednak kontrolować czas wykonywania obliczeń.

Kiedy to jest możliwe program Microsoft Excel aktualizuje tylko te komórki zależne od innych komórek, które zawierają zmienione wartości. Ten typ obliczeń pozwala uniknąć zbędnych rachunków. Program Microsoft Excel wykonuje także obliczenia przy każdym otwieraniu lub zapisywaniu skoroszytu.

Program Microsoft Excel oblicza w komórkach wartości podstawowe lub przechowywane. Wartość widoczna na ekranie zależy od wybranego formatowania i wyświetlania przechowywanej wartości. Na przykład komórka, w której wyświetlana jest data jako "6/22/96" zawiera także liczbę porządkową, która jest wartością daty przechowywaną w komórce. Można zmienić sposób wyświetlania daty na inny format (na przykład na "22-cze-96"), lecz zmiana sposobu wyświetlania wartości na arkuszu roboczym nie powoduje zmiany wartości przechowywanej.

Podczas wykonywania obliczeń można wybierać polecenia lub wykonywać czynności takie, jak wprowadzanie liczb lub formuł. W takich wypadkach program Microsoft Excel czasowo przerywa wykonywanie obliczeń w celu wykonania innych poleceń lub czynności, a następnie wznawia obliczenia. Proces obliczeń może trwać dłużej jeśli skoroszyt zawiera dużą liczbę formuł, jeśli skoroszyty zawierają tabele danych, lub jeśli skoroszyty zawierają funkcje obliczane automatycznie przy każdym wykonywaniu obliczeń w skoroszycie. Aby uzyskać informacje na temat zmiany sposobu wykonywania obliczeń w programie Microsoft Excel, kliknij  [image].


Zmiana sposobu obliczania formuł w programie Microsoft Excel

Program Microsoft Excel automatycznie wykonuje obliczenia formuł, jeśli wartości zależą od komórek, które uległy zmianie. Jeśli skoroszyt zawiera wiele formuł, można kontrolować czas wykonywania obliczeń przez zmianę procesu obliczeń na ręczny. Gdy formuła wykonuje obliczenia, program Microsoft Excel wykorzystuje zwykle wartości przechowywane w komórkach, do których odwołuje się formuła. Jeśli na przykład dwie komórki zawierają tę samą wartość 10,005, a komórki te są sformatowane tak, aby wyświetlać wartości w formacie waluty, w każdej komórce wyświetlana jest wartość 10,01 zł. Jeśli zawartości komórek zostaną dodane, wynik będzie miał postać 20,01 zł ponieważ program Microsoft Excel dodaje wartości przechowywane 10,005 + 10,005, a nie wyświetlane. Jeśli zamiast tego obliczenia powinny być wykonywane na podstawie wartości wyświetlanych, można zmienić precyzję obliczeń tak, aby do obliczeń były wykorzystywane wartości wyświetlane, a nie przechowywane. Program Microsoft Excel nie może automatycznie obliczać formuły, która się odwołuje do komórki zawierającej formułę. Jeśli formuła odwołuje się do swojej własnej komórki, należy określić liczbę iteracji.

Uwaga   Można wykorzystać program Solver, aby znaleźć optymalną wartość dla konkretnej komórki przez dobranie wartości wielu komórek lub aby zastosować określone ograniczenia do jednej lub kilku wartości w obliczeniach. Aby uzyskać informacje na temat użycia programu Solver do definiowania i rozwiązywania problemów, kliknij  [image].

Aby dowiedzieć się więcej na temat sposobu obliczania formuł przez program Microsoft Excel, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Zmienić czas wykonywania obliczeń w arkuszu roboczym lub skoroszycie

Zmienić precyzję obliczeń w skoroszycie

Zmienić liczbę powtórzeń obliczeń formuły przez program Microsoft Excel, czyli iteracji


Zmiana liczby powtórzeń obliczeń formuły (iteracji) przez program Microsoft Excel

Gdy iteracja jest włączona, program Microsoft Excel wykonuje ponowne obliczenia w arkuszu roboczym tyle razy, ile określono w polu Maksymalna liczba iteracji albo do chwili, kiedy wyniki kolejnych iteracji różnią się o wartość mniejszą niż określono w polu Maksymalna zmiana.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Przeliczanie.

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Iteracja.

3	Aby ustawić maksymalną liczbę ponownych obliczeń wykonywanych przez program Microsoft Excel, wpisz liczbę iteracji w polu Maksymalna liczba iteracji. Im większa jest liczba iteracji, tym więcej czasu potrzeba na wykonanie obliczeń w arkuszu roboczym.

4	Aby ustawić maksymalną wartość zmiany, którą można zaakceptować między wynikami obliczeń, wpisz wartość w polu Maksymalna zmiana. Im mniejsza jest liczba, tym dokładniejszy będzie wynik i tym więcej czasu potrzeba na wykonanie obliczeń w arkuszu roboczym.

Uwaga    Program Solver może wykorzystać iterację do rozwiązywania złożonych problemów na arkuszu roboczym. Aby uzyskać informacje na temat ustawiania iteracji dla programu Solver, kliknij  [image].


Zmiana dokładności obliczeń w skoroszycie

Ostrzeżenie   Przy zmianie dokładności obliczeń w skoroszycie przez wykorzystanie wartości wyświetlanych (formatowanych), program Microsoft Excel nieodwracalnie zmienia wszelkie wartości stałe na arkuszu roboczym w skoroszycie. Jeśli później zajdzie potrzeba wykonywania obliczeń z pełną dokładnością, pierwotne wartości podstawowe nie będą mogły być przywrócone.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Przeliczanie.

Pokaż

2	W polu Opcje skoroszytu zaznacz pole wyboru Dokładność jak wyświetlono.


Ręczne wykonywanie obliczeń we wszystkich otwartych skoroszytach

•	Naciśnij klawisz F9.

Uwaga   Jeśli zostanie kliknięty pasek formuły, a następnie naciśnięty klawisz F9, program Microsoft Excel wyświetli wartość formuły lub wybranej części formuły. Aby przywrócić formułę do komórki, należy nacisnąć klawisz ESC. Aby przywrócić formułę, jeśli został naciśnięty klawisz ENTER, należy kliknąć przycisk Cofnij  [image].


Używanie formuł do wykonywania obliczania wartości w innych arkuszach roboczych i w innych skoroszytach

Można współużytkować dane przechowywane na innych arkuszach roboczych i w innych skoroszytach stosując połączenia lub odwołania zewnętrzne. Tworzenie połączeń jest szczególnie użyteczne, gdy nie jest praktyczne przechowywanie dużych modeli arkuszy roboczych razem w jednym skoroszycie. Łączenie nie jest ograniczone do połączeń między dwoma skoroszytami. Można także utworzyć hierarchie połączonych skoroszytów. W poniższym przykładzie funkcja arkusza roboczego ŚREDNIA służy do obliczenia wartości średniej dla zakresu B1:B10 na arkuszu roboczym o nazwie Marketing.

Za pomocą odwołań zewnętrznych można:

•	Scalać dane z wielu skoroszytów. Można połączyć skoroszyty znajdujące się u wielu użytkowników i wielu oddziałach, a następnie zintegrować potrzebne dane w jednym zbiorczym skoroszycie. Skoroszyty pierwotne mogą nadal być zmieniane niezależnie od skoroszytu zbiorczego.

•	Tworzyć różne widoki danych. Można wprowadzić wszystkie dane i formuły do jednego lub kilku skoroszytów źródłowych, a następnie utworzyć skoroszyt raportów zawierający połączenia tylko do potrzebnych danych w skoroszytach źródłowych.

•	Upraszczać wielkie, złożone modele. Dzieląc skomplikowany model na kilka wzajemnie powiązanych skoroszytów można pracować na tym modelu bez potrzeby otwierania wszystkich powiązanych arkuszy. Mniejsze skoroszyty są łatwiejsze do zmiany, wymagają mniej pamięci i można je szybciej otwierać, zapisywać i obliczać.


Tworzenie formuły do obliczania danych w innym arkuszu roboczym lub w innym skoroszycie

Tworząc połączenie z nowym skoroszytem należy zapisać ten skoroszyt przed utworzeniem połączenia.

1	W skoroszycie, który będzie zawierał formułę zaznacz komórkę, do której chcesz wprowadzić odwołanie zewnętrzne.

2	Tworząc nową formułę wpisz = (znak równości).

Wprowadzając odwołanie zewnętrzne gdziekolwiek w formule, wpisz operator lub funkcję, która ma poprzedzać odwołanie zewnętrzne.

3	Chcąc utworzyć połączenie z innym arkuszem roboczym w aktywnym skoroszycie, kliknij arkusz zawierający komórki, z którymi chcesz się połączyć.

Chcąc utworzyć połączenie z arkuszem roboczym w innym skoroszycie, przełącz się do innego skoroszytu, a następnie kliknij arkusz roboczy zawierający komórki, z którymi chcesz się połączyć.

4	Zaznacz komórki, z którymi chcesz się połączyć.

5	Uzupełnij formułę. Po zakończeniu wprowadzania formuły, naciśnij klawisz ENTER.


Otwieranie skoroszytu, do którego odwołuje się formuła

1	Przełącz się do skoroszytu zawierającego formułę z odwołaniem zewnętrznym.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Łącza.

Pokaż

3	W polu Plik źródłowy kliknij nazwę skoroszytu, który chcesz otworzyć.

4	Kliknij przycisk Otwórz źródło.


Aktualizacja odwołań do skoroszytu, który zmienił nazwę lub został przeniesiony

1	Otwórz skoroszyt zawierający formułę z odwołaniem zewnętrznym, które dotyczy skoroszytu o zmienionej nazwie lub przeniesionego.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Łącza.

Pokaż

3	W polu Plik źródłowy kliknij nazwę skoroszytu, dla którego chcesz zaktualizować odwołanie.

4	Kliknij przycisk Zmień źródło.

5	W oknie dialogowym Zmień łącza kliknij skoroszyt, do którego chcesz się odwoływać.


Funkcje bazy danych - przegląd
Funkcje bazy danych — przegląd

Gdy trzeba sprawdzić, czy wartości znajdujące się na liście spełniają określony warunek lub kryterium, można zastosować funkcję arkusza roboczego bazy danych. Na przykład na liście zawierającej informacje dotyczące sprzedaży można policzyć wszystkie wiersze lub rekordy, w których wartość sprzedaży jest większa niż 1 000, lecz mniejsza niż 2 500.

Niektóre funkcje arkusza roboczego bazy danych i zarządzania listami mają nazwy zaczynające się na literę "D." Funkcje te znane także jako Dfunkcje, mają trzy argumenty — baza danych, pole, kryterium.

•	Argument baza danych jest zakresem zawierającym listę. Do zakresu należy włączyć wiersz zawierający etykiety kolumn.

•	Argument pole jest etykietą kolumny, która ma być podsumowana.

•	Argument kryterium jest zakresem zawierającym określony warunek.

Aby uzyskać bardziej szczegółowy opis i przykłady funkcji bazy danych, kliknij  [image].

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego BD.ILE.REKORDÓW

Funkcji arkusza roboczego BD.ILE.REKORDÓW.A

Funkcji arkusza roboczego BD.ILOCZYN

Funkcji arkusza roboczego BD.MAX

Funkcji arkusza roboczego BD.MIN

Funkcji arkusza roboczego BD.ODCH.STANDAR.POPUL

Funkcji arkusza roboczego BD.ODCH.STANDARD

Funkcji arkusza roboczego BD.POLE

Funkcji arkusza roboczego BD.SUMA

Funkcji arkusza roboczego BD.ŚREDNIA

Funkcji arkusza roboczego BD.WARIANCJA

Funkcji arkusza roboczego BD.WARIANCJA.POPUL

Funkcji arkusza roboczego WEŹDANETABELI


Funkcje daty i godziny - przegląd
Funkcje daty i czasu — przegląd

Za pomocą funkcji daty i czasu można analizować i pracować z wartościami daty i czasu w formułach. Jeśli na przykład trzeba zastosować w formule bieżącą datę, należy użyć funkcji arkusza roboczego DZIŚ, która zwraca bieżącą datę na podstawie zegara systemowego komputera.

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego CZAS

Funkcji arkusza roboczego CZAS.WARTOŚĆ

Funkcji arkusza roboczego DATA

Funkcji arkusza roboczego DATA.WARTOŚĆ

Funkcji arkusza roboczego DNI.360

Funkcji arkusza roboczego DZIEŃ

Funkcji arkusza roboczego DZIEŃ.TYG

Funkcji arkusza roboczego DZIŚ

Funkcji arkusza roboczego EDATE

Funkcji arkusza roboczego EOMONTH

Funkcji arkusza roboczego GODZINA

Funkcji arkusza roboczego MIESIĄC

Funkcji arkusza roboczego MINUTA

Funkcji arkusza roboczego NETWORKDAYS

Funkcji arkusza roboczego ROK

Funkcji arkusza roboczego SEKUNDA

Funkcji arkusza roboczego TERAZ

Funkcji arkusza roboczego WORKDAY

Funkcji arkusza roboczego YEARFRAC


Funkcje inżynierskie - przegląd
Funkcje inżynierskie — przegląd

Inżynierskie funkcje arkusza roboczego wykonują analizę inżynierską. Większość tych funkcji można podzielić na trzy typy:

•	Funkcje do pracy na liczbach zespolonych

•	Funkcje do konwersji wartości między różnymi systemami liczbowymi takimi, jak dziesiętny, szesnastkowy, ósemkowy i dwójkowy

•	Funkcje do konwersji wartości między różnymi systemami miar

Uwaga    Funkcje Inżynierskie są zawarte w pakiecie Analysis ToolPak. Jeśli inżynierska funkcja arkusza roboczego jest niedostępna, należy uruchomić program instalacyjny w celu instalacji pakietu Analysis ToolPak. Po zainstalowaniu tego pakietu należy go włączyć korzystając z polecenia Dodatki w menu Narzędzia. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat instalacji pakietu Analysis ToolPak, kliknij  [image].

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego BESSELI

Funkcji arkusza roboczego BESSELJ

Funkcji arkusza roboczego BESSELK

Funkcji arkusza roboczego BESSELY

Funkcji arkusza roboczego BIN2DEC

Funkcji arkusza roboczego BIN2HEX

Funkcji arkusza roboczego BIN2OCT

Funkcji arkusza roboczego COMPLEX

Funkcji arkusza roboczego CONVERT

Funkcji arkusza roboczego DEC2BIN

Funkcji arkusza roboczego DEC2HEX

Funkcji arkusza roboczego DEC2OCT

Funkcji arkusza roboczego DELTA

Funkcji arkusza roboczego ERF

Funkcji arkusza roboczego ERFC

Funkcji arkusza roboczego GESTEP

Funkcji arkusza roboczego HEX2BIN

Funkcji arkusza roboczego HEX2DEC

Funkcji arkusza roboczego HEX2OCT

Funkcji arkusza roboczego IMABS

Funkcji arkusza roboczego IMAGINARY

Funkcji arkusza roboczego IMARGUMENT

Funkcji arkusza roboczego IMCONJUGATE

Funkcji arkusza roboczego IMCOS

Funkcji arkusza roboczego IMDIV

Funkcji arkusza roboczego IMEXP

Funkcji arkusza roboczego IMLN

Funkcji arkusza roboczego IMLOG10

Funkcji arkusza roboczego IMLOG2

Funkcji arkusza roboczego IMPOWER

Funkcji arkusza roboczego IMPRODUCT

Funkcji arkusza roboczego IMREAL

Funkcji arkusza roboczego IMSIN

Funkcji arkusza roboczego IMSQRT

Funkcji arkusza roboczego IMSUB

Funkcji arkusza roboczego IMSUM

Funkcji arkusza roboczego OCT2BIN

Funkcji arkusza roboczego OCT2DEC

Funkcji arkusza roboczego OCT2HEX


Funkcje finansowe - przegląd
Funkcje finansowe — przegląd

Funkcje finansowe służą do wykonywania często stosowanych obliczeń finansowych takich, jak ustalanie wysokości spłat pożyczki, przyszłej wartości lub bieżącej wartości inwestycji oraz wartości obligacji lub papierów wartościowych.

Do najczęściej stosowanych argumentów funkcji finansowych należą:

•	Wartość przyszła (fv) – wartość inwestycji lub pożyczki po spłaceniu wszystkich wpłat.

•	Liczba okresów (nper) – całkowita liczba wpłat lub okresów inwestycji.

•	Wpłata (pmt) – kwota wpłacana okresowo na poczet inwestycji lub pożyczki.

•	Wartość obecna (pv) – wartość inwestycji lub pożyczki na początku okresu inwestycji. Na przykład obecna wartość pożyczki jest podstawową kwotą, która jest pożyczana.

•	Oprocentowanie (rate) – wysokość oprocentowania pożyczki lub inwestycji.

•	Typ (type) – odstępy czasu, w jakich są dokonywane wpłaty w czasie okresu spłat takie, jak początek lub koniec miesiąca.

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego ACCRINT

Funkcji arkusza roboczego ACCRINTM

Funkcji arkusza roboczego AMORDEGRC

Funkcji arkusza roboczego AMORLINC

Funkcji arkusza roboczego COUPDAYBS

Funkcji arkusza roboczego COUPDAYS

Funkcji arkusza roboczego COUPDAYSNC

Funkcji arkusza roboczego COUPNCD

Funkcji arkusza roboczego COUPNUM

Funkcji arkusza roboczego COUPPCD

Funkcji arkusza roboczego CUMIPMT

Funkcji arkusza roboczego CUMPRINC

Funkcji arkusza roboczego DB

Funkcji arkusza roboczego DDB

Funkcji arkusza roboczego DISC

Funkcji arkusza roboczego DOLLARDE

Funkcji arkusza roboczego DOLLARFR

Funkcji arkusza roboczego DURATION

Funkcji arkusza roboczego EFFECT

Funkcji arkusza roboczego FV

Funkcji arkusza roboczego FVSCHEDULE

Funkcji arkusza roboczego INTRATE

Funkcji arkusza roboczego IPMT

Funkcji arkusza roboczego IRR

Funkcji arkusza roboczego MDURATION

Funkcji arkusza roboczego MIRR

Funkcji arkusza roboczego NOMINAL

Funkcji arkusza roboczego NPER

Funkcji arkusza roboczego NPV

Funkcji arkusza roboczego ODDFPRICE

Funkcji arkusza roboczego ODDFYIELD

Funkcji arkusza roboczego ODDLPRICE

Funkcji arkusza roboczego ODDLYIELD

Funkcji arkusza roboczego PMT

Funkcji arkusza roboczego PPMT

Funkcji arkusza roboczego PRICE

Funkcji arkusza roboczego PRICEDISC

Funkcji arkusza roboczego PRICEMAT

Funkcji arkusza roboczego PV

Funkcji arkusza roboczego RATE

Funkcji arkusza roboczego RECEIVED

Funkcji arkusza roboczego SLN

Funkcji arkusza roboczego SYD

Funkcji arkusza roboczego TBILLEQ

Funkcji arkusza roboczego TBILLPRICE

Funkcji arkusza roboczego TBILLYIELD

Funkcji arkusza roboczego VDB

Funkcji arkusza roboczego XIRR

Funkcji arkusza roboczego XNPV

Funkcji arkusza roboczego YIELD

Funkcji arkusza roboczego YIELDDISC

Funkcji arkusza roboczego YIELDMAT


Funkcje informacyjne - przegląd
Funkcje informacyjne — przegląd

Informacyjne funkcje arkusza roboczego są przeznaczone do ustalania typu danych przechowywanych w komórce. Do funkcji informacyjnych należą funkcje stanowiące grupę funkcji arkusza roboczego znanych jako funkcje CZY. Funkcje te zwracają wartość PRAWDA, jeśli komórka spełnia warunek. Jeśli na przykład komórka zawiera wartość parzystą, funkcja arkusza roboczego ISEVEN zwraca wartość PRAWDA. Jeśli trzeba ustalić, czy w zakresie komórek są komórki puste, można zastosować funkcję arkusza roboczego LICZ.PUSTE do policzenia liczby pustych komórek w zakresie albo można zastosować funkcję CZY.PUSTA w celu ustalenia, czy w zakresie jest przynajmniej jedna pusta komórka.

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego BRAK

Funkcji arkusza roboczego CZY.ADR

Funkcji arkusza roboczego CZY.BŁ

Funkcji arkusza roboczego CZY.BŁĄD

Funkcji arkusza roboczego CZY.BRAK

Funkcji arkusza roboczego CZY.LICZBA

Funkcji arkusza roboczego CZY.LOGICZNA

Funkcji arkusza roboczego CZY.NIE.TEKST

Funkcji arkusza roboczego CZY.PUSTA

Funkcji arkusza roboczego CZY.TEKST

Funkcji arkusza roboczego INFO

Funkcji arkusza roboczego ISEVEN

Funkcji arkusza roboczego ISODD

Funkcji arkusza roboczego KOMÓRKA

Funkcji arkusza roboczego L

Funkcji arkusza roboczego LICZ.PUSTE

Funkcji arkusza roboczego NR.BŁĘDU

Funkcji arkusza roboczego TYP


Funkcje logiczne - przegląd
Funkcje logiczne — przegląd

Funkcje logiczne są przeznaczone do sprawdzania jednego lub wielu warunków. Na przykład można użyć funkcji JEŻELI do ustalenia, czy warunek jest prawdą czy fałszem: Jedna wartość jest zwracana, gdy warunek jest spełniony, a inna wartość, gdy warunek nie jest spełniony.

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcja arkusza roboczego FAŁSZ

Funkcja arkusza roboczego JEŻELI

Funkcja arkusza roboczego LUB

Funkcja arkusza roboczego NIE

Funkcja arkusza roboczego ORAZ

Funkcja arkusza roboczego PRAWDA


Funkcje wyszukiwania i odwołania - przegląd
Funkcje wyszukiwania i odwołania — przegląd

Chcąc znaleźć wartości na listach lub w tabelach albo chcąc znaleźć odwołanie do komórki można stosować funkcje wyszukiwania i odwołania. Aby na przykład znaleźć wartość w tabeli przez dopasowanie wartości z pierwszej kolumny tabeli, należy zastosować funkcję arkusza roboczego WYSZUKAJ.PIONOWO. Aby ustalić położenie wartości na liście, należy zastosować funkcję arkusza roboczego PODAJ.POZYCJĘ.

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego ADR.POŚR

Funkcji arkusza roboczego ADRES

Funkcji arkusza roboczego HIPERŁĄCZE

Funkcji arkusza roboczego ILE.WIERSZY

Funkcji arkusza roboczego INDEKS

Funkcji arkusza roboczego LICZBA.KOLUMN

Funkcji arkusza roboczego NR.KOLUMNY

Funkcji arkusza roboczego OBSZARY

Funkcji arkusza roboczego PODAJ.POZYCJĘ

Funkcji arkusza roboczego PRZESUNIĘCIE

Funkcji arkusza roboczego TRANSPONUJ

Funkcji arkusza roboczego WIERSZ

Funkcji arkusza roboczego WYBIERZ

Funkcji arkusza roboczego WYSZUKAJ

Funkcji arkusza roboczego WYSZUKAJ.PIONOWO

Funkcji arkusza roboczego WYSZUKAJ.POZIOMO


Funkcje matematyczne i trygonometryczne - przegląd
Funkcje matematyczne i trygonometryczne — przegląd

Za pomocą funkcji matematycznych i trygonometrycznych można wykonywać proste i złożone obliczenia matematyczne takie, jak obliczanie całkowitej sumy zakresu komórek lub sumy zakresu komórek w zakresie, które spełniają warunek w innym zakresie albo zaokrąglanie liczb.

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego MODUŁ.LICZBY

Funkcji arkusza roboczego ACOS

Funkcji arkusza roboczego ACOSH

Funkcji arkusza roboczego ASIN

Funkcji arkusza roboczego ASINH

Funkcji arkusza roboczego ATAN

Funkcji arkusza roboczego ATAN2

Funkcji arkusza roboczego ATANH

Funkcji arkusza roboczego COS

Funkcji arkusza roboczego COSH

Funkcji arkusza roboczego EXP

Funkcji arkusza roboczego FACTDOUBLE

Funkcji arkusza roboczego GCD

Funkcji arkusza roboczego ILOCZYN

Funkcji arkusza roboczego KOMBINACJE

Funkcji arkusza roboczego LCM

Funkcji arkusza roboczego LICZ.JEŻELI

Funkcji arkusza roboczego LICZBA.CAŁK

Funkcji arkusza roboczego LN

Funkcji arkusza roboczego LOG

Funkcji arkusza roboczego LOG10

Funkcji arkusza roboczego LOS

Funkcji arkusza roboczego MACIERZ.ILOCZYN

Funkcji arkusza roboczego MACIERZ.ODW

Funkcji arkusza roboczego MOD

Funkcji arkusza roboczego MROUND

Funkcji arkusza roboczego MULTINOMIAL

Funkcji arkusza roboczego PI

Funkcji arkusza roboczego PIERWIASTEK

Funkcji arkusza roboczego POTĘGA

Funkcji arkusza roboczego QUOTIENT

Funkcji arkusza roboczego RADIANY

Funkcji arkusza roboczego RANDBETWEEN

Funkcji arkusza roboczego RZYMSKIE

Funkcji arkusza roboczego SERIESSUM

Funkcji arkusza roboczego SILNIA

Funkcji arkusza roboczego SIN

Funkcji arkusza roboczego SINH

Funkcji arkusza roboczego SQRTPI

Funkcji arkusza roboczego STOPNIE

Funkcji arkusza roboczego SUMA

Funkcji arkusza roboczego SUMA.ILOCZYNÓW

Funkcji arkusza roboczego SUMA.JEŻELI

Funkcji arkusza roboczego SUMA.KWADRATÓW

Funkcji arkusza roboczego SUMA.X2.M.Y2

Funkcji arkusza roboczego SUMA.X2.P.Y2

Funkcji arkusza roboczego SUMA.XMY.2

Funkcji arkusza roboczego SUMY.POŚREDNIE

Funkcji arkusza roboczego TAN

Funkcji arkusza roboczego TANH

Funkcji arkusza roboczego WYZNACZNIK.MACIERZY

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.DO.CAŁK

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.DO.NPARZ

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.DO.PARZ

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.DÓŁ

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.GÓRA

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.W.DÓŁ

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.W.GÓRĘ

Funkcji arkusza roboczego ZNAK.LICZBY


Funkcje statystyczne - przegląd
Funkcje statystyczne — przegląd

Statystyczne funkcje arkusza roboczego są przeznaczone do wykonywania analizy statystycznej na zakresach danych. Na przykład statystyczna funkcja arkusza roboczego może dostarczyć informacji statystycznych na temat linii prostej rysowanej w grupie wartości takich, jak nachylenie linii, przecięcie y albo o rzeczywistych punktach tworzących linię prostą.

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego CZĘSTOŚĆ

Funkcji arkusza roboczego ILE.LICZB

Funkcji arkusza roboczego ILE.NIEPUSTYCH

Funkcji arkusza roboczego KOWARIANCJA

Funkcji arkusza roboczego KURTOZA

Funkcji arkusza roboczego KWARTYL

Funkcji arkusza roboczego MAX

Funkcji arkusza roboczego MAX.A

Funkcji arkusza roboczego MAX.K

Funkcji arkusza roboczego MEDIANA

Funkcji arkusza roboczego MIN

Funkcji arkusza roboczego MIN.A

Funkcji arkusza roboczego MIN.K

Funkcji arkusza roboczego NACHYLENIE

Funkcji arkusza roboczego NORMALIZUJ

Funkcji arkusza roboczego ODCH.KWADRATOWE

Funkcji arkusza roboczego ODCH.STANDARD.POPUL

Funkcji arkusza roboczego ODCH.STANDARD.POPUL.A

Funkcji arkusza roboczego ODCH.STANDARDOWE

Funkcji arkusza roboczego ODCH.STANDARDOWE.A

Funkcji arkusza roboczego ODCH.ŚREDNIE

Funkcji arkusza roboczego ODCIĘTA

Funkcji arkusza roboczego PEARSON

Funkcji arkusza roboczego PERCENTYL

Funkcji arkusza roboczego PERMUTACJE

Funkcji arkusza roboczego POZYCJA

Funkcji arkusza roboczego PRAWDPD

Funkcji arkusza roboczego PROCENT.POZYCJA

Funkcji arkusza roboczego PRÓG.ROZKŁAD.DWUM

Funkcji arkusza roboczego R.KWADRAT

Funkcji arkusza roboczego REGBŁSTD

Funkcji arkusza roboczego REGEXPP

Funkcji arkusza roboczego REGEXPW

Funkcji arkusza roboczego REGLINP

Funkcji arkusza roboczego REGLINW

Funkcji arkusza roboczego REGLINX

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.BETA

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.BETA.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.CHI

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.CHI.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.DWUM

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.DWUM.PRZEC

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.EXP

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.F

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.F.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.FISHER

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.FISHER.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.GAMMA

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.GAMMA.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.HIPERGEOM

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.LIN.GAMMA

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.LOG

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.LOG.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.NORMALNY

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.NORMALNY.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.NORMALNY.S

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.POISSON

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.T

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.T.ODW

Funkcji arkusza roboczego ROZKŁAD.WEIBULL

Funkcji arkusza roboczego SKOŚNOŚĆ

Funkcji arkusza roboczego ŚREDNIA

Funkcji arkusza roboczego ŚREDNIA.A

Funkcji arkusza roboczego ŚREDNIA.GEOMETRYCZNA

Funkcji arkusza roboczego ŚREDNIA.HARMONICZNA

Funkcji arkusza roboczego ŚREDNIA.WEWN

Funkcji arkusza roboczego TEST.CHI

Funkcji arkusza roboczego TEST.F

Funkcji arkusza roboczego TEST.T

Funkcji arkusza roboczego TEST.Z

Funkcji arkusza roboczego UFNOŚĆ

Funkcji arkusza roboczego WARIANCJA

Funkcji arkusza roboczego WARIANCJA.A

Funkcji arkusza roboczego WARIANCJA.POPUL

Funkcji arkusza roboczego WARIANCJA.POPUL.A

Funkcji arkusza roboczego WSP.KORELACJI

Funkcji arkusza roboczego WYST.NAJCZĘŚCIEJ


Funkcje tekstowe - przegląd
Funkcje tekstowe — przegląd

Za pomocą funkcji tekstowych można manipulować ciągami tekstowymi w formułach. Na przykład można zmienić wielkość liter albo ustalić długość ciągu tekstowego. Można także łączyć lub wiązać datę z ciągiem tekstowym. Poniższa formuła jest przykładem sposobu użycia funkcji DZIŚ z funkcją TEKST do utworzenia komunikatu zawierającego bieżącą datę sformatowaną w postaci "dd-mmm-rr".

="Raport budżetu z dnia  "&TEKST(DZIŚ(),"dd-mmm-rr")

O jakiej funkcji chcesz przeczytać?

Funkcji arkusza roboczego DŁ

Funkcji arkusza roboczego FRAGMENT.TEKSTU

Funkcji arkusza roboczego KOD

Funkcji arkusza roboczego KWOTA

Funkcji arkusza roboczego LEWY

Funkcji arkusza roboczego LITERY.MAŁE

Funkcji arkusza roboczego LITERY.WIELKIE

Funkcji arkusza roboczego OCZYŚĆ

Funkcji arkusza roboczego PODSTAW

Funkcji arkusza roboczego PORÓWNAJ

Funkcji arkusza roboczego POWT

Funkcji arkusza roboczego PRAWY

Funkcji arkusza roboczego SZUKAJ.TEKST

Funkcji arkusza roboczego T

Funkcji arkusza roboczego TEKST

Funkcji arkusza roboczego USUŃ.ZBĘDNE.ODSTĘPY

Funkcji arkusza roboczego WARTOŚĆ

Funkcji arkusza roboczego Z.WIELKIEJ.LITERY

Funkcji arkusza roboczego ZAOKR.DO.TEKST

Funkcji arkusza roboczego ZASTĄP

Funkcji arkusza roboczego ZŁĄCZ.TEKSTY

Funkcji arkusza roboczego ZNAJDŹ

Funkcji arkusza roboczego ZNAK


Funkcje definiowane przez użytkownika - przegląd
Funkcje definiowane przez użytkownika — przegląd

Stosując szczególnie złożone obliczenia w wielu formułach lub obliczenia wymagające wielu formuł ponieważ istniejące funkcje arkusza roboczego są niewystarczające, można utworzyć funkcje niestandardowe. Funkcje te znane jako funkcje definiowane przez użytkownika są tworzone za pomocą języka Visual Basic dla aplikacji. Dodatkowe informacje na temat tworzenia funkcji definiowanych przez użytkownika można znaleźć w Pomocy Visual Basic.


Uzyskiwanie pomocy podczas pracy


Jeżeli masz jakieś niejasności dotyczące programów pakietu Office możesz zadawać pytania Asystentowi pakietu Office. Na przykład, aby uzyskać Pomoc dotyczącą formatowania tabeli, napisz Asystentowi Jak formatować tabelę.

Asystent może również automatycznie przedstawiać zawartość Pomocy na tematy, nad którymi właśnie pracujesz, zanim jeszcze zadasz pytanie.

Możesz wybrać innego Asystenta i zmienić opcje tak, aby pasowały do aktualnie wykonywanej pracy. Asystent jest wspólny dla wszystkich programów pakietu Office, więc zmiany opcji wpłyną na Asystenta we wszystkich zainstalowanych programach Office.


Asystent pakietu Office daje wskazówki dotyczące programu, z którego korzystasz na przykład, jak używać bardziej efektywnie myszy czy wszystkich możliwości programu, informuje także o skrótach klawiatury.

	Asystent może również dawać podpowiedzi dotyczące Twojego sposobu pracy. Aby otrzymać podpowiedź, kliknij  żarówkę umieszczoną w Asystencie


Pomoc możesz otrzymać w zwykły sposób. Wystarczy, że w menu Pomoc klikniesz polecenie Spis treści i indeks. Kliknij kartę Spis treści, jeżeli chcesz przejrzeć zawartość plików Pomocy  dotyczących programu, w którym pracujesz. Kliknij kartę Indeks, aby wyszukać informacje na dany temat, korzystając z indeksu wszystkich pojęć Pomocy. Kliknij kartę Znajdź, aby odnaleźć poszczególne słowa lub zdania.


	Etykietki ekranowe pokazują informacje o poszczególnych elementach na ekranie. Aby uzyskać poradę na temat danej opcji, kliknij przycisk ze znakiem zapytania, po czym kliknij interesującą Cię opcję. (Jeżeli okno dialogowe nie posiada przycisku ze znakiem zapytania, zaznacz opcję i naciśnij klawisze SHIFT+F1.)
	Aby uzyskać porady dotyczące menu, przycisku na pasku narzędzi czy obszaru ekranu, w menu Pomoc kliknij polecenie Co to jest?, po czym kliknij element, o którym chcesz uzyskać informacje. .
	Aby zobaczyć nazwę przycisku na pasku narzędzi, trzymaj wskaźnik myszy na danym przycisku tak długo aż pojawi się jego nazwa.


Możesz bezpośrednio połączyć się z miejscami firmowymi Microsoft w sieci WWW wprost z programów pakietu Office, wybierając w menu Pomoc polecenie Microsoft w sieci WWW. Na przykład możesz uzyskać dostęp do zasobów technicznych i ściągnąć bezpłatne materiały, a wszystko to bez opuszczania programu Office, w którym pracujesz.


Łączenie się ze źródłami technicznymi firmy Microsoft

Jeśli masz pytania dotyczące programów z pakietu Office, na początku zadaj je Asystentowi pakietu Office lub zajrzyj do książki Praca z programem, bądź do pliku Readme, który jest dołączony do programu. Jeśli nie można w nich znaleźć odpowiedzi na dany problem, to należy zajrzeć do źródeł informacji technicznych Microsoft, wliczając w to stronę macierzystą, firmy Microsoft, bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base (KB), biblioteki oprogramowania Microsoft Software Library (MSL), dyski CD-ROM z Microsoft TechNet i Microsoft Developer Network oraz publikacje Microsoft Press.

•	Jeśli masz dostęp do sieci WWW i przeglądarki Internetu,, możesz odwiedzić pokaźną liczbę miejsc w sieci Microsoft Network bezpośrednio z programu Microsoft Excel.

•	Skorzystaj z bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base (KB), która jest zbiorem nieustannie aktualizowanych artykułów, zawierających szczegółowe informacje o tym, jak rozwiązać dany problem, odpowiedzi na techniczne pytania oraz omówienia znanych problemów.

•	Skorzystaj z biblioteki Microsoft Software Library (MSL), która jest zbiorem bezpłatnych plików binarnych, takich jak sterowniki urządzeń, programy użytkowe, pliki Pomocy i techniczne artykuły dla wszystkich produktów firmy Microsoft.

•	Jeśli nie masz dostępu do sieci WWW możesz prenumerować dyski CD-ROM Microsoft TechNet lub Microsoft Developer Network, aby uzyskać dostęp do bazy wiedzy, bibliotek i innych technicznych informacji.

•	Zamów książki wydawnictwa Microsoft Press, zestawy pomocnicze i interakcyjne materiały szkoleniowe, aby ćwiczyć oraz pomagać sobie i innym użytkownikom pakietu Microsoft Office.

•	Jeśli masz komputer z modemem i programami do komunikacji, możesz użyć usługi Microsoft Download Service (MSDL), aby zaopatrzyć się w sterowniki urządzeń, uzupełnienia i rozszerzenia programów.

•	Zamów  uwagi dotyczące aplikacji i popularne artykuły z  bazy wiedzy KB przez faks, korzystając z bezpłatnej usługi FastTips.

Gdzie można udać się po informacje techniczne?

Polecenie Microsoft w sieci WWW w programie Microsoft Excel

Microsoft Knowledge Base (KB)

Biblioteka Microsoft Software Library (MSL)

Dyski CD-ROM Microsoft TechNet i Microsoft Developer Network

Wydawnictwo Microsoft Press

Usługa Microsoft Download Service (MSDL)

Usługa FastTips


Łączenie się z firmą Microsoft w sieci WWW z programu Microsoft Excel

Polecenie Microsoft w sieci WWW (menu Pomoc) zawiera dodatkowe menu, którego polecenia umożliwiają połączenie z pomocnymi miejscami w sieci WWW podczas pracy z programem Microsoft Excel. Na przykład, kliknij w podmenu polecenie Często zadawane pytania, aby dostać odpowiedź na najczęstsze pytania dotyczące programu Microsoft Excel. Kliknij w podmenu polecenie Pomoc online, aby dostać zaktualizowane wskazówki, odpowiedzi na najważniejsze problemy, oraz dołączyć się do dyskusji dotyczącej programu Microsoft Excel. Kliknij w podmenu polecenie Bezpłatne materiały, aby uzyskać bezpłatnie makra i inne użyteczne elementy.

•	W menu Pomoc w programie Microsoft Excel wskaż polecenie Microsoft w sieci WWW, a następnie kliknij w podmenu wybrane polecenie.


Baza wiedzy Microsoft Knowledge Base (KB)

Baza wiedzy Microsoft Knowledge Base (KB) jest podstawowym źródłem informacji o produktach firmy Microsoft dla programistów i zwykłych użytkowników. Ta obszerna kolekcja artykułów jest codziennie aktualizowana oraz zawiera szczegółowe informacje, jak wykonać dane zadanie, odpowiedzi na techniczne pytania, informacje o znanych problemach, oraz sposoby unikania tych problemów. Aby uzyskać dostęp do informacji w bazie należy użyć pytań tekstowych lub słów kluczowych .

Dostęp do bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base można uzyskać w sieci WWW. To miejsce umożliwia poszukiwania w pełnych tekstach i automatyczne łączenie się hiperłączami z plikami w bibliotece Microsoft Software Library (MSL), tak, że można ściągać pliki bezpośrednio z artykułów KB.

Baza KB jest również dostępna na dyskach CD-ROM Microsoft TechNet i Microsoft Developer Network. Aby uzyskać więcej informacji , kliknij  [image].


Biblioteka oprogramowania Microsoft Software Library (MSL)

Microsoft Software Library (MSL) jest znajdującym się w Internecie zbiorem bezpłatnych binarnych (nietekstowych) plików dla wszystkich produktów firmy Microsoft. Na przykład MSL zawiera sterowniki urządzeń, programy użytkowe, pliki Pomocy oraz artykuły techniczne.

Do biblioteki Microsoft Software Library  można uzyskać dostęp w sieci  WWW.

Biblioteka MSL jest również dostępna na dyskach CD-ROM Microsoft TechNet i Microsoft Developer Network. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].


Biblioteki Microsoft TechNet i Microsoft Developer Network na dyskach CD-ROM

Biblioteka Microsoft TechNet jest obszernym źródłem informacji potrzebnych do oceny, stosowania czy obsługi produktów Microsoft. Prenumerata biblioteki TechNet przekazuje informacje o obsłudze produktów Microsoft dostarczane bezpośrednio do użytkownika na dyskach CD-ROM. Biblioteka TechNet zawiera szybkie, wyczerpujące odpowiedzi na pytania o programach, zarządzaniu siecią, wdrażaniu systemów, administracji baz danych, sterownikach, uzupełnieniach, kierunkach technologii i rozwoju produktów. Biblioteka obejmuje ponad 150 000 stron szczegółowych technicznych informacji, pomagających użytkownikowi wykonać wszystko w jak najkrótszym czasie. Aby zaprenumerować Microsoft TechNet w USA i Kanadzie należy dzwonić pod numer  (800) 344-2121.

Biblioteka Microsoft Developer Network (MSDN) dostarcza zestawów narzędzi i szczegółowych informacji o programowaniu dla tych, którzy tworzą aplikacje dla środowisk Microsoft Windows, Windows 95, systemów operacyjnych Windows NT, oraz dla użytkowników używających produktów Microsoft do projektowania. Członkowie z roczną prenumeratą MSDN otrzymują regularnie informacje, biuletyny informacyjne i inne źródła informacji. Aby zaprenumerować bibliotekę Microsoft Developer Network w USA i Kanadzie, należy dzwonić pod numer (800) 759-5474.

Oba numery są bezpłatne w USA i Kanadzie. Poza USA i Kanadą, należy skontaktować się z lokalnym przedstawicielstwem Microsoft na temat prenumeraty.


Wydawnictwo Microsoft Press

Microsoft Press posiada materiały pomocnicze i szkoleniowe, które są potrzebne do pełnego korzystania z pakietu Microsoft Office, systemów Microsoft Windows 95 oraz Microsoft Windows NT.

Każdy, nie zależnie od tego czy jest początkującym czy zaawansowanym użytkownikiem, bądź też profesjonalnym programistą, znajdzie w Microsoft Press coś, co go zainteresuje — od prostych, łatwych podręczników i samouczków, aż po źródła techniczne, odsyłacze i pozycje dla programistów.

Aby zlokalizować najbliższe źródło produktów Microsoft Press, odwiedź miejsce Microsoft Press w sieci WWW, lub skontaktuj się z lokalnym przedstawicielstwem firmy Microsoft. W USA dzwoń pod numer (800) MS-PRESS. W Kanadzie dzwoń pod numer (800) 667-1115.


Usługa Microsoft Download Service (MSDL)

Usługa Microsoft Download Service (MSDL) zawiera przykładowe programy, sterowniki urządzeń, uzupełnienia i aktualizacje programów oraz materiały pomocne przy programowaniu. Bezpośredni kontakt z MSDL przez modem jest możliwy pod numerem (206) 936-6735 w  USA lub (905) 507-3022 w Kanadzie. Usługa ta jest czynna 24 godziny na dobę, przez siedem dni w tygodniu. Przesyłanie informacji odbywa się z szybkością: 1200, 2400, 9600 lub 14400 bodów, bez parzystości, 8 bitów danych i 1 bit stop. Poza USA i Kanadą, aby uzyskać informacje należy się kontaktować z lokalnym przedstawicielstwem firmy Microsoft.


Usługa FastTips

Microsoft FastTips jest to zautomatyzowana, bezpłatna usługa, która dostarcza szybkich odpowiedzi na najczęstsze techniczne pytania, 24 godziny na dobę, przez siedem dni w tygodniu i jest dostępna pod numerem (800) 936-4100 w USA (dla telefonów tonowych). Używając przycisków w telefonie, można usłyszeć nagrane odpowiedzi na problemy techniczne, zamówić katalog dostępnych informacji oraz przysłanie ich faksem. Na przykład, korzystając przez faks z usługi Fast Tips, można zamówić uwagi o aplikacjach oraz popularne artykuły z bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base. Poza USA , aby uzyskać informacje, należy kontaktować się z lokalnym przedstawicielstwem firmy Microsoft.


Wysyłanie propozycji dotyczących produktów

1	W menu Pomoc wskaż polecenie Microsoft w sieci WWW, a następnie kliknij w podmenu polecenie Wyślij swoje uwagi.

2	Kliknij wybrane hiperłącze.


Otrzymywanie informacji o programie i komputerze

•	W menu Pomoc w programie Microsoft Excel kliknij polecenie Microsoft Excel — informacje.

Pokaż

Informacje o programie pojawią się w oknie dialogowym Microsoft Excel — informacje.

Aby zobaczyć informacje o komputerze, kliknij przycisk  Informacje o systemie


Jak uzyskać pakiet Microsoft Office 97 Resource Kit

Microsoft Office 97 Resource Kit  jest wyczerpującym podręcznikiem instalacji, konfigurowania i obsługi programów Microsoft Office.  Został zaprojektowany dla administratorów sieci, konsultantów czy wymagających użytkowników i oferuje pełne omówienie problemów dla osób pracujących z pakietem Microsoft Office w systemach Windows 95, Windows NT Workstation czy Macintosh.

Zestaw Office Resource Kit można uzyskać wszędzie, gdzie sprzedaje się literaturę komputerową lub bezpośrednio z wydawnictwa Microsoft Press.

Książki Microsoft Press są dostępne na całym świecie. Aby zamówić bezpośrednio pakiet Office Resource Kit (ISBN: 1-57231-329-3), zadzwoń pod numer (800) MSPRESS  w USA lub (800) 667-1115 w Kanadzie, bądź też zamów go w sieci CompuServe Electronic Mall (GO MSP). Aby uzyskać więcej informacji odwiedź miejsce WWW wydawnictwa Microsoft Press.

Możesz również ściągnąć pakiet Microsoft Office Resource Kit z miejsca Microsoft w sieci WWW.


Jak zamówić podręcznik Microsoft Office 97/Visual Basic Programmer's Guide

Podręcznik Microsoft Office 97/Visual Basic Programmer's Guide jest przeznaczony dla osób posiadających podstawową wiedzę o języku Visual Basic i można się z niego nauczyć, jak tworzyć krótki, zwięzły i wydajny kod w tym języku używanym w programach Microsoft Office 97. Książka mówi także, jak zwiększyć efektywność pracy z językiem Visual Basic for Applications przez adaptowanie narzędzi dla poszczególnych potrzeb, włączając w to tworzenie przez użytkownika własnych poleceń, menu, okien dialogowych komunikatów czy przycisków, w tym również sposobów, w jaki ma się pojawiać zdefiniowana przez użytkownika Pomoc dla tych elementów.

Podręcznik Microsoft Office 97/Visual Basic Programmer's Guide jest do nabycia w księgarniach wydawnictw komputerowych lub bezpośrednio w wydawnictwie Microsoft Press.

Książki Microsoft Press są dostępne na całym świecie. Aby zamówić bezpośrednio książkę Programmer's Guide (ISBN: 1-57231-340-4), zadzwoń pod numer (800) MSPRESS w USA lub (800) 667-1115 w Kanadzie, albo zamów ją w sieci CompuServe Electronic Mall (GO MSP). Aby uzyskać więcej informacji odwiedź miejsce WWW wydawnictwa Microsoft Press .


Uzyskiwanie Pomocy Visual Basic w programie Microsoft Excel

Aby wykonać tę procedurę, należy podczas pracy Instalatora kliknąć przycisk Niestandardowa, po czym  zaznaczyć opcję Pomoc bezpośrednia Visual Basic (program Microsoft Excel, Bezpośrednia Pomoc i pliki przykładowe) tak, aby została zainstalowana Pomoc dotycząca programowania. Aby uzyskać informacje, jak zainstalować program lub element, kliknij [image].

1	W menu Narzędzia wskaż polecenie  Makro, po czym kliknij w podmenu polecenie Edytor Visual Basic.

2	Jeżeli Asystent pakietu Office nie pojawia się, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

3	Jeśli dymek Asystenta pakietu Office nie pojawia się, kliknij przycisk Asystenta.

4	Wpisz Asystentowi metodę, właściwość, funkcję, wyrażenie czy też obiekt, którego ma dotyczyć pomoc albo wpisz odpowiednie pytanie.

5	Kliknij przycisk Szukaj, po czym kliknij temat, który Cię interesuje.

Wskazówki

•	Jeżeli pracujesz właśnie w Edytorze Visual Basic i chcesz przejrzeć listę wszystkich metod, funkcji, własności i obiektów Visual Basic dotyczących programu z pakietu Office, kliknij Przeglądarkę obiektów  [image]. Na liście bibliotek kliknij bibliotekę dotyczącą interesującego Cię programu. Aby uzyskać Pomoc na temat artykułu, kliknij artykuł, po czym w oknie dialogowym Przeglądarki obiektów kliknij przycisk ze znakiem zapytania.

•	Aby uzyskać Pomoc Edytora Visual Basic, w menu Pomoc kliknij polecenie Spis treści i indeks.


Problemy z uruchomieniem poleceń Microsoft w Sieci WWW (menu Pomoc).

•	Do używania poleceń podmenu Microsoft w Sieci WWW (menu Pomoc) niezbędny jest dostęp do Internetu  poprzez sieć firmową intranet  lub przez modem podłączony do komputera bądź sieci, oprócz tego musisz posiadać internetowe konto. Aby uzyskać więcej informacji zajrzyj do pakietu Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać więcej informacji o tym, jak uzyskać pakiet Office Resource Kit, kliknij  [image].

•	Twoje ustawienia systemowe dotyczące łączenia się z Internetem mogą być nieprawidłowe. Kliknij dwukrotnie ikonę Internet  w Panelu sterowania Windows i upewnij się czy wszystkie ustawienia są prawidłowe.

•	Upewnij się, czy twój modem pracuje prawidłowo. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat zajrzyj do rozdziału Rozwiązywanie problemów z modemem Pomocy Microsoft Windows.

•	Dane miejsce Microsoft w sieci WWW może być nieczynne. Jeśli powyższe sugestie nie rozwiązują problemu możesz poszukać dostępu do innych miejsc w sieci WWW,  poczekać kilka godzin i spróbować ponownie.


Grupowanie,rozgrupowywanie i przegrupowywanie obiektów graficznych

Grupując obiekty graficzne łączy się je w  taki sposób, że można pracować z nimi jak  z pojedynczym obiektem. Obiekty w grupie można przesuwać, obracać, zmieniać ich rozmiar czy skalę w taki sposób jak dla pojedynczej jednostki. Można również zmienić atrybuty wszystkich obiektów  w  grupie na raz — na przykład można zmienić kolor  wypełnienia obiektów lub dodać do nich cień. Można tworzyć również bardziej skomplikowane zespoły rysunków grupując grupy wewnątrz grup.

 W każdej chwili można rozgrupować grupę obiektów i bardzo prosto przegrupować obiekty poleceniem Grupuj ponownie.

Co chcesz zrobić?

Grupować obiekty graficzne

Rozgrupować obiekty graficzne

Przegrupować obiekty graficzne


Układanie piętrowe obiektów graficznych

Obiekty graficzne automatycznie układają się w warstwy podczas dodawania ich do arkusza lub wykresu. Kolejność ułożenia jest widoczna kiedy obiekty zachodzą na siebie — górny obiekt przykrywa wtedy obiekty poniżej. Nakładając obiekty na siebie można tworzyć różne efekty. Rysowanie dolnych obiektów jako pierwszych wcale nie jest konieczne. Można je zawsze przesunąć później.

1	Zaznacz obiekt, który chcesz przesunąć.

Jeżeli obiekt jest schowany za innymi obiektami, kliknij któryś z obiektów i naciskaj klawisze TAB lub SHIFT+TAB dopóki nie zostanie zaznaczony odpowiedni obiekt.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie, kliknij przycisk Rysuj, po czym wskaż na Kolejność.

3	Kliknij polecenie odpowiadające żądanemu rozmieszczeniu.

Aby to wykonać	Kliknij
Przeniesienie obiektu na początek stosu	Przesuń na wierzch
Przeniesienie obiektu na koniec stosu	Przesuń pod spód
Przeniesienie obiektu o jeden do przodu	Przesuń do przodu
Przeniesienie obiektu o jeden do tyłu	Przesuń do tyłu


Grupowanie obiektów graficznych

1	Zaznacz obiekt, który chcesz dołączyć do grupy przez naciśnięcie klawisza SHIFT jednocześnie z kliknięciem  danego obiektu.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, po czym kliknij polecenie Grupuj.


Rozgrupowywanie obiektów graficznych.
Rozgrupowywanie obiektów graficznych

1	Zaznacz grupę, którą chcesz rozgrupować.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj po czym kliknij polecenie Rozgrupuj.


Przegrupowywanie obiektów graficznych

1	Jeśli pracujesz z różnorodnymi grupami obiektów, zaznacz obiekt, który był poprzednio zgrupowany.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk  Rysuj po czym kliknij polecenie Grupuj ponownie.


Ukryta funkcja

Ta funkcja jest dostępna tylko w innych wersjach językowych programu Microsoft Excel.


Ukrywanie i odkrywanie formuł

1	Zaznacz obszar komórek, których formuły chcesz ukryć. Możesz wybrać także nie sąsiadujące obszary lub cały obszar.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Ochrona.

3	Zaznacz pole wyboru Ukryj.

4	Kliknij przycisk OK.

5	W menu Narzędzia wskaż polecenie Ochrona, a następnie kliknij w podmenu polecenie Chroń arkusz.

6	Upewnij się, że pole wyboru Formuły jest zaznaczone.

Uwaga    Aby wyświetlić formułę dla wybranej komórki na pasku formuły, wybierz obszar komórek, których formuły chcesz odkryć. W menu Narzędzia wskaż polecenie Ochrona, a następnie kliknij w podmenu polecenie Nie chroń arkusza. W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Ochrona i wyczyść pole wyboru Ukryj.


Tworzenie łączy z danymi i plikami

Można ustalić kilka rodzajów połączeń lub łączy pomiędzy skoroszytem programu Microsoft Excel a informacjami w zewnętrznym skoroszycie lub pliku. Można połączyć skoroszyt z plikami w systemie, sieci lokalnej lub Internecie. Ponieważ te metody utworzą połączenia z danymi zamiast kopiowania ich, można łatwo uaktualnić skoroszyt, gdy w zewnętrznych danych zajdzie zmiana.

•	Jeśli chcesz, aby dane z innego pliku znalazły się w skoroszycie, możesz utworzyć łącze z danymi z plików w swoim systemie, sieci lokalnej lub serwerze internetowym, do którego masz dostęp. Twórz łącza, gdy chcesz przenieść zewnętrzne dane bezpośrednio do skoroszytu.

•	Najprościej jest utworzyć łącza poprzez kopiowanie i wklejanie, ale możesz także wpisać formułę, aby utworzyć łącze z danymi programu Microsoft Excel.

•	Aby otworzyć inny skoroszyt lub plik przez wykonanie skoku do niego bezpośrednio z poziomu skoroszytu, możesz utworzyć hiperłącze. Używaj hiperłączy jako skrótów do szybkiego otwierania skoroszytów lub plików bez konieczności zapamiętywania ich położenia.

•	Jeśli chcesz przenieść dane z zewnętrznego pliku bazy danych lub źródła danych do skoroszytu w celu ich przeanalizowania, możesz utworzyć kwerendę do pobierania danych. Używaj kwerendy, gdy chcesz pobrać określone informacje z większej bazy danych zależnie od określonych warunków.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć łącze z informacjami w pliku znajdującym się w lokalnym systemie lub udostępnionym katalogu sieciowym

Utworzyć łącze z informacjami w pliku znajdującym się na serwerze FTP lub HTTP w Internecie

Utworzyć łącze z informacjami znajdującymi się w innym pliku poprzez wpisanie formuły

Utworzyć hiperłącze, aby wykonać skok do innego pliku

Utworzyć kwerendę, aby pobrać dane z innego pliku lub bazy danych


Tworzenie hiperłącza

Można tworzyć hiperłącza do innych plików znajdujących się w systemie, sieci lokalnej, Internecie, lub innym miejscu wewnątrz bieżącego skoroszytu, w następujący sposób:

•	Możesz wprowadzić lub skopiować tekst do komórki lub obszaru i zdefiniować tekst jako hiperłącze. Tekst zostanie wyświetlony w kolorze niebieskim i będzie podkreślony. Jeśli klikniesz ten tekst, wykonany zostanie skok do pliku docelowego lub określonego miejsca.

•	Możesz narysować lub wstawić rysunek, na przykład przycisk, i zdefiniować rysunek jako hiperłącze. Rysunek może być wyświetlany w wybrany sposób. Jeśli klikniesz ten rysunek, wykonany zostanie skok do pliku docelowego lub określonego miejsca.

•	Możesz tworzyć hiperłącza użytkownika, używając funkcji. skoroszytu. Na przykład, hiperłącze może powodować wykonanie skoku do różnych miejsc zależnie od tego, co wpiszesz w inną komórkę.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć hiperłącze z tekstu komórki

Utworzyć hiperłącze z rysunku

Utworzyć dostosowane hiperłącze, używając funkcji skoroszytu

Uwaga   Aby utworzyć hiperłącze, musisz znać adres pliku docelowego w sieci lokalnej lub sieci Internet. Aby uzyskać informacje na temat adresów w sieci Internet kliknij [image].


Tworzenie hiperłącza z tekstu komórki

1	Wprowadź tekst hiperłącza.

2	Zaznacz komórkę lub komórki zawierające tekst.

3	Kliknij przycisk Wstaw hiperłącze  [image].

4	Zapisz skoroszyt, jeśli pojawi się monit.

5	W polu Łącze do pliku lub do adresu URL, wprowadź adres pliku docelowego  hiperłącza.

6	Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodowało wykonanie skoku do określonego miejsca w pliku docelowym, podaj miejsce w polu Nazwana lokalizacja w pliku.

Jeśli plik docelowy jest skoroszytem programu Microsoft Excel, możesz kliknąć przycisk Przeglądaj, aby wybrać nazwę arkusza, komórkę, odwołanie do obszaru lub zdefiniowaną nazwę. Informacje dostarczone dla plików innego typu zależą od programu użytego do ich utworzenia. Na przykład można podać zakładkę dla pliku programu Word lub slajd dla pliku programu PowerPoint. Aby uzyskać informacje na temat określania miejsca w innych plikach programów pakietu Office, zajrzyj do Pomocy programu pakietu Office użytego do utworzenia pliku.

7	Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodujące wykonanie skoku do udostępnionego katalogu sieciowego używało tego samego adresu niezależnie od miejsca, w którym zapiszesz skoroszyt zawierający hiperłącze, wyczyść pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza.

Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodujące wykonanie skoku do udostępnionego katalogu sieciowego odnajdywało dołączony plik zależnie od miejsca, w którym zapisany jest skoroszyt zawierający hiperłącze, upewnij się, że pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza jest zaznaczone. Aby uzyskać informacje na temat ustalania miejsca odniesienia dla względnych ścieżek dostępu, kliknij przycisk [image].

Uwagi

•	Możesz także utworzyć hiperłącze, zaznaczając dane skoroszytu w skoroszycie docelowym, a następnie używając prawego przycisku myszy, przeciągnąć informacje do komórki skoroszytu, która zawiera tekst użyty do utworzenia hiperłącza. Po zwolnieniu prawego przycisku myszy, kliknij polecenie Utwórz hiperłącze tutaj w menu podręcznym.

•	Jeśli używasz scalonej komórki lub obszaru komórek do utworzenia hiperłącza, cały zaznaczony lub scalony obszar staje się hiperłączem.


Tworzenie hiperłącza z rysunku

1	Narysuj lub wstaw rysunek, używając narzędzi z pasków narzędzi Rysowanie lub Rysunek.

Jak?

2	Zaznacz rysunek, klikając tak, aby pojawiły się uchwyty.

3	Kliknij przycisk Wstaw hiperłącze  [image].

4	Zapisz skoroszyt, jeśli pojawi się monit.

5	W polu Połącz z plikiem lub URL, wprowadź adres pliku docelowego hiperłącza.

6	Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodowało wykonanie skoku do określonego pliku docelowego, wpisz informacje na temat położenia tego pliku w polu Nazwana lokalizacja w pliku.

Jeśli plik docelowy jest skoroszytem programu Microsoft Excel, możesz kliknąć przycisk Przeglądaj, aby wybrać nazwę arkusza, komórkę, odwołanie do obszaru lub zdefiniowaną nazwę. Informacja dostarczona dla plików innego typu zależy od programu użytego do ich utworzenia. Na przykład można podać zakładkę dla pliku programu Word lub slajd dla pliku programu PowerPoint. Aby uzyskać informacje na temat określania miejsca w innych plikach programów z pakietu Office, zajrzyj do Pomocy programu pakietu Office użytego do utworzenia pliku.

7	Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodujące wykonanie skoku do udostępnionego katalogu sieciowego używało tego samego adresu niezależnie od miejsca, w którym zapiszesz skoroszyt zawierający hiperłącze, wyczyść pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza.

Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodujące wykonanie skoku do udostępnionego katalogu sieciowego odnajdywało dołączony plik zależnie od miejsca, w którym zapisany jest skoroszyt zawierający hiperłącze, upewnij się, że pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza jest zaznaczone. Aby uzyskać informacje na temat ustalania miejsca odniesienia dla względnych ścieżek dostępu, kliknij [image].

Uwaga   Nie można utworzyć łącza z formantu utworzonego przy użyciu paska narzędzi Formularze ani z przycisku lub rysunku, do którego przypisane jest makro.


Skok do innego pliku przy użyciu hiperłącza

1	Wskaż hiperłącze tekstowe lub graficzne. Gdy wskaźnik zmieni kształt na symbol dłoni  [image],  adres docelowy hiperłącza pojawi się pod symbolem dłoni.

2	Kliknij hiperłącze tekstowe lub graficzne.

3	Zapisz skoroszyt, jeśli pojawi się taki monit

Uwagi

•	Aby zatrzymać wykonanie skoku przed jego zakończeniem i powrócić do skoroszytu zawierającego hiperłącze, kliknij przycisk Przerwij bieżący skok  [image]  na pasku narzędzi Sieć.

•	Aby powrócić do skoroszytu po wyświetleniu pliku docelowego, kliknij przycisk Powrót  [image]  na pasku narzędzi Sieć WWW.


Zmiana adresu docelowego hiperłącza

1	Zaznacz komórki lub rysunek zawierający hiperłącze.

Aby zaznaczyć komórkę zawierającą hiperłącze tekstowe, kliknij komórkę obok hiperłącza, a następnie użyj klawiszy strzałek, aby przejść do komórki zawierającej hiperłącze tekstowe.

Aby zaznaczyć rysunek, kliknij rysunek trzymając jednocześnie wciśnięty klawisz CTRL.

2	Kliknij przycisk Wstaw hiperłącze [image].

3	Zapisz skoroszyt, jeśli pojawi się taki monit.

4	W polu Łącze do pliku lub do adresu URL, wpisz nowy adres docelowy.

5	Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodowało wykonanie skoku do określonego miejsca w pliku docelowym, podaj miejsce w polu Nazwana lokalizacja  w pliku.

Jeśli plik docelowy jest skoroszytem programu Microsoft Excel, możesz kliknąć przycisk Przeglądaj, aby wybrać nazwę arkusza, komórkę, odwołanie do obszaru lub zdefiniowaną nazwę. Informacja dostarczona dla plików innego typu zależy od programu użytego do ich utworzenia. Na przykład, można podać zakładkę dla pliku programu Word lub slajd dla pliku programu PowerPoint. Aby uzyskać informacje na temat określania miejsca w innych plikach programów z pakietu Office, zajrzyj do Pomocy programu z pakietu Office użytego do utworzenia pliku.

6	Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodujące wykonanie skoku do udostępnionego katalogu sieciowego używało tego samego adresu niezależnie od miejsca, w którym zapiszesz skoroszyt zawierający hiperłącze, wyczyść pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza.

Jeśli chcesz, aby hiperłącze powodujące wykonanie skoku do udostępnionego katalogu sieciowego odnajdywało dołączony plik zależnie od miejsca, w którym zapisany jest skoroszyt zawierający hiperłącze, upewnij się, że pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza jest zaznaczone. Aby, uzyskać informacje na temat ustalania miejsca odniesienia dla względnych ścieżek dostępu, kliknij [image].

Uwaga   Jeśli hiperłącze zostało utworzone przy użyciu funkcji arkusza HIPERŁĄCZE, możesz edytować formułę, aby zmienić miejsce docelowe. Użyj klawiszy strzałek, aby zaznaczyć komórkę zawierającą formułę, a następnie kliknij pasek formuły, aby edytować formułę.


Zmiana tekstu lub rysunku hiperłącza

1	Zaznacz komórkę lub rysunek zawierający hiperłącze.

Aby zaznaczyć komórkę zawierającą hiperłącze tekstowe, kliknij komórkę obok hiperłącza, a następnie użyj klawiszy strzałek, aby przejść do komórki zawierającej hiperłącze.

Aby zaznaczyć rysunek, kliknij rysunek trzymając jednocześnie wciśnięty klawisz CTRL.

2	Aby zmienić tekst, edytuj tekst na pasku formuły.

Aby zmienić rysunek, użyj paska narzędzi Rysowanie lub Rysunek.

Jak?

Aby zmienić tekst będący częścią rysunku, kliknij zaznaczony rysunek prawym przyciskiem myszy, a następnie kliknij polecenie Edytuj tekst w menu podręcznym.

Uwaga   Aby zmienić rysunek hiperłącza, wstaw nowy rysunek i utwórz z niego hiperłącze z tym samym miejscem docelowym. Następnie usuń stary rysunek i hiperłącze. Aby uzyskać informacje o tym, jak usunąć hiperłącze, kliknij [image].


Zmiana wyglądu tekstu hiperłącza

Kiedy style Hiperłącze i Odwiedzone hiperłącze zostaną zmienione, dokonane zmiany odnoszą się do wszystkich hiperłączy w bieżącym skoroszycie.

1	W menu Format, kliknij polecenie Styl.

Pokaż

2	Aby zmienić wygląd hiperłącza przed kliknięciem w celu wykonania skoku, kliknij pozycję Hiperłącze w polu Nazwa stylu.

Aby zmienić wygląd hiperłącza po kliknięciu w celu wykonania skoku, kliknij styl Odwiedzone hiperłącze w polu Nazwa stylu.

3	Kliknij przycisk Modyfikuj.

4	Wybierz pożądane opcje, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij opcję.

5	Wyczyść pola wyboru nie chcianych opcji.

6	Kliknij przycisk Dodaj, a następnie kliknij przycisk Zamknij.

Uwagi

•	Styl Hiperłącze pojawi się polu Nazwa stylu, jeśli wcześniej utworzone zostało w skoroszycie hiperłącze tekstowe. Styl Odwiedzone hiperłącze pojawi się tylko wtedy, gdy hiperłącze tekstowe w skoroszycie zostało użyte do wykonania skoku do innego pliku, a następnie powrócono do skoroszytu.

•	Aby uzyskać informacje na temat zapisywania zmian w użyciu styli Hiperłącze i Odwiedzone hiperłącze w nowych skoroszytach, kliknij [image].


Kopiowanie i przenoszenie hiperłącza

1	Zaznacz komórkę lub rysunek zawierający hiperłącze.

Aby zaznaczyć komórkę zawierającą hiperłącze tekstowe, kliknij komórkę obok hiperłącza, a następnie używając klawiszy strzałek przejdź do komórki zawierającej hiperłącze.

Aby zaznaczyć rysunek, kliknij rysunek trzymając jednocześnie wciśnięty klawisz CTRL.

2	Aby skopiować hiperłącze, kliknij przycisk Kopiuj  [image].

Aby przenieść hiperłącze, kliknij przycisk Wytnij  [image].

3	Kliknij komórkę, do której chcesz skopiować lub przenieść hiperłącze.

4	Kliknij przycisk Wklej  [image].


Usuwanie hiperłączy

1	Zaznacz komórkę lub rysunek zawierający hiperłącze.

Aby zaznaczyć komórkę zawierającą hiperłącze tekstowe, kliknij komórkę obok hiperłącza, a następnie użyj klawiszy strzałek, aby przejść do komórki zawierającej hiperłącze.

Aby zaznaczyć rysunek, kliknij rysunek trzymając jednocześnie wciśnięty klawisz CTRL.

2	W menu Edycja wskaż polecenie Wyczyść, a następnie kliknij polecenie Wszystko.

Uwaga   Aby usunąć miejsce docelowe hiperłącza z formuły utworzonej przy użyciu funkcji skoroszytu HIPERŁĄCZE, użyj klawiszy strzałek, aby zaznaczyć komórkę zawierającą formułę i kliknij pasek formuły, aby edytować formułę, a następnie usuń informację.


Ustalanie adresu odniesienia dla hiperłączy w skoroszycie
Ustalanie adresu odniesienia dla hiperłącz

Kiedy tworzysz hiperłącze w skoroszycie, możesz ustalić adres miejsca docelowego hiperłącza w jeden z następujących sposobów:

•	Aby ustalić stałe położenie pliku, które identyfikuje miejsce docelowe przy użyciu pełnego adresu takiego, jak \\serwer\udział\MojeDokumenty\Sprzedaż.xls, kliknij przycisk Wstaw hiperłącze  [image], a następnie wyczyść pole wybory Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza.

•	Jeśli zaznaczysz pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza, program Microsoft Excel ustali ścieżkę dostępu do miejsca docelowego, poczynając od adresu ustalonego we właściwości odniesienia hiperłącza. Jeśli nie ustalisz tej właściwości, ścieżka dostępu jest ustalana, poczynając od miejsca, w którym zapisany jest skoroszyt zawierający hiperłącze.

Na przykład, jeśli ustalisz właściwość odniesienia hiperłącza dla skoroszytu jako \\serwer\udział, a następnie utworzysz hiperłącze w skoroszycie używającym względnej ścieżki dostępu i posiadające adres docelowy raporty\sprz_czer.xls, program Microsoft Excel będzie szukał pliku docelowego \\serwer\udział\raporty\sprz_czer.xls.

Ustal właściwość odniesienia hiperłącza i używaj względnej ścieżki dostępu, jeśli masz zamiar przenosić lub kopiować skoroszyt zawierający hiperłącze albo plik docelowy. Aby uaktualnić wszystkie hiperłącza tak, aby wszystkie używały nowego miejsca docelowego po skopiowaniu lub przeniesieniu plików, wystarczy, że zmienisz właściwość odniesienia hiperłącza.

1	W menu Plik kliknij polecenie Właściwości.

Pokaż

2	Kliknij kartę Podsumowanie.

3	W polu Baza hiperłączy, wpisz ścieżkę dostępu, której chcesz używać jako adresu bazowego hiperłącza.

Uwaga   Adres bazowy hiperłącza odnosi się do wszystkich hiperłączy w skoroszycie, dla których zaznaczono pole wyboru Korzystanie ze ścieżki względnej dla hiperłącza w oknie dialogowym Wstaw hiperłącze.


Sieciowe i internetowe adresy hiperłączy

Podczas określania miejsca docelowego dla hiperłącza możesz używać następujących typów i formatów adresów.

•	Dla plików docelowych znajdujących się na serwerach w swojej sieci, możesz użyć adresów w uniwersalnej konwencji nazw UNC (Universal Naming Convention). Adresy te rozpoczynają się od znaków \\ (dwa znaki odwrotnej kreski ułamkowej) i zawierają nazwę serwera, nazwę udziału i pełną ścieżkę dostępu do pliku. Na przykład, \\serwer\udział\ścieżka\skoroszyt.xls jest adresem typu UNC.

Całkowity adres typu UNC zawiera nazwę serwera, udział i pełną ścieżkę dostępu do pliku, tak jak w poprzednim przykładzie. Używaj całkowitych adresów typu UNC, aby mieć pewność, że hiperłącze będzie działało również po skopiowaniu lub przeniesieniu pliku skoroszytu lub przekazaniu skoroszytu innemu użytkownikowi w innym systemie. Jeśli używasz litery dysku w adresie do przyporządkowania dysku, na przykład E:\ścieżka\plik, ścieżka dostępu odnosi się do tej litery dysku i hiperłącze będzie działać tylko wtedy, gdy literze dysku jest przyporządkowany ten serwer i udział.

•	Dla plików docelowych znajdujących się na serwerze lokalnej sieci intranet lub sieci Internet, możesz użyć kilku rodzajów adresów typu URL (Uniform Resource Locator).

Adresy typu URL dla serwerów World Wide Web zaczynają się od http://. Serwery World Wide Web używają protokołu HTTP (Hypertext Transfer Protocol), jest to działający w tle protokół sieci Internet przesyłający informacje. Poniższy przykład adresu World Wide Web typu URL jest adresem strony WWW firmy Microsoft:

http://www.microsoft.com/

Poniżej znajduje się przykład adresu typu URL dla hiperłącza z innym skoroszytem programu Microsoft Excel.

http://www.someones.homepage/file.xls

•	Adresy typu URL dla serwerów FTP zaczynają się od ftp://. Serwery FTP w sieci Internet używają adresów typu File Transfer Protocol (FTP). Na przykład, hiperłącze może używać następującego adresu:

ftp://ftp.serwer.gdzieś/ftp.plik


Rozwiązywanie problemów z hiperłączami

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Nie mogę zaznaczyć hiperłącza tekstowego lub graficznego, aby dokonać zmian.

Kiedy ponownie otwieram skoroszyt, hiperłącza przestają działać.

Ładowanie połączonych danych lub wykonanie skoku do miejsca docelowego hiperłącza zajmuje dużo czasu.

Nie mogę otworzyć skoroszytu w sieci Internet.

Kiedy klikam hiperłącze, pojawia się komunikat o błędzie.


Nie mogę zaznaczyć hiperłącza tekstowego lub graficznego, aby dokonać zmian.

Aby zaznaczyć hiperłącze tekstowe bez wykonania skoku do miejsca docelowego, wykonaj jedną z poniższych czynności:

•	Kliknij komórkę obok komórki zawierającej hiperłącze, a następnie użyj klawiszy strzałek, aby przejść do komórki zawierającą hiperłącze.

•	Kliknij komórkę zawierającą hiperłącze, przytrzymaj przycisk myszy wciśnięty przez co najmniej sekundę, a następnie zwolnij przycisk.

•	Kliknij komórkę zawierającą hiperłącze prawym przyciskiem myszy, wskaż polecenie Hiperłącze, a następnie kliknij polecenie Edytuj hiperłącze w menu podręcznym.

Gdy hiperłącze jest zaznaczone, możesz kliknąć pasek formuły lub wcisnąć klawisz F2, aby edytować tekst.

Aby zaznaczyć rysunek hiperłącza bez wykonania skoku do miejsca docelowego, naciśnij klawisz CTRL i kliknij rysunek albo kliknij przycisk Zaznacz obiekty  [image]  na pasku narzędzi Rysowanie, a następnie kliknij rysunek.


Kiedy ponownie otwieram skoroszyt, hiperłącza przestają działać.

•	Litera dysku, której przyporządkowano udostępniony katalog sieciowy podczas tworzenia hiperłącza może nie wskazywać już katalogu. Aby sprawić, że hiperłącze będzie niezależne od bieżącego mapowania dysków, zmień miejsce docelowe hiperłącza i upewnij się, że adres został określony przy użyciu nazwy serwera i udziału zamiast litery dysku. Na przykład, można zamienić G:\mójplik.xls następującym zapisem: \\serwer\udział\mójplik.xls. Aby uzyskać informacje na temat edycji miejsca docelowego hiperłącza, kliknij [image].

•	Adres odniesienia hiperłącza ustalony dla skoroszytu może nie być już odpowiedni, jeśli skoroszyt zawierający hiperłącza lub pliki docelowe hiperłączy zostały przeniesione. Upewnij się, że ścieżki dostępu do plików docelowych w Twojej sieci są poprawne. Aby uzyskać informacje na temat ustalania adresu odniesienia dla hiperłącza, kliknij [image].

•	Możesz nie mieć dostępu do miejsc docelowych hiperłączy. Upewnij się, że sieć działa poprawnie oraz, że masz dostęp do wymaganych zasobów sieci.


Ładowanie połączonych danych lub wykonywanie skoku do miejsca docelowego hiperłącza zajmuje dużo czasu.

Serwer w miejscu docelowym lub komputer docelowy może być zajęty. Spróbuj wykonać skok jeszcze raz później lub spróbuj przesłać połączone dane później. Eksperymentuj z używaniem łączy i hiperłączy o różnych porach dnia, aby określić kiedy możesz otrzymać najlepszą odpowiedź. Skontaktuj się z administratorem sieci, aby uzyskać informacje na temat serwera.


Nie mogę otworzyć skoroszytu w sieci Internet.
Nie mogę otworzyć skoroszytu w Internecie.

Aby otwierać pliki znajdujące się na serwerach sieci Internet, takich jak serwery World Wide Web lub FTP, musisz posiadać dostęp do sieci Internet przez bezpośrednie połączenie sieciowe lub przez dostawcę usług internetowych.

Jeśli posiadasz taki dostęp, serwer może być zajęty; spróbuj otworzyć skoroszyt później.


Kiedy klikam hiperłącze, pojawia się komunikat o błędzie.

•	Plik docelowy hiperłącza mógł zostać usunięty lub zmieniono jego nazwę.

•	Ścieżka dostępu do miejsca docelowego hiperłącza mogła zostać utworzona jako stałe położenie pliku przy użyciu pełnego adresu, takiego jak \\serwer\udział\Moje Dokumenty\sprzedaż.xls, a następnie przeniesiono plik docelowy w inne miejsce. Zmień miejsce docelowe hiperłącza na nowy adres. Aby uzyskać informacje na temat zmieniania miejsca docelowego hiperłącza na nowy adres, kliknij  [image].

Jeśli masz zamiar przenosić skoroszyt lub miejsce docelowe hiperłącza, możesz ustalić adres odniesienia dla hiperłączy w skoroszycie. Aby uzyskać informacje na temat ustalania adresu odniesienia dla hiperłączy w skoroszycie, kliknij [image].

•	Jeśli miejsce docelowe hiperłącza znajduje się w sieci Internet lub w World Wide Web, musisz posiadać dostęp do sieci Internet poprzez bezpośrednie połączenie sieciowe lub poprzez dostawcę usług sieci Internet. Jeśli posiadasz taki dostęp, serwer może być zajęty; spróbuj otworzyć skoroszyt później.

•	Jeśli miejsce docelowe hiperłącza znajduje się w Twojej sieci lokalnej lub sieci intranet, sprawdź swoje połączenia sieciowe i upewnij się, że serwer sieciowy działa. Skontaktuj się ze swoim administratorem, aby upewnić się, że posiadasz dostęp do miejsca lub pliku docelowego.


Zmiana obiektu graficznego na arkuszu lub wykresie

Co chcesz zrobić?

Wstawić i edytować rysunek

Zmienić styl rysowania linii lub ramkę obiektu

Utworzyć linię odręczną lub ramkę dookoła obiektu rysunkowego

Dodać, zmienić lub usunąć cień z obiektu rysunkowego

Dodać, zmienić lub usunąć efekt 3-W do obiektu rysunkowego

Zmienić wygląd tekstu w autokształcie

Dodać lub edytować specjalne efekty tekstowe

Zmienić typ autokształtu

Dodać lub zmienić wypełnienie w obiekcie rysunkowym

Obrócić lub przerzucić obiekt rysunkowy

Zmienić rozmiar lub przyciąć obiekt

Wyrównać lub rozmieścić obiekty graficzne


Zmiana wyglądu komentarza przy użyciu narzędzi rysowania

Co chcesz zrobić?

Zmienić kolor linii lub ramki dookoła obiektu graficznego

Zmienić styl linii lub ramki obiektu graficznego

Utworzyć odręczną linię lub ramkę dookoła obiektu graficznego

Dodać, zmienić lub usunąć cień z obiektu graficznego

Dodać, zmienić lub usunąć efekt 3-W z obiektu graficznego


Przewijanie, powiększanie i pomniejszanie w arkuszu Microsoft Excel za pomocą urządzenia wskazującego Microsoft IntelliMouse

Możesz poruszać się po arkuszu lub wykresie oraz powiększać go i pomniejszać przy użyciu urządzenia wskazującego Microsoft IntelliMouse. Aby uzyskać informacje na temat zmiany opcji i wyświetlania wskazówek poradnika dotyczących urządzenia Microsoft IntelliMouse, zajrzyj do podręcznika IntelliPoint Online User's Guide. (Kliknij przycisk Start systemu Windows, wskaż polecenie Programy, wskaż pole Microsoft Input Devices, a następnie wskaż Mouse.)

Aby	Wykonaj
Przewinąć kilka wierszy na raz w górę lub w dół	Obracaj kółko w przód i w tył.
Przesuwać się w arkuszu	Trzymając wciśnięty klawisz kółka przeciągnij wskaźnik poza znak środka [image] w kierunku, w którym chcesz przewijać. Aby przyspieszyć przewijanie, przeciągnij od znaku środka; aby zwolnić przewijanie przeciągnij w kierunku znaku środka.
Przesuwać się w arkuszu automatycznie	Kliknij klawisz kółka, a następnie przesuń mysz w kierunku, w którym chcesz przewijać. Aby przyspieszyć przewijanie, przeciągaj od znaku środka; aby zwolnić przewijanie, przeciągnij w kierunku znaku środka. Aby zatrzymać automatyczne przewijanie, kliknij którymkolwiek klawiszem myszy.
Powiększyć lub pomniejszyć	Trzymając wciśnięty klawisz CTRL pokręć kółkiem urządzenia IntelliMouse w przód i w tył.
Wyświetlić szczegóły w konspektach	Wskaż komórkę sumującą dane w konspekcie, trzymając wciśnięty klawisz SHIFT, a następnie pokręć kółkiem w przód.
Ukryć dane w konspektach	Wskaż jakąkolwiek komórkę zawierającą szczegółowe dane i trzymając wciśnięty klawisz SHIFT pokręć kółkiem do tyłu.
Wskazówki

•	Aby wykonać skok do innego miejsca w skoroszycie, pomniejsz, kliknij nowe miejsce, a następnie powiększ.

•	Jeśli używasz urządzenia wskazującego Microsoft IntelliMouse do powiększania lub pomniejszania arkusza częściej niż do przewijania, możesz skonfigurować przycisk kółka tak, aby powiększał zamiast przewijać. W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, kliknij kartę Ogólne, a następnie zaznacz pole wyboru Powiększaj przy pokręcaniu myszy IntelliMouse.


Skróty klawiaturowe programu Lotus 1-2-3

Domyślne klawisze skrótów w programie Microsoft Excel dla poleceń programu Lotus 1-2-3 wydawanych przy użyciu klawiatury są wymienione w poniższej tabeli. Używaj tych skrótów chyba, że zaznaczone zostało pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych na karcie Przeniesienie (menu Narzędzia, polecenie Opcje).

Polecenie lub funkcja	Lotus 1-2-3	Microsoft Excel
Pomoc	F1	F1 (Asystent pakietu Office)
Edycja	F2	F2
Nazwa	F3	F3
Bezwzględne / względne	F4	F4
Przejdź do	F5	F5
Następne okno	F6	CTRL+F6
Kwerenda	F7	Użyj polecenia Autofiltr, aby znaleźć wiersze na liście: Naciśnij ALT, D, F, U, aby utworzyć listę autofiltrowania. Wybierz komórkę, która zawiera etykietę kolumny, a następnie naciśnij klawisze ALT+KURSOR W DÓŁ, aby pobrać wartość z listy autofiltrowania.
Tabela	F8	Tabele są przeliczane automatycznie chyba, że pole wyboru Automatyczne z wyjątkiem tabel na karcie Przeliczanie (menu Narzędzia, polecenie Opcje) zostało zaznaczone.
Przeliczaj	F9	F9
Wykres	F10	F11 lub ALT+F1
Klawisze nawigacyjne

Lotus 1-2-3	Microsoft Excel
Góra, Dół	STRZAŁKA W GÓRĘ, STRZAŁKA W DÓŁ
Lewo, Prawo	STRZAŁKA W LEWO, STRZAŁKA W PRAWO
End, Góra	CTRL+STRZAŁKA W GÓRĘ lub END+STRZAŁKA W GÓRĘ
End, Dół	CTRL+STRZAŁKA W DÓŁ lub END+STRZAŁKA W DÓŁ
End, Lewo	CTRL+STRZAŁKA W LEWO lub END+STRZAŁKA W LEWO
End, Prawo	CTRL+STRZAŁKA W PRAWO lub END+STRZAŁKA W PRAWO
Home	CTRL+HOME
Tab	CTRL+PAGE DOWN
Shift+Tab	CTRL+PAGE UP
PgUp, PgDn	PAGE UP lub PAGE DOWN


Tworzenie konspektu danych przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Rozgrupować wiersze lub kolumny	ALT+SHIFT+STRZAŁKA W LEWO
Zgrupować wiersze lub kolumny	ALT+SHIFT+STRZAŁKA W PRAWO
Wyświetlić lub ukryć symbole konspektu	CTRL+8
Ukryć zaznaczone wiersze	CTRL+9
Odkryć zaznaczone wiersze	CTRL+SHIFT+(
Ukryć zaznaczone kolumny	CTRL+0 (ZERO)
Odkryć zaznaczone kolumny	CTRL+SHIFT+)


Użycie klawiszy skrótu do drukowania i podglądu wydruku dokumentu

Aby	Naciśnij
Wykonać polecenie Drukuj (menu Plik)	CTRL+P
Praca w podglądzie wydruku

Aby	Naciśnij
Poruszać się po stronie w powiększeniu	Klawisze strzałek
Przejść o jedną stronę w pomniejszeniu	PAGE UP lub PAGE DOWN
Przejść do pierwszej strony w pomniejszeniu	CTRL+STRZAŁKA W GÓRĘ lub CTRL+STRZAŁKA W LEWO
Przejść do ostatniej strony w pomniejszeniu	CTRL+STRZAŁKA W DÓŁ lub CTRL+STRZAŁKA W PRAWO


Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych

Można zmienić klawisze nawigacyjne w programie Microsoft Excel, aby poruszać się po skoroszycie, w taki sam sposób, jak w programie Lotus 1-2-3. Jeśli zaznaczysz pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych na karcie Przechodzenie (menu Narzędzia, polecenie Opcje), działały będą następujące klawisze skrótów.

Klawisze nawigacyjne

Aby przejść	Naciśnij
W lewo o jedną stronę	SHIFT+TAB lub CTRL+STRZAŁKA W LEWO
W prawo o jedną stronę	TAB lub CTRL+STRZAŁKA W PRAWO
Do następnego arkusza skoroszytu	CTRL+PAGE DOWN
Do poprzedniego arkusza skoroszytu	CTRL+PAGE UP
W prawo o jedną komórkę	STRZAŁKA W PRAWO
W lewo o jedną komórkę	STRZAŁKA W LEWO
Do pierwszej komórki arkusza (komórka w lewym górnym rogu)	HOME
Do określonej komórki lub obszaru (tak samo, jak przy użyciu polecenia Przejdź do w menu Edycja)	F5
Do następnego okna tego samego skoroszytu	F6
Do poprzedniego okienka tego samego okna	SHIFT+F6
Aby w trybie znajdowania danych	Naciśnij
Przejść do poprzedniego pola bieżącego rekordu	STRZAŁKA W LEWO
Przejść do następnego pola bieżącego rekordu	STRZAŁKA W PRAWO
Przejść do pierwszego rekordu	HOME
Przejść do ostatniego rekordu	END
Przedrostki wyrównania zawartości komórki

Można używać następujących przedrostków wyrównywania tekstu, aby przypisać format wyrównywania podczas wprowadzania danych do komórek.

Aby	Naciśnij
Wyrównać dane w komórce do lewej	' (APOSTROF)
Wyrównać dane w komórce do prawej	" (CUDZYSŁÓW)
Wyśrodkować dane w komórce	^ (DASZEK)
Powtarzać znaki w komórce	\ (ODWROTNA KRESKA UŁAMKOWA)
Uwaga   Kiedy wprowadzasz odwołania do komórek w formułach, zaznaczając komórki, ukryte kolumny zostają chwilowo odkryte.


Praca z bazami danych, listami  i tabelami przestawnymi przy użyciu klawiszy skrótów

Praca w formularzu danych przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Zaznaczyć pole lub wybrać przycisk polecenia	ALT+ klawisz, gdzie klawisz oznacza podkreśloną literę w nazwie pola lub nazwie polecenia
Przejść do tego samego pola w następnym rekordzie	STRZAŁKA W DÓŁ
Przejść do tego samego pola w poprzednim rekordzie	STRZAŁKA W GÓRĘ
Przejść do następnego pola w rekordzie, które można edytować	TAB
Przejść do poprzedniego pola w rekordzie, które można edytować	SHIFT+TAB
Przejść do pierwszego pola następnego rekordu	ENTER
Przejść do pierwszego pola poprzedniego rekordu	SHIFT+ENTER
Przejść do tego samego pola o dziesięć rekordów dalej	PAGE DOWN
Przejść do tego samego rekordu o dziesięć pól wstecz	PAGE UP
Przejść do nowego rekordu	CTRL+PAGE DOWN
Przejść do pierwszego rekordu	CTRL+PAGE UP
Przejść do początku lub końca pola	HOME lub END
Przejść o jeden znak w lewo lub w prawo w polu	STRZAŁKA W LEWO lub STRZAŁKA W PRAWO
Rozszerzyć zaznaczenie do początku pola	SHIFT+HOME
Rozszerzyć zaznaczenie do końca pola	SHIFT+END
Zaznaczyć jeden znak po lewej stronie kursora	SHIFT+STRZAŁKA LEWO
Zaznaczyć jeden znak po prawej stronie kursora	SHIFT+STRZAŁKA W PRAWO
Praca z funkcją Autofiltr przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Wyświetlić listę Autofiltr dla bieżącej kolumny	Zaznacz komórkę zawierającą etykietę kolumny i naciśnij ALT+STRZAŁKA W DÓŁ
Zamknąć listę Autofiltr dla bieżącej kolumny	ALT+STRZAŁKA W GÓRĘ
Zaznaczyć następny element na liście Autofiltr	STRZAŁKA W DÓŁ
Zaznaczyć poprzedni element na liście Autofiltr	STRZAŁKA W GÓRĘ
Zaznaczyć pierwszy element (Wszystko) na liście Autofiltr	HOME
Zaznaczyć ostatni element na liście Autofiltr	END
Użyć polecenia Filtr na liście, używając elementu zaznaczonego na liście Autofiltr	ENTER
Praca z Kreatorem tabel przestawnych przy użyciu klawiszy skrótów

W kroku 3 w Kreatorze tabel przestawnych, aby	Naciśnij
Zaznaczyć następny lub poprzedni przycisk na liście	STRZAŁKA W GÓRĘ lub STRZAŁKA W DÓŁ
Zaznaczyć pole przycisku z wielokolumnowej listy pól przycisków po prawej lub lewej stronie	STRZAŁKA W LEWO lub STRZAŁKA W PRAWO
Przesunąć zaznaczone pole na obszar Strona	ALT+P
Przesunąć zaznaczone pole na obszar Wiersz	ALT+R
Przesunąć zaznaczone pole na obszar Kolumna	ALT+C
Przesunąć zaznaczony element na obszar Dane	ALT+D
Wyświetlić okno dialogowe Pole tabeli przestawnej	ALT+L
Praca z polami stron w tabelach przestawnych przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Zaznaczyć poprzedni element z listy	STRZAŁKA W GÓRĘ
Zaznaczyć następny element z listy	STRZAŁKA W DÓŁ
Zaznaczyć pierwszy widoczny element z listy	HOME
Zaznaczyć ostatni widoczny element z listy	END
Wyświetlić zaznaczony element	ENTER
Grupowanie i rozgrupowywanie elementów tablicy przestawnej przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Zgrupować zaznaczone elementy tabeli przestawnej	ALT+SHIFT+STRZAŁKA W PRAWO
Rozgrupować zaznaczone elementy tabeli przestawnej	ALT+SHIFT+STRZAŁKA W LEWO


Wprowadzanie danych przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Zakończyć edycję zawartości komórki	ENTER
Anulować edycję zawartości komórki	ESC
Powtórzyć ostatnią czynność	F4 lub CTRL+Y
Rozpocząć nowy wiersz w tej samej komórce	ALT+ENTER
Usunąć znak na lewo od kursora lub usunąć zaznaczony obszar	BACKSPACE
Usunąć znak na prawo od kursora lub usunąć zaznaczony obszar	DELETE
Usunąć tekst do końca wiersza	CTRL+DELETE
Przejść o jeden znak do góry, w dół, w lewo lub w prawo	Klawisze strzałek
Przejść do początku wiersza	HOME
Edytować komentarz komórki	SHIFT+F2
Utworzyć nazwy z etykiet wierszy lub kolumn	CTRL+SHIFT+F3
Wypełnić w dół	CTRL+D
Wypełnić w prawo	CTRL+R
Wypełnić zaznaczoną komórkę bieżącą pozycją	CTRL+ENTER
Zakończyć edycję zawartości komórki i przejść o jedną komórkę w dół w zaznaczonym obszarze	ENTER
Zakończyć edycję zawartości komórki i przejść o jedną komórkę do góry w zaznaczonym obszarze	SHIFT+ENTER
Zakończyć edycję zawartości komórki i przejść o jedną komórkę w prawo w zaznaczonym obszarze	TAB
Zakończyć edycję zawartości komórki i przejść o jedną komórkę w lewo w zaznaczonym obszarze	SHIFT+TAB
Praca w komórkach lub pasku formuły przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Rozpocząć formułę	= (ZNAK RÓWNOŚCI)
Anulować edycję zawartości komórki lub paska formuły	ESC
Edytować aktywną komórkę	F2
Edytować aktywną komórkę, a następnie wyczyścić jej zawartość lub usunąć znak po lewej stronie kursora podczas edytowania zawartości	BACKSPACE
Wkleić nazwę do formuły	F3
Zdefiniować nazwę	CTRL+F3
Przeliczyć wszystkie arkusze we wszystkich otwartych skoroszytach	F9
Przeliczyć aktywny skoroszyt	SHIFT+F9
Wstawić formułę Autosumowania	ALT+= (ZNAK RÓWNOŚCI)
Wprowadzić datę	CTRL+; (ŚREDNIK)
Wprowadzić czas	CTRL+SHIFT+: (DWUKROPEK)
Wstawić hiperłącze	CTRL+K
Zakończyć edycję komórki	ENTER
Skopiować wartość z komórki nad aktywną komórką do komórki lub paska formuły	CTRL+SHIFT+" (CUDZYSŁÓW)
Przełączać się między wyświetlaniem wartości komórek i formuł komórek	CTRL+` (POJEDYNCZY CUDZYSŁÓW)
Skopiować formułę z komórki nad aktywną komórką do komórki lub paska formuły	CTRL+' (APOSTROF)
Wprowadzić formułę jako formułę tablicową	CTRL+SHIFT+ENTER
Wyświetlić Paletę formuł, gdy wprowadzisz prawidłową nazwę funkcji w formule	CTRL+A
Wstawić nazwy argumentów i nawiasy dla funkcji, gdy wprowadzisz prawidłową nazwę funkcji w formule	CTRL+SHIFT+A
Wyświetlić listę Autowypełnienie	ALT+STRZAŁKA W DÓŁ


Formatowanie danych przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Wyświetlić polecenie Styl (menu Format)	ALT+' (APOSTROF)
Wyświetlić polecenie Komórki (menu Format)	CTRL+1
Zastosować format liczby Ogólny	CTRL+SHIFT+~
Zastosować formatowanie Walutowe z dwoma cyframi po przecinku (liczby ujemne pojawiają się w nawiasach)	CTRL+SHIFT+$
Zastosować formatowanie Procentowe bez liczb po przecinku	CTRL+SHIFT+%
Zastosować formatowanie Wykładnicze z dwoma miejscami po przecinku	CTRL+SHIFT+^
Zastosować format Daty z dniem, miesiącem i rokiem	CTRL+SHIFT+#
Zastosować format Czasu z godziną i minutami ze wskazaniem A.M. lub P.M.	CTRL+SHIFT+@
Zastosować format Liczbowy z dwoma cyframi po przecinku, wyświetlaniem spacji między tysiącami i - dla wartości ujemnych	CTRL+SHIFT+!
Zastosować obramowanie	CTRL+SHIFT+&
Usunąć wszystkie obramowania	CTRL+SHIFT+_
Zastosować lub usunąć pogrubienie	CTRL+B
Zastosować lub usunąć kursywę	CTRL+I
Zastosować lub usunąć podkreślenie	CTRL+U
Zastosować lub usunąć przekreślenie	CTRL+5
Ukryć wiersze	CTRL+9
Odkryć wiersze	CTRL+SHIFT+(
Ukryć kolumny	CTRL+0 (ZERO)
Odkryć  kolumny	CTRL+SHIFT+)


Edycja danych przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Edytować aktywną komórkę	F2
Anulować edycję zawartości komórki lub paska formuły	ESC
Edytować aktywną komórkę, a następnie wyczyścić ją lub usunąć znak po lewej stronie kursora w aktywnej komórce podczas edycji jej zawartości	BACKSPACE
Wkleić nazwę do formuły	F3
Zakończyć edycję zawartości komórki	ENTER
Wprowadzić formułę jako formułę tablicową	CTRL+SHIFT+ENTER
Wyświetlić  Paletę formuł, gdy wprowadzisz prawidłowa nazwę funkcji w formule	CTRL+A
Wstawić nazwy argumentów i nawiasy dla funkcji po wprowadzeniu prawidłowej nazwy funkcji w formule	CTRL+SHIFT+A
Wstawianie, usuwanie i kopiowanie zaznaczonego obszaru przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Skopiować zaznaczony obszar	CTRL+C
Wkleić zaznaczony obszar	CTRL+V
Wyciąć zaznaczony obszar	CTRL+X
Wyczyścić zawartość zaznaczonego obszaru	DELETE
Wstawić puste komórki	CTRL+SHIFT+ZNAK PLUS
Usunąć zaznaczony obszar	CTRL+ ZNAK MINUS
Cofnąć ostatnią czynność	CTRL+Z
Poruszanie się w zaznaczonym obszarze przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Przejść z góry na dół zaznaczonego obszaru (w dół) lub w kierunku zaznaczonym na karcie Edycja (menu Narzędzia, polecenie Opcje)	ENTER
Przejść z dołu do góry zaznaczonego obszaru (w górę) lub przeciwnie do kierunku zaznaczonego na karcie Edycja (menu Narzędzia, polecenie Opcje)	SHIFT+ENTER
Przejść z lewej na prawą stronę zaznaczonego obszaru lub o jedną komórkę w dół, jeśli zaznaczona jest jedna kolumna	TAB
Przejść z prawej na lewą stronę zaznaczonego obszaru lub o jedną komórkę do góry, jeśli zaznaczona jest jedna kolumna	SHIFT+TAB
Przejść do następnego rogu zaznaczonego obszaru w kierunku zgodnym ze wskazówkami zegara	CTRL+KROPKA
Przejść w prawą stronę pomiędzy nie przylegającymi obszarami	CTRL+ALT+STRZAŁKA W PRAWO
Przejść w lewą stronę pomiędzy nie przylegającymi obszarami	CTRL+ALT+STRZAŁKA W LEWO


Zaznaczanie danych, komórek, elementów wykresu lub obiektów przy użyciu klawiszy skrótów

Zaznaczanie komórek, kolumn, wierszy lub obiektów w arkuszach i skoroszytach przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Zaznaczyć bieżący obszar dookoła aktywnej komórki (bieżący obszar to obszar otoczony przez puste wiersze i puste kolumny)	CTRL+SHIFT+* (GWIAZDKA)
Rozszerzyć zaznaczony obszar o jedną komórkę w kierunku strzałki	SHIFT+ klawisz strzałki
Rozszerzyć zaznaczony obszar do ostatniej niepustej komórki w tej samej kolumnie lub tym samym wierszu, co aktywna komórka	CTRL+SHIFT+ klawisz strzałki
Rozszerzyć zaznaczony obszar do początku wiersza	SHIFT+HOME
Rozszerzyć zaznaczony obszar do początku arkusza	CTRL+SHIFT+HOME
Rozszerzyć zaznaczony obszar do ostatniej komórki używanej w arkuszu (dolny prawy róg)	CTRL+SHIFT+END
Zaznaczyć całą kolumnę	CTRL+KLAWISZ SPACJI
Zaznaczyć cały wiersz	SHIFT+KLAWISZ SPACJI
Zaznaczyć cały arkusz	CTRL+A
Jeśli wybranych jest wiele komórek, wybrać tylko aktywną komórkę	SHIFT+BACKSPACE
Rozszerzyć zaznaczony obszar w dół o jeden ekran	SHIFT+PAGE DOWN
Rozszerzyć zaznaczony obszar o jeden ekran w górę	SHIFT+PAGE UP
Przy zaznaczonym obiekcie, zaznaczyć wszystkie obiekty arkusza	CTRL+SHIFT+KLAWISZ SPACJI
Przełączyć pomiędzy ukrywaniem obiektów, wyświetlaniem obiektów i wyświetlaniem znaczników pozycji obiektów	CTRL+6
Odkryć lub ukryć Standardowy pasek narzędzi	CTRL+7
W trybie Koniec, aby	Naciśnij
Włączyć lub wyłączyć tryb Koniec	END
Rozszerzyć zaznaczony obszar do ostatniej niepustej komórki w tej samej kolumnie lub tym samym wierszu, co aktywna komórka	END, SHIFT+ klawisz strzałki
Rozszerzyć zaznaczony obszar do ostatniej komórki użytej w arkuszu (dolny prawy róg)	END, SHIFT+HOME
Rozszerzyć zaznaczony obszar do ostatniej komórki w bieżącym wierszu; niedostępne, jeśli zaznaczone zostało pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych na karcie Przejście (menu Narzędzia, polecenie Opcje)	END, SHIFT+ENTER
W trybie SCROLL LOCK, aby	Naciśnij
Włączyć lub wyłączyć tryb SCROLL LOCK	SCROLL LOCK
Przewinąć ekran o jeden wiersz w górę lub w dół	STRZAŁKA W GÓRĘ lub  STRZAŁKA W DÓŁ
Przewinąć ekran o jedną kolumnę w prawo lub w lewo	STRZAŁKA W LEWO lub  STRZAŁKA W PRAWO
Rozszerzyć zaznaczony obszar do komórki w lewym górnym rogu okna	SHIFT+HOME
Rozszerzyć zaznaczony obszar do komórki w prawym dolnym rogu okna	SHIFT+END
Wskazówka   Gdy używasz klawiszy przewijania (takich jak PAGE UP i PAGE DOWN) przy wyłączonym trybie SCROLL LOCK, zaznaczony obszar przesuwa się o wybraną odległość. Jeśli chcesz, aby zaznaczy obszar pozostał bez zmian podczas przewijania, włącz najpierw tryb SCROLL LOCK.

Zaznaczanie komórek o funkcjach specjalnych przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Zaznaczyć bieżący obszar dookoła aktywnej komórki (bieżący obszar to obszar otoczony przez puste wiersze i puste kolumny)	CTRL+SHIFT+* (GWIAZDKA)
Zaznaczyć bieżącą tablicę, do której należy aktywna komórka	CTRL+/
Zaznaczyć wszystkie komórki zawierające komentarze	CTRL+SHIFT+O (litera O)
Zaznaczyć komórki, których zawartość różni się od komórki wzorcowej w każdym wierszu (komórki wzorcowe dla każdego wiersza znajdują się w tej samej kolumnie, co aktywna komórka)	CTRL+\
Zaznaczyć komórki, których zawartość różni się od komórki wzorcowej w każdej kolumnie (komórki wzorcowe dla każdej kolumny znajdują się w tym samym wierszu, co aktywna komórka)	CTRL+SHIFT+|
Zaznaczyć tylko komórki, do których bezpośrednio odwołują się formuły w zaznaczonym obszarze	CTRL+[
Zaznaczyć komórki, do których bezpośrednio lub pośrednio odwołują się formuły w zaznaczonym obszarze	CTRL+SHIFT+{
Zaznaczyć tylko komórki zawierające formuły z bezpośrednim odwołaniem do aktywnej komórki	CTRL+]
Zaznaczyć wszystkie komórki zawierające bezpośrednie lub pośrednie odwołanie do aktywnej komórki	CTRL+SHIFT+}
Zaznaczyć tylko widoczne komórki w zaznaczonym obszarze	ALT+ŚREDNIK
Zaznaczanie elementów wykresu przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Zaznaczyć poprzednią grupę elementów	STRZAŁKA W DÓŁ
Zaznaczyć następną grupę elementów	STRZAŁKA W GÓRĘ
Zaznaczyć następny element grupy	STRZAŁKA W PRAWO
Zaznaczyć poprzedni element grupy	STRZAŁKA W LEWO


Poruszanie się i przesuwanie w arkuszu lub skoroszycie przy użyciu klawiszy skrótów

Aby	Naciśnij
Przejść o jedną komórkę w kierunku strzałki	klawisz strzałka
Przejść do krawędzi bieżącego obszaru danych	CTRL+ klawisz strzałki
Przejść między odblokowanymi komórkami w chronionym arkuszu	TAB
Przejść do początku wiersza	HOME
Przejść do początku arkusza	CTRL+HOME
Przejść do ostatniej komórki w arkuszu, która jest komórką znajdującą się na przecięciu pierwszej z prawej używanej kolumny i pierwszego od dołu używanego wiersza (w prawym dolnym rogu); komórka przeciwna do Pierwszej komórki, którą jest zwykle komórka A1.	CTRL+END
Przejść o jeden ekran w dół	PAGE DOWN
Przejść o jeden ekran w górę	PAGE UP
Przejść o jeden ekran w prawo	ALT+PAGE DOWN
Przejść o jeden ekran w lewo	ALT+PAGE UP
Przejść do następnego arkusza w skoroszycie	CTRL+PAGE DOWN
Przejść do poprzedniego arkusza w skoroszycie	CTRL+PAGE UP
Przejść do następnego skoroszytu lub okna	CTRL+F6 lub CTRL+TAB
Przejść do poprzedniego skoroszytu lub okna	CTRL+SHIFT+F6 lub CTRL+SHIFT+TAB
Przejść do następnego okienka	F6
Przejść do poprzedniego okienka	SHIFT+F6
Przewinąć, aby wyświetlić aktywną komórkę	CTRL+BACKSPACE
W trybie Koniec, aby	Naciśnij
Włączyć lub wyłączyć tryb Koniec	END
Przejść o jeden blok danych dalej w wierszu lub kolumnie	END, klawisz strzałki
Przejść do ostatniej komórki na arkuszu, która jest komórką znajdująca się na przecięciu pierwszej z prawej używanej kolumny i pierwszego od dołu używanego wiersza (w prawym dolnym rogu); komórka przeciwna do komórki Pierwszej, którą jest zwykle komórka A1	END, HOME
Przejść do ostatniej niepustej komórki na prawo w bieżącym wierszu; nieosiągalne jeśli zaznaczone jest pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych na karcie Przechodzenie (menu Narzędzia, polecenie Opcje)	END, ENTER
W trybie SCROLL LOCK, aby	Naciśnij
Włączyć lub wyłączyć tryb SCROLL LOCK.	SCROLL LOCK
Przejść do komórki w lewym górnym rogu okna	HOME
Przejść do komórki w prawym dolnym rogu okna	END
Przewinąć ekran o jeden wiersz w górę lub w dół	STRZAŁKA W GÓRĘ lub STRZAŁKA W DÓŁ
Przewinąć ekran o jedną kolumnę w lewo lub w prawo	STRZAŁKA W LEWO lub STRZAŁKA W PRAWO
Wskazówka  Gdy używasz klawiszy przewijania (takich jak PAGE UP i PAGE DOWN) przy wyłączonym trybie SCROLL LOCK, zaznaczony obszar przesuwa się o wybraną odległość. Jeśli chcesz, aby zaznaczy obszar pozostał bez zmian podczas przewijania, włącz najpierw tryb SCROLL LOCK.


Klawisze funkcyjne programu Microsoft Excel

	Klawisz funkcyjny	SHIFT	CTRL	ALT	CTRL+ SHIFT	ALT+ SHIFT
F1	Wyświetl Pomoc lub Asystenta pakietu Office	Pomoc kontekstowa		Wstaw arkusz wykresu		Wstaw nowy arkusz
F2	Rozpocznij edycję aktywnej komórki	Edytuj notatki komórki		Polecenie Zachowaj jako		Polecenie Zachowaj
F3	Wklej nazwę do formuły	Wklej funkcję do formuły	Zdefiniuj nazwę		Utwórz nazwy używając etykiet wierszy i kolumn
F4	Powtórz ostatnią czynność	Powtórz ostatnie polecenie Znajdź (Znajdź następny)	Zamknij okno	Koniec
F5	Przejdź do	Wyświetl okno dialogowe Znajdź	Przywróć rozmiar okna
F6	Przejdź do następnego okienka	Przejdź do poprzedniego okienka	Przejdź do okna następnego arkusza		Przejdź do okna poprzedniego arkusza
F7	Polecenie Pisownia		Przesuń okno
F8	Rozszerz zaznaczony obszar	Włącz lub wyłącz tryb dodawania	Zmień rozmiar okna	Wyświetl okno dialogowe Makro
F9	Przelicz wszystkie arkusze w otwartych skoroszytach	Przelicz aktywny arkusz	Zmniejsz skoroszyt do ikony
F10	Uaktywnij pasek menu	Wyświetl menu podręczne	Powiększ lub przywróć okno arkusza
F11	Utwórz wykres	Wstaw nowy arkusz	Wstaw arkusz makr programu Microsoft Excel 4.0	Wyświetl Edytor Visual Basic
F12	Polecenie Zachowaj jako	Polecenie Zachowaj	Polecenie Otwórz		Polecenie Drukuj


Używanie klawiszy skrótów w programie Microsoft Excel

Co chcesz zrobić?

Uzyskać informacje na temat klawiszy funkcyjnych w programie Microsoft Excel

Wprowadzać dane przy użyciu klawiszy skrótów

Formatować dane przy użyciu klawiszy skrótów

Edytować dane przy użyciu klawiszy skrótów

Zaznaczać dane, komórki, elementy wykresu lub obiekty przy użyciu klawiszy skrótów

Poruszać się na arkuszu i przewijać arkusz lub skoroszyt przy użyciu klawiszy skrótów

Drukować dokument i podglądać wydruk dokumentu przy użyciu klawiszy skrótów

Pracować z bazami danych, listami i tabelami przestawnymi przy użyciu klawiszy skrótów

Utworzyć konspekt danych przy użyciu klawiszy skrótów

Pracować z menu przy użyciu klawiszy skrótów

Pracować z paskami narzędzi przy użyciu klawiszy skrótów

Pracować w oknach i oknach dialogowych

Uzyskać informacje na temat klawiszy używanych w Asystencie pakietu Office


Zmiana koloru linii lub obramowania wokół obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Kolor linii  [image].

3	Kliknij wybrany kolor.

Jeśli nie ma koloru, którego potrzebujesz, kliknij przycisk Więcej kolorów linii. Kliknij kolor na karcie Standardowe lub, aby utworzyć własny kolor, kliknij kartę Niestandardowy po czym kliknij przycisk OK.


Usuwanie linii lub obramowania wokół obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, którego linie lub obramowanie chcesz usunąć.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij strzałkę obok przycisku Kolor linii [image], po czym kliknij przycisk Brak linii.


Dowolne kształty i krzywe

Menu Autokształty na pasku narzędzi Rysowanie zawiera kilka rodzajów narzędzi. W kategorii Linie obecne są takie narzędzia jak Krzywe  [image], Bazgroły  [image], i Dowolny kształt  [image], które służą do rysowania zarówno krzywych jak i kształtów łączących elementy krzywych z liniami prostymi. Jeśli obiekt ma wyglądać tak jak narysowany odręcznie piórem można użyć narzędzia Bazgroły. Końcowy efekt będzie bardzo podobny do tego, co zostało narysowane na ekranie. Aby utworzyć kształty bardziej skomplikowane lub bez poszarpanych linii czy ostrych zmian kierunku, należy użyć narzędzia Dowolny kształt.

Aby rysować krzywe z większą dokładnością, należy użyć narzędzia Krzywa. Kształt krzywej można zmieniać przez usuwanie lub dodawanie wierzchołków czyli małych, czarnych kwadracików, przez które krzywa przechodzi.

Krzywe i dowolne kształty można poddawać obróbce, tak jak i inne autokształty — na przykład można dodać kolor, deseń, zmienić styl linii odwrócić ją w pionie czy w poziomie - nie można jednak dodać tekstu lub zamienić krzywej czy  dowolnego kształtu na inny Autokształt.


Zmiana dowolnego kształtu lub krzywej

1	Zaznacz obiekt o dowolnym kształcie lub krzywą, którą chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, po czym kliknij polecenie Edycja punktów.

3	Aby zmienić kształt krzywej, przemieść jeden z wierzchołków tworzących zarys.

Aby dodać wierzchołek krzywej, kliknij w wybranym miejscu, po czym przemieść odcinek.

Aby usunąć wierzchołek naciśnij klawisz CTRL po czym kliknij wierzchołek, który chcesz usunąć.

Wskazówka  Dla uzyskania większego wpływu na kształt krzywej po kliknięciu polecenia Edycja punktów, kliknij prawym klawiszem myszy wierzchołek. Pojawi się wtedy menu podręczne z opcjami innych typów wierzchołków, których możesz użyć dla poprawienia kształtu łuku.


Dodawanie lub zmiana linii łączącej
Dodawanie lub przegrupowanie linii łącznika

Można używać trzech rodzajów linii do łączenia obiektów: prostej, zgiętej, zakrzywionej. Podczas zmiany obiektów linia łącznika pozostaje przytwierdzona do tych obiektów. Jeśli któryś z końców linii łącznika zostaje przesunięty, to zostaje też odłączony od obiektu. Można wtedy linię połączyć z innym miejscem tego obiektu lub z nowym obiektem. Aby odłączyć linię z obu stron, należy przeciągnąć jej środek.

Po zmianach połączonych obiektów często potrzeba ponownie poprowadzić linię łącznika, ponieważ połączenia przecinają obiekty lub nie odpowiadają oczekiwaniom.

Co chcesz zrobić?

Dodać lub przesunąć linię łączącą

Zmienić bieg linii łączącej


Dodawanie lub przenoszenie linii łącznika

1	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Autokształty, wskaż Łączniki, po czym kliknij wybrany łącznik

2	Zaznacz pierwszy obiekt, który chcesz połączyć linią.

Miejsca połączeń pojawią się jako niebieskie kwadraciki.

3	Kliknij pierwsze miejsce połączenia po czym wskaż drugi obiekt i kliknij drugie miejsce połączenia.

Zamknięte końcówki połączenia są widoczne jako czerwone kwadraciki. Zamknięte końcówki poruszają się wraz z obiektem, na którym leżą. Nie zamknięte końcówki połączenia są widoczne jako zielone kwadraciki.

Aby przemieścić linię łącznika, przesuń jeden z jej końców w inne miejsce lub do innego obiektu. Aby odłączyć całą linię, przeciągnij środek linii. Jeśli linia łącząca ma żółty uchwyt modyfikacyjny, to przeciąganie uchwytu zmieni kształt linii, ale nie odłączy jej.


Przegrupowanie linii łącznika

1	Zaznacz któryś z połączonych obiektów.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysunek po czym kliknij Przegrupuj łączniki.

Wskazówka  Jeśli klikniesz Przegrupuj łączniki gdy dwie lub więcej linii jest przyłączonych do obiektu, to wszystkie te linie przesuną się do tego samego punktu. Jeśli nie chcesz zmienić biegu wszystkich linii, zaznacz te linie, które chcesz zmienić i kliknij Przegrupuj łączniki.


Dodawanie krzywej

1	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Autokształty, wskaż polecenie Linie, po czym kliknij przycisk  Krzywa [image].

2	Kliknij w miejscu, w którym łuk ma się zaczynać, po czym kontynuuj ruch myszą, klikając w miejscach, w których chcesz umieścić krzywą.

3	Aby zakończyć kształt, pozostawiając go otwartym, kliknij dwukrotnie dowolny punkt.

Aby zamknąć kształt, kliknij w pobliżu punktu startu.

Wskazówka  Po skończeniu krzywej możesz zamknąć otwarty kształt lub otworzyć zamknięty kształt. Kliknij prawym przyciskiem myszy łuk po czym kliknij w menu podręcznym polecenie Zamknij łuk lub Otwórz łuk.


Dodawanie obiektu o dowolnym kształcie

1	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij Autokształty po czym wskaż Linie.

2	Kliknij przycisk  Dowolny kształt  [image], aby narysować obiekt łączący elementy krzywej z prostymi. Przeciągaj, aby rysować krzywe odręcznie, kliknij i poruszaj myszą, aby rysować linie proste.

Kliknij przycisk Bazgroły  [image], jeśli chcesz aby obiekt  wyglądał jak rysowany piórem.

3	Aby zakończyć kształt, zostawiając go otwartym, kliknij dwukrotnie dowolny punkt.

Aby zamknąć kształt, kliknij w pobliżu punktu startu.

Wskazówki  Po skończeniu obiektu możesz zamknąć otwarty kształt lub otworzyć zamknięty. Kliknij prawym przyciskiem myszy, po czym kliknij w menu podręcznym polecenie Zamknij krzywą lub Otwórz krzywą.


Dodawanie linii

1	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij Autokształty po czym wskaż Linie i wybierz styl.

2	Przeciągaj, aby rysować linię.

Aby spowodować rysowanie linii pod kątem 15-stu stopni od punktu startu, przytrzymaj wciśnięty klawisz SHIFT podczas przeciągania.

Aby przedłużyć linię w przeciwnych kierunkach od pierwszego punktu końcowego, przytrzymaj wciśnięty klawisz CTRL podczas przeciągania.

Wskazówka  Jeśli chcesz narysować zwykłą prostą linię, kliknij przycisk Linie [image] na  pasku narzędzi Rysowanie.


Dodawanie lub usuwanie strzałek na końcach linii

1	Zaznacz linię, którą chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Styl strzałki  [image].

3	Aby dodać strzałkę, kliknij styl, który chcesz zastosować lub kliknij przycisk  Więcej strzałek i dopiero wtedy kliknij styl.

Aby usunąć strzałkę, kliknij linię bez strzałek na początku menu.


Zmiana stylu linii lub obramowania obiektu rysunkowego

1	Zaznacz linię lub obramowanie, które chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Styl linii  [image].

3	Kliknij styl, którego potrzebujesz lub kliknij przycisk  Więcej linii i wtedy kliknij styl.


Tworzenie linii lub obramowania przerywanego wokół obiektu rysunkowego

1	Zaznacz linię lub obramowanie, które chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij Styl kreskowany  [image], po czym kliknij styl, którego potrzebujesz.


Wymiana informacji między programami pakietu Office

Podczas kopiowania informacji między programem Microsoft Excel i dowolnym innym programem z pakietu Office lub takimi programami, które obsługują technologię  OLE, można dowolnie wybierać, czy informację kopiować jako obiekt połączony czy  obiekt osadzony.

Obiektów połączonych należy używać jeśli informacje mają być aktualizowane wraz ze zmianą danych w pliku źródłowym. Aby połączenie z pierwotnymi danymi było możliwe, plik źródłowy musi pozostać dostępny na komputerze lub w sieci. Obiektów osadzonych należy używać jeśli plik docelowy będzie wykorzystywany na innym komputerze lub gdy informacje w tym pliku nie mają ulegać zmianie wraz ze zmianą pierwotnych danych. Obiekt osadzony zwiększa pojemność pliku ponieważ staje się jego częścią. Podczas pracy w programie Microsoft Excel można osadzać nowe obiekty jak również obiekty utworzone w innych programach obsługujących OLE. Aby uzyskać więcej informacji o różnicach między obiektami połączonymi a obiektami osadzonymi kliknij [image].

Co chcesz zrobić?

Utworzyć nowy obiekt osadzony w innym programie i wprowadzić go do skoroszytu

Osadzić lub połączyć istniejący plik

Kopiować informacje z istniejących plików jako obiekty połączone lub osadzone


Obiekty połączone i osadzone

Używając polecenia Wklej specjalnie (menu Edycja) i zaznaczając opcję Wklej połączenie, informacje wklejane są jako obiekt połączony. Jeśli został zaznaczony typ obiektu jako Obiekt i użyte polecenie Wklej,  informacja zostanie wklejona jako obiekt osadzony. Polecenie Obiekt jak większość poleceń w podmenu Rysunek (menu Wstaw) również wstawia informacje jako obiekt połączony lub osadzony. Główna różnica między obiektami połączonymi a osadzonymi polega na miejscu przechowywania i sposobie aktualizowania danych po umieszczeniu ich w  pliku docelowym.

Obiektów połączonych należy używać, jeśli istotna jest wielkość pliku i jeśli informacje mają być aktualizowane po każdej zmianie pierwotnych danych. W przypadku opcji obiektów połączonych pierwotne dane są przechowywane w pliku źródłowym. Plik docelowy wyświetla połączone informacje, ale przechowuje tylko adres pierwotnych danych. Informacje połączone są automatycznie aktualizowane wraz ze zmianą pierwotnych danych w pliku źródłowym. Na przykład, jeśli zaznaczysz pewien zakres komórek w arkuszu kalkulacyjnym programu Microsoft Excel i połączysz te komórki z dokumentem w programie Word, informacje w dokumencie programu Word zmienią się wraz ze zmianą komórek w arkuszu programu Microsoft Excel.

Obiekt osadzony staje się częścią pliku docelowego tak, że nawet użytkownicy nie mający dostępu do źródła pierwotnych danych mogą otwierać i przeglądać osadzony obiekt. Ponieważ obiekt osadzony nie ma żadnych połączeń z pierwotnymi danymi, informacje nie są w żaden sposób aktualizowane, jeśli następują zmiany w pliku źródłowym.  Aby dokonać zmian w osadzonym obiekcie należy kliknąć dwukrotnie, aby go otworzyć i edytować w programie źródłowym. Program źródłowy (lub inny program  umożliwiający edycję obiektu)  musi być zainstalowany w komputerze, w którym ma się odbywać edycja pliku. Jeśli informacje kopiowane są jako obiekt osadzony, to plik docelowy wymaga więcej miejsca na dysku niż w przypadku obiektu połączonego.

Uwagi   Jeśli zaznaczysz opcję Wklej połączenie i format inny niż typ obiektu Obiekt podczas, gdy używasz polecenia Wklej specjalnie (menu Edycja), informacje są połączone za pomocą dynamicznej wymiany danych (DDE). Aby uzyskać więcej informacji o dynamicznej wymianie danych DDE, zajrzyj do zestawu Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje, jak uzyskać zestaw Office Resource Kit, kliknij [image].


Tworzenie nowego obiektu osadzonego

1	Na arkuszu lub wykresie kliknij miejsce, w którym chcesz wstawić osadzony obiekt.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie Obiekt, po czym kliknij kartę Utwórz nowy.

Pokaż

3	W oknie dialogowym Obiekt, kliknij typ obiektu, który chcesz utworzyć.

4	Jeśli inni użytkownicy będą wyświetlali skoroszyt w trybie online, możesz wyświetlić obiekt jako ikonę, zaznaczając pole wyboru Wyświetl jako ikonę. Przeglądający mogą wtedy kliknąć dwukrotnie ikonę, aby wyświetlić obiekt.

Uwaga  W oknie dialogowym Obiekt pojawiają się tylko programy zainstalowane w komputerze, które obsługują obiekty OLE.


Wstawianie obiektów połączonych lub osadzonych z istniejących plików

1	W skoroszycie kliknij miejsce, w którym chcesz wstawić obiekt połączony lub obiekt osadzony.

2	W menu Wstaw kliknij polecenie Obiekt, po czym kliknij kartę Utwórz z pliku.

3	W oknie dialogowym Nazwa pliku, wpisz nazwę pliku lub kliknij przycisk Przeglądaj, aby wybrać plik z podanej listy.

4	Aby utworzyć obiekt połączony, zaznacz pole wyboru Łącz z plikiem.

Aby utworzyć obiekt osadzony, wyczyść pole wyboru Łącz z plikiem.

5	Jeśli inni użytkownicy będą wyświetlali skoroszyt w trybie online, możesz wyświetlić obiekt jako ikonę, zaznaczając pole wyboru Wyświetl jako ikonę. Przeglądający mogą wtedy kliknąć dwukrotnie ikonę, aby wyświetlić obiekt.

Uwaga   Nie możesz używać polecenia  Obiekt w menu Wstaw do wstawiania grafiki i pewnych typów plików. Do wstawiania plików graficznych, użyj polecenia Rysunek w menu Wstaw po czym kliknij opcję Z pliku.


Kopiowanie informacji z istniejącego pliku jako obiektu połączonego lub osadzonego

1	Zaznacz informacje, które chcesz skopiować jako obiekty połączone lub osadzone.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image]  lub Wytnij  [image].

3	Przejdź do pliku, w którym chcesz umieścić informację i kliknij miejsce, gdzie ma się pojawić.

4	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

5	Aby wkleić informację jako połączenie, kliknij przycisk Wklej łącze.

Aby wkleić informację jako obiekt osadzony kliknij Wklej. W oknie Jako, kliknij nazwę zawierającą słowo  "obiekt". Na przykład, jeśli zostały skopiowane informacje z dokumentu programu Word, kliknij  Dokument Microsoft Word - obiekt.

Uwaga   Nie możesz wkleić wykresu lub komórek arkusza roboczego jako obiektów połączonych lub osadzonych w skoroszycie programu Microsoft Excel. Jednak możesz, używając polecenia Kopiuj rysunek (menu Edycja), utworzyć połączenie z komórkami innego arkusza lub skoroszytu. Aby uzyskać więcej informacji kliknij [image].


Edycja połączonego lub osadzonego obiektu

Do edycji obiektu połączonego w skoroszycie, można użyć polecenia Łącza w menu Edycja. Jeśli polecenie Łącza jest niedostępne, to skoroszyt nie zawiera żadnych połączonych informacji.

Jeśli program źródłowy jest zainstalowany w komputerze, to aby dokonać edycji wybranego obiektu osadzonego wystarczy kliknąć dwukrotnie ten obiekt. Po kliknięciu dwukrotnym osadzonego obiektu niektóre programy tymczasowo zmieniają pasek narzędzi w otwartym programie w ten sposób, że można pozostać w tym programie i bezpośrednio edytować osadzony obiekt. Inne programy wywołują program źródłowy w oddzielnym oknie i dopiero wtedy otwierają obiekt do edycji.

Jeśli nie masz programu źródłowego, dokonaj konwersji formatu osadzonego obiektu na taki, jaki będzie odczytany przez program, który posiadasz. Na przykład, jeśli skoroszyt zawiera połączony obiekt Microsoft Works Spreadsheet, a nie masz programu Works, możesz dokonać konwersji formatu obiektu na format skoroszytu Microsoft Excel i edytować obiekt w programie Microsoft Excel.

Co chcesz zrobić?

Edytować połączony obiekt  w programie źródłowym

Edytować osadzony obiekt w programie źródłowym

Edytować osadzony obiekt w programie innym niż źródłowy


Edycja osadzonego obiektu w programie źródłowym

1	Kliknij dwukrotnie osadzony obiekt, aby go otworzyć.

2	Dokonaj żądanych zmian.

3	Jeśli edytujesz obiekt bezpośrednio w otwartym programie, kliknij gdziekolwiek poza obiektem, aby powrócić do pliku docelowego.

Jeśli edytujesz osadzony obiekt w oddzielnym oknie niż plik docelowy kliknij w menu Plik polecenie Zakończ, aby powrócić do pliku docelowego.

Uwaga  Kliknięcie dwukrotne takich osadzonych obiektów, jak klipy wideo czy klipy dźwiękowe, spowoduje ich odtworzenie zamiast otworzenia programu. Aby dokonać edycji któregoś z tych obiektów, kliknij ten obiekt, wskaż polecenie typ obiektu - obiekt w menu Edycja, po czym kliknij przycisk Edytuj.


Edycja osadzonego obiektu w programie innym niż źródłowy

1	Zaznacz osadzony obiekt, który chcesz edytować.

2	W menu Edycja wskaż polecenie nazwa obiektu - obiekt (na przykład Dokument - obiekt), po czym kliknij Konwertuj na.

3	Aby dokonać konwersji typu osadzonego obiektu na typ wybrany w oknie dialogowym Obiekt, kliknij przycisk Konwertuj na.

Aby otworzyć osadzony obiekt jako typ określony w polu Typ obiektu bez zmiany typu, kliknij przycisk Uaktywnij jako


Edycja połączonego obiektu

1	W menu Edycja kliknij polecenie Łącza.

2	Na liście Plik źródłowy kliknij źródło połączonego obiektu, po czym kliknij przycisk Otwórz źródło.

3	Wprowadź zmiany do połączonego obiektu.

4	W programie źródłowym, kliknij w menu Plik polecenie Zakończ.


Ponowne połączenie obiektu w przypadku przeniesienia lub zmiany nazwy pliku źródłowego

1	W menu Edycja kliknij polecenie Łącza.

2	Na liście Plik źródłowy kliknij  łącza, które chcesz odtworzyć.

Aby zaznaczyć wiele łączy do tego samego pliku źródłowego, przytrzymaj wciśnięty klawisz CTRL i kliknij każdy połączony obiekt.

3	Kliknij przycisk Zmień źródło.

4	W oknie Zmień łącza, określ położenie pliku źródłowego zaznaczonych połączeń.


Zmiana sposobu wyświetlania połączonego lub osadzonego obiektu

Obiekt połączony lub osadzony można wyświetlić w skoroszycie dokładnie tak, jak pojawia się on w programie źródłowym lub jako ikonę. Jeśli inni użytkownicy będą wyświetlać skoroszyt w trybie online i nie będzie on drukowany, to można zminimalizować wielkość miejsca zajmowanego przez obiekt przez wyświetlenie obiektu jako ikony. Przeglądający, którzy chcą wyświetlić informacje mogą wtedy kliknąć dwukrotnie ikonę.

Uwaga   Jeśli w oknie dialogowym polecenia Wklej specjalnie (menu Edycja) wybierzesz opcję Tekst nie sformatowany, Tekst sformatowany (RTF), Rysunek lub Mapa bitowa, nie możesz wyświetlić wklejonej informacji jako ikony.

Co chcesz zrobić?

Wyświetlić zawartość obiektu połączonego lub osadzonego, który jest akurat wyświetlany jako ikona

Wyświetlić osadzony lub połączony obiekt jako ikonę

Zmienić wygląd lub etykietę ikony przedstawiającą osadzony lub połączony obiekt


Wyświetlanie zawartości połączonego lub osadzonego obiektu

1	Kliknij ikonę połączonego lub osadzonego obiektu, który chcesz wyświetlić.

2	W menu Edycja wskaż polecenie typ obiektu - obiekt (na przykład Dokument - obiekt), po czym kliknij przycisk Konwertuj.

3	Wyczyść pole wyboru Wyświetl jako ikonę.


Wyświetlanie połączonego lub osadzonego obiektu jako ikony

1	Kliknij połączony lub osadzony obiekt, który chcesz wyświetlić jako ikonę.

2	W menu Edycja wskaż polecenie nazwa obiektu - obiekt (na przykład Dokument - obiekt), po czym kliknij przycisk Konwertuj.

3	Zaznacz pole wyboru Wyświetl jako ikonę.

4	Aby zmienić domyślną etykietę lub wygląd ikony, kliknij przycisk Zmień ikonę


Zmiana wyglądu lub etykiety ikony reprezentującej połączony bądź osadzony obiekt

1	Kliknij ikonę, którą chcesz zmienić.

2	W menu Edycja wskaż polecenie typ obiektu - obiekt (na przykład: Dokument - obiekt), po czym kliknij przycisk Konwertuj.

3	Kliknij przycisk Zmień ikonę

4	Kliknij żądaną ikonę na liście Ikona lub wpisz etykietę w oknie Podpis.


Zmiana sposobu aktualizacji połączonego obiektu

1	W menu Edycja menu, kliknij polecenie Łącza

Polecenie  Łącza jest niedostępne, jeśli plik nie zawiera połączonych informacji.

2	Na liście Plik źródłowy kliknij połączone obiekty, które chcesz zaktualizować.

Aby zaznaczyć wiele połączonych obiektów, przytrzymaj wciśnięty klawisz CTRL po czym kliknij każdy połączony obiekt.

3	Aby aktualizować połączone obiekty za każdym razem, gdy otwierasz plik, który zawiera obiekt lub za każdym razem, gdy zostaną zmienione pierwotne informacje podczas gdy plik jest otwarty, kliknij opcję Automatycznie.

Aby aktualizować plik tylko wtedy, gdy klikasz przycisk Aktualizuj, kliknij opcję Ręcznie.


Ręczna aktualizacja połączonego obiektu

1	W menu Edycja kliknij polecenie Łącza.

Polecenie  Łącza jest niedostępne, jeśli plik nie zawiera połączonych informacji.

2	Na liście Plik źródłowy, kliknij źródło połączonego obiektu, po czym kliknij przycisk Aktualizuj.

Aby zaznaczyć wiele połączonych obiektów, przytrzymaj wciśnięty klawisz CTRL po czym kliknij każdy połączony obiekt.


Format informacji wklejonych ze Schowka

Informacje, które były wycięte lub skopiowane w innym programie są wklejane, o ile to możliwe, w formacie, w którym program jest w stanie je edytować. Na przykład komórki z arkusza programu Microsoft Excel i rekordy z programu Microsoft Access są wklejane w programie Word jako tabele formatu Word, uzupełnione o szerokości kolumn i format czcionki. Tekst z programu Word rozdzielany tabulatorami jest wklejany do programu Microsoft Excel w wierszach i kolumnach komórek, rekordy z programu Microsoft Access są wklejane do arkusza programu Microsoft Excel jako wiersze z każdym polem w oddzielnej kolumnie.

Jeśli program nie może edytować informacji, jest ona wstawiana jako obiekt osadzony, który można edytować w programie źródłowym przez kliknięcie dwukrotne. Jeśli informacja nie może być wstawiona jako osadzony obiekt — na przykład, gdy informacje są kopiowane z programu, który nie obsługuje OLE, informacja jest wklejana jako statyczny obraz, którego nie można edytować.

Aby kontrolować format informacji wklejanej za Schowka, należy użyć polecenia Wklej specjalnie (menu Edycja) zamiast polecenia Wklej  [image].


Przeciąganie informacji między programami

Informacje można przenosić lub kopiować albo utworzyć połączony obiekt,  skrót, lub hiperłącze między dokumentami różnych programów poprzez użycie edycji typu przeciągnij-i-upuść Oba programy muszą jednak obsługiwać OLE.

1	Rozmieść okna programów w taki sposób, aby zarówno plik źródłowy i plik docelowy były otwarte i widoczne. Musisz widzieć informacje, które mają być przeciągane a także miejsce, w którym chcesz je wstawić.

2	Zaznacz informacje, po czym użyj prawego klawisza myszy, aby przeciągnąć zaznaczenie w miejsce, w którym chcesz je wstawić

3	W menu podręcznym kliknij żądane polecenie.

Wskazówka   Aby zapobiec przewijaniu podczas przesuwania informacji, szybko przeciągaj do okna drugiego programu lub trzymaj wciśnięty klawisz  ALT podczas przeciągania.


Sposoby udostępniania informacji między programami pakietu Office a programem  Microsoft Excel

Używając programów pakietu Microsoft Office wraz z programem Microsoft Excel, można w nich wykorzystać informacje tworzone w programie Microsoft Excel i vice versa. Informacje można udostępniać w różny sposób, w zależności od tego, w jaki sposób mają być one pokazywane czy mają być zmieniane wraz ze zmianą pierwotnych danych oraz tego z komu chcesz udostępnić informacje. Aby uzyskać więcej informacji o sposobie używania funkcji i poleceń zdefiniowanych w następującej tabeli, użyj w programie Microsoft Excel Asystenta pakietu Office lub polecenia Spis treści i indeks w menu Pomoc.

Aby	Użyj
Skopiować informacje w jednym programie i wkleić je do innego programu	Poleceń kopiowania i wklejania
Szybko skopiować lub przenieść informacje pomiędzy dwoma otwartymi plikami	Edycji typu przeciągnij-i-upuść, aby przeciągnąć zaznaczenie do innego pliku
Użyć pliku z innego programu w programie Microsoft Excel	Polecenia Otwórz (menu Plik), aby otworzyć plik
Użyć skoroszytu Microsoft Excel w innym programie	Polecenia Zapisz jako (menu Plik), aby zapisać skoroszyt w formacie, który może odczytać inny program
Przeskoczyć do informacji w innym pliku	Polecenia Wklej jako hiperłącze (menu Edycja), aby wkleić  hiperłącze do informacji
Skopiować informacje do innego pliku tak, aby były aktualizowane przy każdej zmianie pierwotnych danych w  pliku źródłowym	Opcji Wklej jako połączenie (menu Edycja polecenie Wklej specjalnie), aby wkleić informacje jako obiekt połączony
Skopiować informacje z pliku utworzonego w innym programie w taki  sposób, aby łatwo było edytować dane w programie źródłowym bez wychodzenia ze skoroszytu, w którym aktualnie pracujesz	Polecenia Wklej i opcji typ obiektu - obiekt (menu Edycja, polecenie Wklej specjalnie), aby wkleić informację jako obiekt osadzony
Pracować w skoroszycie równocześnie z innymi	Utwórz ze skoroszytu  skoroszyt udostępniany
Aby udostępnić informacje w publicznym miejscu	Ogłoszenia do foldera publicznego na Serwerze Microsoft Exchange
Wysłać plik do adresatów jeden po drugim tak, aby każdy z nich mógł przejrzeć plik i uzupełnić go o komentarze	Rozsyłania pliku pocztą e-mail
Wysłać plik do wszystkich adresatów w tym samym czasie	Wysłać plik pocztą e-mail


Gdy klikam dwukrotnie obiekt połączony lub osadzony, pojawia się komunikat o błędzie "nie można edytować".

Komunikat ten pokazuje się, gdy plik źródłowy lub program źródłowy nie mogą być otwarte.

•	Upewnij się, że program źródłowy został zainstalowany w komputerze. Jeśli jednak program nie został zainstalowany, dokonaj konwersji formatu obiektu na format programu, który masz zainstalowany. Aby uzyskać informacje o konwersji formatu obiektu, kliknij  [image].

•	Upewnij się, że masz dość pamięci do uruchomienia programu źródłowego. Zamknij inne programy, aby zwolnić pamięci, jeśli jest to konieczne.

•	Jeśli program źródłowy pracuje, upewnij się, że nie ma otwartych żadnych okien dialogowych. Przejdź do programu źródłowego i zamknij otwarte okna dialogowe.

•	Jeśli jest to obiekt połączony, upewnij się, że nikt inny nie korzysta z pliku źródłowego.

•	Jeśli jest to obiekt połączony, upewnij się, że nazwa lub lokalizacja pliku źródłowego nie została zmieniona. Zaznacz połączony obiekt, po czym kliknij w menu Edycja polecenie Łącza, aby zobaczyć nazwę pliku źródłowego. Jeśli nazwa lub lokalizacja pliku źródłowego zostały zmienione, użyj przycisku Zmień źródło w oknie Łącza, aby zlokalizować plik źródłowy i zmienić połączenie.


Wywoływanie makropoleceń programów Lotus 1-2-3 lub Quattro Pro dla MS-DOS w programie Microsoft Excel

W programie Microsoft Excel nie można uruchamiać makr utworzonych w programie Quattro Pro dla Windows.

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Pliki typu, kliknij pozycję Pliki Lotus 1-2-3  lub Pliki Quattro Pro/DOS.

3	W polu Szukaj w, kliknij stację, folder lub miejsce w Internecie, które zawiera skoroszyt.

4	Kliknij dwukrotnie skoroszyt, który chcesz otworzyć.

5	Przytrzymując wciśnięty klawisz CTRL, wpisz literę nazwy makra.

Jeśli makro zawiera polecenie {?} (pauza dla polecenia wprowadzającego) oraz na pasku stanu pojawia się zdanie "MI Pauza", naciśnij klawisz ENTER.

Uwagi   Program Microsoft Excel wywołuje makropolecenia Lotus 1-2-3 oraz Quattro Pro dla MS-DOS, które są zgodne z programem Lotus 1-2-3 w wersji 2.01. Program Microsoft Excel współpracuje również z niektórymi funkcjami makr programu Lotus 1-2-3 wersji 2.2. Aby uzyskać więcej informacji dotyczących uruchamiania makropoleceń Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel, kliknij  [image].


Uruchamianie makra z innego programu w programie Microsoft Excel

Jeśli arkusz utworzony w programach Lotus 1-2-3 lub Quattro Pro dla systemu MS-DOS zostanie otwarty w programie Microsoft Excel, można korzystać z zawartych w nim  makropoleceń. Istnieją pewne ograniczenia, które zmuszają do wyświetlenia makra, jeśli makropolecenie zostało utworzone w programie Lotus 1-2-3 w późniejszej wersji niż 2.01. Makra autoexec z arkuszy programu Lotus 1-2-3 są uruchamiane automatycznie podczas otwierania arkusza w programie Microsoft Excel, jednak arkusz można otworzyć bez wywoływania makra.

Uwagi  Program Microsoft Excel nie może uruchomić makr utworzonych w programie Quattro Pro for Windows.

Co chcesz zrobić?

Dowiedzieć się o ograniczeniach w uruchamianiu makr programu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel

Uruchomić makra programu Lotus 1-2-3 lub Quattro Pro for MS-DOS w programie Microsoft Excel

Dowiedzieć się, jak otwierać arkusz Lotus 1-2-3, który zawiera makro autoexec


Otwieranie arkusza Lotus 1-2-3 zawierającego makro AutoExec

•	Jeśli skoroszyt zawiera makro AutoExec programu Lotus 1-2-3 o nazwie ”\0”  to Program Microsoft Excel uruchomi to makro automatycznie po otwarciu skoroszytu. Aby uzyskać więcej informacji na temat otwierania skoroszytów czy arkuszy programu Lotus 1-2-3, kliknij  [image].

•	Aby otworzyć arkusz programu Lotus 1-2-3 bez uruchamiania zawartego makra autoexec, zaznacz nazwę pliku, używając polecenia Otwórz (menu Plik) i przytrzymaj klawisz SHIFT podczas klikania przycisku OK.

•	Jeśli w tym samym skoroszycie masz makro Auto_Open i makro \0, to program Microsoft Excel najpierw uruchomi makro Auto_Open, a później makro \0.


Ograniczenia w uruchamianiu makropoleceń programu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel

•	Program Microsoft Excel nie wykorzystuje wszystkich funkcji makr programu Lotus 1-2-3, które zostały utworzone w programach Lotus 1-2-3 w wersji późniejszej niż wersja 2.01. Program Microsoft Excel rozpoznaje wszystkie formaty plików programów Lotus 1-2-3, ale wykorzystuje w markach tylko te polecenia menu, @funkcje, słowa kluczowe i polecenia makr, które są obsługiwane w programie Lotus 1-2-3 w wersji 2.01.

•	Program Microsoft Excel nie współpracuje z dodatkami programu Lotus 1-2-3. Upewnij się, czy zostały usunięte wszystkie skróty klawiatury lub nazwy poleceń, które używają, dodają czy uruchamiają dodatki programu Lotus 1-2-3, takie jak  Always  i cała struktura tego menu. Na przykład trzeba usunąć wyrażenia takie jak /a i {app 1}.

•	Uruchamiane makro programu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel, nie może kończyć się w menu, na przykład klawiszami /pp. Jeśli makro kończy się w menu, to zatrzyma się i zostanie wyświetlony komunikat. Makro może zakończyć się jednak monitem o dalsze informacje — takie jak klawisze /ppr —tak aby można było określić zakres wydruku.


Przechodzenie z programu Lotus 1-2-3
Przechodzenie z programu Lotus 1-2-3 do programu Microsoft Excel

W programach Microsoft Excel 97 i Lotus 1-2-3 występują pewne różnice, o których warto wiedzieć. Na przykład program Microsoft Excel oblicza pewne formuły i funkcje inaczej niż program Lotus 1-2-3. Pomocą w nauce obsługi programu Microsoft Excel może okazać się możliwość demonstracji wykonywania poleceń przez Microsoft Excel po wpisaniu poleceń programu Lotus 1-2-3.

Aby uzyskać szczegółowe informacje dotyczące przechodzenia do programu Microsoft Excel z innych arkuszy kalkulacyjnych, należy zajrzeć do pakietu Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać więcej informacji o tym, jak zamówić pakiet Office Resource Kit, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Dowiedzieć się więcej o różnicach pomiędzy programami Microsoft Excel i Lotus 1-2-3

Dowiedzieć się więcej o różnicach w funkcjach programów Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel

Dowiedzieć się, jak używać Pomocy programu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel

Dowiedzieć się więcej o terminologii programu Lotus 1-2-3 i odpowiednikach w programie Microsoft Excel

Konwertować arkusze w programach Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel

Poruszać się w arkuszu, używając klawiszy programu Lotus 1-2-3

Wprowadzać i obliczać formuły, używając metod wprowadzania z programu Lotus 1-2-3

Uruchomić makro utworzone w programie Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel


Funkcje programu Lotus 1-2-3, które mają odpowiedniki w programie Microsoft Excel

Wiele funkcji programu Lotus 1-2-3 ma swoje odpowiedniki w programie Microsoft Excel. Program Microsoft Excel używa jednak innych zasad obliczeniowych przy konwersji tekstu w formułach oraz pewnych szczególnych kryteriów baz danych oraz wartości operatorów logicznych.

Aby uzyskać więcej informacji dotyczących funkcji arkusza w programie Microsoft Excel, w poniższej tabeli kliknij nazwę funkcji. Aby uzyskać więcej informacji, jak wprowadzić formułę, która zawiera funkcję, kliknij [image].

Funkcje w programie Lotus	Odpowiedniki w programie Microsoft Excel	Uwagi
@@	ADR.POŚR
@ABS	MODUŁ.LICZBY
@ACOS	ACOS
@ASIN	ASIN
@ATAN	ATAN
@ATAN2	ATAN2
@AVG	ŚREDNIA.A
@CELL	KOMÓRKA
@CELLPOINTER	KOMÓRKA	Jeśli jest używana bez drugiego argumentu funkcja arkusza KOMÓRKA zwróci informację  o bieżącym zaznaczeniu.
@CHAR	ZNAK
@CHOOSE	WYBIERZ
@CLEAN	OCZYŚĆ
@CODE	KOD
@COLS	LICZBA.KOLUMN
@COS	COS
@COUNT	ILE.NIEPUSTYCH.A
@CTERM	NPER	Funkcja arkusza NPER wymaga podania wartości okresowej płatności zamiast wartości przyszłej.
@DATE	DATA
@DATEVALUE	DATA.WARTOŚĆ
@DAVG	BD.ŚREDNIA
@DAY	DZIEŃ
@D360	DNI.360	Funkcja @D360 jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 3 lub późniejszej.
@DCOUNT	BD.ILE.REKORDÓW.A
@DDB	DDB
@DGET	BD.POLE
@DMAX	BD.MAX
@DMIN	BD.MIN
@DSTD	BD.ODCH.STANDARD.POPUL
@DSTDS	BD.ODCH.STANDARD	Funkcja  @DSTDS jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 3 lub późniejszej.
@DSUM	BD.SUMA
@DVAR	BD.WARIANCJA.POPUL
@DVARS	BD.WARIANCJA	Funkcja  @DVARS jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 3 lub późniejszej.
@ERR		Program Microsoft Excel nie posiada odpowiednika tej funkcji. Możesz wpisać bezpośrednio do komórek i formuł w programie Microsoft Excel wartości błędu takie jak #N/D i #WARTOŚĆ!.
@EXACT	PORÓWNAJ
@EXP	EXP
@FALSE	FAŁSZ
@FIND	ZNAJDŹ
@FV	FV
@HLOOKUP	WYSZUKAJ.PIONOWO
@HOUR	GODZINA
@IF	JEŻELI	W programie Microsoft Excel, ostatnie dwa argumenty mogą mieć dowolną wartość; nie są one ograniczone tylko do liczb czy ciągów, jak w funkcji @IF.
@INDEX	INDEKS	Funkcja INDEKS ma dwie postaci, wliczając tę do wybierania wartości z tablicy.
@INT	LICZBA.CAŁK
@IRR	IRR	Lista argumentów funkcji IRR jest uporządkowana w odwrotnej kolejności niż lista funkcji @IRR.
@ISERR	CZY.BŁ	Funkcja CZY.BŁ wykrywa każdą z sześciu wartości błędu w programie Microsoft Excel.
@ISNA	CZY.BRAK
@ISNUMBER	CZY.NIE.TEKST
@ISRANGE	CZY.ADR	Funkcja @ISRANGE jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 3 lub późniejszej.
@ISSTRING	CZY.TEKST
@LEFT	LEWY
@LENGTH	DŁ
@LN	LN
@LOWER	LITERY.MAŁE
@LOG	LOG
@MAX	MAX.A
@MID	FRAGMENT.TEKSTU
@MIN	MIN.A
@MINUTE	MINUTA
@MOD	MOD
@MONTH	MIESIĄC
@N	L
@NA	BRAK
@NOW	NOW
@NPV	NPV
@PI	PI
@PMT	PMT	Musisz wpisać listę argumentów funkcji PMT w odwrotnej kolejności niż funkcji @PMT.
@PROPER	Z.WIELKIEJ.LITERY
@PUREAVG	ŚREDNIA
@PURECOUNT	ZLICZ	Funkcja @PURECOUNT jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 4 lub późniejszej.
@PUREMAX	MAX	Funkcja @PUREMAX jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 4 lub późniejszej.
@PUREMIN	MIN	Funkcja @PUREMIN jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 4 lub późniejszej.
@PURESTD	ODCH.STANDARDOWE	Funkcja @PURESTD jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 4 lub późniejszej.
@PURESTDS	ODCH.STANDARDOWE	Funkcja @PURESTDS jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 4 lub późniejszej.
@PUREVAR	WARIANCJA.POPUL	Funkcja @PUREVAR jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 4 lub późniejszej.
@PUREVARS	WARAIANCJA	Funkcja @PUREVARS jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 4 lub późniejszej.
@PV	PV	Musisz wpisać listę argumentów funkcji PV w odwrotnej kolejności niż funkcji @PV.
@RAND	LOS	Funkcja RAND oblicza wartości losowo za każdym razem, kiedy funkcja jest przeliczana. Funkcja @RAND oblicza te same wartości  w każdej sesji.
@RATE	RATE	Musisz wpisać listę argumentów funkcji RATE w odwrotnej kolejności niż funkcji @RATE.
@REPEAT	POWT
@REPLACE	ZASTĄP
@RIGHT	PRAWY
@ROUND	ZAOKR
@ROWS	ILE.WIERSZY
@S	T
@SECOND	SEKUNDA
@SIN	SIN
@SLN	SLN
@SQRT	PIERWIASTEK
@STD	ODCH.STANDARD.POPUL
@STDS	ODCH.STANDARDOWE	Funkcja @STDS jest dostępna tylko w programach Lotus 1-2-3 w wersji 3 lub późniejszej.
@STRING	ZAOKR.DO.TEKST
@SUM	SUMA
@SYD	SYD
@TAN	TAN
@TERM	NPER	Musisz wpisać listę argumentów funkcji NPER w odwrotnej kolejności niż funkcji @TERM.
@TIME	CZAS
@TIMEVALUE	CZAS.WARTOŚĆ
@TODAY	DZISIAJ
@TRIM	USUŃ.ZBĘDNE.ODSTĘPY
@TRUE	PRAWDA
@UPPER	LITERY.WIELKIE
@VALUE	WARTOŚĆ
@VAR	WARIANCJA.POPUL
@VARS	WARIANCJA
@VDB	VDB
@VLOOKUP	WYSZUKAJ.PIONOWO
@YEAR	ROK


Funkcje programu Microsoft Excel, które nie mają swoich odpowiedników w programie Lotus 1-2-3

Poniższe funkcje w programie Microsoft Excel nie mają odpowiedników w programach Lotus 1-2-3 w wersji 3.1 lub wcześniejszej oraz Lotus 1-2-3 dla Windows w wersji 1.0. Jeśli skoroszyt zostanie zapisany w którymś z tych formatów, poniższe funkcje zostaną zastąpione wartościami wynikającymi z zastosowania danej funkcji. Aby uzyskać więcej informacji o funkcjach z poniższej listy, kliknij nazwę funkcji w programie Microsoft Excel.

Uwagi   Poniższa lista nie zawiera wielu funkcji statystycznych czy dodatkowych, które nie mają swoich odpowiedników w programie Lotus 1-2-3.

Funkcje programu Microsoft Excel

OBSZARY

KWOTA

BD.ILOCZYN

SILNIA

CZĘSTOŚĆ

WEŹ.DANE.TABELI

WZROST

ZAOKR.DO.CAŁK

HIPERŁĄCZE

IPMT

CZY.PUSTA

CZY.BŁĄD

CZY.LOGICZNA

REGLINW

REGLOG

WYSZUKAJ

PODAJ.POZYCJĘ

WYZNACZNIK.MACIERZY

MACIERZ.ODW

MIRR

MACIERZ.ILOCZYN

PPMT

ILOCZYN

SZUKAJ.TEKST

PODSTAW

TEKST

TRANSPONUJ

REGLINW

TYP

DZIEŃ.TYG


Wprowadzanie i obliczanie formuł za pomocą metod programu Lotus 1-2-3

W programie Microsoft Excel można wprowadzać formuły i pracować z nazwami w identyczny sposób jak w programie Lotus 1-2-3. Można obliczać formuły i wyrażenia, używając metod zarówno programu Microsoft Excel jak i programu Lotus 1-2-3.

Co chcesz zrobić?

Wprowadzić formułę przy użyciu metod programu Lotus 1-2-3

Zmienić sposób obliczania przez program Microsoft Excel na metody programu Lotus 1-2-3

Dowiedzieć się o różnicach w obliczaniu formuł przez programy Microsoft Excel i Lotus 1-2-3


Różnice w obliczaniu formuł w programach Microsoft Excel i  Lotus 1-2-3

Obliczanie formuł za pomocą opcji Przeniesienie aktualnej wartości formuły

Program Microsoft Excel oblicza formuły i kryteria baz danych inaczej niż program Lotus 1-2-3. Aby prowadzić obliczenia według zasad programu Lotus 1-2-3, zaznacz na karcie Przechodzenie (menu Narzędzia, polecenie Opcje) pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły.

•	W programie Lotus 1-2-3, komórki zawierające tekst, jeśli są używane w formułach, mają wartość 0 (zero). W programie Microsoft Excel, nie jest możliwe mieszanie tekstu i wartości liczbowych w operacjach matematycznych takich jak dodawanie czy mnożenie. Funkcje w programie Microsoft Excel używają jednak wartości 0 (zero) dla komórek zawierających tekst. Na przykład jeśli komórka A10 zawiera tekst a komórka   B10 wartość 100 to formuła =A10+B10 zwróci wartość błędu #WARTOŚĆ! jeśli tylko pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły jest puste. Jednak formuła =SUMA(A10,B10) wyświetli wartość 100. Aby otrzymać informacje o operatorach w programach Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel, kliknij [image].

•	Wartości logiczne w programie Lotus 1-2-3 sprowadzane są do 0 (zera) lub 1i wyświetlane w komórce jako 0 lub 1. Program Microsoft Excel wyświetla wartości logiczne jako PRAWDA lub FAŁSZ. Na przykład program Lotus 1-2-3 wyświetla w komórce 1, aby wskazać prawdziwość wyrażenia 2<3; Program Microsoft Excel wyświetli w komórce wartość logiczną PRAWDA. Jeśli zaznaczone zostało pole Przeniesienie aktualnej wartości formuły, program Microsoft Excel wyświetli 0 (zero) dla wartości FAŁSZ i 1 dla wartości PRAWDA.

•	Zakresy kryteriów baz danych są wyznaczane w różny sposób w zależności od tego, czy chcemy pobrać dane, znaleźć dane czy używać funkcji baz danych. Na przykład jeśli będziemy szukać danych według kryterium “Jan”, otrzymamy tylko te komórki, które zawierają wartość “Jan”. Jeśli jednak wyczyścimy pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły, to według kryterium “Jan” zostanie znaleziony i wyświetlony każdy wiersz, którego komórki zaczynają się od Jan jak  “Jan, Janowski, Jankowski”

•	Niektóre funkcje — w tym @MOD, @WYSZUKAJ.PIONOWO, i @WYSZUKAJ.POZIOMO — są wyznaczane w inny sposób. Na przykład funkcja @VLOOKUP w programie Lotus 1-2-3 wyszukuje dokładnie pasującą wartość w pierwszej kolumnie, funkcja programu Microsoft Excel WYSZUKAJ.PIONOWO zakłada, że pierwsza kolumna jest już posortowana i odszukuje najbliższą wartość szukanej, nie przekraczając jej jednak. Funkcje programu Microsoft Excel WYSZUKAJ.PIONOWO i WYSZUKAJ.POZIOMO zawierają czwarty argument — zasięg_wyszukiwania, którego możesz użyć do ustawienia wyszukiwania wartości dokładnie odpowiadającej szukanej, jeśli bowiem ustawisz ten argument jako FAŁSZ program Microsoft Excel wyszuka dokładnie tą wartość.

Uwagi   Program Microsoft Excel 97 zawiera nowe funkcje do współpracy z programem Lotus 1-2-3 w wersji 4.0 i późniejszych. Nowe funkcje “A” , takie jak ŚREDNIA.A, MAX.A, MIN.A, ODCHYLENIE.STANDARD.A, ODCHYLENIE.STANDARD.POPUL.A, WARIANCJA.A, WARIANCJA.POPUL.A, obliczają wyniki, wykorzystując do tego wszystkie komórki w danym obszarze, w tym komórki puste zawierające tekst lub wartości logiczne typu PRAWDA lub FAŁSZ. Aby uzyskać więcej informacji o funkcjach programu Lotus 1-2-3 i ich odpowiednikach w programie Microsoft Excel, kliknij  [image].


Operatory matematyczne w programach Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel

Poniższa lista zawiera operatory matematyczne używane w programach Microsoft Excel i Lotus 1-2-3

Opis	operator  Lotus 1-2-3	operator  Microsoft Excel
Potęgowanie	^	^
Plus i minus	+ i –	–  (plus jest zbędny w programie Microsoft Excel)
Mnożenie i dzielenie	* i /	* i /
Dodawanie i odejmowanie	+ i –	+ i –
Porównanie	=  <  >  <=  >=  <>	=  <  >  <=  >=  <>
	#not#	Funkcja arkusza NIE
	#and# oraz #or#	Funkcje arkusza I oraz LUB
Łączenie dwóch tekstów (Wersja 2.0 lub późniejsza)	&	&
Uwagi

•	Kolejność w jakiej program Lotus 1-2-3 konwertuje operacje w formuły jest kolejnością w jakiej operatory występują w powyższej tabeli. Aby uzyskać więcej informacji o kolejności,  w jakiej program Microsoft Excel konwertuje operatory w formuły kliknij   [image].

•	Program Lotus 1-2-3 stosuje operator wykładniczy (^)  przed operatorem minus (–); program Microsoft Excel stosuje jako pierwszy operator minus. Na przykład formuła  =–2^4 daje w programie Lotus wartość -16 w programie Excel daje jednak 16. Aby skorygować różnicę należy używać nawiasów, zmieniając kolejność obliczeń, na przykład  =–(2^4) daje -16.


Wprowadzanie formuł przy użyciu metod programu Lotus 1-2-3

Mając zaznaczoną opcję Przeniesienie formuły program Microsoft Excel stosuje nazwy do obszarów podczas wprowadzania odwołań do zakresów w formułach. Jeśli funkcja nie potrzebuje wprowadzania argumentu, można wpisać @ przed nazwą funkcji programu Lotus 1-2-3, a funkcja zostanie zmieniona na jej odpowiednik w programie Microsoft Excel.

1	W menu Narzędzia kliknij Opcje po czym kliknij kartę Przechodzenie

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Przeniesienie formuły.

3	Kliknij przycisk OK.

4	Wprowadź formułę.

Uwagi

•	Jeśli zaznaczasz i wyczyścisz pole wyboru Przeniesienie formuły, formuły nie będą w sposób automatyczny ponownie stosowały nazw ani przywracały odwołań.

•	Jeśli zaznaczasz opcję Przeniesienie formuły, formuła programu Lotus 1-2-3 pozostaje aktywna dla tego arkusza nawet, jeśli zapiszesz arkusz w formacie programu Microsoft Excel


Zmiana zasad obliczania przez program Microsoft Excel na zasady programu Lotus 1-2-3

1	W menu Narzędzia kliknij Opcję po czym kliknij kartę Przechodzenie.

Pokaż

2	Aby obliczać formuły zgodnie z zasadami programu Lotus 1-2-3, zaznacz pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły.

Aby powrócić do zasad programu Microsoft Excel, wyczyść pole wyboru wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły.

Aby uzyskać więcej informacji o różnicach w obliczaniu formuł przez programy Microsoft Excel i Lotus 1-2-3, kliknij [image].

Uwaga   Należy unikać zaznaczania i anulowania na przemian opcji Przeniesienie aktualnej wartości formuły; w przeciwnym razie wartości wyników w arkuszu mogą ulec zmianie.


Różnice między programem Lotus 1-2-3 a programem Microsoft Excel

Przy przechodzeniu między programem Lotus 1-2-3 a programem Microsoft Excel 97 należy pamiętać o kilku różnicach w tych programach.

•	Program Microsoft Excel wyświetla w oknie skoroszyty zawierające arkusze. Domyślnie pasek menu, pasek formuły, paski narzędzi Standard i Formatowanie wyświetlane są u góry okna. U dołu okna na pasku stanu wyświetlane są rożne informacje o aktualnym środowisku pracy. Aby uzyskać więcej informacji na temat  wybranego obszaru lub elementu w oknie, kliknij polecenie Co to jest? w menu Pomoc, po czym kliknij dany obszar lub element. Aby uzyskać Pomoc na temat opcji w oknie dialogowym kliknij znak zapytania [image]  po czym kliknij opcję.

•	W programie Lotus 1-2-3, wybierasz najpierw polecenie po czym określasz obszar działania polecenia. W programie Microsoft Excel, najpierw zaznaczasz komórkę, zakres lub obiekt po czym wybierasz polecenie. Na przykład, jeśli chcesz przeformatować pewien zakres komórek, zaznacz komórki po czym kliknij w menu Format polecenie Komórki.

•	Istnieją oprócz tego poważne różnice w sposobie tworzenia formuł w programie Microsoft Excel:

•	W programie Microsoft Excel formułę rozpoczyna znak równości (=). Możesz jednak tak, jak w programie Lotus 1-2-3, rozpocząć formułę znakiem plus (+).

•	Pomimo, że nie jest to wymagane, możesz poprzedzić funkcję programu Microsoft Excel znakiem @.

•	Program Microsoft Excel używa dwukropka (:) do oznaczenia zakresu komórek, w przeciwieństwie do programu Lotus 1-2-3, który używa do tego kropek (..) .

•	Klawisze służące do poruszania się po arkuszu różnią się w programach Lotus1-2-3 i Microsoft Excel. Na przykład wciśnięcie klawisza HOME w programie Lotus 1-2-3, spowoduje, że zostanie wybrana komórka w lewym górnym rogu, w programie Microsoft Excel będzie to pierwsza komórka w danym wierszu. Możesz  w programie Microsoft Excel zmienić klawisze służące do poruszania się po arkuszu na takie, jakie są w używane programie Lotus 1-2-3. Aby dowiedzieć się jak to zrobić, kliknij [image].

•	Jeśli chcesz rozdzielić dane z jednej kolumny do kilku kolumn, użyj polecenia Tekst jako kolumny (menu Dane). Aby uzyskać więcej informacji o rozdzielaniu lub układaniu tekstu w kolumnach, kliknij [image].

W programie Lotus 1-2-3, polecenia Parse używa się do rozdzielenia tekstu z jednej kolumny do kilku. Przy otwieraniu pliku tekstowego w programie Microsoft Excel rozdzielanie tekstu na kolumny ułatwia Kreator importu tekstów. Aby uzyskać więcej informacji o importowaniu plików tekstowych do programu Microsoft Excel, kliknij [image].


Terminologia programu Lotus 1-2-3 i analogiczne terminy w programie Microsoft Excel

Poniższa lista zawiera terminy programu Lotus 1-2-3 i ich odpowiedniki w programie Microsoft Excel. Wyrażenia programu Microsoft Excel nie koniecznie muszą być dokładnym odpowiednikiem terminów programu Lotus 1-2-3, można je jednak wykorzystać do uzyskania informacji w Pomocy programu Microsoft Excel.

Terminy programu Lotus 1-2-3	Terminy lub pojęcia programu Microsoft Excel
@ Function	Funkcja
Address	Adres
Anchor cell	Zaznaczanie obszaru komórek
Border	Nagłówki wierszy i kolumn
CALC indicator	Pasek stanu
Cell pointer	Komórka aktywna
Column labels	Nagłówki kolumn
Control panel	Pasek menu, pasek formuł, pasek stanu
Copy	Kopiuj a następnie wklej
Crosshatching	Desenie wykresów
Current cell	Komórka aktywna
Current worksheet	Arkusz lub wykres aktywny
Cursor	Kursor
Data range	Serie danych
Data table 1	Tabela jednowejściowa
Data table 2	Tabela dwuwejściowa
Date format	Format liczbowy
Erase	Wyczyść
Formula criteria	Kryteria przeliczania
Global	Obszar roboczy
Graph	Wykres
Graph labels	Tekst wykresu
Graph titles	Tytuły wykresu
Highlight	Zaznacz lub zaznaczenie
Indicator	Pasek stanu
Input range	Lista lub odwołanie do zakresu (Narzędzia analizy danych)
Label	Tekst
Label-prefix	Wyrównanie poziome
Label/matching criteria	Kryteria porównania
Logical 0	FAŁSZ
Logical 1	PRAWDA
Menu pointer	Wybór menu
Mode indicator	Pasek stanu
Numbering/matching criteria	Kryteria porównania
Numeric format	Format liczbowy
Output range	Zakres wyboru
Picture file	Wykres, arkusz wykresu (ten sam plik)
Pointer movement keys	Klawisze strzałek
Print range	Zakres wydruku
Protected cell	Komórka blokowana/chroniona
Range highlight	Zaznaczony zakres
Repeating label	Wyrównanie wypełnienia poziomego (menu Format, polecenie Komórki, karta Wyrównanie)
Retrieve a file	Otwieranie pliku
Row numbers	Nagłówki wierszy
Stacked bar graph	Skumulowane wykresy kolumnowe, skumulowane wykresy słupkowe, 100% skumulowane wykresy kolumnowe, 100% skumulowane wykresy słupkowe
Status indicator, status line	Pasek stanu, wiersz stanu
String	Tekst
Target cell	Komórki zależne
Target file	Dokument zależny
Time format	Format liczbowy
Titles	Dzielenie okna arkusza z zamrożonymi okienkami
Translate utility	Polecenia Otwórz i Zapisz jako w menu Plik
Value	Liczba
Window	Różnorodne okna i okienka


Konwersja formatu arkuszy pomiędzy programami Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel

•	Program Microsoft Excel zapamiętuje format każdego pliku, który otwierasz. Kiedy zapisujesz plik, program Microsoft Excel zapisuje go w tym samym formacie. Jeśli otwierasz plik formatu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel i chcesz zapisać zmiany dostępne tylko w programie Microsoft Excel musisz zmienić format zanim zapiszesz plik. W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako. W oknie Zapisz plik w formacie kliknij Microsoft Excel - skoroszyt, po czym kliknij polecenie Zapisz.

Wskazówka   Jeśli zapisujesz skoroszyt w innym formacie, zmieniając ustawienia w oknie Zapisz plik w formacie, nie musisz zmieniać nazwy pliku, ponieważ program Microsoft Excel zachowuje kopię skoroszytu z innym rozszerzeniem pliku. Na przykład plik formatu Lotus 1-2-3 w wersja 4.0 ma rozszerzenie pliku .wk4 a plik skoroszytu Microsoft Excel ma rozszerzenie .xls.

•	Podczas otwierania skoroszytu lub arkusza programu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel stosuje formatowanie skojarzonych plików .fmt, fm3 lub .all. Upewnij się, że skojarzone pliki .fmt, .fm3 lub .all są umieszczone w tym samym folderze, co pliki .wk?. Jeśli zapisujesz pliki programu Lotus 1-2-3 w formacie Microsoft Excel, to program Microsoft Excel zapisuje arkusz danych i formatowanie w pojedynczym pliku.

•	Można dokonać konwersji formatu wielu plików programu Lotus 1-2-3 na format Microsoft Excel, używając Kreatora konwersji plików. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

•	Możesz również otwierać kilka arkuszy programu Lotus 1-2-3 na raz, używając polecenia Otwórz (menu Plik). Aby zaznaczyć pliki nie umieszczone obok siebie kliknij nazwę pierwszego pliku, po czym wciśnij klawisz CTRL i klikaj nazwy kolejnych plików. Aby zaznaczyć sąsiednie pliki wystarczy kliknąć pierwszy plik, po czym trzymając wciśnięty klawisz SHIFT kliknąć ostatni plik. Aby zmienić format otwartego pliku na format  Microsoft Excel, zapisz plik jako skoroszyt Microsoft Excel, używając polecenia Zapisz jako (menu Plik).

•	Podczas otwierania arkusza roboczego formatu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły jest automatycznie zaznaczane dla tego arkusza, aby zapewnić zgodność obliczeń formuł dokonywanych przez program Microsoft Excel z regułami programu Lotus 1-2-3.

•	Jeśli zapisujesz arkusz formatu Lotus 1-2-3 jako plik formatu Microsoft Excel, pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły pozostanie zaznaczone dopóki nie wyczyścisz go.

•	Kiedy konwersja pliku programu Lotus 1-2-3 na plik formatu Microsoft Excel została dokonana, możesz zbadać powiązania komórek i formuł z arkuszem, używając poleceń inspekcyjnych. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].


Otwieranie w programie Microsoft Excel arkuszy programu Quattro Pro

Program Microsoft Excel może nie dokonać konwersji pewnych informacji  z plików formatu Quattro Pro podczas otwierania plików. Program Microsoft Excel nie może otworzyć plików formatu Quattro Pro for Windows wersja 6.0. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

1	W menu Plik, kliknij Otwórz  [image].

2	Aby otworzyć pliki formatu Quattro Pro for MS-DOS, kliknij Quattro Pro/DOS w oknie Pliki typu.

Aby otworzyć pliki Quattro Pro for Windows, kliknij Quattro Pro 1.0/5.0 (Win) w oknie Pliki typu. Jeśli pozycji Quattro Pro 1.0/5.0 (Win) nie ma na liście w oknie  Pliki typu, musisz zainstalować konwerter plików.

Jak?

3	W oknie  Szukaj w, kliknij stację dysków lub folder zawierający skoroszyt.

4	Na liście folderów klikaj dwukrotnie aż otworzysz folder, który zawiera żądany skoroszyt.

5	Kliknij dwukrotnie skoroszyt, który chcesz otworzyć.

Uwagi   Kiedy już otworzysz plik formatu Quattro Pro w programie Microsoft Excel to, aby zakończyć konwersję, musisz zapisać plik jako skoroszyt formatu Microsoft Excel. Przy zapisywaniu pliku w oknie Zapisz plik w formacie kliknij pozycję Microsoft Excel - arkusz roboczy (lub inny format programu Microsoft Excel).


Ograniczenia w otwieraniu i konwersji plików Quattro Pro w programie Microsoft Excel

Aby uzyskać informacje o zapisywaniu arkuszy w formacie Quattro Pro for MS-DOS, kliknij [image].

•	Program Microsoft Excel 97 nie może otwierać plików formatu Quattro Pro, które są chronione hasłem. Przed otworzeniem pliku w programie Microsoft Excel, upewnij się, że zostały usunięte wszystkie hasła z pliku. Aby uzyskać informacje o hasłach i sposobach kontroli dostępu do skoroszytów lub arkuszy kliknij [image].

•	Program Microsoft Excel nie może bezpośrednio otworzyć plików formatu Quattro Pro for Windows w wersji 6.0. Zanim zaczniesz próbować otwierać plik w programie Microsoft Excel, zapisz plik we wcześniejszym formacie programu Quattro Pro lub na przykład w formacie Lotus 1-2-3 (*.wk?).

•	Program Quattro Pro for Windows przechowuje swoje wykresy w inny sposób niż robi to program Microsoft Excel. Wykresy programu Quattro Pro for Windows nie są importowane wraz z plikiem Quattro Pro for Windows. Aby uzyskać informacje o sposobie rysowania wykresów w programie Microsoft Excel, kliknij  [image].

•	Menedżer scenariuszy programu Microsoft Excel nie jest dokładnym odpowiednikiem Menedżera scenariuszy programu Quattro Pro for Windows. Dlatego też, program Microsoft Excel będzie dokonywał importu tylko tych danych ze scenariusza, które były wyświetlane ostatnim razem, gdy plik został zapisany w programie Quattro Pro for Windows. Aby nauczyć się, jak tworzyć scenariusze w programie, kliknij [image].

•	Łącza Hot Links do zewnętrznych tabel baz danych lub dane Data Modeling Desktop nie są importowane, ponieważ nie są zgodne z ODBC, Microsoft Query ani tabelami przestawnymi. Microsoft Excel.

•	Program Microsoft Excel nie dokonuje importu obiektów OLE osadzonych w plikach formatu Quattro Pro for Windows.

•	Dla wypełnień gradientowych obiekt jest formatowany przez użycie podstawowego koloru wypełnienia. Aby uzyskać informacje, jak dodać wypełnienie gradientowe w programie Microsoft Excel, kliknij  [image].


Łączenie arkuszy programów Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel

Dane z arkuszy programu Lotus 1-2-3 można wykorzystywać w arkuszach programu Microsoft Excel bez dokonywania eksportu. Jeśli zostaną zmienione dane w arkuszu Lotus 1-2-3, to dane w arkuszu Microsoft Excel też zostaną automatycznie zmienione. Na przykład można połączyć kilka różnych arkuszy formatu Lotus 1-2-3 zawierających dane sprzedaży z pojedynczym arkuszem formatu Microsoft Excel i utworzyć tabelę przestawną, aby podsumować dane, narysować wykres i wydrukować to wszystko jako raport podsumowujący sprzedaż. Aby dowiedzieć się więcej o formule, którą możesz połączyć dane z arkusza formatu Lotus 1-2-3, kliknij [image].

Można połączyć arkusze formatu Microsoft Excel z plikami zachowanymi w dowolnym formacie Lotus 1-2-3: WKS, WK3 i WK4. Jeśli używasz programu Lotus 1-2-3 do edycji arkusza formatu Lotus 1-2-3 połączonego z arkuszem formatu Microsoft Excel, to połączone komórki zostaną zaktualizowane po otwarciu arkusza formatu Microsoft Excel.

Pliku formatu Lotus 1-2-3 połączony z arkuszem Microsoft Excel można otworzyć, nie znając jego lokalizacji ani nazwy, wystarczy po otwarciu arkusza formatu Microsoft Excel użyć polecenia Łącza (menu Edycja). Można również użyć polecenia Łącza do zmiany połączenia lub jego kierunku. Aby uzyskać więcej informacji, jak zmieniać adres albo połączenie ze skoroszytem, który został przesunięty lub którego nazwa została zmieniona,  kliknij [image].


Tworzenie formuł do obliczania danych w arkuszu formatu Lotus 1-2-3

1	Otwórz arkusz programu Lotus 1-2-3, który zawiera dane źródłowe.

Jak?

2	Na arkuszu zaznacz komórki, które chcesz skopiować.

3	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

4	Przejdź do skoroszytu programu Microsoft Excel, który zawiera formułę łącza.

5	Zaznacz pierwszą komórkę, do której chcesz skopiować dane.

6	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

7	Kliknij opcję Wklej łącze.


Sposób użycia Pomocy dotyczącej programu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel

1	W menu Pomoc kliknij polecenie Pomoc dla użytkowników programu Lotus 1-2-3.

Pokaż

2	Aby zobaczyć pokaz działania polecenia programu Lotus 1-2-3  w programie Microsoft Excel, kliknij opcję Pokaz w obszarze Opcje Pomocy.

Aby zobaczyć instrukcje krok-po-kroku, jak działa polecenie programu Lotus 1-2-3 w programie Microsoft Excel, kliknij opcję Instrukcje w obszarze Opcje Pomocy.

3	Wpisz klawisze, których użycie spowodowałoby wywołanie polecenia w programie Lotus 1-2-3.

4	Jeśli potrzebna jest dodatkowa informacja, program Microsoft Excel wyświetli okno dialogowe, aby uzupełnić te polecenie.


Poruszanie się po arkuszu przy użyciu klawiszy aktywnych programu Lotus 1-2-3

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, po czym kliknij kartę Przechodzenie.

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych.

Aby poruszać się po arkuszu, używając klawiszy programu Microsoft Excel, wyczyść pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych.

Wskazówka   Aby szybko poruszać się w zapełnionych komórkach, naciśnij klawisz END, po czym naciśnij strzałkę w kierunku, w którym chcesz się poruszać. Aby uzyskać więcej informacji o polu Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych, kliknij  [image].


Przechodzenie z programu Quattro Pro

Programy Microsoft Excel 97 i Quattro Pro różnią się istotnie w kilku kwestiach. Pomimo, że możliwe jest otworzenie plików formatów Quattro Pro for MS-DOS i Quattro Pro for Windows, istnieją pewne ograniczenia w otwieraniu arkuszy. Jeśli arkusz utworzony w programie Quattro Pro for MS-DOS zawiera makro, to można uruchomić je bez wprowadzania poprawek.

Uwagi   Aby otworzyć pliki programu Quattro Pro for Windows w programie Microsoft Excel, musisz mieć zainstalowany konwerter plików Quattro Pro for Windows. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].

Co chcesz zrobić?

Otworzyć arkusz Quattro Pro w programie Microsoft Excel

Dowiedzieć się o ograniczeniach w otwieraniu i konwersji plików formatu Quattro Pro w programie Microsoft Excel

Uruchomić makro programu Quattro Pro dla MS-DOS w programie Microsoft Excel


Różnice w funkcjach programów Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel

Większość funkcji programu Lotus 1-2-3 ma swoje odpowiedniki w analogicznych funkcjach programu Microsoft Excel. Jeśli na karcie Przechodzenie zaznaczone jest pole wyboru Przeniesienie aktualnej wartości formuły (menu Narzędzia, polecenie Opcje) funkcje programu Lotus 1-2-3 wpisywane bezpośrednio do komórek będą automatycznie zmieniane na odpowiadające im funkcje programu Microsoft Excel.

Co chcesz zrobić?

Dowiedzieć się o funkcjach programu Lotus 1-2-3, które mają swoje odpowiedniki w funkcjach programu Microsoft Excel

Dowiedzieć się o funkcjach programu Microsoft Excel, które nie mają swoich odpowiedników w funkcjach programu Lotus 1-2-3


Osadzanie skoroszytu w dokumencie lub formularzu programu Lotus Notes

Aby wymienić informacje pomiędzy programem Lotus Notes i programem Microsoft Excel, możesz wstawić skoroszyt Microsoft Excel jako obiekt osadzony w dokumencie lub formularzu Lotus Notes. Na przykład, jeśli chcesz wstawić osadzony obiekt w pojedynczym dokumencie lub jeśli chcesz wstawić różne osadzone obiekty w kilku dokumentach Notes, możesz wstawić jako osadzony obiekt skoroszyt Microsoft Excel w edytowalnym polu RTF w dokumencie Lotus Notes. Jeśli chcesz używać pola wymiany Notes/FX w dokumentach formatu Notes, to dokument musi już zawierać pola Notes/FX, których chcesz użyć do wymiany informacji. Nie możesz wstawiać pól w dokumencie Notes, pola wstawia się jedynie do formularza Notes.

Skoroszyt programu Microsoft Excel można wstawić jako obiekt osadzony także podczas projektowania formularza Notes. Na przykład, aby utworzyć różnorodne dokumenty Notes, które zawierają ten sam skoroszyt Microsoft Excel jako obiekt osadzony, osadź ten obiekt podczas projektowania formularza Notes. Dzięki temu osadzony obiekt będzie istniał w każdym nowym dokumencie lub formularzu, który utworzysz na podstawie istniejącego formularza. Jeśli dodasz pola Notes/FX do formularza z obiektem osadzonym, każdy nowy dokument lub formularz utworzony z tego formularza jest przygotowany do wymiany pól Notes/FX.

Aby uzyskać informacje o tym, jak właściwości plików skoroszytów programu Microsoft Excel współpracują z  polami Lotus Notes, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Osadzić skoroszyt Microsoft Excel w dokumencie Lotus Notes

Zaprojektować formularz Lotus Notes, który zawiera osadzony skoroszyt


Osadzanie skoroszytu Microsoft Excel w dokumencie Lotus Notes

Ta procedura odnosi się do programu Lotus Notes 4.0. Aby uzyskać opis procedury odnoszącej się do programu Lotus Notes 3.x, kliknij  [image].

1	Kliknij żądaną bazę danych w programie Lotus Notes, po czym kliknij w menu Create formularz, z którego chcesz utworzyć dokument.

Formularz musi zawierać edytowalne pole RTF.

2	Kliknij edytowalne pole RTF.

3	W menu Create, kliknij polecenie Object.

4	Aby wstawić nowy pusty skoroszyt jako osadzony obiekt, kliknij polecenie Create a new object po czym kliknij pozycję Microsoft Excel Worksheet w polu Object type.

Aby osadzić istniejący skoroszyt, kliknij Create an object from a file po czym wpisz nazwę skoroszytu w polu File lub kliknij przycisk Browse, aby zaznaczyć plik na podanej liście.

5	Aby wyświetlić osadzony obiekt jako ikonę, zaznacz pole wyboru Display as icon.

Uwaga   Jeśli klikasz pozycję Microsoft Excel Worksheet w polu Object type, wstawiasz cały skoroszyt Microsoft Excel do dokumentu Lotus Notes. Formularz Lotus Notes wyświetla tylko jeden skoroszyt lub arkusz wykresu naraz. Aby wyświetlić inny arkusz, kliknij dwukrotnie obiekt Microsoft Excel, po czym kliknij inny arkusz.


Osadzanie skoroszytu Microsoft Excel w dokumencie Lotus Notes 3.x

1	Kliknij żądaną bazę danych w programie Lotus Notes, po czym kliknij w menu Compose formularz, z którego chcesz utworzyć dokument.

Formularz musi zawierać edytowalne  pole RTF.

2	Kliknij edytowalne pole RTF.

3	W menu Edit wskaż polecenie Insert, po czym kliknij Object.

4	W polu Object type kliknij pozycję Microsoft Excel Worksheet.

5	Aby zmienić sposób pojawiania się obiektu osadzonego, kliknij Display Format, wybierz żądany format po czym kliknij przycisk OK.

6	Aby wstawić istniejący skoroszyt jako obiekt osadzony, kliknij Choose File, zaznacz skoroszyt na liście po czym kliknij przycisk OK.

Aby wstawić nowy pusty skoroszyt, kliknij przycisk OK.

Uwaga   Jeśli klikniesz pozycję Microsoft Excel Worksheet w polu Object type, wstawiasz cały skoroszyt programu Microsoft Excel w dokumencie Lotus Notes. Formularz Lotus Notes wyświetla tylko jeden skoroszyt lub arkusz wykresu naraz. Aby wyświetlić inny arkusz, kliknij dwukrotnie obiekt Microsoft Excel, po czym kliknij inny arkusz.


Projektowanie formularza Lotus Notes, który zwiera osadzony skoroszyt
Projektowanie formularza Lotus Notes, który zawiera osadzony skoroszyt

Ta procedura odnosi się do programu Lotus Notes 4.0. Aby uzyskać opis procedury odnoszącej się do programu Lotus Notes 3.x, [image].

1	Aby utworzyć nowy formularz w programie Lotus Notes, kliknij żądaną bazę danych, wskaż polecenie Design w menu  Create, po czym kliknij Form.

Aby edytować istniejący formularz, kliknij bazę danych, która zawiera formularz. W menu View, kliknij polecenie Design. W panelu nawigacyjnym w obszarze Design kliknij Form. Kliknij dwukrotnie formularz.

2	Kliknij w miejscu, w którym chcesz, aby pojawił się obiekt osadzony.

3	W menu Create, kliknij polecenie Object.

4	Aby wstawić nowy pusty skoroszyt jako osadzony obiekt, kliknij Create a new object po czym kliknij Microsoft Excel Worksheet w polu Object type.

Aby wstawić istniejący skoroszyt jako obiekt osadzony, kliknij Create an object from a file po czym wpisz nazwę skoroszytu lub kliknij przycisk Browse, aby wybrać plik z listy.

5	Aby wyświetlić osadzony obiekt jako ikonę, zaznacz okno wyboru Display as icon.

Uwaga Jeśli klikniesz pozycję Microsoft Excel Worksheet w polu Object type, wstawiasz cały skoroszyt programu Microsoft Excel w dokumencie Lotus Notes. Formularz Lotus Notes wyświetla tylko jeden skoroszyt lub arkusz wykresu naraz. Aby wyświetlić inny arkusz, kliknij dwukrotnie obiekt Microsoft Excel, po czym kliknij inny arkusz.


Projektowanie formularza Lotus Notes 3.x zawierającego osadzony skoroszyt

1	Kliknij w programie Lotus Notes żądaną bazę danych, po czym kliknij polecenie Forms w menu Design.

2	W polu Forms kliknij istniejący formularz po czym kliknij Edit.

Aby utworzyć nowy formularz, kliknij New lub New Copy.

3	Kliknij w miejscu, w którym chcesz, aby pojawił się osadzony obiekt.

4	W menu Edit wskaż polecenie Insert, po czym kliknij Object.

5	W polu Object type, kliknij pozycję Microsoft Excel Worksheet.

6	Aby zmienić sposób pojawiania się obiektu osadzonego, kliknij Display format, wybierz żądany format, po czym kliknij przycisk OK.

7	Aby wstawić istniejący skoroszyt jako obiekt osadzony kliknij Choose File, zaznacz skoroszyt z listy po czym kliknij przycisk OK

Aby wstawić nowy pusty skoroszyt, kliknij przycisk OK.

Uwagi   Jeśli klikniesz pozycję Microsoft Excel Worksheet w polu Object type, wstawiasz cały skoroszyt programu Microsoft Excel w dokumencie Lotus Notes. Formularz Lotus Notes wyświetla tylko jeden skoroszyt lub arkusz wykresu naraz. Aby wyświetlić inny  arkusz, kliknij dwukrotnie obiekt Microsoft Excel, po czym kliknij inny arkusz.


Aktualizacja pól Lotus Notes

W programie Lotus Notes, dostępne są dwa rodzaje pól Notes/FX. Pola jednokierunkowe umożliwiają wymianę informacji tylko w jedną stronę, od osadzonego obiektu do dokumentu Notes. Na przykład, aby wymienić dane między właściwością skoroszytu Microsoft Excel o nazwie Created z polem w formularzu Notes, najpierw należy utworzyć pole w formularzu Notes i nazwać je “CzasTworzenia”. Po przygotowaniu pola Notes/FX do wymiany, zmiany wprowadzone we właściwości Created w metryce skoroszytu Microsoft Excel są uwzględniane w polu CzasTworzenia w dokumencie Notes; jednak zmiany w polu CzasTworzenia w dokumencie Notes nie będą pociągały za sobą zmian w metryce skoroszytu Microsoft Excel.

Pola dwukierunkowe dostarczają informacji do wymiany w obu kierunkach, od osadzonego obiektu do dokumentu Notes i na odwrót. Pole dwukierunkowe jest aktualizowane w obiekcie osadzonym podczas otwierania lub uaktywniania osadzonego obiektu, a w dokumencie Notes podczas zamykania osadzonego obiektu i powrotu do dokumentu Notes. Na przykład, aby wymienić dane właściwości Title z metryki skoroszytu Microsoft Excel z polem w formularzu Notes, najpierw należy utworzyć pole “Tytuł” w formularzu Notes. Zmiany dokonane w metryce skoroszytu Microsoft Excel pojawią się w polu “Tytuł” w dokumencie Notes; zmiany w polu “Tytuł” w dokumencie Notes pociągną za sobą zmiany właściwości Title skoroszytu Microsoft Excel. Właściwości zdefiniowane przez użytkownika są dwu-kierunkowe, jeśli zostaną skonfigurowane do wymiany z polem w formularzu Notes.

Aby uzyskać informacje o tym jak rozstrzygnąć, czy pole jest  jednokierunkowe czy w dwukierunkowe, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Aktualizować pola jedno lub dwukierunkowe z osadzonego skoroszytu

Aktualizować pola w dwukierunkowe z programu Lotus Notes


Aktualizacja pól jedno lub dwu-kierunkowych z osadzonego obiektu
Aktualizacja pól jedno lub dwukierunkowych z osadzonego skoroszytu

1	W programie Lotus Notes 4.0, kliknij prawym przyciskiem myszy skoroszyt Microsoft Excel wstawiony jako obiekt osadzony  w dokumencie lub formularzu Notes, po czym w menu podręcznym kliknij polecenie Otwórz.

W programie Lotus Notes 3.x, kliknij dwukrotnie skoroszyt Microsoft Excel wstawiony jako osadzony obiekt  w dokumencie Notes.

2	W menu Plik w programie Microsoft Excel, kliknij polecenie Właściwości.

3	Zmień informacje we wszystkich polach właściwości pliku, które zostały poprzednio zdefiniowane.

4	Zamknij skoroszyt i powróć do programu Lotus Notes.


Aktualizacja pola jedno-kierunkowego z Lotus Notes
Aktualizacja pola dwukierunkowego z programu Lotus Notes

1	W programie Lotus Notes otwórz dokument zawierający pole, które chcesz zaktualizować.

2	Zaznacz tekst w polu, które chcesz zaktualizować.

3	Wpisz nowe informacje pomiędzy nawiasami pola.

4	Aby zaktualizować właściwości w skoroszycie, kliknij dwukrotnie osadzony skoroszyt Microsoft Excel w dokumencie lub formularzu Lotus Notes.


Użycie danych ze skoroszytu w widokach Lotus Notes

Aby wyświetlić właściwości skoroszytu Microsoft Excel w dokumencie, formularzu lub widoku Lotus Notes, najpierw musisz wstawić skoroszyt jako osadzony obiekt w dokumencie lub formularzu Lotus Notes. Po tym możesz wyświetlać wiele właściwości skoroszytu jako pola lub kolumny programu Lotus Notes. Na przykład możesz utworzyć formularz Lotus Notes, który będzie wyświetlać właściwość skoroszytu Comments. Możesz również utworzyć kolumnę w widoku Lotus Notes, która wyświetla tytuł i autora skoroszytu. Aby wyświetlić dane ze skoroszytu w widoku Lotus Notes, możesz zdefiniować nazwę komórki lub zakresu komórek w programie Microsoft Excel, utworzyć niestandardową właściwość pliku połączoną z nazwą Microsoft Excel i utworzyć w pole w formularzu Lotus Notes zawierające niestandardową właściwość pliku.

1	Wstaw skoroszyt Microsoft Excel jako obiekt osadzony w dokumencie Lotus Notes.

Jak?

Jeśli nie masz dokumentu Notes z przygotowanym polem RTF i pól związanych z właściwościami pliku skoroszytu, zaprojektuj formularz Lotus Notes, który zawiera osadzony skoroszyt.

Jak?

2	W programie Lotus Notes 4.0 kliknij prawym przyciskiem myszy skoroszyt osadzony w dokumencie lub formularzu, po czym w menu podręcznym kliknij polecenie Open.

W programie Lotus Notes 3.x, kliknij dwukrotnie skoroszyt osadzony w dokumencie lub formularzu.

0	W programie Microsoft Excel, kliknij skoroszyt lub wykres zawierający dane, których chcesz użyć w programie Lotus Notes, po czym zaznacz te dane.

1	W polu Nazwa na pasku formuł wpisz nazwę, po czym naciśnij klawisz ENTER.

2	W menu Plik, kliknij polecenie Właściwości.

Pokaż

3	Kliknij kartę Niestandardowe.

4	W polu Nazwa, wpisz nazwę niestandardowej właściwości pliku.

5	Zaznacz pole wyboru Łącz z zawartością.

6	W polu Wartość, wpisz nazwę zdefiniowaną  w punkcie 4, po czym kliknij przycisk Dodaj.

Uwagi

•	Jeśli tworzysz odpowiednie pole w formularzu Lotus Notes, wpisz nazwę niestandardowej właściwości Microsoft Excel — nie nazwę zdefiniowaną w programie Microsoft Excel —  w polu Nazwa.

•	Nazwane komórki lub zakresy komórek, które są chronione lub zawierają formuły, są aktualizowane tylko w jedną stronę, z programu Microsoft Excel do programu Lotus Notes. Jeśli zmienisz pole w programie Lotus Notes, zmiana ta nie będzie uwzględniona w programie Microsoft Excel.


Importowanie skoroszytu do dokumentu lub formularza Lotus Notes

Aby wykonać tę procedurę, musisz mieć zaznaczone pole wyboru Konwertery do użycia z programem Lotus Notes (Konwertery i filtry, Konwertery tekstu) podczas instalacji. Informacje o tym, jak instalować program lub składniki za pomocą Instalatora możesz uzyskać, klikając  [image].

1	W programie Lotus Notes, otwórz żądany dokument lub formularz.

2	W dokumencie kliknij pole RTF, po czym kliknij polecenie Import w menu File.

Kliknij dowolne miejsce w formularzu, po czym kliknij w menu File polecenie Import.

3	W programie Lotus Notes 4.0, kliknij pozycję Microsoft Excel w oknie Files of type.

W programie Lotus Notes 3.x, kliknij pozycję Microsoft Excel w oknie List files of type.

4	Na liście plików, kliknij dwukrotnie skoroszyt, którego importu chcesz dokonać.


Sposoby współdziałania właściwości pliku skoroszytu Microsoft Excel z polami Lotus Notes

Jeśli skoroszyt Microsoft Excel jest wstawiony jako osadzony obiekt w formularzu Lotus Notes, możesz utworzyć pola w formularzu programu Notes, które będą wyświetlać właściwości pliku ze skoroszytu Microsoft Excel. Możesz uwzględnić tyle pól zawierających właściwości plików umieszczonych w oknie dialogowym Właściwości w programie Microsoft Excel, ile jest pól w formularzu programu Lotus Notes.

Gwiazdka obok właściwości w poniższej tabeli wskazuje, że właściwość jest aktualizowana na dwa sposoby: zmiany w skoroszycie Microsoft Excel są uwzględniane w polu Lotus Notes, oraz zmiany w polu Lotus Notes są uwzględniane w skoroszycie Microsoft Excel.

Ponieważ obiekt osadzony nie ma osobnej nazwy pliku lub folderu, pola Filename i Location ze skoroszytu są puste podczas wyświetlania w formularzu Lotus Notes.

Właściwość  Microsoft Excel	Pole Lotus Notes	Typy danych Lotus
*Title	Title	Text
*Subject	Subject	Text
*Author	Author	Text
*Keywords	Keywords	Text
*Comments	Comments	Text
Template	Template	Text
*Manager	ManagerText	Text
*Company	Company	Text
*Category	Category	Text
Created	DateCreated	Time
Modified	LastSavedDate	Time
Last Saved By	LastSavedB	Text
Size	NumberOfBytes	Text
Revision Number	NumberOfRevisions	Number
Total Editing Tiime	TotalEditingTime	Number
Ostatnio drukowany	LastPrintedDate	Time
Pages	NumberOfPages	Number
Words	NumberOfWords	Number
Characters	NumberOfCharacters	Number
Paragraphs	NumberOfParagraphs	Number
Lines	NumberOfLines	Number
Security	Security	Number
Document Class	DocumentClass	Text
Name of Application	NameOfApplication	Text
*Nazwa właściwości niestandardowej	Nazwa właściwości niestandardowej	Text


Użycie menu Lotus NotesFlow Action

Lotus NotesFlow jest zestawem funkcji pozwalającym na przejrzyste współdziałanie między bazami danych Lotus Notes i innymi programami, takimi jak Microsoft Excel, Word czy PowerPoint. Funkcje NotesFlow mogą być używane do rozsyłania formularzy, wysyłania upomnień, próśb czy aprobat działań oraz uruchamiania zaplanowanych procesów wsadowych. Jeśli program Microsoft Excel bierze udział w działaniu programu NotesFlow, pojawia się menu Action na lewo od menu Window. Menu Action wyświetla każdą z możliwych operacji jako polecenie. Dostępność poleceń w menu Action zależy od sposobu zaprojektowania formularza Lotus Notes. Jeśli formularz Lotus Notes został zaprojektowany z myślą o użyciu funkcji NotesFlow, można publikować czynności, które będą dostępne w innych programach współpracujących z programem NotesFlow.

Funkcje Lotus NotesFlow wymagają programu Lotus Notes w wersji 4.0 lub późniejszej. Aby uzyskać więcej informacji o sposobie użycia programu Lotus NotesFlow, zajrzyj do dokumentacji Lotus Notes.


Rejestrowanie makra

1	W menu Narzędzia wskaż polecenie Makro, a następnie kliknij polecenie Zarejestruj nowe makro.

Pokaż

2	W polu Nazwa makra, wprowadź nazwę dla makra.

Pierwszy znak makra musi być literą. Inne znaki mogą być literami, cyframi lub znakami podkreślenia. Znaki odstępu nie są dozwolone w nazwie makra; znaki podkreślenia mogą posłużyć do oddzielenia słów.

3	Aby uruchamiać makro przy użyciu klawiszy skrótu, wprowadź literę w polu Klawisz skrótu. Możesz użyć kombinacji CTRL+ litera (dla małych liter) lub CTRL+SHIFT+ litera (dla dużych liter), gdzie litera jest dowolną literą z klawiatury. Użyta litera klawisza skrótu nie może być cyfrą lub znakiem specjalnym. Klawisz skrótu zastąpi jakikolwiek standardowy klawisz skrótu programu Microsoft Excel, gdy skoroszyt zawierający makro jest otwarty.

4	W polu Przechowaj makro w kliknij miejsce, w którym chcesz przechować makro.

Jeśli chcesz, aby makro było osiągalne zawsze, gdy używasz programu Microsoft Excel, przechowaj makro w Osobistym skoroszycie makr w folderze XLStart.

Aby dołączyć opis makra, wprowadź opis w polu Opis.

5	Kliknij OK.

Jeśli zaznaczysz komórki podczas uruchomienia makra, makro zaznaczy te same komórki niezależnie od tego, która komórka była zaznaczona jako pierwsza, ponieważ rejestruje ono bezwzględne odwołania do komórek. Jeśli chcesz, aby makro zaznaczało komórki niezależnie od pozycji aktywnej komórki podczas uruchomienia makra, skonfiguruj rejestrator makr tak, aby rejestrował względne odwołania do komórek. Na pasku narzędzi Zatrzymaj rejestrację kliknij przycisk Odwołanie względne  [image]. Program Microsoft Excel będzie kontynuował rejestrowanie makr używając względnych odwołań dopóki nie wyłączysz programu Microsoft Excel lub nie klikniesz ponownie przycisku Odwołanie względne  [image].

6	Wykonaj czynności, które chcesz zarejestrować.

7	Na pasku narzędzi kliknij przycisk Zatrzymaj rejestrowanie  [image].

Wskazówka   Jeśli chcesz, aby makro zaznaczało określoną komórkę, wykonaj rejestrowane czynności, a następnie zaznacz inną komórkę będącą w relacji z aktywną komórką, możesz łączyć użycie względnych i bezwzględnych odwołań podczas rejestrowania makra. Aby zarejestrować makro przy użyciu odwołań względnych, upewnij się, że przycisk Odwołanie względne [image]  jest wciśnięty. Aby zarejestrować makro z odwołaniami bezwzględnymi upewnij się, że przycisk Odwołanie względne [image]  nie jest wciśnięty.


Makra: automatyzacja często powtarzanych czynności

Jeśli jakieś czynności są często powtarzane w programie Microsoft Excel, można je zautomatyzować przy użyciu makra. Makro jest serią poleceń i funkcji, które są przechowywane w module Visual Basic i mogą być uruchomione zawsze, gdy zachodzi potrzeba wykonania danych czynności. Makra rejestrowane są tak, jak rejestruje się muzykę przy użyciu magnetofonu. Następnie można uruchomić makro, aby powtórzyć lub “odtworzyć” polecenia.

Przed przystąpieniem do zarejestrowania lub napisania makra, dobrze jest zaplanować kolejne kroki i polecenia, które ma wykonywać makro. Jeśli podczas rejestracji zostanie popełniony błąd, wykonane poprawki będą także zarejestrowane. Za każdym razem podczas rejestracji makra, makro jest przechowywane w nowym module dołączonym do skoroszytu.

Przy użyciu edytora Visual Basic można edytować makra, kopiować makra z jednego modułu do drugiego, kopiować makra pomiędzy różnymi skoroszytami, zmieniać nazwy modułów przechowujących makra lub zmieniać nazwy makr.


Edycja makra

Przed rozpoczęciem edycji makra, należy się zaznajomić z edytorem Visual Basic. Edytor Visual Basic może być użyty do pisania i edytowania makr dołączonych do skoroszytów programu Microsoft Excel.

1	W menu Narzędzia wskaż polecenie Makro, a następnie kliknij polecenie Makra.

2	W polu Nazwa makra wprowadź nazwę makra.

3	Kliknij przycisk Edycja.


Uruchamianie makra

Po zarejestrowaniu makra, można je uruchomić w programie Microsoft Excel z poziomu edytora Visual Basic. Zwykle uruchamia się makra z poziomu programu Microsoft Excel; jednakże, można uruchomić makro w edytorze Visual Basic podczas edycji makra. Aby przerwać makro przed wykonaniem zarejestrowanych czynności, należy nacisnąć klawisz ESC.

Co chcesz zrobić?

Uruchomić makro z poziomu programu Microsoft Excel

Uruchomić makro z poziomu modułu Visual Basic


Uruchamianie makra z poziomu programu Microsoft Excel

1	Otwórz skoroszyt zawierający makro.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Makro, a następnie kliknij polecenie Makra.

3	W polu Nazwa makra wprowadź nazwę makra, które chcesz uruchomić.

4	Kliknij przycisk Uruchom.

Uwaga   Aby przerwać makro przed jego zakończeniem, naciśnij klawisz ESC.


Uruchamianie makra z poziomu edytora Visual Basic
Uruchamianie makra z poziomu modułu Visual Basic

1	Otwórz skoroszyt zawierający makro.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Makro, a następnie kliknij polecenie Makra.

3	W polu Nazwa makra wprowadź nazwę makra, które chcesz uruchomić.

4	Kliknij przycisk Edycja.

5	Kliknij przycisk Uruchom makro [image].

Wskazówka   Jeśli chcesz uruchomić inne makro podczas, gdy włączony jest edytor Visual Basic, kliknij polecenie Makro w menu Narzędzia. W polu Nazwa makra wprowadź nazwę makra, które chcesz uruchomić, a następnie kliknij przycisk Uruchom.


Zatrzymywanie makra podczas działania

•	Aby zatrzymać makro zanim wykona wszystkie czynności, naciśnij klawisz ESC.


Uruchomienie makra przy użyciu klawisza skrótu, obiektu graficznego lub przycisku paska narzędzi
Uruchamianie makra przy użyciu klawisza skrótu, obiektu graficznego lub przycisku paska narzędzi

Co chcesz zrobić?

Uruchomić makro przy użyciu klawisza skrótu

Uruchomić makro przy użyciu przycisku lub formantu graficznego

Uruchomić makro przy użyciu obszaru aktywnego na obiekcie graficznym

Uruchomić makro przy użyciu przycisku paska narzędzi


Uruchomienie makra przy użyciu klawisza skrótu
Uruchamianie makra przy użyciu klawisza skrótu

1	W menu Narzędzia wskaż polecenie Makro, a następnie kliknij polecenie Makra.

2	W polu Nazwa makra wprowadź nazwę makra, któremu chcesz przypisać klawisz skrótu.

3	Kliknij przycisk Opcje.

4	Aby uruchomić makro naciskając klawisz skrótu na klawiaturze, wprowadź literę w polu Klawisz skrótu. Możesz użyć CTRL+ litera lub CTRL+SHIFT+ litera, gdzie litera jest klawiszem litery na klawiaturze. Klawisz skrótu zastąpi dowolny standardowy klawisz skrótu programu Microsoft Excel w czasie, gdy otwarty jest skoroszyt zawierający makro.

Aby dołączyć opis makra, wpisz opis w polu Opis.

5	Kliknij przycisk OK.

6	Kliknij przycisk Anuluj.


Uruchamianie makra przy użyciu przycisku lub formantu graficznego

Możesz przypisać makro do przycisku, obiektu graficznego lub formantu graficznego w skoroszycie. Gdy klikniesz przycisk, obiekt graficzny lub zmienisz formant — na przykład, klikając pole wyboru lub element listy — makro uruchomi się automatycznie. Aby uzyskać więcej informacji na temat  tworzenia przycisków lub graficznych elementów sterujących, kliknij przycisk [image]. Aby uzyskać więcej informacji na temat tworzenia obiektów graficznych kliknij przycisk [image].

Możesz także uruchomić makro przy użyciu formantu ActiveX. Aby uzyskać więcej informacji na temat formantu ActiveX, kliknij przycisk [image].

1	Kliknij przycisk lub formant graficzny tak, aby ukazały się uchwyty zaznaczenia.

2	Kliknij uchwyt zaznaczenia przycisku lub formantu graficznego prawym przyciskiem myszy, a następnie kliknij polecenie Przypisz makro w menu podręcznym.

3	Aby przypisać istniejące makro do przycisku lub formantu graficznego, wprowadź nazwę makra w polu Nazwa makra, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby zarejestrować nowe makro w celu przypisania go do przycisku lub formantu graficznego, kliknij przycisk Zarejestruj.


Uruchamianie makra przy użyciu obszaru lub punktu aktywnego w obiekcie graficznym
Uruchamianie makra przy użyciu obszaru aktywnego na obiekcie graficznym

1	Utwórz obiekt graficzny.

Jak?

2	Narysuj inny obiekt graficzny nad pierwszy obiektem w miejscu, w którym chcesz umiejscowić obszar aktywny.

3	Z ciągle zaznaczonym drugim obiektem graficznym, kliknij prawym przyciskiem myszy  uchwyt zaznaczenia przycisku lub obiektu graficznego, aby wyświetlić menu podręczne.

4	W menu podręcznym kliknij polecenie Przypisz makro.

5	Aby przypisać istniejące makro do przycisku lub formantu graficznego, wprowadź nazwę makra w polu Nazwa makra, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby zarejestrować nowe makro w celu przypisania go do zaznaczonego obiektu graficznego, kliknij przycisk Zarejestruj. Gdy skończysz rejestrowanie makra, kliknij przycisk Zatrzymaj rejestrację  [image]  na pasku narzędzi Zatrzymaj rejestrację.

6	W menu Format kliknij polecenie Autokształt, a następnie kliknij kartę Kolory i linie.

7	W grupie Wypełnienie, kliknij opcję Brak wypełnienia w polu Kolor. W grupie Linia kliknij opcję Brak linii w polu Kolor.

8	Powtórz kroki od 2 do 7 dla każdego obszaru aktywnego, które chcesz utworzyć.


Uruchamianie makra przy użyciu przycisku paska narzędzi

Makro można uruchomić przy użyciu przycisku na wbudowanym pasku narzędzi lub na pasku narzędzi użytkownika. Aby uzyskać informacje na temat paska narzędzi użytkownika, kliknij przycisk [image].

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Pokaż

2	Jeśli pasek narzędzi zawierający przycisk nie jest widoczny, kliknij kartę Paski narzędzi, a następnie zaznacz pole wyboru obok nazwy paska narzędzi.

3	Jeśli przycisk, przy użyciu którego chcesz uruchomić makro nie znajduje się na pasku narzędzi, kliknij kartę Polecenia, a następnie kliknij pole Makra na liście Kategorie. Na liście Polecenia, przeciągnij przycisk Użytkownika na pasek narzędzi.

4	Kliknij pasek narzędzi prawym przyciskiem myszy, a następnie kliknij polecenie Przypisz makro w menu podręcznym.

5	W polu Nazwa makra, wprowadź nazwę makra.


Kopiowanie makra

Jeśli posiadasz istniejące makro zawierające polecenia, których chcesz użyć w innym makrze, możesz skopiować całe makro lub jego część do innego modułu. Możesz także utworzyć kopię modułu makra, aby utworzyć kopie wszystkich przechowywanych w nim makr.

Co chcesz zrobić?

Skopiować część makra, aby utworzyć inne makro

Skopiować moduł makra do innego skoroszytu


Kopiowanie części makra w celu utworzenia innego makra

1	Otwórz skoroszyt zawierający makro, które chcesz skopiować.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Makro, a następnie kliknij polecenie Makra.

3	W polu Nazwa makra wprowadź nazwę makra, które chcesz skopiować.

4	Kliknij przycisk Edycja.

5	Zaznacz wiersze makra, które chcesz skopiować

Aby skopiować całe makro, upewnij się, że zaznaczone zostały także wiersze Sub i End Sub.

6	Kliknij przycisk Kopiuj [image].

7	Przejdź do  modułu, w którym chcesz umieścić kod.

8	Kliknij przycisk Wklej [image].

Wskazówka   Aby makro było dostępne zawsze, gdy uruchamiasz program Microsoft Excel, przechowuj makro w Osobistym skoroszycie makr. Ponieważ Osobisty skoroszyt makr jest ukrytym skoroszytem, który jest zawsze otwarty, musisz go odkryć jeśli chcesz skopiować makro. Aby uzyskać więcej informacji na temat odkrywania skoroszytu, kliknij przycisk [image].


Kopiowanie modułu makra do innego skoroszytu

1	Otwórz skoroszyt, który zawiera moduł i skoroszyt, do którego chcesz skopiować moduł.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Makro, a następnie kliknij polecenie Edytor Visual Basic.

3	W menu Widok kliknij przycisk Eksplorator projektów  [image].

4	Przeciągnij moduł, który chcesz skopiować do skoroszytu docelowego.


Dodawanie do lub zmiana listy przy użyciu formularza danych

Skorzystanie z formularza danych jest najodpowiedniejszym sposobem, aby wprowadzać lub wyświetlać po jednym pełnym wierszu informacji lub po rekordzie listy. Zanim formularz danych zostanie użyty, aby dodać rekord do nowej listy, należy umieścić etykiety w górnej części każdej kolumny listy. Etykiety te są wykorzystywane przy tworzeniu pól formularza. Aby uzyskać więcej informacji na temat tworzenia listy w skoroszycie, kliknij przycisk  [image].

Uwaga   Formularze danych mogą wyświetlać nie więcej niż 32 pola jednocześnie.

Co chcesz zrobić?

Dodać rekord do listy przy użyciu formularza danych

Zmienić rekord listy przy użyciu formularza danych


Dodawanie rekordu do listy przy użyciu formularza danych

1	Kliknij komórkę listy, do której chcesz dodać rekord.

2	W menu Dane kliknij polecenie Formularz.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Nowy.

4	Wpisz informację nowego rekordu.

Aby przejść do następnego pola, naciśnij klawisz TAB. Aby przejść do poprzedniego pola, naciśnij klawisz SHIFT+TAB.

5	Gdy skończysz wpisywanie danych, naciśnij klawisz ENTER, aby dodać nowy rekord.

Gdy skończysz dodawanie rekordów, kliknij przycisk Zamknij, aby dodać nowy rekord i zamknąć formularz danych.

Uwagi

•	Jeśli pola zawierają formuły, to ich wyniki są wyświetlane jako etykieta. Etykieta ta nie może być zmieniana w formularzu danych.

•	Jeśli dodasz rekord zawierający formułę, formuła nie zostanie przeliczona dopóki nie naciśniesz klawisza ENTER lub nie klikniesz przycisku Zamknij, aby dodać rekord.

•	Podczas dodawania rekordu możesz cofnąć zmiany, jeśli klikniesz przycisk Przywróć zanim naciśniesz klawisz ENTER lub klikniesz przycisk Zamknij, aby dodać rekord.

Program Microsoft Excel dodaje rekord, gdy przechodzisz do innego rekordu lub zamykasz formularz danych.


Zmiana rekordu listy przy użyciu formularza danych

1	Kliknij komórkę listy, którą chcesz zmienić.

2	W menu Dane, kliknij polecenie Formularz.

Pokaż

3	Znajdź rekord, który chcesz zmienić.

Jak?

4	Zmień informacje w rekordzie.

Aby przejść do następnego pola, naciśnij klawisz TAB. Aby przejść do poprzedniego pola, naciśnij klawisz SHIFT+TAB.

6	Gdy skończysz wprowadzanie zmian do danych, naciśnij klawisz ENTER, aby uaktualnić rekord i przejść do następnego rekordu.

Gdy skończysz zmienianie rekordów, kliknij przycisk Zamknij, aby uaktualnić wyświetlany rekord i zamknąć formularz danych.

Uwagi

•	Jeśli pola zawierają formuły, to ich wyniki są wyświetlane jako etykieta. Etykieta ta nie może być zmieniana w formularzu danych.

•	Jeśli zmienisz rekord zawierający formułę, formuła nie będzie przeliczona dopóki nie wciśniesz klawisza ENTER lub nie klikniesz przycisku Zamknij, aby dodać rekord.

•	Podczas wprowadzania zmian do rekordu, możesz cofnąć zmiany klikając przycisk Przywróć tak długo, jak rekord jest aktywnym rekordem formularza danych.

•	Program Microsoft Excel dodaje rekord podczas przejścia do innego rekordu lub zamknięcia formularza danych.


Odnajdowanie rekordu listy przy użyciu formularza danych

•	Aby przejść o jeden rekord użyj strzałek pasków przewijania w oknie dialogowym. Aby przejść o dziesięć rekordów, kliknij pasek przewijania pomiędzy strzałkami.

•	Aby przejść do następnego rekordu listy, kliknij przycisk Znajdź następny. Aby przejść do poprzedniego rekordu listy, kliknij przycisk Znajdź poprzedni.

•	Aby ustalić warunki przeszukiwania lub kryteria porównawcze, kliknij przycisk Kryteria. Wprowadź kryteria do formularza danych. Aby znaleźć rekordy odpowiadające kryteriom, kliknij przycisk Znajdź następny lub przycisk Znajdź poprzedni. Aby powrócić do formularza danych bez poszukiwania rekordów odpowiadających ustalonym kryteriom, kliknij przycisk Formularz. Aby uzyskać więcej informacji na temat typów kryteriów porównawczych, kliknij przycisk [image].


Usuwanie rekordu z listy przy użyciu formularza danych

Ostrzeżenie   Po skasowaniu rekordu przy użyciu formularza danych nie można cofnąć usunięcia. Rekord zostaje trwale usunięty.

1	Kliknij komórkę listy.

2	W menu Dane kliknij polecenie Formularz.

Pokaż

3	Znajdź rekord, który chcesz usunąć.

Jak?

4	Kliknij przycisk Usuń.


Tworzenie mapy

Jeśli przycisk Mapa [image] nie jest widoczny, uruchom ponownie Program Instalacyjny, aby zainstalować program Microsoft Map. Aby uzyskać więcej informacji na temat instalacji programów grupy Office, kliknij przycisk [image].

1	Aby utworzyć mapę pokazującą cechy geograficzne i powiązane z nimi dane, zaznacz zakres komórek na arkuszu zawierającym dane geograficzne takie, jak państwa lub województwa. Aby uzyskać wskazówki na temat konfigurowania i zaznaczania danych w celu utworzenia mapy, kliknij przycisk [image].

Aby utworzyć mapę pokazującą tylko cechy geograficzne bez danych, nie zaznaczaj zakresu.

2	Kliknij przycisk Mapa  [image].

3	Przeciągnij na arkuszu prostokąt o dowolnym wymiarze i kształcie.

4	Zaznacz mapę, którą chcesz używać, jeśli pojawi się monit.

Uwaga   Aby uzyskać więcej informacji na temat pracy z mapami, mapami dołączonymi do programu Microsoft Map i mapami, które możesz kupić, kliknij dwa razy istniejącą mapę, a następnie kliknij polecenie Microsoft Map - tematy Pomocy w menu Pomoc.


Dodawanie danych do mapy

1	Aby dodać informację dla nowego regionu geograficznego, wstaw nowy wiersz w arkuszu, w zakresie komórek włączonych do mapy.

Jak?

Aby dodać nową kategorię informacji dla każdego regionu geograficznego, wstaw nową kolumnę w arkuszu, po prawej stronie kolumny zawierającej dane geograficzne (na przykład, nazwy państw lub województw).

Jak?

2	Wprowadź informacje do nowego wiersza lub kolumny

3	Jeśli w kroku 1 w arkuszu  została wstawiona kolumna, kliknij mapę dwa razy, a potem kliknij polecenie Dane w menu Wstaw. Następnie zaznacz wszystkie komórki zawierające dane geograficzne i wszystkie komórki zawierające nowe, wprowadzone dane.

Jeśli wstawiony został wiersz, program Microsoft Map automatycznie odświeży mapę.

Uwaga   Jeśli nowe dane nie ukazują się automatycznie na mapie, kliknij mapę dwa razy, a następnie upewnij się, że opcja Automatycznie w grupie Odświeżanie danych jest zaznaczona (menu Narzędzia, polecenie Opcje w programie Microsoft Map).


Uzyskiwanie pomocy na temat map

Aby uzyskać więcej informacji na temat pracy z mapami — na przykład, zmieniania kolorów i formatów wyświetlanych map, dodawania etykiet użytkownika lub zmieniania legend — zajrzyj do Pomocy programu Microsoft Map.

1	Kliknij dwa razy istniejącą mapę.

Aby uzyskać informacje na temat tworzenia map, kliknij przycisk [image].

2	W menu Pomoc kliknij polecenie Microsoft Map - tematy Pomocy.


Wskazówki na temat konfigurowania danych w celu utworzenia mapy

Podczas tworzenia mapy, pierwszym krokiem jest wprowadzenie i zaznaczenie danych, które chcesz wyświetlić.

•	Umieść informacje w kolumnach arkusza. Jedna kolumna musi zawierać dane geograficzne takie, jak nazwy państw lub województw.

•	Jeśli arkusz zawiera dodatkowe dane dla poszczególnych elementów mapy, jak np. dane sprzedaży dla każdego kraju, dołącz te dane do komórek zaznaczonych w celu utworzenia mapy.

•	Jeśli w górnej części kolumn znajdują się nagłówki, dołącz te nagłówki do zaznaczenia.

Wskazówki

•	Aby zobaczyć listę standardowych skrótów i pisowni dla cech map, zajrzyj do przykładowego skoroszytu Mapstats.xls w folderze Dane, w folderze, w którym zainstalowany jest program Microsoft Map.

•	Jeśli dane zawierają kody pocztowe takie, jak U.S. ZIP Codes, upewnij się, że są one sformatowane jako tekst, nie jako liczby. Sformatowanie kodów pocztowych jako tekst zapobiega usuwaniu zer, które mogą być częścią kodów pocztowych.


Łączenie i organizowanie powiązanych plików przy użyciu programu Office Binder

Jeśli zainstalowano pakiet Microsoft Office, możesz używać programu Office Binder — jak spinacza — aby złączyć powiązane ze sobą pliki. Na przykład, jeśli masz dokument programu Word, skoroszyt programu Microsoft Excel i slajd programu Power Point tworzące jeden raport, umieść je w spinaczu, aby pracować z nimi jednocześnie. Używając spinacza możesz wykonywać następujące czynności:

•	Sprawdzać pisownię.

•	Stosować taki sam styl.

•	Dodawać numery stron tak samo we wszystkich plikach (nazywanych sekcjami spinacza).

•	Drukować sekcje.

•	Pracować z pojedynczymi sekcjami.

•	Wyświetlać podgląd wydruku lub drukować pojedyncze sekcje spinacza, zaznaczone sekcje spinacza lub cały spinacz.

•	Drukować takie same nagłówki i stopki we wszystkich sekcjach spinacza lub tworzyć różne nagłówki i stopki dla każdej sekcji.

Aby utworzyć nowy spinacz, kliknij polecenie Nowy Spinacz w menu Plik  programu Office Binder albo po prostu ruchom program Office Binder. Gdy pracujesz w oknie programu Office Binder, lewe okienko pokazuje sekcje wchodzące w skład bieżącego spinacza, a prawe okienko pokazuje aktywną sekcję. Pliki dodawane do spinacza mogą być nowymi, pustymi lub istniejącymi plikami. Aby dodać istniejący plik do spinacza. przeciągnij plik z programu Eksplorator Windows do lewego okienka okna programu Office Binder lub kliknij polecenie Dodaj z pliku w menu Sekcja programu Office Binder.

Aby uruchomić program Office Binder, kliknij przycisk Start, wskaż folder Programy, a następnie kliknij program Microsoft Binder. Aby uruchomić program Office Binder w systemie Windows NT Workstation 3.51, kliknij polecenie Microsoft Office w menu Okno w Menedżerze Programów. Kliknij dwa razy ikonę Spinacz. Jeśli program Microsoft Binder lub ikona Spinacz nie są osiągalne, uruchom ponownie Program instalacyjny grupy Office, aby zainstalować program Office Binder. Aby uzyskać informacje na temat instalowania programów lub składników pakietu Office, kliknij przycisk [image].


Gdy uruchamiam program Microsoft Excel przy użyciu skrótu lub ikony, domyślny folder roboczy jest nieprawidłowy.

Jeśli uruchamiasz program Microsoft Excel przy użyciu skrótu, folder roboczy określony dla skrótu może nie być użyty. (Jest to położenie określone przez kliknięcie prawym przyciskiem myszy ikony skrótu, kliknięcie polecenia Właściwości w menu podręcznym i wpisanie położenia w polu Uruchom w na karcie Skrót.) Jeśli folder jest ustalony w polu Domyśle położenie pliku na karcie Ogólne w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia), program Microsoft Excel używa tego położenia jako folderu roboczego. Jeśli używasz systemu Windows NT Workstation 3.51, to położenie jest również używane zamiast położenia określonego dla ikony programu Microsoft Excel w polu Katalog roboczy w oknie dialogowym Właściwości elementu programu. Aby uzyskać informacje na temat zmiany domyślnego folderu roboczego, kliknij przycisk  [image].


Rejestrowanie grupy Microsoft Office lub programu Microsoft Excel
Rejestracja pakietu Microsoft Office lub programu Microsoft Excel

Jeśli posiadasz dostęp do modemu, a Twój pakiet Microsoft Office lub program Microsoft Excel nie został zarejestrowany podczas uruchamiania Programu instalacyjnego, to możesz zarejestrować program ponownie uruchamiając Program instalacyjny. Jeśli nie posiadasz dostępu do modemu lub jeśli używasz systemu Windows NT Workstation, wypełnij i wyślij kartę rejestracyjną dołączoną do programu.

Jeśli program był instalowany z sieciowego serwera plików lub z udostępnionego folderu, zapytaj administratora systemu, czy program został już zarejestrowany.

1	Zamknij wszystkie programy.

2	Jeśli pasek skrótów Office jest dostępny, kliknij polecenie Dodaj/usuń programy pakietu Office w menu Pasek skrótów Office  [image]. W polu Wybierz aplikację kliknij nazwę programu pakietu Office, który chcesz zarejestrować, a następnie kliknij przycisk OK.

Jeśli Pasek skrótów Office nie jest dostępny, wskaż polecenie Ustawienia w menu Start systemu Windows, a następnie kliknij program Panel sterowania. Kliknij dwukrotnie ikonę Dodaj/usuń programy. Na karcie Instaluj/Odinstaluj kliknij program grupy Office, który chcesz zarejestrować, a następnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

3	Kliknij przycisk Rejestracja zdalna

4	Postępuj zgodnie z instrukcjami ukazującymi się na ekranie.


Ustalanie domyślnego folderu roboczego, który ukazuje się w oknach dialogowych Otwórz i Zapisz jako

Gdy otwierasz okno dialogowe Otwórz lub Zapisz jako (menu Plik) po raz pierwszy po uruchomieniu programu Microsoft Excel, folder Moje Dokumenty jest domyślnym folderem roboczym, którego zawartość wyświetlona jest w oknie dialogowym. Folder Moje Dokumenty jest domyślnym folderem roboczym w każdym zainstalowanym programie pakietu Office. Dodatkowo, jeśli zainstalujesz Pasek skrótów Office, folder Moje Dokumenty będzie domyślnym folderem roboczym otwieranym przy pomocy przycisku Otwórz dokument pakietu Office z Paska skrótu pakietu Office oraz poprzez polecenie Otwórz dokument pakietu Office w menu Start systemu Windows. Jeśli używasz systemu Windows NT Workstation 3.51, domyślnym folderem roboczym jest katalog Osobisty.

Folder Moje Dokumenty jest umieszczony w katalogu głównym. Katalog Osobisty jest podkatalogiem katalogu systemu Windows NT Workstation. Foldery te są dobrym miejscem na przechowywanie dokumentów skoroszytów, prezentacji, baz danych i innych plików, z którymi pracujesz.

Jeśli domyślny folder roboczy dla pojedynczych programów nie został jeszcze zmieniony, można zmienić domyślny folder roboczy dla wszystkich programów grupy Office oraz dla przycisku i polecenia Otwórz dokument pakietu Office, zmieniając nazwę folderu "Moje dokumenty", przenosząc folder w nowe miejsce lub wykonując obie czynności na raz. Domyślny folder roboczy można zmienić tylko dla programu Microsoft Excel w obu systemach: Windows i Windows NT Workstation 3.51. Jednakże, nie można zmienić domyślnego folderu roboczego dla wszystkich programów pakietu Office w systemie Windows NT Workstation 3.51.

Co chcesz zrobić?

Zmienić domyślny folder roboczy dla pakietu Office

Zmienić domyślny folder roboczy tylko dla programu Microsoft Excel


Zmiana domyślnego folderu roboczego pakietu Office
Zmiana domyślnego folderu roboczego dla pakietu Office

1	Zapisz i zamknij wszystkie pliki pakietu Office, a następnie zamknij wszystkie programy pakietu Office.

2	Używając programu Eksplorator Windows przenieś lub skopiuj wszystkie pliki, do których chcesz mieć szybki dostęp, do folderu "Moje dokumenty".

3	Aby zmienić nazwę folderu "Moje dokumenty", kliknij folder "Moje dokumenty" prawym przyciskiem myszy w programie Eksplorator Windows, a następnie kliknij polecenie Zmień nazwę w menu podręcznym. Wpisz nową nazwę folderu i naciśnij klawisz ENTER.

4	Aby przenieść folder Moje Dokumenty, przeciągnij folder Moje Dokumenty do nowego miejsca w programie Eksplorator Windows.


Zmiana domyślnego folderu roboczego tylko dla programu Microsoft Excel

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

Pokaż

2	W polu Domyślne położenie plików wpisz ścieżkę dostępu do folderu, który chcesz wyświetlić jako domyślny folder roboczy.

Na przykład wpisz  c:\prace


Wyświetlanie książki online Praca z programem

Ta możliwość jest dostępna tylko jeśli pakiet Microsoft Office zainstalowany został z dysku CD-ROM.

•	Jeśli uruchomiony jest Pasek skrótów Office, kliknij przycisk Praca z programem  [image]  na pasku narzędzi Office.

•	Jeśli Pasek skrótów Office nie został zainstalowany, włóż dysk CD-ROM do stacji dysków CD-ROM lub połącz się z dyskiem sieciowym użytym do instalacji pakietu Office. Kliknij dwukrotnie folder Cdonline na płycie CD-ROM lub w folderze Microsoft Office w sieci, a następnie dwukrotnie kliknij plik Result97.htm.

Uwaga   Jeśli pakiet Office zainstalowany został z dysku CD-ROM, uruchomiony został Pasek skrótów pakietu Office i przycisk Praca z programem jest niedostępny, to ponownie uruchom Program instalacyjny, aby zainstalować opcje książki online Praca z programem. Aby uzyskać więcej informacji na temat instalowania programów lub składników pakietu Office, kliknij przycisk   [image].


Pasek skrótów pakietu Microsoft Office

Jeśli pakiet Microsoft Office został zainstalowany, możesz użyć Paska skrótów Microsoft Office, aby za jednym kliknięciem otrzymać dostęp do najczęściej używanych zasobów. Możesz szybko uruchomić nową plan budżetu, odszukać i otworzyć prezentację slajdów, przesłać wiadomość pocztą elektroniczną, zaplanować spotkanie lub utworzyć zadanie, notatkę, kontakt, lub wpis do dziennika w programie Microsoft Outlook.

Możesz przeciągnąć Pasek skrótów w dowolne miejsce na ekranie. Jeśli Pasek skrótów jest zadokowany, możesz go ukryć na czas, gdy nie jest używany, klikając polecenie Autoukrywanie w menu Pasek skrótów Office  [image]. Gdy zechcesz ponownie korzystać z Paska skrótu Office, wyświetl go wskazując krawędź ekranu, przy której jest zadokowany.

Aby szybko utworzyć dowolny typ pliku przy użyciu Paska skrótu Office — na przykład, Spinacz Office lub skoroszyt programu Microsoft Excel — kliknij przycisk Nowy dokument Office  [image]. Kliknij kartę zawierającą typ pliku, który chcesz utworzyć, a następnie kliknij dwukrotnie żądany plik lub szablon. Potrzebny program uruchomi się automatycznie.

Aby szybko wyszukiwać i otwierać pliki przy użyciu Paska skrótu Office, kliknij przycisk Otwórz dokument Office  [image], odszukaj żądany plik na liście folderu, a następnie kliknij go dwa razy.

Gdy używasz pakietu Microsoft Office po raz pierwszy, na pasku skrótu Office wyświetlany jest tylko pasek narzędzi Office. Aby wyświetlić dodatkowe przyciski na pasku narzędzi Office i dodatkowe paski narzędzi, kliknij polecenie Dostosuj w menu Pasek skrótów Office  [image]. Na przykład, aby wyświetlić pasek narzędzi Pulpit na pasku skrótu, kliknij pole wyboru Pulpit na karcie Narzędzia. Możesz następnie w łatwy sposób otwierać pliki i programy z pulpitu systemu Windows, nawet jeśli pulpit nie jest widoczny. Aby przejść do innego paska narzędzi Paska skrótu pakietu Office, kliknij ikonę reprezentującą ten pasek narzędzi. Aby wyświetlić nazwę przycisku lub paska narzędzi na Pasku skrótu Office, zatrzymaj wskaźnik myszy na przycisku lub pasku narzędzi, aż pojawi się nazwa.

Możesz także dodawać swoje własne paski narzędzi i przyciski. Aby dodać ostatnio używane pliki lub programy jako przyciski paska narzędzi, przeciągnij plik lub program na Pasek skrótów Office z okna programu Eksplorator Windows lub Mój komputer. W systemie Windows NT Workstation 3.51, przeciągnij plik z programu Menedżer plików na Pasek skrótów Office.

Jeśli Pasek skrótów Office nie jest osiągalny, uruchom program instalacyjny pakietu Office, aby go zainstalować. Po zainstalowaniu paska skrótu Office jest on skonfigurowany tak, aby uruchamiać się automatycznie przy uruchomieniu systemu Windows. Aby uzyskać więcej informacji na temat instalacji programu lub składnika pakietu Office, kliknij przycisk [image].


Zarządzanie czasem, kontaktami, zadaniami i wiadomościami z poziomu paska skrótów Office

Jeśli używasz programów Microsoft Office i program Microsoft Outlook został zainstalowany podczas instalacji pakietu Office, pasek narzędzi Office na pasku skrótu Office zapewnia sześć skrótów do najpopularniejszych środków programu Microsoft Outlook, uruchamianych pojedynczym kliknięciem.

Aby	Kliknij przycisk
Wysłać wiadomość pocztową z poziomu programu Outlook	Nowa wiadomość
Dodać nowy termin do Kalendarza w programie Outlook	Nowy termin
Dodać nowe zadanie do listy zadań w programie Outlook	Nowe zadanie
Utworzyć kontakt w programie Outlook	Nowy kontakt
Ręcznie zarejestrować czynności w Dzienniku w programie Outlook	Nowa pozycja dziennika
Utworzyć notatkę w programie Outlook	Nowa notatka


Program Microsoft Camcorder

Jeśli pakiet Office został zainstalowany z dysku CD-ROM, możesz zainstalować i używać programu Microsoft Camcorder, aby rejestrować działania, procedury i dźwięki wydawane przez komputer. Możesz zapisać nagranie jako film, który można następnie odtworzyć w programie Camcorder lub możesz zapisać film jako samodzielny program, który można wysłać do odtworzenia innym użytkownikom, nawet jeśli nie posiadają oni programu Camcorder. Na przykład, możesz użyć programu Camcorder, aby utworzyć samouczek komputerowy, który następnie możesz wysłać do różnych użytkowników, by z niego korzystali. Możesz skonfigurować właściwości nagrywanych filmów takie, jak klawisze używane do zatrzymania nagrywania, jakość nagrywanego dźwięku oraz czy program Camcorder ma być wyświetlany przed innymi otwartymi programami.

Pomimo, że nie możesz uruchomić programu Camcorder w systemie Microsoft Windows NT Workstation, możesz odtworzyć film zarejestrowany jako samodzielny program przy użyciu programu Camcorder.

Aby uzyskać informacje na temat programu Microsoft Camcorder, zajrzyj do Pomocy programu Microsoft Camcorder.

Uwaga   Jeśli nie posiadasz jeszcze zainstalowanego programu Microsoft Camcorder, włóż dysk CD-ROM Microsoft Office do stacji CD-ROM i uruchom Program instalacyjny programu Microsoft Camcorder. Aby to zrobić, kliknij dwukrotnie folder ValuePack na dysku CD-ROM, kliknij dwukrotnie folder MSCam, a następnie kliknij dwukrotnie program Camcordr.exe. Aby uruchomić program Microsoft Camcorder, kliknij przycisk Start systemu Windows, wskaż folder Programy, a następnie kliknij program Microsoft Camcorder.


Instalowanie lub usuwanie pojedynczych składników pakietu Microsoft Office lub programu Microsoft Excel

Jeśli pakiet Office lub program Microsoft Excel zostały zainstalowane z sieciowego serwera plików lub udostępnionego folderu, uruchom tę kopię programu instalacyjnego.

1	Zamknij wszystkie programy.

2	Kliknij przycisk Start systemu Windows, wskaż w menu polecenie Ustawienia, a następnie kliknij Panel sterowania.

3	Kliknij dwukrotnie ikonę Dodaj/usuń programy  [image].

4	Jeśli program Microsoft Excel został zainstalowany przy użyciu Instalatora pakietu Office, kliknij pole Microsoft Office na karcie Instaluj/Odinstaluj, a następnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

Jeśli został zainstalowany tylko program Microsoft Excel, kliknij pole Microsoft Excel na karcie Instaluj/Odinstaluj, a następnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

5	Postępuj zgodnie z instrukcjami ukazującymi się na ekranie.

Aby zlokalizować składniki w Programie instalacyjnym kliknij przycisk  [image].

Uwagi

•	Jeśli pakiet Microsoft Office lub program Microsoft Excel zostały zainstalowane z dysku CD-ROM i stacja CD-ROM miała przypisaną nową literę dysku po instalacji programu, uruchom ponownie Program instalacyjny z dysku CD-ROM. Jeśli jakiekolwiek pliki Office lub programu Microsoft Excel są używane z dysku CD-ROM, to musisz usunąć program i ponownie zainstalować pakiet Office lub program Microsoft Excel z dysku CD-ROM.

•	Aby dodać lub usunąć składniki pakietu Office lub programu Microsoft Excel w systemie Windows NT Workstation 3.51, uruchom Program instalacyjny programu Microsoft Excel lub Program instalacyjny pakietu Office w ten sam sposób jak przy pierwszej instalacji programu Microsoft Excel, a następnie postępuj zgodnie z poleceniami ukazującymi się na ekranie.


Program z pakietu Office nie chce się uruchomić.

Program z pakietu Office lub składnik może być nie zainstalowany, mógł zostać usunięty lub brak kilku plików niezbędnych do uruchomienia programu. Aby uzyskać informacje na temat instalacji programu lub składnika pakietu Office, kliknij przycisk  [image].

Jeśli współużytkowany program pakietu Office taki, jak Edytor równań został usunięty, a następnie ponownie zainstalowany i pojawia się komunikat błędu zgłaszający, że program nie może zostać odnaleziony podczas próby uruchomienia, to program może być nieprawidłowo zarejestrowany. Aby poprawnie zarejestrować współużytkowany program, wykonaj następujące czynności.

1	W menu Start systemu Windows, kliknij polecenie Uruchom.

2	W polu Otwórz, wpisz ścieżkę dostępu do Programu instalacyjnego programu Microsoft Excel lub pakietu Microsoft Office (znajdującego się na dysku CD-ROM, Dysk instalacyjny numer 1 lub na dysku sieciowym, z którego przeprowadzano instalację) z parametrami /y /r

Na przykład, wpisz d:\Setup /y /r

3	Kliknij przycisk OK.

Uwaga   W systemie Windows NT Workstation 3.51, kliknij polecenie Uruchom w menu Plik w oknie Menedżer plików lub Menedżer programów. W polu Polecenie wpisz ścieżkę dostępu do programu instalacyjnego z parametrami /y /r


Konfigurowanie drukarki domyślnej

Aby wykonać tę procedurę, musisz posiadać program konfiguracyjny drukarki. Aby uzyskać informacje na temat konfigurowania drukarki, kliknij przycisk  [image].

1	W menu Start sytemu Windows wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij polecenie Drukarki.

2	Kliknij dwukrotnie ikonę drukarki, którą chcesz używać jako drukarkę domyślną, a następnie kliknij polecenie Wybierz jako domyślną w menu podręcznym.

Jeśli przy poleceniu znajduje się znacznik, drukarka jest już skonfigurowana jako drukarka domyślna.

Uwaga   W systemie Windows NT Workstation 3.51 uruchom Panel sterowania systemu Windows i dwukrotnie kliknij ikonę Drukarki. Na pasku narzędzi Menedżer wydruku kliknij drukarkę w polu Drukarka domyślna.


Konfigurowanie nowej drukarki

Aby uzyskać informacje na temat konfigurowania nowej drukarki w systemie Windows NT Workstation 3.51, zajrzyj do dokumentacji systemu Windows NT Workstation.

1	W menu Start systemu Windows wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij program Drukarki.

2	Kliknij dwukrotnie ikonę Dodaj drukarkę  [image].

3	Postępuj zgodnie z instrukcjami kreatora Dodaj drukarkę.

Jeśli chcesz wydrukować stronę testową, upewnij się, że drukarka jest włączona i gotowa do druku.

Wskazówka   Jeśli chcesz używać udostępnionej drukarki sieciowej, kliknij dwukrotnie ikonę Otoczenie sieciowe na pulpicie systemu Windows, aby skonfigurować drukarkę. Kliknij dwukrotnie komputer podłączony do udostępnionej drukarki. Kliknij ikonę drukarki, a następnie kliknij polecenie Instaluj w menu Plik.


Wyświetlanie stanu drukowania drukarki i plików podczas drukowania

•	Kliknij dwukrotnie ikonę drukarki ukazującą się obok zegara, po prawej stronie paska zadań systemu Windows.

Podczas drukowania pliku, ikona drukarki znika.

Uwaga   W systemie Windows NT Workstation 3.51 uruchom Panel sterowania systemu Windows, a następnie dwukrotnie kliknij ikonę Drukarki, Kliknij okno dla drukarki której stan chcesz wyświetlić.


Wysyłanie faksu

Aby wykonać tą procedurę, musisz mieć zainstalowane urządzenie faksujące i obsługujące je oprogramowanie.

1	Utwórz lub otwórz skoroszyt, który chcesz przesłać faksem.

2	W menu Plik kliknij polecenie Drukuj.

3	W polu Nazwa kliknij sterownik urządzenia faksującego.

4	Wybierz inne opcje drukowania i naciśnij przycisk OK.


Usuwanie pliku

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij dysk lub folder zawierający plik, który chcesz usunąć.

3	Na liście folderów klikaj dwukrotnie foldery dopóki nie otworzysz folderu zawierającego żądany plik.

Jeśli nie możesz odnaleźć pliku na liście folderów, wyszukaj go.

Jak?

4	Prawym przyciskiem myszy kliknij plik, który chcesz usunąć, a następnie kliknij polecenie Usuń w menu podręcznym.


Zmiana nazwy pliku

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij dysk lub folder zawierający plik, którego nazwę chcesz zmienić.

3	Na liście folderów klikaj dwukrotnie foldery dopóki nie otworzysz folderu zawierającego żądany plik.

Jeśli nie możesz odnaleźć pliku na liście folderów, wyszukaj go.

Jak?

4	Prawym przyciskiem myszy kliknij plik, którego nazwę chcesz zmienić, a następnie kliknij polecenie Zmień nazwę w menu podręcznym.

5	Wpisz nową nazwę i naciśnij klawisz ENTER.


Kopiowanie pliku

Aby uzyskać informacje na temat kopiowania plików w systemie Windows NT Workstation 3.51, zajrzyj do dokumentacji systemu Windows NT Workstation.

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij dysk lub folder zawierający plik, który chcesz skopiować.

3	Na liście folderów klikaj dwukrotnie foldery dopóki nie otworzysz folderu zawierającego żądany plik.

Jeśli nie możesz odnaleźć pliku na liście folderów, wyszukaj go.

Jak?

4	Prawym przyciskiem myszy kliknij plik, który chcesz skopiować, a następnie kliknij polecenie Kopiuj w menu podręcznym.

5	W polu Przeglądaj kliknij dysk lub folder, do którego chcesz skopiować plik.

6	Na liście folderów klikaj dwukrotnie foldery dopóki nie otworzysz folderu, do którego chcesz skopiować plik.

7	Prawym przyciskiem myszy kliknij listę folderów (upewnij się, że żaden plik nie jest zaznaczony), a następnie kliknij polecenie Wklej w menu podręcznym.

Jeśli na liście folderów jest zaznaczony plik, polecenie Wklej nie jest dostępne.


Przenoszenie pliku

Aby uzyskać informacje na temat przenoszenia pliku w systemie Windows NT Workstation 3.51, zajrzyj do dokumentacji systemu Windows NT Workstation.

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij dysk lub folder zawierający plik, który chcesz przenieść.

3	Na liście folderów klikaj dwukrotnie foldery dopóki nie otworzysz folderu zawierającego plik, który chcesz przenieść.

Jeśli nie możesz odnaleźć pliku na liście folderów, wyszukaj go.

Jak?

4	Prawym przyciskiem myszy kliknij plik, który chcesz przenieść, a następnie kliknij polecenie Wytnij w menu podręcznym.

5	W polu Przeglądaj kliknij dysk lub folder, do którego chcesz przenieść plik.

6	Na liście folderów klikaj dwukrotnie foldery dopóki nie otworzysz folderu, do którego chcesz przenieść plik.

7	Prawym przyciskiem myszy kliknij listę folderów (upewnij się, że żaden plik nie jest zaznaczony), a następnie kliknij polecenie Wklej w menu podręcznym.

Jeśli na liście folderów zaznaczony jest plik, polecenie Wklej nie jest dostępne.


Drukowanie tematu Pomocy

1	W oknie tematu Pomocy kliknij przycisk Opcje.

2	Kliknij polecenie Drukuj temat.


Zmiana wielkości czcionki w temacie Pomocy

1	W oknie tematu Pomocy kliknij przycisk Opcje.

2	Wskaż menu Czcionka, a następnie kliknij Mała, Normalna lub Duża.

Uwaga   Gdy zmieniasz rozmiar czcionki, ma to wpływ tylko na aktualnie używany plik Pomocy.


Automatyczne uruchamianie programu Microsoft Excel podczas włączania komputera
Automatyczne uruchamianie programu Microsoft Excel podczas włączenia komputera

Aby uzyskać informacje na temat automatycznego uruchamiania programu Microsoft Excel podczas włączenia komputera w systemie Windows NT Workstation 3.51, zajrzyj do dokumentacji systemu Windows NT Workstation.

1	W menu Start systemu Windows wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij polecenie Pasek zadań.

2	Kliknij kartę Programy menu start, a następnie kliknij przycisk Dodaj.

3	Kliknij przycisk Przeglądaj.

4	W polu Przeglądaj kliknij dysk lub folder, w którym zainstalowany jest program Microsoft Excel.

5	Na liście folderów klikaj dwukrotnie folderu dopóki nie otworzysz folderu zawierającego program Microsoft Excel.

6	Kliknij dwukrotnie plik Excel.exe, a następnie kliknij przycisk Dalej.

7	Na liście folderów kliknij folder Autostart, a następnie kliknij przycisk Dalej.

8	W polu Wybierz nazwę dla skrótu wpisz nazwę dla skrótu, na przykład Microsoft Excel i kliknij przycisk Koniec.


Minimalizowanie okna skoroszytu

•	Kliknij przycisk Minimalizuj  [image]  na pasku menu lub pasku tytułowym aktywnego skoroszytu.

Okno skoroszytu zostanie wyświetlone jako ikona w lewym-dolnym rogu okna programowego.

Uwaga   Jeśli klikniesz przycisk Minimalizuj  [image]  na pasku tytułowym programu, okno programowe zostanie wyświetlone jako przycisk na pasku zadań systemu Windows.


Przywracanie zminimalizowanego okna skoroszytu
Przywracanie zmniejszonego okna skoroszytu

•	W menu Okno kliknij nazwę skoroszytu, który chcesz przywrócić.

Wskazówka   Aby szybko przywrócić widoczny zmniejszony skoroszyt, kliknij dwukrotnie zmniejszony skoroszyt.


Rozmieszczanie ikon zminimalizowanych skoroszytów w oknie programu Microsoft Excel
Rozmieszczanie ikon zmniejszonych skoroszytów w oknie programu Microsoft Excel

•	W menu Okno kliknij polecenie Uporządkuj ikony.

Zmniejszone skoroszytu są uporządkowane od lewej do prawej wzdłuż dolnej części okna programu Microsoft Excel.

Uwaga   Polecenie Uporządkuj ikony jest dostępne tylko wtedy, gdy wszystkie okna skoroszytów są zmniejszone lub jeśli klikniesz ikonę zmniejszonego skoroszytu.


Minimalizowanie wszystkich okien programów pulpitu Windows
Minimalizowanie wszystkich okien programów pulpitu systemu Windows

Ta procedura nie ma zastosowania w systemie Windows NT Workstation 3.51.

•	Prawym przyciskiem myszy kliknij tło paska zadań systemu Windows, a następnie kliknij polecenie Minimalizuj wszystkie okna w menu podręcznym.


Konfigurowanie rozdzielczości ekranu, aby pokazać więcej lub mniej na ekranie
Ustawianie rozdzielczości ekranu, aby pokazać więcej lub mniej na ekranie

Monitor i karta graficzna określają, czy możesz zmienić rozdzielczość ekranu.

1	W menu Start systemu Windows wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij polecenie Panel sterowania.

2	Kliknij dwukrotnie ikonę Ekran  [image].

3	Kliknij kartę Ustawienia.

4	W obszarze Obszar pulpitu przeciągnij suwak, aby zmienić rozdzielczość ekranu.

Uwaga   W systemie Windows NT Workstation 3.51 kliknij dwukrotnie ikonę Panel sterowania w grupie głównej i oknie Menedżera programów. Kliknij dwukrotnie ikonę Ekran, a następnie przeciągnij suwak w obszarze Obszar pulpitu, aby zmienić rozdzielczość ekranu.


Udostępnianie innym skoroszytów znajdujących się na dysku twardym

Aby uzyskać informacje na temat udostępniania skoroszytów znajdujących się na Twoim dysku twardym w systemie Windows NT Workstation 3.51, zajrzyj do dokumentacji systemu Windows NT Workstation.

1	W menu Start systemu Windows wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij polecenie Panel sterowania.

2	Kliknij dwukrotnie ikonę Sieć  [image].

3	Na karcie Konfiguracja kliknij przycisk Udostępnianie plików i drukarek.

4	Zaznacz pole wyboru Chcę mieć możliwość udostępnienia innym moich plików i kliknij dwa razy przycisk OK.

5	Kliknij dwukrotnie ikonę Mój komputer na pulpicie systemu Windows, a następnie przenieś lub skopiuj skoroszytu, który chcesz udostępnić do pustego folderu zawierającego inne skoroszyty, które chcesz udostępnić.

6	W oknie Mój komputer kliknij dwukrotnie ikonę reprezentującą dysk, na którym znajduje się skoroszyt, który chcesz udostępnić.

7	Prawym przyciskiem myszy kliknij folder zawierający skoroszyt, który chcesz udostępnić, a następnie kliknij polecenie Udostępnianie w menu podręcznym.

8	Na karcie Udostępnienie kliknij przycisk Udostępniony jako.

Aby zidentyfikować udostępniony folder  w sieci, możesz użyć bieżącej nazwy folderu lub wprowadzić inną nazwę w polu Nazwa udostępnienia. Aby dołączyć dłuższy opis folderu, wprowadź komentarz w polu Komentarz

9	Jeśli używasz kontroli dostępu na poziomie użytkownika, kliknij przycisk Dodaj, aby zaznaczyć nazwiska, którym chcesz udostępnić skoroszyt.

Jeśli używasz kontroli dostępu na poziomie udziału, zaznacz typ dostępu dla folderu zawierającego skoroszyt, który chcesz udostępnić.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania   [image], a następnie kliknij opcję.

Wskazówki

•	Używając powyższej metody, można także udostępnić dysk.

•	Jeśli chcesz, aby inni użytkownicy mogli równocześnie pracować z tym samym skoroszytem, to możesz utworzyć udostępniony skoroszyt. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij przycisk  [image].


Wyświetlanie plików wszystkich typów i rozszerzeń nazw plików

1	W oknie Mój komputer lub Eksplorator Windows otwórz folder, którego pliki chcesz wyświetlić.

2	W menu Widok kliknij polecenie Opcje.

3	Aby zobaczyć pliki wszystkich typów, kliknij opcję Pokaz wszystkie pliki na karcie Widok.

Aby zobaczyć wszystkie rozszerzenia nazw plików, na karcie Widok wyczyść pole wyboru Ukryj rozszerzenia plików MS-DOS dla zarejestrowanych typów plików.

Uwaga   Aby wyświetlić pliki wszystkich typów w systemie Windows NT Workstation 3.51, uruchom program Menedżer plików systemu Windows. W menu Widok kliknij polecenie Według typu, a następnie zaznacz pola wyboru Programy, Dokumenty, Inne pliki i Pokaż pliki ukryte/systemowe.


Zmiana programu uruchamianego podczas otwierania pliku

Wiele typów plików w systemie Windows jest zarejestrowanych do otwierania przez określony program. Na przykład, Notatnik uruchamia się, gdy klikniesz dwukrotnie plik tekstowy. Możesz zmienić program uruchamiany, gdy otwierasz plik.

Aby uzyskać informacje na temat zmiany programu uruchamianego podczas otwierania pliku w systemie Windows NT Workstation 3.51, zajrzyj do dokumentacji systemu.

1	W oknie Mój komputer lub Eksplorator Windows kliknij menu Widok, a następnie kliknij polecenie Opcje.

2	Kliknij kartę Typy plików.

3	W polu Typy zarejestrowanych plików kliknij typ pliku, który chcesz otwierać przy użyciu innego programu.

4	Kliknij przycisk Edytuj.

5	W polu Akcje kliknij akcję Open.

6	Kliknij przycisk Edytuj.

7	W polu Aplikacja używana do wykonania akcji wpisz ścieżkę dostępu do programu, który chcesz używać do otwierania plików zaznaczonego typu, albo kliknij przycisk Przeglądaj, aby wybrać ścieżkę dostępu z listy folderów.

Uwaga   Nie wszystkie zarejestrowane typy plików maja przypisane zdarzenie Otwórz.


Uruchamianie programu Microsoft Excel bez uruchamiania automatycznych makr

Automatyczne makra są zaprojektowane tak, aby były uruchamiane w momencie uruchomienia programu Microsoft Excel.

•	Przytrzymaj wciśnięty klawisz SHIFT podczas uruchamiania programu Microsoft Excel.

Uwaga   Jeśli uruchamiasz program Microsoft Excel z poziomu paska skrótu Office, kliknij przycisk Microsoft Excel na pasku skrótu Office i natychmiast wciśnij klawisz SHIFT i przytrzymaj go podczas uruchamiania programu Microsoft Excel.


Wpisywanie ˘, Ł, Ą, ® i innych znaków nie umieszczonych na klawiaturze

1	W menu Start systemu Windows wskaż folder Programy, wskaż folder Akcesoria, a następnie kliknij program Tablica znaków.

W systemie Windows NT Workstation 3.51 otwórz grupę Akcesoria i oknie Menedżer programów, a następnie kliknij dwukrotnie ikonę programu Tablica znaków.

Jeśli program Tablica znaków nie jest osiągalny, zajrzyj do Pomocy systemu Windows, aby uzyskać informacje na temat instalowania komponentów sytemu Windows.

2	W polu Czcionka zaznacz czcionkę zawierającą żądany znak.

3	Kliknij żądany znak w kratce znaku.

4	kliknij przycisk Wybierz, a następnie kliknij przycisk Kopiuj.

Możesz wybrać i skopiować więcej niż jeden znak.

5	Przejdź do skoroszytu i ustaw punkt wstawiania w miejscu, w którym chcesz wkleić znak.

6	Kliknij przycisk Wklej   [image].

Jeśli znak wygląda inaczej niż ten, który został wybrany, zaznacz go i zastosuj tą samą czcionkę, która została wybrana w programie Tablica znaków.

Wskazówka   Tablica znaków pokazuje skrót klawiaturowy, który możesz użyć w programie Microsoft Excel, aby wstawić wybrany znak. Jeśli skrót klawiaturowy zawiera klawisze numeryczne, użyj żądanych klawiszy na klawiaturze numerycznej zamiast klawiszy głównego obszaru klawiatury.


Klawisze obsługi menu

Aby	Naciśnij
Wyświetlić menu podręczne	SHIFT+F10
Uaktywnić pasek menu	F10 lub ALT
Wyświetlić menu ikony programu (na pasku tytułowym programu)	ALT+ SPACJA
Zaznaczyć następne lub poprzednie polecenie lub podmenu	STRZAŁKA W DÓŁ lub STRZAŁKA W GÓRĘ (przy widocznym menu lub podmenu)
Zaznaczyć menu po lewej lub prawej stronie lub przy widocznym podmenu przełączać pomiędzy menu głównym i podmenu.	STRZAŁKA W LEWO lub STRZAŁKA W PRAWO
Zaznaczyć pierwsze lub ostatnie polecenie w menu lub podmenu	HOME lub END
Zamknąć widoczne menu i podmenu w tym samym czasie	ALT
Zamknąć widoczne menu lub przy widocznym podmenu, zamknąć tylko podmenu	ESC
Wskazówka   Przy użyciu klawiatury można wybrać każde polecenie paska menu lub widocznego paska narzędzi. Naciśnij klawisz ALT, aby zaznaczyć pasek menu. (Aby następnie zaznaczyć pasek narzędzi, naciśnij klawisze CTRL+TAB; powtarzaj czynność dopóki żądany pasek narzędzi nie będzie zaznaczony.) Naciśnij podkreślona literę nazwy menu zawierającego żądane polecenie. W wyświetlonym menu naciśnij podkreśloną literę nazwy żądanego polecenia.


Klawisze obsługi pasków narzędzi

Aby na pasku narzędzi	Naciśnij
Uaktywnić pasek menu	F10 lub ALT
Zaznaczyć następny lub poprzedni pasek narzędzi	CTRL+TAB lub CTRL+SHIFT+TAB
Zaznaczyć następny lub poprzedni przycisk lub menu na pasku narzędzi	TAB lub SHIFT+TAB (gdy pasek narzędzi jest aktywny)
Otworzyć zaznaczone menu	ENTER
Wykonać czynności przypisane do zaznaczonego przycisku	ENTER
Wprowadzić tekst do zaznaczonego pola tekstowego	ENTER
Zaznaczyć opcję na polu rozwijalnej listy lub rozwijalnego menu na przycisku	Klawisze strzałek, aby przechodzić pomiędzy opcjami na liście lub menu; ENTER, aby zaznaczyć żądaną opcję (gdy rozwijalna lista jest zaznaczona)


Klawisze obsługi okien i okien dialogowych

W oknie, aby	Naciśnij
Przejść do następnego programu	ALT+TAB
Przejść do poprzedniego programu	ALT+SHIFT+TAB
Wyświetlić menu Start sytemu Windows	CTRL+ESC
Zamknąć okno aktywnego skoroszytu	CTRL+W
Przywrócić okno aktywnego skoroszytu	CTRL+F5
Przejść do okna następnego skoroszytu	CTRL+F6
Przejść do okna poprzedniego skoroszytu	CTRL+SHIFT+F6
Wykonać polecenie Przenieś (menu ikony skoroszytu, pasek menu)	CTRL+F7
Wykonać polecenie Rozmiar (menu ikony skoroszytu, pasek menu)	CTRL+F8
Zmniejszyć okno skoroszytu do ikony	CTRL+F9
Powiększyć lub przywrócić okno skoroszytu	CTRL+F10
Zaznaczyć folder w oknie dialogowym Otwórz lub Zapisz jako (menu Plik)	ALT+0, aby zaznaczyć listę folderów; klawisze strzałek, aby zaznaczyć folder
Wybrać przycisk paska narzędzi w oknie dialogowym Otwórz lub Zapisz jako (menu Plik)	ALT+ numer (1 jest przyciskiem pierwszym po lewej, 2 jest przyciskiem następnym, itd.)
Uaktualnić pliki widoczne w oknie dialogowym Otwórz lub Zapisz jako (menu Plik)	F5
W oknie dialogowym, aby	Naciśnij
Przejść do następnej karty okna dialogowego	CTRL+TAB lub CTRL+PAGE DOWN
Przejść do poprzedniej karty okna dialogowego	CTRL+SHIFT+TAB lub CTRL+PAGE UP
Przejść do następnej opcji lub grupy opcji	TAB
Przejść do poprzedniej opcji lub grupy opcji	SHIFT+TAB
Przełączać pomiędzy opcjami w polu aktywnej rozwijalnej listy lub pomiędzy opcjami grupy opcji	Klawisze strzałek
Wykonać czynności przypisane do przycisku (przycisk z kropkowanym obramowaniem) albo zaznaczyć lub wyczyścić aktywne pole wyboru	KLAWISZ SPACJI
Przejść do opcji w polu rozwijalnej listy	Klawisz pierwszej litery nazwy żądanej opcji (gdy pole rozwijalnej listy jest zaznaczone)
Wybrać opcję albo zaznaczyć lub wyczyścić pole wyboru	ALT+ litera, gdzie litera jest klawiszem podkreślonej litery w nazwie opcji
Otworzyć pole zaznaczonej rozwijalnej listy	ALT+STRZAŁKA W DÓŁ
Zamknąć pole zaznaczonej rozwijalnej listy	ESC
Wykonać czynności przypisane domyślnemu przyciskowi okna dialogowego (przycisk z pogrubionym obramowaniem — często przycisk OK)	ENTER
Anulować polecenie i zamknąć okno dialogowe	ESC
W polu tekstowym, aby	Naciśnij
Przejść do początku tekstu	HOME
Przejść na koniec tekstu	END
Przejść o jeden znak w lewo lub prawo	STRZAŁKA W LEWO lub STRZAŁKA W PRAWO
Przejść o jedno słowo na lewo lub prawo	CTRL+STRZAŁKA W LEWO lub CTRL+STRZAŁKA W PRAWO
Znaczyć od punktu wstawiania do początku tekstu	SHIFT+HOME
Zaznaczyć od punktu wstawiania do końca tekstu	SHIFT+END
Zaznaczyć lub anulować zaznaczenie o jeden znak w lewo	SHIFT+STRZAŁKA W LEWO
Zaznaczyć lub anulować zaznaczenie o jeden znak w prawo	SHIFT+STRZAŁKA W PRAWO
Zaznaczyć lub anulować zaznaczenie o jedno słowo w lewo	CTRL+SHIFT+STZRAŁKA W LEWO
Zaznaczyć lub anulować zaznaczenie o jedno słowo w prawo	CTRL+SHIFT+STRZAŁKA W PRAWO


Wyświetlanie lub ukrywanie listy ostatnio używanych skoroszytów w menu Plik

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

Pokaż

2	Zaznacz lub wyczyść pole wyboru Lista ostatnio używanych plików.

Aby zmienić liczbę plików wymienionych na liście menu, wybierz ilość pozycji.

Uwaga   Na liście menu Plik wyświetlane są tylko te pliki, które zostały otwarte i zapisane po zaznaczeniu pola wyboru.


Wyświetlenie wszystkich okien pulpitu Windows

•	Prawym przyciskiem myszy kliknij tło paska zadań systemu Windows, a następnie kliknij polecenie Sąsiadująco w poziomie lub Sąsiadująco w pionie w menu podręcznym.

W systemie Windows NT Workstation 3.51 naciśnij klawisze , aby wyświetlić Listę zadań. Kliknij przycisk Kaskada lub przycisk Sąsiadująco, aby wyświetlić wszystkie okna w żądany sposób.


Dodawanie języka lub układu klawiatury

Układy klawiatury różnią się, aby zapewnić specjalne znaki i symbole używane w różnych językach. To wpływa na znaki ukazujące się przy wciśnięciu klawisza klawiatury. Po zmianie języka klawiatury, znaki ukazujące się na ekranie mogą nie odpowiadać znakom nadrukowanym na klawiaturze.

1	W menu Start systemu Windows wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij polecenie Panel sterowania.

2	Kliknij dwukrotnie ikonę Klawiatura  [image].

3	Kliknij kartę Język.

4	Kliknij przycisk Dodaj.

5	W polu Język kliknij żądany język, a następnie kliknij przycisk OK.

6	Zaznacz pole wyboru Włącz wskaźnik na pasku zadań.

Wskazówki

•	Jeśli pole wyboru Pokaż wskaźnik na pasku zadań jest zaznaczone i są zainstalowane dwa lub więcej języki, to  wskaźnik reprezentujący domyślny język ukazuje się na pasku zadań systemu Windows. Aby szybko przełączać pomiędzy językami, kliknij wskaźnik, a następnie kliknij język, który chcesz używać

•	Możesz także użyć klawiszy skrótu, aby przełączać pomiędzy językami podczas pisania. Zaznacz jedną z opcji Przełącznik języków na karcie Język, aby używać klawiszy skrótu.


Instalowanie obsługi wielojęzykowej
Instalowanie obsługi wielu języków

1	W menu Start systemu Windows wskaż polecenie Ustawienia, a następnie wybierz Panel sterowania.

2	Kliknij dwukrotnie ikonę Dodaj/usuń programy  [image].

3	Kliknij kartę Instalator Windows.

4	W polu Składniki kliknij pozycję Obsługa wielu języków, a następnie kliknij przycisk Szczegóły.

5	Zaznacz pola wyboru przy języku lub językach, których chcesz używać


Przenoszenie plików pomiędzy systemem Windows i komputerem Macintosh

Komputer Macintosh musi posiadać wersję 7.5 systemu lub nowszą i być wyposażony w stację dysków współpracującą z programem Macintosh PC Exchange.

1	Zapisz plik systemu Windows na dyskietce 3,5-cala lub dysku CD-ROM.

2	Włóż dyskietkę do stacji dysków w komputerze Macintosh.

3	Skopiuj pliki bezpośrednio do komputera Macintosh.

Uwaga   Jeśli masz dostęp do udostępnionego miejsca w sieci podłączonego do obu komputerów osobistych, pracujących w systemie Windows, jak i komputerów Macintosh, to możesz umieścić plik w sieci i otworzyć go przy użyciu komputera dowolnego typu. Możesz także w łatwy sposób przenosić pliki pomiędzy systemem Windows i komputerem Macintosh jeśli masz dostęp do serwera systemu Windows NT, który jest skonfigurowany do Usług dla komputerów Macintosh. Aby uzyskać więcej informacji, zajrzyj do dokumentacji systemu Windows NT.


Dodawanie nazwisk i adresów z programu Microsoft Excel do listy kontaktów programu Outlook

1	Zamknij skoroszyt zawierający listę nazwisk i adresów.

2	Uruchom program Microsoft Outlook.

3	W menu Plik programu Outlook kliknij polecenie Import i Eksport.

4	Kliknij przycisk Importuj z programu Schedule+ lub innego programu lub pliku.

5	Postępuj zgodnie z instrukcjami kreatora Import i Eksport.


Dodawanie nazwisk i adresów z listy kontaktów programu Outlook do skoroszytu Microsoft Excel

1	Uruchom program Microsoft Outlook.

2	W menu Plik kliknij Import i Eksport.

3	Kliknij przycisk Eksport do pliku.

4	Postępuj zgodnie z instrukcjami kreatora Import i Eksport.


Ułatwienia dla niepełnosprawnych
Ułatwienia dla ludzi niepełnosprawnych

Program Microsoft Excel zawiera środki ułatwiające ludziom niewidomym lub mającym poważną wadę wzroku czytanie oraz pomagające tym, którzy maja trudności z pisaniem. Ludzie niepełnosprawni mogą skorzystać z następujących środków:

•	Możesz zmienić powiększenie wyświetlanego skoroszytu.

•	Program Microsoft Excel może poprawiać najczęściej pojawiające się błędy ortograficzne, gramatyczne i pisowni podczas pracy i automatycznie uzupełniać kolejne zapisy w kolumnie, gdy wpiszesz kilka znaków identyfikacyjnych.

•	Możesz utworzyć pasek narzędzi zawierający najczęściej używane przyciski i menu. Możesz także powiększyć przyciski paska narzędzi i połączyć powiązane przyciski w grupy.

•	Możesz wyświetlić i wydrukować listę wszystkich dostępnych klawiszy skrótu.

•	Jeśli posiadasz urządzenie wskazujące Microsoft IntelliMouse, to możesz przewijać i zmieniać powiększenie bezpośrednio przy użyciu myszy. Na przykład, możesz automatycznie przewinąć do końca dokumentu tylko jednym kliknięciem przycisku myszy bez użycia klawiatury.

Uwagi   Dodatkowe informacje można uzyskać w firmie Microsoft.

•	Więcej wyczerpujących informacji o usługach firmy Microsoft dla ludzi upośledzonych jest dostępnych w dodatku w drukowanej książce Praca z programem dołączonej do Office 97. Na przykład, znajdziesz informacje na temat kontaktowania się ludzi głuchych lub mających kłopoty ze słuchem z Microsoft Sales i Information Center lub Microsoft Support Network. Znajdziesz także informacje na temat otrzymywania dokumentacji z Recording for the Blind, Inc., dla ludzi mających kłopoty z czytaniem lub nie umiejących radzić sobie z drukowaną dokumentacją, Ten dodatek opisuje także sprzęt i oprogramowanie innych producentów, ułatwiające używanie komputerów osobistych ludziom upośledzonym oraz zawiera listę organizacji, w których można uzyskać dodatkowe informacje.

•	Jeśli używasz systemu Windows 95, możesz ustawić lub zmienić opcje ułatwień. Na przykład, funkcja PrzyciskiMyszy pozwala używać klawiatury numerycznej do przesuwania kursora i klikania, klikania dwukrotnego i przeciągania. W menu Start systemu Windows wskaż polecenia Ustawienia, a następnie kliknij polecenie Panel sterowania. Kliknij dwukrotnie polecenie Opcje systemu ułatwienie, kliknij żądaną kartę, a następnie zaznacz żądane opcje. Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij opcję.

•	Jeśli masz  dostęp do sieci WWW, możesz dowiedzieć się, jak  korzystać z ułatwień dostępu zawartych w systemach operacyjnych Microsoft Windows 95, Windows 3.1, Windows NT Workstation i MS-DOS oraz w programie Microsoft Internet Expolorer. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij przycisk  [image].

Jeśli nie masz dostępu do sieci WWW ze swojego komputera, to możesz dotrzeć do tych informacji z przy użyciu innego komputera podłączonego do sieci WWW — na przykład, z komputera w bibliotece publicznej. Te informacje znajdują się pod adresem http://www.microsoft.com/windows/enable/

Co chcesz zrobić?

Powiększyć lub zredukować ekran

Poprawiać ortografię i błędy pisowni podczas pisania

Szybko wypełniać powtarzające się zapisy w kolumnie

Utworzyć pasek narzędzi

Powiększyć przyciski paska narzędzi

Połączyć powiązane przyciski i menu w grupy na pasku narzędzi

Dodać przycisk do paska narzędzi

Dodać polecenie do menu

Zmienić paletę kolorów używaną w skoroszycie

Pracować w programie Microsoft Excel przy użyciu klawiszy skrótów

Przewijać i powiększać arkusz programu Microsoft Excel przy użyciu urządzenia wskazującego Microsoft IntelliMouse


Rozdzielanie tekstu pomiędzy komórki

1	Zaznacz obszar komórek zawierających tekst.

Obszar może zawierać dowolną liczbę wierszy, ale nie więcej niż na jedną kolumnę.

2	W menu Dane kliknij polecenie Tekst jako kolumny.

3	Postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora konwersji tekstu na kolumny, aby określić sposób w jaki chcesz podzielić tekst na kolumny.


Używanie urządzeń wskazujących typu pióro w programie Microsoft Excel

Aby używać pióra w programie Microsoft Excel, należy skonfigurować rozszerzenia Pen Computing w systemie Microsoft Windows. Aby uzyskać więcej informacji, zajrzyj do dokumentacji dołączonej do urządzenia.

Aby	Zrób to
Wyświetlić menu podręczne	Naciśnij przycisk Barrel na piórze, a następnie naciśnij element, dla którego chcesz zobaczyć menu podręczne.
Skopiować zaznaczony obiekt lub komórki	Naciśnij przycisk Barrel na piórze, a następnie naciśnij i przeciągnij obiekt lub ramkę zaznaczenia, którą chcesz skopiować.
Przenieść obiekty lub komórki	Naciśnij i przeciągnij obiekt.
Skopiować dane do obszaru sąsiadujących komórek	Naciśnij przycisk Barrel na piórze, a następnie naciśnij i przeciągnij uchwyt wypełnienia.
Rozszerzyć szereg liczb lub dat	Naciśnij i przeciągnij uchwyt wypełnienia.
Ograniczyć rozpoznawanie pióra do cyfr i znaków przestankowych	Kliknij przycisk Rozpoznawaj cyfry [image]. Aby użyć przycisku Rozpoznawaj cyfry [image], musisz umieścić go na pasku narzędzi. Aby uzyskać więcej informacji na temat dodawania przycisków do pasków narzędzi, kliknij przycisk [image].


Ustawienia wpisane w oknie dialogowym Formatowanie warunkowe są teraz puste.

Bieżące zaznaczenie może zawierać komórki, które posiadają dwa lub więcej typów formatowania warunkowego. Okno dialogowe może wyświetlać tylko jeden zbiór kryteriów formatowania warunkowego i formatów komórki jednocześnie.

Zaznacz inne komórki sprawdź konfigurację ponownie. Aby uzyskać więcej informacji na temat wyszukiwania w arkuszu wszystkich komórek mających takie same formaty warunkowe, kliknij przycisk [image].


Komunikat wskazuje, że ścieżka dostępu do bazy danych jest nieprawidłowa
Komunikat sygnalizuje, że ścieżka dostępu do bazy danych jest nieprawidłowa

Jeśli baza danych znajduje się w udostępnionym katalogu sieciowym, gdy ustalasz źródło danych i zaznaczasz plik bazy danych, ścieżka do bazy danych może być zapisana w źródle danych z przypisaną literą dysku używaną w danym momencie przez system. Na przykład, jeśli baza danych ma nazwę się spis.mdb oraz dysk G jest przypisany do udostępnionego katalogu sieciowego, w którym przechowywana jest baza danych, to w źródle danych ta lokalizacja może zostać zapisana jako G:\public\spis.mdb. Jeśli spróbujesz użyć tej bazy danych lub jeśli spróbujesz uruchomić kwerendę utworzoną z tego źródła danych, sterownik ODBC wyświetli komunikat mówiący, że ścieżka jest niepoprawna, jeśli dysk G nie będzie przypisany temu samemu udostępnionemu katalogowi sieciowemu.

Jeśli używasz sterownika programu Microsoft Access lub sterownika programu Microsoft Excel, to możesz zaradzić temu problemowi tworząc nowe źródło danych. Kiedy określasz lokalizację pliku bazy danych, nie zaznaczaj dysku przypisanego udostępnionemu katalogowi sieciowemu. W zamian wpisz adres typu UNC udostępnionego katalogu sieciowego, a następnie zlokalizuj plik bazy danych. Na przykład, możesz napisać \\Shared\public, a następnie zaznaczyć plik spis.mdb.

Dla innych sterowników ODBC, przed użyciem źródła danych lub uruchomieniem kwerendy utworzonej z tego źródła danych upewnij się, że ten sam dysk, co przy utworzeniu źródła danych, jest przypisany udostępnionemu katalogowi sieciowemu, w którym znajduje się źródło danych.

Aby uzyskać informacje na temat konfigurowania źródła danych, kliknij przycisk [image].


Używanie listy jako bazy danych

W programie Microsoft Excel można w prosty sposób używać listy jako bazy danych. Gdy wykonujesz w programie Microsoft Excel czynności związane z bazą danych takie, jak szukanie, sortowanie lub liczenie sum pośrednich, lista jest automatycznie rozpoznawana jako baza danych i do organizowania danych używane są następujące elementy listy.

•	Kolumny listy są polami bazy danych.

•	Etykiety kolumn listy są nazwami pól bazy danych.

•	Każdy wiersz listy jest rekordem bazy danych.


Wskazówki na temat tworzenia list w arkuszach

Program Microsoft Excel posiada pewną liczbę środków ułatwiających zarządzanie i analizowanie danych listy. Aby skorzystać z tych możliwości, wprowadź dane do listy zgodnie z następującymi wskazówkami.

Rozmiar i położenie listy

•	Unikaj posiadania więcej niż jednej listy w arkuszu. Niektóre środki zarządzania listami takie, jak filtrowanie mogą być użyte tylko na jednej liście na raz.

•	Zostaw przynajmniej jedną pustą kolumnę i jeden pusty wiersz pomiędzy listą i innymi danymi w arkuszu. Program Microsoft Excel będzie mógł łatwiej wykryć i zaznaczyć listę podczas sortowania, filtrowania lub wstawiania automatycznych sum pośrednich.

•	Unikaj wstawiania pustych wierszy i kolumn do listy, aby program Microsoft Excel mógł łatwiej wykrywać i zaznaczać listę.

•	Unikaj umieszczania danych krytycznych po prawej lub lewej stronie listy; dane mogą być ukryte podczas filtrowania listy.

Etykiety kolumn

•	Twórz etykiety kolumn w pierwszym wierszu listy. Program Microsoft Excel używa etykiet, aby tworzyć raporty oraz wyszukiwać i organizować dane.

•	Używaj czcionki, położenia, formatu, wzoru, obramowania lub wielkich liter w etykietach kolumn, aby odróżniały się od formatu przypisanego danym na liście.

•	Jeśli chcesz oddzielić etykiety od danych, to aby wstawić linie pod etykietami, używaj obramowania komórek — nie pustych wierszy lub linii kreskowanych — ,.

Zawartość wierszy i kolumn

•	Zaprojektuj listę tak, aby wszystkie wiersze posiadały podobne elementy w tej samej kolumnie.

•	Nie wstawiaj dodatkowych znaków spacji na początku komórki; dodatkowe znaki spacji mają wpływ na sortowanie i wyszukiwanie.

•	Nie używaj pustych wierszy, aby oddzielać etykiety kolumn od pierwszego wiersza danych.


Szukanie danych na liście

Program Microsoft Excel umożliwia analizowanie danych listy na kilka sposobów. Można filtrować listę, aby widzieć wiersze spełniające określone warunki przy użyciu polecenia Autofiltr. Aby znaleźć wartość listy przy użyciu innej wartości listy — na przykład, aby znaleźć cenę produktu z listy produktów i ich cen — można użyć kreatora Odnośników.

Co chcesz zrobić?

Wyświetlić podzbiór wierszy listy przy użyciu filtrów

Znaleźć wartość listy przy użyciu kreatora Odnośników


Arkusze i skoroszyty

W programie Microsoft Excel skoroszyt jest plikiem w którym pracujesz i przechowujesz dane. Ponieważ każdy skoroszyt może zwierać wiele arkuszy, możesz organizować różne rodzaje powiązanych informacji w pojedynczym pliku.

Używaj skoroszytów, aby wyświetlać dane w postaci list i analizować je. Możesz wprowadzać i edytować dane na kilku arkuszach jednocześnie i przeprowadzać obliczenia oparte na danych z różnych arkuszy. Podczas tworzenia wykresu możesz umieszczać go na arkuszu zawierającym dane powiązane z wykresem lub na oddzielnym arkuszu wykresu.

Nazwy arkuszy ukazują się na kartach arkuszy znajdujących się w dolnej części okna skoroszytu. Aby przejść z arkusza do arkusza, kliknij kartę arkusza. Nazwa aktywnego arkusza jest pogrubiona.

Uwaga   Jeśli otworzysz skoroszyt utworzony we wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel, program Microsoft Excel 97 zapisuje arkusze makr oraz arkusze dialogów i zamienia arkusze modułów na moduły projektu Visual Basic skoroszytu. Możesz uruchamiać i zmieniać makra programu Microsoft Excel wersja 4.0 i arkusze dialogów programu Microsoft Excel wersji 5.0 i 7.0 w programie Microsoft Excel 97, a także dodawać nowe arkusze makr i arkusze dialogu klikając dwukrotnie kartę arkusza, a następnie klikając polecenie Wstaw w menu podręcznym. Jednak, zalecane jest tworzenie nowych makr i okien dialogowych w edytorze Visual Basic. Aby wyświetlić i dokonać zmian w arkuszach modułów Visual Basic lub utworzyć nowe makra i okna dialogowe, wskaż polecenie Makro w menu Narzędzia, a następnie kliknij Edytor Visual Basic.


Wstawianie nowego arkusza

•	Aby dodać pojedynczy arkusz, kliknij polecenie Arkusz w menu Wstaw.

Aby dodać kilka arkuszy, wciśnij klawisz SHIFT i jednocześnie kliknij liczbę arkuszy, które chcesz dodać do otwartego skoroszytu. Następnie kliknij polecenie Arkusz w menu Wstaw.


Wstawianie nowego arkusza opartego na szablonie użytkownika

Arkusz szablonu użytkownika musi być wcześniej utworzony. Aby uzyskać informacje na temat tworzenia arkusza szablonu, kliknij przycisk [image].

1	Prawym przyciskiem myszy kliknij kartę arkusza, a następnie kliknij polecenie Wstaw.

2	Kliknij dwa razy szablon, aby uzyskać pożądany typ arkusza.


Zmiana domyślnej liczby arkuszy w nowym skoroszycie

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

Pokaż

2	W polu Liczba arkuszy w nowym skoroszycie wprowadź żądaną liczbę arkuszy.


Przenoszenie lub kopiowanie arkuszy

Ostrzeżenie   Bądź ostrożny podczas przenoszenia lub kopiowania arkuszy. Obliczenia lub wykresy oparte na danych arkusza mogą być nieścisłe, jeśli przeniesiesz arkusz. Podobnie, jeśli przeniesiesz arkusz pomiędzy arkusze, do których odwołuje się 3-W formuła odwołania, dane przeniesionego arkusza mogą zostać dołączone do obliczeń.

1	Aby przenieść lub skopiować arkusze do innego, istniejącego skoroszytu, otwórz skoroszyt, do którego wysłane będą arkusze.

2	Przejdź do skoroszytu zawierającego arkusze, które chcesz przenieść lub skopiować, a następnie zaznacz arkusze.

Jak?

3	W menu Edycja kliknij polecenie Przenieś lub kopiuj arkusz.

4	W polu Do skoroszytu kliknij skoroszyt, do którego wysłane mają być arkusze.

Aby przenieść lub skopiować zaznaczone arkusze do nowego skoroszytu, kliknij opcję Nowy skoroszyt.

5	W polu Przed arkuszem kliknij arkusz, przed którym chcesz wstawić przenoszone lub kopiowane arkusze.

6	Aby skopiować arkusze zamiast je przenosić, zaznacz pole wyboru Utwórz kopię.

Wskazówka   Aby przenieść arkusze w obrębie bieżącego skoroszytu, możesz przeciągnąć zaznaczone arkusze wzdłuż rzędu kart arkuszy. Aby skopiować arkusze, przytrzymaj wciśnięty klawisz CTRL i jednocześnie przeciągnij arkusze; zwolnij przycisk myszy przed zwolnieniem klawisza CTRL.


Usuwanie arkuszy ze skoroszytu

1	Zaznacz arkusze, które chcesz usunąć.

Jak?

2	W menu Edycja kliknij polecenie Usuń arkusz.


Zmiana nazwy arkusza

1	Kliknij dwa razy kartę arkusza.

2	Wpisz nową nazwę w miejsce nazwy aktualnej.


Wyświetlanie mniejszej lub większej liczby kart

1	Wskaż pole podziału kart.

2	Gdy wskaźnik zmieni się we wskaźnik podziału  [image], przeciągnij pole podziału kart na prawo lub lewo.

Aby wyświetlić domyślną liczbę arkuszy, kliknij pole podziału kart dwa razy.


Ukrywanie całego skoroszytu lub jego części
Ukrywanie wszystkich składników skoroszytu

Skoroszyty i arkusze można ukryć, aby zredukować liczbę okien i arkuszy na ekranie i zapobiec niepożądanym zmianom. Na przykład, można ukryć arkusze zawierające ważne dane. Ukryty skoroszyt lub arkusz pozostaje otwarty i inne dokumenty mogą używać zawartych w nich informacji. Można także zaznaczyć wiersze i kolumny danych, które nie są używane lub które mają być ukryte przed osobami postronnymi.

Aby zapobiec wyświetlaniu ukrytych arkuszy, wierszy lub kolumn przez osoby postronne, można zabezpieczyć skoroszyt hasłem. Aby uzyskać więcej informacji kliknij przycisk [image].

Co chcesz zrobić?

Ukryć skoroszyt

Ukryć arkusz

Ukryć wiersz lub kolumnę

Ukryć elementy okna, aby wyświetlić na ekranie więcej danych


Ukrywanie skoroszytu

1	Otwórz skoroszyt.

2	W menu Okno kliknij polecenie Ukryj.

Uwaga   Gdy przy zakończeniu pracy w programie Microsoft Excel wyświetlany jest komunikat z pytaniem, czy chcesz zapisać zmiany w ukrytym skoroszycie, kliknij Tak. Przy następnym otwarciu skoroszytu okno skoroszytu pozostanie ukryte.


Ukrywanie arkusza

1	Zaznacz arkusze, które chcesz ukryć.

Jak?

2	W menu Format wskaż polecenie Arkusz, a następnie kliknij polecenie Ukryj.


Ukrywanie wiersza lub kolumny

1	Zaznacz wiersze lub kolumny, które chcesz ukryć.

Jak?

2	W menu Format wskaż polecenie Wiersz lub Kolumna, a następnie kliknij polecenie Ukryj.


Wyświetlanie ukrytego skoroszytu

1	W menu Okno kliknij polecenie Odkryj.

2	W polu Odkryj skoroszyt kliknij dwa razy nazwę ukrytego skoroszytu, który chcesz wyświetlić.


Wyświetlanie ukrytych arkuszy

1	W menu Format wskaż polecenie Arkusz, a następnie kliknij polecenie Odkryj.

2	W polu Odkryj arkusz kliknij dwa razy nazwę ukrytego arkusza, który chcesz wyświetlić.


Wyświetlanie ukrytych wierszy lub kolumn

1	Aby wyświetlić ukryte wiersze, zaznacz komórki w wierszy powyżej i poniżej ukrytych wierszy.

Aby wyświetlić ukryte kolumny, zaznacz komórki w kolumnie po lewej i prawej stronie ukrytych kolumn.

2	W menu Format wskaż polecenie Wiersz lub Kolumna, a następnie kliknij polecenie Odkryj.

Wskazówka   Jeśli ukryty jest pierwszy wiersz lub pierwsza kolumna arkusza, kliknij polecenie Przejdź do w menu Edycja. Wpisz A1 w polu Adres i kliknij przycisk OK. Wskaż polecenie Wiersz lub Kolumna w menu Format, a następnie kliknij polecenie Odkryj.


Rozwiązywanie problemów ze skoroszytami i arkuszami
Rozwiązywanie problemów przy pracy ze skoroszytami i arkuszami

Co chcesz zrobić?

Dlaczego “:1” lub “:2” jest w tytule skoroszytu?

Karty arkuszy nie są wyświetlone wzdłuż dolnej krawędzi ekranu.

Apostrof (‘), daszek (^) lub cudzysłów (“) ukazuje się na pasku formuły, ale nie w komórkach.


Apostrof (`), daszek (^) lub cudzysłów (") ukazuje się na pasku formuły ale nie w komórkach
Apostrof (‘), daszek (^) lub cudzysłów (“) ukazuje się na pasku formuły ale nie w komórkach

•	Te znaki są kodami formatującymi, które mogą być wyświetlane w dokumentach utworzonych w programie Lotus 1-2-3 lub jeśli pracujesz z klawiszami używanymi do nawigacji w programie Lotus 1-2-3. Kody nie mają wpływu na dane komórki. Aby usunąć kody, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknij kartę Przechodzenie, a następnie wyczyść pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych.


Karty arkuszy nie są wyświetlone u dołu ekranu.

•	Aby wyświetlić karty arkuszy, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknij kartę Widok, a następnie zaznacz pole wyboru Karty arkuszy.

•	Arkusz może być ukryty. W menu Format wskaż polecenie Arkusz, a następnie kliknij polecenie Odkryj. Jeśli polecenie Odkryj jest dostępne, to skoroszyt nie zawiera ukrytych arkuszy. Jeśli oba polecenia Zmień nazwę i Ukryj nie są dostępne, to skoroszyt jest zabezpieczony przed zmianami strukturalnymi. Konieczne będzie usunięcie zabezpieczenia ze skoroszytu, aby określić czy arkusze są ukryte; do usunięcia zabezpieczenia może być potrzebne hasło. Aby uzyskać więcej informacji na temat usuwania zabezpieczenia ze skoroszytu, kliknij przycisk  [image].

Uwaga   Jeśli arkusze są ukryte przez program Visual Basic, który przypisuje właściwość xlVeryHidden, nie możesz użyć polecenia Odkryj, aby wyświetlić arkusze.


Tworzenie tabeli przestawnej z zewnętrznego źródła danych

Możliwe jest użycie kilku sposobów na pobranie danych z zewnętrznego źródła danych takiego, jak baza danych, plik tekstowy lub inne źródło różne od skoroszytu programu Microsoft Excel, włączając źródła w sieci Internet.

Zazwyczaj istnieje możliwość określenia żądanych danych i pobranie ich z poziomu kreatora tabeli przestawnej. Przy użyciu kreatora tabeli przestawnej można otwierać pliki kwerendy, a także utworzyć nowe kwerendy przy użyciu kreatora kwerendy lub programu Microsoft Query.

W następujących sytuacjach nie można pobrać danych zewnętrznych z poziomu kreatora tabeli przestawnej:

•	Jeśli chcesz użyć szablonu raportu, aby pobrać dane, a szablon ten nie zawiera tabeli przestawnej, to musisz najpierw otworzyć szablon raportu, a następnie utworzyć tabelę przestawną opartą na obszarze arkusza zawierającym dane zewnętrzne.

•	Jeśli chcesz użyć kwerendy parametrycznej, aby pobrać dane, to musisz najpierw utworzyć kwerendę parametryczną, a następnie utworzyć tabelę przestawną opartą na obszarze arkusza zawierającym dane zewnętrzne.

•	Jeśli chcesz użyć kwerendy sieciowej, aby pobrać dane z sieci Internet, to musisz najpierw utworzyć kwerendę sieciową, a następnie utworzyć tabelę przestawną opartą na obszarze arkusza zawierającym dane zewnętrzne.

Co chcesz zrobić?

Pobrać dane z poziomu kreatora tabeli przestawnej

Pobrać najpierw dane przy użyciu szablonu raportu

Utworzyć najpierw kwerendę parametryczną przy użyciu programu Microsoft Query

Pobrać najpierw dane przy użyciu kwerendy sieci WWW


Pobieranie danych zewnętrznych dla tabeli przestawnej przy użyciu programu Microsoft Query

Aby pobrać dane z poziomu kreatora tabeli przestawnej, musisz najpierw zainstalować program Microsoft Query i odpowiednie sterowniki ODBC (Open Database Connectivity), aby otrzymać dostęp do żądanych danych zewnętrznych. Aby uzyskać informacje na temat konfigurowania programu Microsoft Query, kliknij przycisk [image].

Możesz uruchomić program Microsoft Query z poziomu okna dialogowego Kreator tabel przestawnych - krok 1 z 4 klikając przycisk Pobierz dane. W programie Microsoft Query możesz zaznaczyć istniejący plik kwerendy lub użyć kreatora kwerendy, aby utworzyć kwerendę w celu pobrania określonych danych z zewnętrznej bazy lub zbioru danych. Aby użyć kreatora kwerendy z poziomu kreatora tabeli przestawnej w celu utworzenia nowej kwerendy, postępuj zgodnie z poniższymi instrukcjami:

•	Określ źródło danych, którego chcesz używać lub zdefiniuj nowe. Aby uzyskać informacje na temat  konfigurowania źródeł danych, kliknij przycisk [image].

•	Wybierz tabele lub pliki źródła danych zawierające żądane dane.

•	Wyświetl, posortuj i przefiltruj dane z zaznaczonych tabel w zewnętrznym źródle danych przed powrotem do kreatora tabeli przestawnej.

Jeśli potrzebujesz bardziej złożonej kwerendy, niż można utworzyć przy użyciu kreatora tabeli przestawnej, to możesz uruchomić program Microsoft Query w ostatnim kroku kreatora kwerendy. Aby uzyskać więcej informacji na temat tworzenia kwerendy w programie Microsoft Query, kliknij przycisk [image].

Aby uzyskać informacje na temat uruchamiania kreatora tabeli przestawnej, kliknij przycisk [image].


Zaznaczanie danych w tabeli przestawnej

Możesz zaznaczyć fragmenty tabeli przestawnej, które chcesz sformatować. Aby użyć zaznaczenia tabeli przestawnej upewnij się, że przycisk Włącz zaznaczanie  [image]  jest wciśnięty w podmenu Zaznacz w menu Tabela przestawna na pasku narzędzi Tabela przestawna.

•	Aby zaznaczyć całą tabelę przestawną, wskaż podmenu Zaznacz (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Cała tabela.

•	Aby zaznaczyć wszystkie etykiety elementów, pól,  kliknij raz przycisk pola. W przykładzie poniżej należałoby kliknąć przycisk Data zamówienia, aby zaznaczyć etykiety Kw2 i Kw3. Jeśli chcesz zaznaczyć dane wraz z etykietami, upewnij się, że przycisk Zaznacz etykiety i dane  [image]  jest wciśnięty.

Standardowo, poprzez kliknięcie elementu zaznaczane są etykiety i powiązane dane. Aby zaznaczyć tylko etykiety, bez danych, kliknij przycisk Zaznacz etykietę  [image]. Aby zaznaczyć tylko dane, bez etykiet, kliknij przycisk Zaznacz dane  [image].

•	Aby zaznaczyć wszystkie wystąpienia elementu, kliknij element jeden raz. Na przykład, kliknij "Dodsworth", aby zaznaczyć oba wiersze zawierające "Dodsworth":

•	Aby poprawić zaznaczenie tak, aby zawierało tylko bieżące wystąpienie elementu, kliknij element jeden raz, a następnie kliknij go jeszcze kilka razy. Na przykład, jeśli klikniesz pierwsze wystąpienie "Dodsworth" po raz drugi, zaznaczony będzie tylko wiersz z "Dodsworth" w obszarze elementu "Mięso".

Jeśli tabela przestawna ma kilka pól wiersza, klikaj dopóki nie poprawisz zaznaczenia do żądanej postaci. Na przykład, jeśli tabela przestawna posiada cztery różne pola wiersza, należy kliknąć element w najgłębiej położonym polu wiersza cztery razy, aby zaznaczyć pojedyncze wystąpienie elementu.

Aby zaznaczyć sumy, kliknij dowolną sumę, aby zaznaczyć wszystkie sumy pola, a następnie kliknij sumę ponownie, aby zaznaczyć tylko wiersz bieżącej sumy.

•	Możesz zaznaczyć wiele elementów. Najpierw kliknij tyle razy, ile potrzeba, aby zaznaczyć jeden z żądanych elementów. Następnie trzymając wciśnięty klawisz SHIFT lub CTRL klikaj, aby zaznaczyć dodatkowe elementy tego samego pola. Przytrzymaj wciśnięty klawisz CTRL i kliknij, aby anulować zaznaczanie elementów.

•	Aby używać zwykłego zaznaczania programu Microsoft Excel zamiast zaznaczania tabeli przestawnej, upewnij się, że przycisk Włącz zaznaczanie  [image]  nie jest wciśnięty (podmenu Zaznacz, menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna). Gdy formatujesz obszary tabel przestawnych, formatowanie jest zachowane po odświeżaniu  i dokonaniu zmian w wyglądzie tylko jeśli przycisk Włącz zaznaczanie  [image]  jest wciśnięty.


Składnia pola obliczeniowego i formuł elementów tabel przestawnych

W formułach tworzonych dla pól obliczeniowych i elementów obliczeniowych, można używać operatorów i wyrażeń tak jak w innych formułach arkusza. Możliwe jest używanie stałych i odwoływanie się do danych z tabeli przestawnej, lecz nie można używać odwołań do komórek lub zdefiniowanych nazw. Nie można także używać funkcji arkusza wymagających odwołań do komórek lub zdefiniowanych nazw jako parametrów oraz funkcji tablicowych.

Nazwy w tabelach przestawnych

W programie Microsoft Excel elementom tabeli przestawnej przypisywane są nazwy, aby w formułach można było odwoływać się do danych tabeli przestawnej. Nazwy są składają się z nazw pól i elementów. W poniższym przykładzie, dane w obszarze D3:D11 są nazwane Kwr3.

Na przykład, pole obliczeniowe nazwane Prognoza mogłoby zapowiadać przyszłe zamówienia dzięki formule takiej, jak ='Wielkość zamówienia' * 1,2. Element obliczeniowy w polu Produkt ustalający sprzedaż nowego produktu opartego na sprzedaży Ryby, mógłby posłużyć się formułą =Ryby * 115%.

Formuły pól obliczeniowych przeprowadzają operacje na sumie powiązanych danych dowolnego pola w formule. Na przykład, formuła ‘Wielkość zamówienia’*12 mnoży przez1,2 razy sumę wielkości zamówienia dla każdego produktu i sprzedawcy; nie mnoży przez 1,2 poszczególnych zamówień i sumuje pomnożone zamówienia. Formuły elementów obliczeniowych operują na poszczególnych rekordach; formuła elementu obliczeniowego Ryby*115% mnoży każde zamówienie na Ryby przez 115%, po czym pomnożone wielkości są sumowane w obszarze danych.

Aby uzyskać informacje na temat zasad używania nazw tabeli przestawnej w formułach, takich jak używanie cudzysłowów, kliknij przycisk  [image].

Aby uzyskać informacje na temat używania operatorów w formułach, kliknij przycisk  [image].


Zasady używania nazw tabeli przestawnej w formułach

•	Formuły pól obliczeniowych mogą odwoływać się do dowolnego pola lub elementu danych źródłowych tabeli przestawnej, włączając elementy ukryte i pola ukazujące się w trzecim kroku kreatora tabeli przestawnej, a które nie zostały przeciągnięte do obszaru tabeli przestawnej.

•	Formuły pola obliczeniowego mogą odwoływać się do jednej lub więcej nazw. Każda formuła elementu obliczeniowego może zawierać elementy tylko z tego pola, w którym utworzony został element obliczeniowy.

•	W nazwach zawierających więcej niż jedno pole, pola mogą występować w dowolnym porządku. W następującym przykładzie, komórki C3:E3 mogą być nazwane ‘Dodsworth Mięso’ lub ‘Mięso Dodsworth’.

•	Ujmuj nazwy składające się z więcej niż jednego słowa lub zawierające liczby lub symbole w apostrofy. Wewnętrzny wiersz pola w przykładzie nazywa się ‘Sprzedane przez’.

•	Formuły nie mogą odwoływać się do sum takich, jak Mięso razem, Ryby razem i Wszystko razem w przykładzie.

•	Możesz dołączać nazwy pól w odwołaniu do elementu. Nazwa elementu musi być ujęta w nawiasy kwadratowe, na przykład, Produkt[Mięso]. Używaj tego formatu, aby uniknąć wartości błędów #NAZWA w przypadku, gdy dwa elementy w dwóch różnych polach mają taką samą nazwę. Na przykład, jeśli tabela przestawna posiada element nazwany Mięso w polu Produkt i inny element nazwany Mięso w polu Kategoria, możesz uniknąć wartości błędów #NAZWA odwołując się do elementów w następujący sposób: Produkt[Mięso] i Kategoria[Mięso].

•	Możesz odwoływać się do elementu, używając jego pozycji w tabeli przestawnej według tego, jak jest on bieżąco posortowany i wyświetlony. Produkt[1] to Mięso, a Produkt[2] to Ryby. Ukryte elementy nie są wliczane do tego indeksowania

•	Możesz używać względnych pozycji, aby odwoływać się do elementu. Pozycja jest ustalona względem elementu obliczeniowego zawierającego formułę. Jeśli Qtr3 jest bieżącą ćwiartką, Ćwiartki[-1] to Qtr2; jeśli Qtr2 jest bieżącą ćwiartką, Ćwiartki[+1] to Qtr3. Na przykład, element obliczeniowy mógłby używać formuły “Sprzedane przez’[-1]* 3%. Jeśli podana pozycja znajduje się przed pierwszym lub za ostatnim elementem pola, formuła zwróci wartość błędu #ADR. (Aby wyłączyć wyświetlanie wartości błędów, wybierz pole wyboru Wyświetl wartości błędów w oknie dialogowym Opcje tabeli przestawnej i zostaw pole Wyświetl wartości błędów puste.)

•	W formułach elementów obliczeniowych, jeśli odwołujesz się do elementów przy użyciu ich pozycji lub pozycji względnej, wszystkie opcje ustawione w grupach Opcje Autopokazywania i Opcje Autosortowania w oknie dialogowym Zaawansowane opcje pola tabeli przestawnej są przełączane do opcji Ręcznie i opcje te stają się niedostępne


Ochrona przed dostępem do szczegółów tabeli przestawnej

Gdy klikniesz dwukrotnie komórkę obszaru danych tabeli przestawnej, program Microsoft Excel wyświetli listę danych źródłowych zsumowanych tej komórce. Użyj tej procedury, aby wyłączyć dostęp do szczegółów tego źródła.

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Kliknij polecenie Opcje (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna).

Pokaż

3	W grupie Opcje danych źródłowych, wyczyść pole wyboru Włącz schodzenie.


Tworzenie pól obliczeniowych w tabeli przestawnej
Tworzenie pól obliczeniowych tabeli przestawnej

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Pole obliczeniowe.

Pokaż

3	W polu Nazwa wpisz nazwę pola obliczeniowego.

4	W polu Formuła wpisz formułę pola.

Aby użyć danych pola w formule, kliknij pole w polu Pola, a następnie kliknij przycisk Wstaw pole.

5	Kliknij przycisk Dodaj, a następnie kliknij przycisk OK.

6	Ustaw pole obliczeniowe na żądanej pozycji w tabeli przestawnej.

Jak?

Uwaga   Formuły pól obliczeniowych zawsze operują na wszystkich dostępnych danych tabeli przestawnej; nie można ograniczyć ich zasięgu określając szczególną część danych w formule. Aby uzyskać informacje na temat pisania formuł pól obliczeniowych, kliknij przycisk  [image].


Tworzenie elementu obliczeniowego tabeli przestawnej
Tworzenie elementu obliczeniowego w tabeli przestawnej

1	Jeśli elementy pola, do którego chcesz dodać element obliczeniowy są zgrupowane, rozgrupuj je.

Jak?

2	Zaznacz pole lub element pola, do którego chcesz dodać element obliczeniowy.

3	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Element obliczeniowy.

Pokaż

4	W polu Nazwa wpisz nazwę elementu obliczeniowego.

5	W polu Formuła wpisz formułę elementu.

Aby użyć danych elementu w formule, kliknij pole w polu Pola, kliknij element na liście Elementy, a następnie kliknij przycisk Wstaw element.

Możesz dołączyć tylko elementy z tego samego pola, w którym tworzysz element obliczeniowy.

6	Kliknij przycisk Dodaj, a następnie kliknij przycisk OK.

7	Jeśli elementy były uprzednio zgrupowane i zostały rozgrupowane w kroku pierwszym, możesz zgrupować je ponownie lub utworzyć nowe grupy zawierające nowy element obliczeniowy, jeśli chcesz.

Jak?

Uwagi

•	Aby uzyskać informacje na temat pisania formuł elementów obliczeniowych kliknij przycisk  [image].

•	Nie możesz zmienić funkcji podsumowującej pól zawierających elementy obliczeniowe.

•	Gdy komórka obszaru danych znajduje się na przecięciu obliczeniowego elementu i pola obliczeniowego, formuła pola obliczeniowego przysłania formułę elementu obliczeniowego.


Zmiana formuły pola obliczeniowego tabeli przestawnej
Zmiana formuły pola obliczeniowego w tabeli przestawnej

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Pole obliczeniowe.

Pokaż

3	W polu Nazwa kliknij pole obliczeniowe, którego formułę chcesz zmienić.

4	Dokonaj edycji formuły w polu Formuła.

Aby użyć w formule danych z pola, kliknij pole w polu Pola, a następnie kliknij przycisk Wstaw pole.

5	Kliknij przycisk Zmień.

Uwaga   Aby  uzyskać więcej informacji na temat pisania formuł obliczeniowych pól, kliknij przycisk   [image].


Zmiana formuły elementu obliczeniowego tabeli przestawnej
Zmiana formuły elementu obliczeniowego w tabeli przestawnej

1	Zaznacz pole zawierające element obliczeniowy, który chcesz zmienić.

2	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Pole obliczeniowe.

Pokaż

3	W polu Nazwa kliknij element obliczeniowy, którego formułę chcesz zmienić.

4	Dokonaj edycji formuły w polu Formuła.

Aby użyć w formule danych tabeli przestawnej, kliknij pole na liście Pola, kliknij element na polu Elementy, a następnie kliknij przycisk Wstaw element.

Możesz dołączyć tylko elementy położone w tym samym polu, w którym tworzysz element obliczeniowy.

5	Kliknij przycisk Zmień, a następnie kliknij przycisk OK.

Uwagi

•	Możesz także zmienić formuły elementów obliczeniowych komórka po komórce. Aby uzyskać informacje na ten temat, kliknij przycisk  [image].

•	Aby uzyskać informacje na temat pisania formuł elementów obliczeniowych, kliknij przycisk  [image].


Tworzenie różnych formuł dla różnych komórek elementu obliczeniowego

Gdy element obliczeniowy zostaje utworzony, formuła jest taka sama dla wszystkich pól wierszy, stron i  kolumn w obszarze danych tabeli przestawnej. Formułę można dostosować komórka po komórce lub element po elemencie. Na przykład, jeśli element obliczeniowy nazwany Truskawki zawiera formułę Pomarańcze * ,25 dla wszystkich miesięcy, to można zmienić formułę na Pomarańcze * ,5 dla miesięcy czerwiec, lipiec i sierpień.

1	Kliknij komórkę w wierszu lub kolumnie elementu obliczeniowego, której formułę chcesz zmienić.

Aby zmienić formułę dla kilku komórek, przytrzymaj wciśnięty klawisz CTRL i kliknij dodatkowe, żądane komórki lub elementy.

2	Na pasku formuły wprowadź zmiany formuły.

Wskazówki

•	Gdy tworzysz wiele formuł elementu obliczeniowego, ostatnia obliczana formuła ustala zawartość komórek obszaru danych. Aby uzyskać informacje na temat zmieniania kolejności obliczania formuł, kliknij przycisk  [image].

•	Możesz wyświetlić listę wszystkich formuł tabeli przestawnej. Aby uzyskać informacje na ten temat, kliknij przycisk  [image].

•	Aby uzyskać informacje na temat pisania formuł elementów obliczeniowych, kliknij przycisk  [image].


Usuwanie pola obliczeniowego z tabeli przestawnej

Ostrzeżenie   Jeśli usuniesz pole obliczeniowe, formuła tego pola zostanie trwale usunięta z tabeli przestawnej. Aby zachować informacje przed usunięciem pola, możesz wyświetlić listę formuł tabeli przestawnej. Aby uzyskać informacje na ten temat, kliknij przycisk  [image].

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Pole obliczeniowe.

Pokaż

3	W polu Nazwa kliknij pole, które chcesz usunąć.

4	Kliknij przycisk Usuń.

Uwaga   Aby usunąć pole obliczeniowe z tabeli przestawnej z możliwością późniejszego użycia, kliknij komórkę tabeli przestawnej, kliknij przycisk Kreator tabel przestawnych  [image]  na pasku narzędzi Tabela przestawna i przeciągnij pole poza obszar tabeli przestawnej. Pole pozostanie na liście pól po prawej stronie obszaru tabeli przestawnej.


Usuwanie elementu obliczeniowego z tabeli przestawnej

Ostrzeżenie   Jeśli usuniesz element obliczeniowy, formuła tego elementu zostanie trwale usunięta z tabeli przestawnej. Aby zachować informacje przed usunięciem obliczeniowego elementu, możesz wyświetlić listę formuł tabeli przestawnej. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat kliknij przycisk  [image].

1	Kliknij pole zawierające element obliczeniowy.

2	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Element obliczeniowy.

Pokaż

3	W polu Nazwa kliknij element, który chcesz usunąć.

4	Kliknij przycisk Usuń.


Wyświetlanie listy formuł tabeli przestawnej

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Lista formuł.

Uwaga   Arkusz wyświetlający listy formuł pól obliczeniowych i elementów obliczeniowych służy tylko do wyświetlania. Nie możesz dokonać zmian w formułach na tym arkuszu. Aby uzyskać informacje na temat zmieniania formuł pól obliczeniowych, kliknij przycisk  [image]. Aby uzyskać informacje na temat zmieniania formuł elementów obliczeniowych, kliknij przycisk  [image].


Zmiana kolejności przeliczania elementów obliczeniowych tabeli przestawnej

Użyj tej procedury, aby ustalić, które elementy obliczeniowe będą obliczone jako pierwsze podczas przeliczania różnych pól lub wielu formuł dla tego samego elementu obliczeniowego.

1	Kliknij komórkę tabeli przestawnej.

2	Wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następnie kliknij polecenie Kolejność rozwiązywania.

Pokaż

3	Kliknij formułę, a następnie kliknij przycisk W górę lub przycisk W dół.

4	Kontynuuj dopóki formuły nie zostaną ustawione w kolejności, w jakiej chcesz, aby były przeliczane.

Uwaga   Aby usunąć formułę elementu obliczeniowego, kliknij przycisk Usuń w oknie dialogowym Kolejność rozwiązywania elementów obliczeniowych.


Oszczędzanie pamięci poprzez pobieranie danych każdego pola strony oddzielnie lub poprzez pobieranie danych wszystkich
Oszczędzanie pamięci poprzez pobieranie danych każdego pola strony oddzielnie lub poprzez pobieranie danych wszystkich elementów jednocześnie

Ta procedura może być użyta tylko wtedy, gdy tabela przestawna jest oparta na danych zewnętrznych.

1	Kliknij dwukrotnie pole przycisku  pola strony, które chcesz zmienić.

2	Kliknij polecenie Zaawansowane.

3	Aby pobierać dane jednego elementu pola strony na raz tak, aby umożliwić pracę z dużymi zbiorami danych zewnętrznych, zaznacz pole wyboru Kwerenda zewnętrznego źródła danych przy wyborze każdego elementu pola strony w grupie Opcje pola strony.

Aby zakotwiczyć pole na stronie, by uniemożliwić przeciągnięcie go do innej części tabeli przestawnej, upewnij się, że pole wyboru Wyłącz przestawianie pola jest zaznaczone.

Aby pobrać dane zewnętrzne wszystkich elementów jednocześnie, aby odświeżanie tabeli przestawnej odbywało się rzadziej, a obliczanie szybciej, zaznacz  pole wyboru Pobieraj zewnętrzne dane dla wszystkich elementów pól stron.

Uwagi

•	Jeśli posiadasz więcej niż jedną tabelę przestawną opartą na tej samej tabeli przestawnej, opcje pola strony są niedostępne i nie możesz zmienić sposobu tworzenia kwerendy dla danych pól strony tabeli przestawnej

•	Jeśli sterownik ODBC zewnętrznych baz danych nie umożliwia tworzenia kwerend parametrycznych, opcje pola strony są niedostępne i nie możesz zmienić sposobu tworzenia kwerendy dla danych pól strony.

•	Jeśli pole strony jest zgrupowane lub jeśli pole danych źródłowych jest polem memo lub zawiera obiekty typu OLE,  to opcje pola strony są niedostępne i nie możesz zmienić sposobu tworzenia kwerendy dla danych pól strony.

•	Jeśli przeciągniesz pole strony skonfigurowane do utworzenia kwerendy danych zewnętrznych, gdy każdy element został wybrany dla innej pozycji w obszarze tabeli przestawnej, to dane wszystkich elementów są natychmiast pobierane.

•	Jeśli pole strony jest skonfigurowane do utworzenia kwerendy każdego wybranego elementu, to element Wszystkie nie jest dostępny dla pola strony i przycisk Pokaż strony  [image]  jest niedostępny.


Zmiana sposobu uruchamiania kwerendy tabeli przestawnej

Po kliknięciu przycisku Zakończ w Kreatorze tabeli przestawnej, w celu utworzenia tabeli przestawnej opartej na danych zewnętrznych, zostaje uruchomiona kwerenda danych zewnętrznych w jeden z dwóch sposobów. Kwerenda może działać w tle umożliwiając dalszą pracę w programie Microsoft Excel podczas pobierania danych zewnętrznych lub wstrzymując pracę programu do zakończenia pobierania danych.

1	Kliknij komórkę w tabeli przestawnej.

2	Kliknij polecenie Opcje (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna).

Pokaż

3	Uruchom kwerendę i czekaj, aż zostanie zakończona, wyczyść pole wyboru Kwerenda w tle w grupie Opcje danych zewnętrznych.

Aby uruchomić kwerendę w tle tak, aby można kontynuować pracę w programie Microsoft Excel, upewnij się, że pole Kwerenda w tle jest zaznaczone.

Uwagi

•	Aby sprawdzić postęp lub zatrzymać kwerendę działającą podczas, gdy czekasz, naciśnij klawisz ESC. Aby zatrzymać kwerendę działająca w tle, kliknij dwukrotnie ikonę  [image]  na pasku stanu, aby wyświetlić okno dialogowe Stan odświeżania danych zewnętrznych, a następnie kliknij przycisk Zatrzymaj odświeżanie.

•	Podczas, gdy rejestrujesz makro zawierające kwerendę, program Microsoft Excel może uruchomić kwerendę tylko, gdy czekasz, nie w tle. Aby zmienić zarejestrowane makro tak, aby działało w tle, dokonaj edycji makra w edytorze Visual Basic i zmień instrukcję “BackgroundQuery:=False” na “BackgroundQuery:=True”. Aby uzyskać informacje na temat edycji makr, zajrzyj do Pomocy Visual Basic.


Używanie danych tabeli przestawnej w formule poza tabelą przestawną

•	Aby pracować z danymi tabeli przestawnej w formule gdziekolwiek indziej w skoroszycie, użyj w formule funkcji arkusza WEŹDANETABELI. Aby uzyskać informacje na temat używania tej funkcji, kliknij przycisk  [image].

Uwaga   Aby uzyskać informacje na temat używania funkcji w formułach, kliknij przycisk  [image].


Rozwiązywanie problemów z tabelami przestawnymi

Na czym polega problem?

Mój system posiada zbyt mało pamięci, aby utworzyć tabelę przestawną.

Pole danych używa  funkcji Ile zamiast Suma jako funkcji sumującej.

Gdy tworzę tabelę przestawną z innej tabeli przestawnej, żądana źródłowa tabela przestawna znika z listy.

Podczas, gdy program Microsoft Excel aktualizuje kwerendę tabeli przestawnej, nie mogę dokonywać zmian w arkuszu.

Opcje pola strony są niedostępne.

Nie mogę zmienić funkcji podsumowującej pola obliczeniowego.


Rozwiązywanie problemów związanych z  formatowaniem i zmianami tabel przestawnych
Rozwiązywanie problemów z formatowaniem i zmianami tabel przestawnych

Formatowanie liczb nie jest pokazane dla sformatowanych danych tabeli przestawnej.

Pole nie może być przeciągnięte na nową pozycję.

Formatowanie zostaje utracone po odświeżeniu tabeli przestawnej lub zmianie jej wyglądu.

Dane zniknęły z tabeli przestawnej po jej odświeżeniu

Po zmianie nazwy elementu liczbowego w polu tabeli przestawnej, element jest nie posortowany lub błędnie sformatowany.

Pole obliczeniowe lub element obliczeniowy nie liczy tak, jak tego oczekuję.


Formatowanie zostaje utracone po odświeżeniu tabeli przestawnej lub zmianie jej wyglądu.

Aby zachować formatowanie po odświeżeniu danych w tabeli przestawnej lub zmianie jej wyglądy, wykonaj następujące czynności:

•	Kliknij komórkę tabeli przestawnej, a następnie kliknij polecenie Opcje (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna). Upewnij się, że pole wyboru Zachowaj formatowanie w grupie Opcje formatowania jest zaznaczone.

•	Upewnij się, że przycisk Włącz zaznaczanie  [image]  jest wciśnięty (podmenu Zaznacz, menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna) zanim zaznaczysz dane, które chcesz sformatować.


Dane zniknęły z tabeli przestawnej po jej odświeżeniu.

Jeśli dane, które powinny być widoczne, nie pojawiają w tabeli przestawnej po odświeżeniu, sprawdź:

•	Upewnij się, że przed odświeżeniem tabeli przestawnej zaznaczony został element Wszystkie. Jeśli lista pola strony nie zawiera elementu Wszystkie, to pole strony jest skonfigurowane do utworzenia kwerendy danych zewnętrznych przy zaznaczaniu poszczególnych elementów i dane są odświeżane za każdym razem, gdy zaznaczysz inny element. Aby uzyskać informacje na temat zmieniania ustawień kwerendy pola strony, kliknij przycisk  [image].

•	Dla tabel przestawnych utworzonych na podstawie listy Microsoft Excel, nowe dane mogły być dodane poza uprzednio określonym zakresem źródłowym lub źródło danych zostało przeniesione w inne miejsce. Zmień konfigurację obszaru źródłowego, aby dołączyć nowe dane lub określ nowe miejsce. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij przycisk  [image].

•	Jeśli tabela przestawna jest oparta na danych zewnętrznych, przejrzyj kwerendę w programie Microsoft Query, aby upewnić się, że pobierasz żądane dane. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij przycisk  [image].


Podczas, gdy program Microsoft Excel aktualizuje kwerendę tabeli przestawnej, nie mogę dokonywać zmian w arkuszu.

Podczas, gdy kwerenda tabeli przestawnej działa w tle, możesz kontynuować pracę z innymi skoroszytami i arkuszami oraz możesz tworzyć i zmieniać inne tabele przestawne Jednakże nie możesz dokonać zmian w aktualizowanej tabeli przestawnej ani innych tabelach przestawnych opartych na aktualizowanej tabeli przestawnej

Możesz dokonać zmian w tabeli przestawnej po zakończeniu pobierania danych zewnętrznych. Aby sprawdzić postęp lub zatrzymać kwerendę działającą w tle, kliknij dwukrotnie ikonę  [image]  na pasku stanu, aby wyświetlić okno dialogowe Stan odświeżania danych zewnętrznych, a następnie kliknij przycisk Zatrzymaj odświeżanie.

Aby uzyskać informacje na temat uruchamiania kwerendy tabeli przestawnej podczas, gdy czekasz zamiast w tle, kliknij przycisk  [image].


Opcje pola strony są niedostępne.

Ustawienia w grupie Opcje pola strony w oknie dialogowym Zawansowane opcje pola tabeli przestawnej mogą być niedostępne z następujących powodów:

•	Tabela przestawna może nie być oparta na danych zewnętrznych. Te ustawienia nie są dostępne dla tabel przestawnych opartych na danych arkusza.

•	Wybrane pole może nie być polem strony. Te ustawienia są dostępne tylko dla pól strony.

•	Pole danych źródłowych może mieć dane  nieobsługiwanego typu. Ustawienia pola strony są niedostępne dla pól memo lub pól zawierających obiekty OLE.

•	Sterownik ODBC zewnętrznej bazy danych może nie obsługiwać kwerend parametrycznych. Te ustawienia są dostępne tylko wtedy, gdy sterownik używanego źródła danych obsługuje kwerendy parametryczne.

•	Inna tabela przestawna może być oparta na tej tabeli przestawnej. Te ustawienia nie są dostępne dla tabel przestawnych opartych na innej tabeli przestawnej

•	Pole może być zgrupowane. Rozgrupuj pole, aby ustawienia pola strony stały się dostępne. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij przycisk  [image].


Nie mogę zmienić funkcji podsumowującej pola obliczeniowego.

Pola obliczeniowe zawsze podsumowują dane przy użyciu funkcji podsumowującej Nie możesz zmienić funkcji podsumowującej pola obliczeniowego.


Po zmianie nazwy elementu liczbowego tabeli przestawnej, element jest nie posortowany lub błędnie sformatowany.

Domyślnie, elementy liczbowe pól tabeli przestawnej są sformatowane tak, aby pasować do typu powiązanych danych źródłowych Na przykład, element nazwany 2.0 byłby sformatowany jako liczba z jednym miejscem po przecinku. Jeśli zmienisz nazwę elementu liczbowego tabeli przestawnej, element będzie sformatowany jako tekst nawet jeśli zawiera liczbę.

Aby przywrócić formatowanie liczbowe w elemencie o zmienionej nazwie, musisz sformatować etykietę elementu jako liczbę, a także zmienić liczbę miejsc po przecinku. Kliknij przycisk pola zawierającego element, a następnie kliknij polecenie Komórki w menu Format. Kliknij kartę Liczba, kliknij element Liczbowe w polu Kategoria, ustaw inną liczbę w polu Miejsca dziesiętne, a następnie kliknij przycisk OK. Następnie powtórz tę procedurę, aby ustalić żądaną liczbę miejsc po przecinku.


Pole obliczeniowe lub element nie przelicza się tak, jak trzeba.
Pole obliczeniowe lub element obliczeniowy nie przelicza się tak, jak trzeba.

Pola obliczeniowe i elementy obliczeniowe są obliczane w różny sposób. Formuły pól obliczeniowych operują na sumach powiązanych danych każdego pola formuły. Na przykład, formuła ‘Wielkość zamówienia’*1,2 mnoży przez 1,2 sumę wielkości zamówień na każdy produkt i dla każdego sprzedawcy; nie mnoży ona przez 1,2 każdego poszczególnego zamówienia i nie sumuje pomnożonych wielkości. Formuły obliczeniowych elementów  operują natomiast na poszczególnych rekordach; formuła obliczeniowego elementu Ryby *115% mnoży każde zamówienie na Ryby przez 115%, po czym pomnożone wielkości są podsumowywane w obszarze danych.

Jeśli pole obliczeniowe lub element obliczeniowy wydaje się nie działać poprawnie, to:

•	Upewnij się, że formuły wszystkich pól obliczeniowych i elementów obliczeniowych tabeli przestawnej są takie jak zamierzono. Aby wyświetlić listę formuł, wskaż podmenu Formuły (menu Tabela przestawna, pasek narzędzi Tabela przestawna), a następni kliknij polecenie Lista formuł. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij przycisk  [image].

•	Jeśli więcej niż jedna formuła została utworzona dla komórek elementu obliczeniowego, to upewnij się, że kolejność obliczania formuł jest poprawna. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij przycisk  [image].


Zmiana sposobu w jaki program Microsoft Excel wyświetla liczby, daty i czas

1	Zaznacz komórki, które chcesz sformatować.

2	Kliknij przycisk żądanego formatu.

Aby wybrać inny format liczby, daty lub czasu, kliknij polecenie Komórki w menu Format, a następnie kliknij kartę Liczby.

Pokaż

Aby wyświetlić	Kliknij przycisk
Przecinki oddzielające tysiące	Zapis z odstępami
Znaki waluty	Zapis walutowy
Liczby jako procenty stu	Zapis procentowy
Mniej cyfr po znaku miejsc dziesiętnych	Usuń pozycję dziesiętną
Więcej cyfr po znaku miejsc dziesiętnych	Dodaj pozycję dziesiętną
Uwagi

•	Zastosowany format liczbowy nie ma wpływy na właściwą wartość komórki używaną przez program Microsoft Excel do obliczeń. Wartość aktywnej komórki jest wyświetlona na pasku formuły.

•	Aby uzyskać informacje na temat tworzenia własnych formatów dla liczb takich, jak kody produktów, kliknij przycisk  [image].


Formatowanie liczb jako tekstu

Przed wprowadzeniem liczb należy sformatować komórki jako komórki tekstowe.

1	Zaznacz komórki, które chcesz sformatować.

2	W menu Format, kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczba.

Pokaż

3	W polu Kategoria kliknij pozycję Tekstowe.

4	Wprowadź liczby do sformatowanych komórek.

Aby uzyskać informacje na temat zamieniania istniejących liczb na dane tekstowe, kliknij przycisk  [image].


Wyświetlanie lub ukrywanie wartości zerowych lub innych danych komórki

Wartości zerowe są domyślnie wyświetlane jako 0 (zero). Można zmieć opcje tak, aby wszystkie wartości zerowe arkusza były pokazane jako puste komórki lub można sformatować zaznaczone komórki tak, aby ukryć zera. Można także sformatować komórki tak, aby ukryć dowolne dane.

Co chcesz zrobić?

Wyświetlić lub ukryć wartości zerowe na całym arkuszu

Ukryć wartości zerowe lub inne dane zaznaczonych komórek


Wyświetlanie formuł lub wyników formuł w arkuszu

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok.

Pokaż

2	Aby wyświetlić formuły w komórkach, zaznacz pole wyboru Formuły.

Aby wyświetlić wyniki formuł, wyczyść to pole wyboru.


Wyświetlanie lub ukrywanie wartości zerowych w całym arkuszu

Pokaż

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok.

2	Aby wyświetlić w komórkach wartości zerowe (0), zaznacz pole wyboru Wartości zerowe.

Aby wyświetlić wartości zerowe jako puste komórki, wyczyść to pole wyboru.


Ukrywanie wartości zerowych lub innych danych w zaznaczonych komórkach

1	Zaznacz komórki zawierające zera (0) lub inne wartości, które chcesz ukryć.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczby.

Pokaż

3	W polu Kategoria kliknij pozycję Niestandardowe.

4	Aby ukryć wartości zerowe, wpisz 0;-0;;@ w polu Typ.

Aby ukryć wszystkie wartości, wpisz ;;; (trzy średniki) w polu Typ.

Ukryte wartości ukazują się tylko na pasku formuły lub w komórce podczas edycji. Wartości te nie zostaną wydrukowane.

Wskazówka   Aby wyświetlić ponownie ukryte wartości, zaznacz komórki, kliknij polecenie Komórki w menu Format, a następnie kliknij kartę Liczby. W polu Kategoria wybierz pozycję Ogólne, aby zastosować domyślny format liczbowy. Aby ponownie wyświetlić datę, czas lub wartości posiadające określony format liczbowy, zaznacz odpowiedni format daty, czasu lub liczby na karcie Liczby.


Tworzenie niestandardowych formatów liczbowych
Tworzenie niestandarodwych formatów liczbowych

1	Zaznacz komórki, które chcesz sformatować.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczby.

Pokaż

3	W polu Kategoria kliknij pozycję kategorii, a następnie zaznacz format zbliżony do żądanego.

4	W polu Kategoria kliknij pozycję Niestandardowe.

5	W polu Typ zmień kod formatu liczby, aby utworzyć żądany format. Modyfikacja wbudowanego formatu nie usuwa go.

Aby uzyskać więcej informacji na temat niestandardowych formatów liczbowych, kliknij przycisk  [image].


Usuwanie niestandardowego formatu liczbowego

1	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczby.

Pokaż

2	W polu Kategoria kliknij pozycje Niestandardowe.

3	W polu Typ zaznacz format liczbowy, który chcesz usunąć.

4	Kliknij przycisk Usuń.

Można usunąć tylko formaty niestandardowe. Program Microsoft Excel stosuje domyślny format liczbowy dla każdej komórki skoroszytu sformatowanej przy użyciu usuniętego formatu niestandardowego.


Niestandardowe formaty daty i czasu

Jeśli wbudowany format nie jest odpowiedni, aby wyświetlić dane w żądany sposób, można utworzyć niestandardowy format liczbowy przy użyciu kategorii Niestandardowe na karcie Liczby (polecenie Komórki, menu Format). Niestandardowy format liczbowy tworzony jest przy użyciu określonych kodów formatu opisujących sposób, w jaki liczba, data, czas lub tekst mają być wyświetlane. Możliwe jest określenie do czterech sekcji kodów formatu. Sekcje, oddzielone średnikami, definiują formaty liczb dodatnich, liczb ujemnych, wartości zerowych i tekstu w tej kolejności. Jeśli zostaną określone tylko dwie sekcje, pierwsza zostanie użyta dla liczb dodatnich i zer, druga dla liczb ujemnych. Jeśli określona zostanie jedna sekcja, format ten będzie zastosowany dla wszystkich liczb. Jeśli sekcja zostanie pominięta, należy dołączyć średnik dla tej sekcji.

Co chcesz zrobić?

Użyć podstawowych kodów formatu liczbowego

Sformatować datę i czas

Sformatować walutę, procenty i zapis wykładniczy

Sformatować tekst i odstępy


Podstawowe kody formatu liczbowego

•	Aby sformatować ułamki lub liczby z przecinkiem dziesiętnym, dołącz następujące wzorce cyfr do sekcji. Jeśli liczba posiada więcej cyfr po prawej stronie znaku miejsc dziesiętnych niż wzorców w formacie, to liczba zostanie zaokrąglona do tylu cyfr po znaku ile wzorców cyfr znajduje się w formacie. Jeśli liczba posiada więcej cyfr po lewej stronie przecinka dziesiętnego niż wzorców cyfr w formacie, to dodatkowe cyfry zostaną wyświetlone. Jeśli format zawiera tylko znaki liczby (#) po lewej stronie przecinka dziesiętnego, to liczby mniejsze niż 1 będą rozpoczynały się od przecinka dziesiętnego.

•	Znak # wyświetla cyfry znaczące; nie wyświetla nie mających znaczenia zer.

•	0 (zero) wyświetla nie mające znaczenia zera jeśli liczba posiada mniej cyfr niż zer znajdujących się w formacie.

•	Znak ? dodaje odstępy dla nie mających znaczenia zer po jednej ze stron przecinka dziesiętnego tak, aby wyrównać położenie przecinka dziesiętnego. Można także użyć tego znaku dla ułamków posiadających różne ilości cyfr.

Aby wyświetlić	Użyj kodu formatu
1234,59 jako 1234,6	####,#
8,9 jako 8,900	#,000
,631 jako 0,6	0,#
12 jako 12,0 oraz 1234,568 jako 1234,57	#,0#
44.398, 102.65, oraz 2.8 z wyrównanymi pozycjami dziesiętnymi	???.???
5,25 jako 5 1/4 oraz 5,3 jako 5 3/10, z wyrównanymi symbolami dzielenia	# ???/???
•	Aby wyświetlić separatory tysięcy lub aby przeskalować liczbę względem wielokrotności tysięcy, należy włączyć separator tysięcy do formatu liczbowego. Standardowym separatorem tysięcy jest spacja.

Aby wyświetlić	Użyj tego formatu liczbowego
12000 jako 12 000	# ###
12000 jako 12	#(SPACJA)
12200000 jako 12,2	0.0(SPACJA) (SPACJA)
•	Aby ustalić kolor sekcji formatu, wpisz nazwę koloru w nawiasach kwadratowych w sekcji. Kod koloru musi być pierwszym elementem sekcji.

[CZARNY]	[NIEBIESKI]
[BŁĘKITNY]	[ZIELONY]
[PURPUROWY]	[CZERWONY]
[BIAŁY]	[ŻÓŁTY]
•	Aby ustalić formaty liczbowe stosowane tyko wtedy, gdy liczba spełnia określone warunki, dołącz warunek w nawiasach kwadratowych; warunek składa się z operatora porównania i wartości. Na przykład, następujący format wyświetla pięciocyfrowe kody pocztowe z zerami na początku i dziewięciocyfrowe kody pocztowe z łącznikiem.

[<=99999]00000;00000-0000

Uwaga   Aby zastosować formatowanie komórek w formie kolorowego cieniowania w zależności od wartości komórki, można użyć polecenia Formatowanie warunkowe w menu Format, aby zastosować formaty warunkowe. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, kliknij przycisk  [image].


Formaty daty i czasu

•	Aby wyświetlić dni, miesiące i lata, dołącz następujące kody formatów do sekcji. Jeśli “m” zostanie użyte zaraz po kodzie formatu “g” lub “gg” lub zaraz przed kodem “ss”, program Microsoft Excel wyświetli minuty zamiast miesiąca.

Aby wyświetlić	Użyj tego kodu formatu
Miesiące jako 1-12	m
Miesiące jako 01-12	mm
Miesiące jako Sty-Gru	mmm
Miesiące jako Styczeń-Grudzień	mmmm
Miesiące jako pierwszą literę miesiąca	mmmmm
Dni jako 1-31	d
Dni jako 01-31	dd
Dni jako Nie-Sob	ddd
Dni jako Niedziela-Sobota	dddd
Lata jako 00-99	rr
Lata jako 1900-9999	rrrr
•	Aby wyświetlić godziny, minuty i sekundy, dołącz następujące kody formatów do sekcji.

Aby wyświetlić	Użyj tego kodu formatu
Godziny jako 0-23	g
Godziny jako 00-23	gg
Minuty jako 0-59	m
Minuty jako 00-59	mm
Sekundy jako 0-59	s
Sekundy jako 00-59	ss
Godziny jako 4 AM	g AM/PM
Czas jako 4:36 pm	g:mm am/pm
Czas jako 4:36:03 p	g:mm:ss a/p
Upływający czas w godzinach; na przykład, 25.02	[g]:mm
Upływający czas w minutach; na przykład, 63:46	[mm]:ss
Upływający czas w sekundach	[ss]
Ułamki sekund	g:mm:ss.00
Jeśli format zawiera wyrażenie AM lub PM, godziny są oparte na zegarze dwunastogodzinnym, gdzie “AM”, ”am”, “A” lub “a” wskazuje czas od północy do południa i “PM”, “pm”, “P”, “p” wskazuje czas od południa do północy W innym przypadku godziny są oparte na zegarze dwudziestoczterogodzinnym. Kod “m” lub “mm” musi pojawić się zaraz za kodem formatu “g” lub “gg” lub zaraz przed kodem “ss” albo program Microsoft Excel wyświetli miesiąc zamiast minut.


Formaty tekstu i odstępów

•	Aby wyświetlić znaki tekstowe razem z liczbami wprowadzonymi do komórki, dołącz znaki w cudzysłowach (“ “) lub poprzedź je znakiem odwrotnej kreski ukośnej (\). Dołącz znaki do odpowiedniej sekcji kodów formatu. Na przykład, wpisz format $0,00 "Nadwyżka";$-0,00 "Deficyt", aby wyświetlić ujemną wielkość jako “$-125,74 Deficyt.” Znak odstępu i następujące znaki są wyświetlane bez użycia cudzysłowów: $ - + / ( ) :

Jeśli wprowadzisz któryś z następujących znaków, znak odwrotnej kreski ukośnej zostanie wprowadzony automatycznie: ! ^ & ` (lewy apostrof) ‘ (prawy apostrof) ~ { } = < >

•	Sekcja formatu tekstowego, jeśli jest dołączona, jest zawsze ostatnia sekcją formatu liczbowego. Dołącz znak @ do sekcji tekstowej w miejscu, w którym chcesz wyświetlić dowolny tekst wprowadzony do komórki. Jeśli znak @ zostanie pominięty w sekcji tekstowej, to wprowadzony tekst nie zostanie wyświetlony Jeśli chcesz zawsze wyświetlać określone znaki tekstowe razem z wprowadzonym tekstem, dołącz dodatkowy tekst w cudzysłowach (“ “); na przykład, "pokwitowanie dla" @

Jeśli format nie zawiera sekcji tekstowej, to nie ma wpływu na wprowadzany tekst.

•	Aby w formacie liczbowym utworzyć odstęp o szerokości jednego znaku, umieść w nim znak podkreślenia. Na przykład, znak podkreślenia poprzedzający nawias okrągły zamykający  ( _) )pozwala wyrównać liczby dodatnie razem z ujemnymi umieszczonymi w nawiasach.

•	Aby powtórzyć następny znak w formacie, aby wypełnić szerokość kolumny, dołącz znak gwiazdki (*) do formatu liczbowego. Na przykład, wpisz  0*- aby dołączyć tyle myślników, ile potrzeba do wypełnienia komórki.


Formaty waluty, procentów i zapisu wykładniczego

•	Aby wyświetlić liczby jako wartości procentowe, dołącz znak procent (%) do formatu liczbowego. Na przykład, liczba taka, jak ,08 zostanie wyświetlona jako 8%; 2,8 zostanie wyświetlona jako 280%.

•	Aby określić jeden z następujących symboli waluty do formatu liczbowego, przy włączonym NUM LOCK przytrzymaj wciśnięty klawisz ALT i wpisz kod ANSI symbolu waluty przy użyciu klawiatury numerycznej.

Aby wprowadzić	Przytrzymaj wciśnięty klawisz ALT i wpisz
˘	0162
Ł	0163
Ą	0165
Uwaga   Formaty niestandardowe są zapisywane ze skoroszytem. Aby w programie Microsoft Excel był zawsze używany określony symbol waluty, zmień symbol waluty wybrany w Ustawieniach regionalnych Panelu sterowania przed uruchomieniem programu Microsoft Excel.

Aby wyświetlać liczby w formacie wykładniczym (zapis naukowy), użyj kodów “E-,” “E+” “e-“ lub “e+” w sekcji. Jeśli format zawiera 0 (zero) lub # (znak liczby) po prawej stronie kodu zapisu wykładniczego, program Microsoft Excel wyświetla liczbę w formacie wykładniczym i wstawia znak “E” lub “e”. Liczba zer lub znaków # po prawej stronie określa liczbę cyfr w zapisie. Znak E- lub e- powoduje umieszczenie znaku minus przy ujemnych liczbach w zapisie wykładniczym. Znak E+ lub e+ powoduje umieszczenie znaku plus przy dodatnich liczbach w zapisie wykładniczym.


Rozwiązywanie problemów dotyczących formatowania liczb, dat i godzin
Rozwiązywanie problemów z formatowaniem liczb, daty i czasu

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Liczby nie są wyświetlane lub przeliczane jako wartości liczbowe.

Zera na początku nie są wyświetlane w liczbach takich jak kody pocztowe.

Chcę sformatować liczby jako dane tekstowe

Liczby nagle zmieniły się na znaki #####.

Przecinki dziesiętne są dodawane do wszystkich wprowadzanych liczb.

Liczba w komórce arkusza jest inna niż liczba na pasku formuły.

Tekst lub inne wprowadzane dane nie są wyświetlane w komórkach.


Liczby nie są wyświetlane lub przeliczane jako wartości liczbowe.

Jeśli liczby są wyrównane do lewej strony komórki i domyślne wyrównanie (Ogólne) nie zostało zmienione, liczby te są sformatowane lub wprowadzone jako tekst. Aby zmienić je na dane liczbowe, wykonaj następujące czynności

1	Zaznacz pustą komórkę posiadającą format liczbowy Ogólne.

Jeśli nie masz pewności co do formatu komórki, kliknij polecenie Komórki w menu Format, a następnie kliknij kartę Liczby. W polu Kategoria, kliknij pozycje Ogólne, a następnie kliknij przycisk OK.

2	Wpisz cyfrę 1 w komórce, a następnie wciśnij klawisz ENTER.

3	Kliknij komórkę, a następnie przycisk Kopiuj  [image].

4	Zaznacz obszar komórek zawierający liczby “tekstowe”.

5	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie, kliknij Przemnóż, a następnie kliknij przycisk OK.


Zera na początku nie są wyświetlane w liczbach, takich jak kody pocztowe.
Zera na początku nie są wyświetlane w liczbach takich jak kody pocztowe.

Zaznacz komórki, do których chcesz wprowadzić kody pocztowe. W menu Format, kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczby. W polu Kategoria, kliknij pozycję Specjalne. W polu Wzorzec, kliknij format Kod pocztowy. Format Kod pocztowy automatycznie dołącza zera na początku podczas wprowadzania pięciocyfrowego kodu pocztowego.

Jeśli obszar komórek zawiera kody pięcio- i dziewięciocyfrowe, możesz zastosować format niestandardowy wyświetlający poprawnie każdy z kodów pocztowych. W polu Kategoria kliknij pozycję Niestandardowy, a następnie wprowadź następujący zapis w polu Typ.

[<=99999]00000;00000-0000

Możesz także użyć niestandardowego formatu liczbowego, aby zachować zera na początku w danych innego typu i dołączać litery lub symbole do liczb takich jak numery katalogowe. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, kliknij przycisk  [image].


Formatowanie istniejących liczb jako tekstu

Program Microsoft Excel przechowuje liczby jako dane liczbowe nawet jeśli wcześniej zastosowany został format Tekstowe, do komórek zawierających liczby. Jeśli chcesz, aby liczby takie, jak numery katalogowe były interpretowane jako tekst, najpierw zastosuj format Tekstowe do pustych komórek. Następnie wpisz liczby. Jeśli liczby zostały już wprowadzone, możesz zmienić liczby na dane tekstowe.

1	Zaznacz komórki zawierające liczby które chcesz sformatować jako tekst.

2	W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczby.

Pokaż

3	W polu Kategoria kliknij pozycje Tekstowe, a następnie kliknij przycisk OK.

4	Kliknij każdą komórkę, wciśnij klawisz F2, a następnie wciśnij klawisz ENTER, aby ponownie wprowadzić dane.


Liczby nagle zmieniły się na znaki #####.

W komórce nie ma miejsca, aby wyświetlić liczbę. Aby wyświetlić dane, możesz poszerzyć kolumnę lub zmniejszyć rozmiar czcionki. Aby uzyskać informacje na temat poszerzania kolumn, kliknij przycisk  [image].  Aby uzyskać informacje na temat zmniejszania rozmiaru czcionki, kliknij przycisk  [image].


Przecinki dziesiętne są dodawane do wszystkich wprowadzanych liczb.

W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, kliknij kartę Edycja, a następnie wyczyść pole wyboru Stała liczba miejsc dziesiętnych.

Aby usunąć przecinki dziesiętne z wprowadzonych liczb, możesz pomnożyć liczby przez potęgę dziesięciu. W pustej komórce wprowadź liczbę 10, 100, lub 1 000, zależnie od liczby miejsc dziesiętnych, które chcesz usunąć. Na przykład, wprowadź do komórki 100, jeśli liczby zawierają dwa miejsca dziesiętne, a chcesz mieć liczby całkowite. Skopiuj komórkę, a następnie zaznacz komórki zawierające liczby z miejscami dziesiętnymi. (Zaznaczone komórki muszą być sąsiadujące.) W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie, a następnie kliknij Przemnóż.


Liczba w komórce arkusza jest inna niż liczba na pasku formuły.

Format liczbowy zastosowany do komórki określa sposób, w jaki program Microsoft Excel wyświetla liczbę w danej komórce arkusza. Format nie ma wpływu na wartość komórki używaną do obliczeń, która jest wyświetlona na pasku formuły, gdy komórka jest aktywna.

Aby usunąć określony format liczbowy, który może wpływać na wyświetlaną wartość, zaznacz komórki. W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczby. W polu Kategoria kliknij pozycję Ogólne. Aby uzyskać więcej informacji na temat wyświetlania liczb przez program Microsoft Excel, kliknij przycisk  [image].


Tekst lub inne wprowadzane dane nie są wyświetlane w komórkach.

Komórki mogą być sformatowane tak, że dane komórek są ukryte. Aby usunąć określone formaty liczbowe mogące mieć wpływ na wyświetlane wartości, zaznacz komórki. W menu Format kliknij polecenie Komórki, a następnie kliknij kartę Liczby. W polu Kategoria, kliknij pozycję Ogólne.


Ukrywanie lub wyświetlanie Asystenta pakietu Office

•	Aby wyświetlić Asystenta pakietu Office Asystent, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

•	Aby ukryć Asystenta, kliknij przycisk Zamknij w prawym górnym rogu Asystenta.


Przenoszenie Asystenta pakietu Office i jego dymka

•	Przeciągnij Asystenta pakietu Office w dowolne miejsce na ekranie.

Uwaga   Aby wyświetlić Asystenta po wyświetleniu tematu Pomocy, kliknij gdziekolwiek w oknie programu Microsoft Excel lub zamknij temat Pomocy.


Wybieranie innego Asystenta pakietu Office

1	Jeśli Asystent pakietu Office nie jest wyświetlany, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

2	Kliknij przycisk Opcje.

Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.

3	Kliknij kartę Galeria, a następnie klikaj przycisk Wstecz lub Dalej dopóki nie pojawi się żądany Asystent.

Uwagi

•	Asystenci typu Matka natura i Geniusz (nie dostępni jeśli program Microsoft Excel został zainstalowany z dyskietek) wymagają, aby monitor i kartą graficzna obsługiwały co najmniej 256 kolorów. Aby uzyskać informacje na temat zmiany liczby kolorów obsługiwanych przez monitor, zajrzyj do Pomocy sytemu Windows.

•	Jeśli posiadasz dostęp do Internetu, możesz ściągnąć dodatkowych Asystentów z miejsca Microsoft Office Web. W menu Pomoc wskaż polecenie Microsoft w sieci WWW, a następnie kliknij w podmenu polecenie Strona macierzysta Microsoft Office.


Rozwiązywanie problemów związanych z Asystentem pakietu Office
Rozwiązywanie problemów z Asystentem pakietu Office

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Asystent pakietu Office rozprasza.

Nie mogę wyłączyć Asystenta pakietu Office.

Nie posiadam Asystenta pakietu Office.

Asystent pakietu Office nie wyświetla żądanego tematu Pomocy.

Niektóre paski narzędzi znikają, gdy wyświetlana jest Pomoc.


Asystent pakietu Office rozprasza.

•	Niektórzy z Asystentów pakietu Office są bardziej aktywni od innych. Aby wybrać innego Asystenta, kliknij Asystenta prawym przyciskiem myszy, a następnie kliknij polecenie Wybierz asystenta w menu podręcznym. Na karcie Galeria, klikaj przycisk Wstecz lub Dalej, aby zobaczyć dostępnych Asystentów. Asystenta typu logo Office jest najmniej aktywny. Najaktywniejsi i najczęściej korzystający z dźwięków Asystenci to The Dot i PowerPup (niedostępne, jeśli program Microsoft Excel został zainstalowany z dyskietek).

•	Aby ograniczyć przemieszczanie się Asystenta po ekranie, kliknij go, a następnie kliknij polecenie Opcje. Na karcie Opcje wyczyść pole wyboru Przenoś, gdy przeszkadza.

•	Aby wyłączyć dźwięki Asystenta, kliknij go, a następnie kliknij polecenie Opcje. Na karcie Opcje wyczyść pole wyboru Wydawaj dźwięki.

•	Asystent ma dwa rozmiary. Aby zmienić rozmiar, wskaż obramowanie Asystenta tak, aby wskaźnik zmienił się w dwukierunkową strzałkę. Przeciągnij ramkę do żądanego rozmiaru.


Nie mogę wyłączyć Asystenta pakietu Office.

•	Aby ukryć Asystenta, kliknij go prawym przyciskiem myszy, a następnie kliknij polecenie Ukryj Asystenta w menu podręcznym. Jeśli Asystent wyświetla poradę, komunikat lub temat Pomocy, zamknij go, a następnie ukryj.

•	Aby skonfigurować Asystenta tak, aby nie zapewniał Pomocy dotyczącej kreatorów, kliknij Asystenta, a następnie kliknij polecenie Opcje. Na karcie Opcje wyczyść pole wyboru Pomoc z kreatorami.

•	Aby ukryć Asystenta tylko dla jednego kreatora, uruchom kreatora, a następnie kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image]  w oknie dialogowym kreatora.

•	Możesz usunąć program Asystenta pakietu Office, uruchamiając Instalatora programu Microsoft Excel. Aby uzyskać więcej informacji na temat usuwania Asystenta, kliknij [image].


Nie posiadam Asystenta pakietu Office.

Jeśli Asystent pakietu Office nie jest widoczny, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image]. Jeśli Asystent nie ukazuje się, prawdopodobnie nie został zainstalowany. Aby uzyskać informacje na temat instalowania programu Asystenta pakietu Office, kliknij przycisk  [image].


Asystent pakietu Office nie wyświetla żądanego tematu Pomocy.

Jeśli Asystent pakietu Office nie jest widoczny, kliknij przycisk Asystent pakietu Office   [image].

•	Aby uzyskać najlepsze wyniki podczas wyszukiwania tematu Pomocy, wpisz Asystentowi raczej całe zdanie lub pytanie zamiast pojedynczego słowa lub wyrażenia. Na przykład, aby znaleźć Pomoc na temat drukowania więcej niż jednej kopii pliku na raz, wpisz Drukowanie więcej niż jednej kopii na raz, nie drukowanie.

•	Jeśli wolisz nie wpisywać całych zdań lub wolisz przeglądać indeks słów i wyrażeń z poziomu tematów Pomocy, kliknij polecenie Spis treści i indeks w menu Pomoc, a następnie kliknij kartę Indeks.

•	Aby określić, czy słowo lub wyrażenie pojawia się w którym z tematów Pomocy, kliknij polecenie Spis treści i indeks w menu Pomoc, a następnie kliknij kartę Znajdź. Jeśli karta Znajdź została kliknięta po raz pierwszy, postępuj zgodnie ze wskazówkami, aby skonfigurować możliwości wyszukiwania.

•	Aby szukać tematów w spisie treści Pomocy, kliknij polecenie Spis treści i indeks w menu Pomoc, a następnie kliknij kartę Spis treści.

•	Asystent pakietu Office wyświetla tematy Pomocy dotyczące produktu tylko wtedy, gdy znajdujesz się w środowisku nieprogramowym. Asystent wyświetla tematy Pomocy dotyczące programowania tylko wtedy, gdy znajdujesz się w środowisku programowania.

Aby wyszukiwać tematów Pomocy, dotyczących zarówno produktu jak i programowania, gdy znajdujesz się w środowisku programowania, kliknij Asystenta, a następnie kliknij polecenie Opcje. Na karcie Opcje, zaznacz pole wyboru Szukaj zarówno w Pomocy produktu, jak i programowania.


Niektóre paski narzędzi znikają, gdy wyświetlana jest Pomoc.

Jeśli Pomoc została wyświetlona za pomocą Asystenta pakietu Office lub poprzez kliknięcie polecenie Spis treści i indeks w menu Pomoc, swobodne paski narzędzi są chwilowo ukrywane. Dzieje się tak ponieważ, gdy wyświetlany jest temat Pomocy, program Microsoft Excel nie jest aktywnym oknem na ekranie — jest nim Pomoc. Ruchome paski narzędzi pojawią się znowu automatycznie. Aby wyświetlić ruchome paski narzędzi natychmiast, kliknij dowolne miejsce w oknie programu Microsoft Excel.


Uzyskiwanie Pomocy bez użycia Asystenta pakietu Office

•	W menu Pomoc kliknij polecenie Spis treści i indeks.

Wskazówka   Aby wyświetlić Pomoc bez użycia Asystenta pakietu Office, przy naciśnięciu klawisza F1, kliknij przycisk Opcje. (Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.) Na karcie Opcje wyczyść pole wyboru Reagowanie na klawisz F1.


Wyświetlanie Porady dnia podczas uruchamiania programu Microsoft Excel

1	Jeśli program Asystent pakietu Office nie ukazuje się, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

2	Kliknij przycisk Opcje.

Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.

3	Na karcie Opcje, zaznacz pole wyboru Pokaż Poradę dnia przy starcie programu.


Uzyskiwanie Pomocy, wskazówek i komunikatów w Asystencie pakietu Office
Docieranie do Pomocy, wskazówek i komunikatów przez Asystenta pakietu Office

Asystent pakietu Office może udzielić odpowiedzi na pytania, zaoferować wskazówki i zapewnić Pomoc na temat wielu cech określonego programu pakietu Office, w którym aktualnie się znajdujesz. Może wyświetlić następujące elementy:

•	Porady pokazują, jak efektywniej używać  w programie funkcji lub skrótów klawiatury. Porada jest dostępna, gdy w Asystencie ukazuje się żółta żarówka; kliknij żarówkę, aby zobaczyć poradę. Jeśli  Asystent nie jest widoczny podczas wyświetlania porady, przycisk Asystent pakietu Office wyświetla żarówkę, Kliknij przycisk  Asystent pakietu Office [image], aby wyświetlić Asystenta, a następnie kliknij żarówkę, aby wyświetlić wskazówkę.

•	Pomoc na temat kreatorów ukazuje się, gdy uruchamiany jest kreator. Jeśli nie chcesz Pomocy, możesz wyłączyć Pomoc z kreatorami

•	Sugerowana pomoc jest odpowiednia dla określonego, wykonywanego zadania i pojawia się zanim nawet poprosisz o pomoc. Na przykład, jeśli klikniesz Asystenta podczas dokonywania zmian na wykresie — z tą opcją zaznaczoną — Asystent zwróci tematy Pomocy dotyczące pracy z wykresami.

Asystent jest współużytkowany przez wszystkie programy pakietu Office. Każda opcja zmieniona w  Asystencie wpływa na Asystentów we wszystkich programach pakietu Office. Aby wyświetlić Asystenta po wyświetleniu tematu Pomocy, kliknij dowolne miejsce okna programu Microsoft Excel lub zamknij temat Pomocy.

Co chcesz zrobić?

Wyświetlać porady programu w Asystencie pakietu Office

Wyłączyć Pomoc z kreatorami w Asystencie pakietu Office

Skonfigurować Asystenta pakietu Office tak, aby automatycznie sugerował tematy Pomocy

Wyświetlać komunikaty bez używania Asystenta pakietu Office


Wyświetlanie wskazówek w Asystencie pakietu Office
Wyświetlanie porad programu w Asystencie pakietu Office

1	Jeśli Asystent pakietu Office nie ukazuje się, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

2	Kliknij przycisk Porady.

Jeśli przycisk Porady nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Porady.

3	Aby wyświetlić inną poradę, kliknij przycisk Wstecz lub Dalej.

Wskazówka   Aby zaznaczyć określone rodzaje porad, które mają być wyświetlane, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje. W grupie Pokaż porady na temat i Inne opcje porad na karcie Opcje, zaznacz pola wyboru obok żądanych rodzajów porad.


Wyłączanie Pomocy za pomocą kreatorów z Asystenta pakietu Office
Wyłączanie Pomocy z kreatorami z poziomu Asystenta pakietu Office

1	Jeśli program Asystent pakietu Office nie ukazuje się, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

2	Kliknij przycisk Opcje.

Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.

3	Na karcie Opcje wyczyść pole wyboru Pomoc z kreatorami.

Uwaga   Część kreatorów nie posiada Pomocy dostarczanej przez Asystenta.


Konfigurowanie Asystenta pakietu Office tak, aby automatycznie sugerował tematy Pomocy

1	Jeśli Asystent pakietu Office nie ukazuje się, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

2	Kliknij przycisk Opcje.

Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.

3	Na karcie Opcje zaznacz pole wyboru Odgadywanie tematów Pomocy.


Wyświetlanie komunikatów bez użycia Asystenta pakietu Office
Wyświetlanie komunikatów bez używania Asystenta pakietu Office

1	Jeśli Asystent pakietu Office nie ukazuje się, kliknij przycisk Asystent pakietu Office  [image].

2	Kliknij przycisk Opcje.

Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.

3	Na karcie Opcje wyczyść pole wyboru Wyświetlanie ostrzeżeń.


Zmiana rozmiaru Asystenta pakietu Office

1	Wskaż obramowanie Asystenta tak, aby wskaźnik zmienił się w dwukierunkową strzałkę.

2	Przeciągnij obramowanie do mniejszego lub większego rozmiaru.

Uwaga   Aby wyświetlić Asystenta po wyświetleniu tematu Pomocy, kliknij dowolne miejsce okna programu Microsoft Excel lub zamknij temat Pomocy.

Wskazówka   Aby skonfigurować Asystenta tak, aby automatycznie zmieniał rozmiar z dużego na mały po 5 minutach nieużywania, kliknij przycisk Opcje. (Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.) Na karcie Opcje zaznacz pole wyboru Przenoś, gdy Asystent przeszkadza.


Wyłączanie lub włączanie dźwięku w Asystencie pakietu Office

Aby słyszeć dźwięki w Asystencie pakietu Office, musisz mieć zainstalowaną kartę dźwiękową w komputerze

1	W Asystencie pakietu Office kliknij przycisk Opcje.

Jeśli przycisk Opcje nie jest widoczny, kliknij Asystenta, a następnie kliknij przycisk Opcje.

2	Na karcie Opcje zaznacz lub wyczyść pole wyboru Odtwarzanie dźwięków.

Uwaga   Aby wyświetlić Asystenta po wyświetleniu tematu Pomocy, kliknij dowolne miejsce okna programu Microsoft Excel lub zamknij temat Pomocy.


Co stało się z dymkiem Asystenta pakietu Office?

•	Jeden dymek może pojawiać się przed innym. Zamknij dymek z przodu, aby wyświetlić dymek położony za nim.

•	Wskazówki, komunikaty i przypomnienia znikają, gdy wyświetlasz Pomoc i pojawiają się ponownie automatycznie, gdy zamkniesz okno Pomocy lub klikniesz dowolne miejsce okna programu Microsoft Excel.

•	Jeśli przejdziesz do innego programu pakietu Office, dymek wyświetlony w pierwszym programie nie jest dłużej wyświetlany. Komunikaty są określone dla aktualnego programu i nie są stosowane, gdy przejdziesz do innego programu.

•	Niektóre dymki Asystenta pakietu Office zamykane są automatycznie, gdy klikniesz okno programu Microsoft Excel. Te komunikaty informacyjne nie wymagają odpowiedzi. Na przykład, gdy sprawdzasz pisownię, komunikat informacyjny zgłasza, że sprawdzanie pisowni zostało zakończone. Nie możesz wyświetlić tych informacji ponownie chyba, że powtórzysz działanie, które spowodowało wyświetlenie komunikatu, takie jak ponowne sprawdzenie pisowni.

•	Jeśli Asystent wyświetla poradę w jakimś programie, gdy przejdziesz do innego programu, wyświetlona zostanie porada dla drugiego programu.


Dlaczego nie mogę kontynuować pracy w programie Microsoft Excel?

W czasie, gdy wyświetlane są niektóre komunikaty, przy użyciu Asystent pakietu Office lub bez niego, praca w programie Microsoft Excel może być niemożliwa dopóki nie zamkniesz okna komunikatu. Są to ważne komunikaty wymagające odpowiedzi. Aby kontynuować pracę w programie Microsoft Excel, kliknij przycisk opcji w oknie wyświetlonego komunikatu. Jeśli program Microsoft Excel przestanie wyświetlać komunikat, ale wyświetli wskazówkę lub temat Pomocy, kliknij dowolne miejsce w oknie programu Microsoft Excel, aby ponownie wyświetlić komunikat.


Dlaczego nie mogę wyświetlić wskazówki?
Dlaczego nie mogę wyświetlić porady?

Gdy program Asystent pakietu Office wyświetla przypomnienie programu Outlook, nie może wyświetlić porady. Kliknij przycisk opcji w przypomnieniu, aby je zamknąć, a następnie wyświetl poradę.


Klawisze używane w Asystencie pakietu Office

Aby	Naciśnij klawisz
Dymek Asystenta stał się aktywny	ALT+F6; powtarzaj dopóki dymek nie będzie aktywny
Wybrać temat Pomocy z tematów wyświetlonych przez Asystenta pakietu Office	ALT+numer tematu (gdzie 1 to pierwszy temat, 2 drugi temat itd.)
Zobaczyć więcej tematów pomocy	ALT+STRZAŁKA W DÓŁ
Zobaczyć poprzedni temat pomocy	ALT+STRZAŁKA W GÓRĘ
Zamknąć okno komunikatu  Asystenta pakietu Office	ESC
Uzyskać Pomoc Asystenta pakietu Office	F1
Wyświetlić następną poradę	ALT+N
Wyświetlić poprzednią poradę	ALT+B
Zamknąć poradę	ESC
Wyświetlić lub ukryć Asystenta pakietu Office w kreatorze	TAB, aby zaznaczyć przycisk Asystenta pakietu Office; SPACJA, aby wyświetlić lub ukryć Asystenta


Praca z programem - Co nowego w pakiecie Office 97?

Ta karta zawiera temat Pomocy podający informacje "jak" dotyczące tematu Praca z programem "Co nowego w pakiecie Microsoft Office 97?"

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Kluczowe Informacje dla użytkowników aktualizujących pakiet i nowych użytkowników


Praca z programem - Instalowanie i uruchamianie pakietu Microsoft Office

Ta karta zwiera kilka tematów Pomocy podających informacje "Jak" dotyczące tematu Praca z programem "Instalowanie i uruchamianie pakietu Microsoft Office'.

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Używanie dodatków programu Microsoft Excel

Programy dodatkowe dołączone do programu Microsoft Excel

Polecenia i narzędzia, które zniknęły z programu Microsoft Excel

Instalowanie lub usuwanie składników programu Microsoft Excel


Praca z programem - Używanie skrótów

Ta karta zawiera kilka tematów Pomocy podających informacje "jak" dotyczące tematu Praca z programem "Używanie skrótu do pracy".

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Pasek skrótów pakietu Microsoft Office

Zarządzanie czasem, kontaktami, zadaniami i wiadomościami z poziomu Paska skrótów pakietu Office

Łączenie i organizowanie powiązanych plików przy użyciu programu Office Binder


Praca z programem - Wspólne używanie aplikacji pakietu Office

Ta karta zawiera kilka tematów Pomocy udostępniających informacje "jak" dotyczące tematu Praca z programem "Wspólne używanie aplikacji pakietu Office".

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Sposoby udostępniania informacji programu Microsoft Excel innemu programowi pakietu Office

Kopiowanie danych programu Microsoft Excel do programów Word i PowerPoint

Wymiana danych pomiędzy programami Microsoft Excel i Microsoft Access

Edycja przyłączonego obiektu lub obiektu wbudowanego

Udostępnienie informacji pomiędzy programami pakietu Office

Pobieranie danych zewnętrznych przy użyciu programu Microsoft Query

Tworzenie hiperłącza

Usuwanie hiperłącza

Kontrolowanie aktualizowania przyłączonych informacji w programie Microsoft Excel

Używanie programu Microsoft Query w celu pobrania danych zewnętrznych

Obiekty przyłączone i wbudowane

Tworzenie nowego obiektu wbudowanego

Przeciąganie informacji pomiędzy programami

Kopiowanie tabeli programu Word na arkusz programu Microsoft Excel

Łączenie i organizowanie powiązanych plików przy użyciu programu Microsoft Binder


Praca z programem - Dostosowywanie pakietu Office

Ta karta zawiera tematy Pomocy udostępniające informacje "jak" dotyczące tematu Praca z programem "Dostosowywanie pakietu Office".

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Praca z Asystentem pakietu Office

Kontrolowanie zdarzeń po uruchomieniu programu Microsoft Excel

Dostosowywanie menu

Paski narzędzi

Dostosowywanie pasków narzędzi

Ukrywanie i wyświetlanie pasków narzędzi

Ukrywanie elementów okna, aby pokazać więcej danych na ekranie

Wyświetlanie lub ukrywanie określonych elementów okna

Określanie alternatywnego foldera Autostart

Tworzenie widoku

Powiększanie lub zmniejszanie wyświetlania


Praca z programem - Tworzenie i otwieranie dokumentów i baz danych

Ta karta zawiera kilka tematów Pomocy udostępniających informacje "jak" dotyczące tematu Praca z programem "Tworzenie i otwieranie dokumentów i baz danych."

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Dostosowywanie domyślnych ustawień skoroszytu lub arkusza przy użyciu szablonu

Szablon nie jest wymieniony w oknie dialogowym Nowy

Praca z plikami

Otwieranie skoroszytu

Skoroszyty i arkusze

Używanie plików programu Microsoft Excel 97 w poprzednich wersjach programu Microsoft Excel lub innych programach

Wskazówki do przechowywania szablonów

Najlepsze miejsce do przechowywania skoroszytów

Tworzenie nowego skoroszytu

Tworzenie szablonu skoroszytu lub nowych skoroszytów

Zmiana formatu lub zawartości istniejącego szablonu

Wstawianie nowego arkusza

Konwersja grupy plików do formatu skoroszytu programu Microsoft Excel

Ustalanie domyślnego katalogu roboczego ukazującego się w oknach dialogowych Otwórz i Zapisz jako


Praca z plikami

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Łączenie i organizowanie powiązanych plików przy użyciu programu Office Binder

Zmiana nazwy pliku

Usuwanie pliku

Znajdowanie plików

Kryteria przeszukiwania, których możesz użyć w polu Nazwa pliku

Używanie programu Microsoft Outlook do znajdowania plików lub elementów programu Outlook

Używanie właściwości plików do ich lokalizowania

Dodawanie foldera lub skrótu do pliku do foldera Ulubione


Praca z programem - Pakiet Office a sieć WWW
Praca z programem - Pakiet Office i sieć

Ta karta zawiera kilka tematów Pomocy przedstawiających informacje "jak" dotyczące tematu Praca z programem "Pakiet Office i sieć".

Kliknij temat odpowiadający informacjom, które chcesz uzyskać.

Publikowanie danych programu Microsoft Excel w sieci

Praca z hiperłączami

Tworzenie łączy w celu łączenia się z danymi i plikami

Program Microsoft Excel i Internet

Strona WWW szybkiego wyszukiwania

Pobieranie danych ze źródła sieciowego

Otwieranie skoroszytu w sieci typu intranet lub sieci WWW (World Wide Web)

Aktualizowanie bieżącego pliku z sieci WWW

Otwieranie strony tytułowej w sieci

Otwieranie strony wyszukiwania w sieci

Dodawanie bieżącego pliku sieciowego do listy Ulubione

Tworzenie kwerendy sieciowej

Ukrywanie wszystkich pasków narzędzi poza paskiem Sieć WWW

Otwieranie ostatnio używanych plików sieciowych

Praca z serwerami FTP


Podsumowywanie danych przy użyciu sum pośrednich i konspektów

Gdy dane znajdują się na liście, program Microsoft Excel może przeliczać i wstawiać sumy pośrednie na arkuszu. Jeśli zostaną określone elementy, dla których chcesz utworzyć sumy pośrednie, podsumować wartości i funkcję, w której użyte zostaną wartości, program Microsoft Excel utworzy konspekt arkusza tak, aby można było ukryć lub wyświetlić odpowiednią liczbę szczegółów.

Jeśli dane zostały podsumowane przy użyciu formuł zawierających funkcje takie, jak SUMA, program Microsoft Excel może automatycznie utworzyć konspekt dane.

Jeśli wiersze i kolumny danych podsumowań zawierają wartości zamiast formuł, można otworzyć konspekt ręcznie.

Co chcesz zrobić?

Wstawić sumę pośrednią do listy

Automatycznie utworzyć konspekt arkusza

Ręcznie utworzyć konspekt arkusza


Automatyczne tworzenie konspektu arkusza

Arkusz musi zawierać wiersze i kolumny podsumowujące dane szczegółowe. odwołania do komórek w formułach muszą być ułożone odpowiedniej kolejności, z wierszami posumowania umieszczonymi odpowiednio nad lub pod powiązanymi danymi (lub po lewej lub prawej stronie dla kolumn podsumowań).

1	Zaznacz zakres komórek, dla których chcesz utworzyć konspekt.

Aby utworzyć konspekt z całego arkusza, kliknij dowolną komórkę arkusza.

2	W menu Dane wskaż podmenu Grupy i konspekt, a następnie kliknij polecenie Autokonspekt.


Ręczne tworzenie konspektu arkusza

Odwołania do komórek w formułach podsumowań muszą odnosić się do danych szczegółowych w tym samym kierunku, to znaczy, wszystkie odwołania muszą być odnosić się do komórek nad lub pod wierszami podsumowań lub po lewej lub prawej stronie kolumn podsumowań.

1	Zaznacz wiersze lub kolumny zawierające dane szczegółowe.

Jak?

Wiersze lub kolumny zawierające dane szczegółowe sąsiadują zwykle z wierszem lub kolumną zawierającą powiązane dane sumaryczne. Na przykład, jeśli wiersz 6 zawiera sumy pośrednie dla wierszy od 3 do 5, zaznacz wiersze od 3 do 5.

2	W menu Dane wskaż podmenu Grupy i konspekt, a następnie kliknij polecenie Grupuj.

Symbole konspektu ukazują na ekranie się obok grupy.

3	Kontynuuj zaznaczanie wierszy lub kolumn zawierających szczegóły i klikaj polecenie Grupuj dopóki nie zostaną utworzone wszystkie poziomy, z których chcesz utworzyć konspekt.

Wskazówka   Konspekt może zawierać do ośmiu poziomów szczegółów, przy czym każdy "wewnętrzny" poziom dostarcza danych odpowiedniemu poziomowi "zewnętrznemu". W następującym przykładzie, wiersze dla Sumy Davolio i Sumy Suyama znajdują się w poziomie pierwszym. Wiersze zawierające szczegóły tworzące każdą grupę poziomu pierwszego zawarte są w poziomie drugim.

Uwaga   Program Microsoft Excel przyjmuje domyślnie, że wiersze i kolumny posumowania znajdują się pod lub po prawej stronie wierszy i kolumn zawierających szczegóły. Jeśli wiersze posumowania znajdują się nad wierszami zawierającymi szczegóły lub kolumny posumowania znajdują się po lewej stronie danych szczegółowych, zmień pola wyboru w grupie Kierunek w oknie dialogowym Konspekt. Aby wyświetlić okno dialogowe Konspekt, wskaż podmenu Grupy i konspekt w menu Dane, a następnie kliknij polecenie Ustawienia.


Usuwanie całego konspektu

Gdy konspekt zostanie usunięty, dane arkusza nie ulegną zmianie.

1	Kliknij dowolną komórkę arkusza.

2	W menu Dane wskaż Grupy i konspekt, a następnie kliknij polecenie Usuń konspekt.


Wyświetlanie lub ukrywanie danych konspektu

Jeśli symbole konspektu nie są widoczne na arkuszu, zaznacz pole wyboru Symbole konspektu na karcie Widok okna dialogowego Opcje (menu Narzędzia).

Aby wyświetlić	Kliknij
Dane szczegółowe jednej grupy	Przycisk symbolu wyświetlenia szczegółów
Określony poziom konspektu	Przycisk symbolu poziomu wiersza lub kolumny
Wszystkie szczegóły konspektu	Przycisk symbolu najniższego poziomu wiersza i kolumny. Na przykład, jeśli w konspekcie znajdują się trzy poziomy, kliknij przycisk  [image].
Aby ukryć	Kliknij
Dane szczegółowe grupy	Pasek poziomu wiersza   Pasek poziomu kolumny   Kliknij w dowolnym miejscu paska poziomu lub przycisk symbolu ukrycia szczegółu  [image].
Określony poziom konspektu	Wiersz lub kolumnę poprzedzającą symbol poziomu  [image]. Na przykład, jeśli konspekt zawiera cztery poziomy, można ukryć czwarty poziom klikając przycisk  [image].
Wszystkie szczegóły konspektu	Przycisk symbolu pierwszego poziomu


Wyświetlanie lub ukrywanie symboli konspektu bez usuwania konspektu

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok.

Pokaż

2	Aby wyświetlić symbole konspektu, zaznacz pole wyboru Symbole konspektu.

Aby ukryć symbole, wyczyść pole wyboru.


Rozgrupowywanie wierszy lub kolumn konspektu

1	Zaznacz wiersze lub kolumny, które chcesz rozgrupować

2	W menu Dane wskaż podmenu Grupy i konspekt, a następnie kliknij polecenie Rozgrupuj

Wskazówka   Aby zaznaczyć określoną grupę danych konspektu, przytrzymaj wciśnięty klawisz SHIFT, a następnie kliknij przycisk symbolu wyświetlenia szczegółów [image] lub symbol ukrywania szczegółów  [image]  albo pasek poziomu sekcji konspektu.


Rozwiązywanie problemów ze sporządzaniem konspektu arkusza
Rozwiązanie problemów przy korzystaniu z konspektu arkusza

Na czym polega problem?

Gdy kopiuję dane podsumowań konspektu, dane szczegółowe są także kopiowane.

Dane nie są poprawnie zgrupowane w wielopoziomowym konspekcie.

Nie widzę symboli konspektu na arkuszu.

Dane zostały rozgrupowane lub konspekt usunięty, ale dane są wciąż ukryte.


Dane nie są poprawnie zgrupowane w wielopoziomowym konspekcie.

•	Gdy grupujesz wiersze i kolumny, zaznacz tylko wiersze lub kolumny tworzące grupę, zawierające dane szczegółowe. Nie dołączaj do zaznaczenia powiązanych wierszy lub kolumn podsumowań. Na przykład, jeśli wiersz 6 zawiera sumy pośrednie danych wierszy od 3 do 5, to zaznacz tylko wiersze od 3 do 5, aby zdefiniować grupę.

•	Podczas grupowania wielu poziomów konspektu najlepiej jest mieć wyświetlone wszystkie dane. Upewnij się, że wszystkie podrzędne wiersze lub kolumny podsumowań zostały zaznaczone tak samo, jak powiązane z nimi dane szczegółowe tworzące następny poziom konspektu. Na przykład, wiersze 6 i 10 zawierają sumy pośrednie odpowiednio dla wierszy od 3 do 5 i wierszy od 7 do 9. Aby zgrupować dane szczegółowe dla wiersza 11, zaznacz wiersze od 3 do 10.

•	Jeśli przycisk symbolu wyświetlenia szczegółów  [image]  lub przycisk symbolu ukrycia szczegółów  [image] jest wyświetlany obok nieprawidłowego wiersza lub kolumny konspektu, najpierw wyświetl dowolne ukryte dane, a następnie zaznacz obszar konspektu. W menu Dane wskaż podmenu Grupy i konspekt, kliknij polecenie Ustawienia, a następnie sprawdź, czy opcje w grupie Kierunek są poprawnie ustawione. Jeśli wiersze lub kolumny podsumowań są umieszczone powyżej lub na lewo od wierszy lub kolumn zawierających powiązane dane szczegółowe, wyczyść pole wyboru Wiersze podsumowań pod spodem lub Kolumny podsumowań po prawej.


Nie widzę symboli konspektu w arkuszu.

Jeśli symbole konspektu nie są widoczne na arkuszu, upewnij się, że opcja wyświetlania symboli została wybrana. W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok. Zaznacz pole wyboru Symbole konspektu. Jeśli symbole wciąż nie są widoczne lub są nieczytelne, użyj pola Skala obrazu na pasku narzędzi Standardowy, aby zmienić skalę do 100%.


Dane zostały rozgrupowane lub konspekt usunięty, ale dane są wciąż ukryte.

Jeśli dane zostały rozgrupowane lub konspekt usunięty w czasie, gdy dane szczegółowe były ukryte, wiersze lub kolumny zawierające dane szczegółowe pozostają ukryte. Aby wyświetlić dane, przeciągnij mysz przez widoczne nagłówki wierszy lub kolumn sąsiadujących z ukrytymi wierszami lub kolumnami. W menu Format wskaż podmenu Wiersz lub Kolumna, a następnie kliknij polecenie Odkryj.


Wyrównywanie i rozmieszczanie obiektów rysunkowych

Obiekty rysunkowe można wyrównywać na kilka sposobów. Mogą być one wyrównywane względem innych obiektów rysunkowych, jak ma to miejsce przy wyrównywaniu boków, środków albo górnych lub dolnych krawędzi obiektów, albo mogą być one wyrównywane z komórkami.

Co chcesz zrobić?

Wyrównać obiekty rysunkowe z innymi obiektami rysunkowymi

Wyrównać obiekty rysunkowe z komórkami

Rozmieścić obiekty rysunkowe w równych odstępach


Rozmieszczanie obiektów rysunkowych w równych odstępach

1	Zaznacz obiekty, które chcesz rozmieścić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, a następnie wybierz Wyrównaj lub rozłóż.

3	Aby rozmieścić obiekty w równych odstępach, kliknij Rozłóż poziomo lub Rozłóż pionowo.


Przenoszenie obiektu rysunkowego lub grupy obiektów

1	Zaznacz obiekt, wielokrotne zaznaczenie lub grupę, które chcesz przenieść.

Na wykresie osadzonym zaznacz obszar wykresu, klikając wolny obszar pomiędzy krawędzią wykresu a obszarem rysowania.

2	Przeciągnij obiekt w nowe miejsce.

Wskazówka   Aby ograniczyć możliwość przenoszenia obiektu jedynie do kierunku poziomego lub pionowego, w czasie przeciągania obiektu trzymaj wciśnięty klawisz SHIFT.


Zabezpieczanie obiektów przed przenoszeniem i zmianą rozmiaru wraz z komórkami

1	Zaznacz obiekt, wielokrotne zaznaczenie lub grupę, które chcesz zmienić.

Na wykresie osadzonym zaznacz obszar wykresu, klikając wolny obszar pomiędzy krawędzią wykresu a obszarem rysowania.

2	Z menu Format wybierz polecenie odpowiednie do typu zaznaczonego obiektu — na przykład Kształt automatyczny lub Zaznaczony obszar wykresu — i kliknij kartę Właściwości.

3	Wybierz żądaną opcję z grupy Pozycjonowanie obiektu.

Aby uzyskać Pomoc na temat danej opcji, kliknij znak zapytania,  [image], a następnie tę opcję.


Przenoszenie lub podsuwanie obiektu rysunkowego na niewielką odległość

1	Zaznacz obiekt, który chcesz podsunąć.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, a następnie wybierz polecenie Podsuń i kliknij kierunek, w którym chcesz podsunąć obiekt.

Wskazówka   Obiekt arkusza możesz również podsunąć, zaznaczając go i naciskając klawisze strzałek. Aby podsunąć obiekt o 1 piksel, wciśnij klawisz CTRL i jeden z klawiszy strzałek. Klawiszy strzałek nie można używać do podsuwania obiektu na wykresie.


Wyrównywanie obiektów rysunkowych z innymi obiektami rysunkowymi

1	Zaznacz obiekty, które chcesz wyrównać.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, a następnie wybierz Wyrównaj lub Rozłóż.

3	Wybierz polecenie dla żądanego wyrównania.

Aby wyrównać obiekty	Kliknij
Do lewych krawędzi	Wyrównaj do lewej
Poziomo względem środków	Wyśrodkuj w poziomie
Do prawych krawędzi	Wyrównaj do prawej
Do górnych krawędzi	Wyrównaj do góry
Pionowo względem środków	Wyśrodkuj w pionie
Do dolnych krawędzi	Wyrównaj do dołu


Wyrównywanie obiektów rysunkowych z komórkami

1	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Rysuj, a następnie Przyciągaj.

2	Aby podczas przenoszenia lub rysowania obiekty były automatycznie wyrównane z siatką komórek, kliknij Do siatki.

Aby podczas przenoszenia lub rysowania obiekty były automatycznie wyrównane z krawędziami innych obiektów, kliknij Do kształtu.

Wskazówka Aby podczas przenoszenia, rysowania lub zmiany rozmiaru obiekty były automatycznie przyciągane do siatki komórek, można również w czasie tych czynności trzymać wciśnięty klawisz ALT.


Rozwiązywanie problemów z wyrównywaniem i rozmieszczaniem obiektów rysunkowych

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Po wyrównaniu obiekty pokryły się.

Polecenia menu Wyrównaj lub Rozłóż są nieaktywne i nie można ich wybrać.


Po wyrównaniu obiekty graficzne nakładają się na siebie.

W zależności od wybranej opcji wyrównywania obiekty przemieszczają się w linii prostej w górę, w dół, w lewo lub w prawo i mogą przykryć inny obiekt umieszczony wcześniej. Operację wyrównywania można cofnąć (menu Edycja, polecenie Cofnij) i przesunąć obiekty rysunkowe w odpowiednie położenie przed ich wyrównaniem.


Polecenia menu Wyrównaj lub Rozłóż są nieaktywne i nie można ich wybrać.

Należy zaznaczyć co najmniej dwa obiekty rysunkowe, aby opcje wyrównywania stały się dostępne, a co najmniej trzy obiekty, aby opcje rozkładu stały się dostępne.


Rozwiązywanie problemów z drukowaniem

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Przy próbie drukowania dokumentu nic się nie dzieje.

Ustawione znaki końca strony są ignorowane.

Wydrukowany nagłówek lub stopka nie mają żądanego wyglądu.

Chcę aby szerokość (lub wysokość) dokumentu wynosiła jedną stronę, ale nie wiem, o ile mam go zmniejszyć, aby zmieścił się na stronie.

Nie mogą przeskalować wykresu do żądanego rozmiaru lub wydrukować kilku wykresów na jednej stronie.

Dlaczego drukowana jest tylko część arkusza?

Dlaczego niektóre kolumny lub wiersze są drukowane na niewłaściwej stronie?

Obszar wydruku zawiera kilka różnych obszarów arkusza. Dlaczego każdy z nich jest drukowany na osobnej stronie?


Przy próbie drukowania dokumentu nic się nie dzieje.

•	Korzystając z Pomocy systemu Windows sprawdź, czy ustawienia drukarki w systemie Windows lub w programie Microsoft Excel są poprawnie. Z menu Start systemu Windows wybierz opcję Pomoc, kliknij kartę Indeks i wpisz tekst problemy z drukarkami. Następnie kliknij przycisk Wyświetl i postępuj zgodnie z wyświetlanymi instrukcjami.

•	Jeśli ustawienia drukarki w systemie Windows wyglądają na poprawne, sprawdź ustawienia drukarki w programie Microsoft Excel aby upewnić się, że wybrana drukarka jest tą drukarką, której używasz. Z menu Plik wybierz polecenie Drukuj. Następnie w polu Drukarka wybierz żądaną drukarkę.


Ustawione znaki końca strony są ignorowane.

Jeśli po ręcznym ustawieniu znaków końca strony, w grupie Skala (menu Plik, polecenie Ustawienia strony, karta Strona) określono, że wydruk ma być wpasowany w określoną liczbę stron, to ręcznie ustawione znaki końca strony są ignorowane i rozmiar arkusza jest odpowiednio zmniejszany. Aby wpasować arkusz w określoną liczbę stron przy zachowaniu wstawionych ręcznie znaków końca strony, z menu Plik wybierz polecenie Ustawienia strony, kliknij kartę Strona, a następnie wybierz opcję Dopasuj do.


Wydrukowany nagłówek lub stopka nie mają żądanego wyglądu.

•	Możesz wybierać spośród kilku wbudowanych nagłówków lub stopek lub utworzyć własne. Z menu Widok wybierz opcję Nagłówek i stopka. Teksty nagłówków i stopek są zawsze drukowane w kolorze czarnym. W nagłówku ani w stopce nie możesz stosować kolorów, nawet jeśli dysponujesz drukarką kolorową.

•	Nagłówki ani stopki nie mogą być połączone z komórkami. Jeśli w arkuszu zawarte są informacje, które powinny być umieszczone na każdej ze stron, wykorzystaj tytuły wydruku. Jeśli na przykład chcesz na każdej stronie wydrukować znak firmowy i adres firmy, to umieść je w kilku pierwszych wierszach arkusza. Następnie z menu Plik wybierz opcję Ustawienia strony, kliknij kartę Arkusz i w polu U góry powtarzaj wiersze wprowadź adresy wierszy, zawierających żądane informacje.

•	W nagłówkach ani w stopkach nie można umieszczać rysunków.

•	Lewe i prawe marginesy nagłówków oraz stopek mają szerokość 19 milimetrów, niezależnie od szerokości marginesów strony.

•	Jeśli nagłówek lub stopka znajduje się za blisko danych wydrukowanych na stronie, to możesz ustawić odstęp pomiędzy krawędzią strony a nagłówkiem lub stopką. Aby ustawić odstęp pomiędzy górną lub dolną krawędzią strony a nagłówkiem lub stopką, z menu Plik wybierz opcję Ustawienia strony, kliknij kartę Marginesy i zmień wartości w polach Nagłówek lub Stopka.

Możesz również zmienić odstęp pomiędzy danymi drukowanymi na stronie a krawędzią strony. Z menu Plik wybierz opcję Ustawienia strony, kliknij kartę Marginesy i zmień wartości w polach Górny lub Dolny, aby dostosować rozmiar marginesu.


Chcę, aby dokument miał szerokość (wysokość) jednej strony, ale nie wiem, o ile mam go zmniejszyć
Chcę, aby szerokość (lub wysokość) dokumentu wynosiła jedną stronę, ale nie wiem, o ile mam go zmniejszyć, aby zmieścił się na stronie.

Aby uniknąć przechodzenia kolumn lub wierszy poza krawędź strony, możesz zmniejszyć arkusz tak, by był on szerokości lub wysokości strony. Z menu Plik wybierz opcję Ustawienia strony i kliknij kartę Strona. Kliknij opcję Wpasuj w strony i wpisz liczbę 1 w polu H lub V, a następnie ewentualnie usuń liczbę w drugim z pól.


Nie mogą przeskalować wykresu do żądanego rozmiaru ani wydrukować kilku wykresów na jednej stronie.

•	Jeśli wykres znajduje się na arkuszu wykresu, to możesz przeskalować go przy drukowaniu. Uaktywnij wykres, z menu Plik wybierz opcję Ustawienia strony i kliknij kartę Wykres. Z grupy Wielkość wykresu na wydruku wybierz żądaną opcję skalowania. Jeśli wybierzesz opcję Niestandardowa, to wielkość wykresu na wydruku będzie można ustawić za pomocą uchwytów zaznaczenia.

•	Jeśli wykres jest wykresem osadzonym na arkuszu, to zmień jego rozmiar, klikając go i przeciągając uchwyty zaznaczenia.

•	Na jednej stronie nie można wydrukować kilku arkuszy wykresów. Aby wydrukować na jednej stronie dwa lub więcej wykresów, utwórz wykresy osadzone na arkuszu, a następnie zmień ich rozmiary tak, by zmieściły się na jednej stronie. Aby dokładniej obejrzeć rozmieszczenie wykresów w obszarze wydruku, skorzystaj z polecenia Podgląd podziału stron menu Widok.


Dlaczego drukowana jest tylko część arkusza?

Jeśli arkusz zawiera obszar wydruku, to drukowany jest tylko ten obszar. Aby ustalić, czy arkusz zawiera obszar wydruku, z menu Widok wybierz polecenie Podgląd podziału stron. Obszar arkusza wyświetlany na białym tle jest obszarem, który zostanie wydrukowany.

•	Obszar wydruku możesz wyczyścić, używając polecenia Wyczyść obszar wydruku (menu Plik, polecenie Obszar wydruku).

•	Możesz zmienić obszar wydruku dodając usuwając lub usuwając wiersze lub kolumny. Z menu Widok wybierz polecenie Podgląd podziału stron, a następnie przeciągnij granice otaczające obszar wydruku.

•	Aby dodać komórki do obszaru wydruku, zaznacz je, kliknij zaznaczony obszar prawym przyciskiem myszy i z menu podręcznego wybierz polecenie Dodaj do obszaru wydruku.


Dlaczego niektóre kolumny lub wiersze są drukowane na niewłaściwej stronie?

Liczba kolumn i wierszy drukowanych na stronie jest określona przez szerokości kolumn, wysokości wierszy, marginesy stron i znaki podziału stron.

•	Jeśli niektóre kolumny lub wiersze są drukowane na następnej stronie, spróbuj zmniejszyć rozmiar marginesu Górnego, Dolnego, Lewego i Prawego. Z menu Plik wybierz opcję Ustawienia strony i kliknij kartę Marginesy.

•	Przed wydrukowaniem dokumentu możesz przenieść znaki podziału stron. Z menu Widok wybierz polecenie Podgląd podziału stron. Znaki podziału stron ustawione ręcznie zostaną wyświetlone jako grube czarne linie, a znaki podziału stron ustawione automatycznie — jako linie przerywane Znaki podziału stron można przesuwać, przeciągając je w lewo, w prawo, do góry lub do dołu. Jeśli kolumna jest drukowania na niewłaściwej stronie — na przykład na drugiej zamiast na pierwszej — przeciągnij znak podziału strony, znajdujący się po lewej stronie kolumny, o jedną kolumnę w prawo. Jeśli wiersz jest drukowany o stronę dalej, niż chcesz, przeciągnij znak podziału strony, znajdujący się nad tym wierszem w położenie poniżej wiersza. Arkusz zostanie automatycznie przeskalowany tak, aby na stronie zmieściła się żądana liczba wierszy i kolumn.

•	Jeśli chcesz, aby arkusz miał szerokość jednej strony, niezależnie od liczby stron. to możesz ograniczyć go do jednej strony. Z menu Plik wybierz opcję Ustawienia strony i kliknij kartę Strona. W grupie Skala kliknij opcję Wpasuj w strony i wpisz liczbę 1 w polu H lub V, a następnie ewentualnie usuń liczbę w drugim z pól.


Obszar wydruku zawiera kilka różnych obszarów arkusza. Dlaczego każdy z nich jest drukowany na osobnej stronie?

Jeśli obszar wydruku zawiera obszary arkusza, które nie przylegają do siebie, to każdy z tych obszarów jest drukowany na osobnej stronie.

•	Aby wydrukować koło siebie nieprzylegające kolumny, ustaw jeden obszar wydruku zawierający wszystkie kolumny, również te, które nie mają być drukowane. Następnie zaznacz kolumny, które chcesz ukryć. Z menu Format wybierz polecenie Kolumna, a następnie polecenie Ukryj.

•	Aby wydrukować koło siebie nieprzylegające wiersze, ustaw jeden obszar wydruku zawierający wszystkie wiersze, również te, które nie mają być drukowane. Następnie zaznacz wiersze, które chcesz ukryć. Z menu Format wybierz polecenie Wiersz, a następnie polecenie Ukryj.


Rozwiązywanie problemów z pobieraniem danych zewnętrznych

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Nie można utworzyć nowego źródła danych.

Używany wcześniej sterownik ODBC nie działa.

Komunikat sygnalizuje, że ścieżka do bazy danych jest niepoprawna.

Nie można usunąć źródła danych.

Dlaczego moje źródło danych nie może być udostępniane?

Po odświeżeniu danych w zewnętrznym zakresie danych znika sortowanie i formatowanie lub jest ono wyświetlane nieprawidłowo.

Kwerenda trwa zbyt długo lub komputer nie odpowiada.

Po zwróceniu danych do programu Microsoft Excel, zakres zewnętrzny jest zaznaczony, lecz nie są widoczne żadne dane.

Przy próbie pobrania danych zewnętrznych brakuje miejsca na dysku.

Program Microsoft Query wielokrotnie zgłasza błąd przekroczenia czasu, a przyłączenie do bazy danych nie następuje.

Nie można uruchomić makra używanego do pobierania danych.


Po odświeżeniu danych w zewnętrznym zakresie danych znika sortowanie i formatowanie lub jest ono wyświetlane nieprawidłowo.

•	Formatowanie stosowane w programie Microsoft Query ma wpływ na zestaw wyników tylko w programie Microsoft Query. Przy zwracaniu zestawu wyników do programu Microsoft Excel zmiany formatu, dokonane w programie Microsoft Query — jak ukrycie pól, zmiana nagłówka kolumny dla pola lub zmiana szerokości kolumn, wysokości wierszy, czcionki czy rozmiaru tekstu — nie są widoczne w programie Microsoft Excel.

•	Przy każdym odświeżaniu zakresu danych zewnętrznych w programie Microsoft Excel istniejące dane są zastępowane danymi nowymi i automatycznie usuwanie jest zastosowane sortowanie, jak również wszelkie symbole konspektu oraz sumy pośrednie, zastosowane w programie Microsoft Excel. Dla rozszerzonego zakresu danych można zachować formatowanie automatyczne, klikając przycisk Właściwości zakresu danych  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne i upewniając się, czy w grupie Układ danych jest zaznaczone pole wyboru Autoformatowanie danych. Nie można zachować symboli kontekstu ani sum pośrednich. Aby zachować formatowanie ręczne, wyczyść pole wyboru Autoformatowanie danych.

Jeśli chcesz sortować lub formatować dane z zewnętrznego zakresu danych z zachowaniem wszystkich informacji, skopiuj dane i użyj polecenie Wklej specjalnie, by wkleić dane do innego arkusza skoroszytu. Następnie sformatuj dane w żądany sposób. Sortowanie i formatowanie zostanie zachowane, nie będzie jednak można odświeżyć danych, ponieważ kwerenda związana z zewnętrznym zakresem danych nie jest kopiowana.

•	Jeśli chcesz mieć możliwość odświeżania zewnętrznego zakresu danych z zachowaniem sortowania i formatowania, to spróbuj zarejestrować makro formatujące dane w zewnętrznym zakresie danych i uruchamiaj je po odświeżeniu danych. Z menu Narzędzia wybierz polecenie Makro, a następnie polecenie Zarejestruj nowe makro. Sformatuj zewnętrzny zakres danych w żądany sposób i kliknij przycisk Zatrzymaj makro na pasku narzędzi Zatrzymaj rejestrację. Aby uzyskać więcej informacji na temat rejestracji makra, kliknij  [image].

•	Możesz zapobiec ponownemu ukazywaniu autoformatowania podczas odświeżania danych zewnętrznych. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].


Nie można uruchomić makra używanego do pobierania danych.

•	Jeśli korzystasz z makra w języku Visual Basic, upewnij się, czy w Instalatorze zainstalowano opcję Obiekty dostępu do danych dla języka Visual Basic. Aby uzyskać informacje na temat instalacji tej opcji, kliknij  [image].

•	Upewnij się, czy zainstalowano sterownik ODBC odpowiedni dla źródła danych wykorzystywanego przez makro. Aby uzyskać więcej informacji na temat instalacji sterownika ODBC, kliknij  [image].

•	Upewnij się, czy zainstalowano Dodatek funkcji ODBC Microsoft. Z menu Narzędzia wybierz polecenie Dodatki i zaznacz dodatek ODBC. Jeśli dodatek ODBC nie występuje na liście, skorzystaj z opcji Niestandardowe Instalatora, by go zainstalować.


Kwerenda trwa zbyt długo lub komputer nie odpowiada.

•	Upewnij się, że kwerenda zawiera jedynie niezbędne tabele i pola. Jeśli kweredna zawiera zbędne tabele lub pola, pobranie danych będzie trwało dłużej, ponieważ przed wyświetleniem zestawu wyników muszą zostać przeszukane rekordy we wszystkich tabelach i pobrane dane dla wszystkich pół.

•	Upewnij się, czy w kwerendzie zastosowano poprawne sprzężenie. W Kreatorze kwerend po znalezieniu pola klucza podstawowego w jednej tabeli i pola o tej samej nazwie w innej tabeli jest automatycznie tworzone sprzężenie wewnętrzne. Jeśli w programie Microsoft Query zmodyfikowano kwerendę i warunek ten został zmieniony na sprzężenie zewnętrzne, upewnij się, że utworzone sprzężenie jest poprawne. Jeśli w kwerendzie tabele zostały połączone nieprawidłowo, pobieranie danych będzie trwało dłużej. Więcej informacji na temat warunków łączących oraz ich wpływu na kwerendę można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Query.

•	Wykorzystuj kryteria, aby pobierać tylko określone rekordy zamiast wszystkich rekordów bazy danych. W programie Microsoft Query kryteria wykorzystywane są przy pobieraniu żądanych rekordów i umieszczaniu ich w zestawie wyników. Jeśli na przykład chcesz przeglądać dostawców tylko z Francji, to możesz podać, że pole Kraj ma zawierać wartość "Francja". Więcej informacji na temat kryteriów można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Query.

•	Upewnij się, czy na dysku twardym jest odpowiednia ilość wolnego miejsca. Podczas tworzenia, kwerenda jest tymczasowo umieszczana na dysku twardym. Jeśli brakuje wolnego miejsca, pobranie danych będzie trwało dłużej lub wykonywanie kwerendy może zostać przerwane przed jej zakończeniem.

•	Jeśli pobierasz dane z bazy danych umieszczonej na serwerze sieciowym, to podczas dużego obciążenia serwera operacja ta może trwać dłużej. Aby uniknąć tego problemu, możesz utworzyć plik wsadowy, pobierający dane w innym czasie, na przykład poza normalnymi godzinami pracy. Więcej informacji na temat tworzenia plików wsadowych można znaleźć w podręczniku Microsoft Office 97/Visual Basic Programmer's Guide. Aby dowiedzieć się, jak otrzymać ten podręcznik, kliknij [image].

•	Gdy program oczekuje na wykonanie kwerendy, możesz mieć wrażenie, że komputer nie odpowiada. Aby przerwać wykonywanie kwerendy, naciśnij klawisz ESC. Spróbuj uruchomić kwerendę ponownie w tle, aby można było korzystać z komputera podczas pobierania danych. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, kliknij [image].

•	Aby sprawdzić stan kwerendy wykonywanej w tle, pracującej bardzo długo, kliknij przycisk Odśwież tan  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne. Aby anulować kwerendę, kliknij przycisk Anuluj odświeżanie.


Po zwróceniu danych do programu Microsoft Excel, zakres zewnętrzny jest zaznaczony, lecz nie są widoczne żadne dane.

•	Być może korzystasz ze sterownika ODBC, który nie jest zgodny z programem. W programach Microsoft Excel 97 i Microsoft Query 97 wykorzystywane są sterowniki ODBC w wersji 3.0. Jeśli korzystasz ze sterownika ODBC dla wcześniejszych wersji programu Microsoft Excel lub Microsoft Query, to aby można było pobierać dane, musisz zainstalować aktualną wersje sterownika. Aby uzyskać więcej informacji na temat instalacji sterownika ODBC, kliknij  [image].

•	Być może komputer nie ma wystarczająco dużo dostępnej pamięci, aby pobierać dane. Aby sprawdzić rozmiar dostępnej pamięci, przełącz się do pulpitu systemu Windows. Kliknij prawym przyciskiem myszy ikonę "Mój komputer", z menu podręcznego wybierz polecenie Właściwości i kliknij kartę Wydajność, aby sprawdzić procent dostępnej pamięci. Aby zwolnić nieco pamięci, zamknij zbędne dokumenty i aplikacje.

•	Być może w programie Microsoft Excel zaznaczono pole wyboru Ignoruj inne aplikacje. Opcja ta może uniemożliwiać innym programom, w tym programowi Microsoft Query, ustanowienie połączenia DDE (Dynamicznej wymiany danych) z programem Microsoft Excel. Z menu Narzędzia wybierz polecenie Opcje, kliknij kartę Ogólne. Upewnij się, że w grupie Ustawienia pole wyboru Ignoruj inne aplikacje jest wyczyszczone. Następnie uruchom ponownie kwerendę.


Przy próbie pobrania danych zewnętrznych brakuje miejsca na dysku.

Kwerenda podczas tworzenia jest tymczasowo umieszczana na dysku twardym. Aby utworzyć tymczasowy plik kwerendy, potrzeba z reguły minimum 3 do 5 MB wolnej przestrzeni dyskowej. Jeśli kwerenda jest duża, potrzeba będzie więcej wolnej przestrzeni na dysku. Jeśli ilość wolnej przestrzeni na dysku jest zbyt mała, wykonywanie kwerendy będzie trwało dłużej lub może zostać przerwane.

Aby sprawdzić rozmiar dostępnej przestrzeni dyskowej, przełącz się do pulpitu systemu Windows i kliknij dwukrotnie ikonę Mój komputer, a następnie ikonę dysku, który chcesz sprawdzić. Z menu Plik wybierz polecenie Właściwości. Aby zwolnić nieco miejsca na dysku twardym, spróbuj opróżnić Kosz, wykonać kopie zapasowe zbędnych plików i usunąć je z dysku twardego lub usunąć nieużywane składniki systemu Widnows. Więcej informacji na temat zwalniania przestrzeni dyskowej można znaleźć w Pomocy systemu Windows.

Jeśli dostępna przestrzeń na dysku twardym jest ograniczona, spróbuj wykonać następujące czynności:

•	Upewnij się, że kwerenda zawiera tylko niezbędne tabele i pola. Jeśli kwerenda zawiera zbędne tabele lub pola, usuń je z kwerendy, aby zmniejszyć rozmiar tymczasowego pliku kwerendy.

•	Wykorzystaj kryteria, aby pobierać tylko określone rekordy zamiast wszystkich rekordów z bazy danych. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Query.

•	Ogranicz liczbę rekordów zwracanych przez kwerendę. W programie Microsoft Query wybierz z menu Edycja polecenie  Opcje, zaznacz pole wyboru Ogranicz liczbę zwracanych rekordów do w grupie Ustawienia użytkownika i wprowadź największą liczbę zwracanych rekordów w polu rekordów.


Nie można utworzyć nowego źródła danych.

Najpierw upewnij się, że korzystasz ze sterownika ODBC odpowiedniego dla żądanego źródła danych. Sterowniki ODBC dają programowi Microsoft Query dużą elastyczność, umożliwiając korzystanie z nowych typów baz danych po zainstalowaniu odpowiednich sterowników. Jednakże należy upewnić się, czy dla danego typu bazy danych zainstalowano i odpowiednio skonfigurowano właściwy sterownik.

Poza sterownikami dostarczanymi z programem Microsoft Query można korzystać ze sterowników ODBC innych producentów, Przed próbą skorzystania z takiego sterownika dobrze jest jednak upewnić się, czy był on testowany z programem Microsoft Query 97. Dla niektórych systemów baz danych najlepiej jest skorzystać ze sterownika ODBC dostarczonego z tym systemem. Skontaktuj się z administratorem używanej bazy danych aby ustalić, jakie oprogramowanie jest dostępne i które działa najlepiej w danej instalacji. Aby uzyskać więcej informacji na temat sterowników ODBC dostarczanych z programem Microsoft Excel, kliknij  [image].

Przed skonfigurowaniem źródła danych upewnij się, czy znasz lokalizację bazy danych w sieci i czy masz niezbędne uprawnienia, aby podłączyć się i zalogować do bazy. Skontaktuj się z administratorem bazy danych, aby otrzymać nazwę użytkownika, hasło lub inne niezbędne uprawnienia i sprawdź, czy przyznany dostęp funkcjonuje poprawnie.

Jeśli żądany sterownik nie jest widoczny po wybraniu z menu Dane polecenia Pobierz dane zewnętrzne, wybierz polecenie Utwórz nową kwerendę, kliknij dwukrotnie Nowe źródło danych na karcie Bazy danych i kliknij listę w kroku 2 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych; należy sprawdzić, czy potrzebny sterownik ODBC jest poprawnie zainstalowany. Aby uzyskać więcej informacji na temat instalacji sterowników ODBC, kliknij  [image].

Po zainstalowaniu sterownika i wybraniu go w kroku 2 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych upewnij się, że w kroku 3 w tym polu dialogowym dostarczono wszystkich niezbędnych informacji. Aby uzyskać informacje o sterowniku ODBC Microsoft, kliknij przycisk Połącz, a następnie przycisk Pomoc w oknie dialogowym konfiguracji sterownika. W przypadku sterowników innych producentów, sprawdź w Pomocy lub w dokumentacji sterownika.

Jeśli konfigurujesz źródło danych przy użyciu sterownika ODBC firmy Microsoft, kliknij nazwę sterownika, aby uzyskać informacje na temat ustawień koniecznych w kroku 3 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych.

Sterownik Microsoft Access

Sterowniki Microsoft dBase i FoxPro

Sterownik Microsoft Excel

Sterownik Microsoft Paradox

Sterownik tekstowy Microsoft

Sterownik SQL Server


Sterownik Microsoft Access

1	W kroku 3 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych kliknij przycisk Połącz.

2	W grupie Baza danych kliknij przycisk Wybierz, a następnie skorzystaj z okna dialogowego Wybierz bazę danych, aby odszukać żądany plik bazy danych.

Jeśli chcesz, aby baza danych była otwarta w programie Microsoft Query jako tylko do odczytu, zaznacz pole wyboru Tylko do odczytu.

Jeśli chcesz, aby baza danych była podczas korzystania ze źródła danych użytkowana wyłącznie przez program Microsoft Query, zaznacz pole wyboru

3	Kliknij przycisk OK.

Jeśli baza danych wymaga ustawienia dodatkowych parametrów połączenia, kliknij przycisk Zaawansowane. Aby uzyskać informacje, czy musisz zmieniać niektóre z tych ustawień, skontaktuj się z administratorem bazy danych. Aby uzyskać informacje o ustawieniach zaawansowanych, kliknij przycisk Anuluj, a następnie kliknij przycisk Pomoc w oknie dialogowym Ustawienia ODBC Microsoft Access 97.

4	Jeśli chcesz, aby programu Microsoft Query miał dostęp do systemowej bazy danych, kliknij opcję Baza danych w grupie Systemowa baza danych, a następnie kliknij przycisk Systemowa baza danych. W oknie dialogowym Wybierz systemową bazę danych odszukaj żądaną systemową bazę danych i kliknij przycisk OK.

5	Kliknij przycisk OK i wprowadź nazwę użytkownika i hasło w polach Autoryzacja. Jeśli do uzyskania dostępu do bazy danych nie jest potrzebna nazwa użytkownika lub hasło, to pozostaw odpowiednie pola Autoryzacja niewypełnione.

Uwaga   Okno dialogowe Ustawienia ODBC Microsoft Access 97 można wykorzystywać do tworzenia, naprawy oraz kompaktowania baz danych programu Microsoft Access. Jeśli operacje te są ci nieznane, należy wykonywać je jedynie w programie Microsoft Access. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.


Sterowniki Microsoft dBase i FoxPro

Przed wykonaniem poniższych czynności dobrze jest umieścić w jednym folderze wszystkie pliki baz danych, które mają być wykorzystywane, by Kreator kwerend mógł odszukać wszystkie pliki bez potrzeby wpisywania pełnej ścieżki dostępu przy dodawaniu tabeli do kwerendy. Możesz też umieścić pliki baz danych w jednym folderze, a pliki indeksów — w innym.

1	W kroku 3 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych kliknij przycisk Połącz.

2	W polu Wersja wybierz wersję programu dBase lub FoxPro, wykorzystaną przy tworzeniu plików baz danych.

3	Jeśli pliki baz danych nie znajdują się w bieżącym folderze, wyczyść pole wyboru Korzystaj z bieżącego katalogu i kliknij przycisk Wybierz katalog, aby odszukać ten folder.

4	Jeśli pliki indeksów bazy danych są również w innym katalogu, kliknij przycisk Wybierz indeksy, aby odszukać ten folder.


Sterownik Microsoft Excel

Korzystając ze sterownika ODBC Microsoft Excel można uzyskiwać dostęp do danych jedynie ze skoroszytów znajdujących się w tym samym folderze. Przed wykonaniem dalszych czynności skopiuj wszystkie skoroszyty, do których jest wymagany jednoczesny dostęp, do jednego folderu i nazwij każdy z zakresów arkusza, który ma być w programie Microsoft Query rozpoznawany jako tabela.

Dla każdego z folderów, z którego chcesz pobierać dane, musisz utworzyć osobne źródło danych.

1	W kroku 3 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych kliknij przycisk Połącz.

2	W polu Wersja zaznacz wersję programu Microsoft Excel, wykorzystaną przy tworzeniu skoroszytu Jeśli skoroszyt został utworzony przy pomocy programu Microsoft Excel 95 (Microsoft Excel wersja 7.0), wybierz Excel 5.0/7.0.

3	Kliknij przycisk Wybierz skoroszyt i odszukaj żądany plik skoroszytu.


Sterownik Microsoft Paradox

Sterownik Microsoft Paradox znajduje się w folderze ValuPack na dysku CD-ROM Microsoft Office 97 lub Microsoft Excel 97 CD-ROM albo w sieci, z której zainstalowano sterowniki ODBC Microsoft. Jeśli sterowniki ODBC nie zostały zainstalowane z dysku CD-ROM, a masz dostęp do sieci WWW, wybierz opcję Microsoft w sieci WWW (menu Pomoc), a następnie kliknij opcję Bezpłatne produkty.

Przed wykonaniem poniższych czynności dobrze jest umieścić w jednym folderze wszystkie pliki baz danych, które mają być wykorzystywane, by Kreator kwerend mógł odszukać wszystkie pliki bez potrzeby wpisywania pełnej ścieżki dostępu przy dodawaniu tabeli do kwerendy.

1	W kroku 3 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych kliknij przycisk Połącz.

2	W polu Wersja wybierz wersję programu Paradox, wykorzystaną przy tworzeniu plików baz danych.

3	Jeśli pliki baz danych nie znajdują się w bieżącym folderze, wyczyść pole wyboru Korzystaj z bieżącego katalogu i kliknij przycisk Wybierz katalog, aby odszukać pliki.

4	Jeśli baza danych wymaga ustawienia opcji zaawansowanych, kliknij przycisk Opcje. Aby uzyskać informacje, czy musisz zmieniać niektóre z tych ustawień, skontaktuj się z administratorem bazy danych. Aby uzyskać informacje o ustawieniach opcji, kliknij przycisk Pomoc w oknie dialogowym Ustawienia ODBC Paradox.


Sterownik tekstowy Microsoft

Dla każdego z folderów zawierających pliki tekstowe, z których chcesz pobierać dane, musisz utworzyć osobne źródło danych. Jeśli chcesz wykorzystywać źródło danych do pobierania danych z więcej niż jednego pliku tekstowego jednocześnie, skopiuj wszystkie te pliki do jednego katalogu przed wykonaniem poniższych czynności.

1	W kroku 3 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych kliknij przycisk Połącz.

2	Jeśli pliki tekstowe nie znajdują się w bieżącym katalogu, wyczyść pole wyboru Korzystaj z bieżącego katalogu i kliknij przycisk Wybierz katalog, aby odszukać ten folder.

Uwaga   Możesz pobierać dane z plików tekstowych w kilku formatach, w tym z plików o kolumnach rozdzielonych spacjami, przecinkami lub znakami tabulatora. Aby uzyskać więcej informacji dopuszczalnych formatach plików tekstowych, kliknij przycisk Pomoc w oknie dialogowym Ustawienia sterownika tekstowego ODBC.


Sterownik SQL Server

1	W kroku 3 w oknie dialogowym Utwórz nowe źródło danych kliknij przycisk Połącz.

2	W polu Serwer wprowadź nazwę serwera SQL w sieci. Aby uzyskać informacje o możliwościach wyboru, dostępnych w polu Serwer, kliknij przycisk Pomoc.

3	W polu Adres sieciowy wprowadź adres bazy danych serwera SQL. Dla bazy danych programu Microsoft SQL Server kliknij przycisk Domyślny.

4	W polu Biblioteka sieciowa wprowadź adres biblioteki sieciowej DLL serwera SQL, jeśli jest on wymagany, lub kliknij przycisk Domyślna. Aby uzyskać informacje na temat pola Biblioteka sieciowa, kliknij przycisk Pomoc.

5	Kliknij przycisk Opcje i wprowadź nazwę bazy danych serwera SQL w polu Nazwa bazy danych.

6	Ustaw inne opcje wymagane dla bazy danych. Aby uzyskać informacje, czy musisz zmieniać niektóre z tych ustawień, skontaktuj się z administratorem bazy danych. Aby uzyskać informacje o ustawieniach opcji, kliknij przycisk Pomoc.

7	Kliknij przycisk OK i wprowadź nazwę użytkownika i hasło.


Używany wcześniej sterownik ODBC nie działa.

Użycie innego sterownika z programem Microsoft Query 97 może być konieczne w następujących przypadkach:

•	Program Microsoft Query 97 wymaga 32-bitowych sterowników ODBC, takich jak dostarczone wraz z tym programem. Jeśli na przykład, w języku Visual Basic stworzysz program do pobierania danych zewnętrznych korzystając z programu Microsoft Excel 97 i przekażesz go użytkownikom programu Microsoft Excel wersja 5.x, to program może nie działać z 16-bitowymi sterownikami ODBC systemu Microsoft Excel wersja 5.x.

•	Jeśli zainstalowano sterowniki ODBC Microsoft inne, niż dostarczone z programem Microsoft Excel 97 lub pakietem Microsoft Office 97, upewnij się, że są to sterowniki w wersji 3.0 lub późniejszej. Wcześniejsze wersje sterowników ODBC Microsoft mogą nie działać z programem Microsoft Query 97.

•	Jeśli korzystasz ze sterownika ODBC innego producenta, to może zajść konieczność zainstalowania nowego sterownika dla programu Microsoft Query przy aktualizacji systemu obsługi bazy danych lub konieczność zainstalowania nowej wersji systemu obsługi bazy danych. Aby stwierdzić, czy zachodzi taka konieczność, należy sprawdzić informacje w dokumentacji stosowanego systemu obsługi bazy danych.


Program Microsoft Query wielokrotnie zgłasza błąd przekroczenia czasu, a przyłączenie do bazy danych nie następuje.

Domyślnie, w programie Microsoft Query próba podłączenia do bazy danych trwa przez czas wstępnie określony w sterowniku ODBC dla źródła danych. Jeśli podłączenie do bazy danych wymaga często więcej czasu, można ustawić dłuższy czas oczekiwania. Z menu Edycja programu Microsoft Query wybierz polecenie Opcje, upewnij się, czy pole wyboru Anuluj połączenie, jeśli brak połączenia przez jest zaznaczone i wprowadź liczbę sekund, dopuszczalną dla nawiązania połączenia.

Jeśli chcesz, aby próba połączenia w programie Microsoft Query mogła trwać nieskończenie długo, wyczyść pole wyboru Anuluj połączenie jeśli nie nastąpiło w ciągu. Jeśli połączenie z bazą danych w programie Microsoft Query nie następuje, to możesz anulować próbę, naciskając klawisz ESC.


Kopiowanie formuł przy rozszerzaniu zakresu danych zewnętrznych

1	Jeśli okno dialogowe Właściwości zakresu danych zewnętrznych nie jest wyświetlane, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	Aby skopiować formuły do przyległej kolumny podczas odświeżania w przypadku, gdy rozmiar zakresu danych zewnętrznych się zmienia, zaznacz pole wyboru Wypełnij formuły w dół kolumn przylegających do danych.

Uwaga   Kopiowane są tylko formuły bezpośrednio przylegające do zakresu danych zewnętrznych.


Nie można usunąć źródła danych.

Źródła danych utworzone we wcześniejszych wersjach programu Microsoft Query mają w nazwie źródła danych człon (nie udostępniane). Wszystkie źródła danych, również te, które utworzono w programie Microsoft Query 97, są przechowywane w plikach o rozszerzeniu nazwy .dsn.

Pliki  źródeł danych z wcześniejszych wersji programu Microsoft Query są zazwyczaj przechowywane w folderze ODBC Datasources, znajdującym się w folderze Common Files. Aby przekonać się, w którym folderze są przechowywane pliki źródeł danych, z menu Dane wybierz polecenie Pobierz dane zewnętrzne, następnie Utwórz nową kwerendę i Opcje.

Pliki źródeł danych możesz wyszukać i usunąć w sposób następujący:

•	Jeśli wszystkie pliki źródeł danych znajdują się w folderze Common Files\ODBC Datasources, kliknij dwukrotnie ikonę ODBC 32bit w Panelu sterowania Windows, kliknij kartę Plik DSN, a następnie skorzystaj z przycisku Usuń, aby skasować niepotrzebne pliki .dsn.

•	Jeśli pliki źródeł danych znajdują się w kilku folderach, w systemie Windows wyszukaj wszystkie pliki z rozszerzeniem .dsn i skasuj te, które nie są potrzebne.


Dlaczego moje źródło danych nie może być udostępniane?

Źródła danych programu Microsoft Query 97 mają inny format, niż źródła danych, tworzone we wcześniejszych wersjach tego programu. Źródła danych i kwerendy, utworzone we wcześniejszych wersjach programu Microsoft Query mogą być nadal wykorzystywane w programie Microsoft Query 97, jednak kwerendy utworzone z wykorzystaniem takich źródeł nie mogą być udostępniane  innym użytkownikom.

Podczas instalacji programu Microsoft Query wszystkie źródła danych, utworzone we wcześniejszych wersjach tego programu lub ODBC są zapisywane w plikach, a do nazw tych plików jest dodawany człon (nie udostępniane), co pomaga w ich identyfikacji.

Aby można było udostępniać kwerendy lub szablony raportów, w których wykorzystywane są dane z zewnętrznych baz danych, zdefiniowanych w źródłach danych, które nie mogą być udostępniane, należy utworzyć w programie Microsoft Query 97 nowe źródło danych dla tych baz danych i w kwerendach i szablonach raportów wykorzystywać to nowe źródło danych. Aby uzyskać informacje na temat tworzenia źródeł danych w programie Microsoft Query 97, kliknij [image].

Aby uzyskać informacje na temat usuwania źródeł danych, które nie mogą być udostępniane, kliknij  [image].


Korzystanie z Dynamicznej wymiany danych (DDE) w programie Microsoft Query

W programie Microsoft Query obsługiwana jest Dynamiczna wymiana danych (DDE), rodzaj komunikacji umożliwiającej wymianę danych pomiędzy dwiema aplikacjami. Metody DDE można wykorzystywać w języku Visual Basic for Applications do komunikacji i przesyłania danych w obu kierunkach pomiędzy programem Microsoft Query a inną aplikacją, na przykład programem Microsoft Excel.

Aby uzyskać informacje na temat korzystania z DDE w programie Microsoft Query, skorzystaj z Pomocy programu Microsoft Query.

Aby uzyskać informacje na temat instalacji programu Microsoft Query, kliknij [image].


Zmiana rozmiaru lub przycinanie obiektu

Po zaznaczeniu obiektu, w jego narożnikach i na brzegach prostokąta zaznaczenia ukazują się uchwyty regulacji rozmiaru. Rozmiar obiektu można zmieniać, przeciągając uchwyty regulacji rozmiaru, lub bardziej precyzyjnie, podając procentową zmianę wysokości i szerokości obiektu.

Jeśli obiekt jest rysunkiem — na przykład, fotografią, mapą bitową lub obrazkiem — można go przycinać oraz przywracać mu później oryginalny rozmiar.

Co chcesz zrobić?

Zmienić rozmiar obiektu

Zmienić rozmiar obiektu o określony procent

Zmienić rozmiar obiektu z zachowaniem proporcji

Przyciąć fragmenty rysunku

Przywrócić rysunkowi oryginalny rozmiar


Zmiana rozmiaru obiektu

1	Zaznacz obiekt, którego rozmiar chcesz zmienić.

Na wykresie osadzonym zaznacz obszar wykresu, klikając wolny obszar pomiędzy krawędzią wykresu i obszarem rysowania.

2	Przeciągaj uchwyt regulacji rozmiaru aż do uzyskania żądanego rozmiaru i kształtu obiektu.

Aby uzyskać informacje, jak zachować proporcje obiektu podczas zmiany jego rozmiaru, kliknij [image].


Przywracanie pierwotnego rozmiaru rysunku

1	Zaznacz rysunek, którego rozmiar chcesz przywrócić.

2	Z menu Format wybierz polecenie Rysunek i kliknij kartę Rozmiar.

3	Kliknij przycisk Przywróć.

Wskazówka   Aby przywrócić rozmiar i opcje formatowania rysunku, zaznacz rysunek i kliknij przycisk Zresetuj rysunek  [image] na pasku narzędzi Rysunek.


Zachowywanie proporcji obiektu podczas zmiany rozmiaru

Aby zmienić rozmiar zaznaczonego obiektu	Wciśnij klawisz
Proporcjonalnie względem narożnika	SHIFT i przeciągaj uchwyt regulacji rozmiaru w narożniku
Pionowo, poziomo lub po przekątnej względem środka	CTRL i przeciągaj uchwyt regulacji rozmiaru
Proporcjonalnie względem środka	CTRL+SHIFT i przeciągaj uchwyt regulacji rozmiaru w narożniku
Chwilowo włączając lub wyłączając przyciąganie do siatki	ALT i przeciągaj uchwyt regulacji rozmiaru


Zmiana rozmiaru obiektu o określony procent

1	Zaznacz obiekt, którego rozmiar chcesz zmienić.

2	Z menu Format wybierz polecenie odpowiednie dla typu zaznaczonego obiektu — na przykład Autokształt lub Rysunek — i kliknij kartę Rozmiar.

3	W grupie Skala wprowadź wartości procentowe w polach Wysokość i Szerokość.

Wskazówka   Aby zachować stosunek wysokości do szerokości obiektu przy zmianach jego rozmiaru, zaznacz pole wyboru Blokuj współczynnik kształtu na karcie Rozmiar.


Przycinanie fragmentów rysunku

1	Zaznacz rysunek, który chcesz przyciąć.

2	Na pasku narzędzi Rysunek kliknij przycisk Przytnij  [image].

3	Umieść narzędzie przycinające na uchwycie regulacji rozmiaru i przeciągaj.


Przechowywanie historii zmian skoroszytu

Gdy przechowywana jest historia zmian skoroszytu, włączane jest również udostępnianie skoroszytu. Niektóre polecenia i operacje programu Microsoft Excel są niedostępne w udostępnionym skoroszycie. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Udostępnij skoroszyt i kliknij kartę Edycja.

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Pozwalaj na zmiany wprowadzane jednocześnie przez wielu użytkowników.

3	Kliknij kartę Zaawansowane.

4	W grupie Rejestruj zmiany wybierz opcję Trzymaj historię zmian przez i w polu Dni wpisz liczbę dni, przez którą ma być przechowywana historia zmian.

5	Kliknij przycisk OK i po zapytaniu o zapisanie pliku, kliknij przycisk OK.

Uwagi

•	Historia zmian zawiera informacje na temat sposobu rozwiązywania konfliktów pomiędzy użytkownikami przy zmianach skoroszytu, wraz z danymi ze zmian, które zostały odrzucone.

•	Przy każdym zamknięciu skoroszytu kasowana jest część przechowywanej historii zmian, która jest starsza, niż podana liczba dni. Aktualne zmiany są zachowywane.

•	Wyróżnianie zmian nie jest automatycznie włączane przy włączeniu historii zmian. Aby uzyskać informacje na temat wyróżniania zmian, kliknij [image].


Zaprzestanie przechowywania historii zmian skoroszytu

Jeśli skoroszyt jest chroniony hasłem udostępniania i historii zmian, to po usunięciu ochrony (menu Narzędzia, podmenu Ochrona, polecenie Nie chroń skoroszytu) historia zmian przestaje być przechowywana. Aby uzyskać informacje na temat usuwania ochrony arkusza, kliknij [image].

Po usunięciu ochrony arkusza zabezpieczonego hasłem udostępniania i historii zmian akceptowane są wszystkie zmiany, a przechowywana historia zmian jest kasowana przy następnym zamknięciu skoroszytu. Nie można także wyróżniać zmian ani wyświetlać arkusza historii.

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Udostępnij arkusz i kliknij kartę Zaawansowane.

2	Zaznacz opcję Nie trzymaj historii zmian i kliknij przycisk OK.

Uwaga Przechowywana historia zmian jest kasowana przy następnym zapisaniu udostępnianego skoroszytu. Jeśli jednak włączysz ponownie historię zmian, ostatni zestaw wprowadzonych zmian, zapisany przed wyłączeniem historii, zostanie dołączony do nowej historii zmian.


Przeglądanie informacji o zmianach skoroszytu

Historię wszystkich wprowadzonych w skoroszycie zmian można przeglądać od momentu ostatniego zamknięcia skoroszytu lub od momentu włączenia historii zmian. Można przeglądać informacje o wybranych zmianach, również tych, które zostały wprowadzone przez innych użytkowników od momentu ostatniego zapisania skoroszytu lub o określonych zmianach wykonanych po danej dacie, przez danego użytkownika lub w danym zakresie komórek.

Historię można przeglądać na dwa sposoby: zaznaczoną wyróżnieniami w arkuszu, ze szczegółami wyświetlanymi po umieszczeniu wskaźnika na zmienionej komórce lub w postaci listy na osobnym arkuszu historii. Przy przeglądaniu historii w osobnym arkuszu historii można filtrować informacje na wiele sposobów. Można wyszukiwać różne typy zmian, na przykład zmiany wykonana przez różnych użytkowników określonego dnia. Z arkusza historii, zamiast z wyróżniania zmian, należy korzystać przy przeglądaniu wszystkich zmian wykonanych kiedykolwiek w arkuszu, przy przeglądaniu dużej liczby zmian, przy przeglądaniu informacji o rozwiązywaniu konfliktów przy zmianach lub przy drukowaniu informacji o zmianach.

Aby przeglądać zmiany, należy, o ile arkusz nie jest udostępniany, przed wykonaniem zmian włączyć udostępnianie arkusza. Powoduje to również włączenie historii zmian. Aby uzyskać informacje na temat zmian ustawień historii zmian, kliknij [image].

Co chcesz zrobić?

Przeglądać zmiany skoroszytu dokonane przez innych użytkowników

Przeglądać zmiany skoroszytu według dat, użytkowników lub zakresów komórek

Przeglądać historię wszystkich zmian skoroszytu

Uwagi

•	Zmiany można przeglądać w kolejności ich wykonania, a następnie akceptować lub odrzucać każdą ze zmian. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].

•	Zmiany można wyróżnić podczas ich wykonywania, jednak w arkuszu historii są widoczne tylko te zmiany, które zostały zapisane. Aby w arkuszu historii znajdowały się wszystkie zmiany z bieżącej sesji, należy zapisać skoroszyt przed wyświetleniem arkusza historii.

•	Niektóre polecenia i operacje programu Microsoft Excel nie są dostępne w arkuszach udostępnianych. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].


Przeglądanie zmian skoroszytu dokonanych przez innych użytkowników

Przedstawiona procedura powoduje wyświetlenie zmian dokonanych przez wszystkich innych użytkowników od momentu ostatniego zapisania przez ciebie skoroszytu.

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Rejestruj zmiany, a następnie Wyróżniaj zmiany.

Pokaż

2	Upewnij się, że pole wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji jest zaznaczone. To pole wyboru powoduje włączenie udostępniania oraz historii zmian.

3	Upewnij się, że pole wyboru Kiedy jest zaznaczone i w polu Kiedy wybierz opcję Od ostatniego zapisu.

4	Upewnij się, że pola wyboru Kto i Gdzie są wyczyszczone.

5	Aby przeglądać zmiany wyróżnione w arkuszu ze szczegółami wyświetlanymi po umieszczeniu wskaźnika na zmienionej komórce, zaznacz pole wyboru Wyróżniaj zmiany na ekranie.

Aby przeglądać szczegóły dotyczące zmian na osobnym arkuszu historii, zaznacz pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu.

6	Kliknij przycisk OK i jeśli ukaże się monit, zapisz skoroszyt.

Uwaga Pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu staje się dostępne dopiero po zapisaniu skoroszytu z zaznaczonym polem wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji.


Przeglądanie zmian skoroszytu według dat, użytkowników lub zakresów komórek

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Rejestruj zmiany, a następnie Wyróżniaj zmiany.

Pokaż

2	Upewnij się, że pole wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji jest zaznaczone. To pole wyboru powoduje włączenie udostępniania skoroszytu oraz historii zmian.

3	W grupie Które zmiany zaznacz typy zmian, które chcesz przeglądać. Musisz zaznaczyć co najmniej jedno pole wyboru w grupie Które zmiany.

Aby przeglądać zmiany wprowadzone od określonej dany, zaznacz pole wyboru Kiedy, wybierz opcję Od daty w grupie Kiedy i wpisz datę w polu Kiedy. Aby przeglądać zmiany od momentu włączenia historii, w grupie Kiedy wybierz opcję Wszystkie.

Aby przeglądać zmiany dokonane przez konkretnego użytkownika, Zaznacz pole wyboru Kto i wybierz użytkownika w polu Kto.

Aby przeglądać zmiany w określonym zakresie komórek, zaznacz pole wyboru Gdzie i wprowadź adres zakresu w polu Gdzie lub zaznacz zakres w arkuszu. Aby przeglądać zmiany w całym skoroszycie, wyczyść pole wyboru Gdzie.

1	Aby przeglądać zmiany wyróżnione w arkuszu ze szczegółami wyświetlanymi po umieszczeniu wskaźnika na zmienionej komórce, zaznacz pole wyboru Wyróżniaj zmiany na ekranie.

Aby przeglądać szczegóły dotyczące zmian na osobnym arkuszu historii, zaznacz pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu.

2	Kliknij przycisk OK i jeśli ukaże się monit, zapisz skoroszyt.

Uwaga Pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu staje się dostępne dopiero po zapisaniu skoroszytu z zaznaczonym polem wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji.


Przeglądanie historii wszystkich zmian skoroszytu

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Rejestruj zmiany, a następnie Wyróżniaj zmiany.

Pokaż

2	Upewnij się, że pole wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji jest zaznaczone. To pole wyboru powoduje włączenie udostępniania skoroszytu oraz historii zmian.

3	Zaznacz pole wyboru Kiedy i w polu Kiedy wybierz opcję Wszystkie.

4	Aby przeglądać szczegóły dotyczące zmian na osobnym arkuszu historii, zaznacz pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu.

Aby przeglądać zmiany wyróżnione w arkuszu ze szczegółami wyświetlanymi po umieszczeniu wskaźnika na zmienionej komórce, zaznacz pole wyboru Wyróżniaj zmiany na ekranie.

5	Kliknij przycisk OK i jeśli ukaże się monit, zapisz skoroszyt.

Uwagi

•	Pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu staje się dostępne dopiero po zapisaniu skoroszytu z zaznaczonym polem wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji.

•	Jeśli zapiszesz skoroszyt, to arkusz historii zostanie usunięty. Aby przejrzeć arkusz historii po zapisaniu skoroszytu, należy powtórzyć powyższą procedurę.

•	Przy wyświetlaniu zmian na nowym arkuszu można wyszukiwać określone typy zmian, filtrując listę. Kliknij strzałkę po prawej stronie etykiety kolumny, w której znajduje się informacja, którą chcesz wyszukać i wybierz typ danych, które mają być wyświetlone w tej kolumnie. Wyszukiwanie można uściślić, filtrując dane w innych kolumnach.

•	Arkusz historii nie jest uaktualniany automatycznie. Aby uaktualnić arkusz historii tak, by zawierał zmiany dokonane i zapisane po jego ostatnim wyświetleniu, zapisz skoroszyt i powtórz kroki od 1 do 3, by ponownie wyświetlić arkusz historii.


Wyróżnianie zmian podczas pracy

Jeśli skorzystasz z polecenia Wyróżniaj zmiany, to równocześnie włączysz udostępnianie skoroszytu (o ile skoroszyt nie jest jeszcze udostępniony) oraz historię zmian. Aby uzyskać informacje na temat zmian ustawień historii zmian, kliknij [image].

Niektóre polecenia i możliwości programu Microsoft Excel nie są dostępne w arkuszach udostępnianych. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Rejestruj zmiany, a następnie Wyróżniaj zmiany.

Pokaż

2	Upewnij się, że pole wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji jest zaznaczone. To pole wyboru powoduje włączenie udostępniania arkusza oraz historii zmian.

3	Zaznacz pole wyboru Kiedy, w polu Kiedy wybierz opcję Jeszcze nie przejrzane i kliknij przycisk OK.

4	Jeśli ukaże się monit, zapisz skoroszyt.

5	Wykonaj zamierzone zmiany arkusza. Zmienione, wstawione lub usunięte komórki zostaną zaznaczone kolorem wyróżniania.

Uwaga Podczas wyróżniania niektóre zmiany, np. formatowanie, nie są zaznaczane. Aby uzyskać więcej informacji, które ze zmian są zaznaczane, a które pomijane, kliknij [image].


Wyświetlanie i ukrywanie wyróżnień i szczegółów

Jeśli skorzystasz z polecenia Wyróżniaj zmiany, to równocześnie włączysz udostępnianie skoroszytu (o ile skoroszyt nie jest jeszcze udostępniony) oraz historię zmian. Aby uzyskać informacje na temat zmian ustawień historii zmian, kliknij [image].

Niektóre polecenia i możliwości programu Microsoft Excel nie są dostępne w arkuszach udostępnianych. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Rejestruj zmiany, a następnie Wyróżniaj zmiany.

Pokaż

2	Aby ukryć wyróżnianie zmian, wyczyść pole wyboru Wyróżniaj zmiany na ekranie.

Aby uwidocznić wyróżnianie zmian, upewnij się, że pole wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji jest zaznaczone, zaznacz pole wyboru Wyróżniaj zmiany na ekranie i kliknij przycisk OK.

3	Jeśli ukaże się monit, zapisz skoroszyt.

Uwagi

•	Aby wyświetlić szczegóły zmian danej komórki przy włączonym wyróżnianiu zmian, umieść wskaźnik na wyróżnionej komórce. Zostanie wyświetlone okno komentarza, zawierające szczegółowe informacje.

•	Jeśli do przeglądanej komórki dodano również komentarz użytkownika, to gdy wskaźnik zostanie umieszczony nad komórką komentarz ten ukaże się po informacji o zmianach.

•	Gdy arkusz z wyróżnionymi zmianami zostanie wydrukowany, wyróżnienia zostaną również uwidocznione na wydrukowanej stronie.


Przeglądanie i akceptacja zmian

1	Z menu Narzędzia wybierz polecenie Rejestruj zmiany, a następnie Zaakceptuj lub odrzuć zmiany.

Pokaż

2	Jeśli ukaże się monit, zapisz skoroszyt, klikając przycisk OK.

3	Wybierz zmiany do przeglądu.

Aby przeglądać zmiany dokonane przez innego użytkownika, zaznacz pole wyboru Kto, a następnie w polu Kto wybierz użytkownika.

Aby przeglądać zmiany dokonane przez wszystkich użytkowników, wyczyść pole wyboru Kto.

Aby przeglądać zmiany w określonym obszarze arkusza, zaznacz pole wyboru Gdzie, a następnie wprowadź adres tego obszaru.

Aby przeglądać zmiany w całym skoroszycie, wyczyść pole wyboru Gdzie.

4	Kliknij przycisk OK i w oknie dialogowym Zaakceptuj lub odrzuć zmiany przeczytaj informacje na temat pierwszej ze zmian. Informacja ta opisuje także wszelkie zależne zmiany, na które będzie miała wpływ decyzja odnośnie przeglądanej zmiany. Jeśli to konieczne, skorzystaj ze strzałek przewijania, aby obejrzeć dodatkowe informacje.

5	Aby zaakceptować przeglądaną zmianę i usunąć jej wyróżnienie, kliknij przycisk Zaakceptuj.

Aby cofnąć przeglądaną zmianę arkusza, kliknij przycisk Odrzuć.

Jeśli ukaże się monit z poleceniem wyboru wartości komórki, kliknij żądaną wartość, a następnie kliknij przycisk Zaakceptuj.

6	Powtarzaj kroki 4 i 5 dla każdej ze zmian lub kliknij przycisk Zaakceptuj wszystkie lub przycisk Odrzuć wszystkie, by zaakceptować albo odrzucić wszystkie pozostałe zmiany. Przed przejściem do następnej zmiany musisz zaakceptować lub odrzucić aktualnie przeglądaną zmianę.

Uwaga Informacje na temat odrzuconych zmian, łącznie z danymi, które zostały ewentualnie usunięte, można przeglądać. Na arkuszu historii odrzucone zmiany są opatrzone informacją "Cofnięta" lub "Wynik odrzuconej czynności" w kolumnie Typ czynności. Aby uzyskać więcej informacji na temat arkusza historii, kliknij [image].


Wymaganie rejestracji zmian w skoroszycie

Jeśli do skoroszytu zostanie przypisane hasło udostępniania wyłącznie w celu zabezpieczenia go przed zmianami, to użytkownicy będą mogli dokonywać zmian arkusza bez ich rejestracji jedynie w przypadku wykluczenia skoroszytu z udostępniania, co również wymaga podania hasła. Można również podać liczbę dni, przez którą historia zmian skoroszytu ma być przechowywana. Użytkownicy nie mogą zmniejszyć tej liczby, ani wyłączyć historii zmian bez podania hasła. Historia zmian jest przechowywana domyślnie przez 30 dni, albo przez liczbę dni, podaną przy ostatnim udostępnieniu skoroszytu.

Jeśli chcesz przypisać hasło w celu ochrony udostępniania i historii zmian do skoroszytu, który jest już udostępniony, musisz najpierw wykluczyć udostępnianie tego skoroszytu. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].

1	Upewnij się przy włączaniu ochrony skoroszyt, czy historia zmian zostanie włączona.

Jeśli skoroszyt nie jest aktualnie udostępniony, z menu Narzędzia wybierz polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Edycja. Upewnij się, że pole wyboru Pozwalaj na zmiany wprowadzane jednocześnie przez wielu użytkowników jest zaznaczone i kliknij kartę Zaawansowane. Upewnij się, czy w grupie Rejestruj zmiany opcja Trzymaj historię zmian przez jest wybrana i w polu Dni wpisz liczbę dni, przez którą ma być przechowywana historia zmian. Kliknij kartę Edycja, wyczyść pole wyboru Pozwalaj na zmiany wprowadzane jednocześnie przez wielu użytkowników i kliknij przycisk OK.

Jeśli skoroszyt jest aktualnie udostępniony, z menu z menu Narzędzia wybierz polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Zaawansowane. Upewnij się, czy w grupie Rejestruj zmiany opcja Trzymaj historię zmian przez jest wybrana, w polu Dni wpisz liczbę dni, przez którą ma być przechowywana historia zmian, a następnie kliknij przycisk OK.

2	Z menu Narzędzia wybierz opcję Ochrona, a następnie polecenie Chroń udostępniony skoroszyt lub Chroń i udostępnij skoroszyt.

Pokaż

3	Zaznacz pole wyboru Udostępniaj i rejestruj zmiany.

4	Jeśli chcesz, aby inni użytkownicy przy usuwaniu ochrony przed udostępnianiem i historii zmian musieli podać hasło, wpisz hasło w polu Hasło i po wyświetleniu monitu ponownie wprowadź hasło. Jeśli skoroszyt jest aktualnie udostępniony, to nie możesz przypisać hasła.

5	Jeśli ukaże się monit, zapisz skoroszyt,

Uwaga Jeśli chcesz ponownie dopuścić zmiany bez ich rejestracji, z menu Narzędzia wybierz polecenie Ochrona, a następnie polecenie Nie chroń udostępnionego skoroszytu. Jeśli ukaże się monit, wprowadź hasło. Usunięcie ochrony hasłem przed udostępnianiem usuwa równocześnie udostępnianie arkusza.


Ograniczenia wyróżniania zmian w programie Microsoft Excel

Po zastosowaniu polecenia Wyróżniaj zmiany (menu Narzędzia, podmenu Rejestruj zmiany) będą wyróżniane następujące zmiany:

•	Zmiany zawartości komórek, łącznie ze zmianami na skutek przesunięcia lub wklejenia zawartości.

•	Wstawione oraz usunięte wiersze i kolumny.

Następujące zmiany nie będą wyróżniane:

•	Zmiany formatowania

•	Ukryte oraz odkryte wiersze i kolumny

•	Zmiany nazw na kartach arkuszy. Informacje o zmianach nazw arkuszy można przeglądać na arkuszu historii.

•	Wstawione lub usunięte arkusze

•	Nowe komentarze i zmiany w komentarzach. Jeśli użytkownik doda komentarz do wyróżnionej komórki, to komentarz ten ukaże się po informacjach o zmianach, gdy wskaźnik zostanie umieszczony na komórce.

•	Wartości komórek, które uległy zmianie na skutek zmian komórek zależnych, użytych w komórkach. Aby przejrzeć informacje o zmianach tego typu, skorzystaj z paska narzędzi Inspekcja.

Ponieważ arkusz jest udostępniony, można dokonywać tylko pewnych typów zmian, ponieważ niektóre możliwości nie są dostępne. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].


Zapisywanie skoroszytu

Skoroszytowi, który jest zapisywany po raz pierwszy, trzeba nadać nazwę pliku oraz określić lokalizację jego przechowywania, na dysku twardym komputera lub w innym miejscu. Podczas każdego następnego zapisu, plik skoroszytu jest aktualizowany, aby uwzględnić dokonane w nim zmiany.

Regularne uwzględnianie zmian pracy jest możliwe dzięki automatycznemu zapisywaniu skoroszytów w określonych odstępach czasu. Innym sposobem zabezpieczania ważnej pracy jest przechowywanie zapisanej poprzednio wersji w postaci kopii zapasowej.

Uwaga   Skoroszyt Microsoft Excel 97 można otworzyć we wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel lub w innym programie,  po zapisaniu go w formacie pliku, o którym wiadomo, że można go otwierać w tym programie. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Zapisać nowy, nie posiadający nazwy skoroszyt

Zapisać istniejący skoroszyt

Zapisać kopię skoroszytu ze zmienioną nazwą lub w innym miejscu

Automatycznie zapisywać skoroszyty podczas pracy

Pozostawić poprzednią wersję skoroszytu, jako kopię zapasową


Zapisywanie istniejącego skoroszytu

•	Kliknij przycisk Zapisz  [image].


Zapisywanie nowego, nie posiadającego nazwy skoroszytu

1	Kliknij przycisk Zapisz [image].

2	W polu Zapisz w, wybierz stację dysków i folder, w którym chcesz zapisać skoroszyt.

Aby zapisać skoroszyt w nowym folderze, kliknij przycisk Utwórz nowy folder  [image].

3	W polu Nazwa pliku, wpisz nazwę skoroszytu.

Możesz używać długich, opisowych nazw plików.

Jak?

4	Kliknij przycisk Zapisz.

Wskazówki

•	Jeżeli chcesz zapewnić szybki dostęp do skoroszytu, zapisz go w folderze Ulubione. Aby wyświetlić nazwę folderu Ulubione w polu Zapisz w, kliknij przycisk Szukaj w Ulubionych  [image] w oknie dialogowym Zapisz jako (menu Plik). Jeżeli chcesz zapisać skoroszyt w innym folderze i nadal mieć szybki dostęp do niego, dodaj skrót do pliku lub folderu w folderze Ulubione. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Aby ułatwić szybkie odszukiwanie skoroszytu, kliknij polecenie Właściwości z menu Plik. Na karcie Podsumowanie, wpisz informacje takie jak tytuł skoroszytu, temat, autor, słowa kluczowe oraz komentarze. Informacje te można wykorzystać w celu późniejszego odnajdywania pliku w oknie dialogowym Otwórz (menu Plik).


Automatyczne zapisywanie skoroszytów podczas pracy

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Autozapis.

Jeżeli polecenie Autozapis nie występuje w menu Narzędzia, musisz najpierw zainstalować dodatek Autozapis.

Jak?

2	Zaznacz pole wyboru Zapisuj automatycznie co.

3	W polu minut(y), wpisz, jak często mają być zapisywane skoroszyty.

4	Jeżeli chcesz, wybierz pozostałe opcje.


Opcje w oknie dialogowym Autozapis

Zapisuj automatycznie co

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz zapisywać automatycznie skoroszyty w wybranych odstępach czasu. W polu minut(y), określ jak często ma być dokonywany automatyczny zapis. Wartość w polu może zmieniać się od 1 do 120 minut. Wyczyść to pole wyboru, jeżeli chcesz wyłączyć automatyczne zapisywanie skoroszytów.

Zapisuj tylko aktywny skoroszyt

Powoduje, że automatyczny zapis dotyczy tylko aktywnego skoroszytu.

Zapisuj wszystkie otwarte skoroszyty

Powoduje, że automatyczny zapis obejmuje wszystkie aktywne skoroszyty.

Zgłaszaj przed zapisaniem

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz, aby każdy automatyczny zapis był poprzedzony zgłoszeniem, które pozwala wykonać lub anulować operację.


Zapisywanie grupy skoroszytów w niestandardowym obszarze roboczym

Grupę skoroszytów można otworzyć w jednym kroku, tworząc plik obszaru roboczego. Zawiera on informacje na temat otwartych skoroszytów, takie jak ich umiejscowienie, rozmiary okien i ich położenie na ekranie. Kiedy otwierasz plik obszaru roboczego za pomocą polecenia Otwórz (menu Plik), otwierany jest każdy skoroszyt z obszaru roboczego. Plik obszaru roboczego nie zawiera jednak samych skoroszytów i zmiany dokonywane w każdym z nich nadal muszą być zapisywane indywidualnie.

1	Otwórz skoroszyty, które mają być otwierane łącznie.

2	Ustal rozmiary i położenia okien skoroszytów, tak jak mają być wyświetlane następnym razem, po otwarciu skoroszytów.

3	W menu Plik, kliknij polecenie Zapisz obszar roboczy.

Pokaż

4	W polu Nazwa pliku, wpisz nazwę pliku obszaru roboczego.

Wskazówka   Aby skoroszyty były otwierane zawsze po uruchomieniu programu Microsoft Excel, zapisz plik obszaru roboczego w folderze XLSTART w folderze programu Microsoft Excel. W folderze XLSTART należy zapisywać tylko plik obszaru roboczego, a nie pliki skoroszytów.


Zmienianie domyślnego formatu pliku zapisywanych skoroszytów
Zmiana domyślnego formatu pliku zapisywanych skoroszytów

Domyślnie skoroszyty są zapisywane w formacie programu Microsoft Excel 97. Jeżeli współpracujesz z użytkownikami wcześniejszych wersji programu Microsoft Excel lub innych arkuszy kalkulacyjnych, możesz, jako format domyślny, przyjąć inny format pliku. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Opcje, a następnie kartę Przechodzenie.

Pokaż

2	W polu Zapisz pliki Excel jako, kliknij wybrany format pliku.

W wybranym domyślnym formacie pliku będą zapisywane wszystkie skoroszyty, o ile w oknie dialogowym Zapisz jako (menu Plik) nie podasz innego formatu pliku.

Uwaga   Różne właściwości i formatowanie skoroszytu Microsoft Excel 97 mogą być niedostępne po zapisaniu go w pliku o zmienionym formacie.


Konwertery formatu pliku dostarczane razem z programem Microsoft Excel

Formaty plików dostępne w oknie dialogowym Zapisz jako zależą od tego, czy aktywny jest arkusz kalkulacyjny, arkusz wykresu, czy też arkusz innego typu. W przypadku większości formatów pliku, przekształcany jest tylko aktywny arkusz. Aby przekształcić pozostałe arkusze należy po kolei przejść do każdego z nich i zapisać go osobno.

W programie Microsoft Excel jest dostępnych większość potrzebnych konwerterów plików. Jeżeli w oknach dialogowych Otwórz lub Zapisz jako (menu Plik) nie ma potrzebnego konwertera, możesz go zainstalować. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Formaty programu Microsoft Excel

Format skoroszytu Microsoft Excel 97 & 5.0/95 pozwala zapisać skoroszyty w formatach Microsoft Excel 97 i Microsoft Excel w wersji 5.0/95 w tym samym pliku z rozszerzeniem nazwy .xls. Użytkownicy programu Microsoft Excel 97 mogą nadal pracować w skoroszycie, korzystając ze wszystkich elementów oraz formatowania właściwego dla tej wersji programu. Użytkownicy programów Microsoft Excel w wersji 5.0 oraz Microsoft Excel 95 mogą otwierać i korzystać ze skoroszytu bez potrzeby jego przekształcania; zaleca się jednak, aby korzystali oni ze skoroszytu w trybie tylko do odczytu. Zachowanie skoroszytu we wcześniejszej wersji programu Microsoft Excel spowoduje utratę elementów i formatowania właściwego dla programu Microsoft Excel 97. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij   [image].

Formaty, w których są zapisywane całe skoroszyty	Rozszerzenie nazwy pliku (tylko system Windows)
Skoroszyt Microsoft Excel (Microsoft Excel 97)	.xls
Szablon (Microsoft Excel 97)	.xlt
Obszar roboczy (Microsoft Excel 97)	.xlw
Skoroszyt Microsoft Excel 97 & 5.0/95	.xls
Skoroszyt Microsoft Excel 5.0/95	.xls
Skoroszyt Microsoft Excel w wersji 4.0  (zapisywane są tylko arkusze kalkulacyjne, arkusze wykresów i arkusze makr)	.xlw
Formaty, w których są zapisywane tylko aktywne arkusze
Różne formaty arkuszy Microsoft Excel w wersji 4.0  (w tym arkusze makr i międzynarodowych makr Microsoft Excel)	.xls, .xlc, .xlm
Formaty plików programu Microsoft Excel w wersji 3.0	.xls, .xlc, .xlm
Formaty plików programu Microsoft Excel w wersji 2.0	.xls, .xlc, .xlm
Formaty plików programu Lotus 1-2-3

Kiedy w programie Microsoft Excel otwierany jest plik z rozszerzeniem nazwy .wk1 lub .wk3, zawarte w nim dane są formatowane zgodnie z informacjami ze związanego z nim pliku z rozszerzeniem .fmt, .fm3 lub .all. Jeżeli plik programu Lotus 1-2-3 jest zapisywany w formacie Microsoft Excel, to dane z arkusza i informacje o formatowaniu są umieszczane w jednym pliku skoroszytu.

W formatach WK1 (1-2-3) (*.wk1) oraz WK3 (1-2-3) (*.wk3) jest zapisywana tylko część informacji na temat formatowania arkuszy. Aby zapisać skoroszyt Microsoft Excel w formacie Lotus 1-2-3 i zachować obramowania, cieniowanie komórek, czcionki i pozostałe informacje o formatowaniu wybierz format pliku Lotus 1-2-3, który zapisuje informacje o formatowaniu w osobnym pliku z rozszerzeniem  .fmt, .fm3 lub .all.

Format pliku Lotus 1-2-3	Wersja	Uwagi
WK4 (*.wk4)	4.0	Zapisywany jest cały skoroszyt
WK3 (*.wk3) WK3, FM3 (*.wk3)	3.x  i Lotus 1-2-3/W	Zapisywane są tylko arkusze kalkulacyjne i arkusze wykresów
WK1 (*.wk1) WK1 (FMT) (*.wk1) WK1 (ALL) (*.wk1)	2.x	Zapisywany jest tylko aktywny arkusz
WKS (FMT) (*.wks)	1.0 i 1.0A	Zapisywany jest tylko aktywny arkusz
.pic (jeżeli jest włączony do pliku z rozszerzeniem .all)	3.x i Lotus 1-2-3/W	Plik w tym formacie może być otworzony, ale nie można go zapisać
Formaty plików tekstowych

Można otwierać i zapisywać pliki w następujących formatach. Jeżeli zapiszesz skoroszyt w formacie tekstowym, utracisz wszystkie informacje o formatowaniu.

Format	Uwagi
Sformatowany tekst (rozdzielany znakiem spacji) (*.prn)	Rozdzielany spacjami format  programu Lotus 1-2-3. Zapisywany jest tylko aktywny arkusz.
Tekst (rozdzielany tabulatorem) (*.txt) (Windows) Tekst (Macintosh) Tekst (OS/2 lub MS-DOS) CSV (rozdzielany przecinkiem) (*.csv) (Windows) CSV (Macintosh) CSV (OS/2 lub MS-DOS)	Zapisując skoroszyt w pliku tekstowym rozdzielanym tabulatorem lub przecinkiem w celu wykorzystania go w innym systemie operacyjnym, wybierz właściwy konwerter, który zapewni poprawną interpretację znaków tabulatora, końca wiersza itd. Zapisywany jest tylko aktywny arkusz.
DIF (format wymiany danych) (*.dif)	Zapisywany jest tylko aktywny arkusz.
SYLK (połączenie symboliczne) (*.slk)	Zapisywany jest tylko aktywny arkusz.
Inne programy arkuszy kalkulacyjnych i baz danych

Format	Program	Uwagi
DBF 2, DBF 3, DBF 4 (*.dbf)	dBASE II, III oraz IV	Otwierany i zapisywany jest tylko aktywny arkusz.
WQ1 (*.wq1)	Quattro Pro for MS-DOS	Otwierany i zapisywany jest tylko aktywny arkusz.
.wb1	Quattro Pro version 5.0 for Windows	Plik może być tylko otworzony.
.wks	Microsoft Works w wersji 2.0 dla Windows oraz Microsoft Works dla MS-DOS	Otwierane są tylko arkusze kalkulacyjne Microsoft Works w wersji 2.0 dla Windows oraz Microsoft Works dla MS-DOS.
Formaty Schowka

Następujące formaty Schowka mogą być wklejane do programu Microsoft Excel za pomocą poleceń Wklej lub Wklej specjalnie z menu Edycja.

Format	Identyfikator typu dla Schowka
Rysunek	Rysunek (rozszerzony metaplik systemu Windows, EMF) Uwaga   Rysunek kopiowany z innego programu do Microsoft Excel i zapisany w metapliku Windows (WMF), zostanie wklejony jako rysunek w formacie rozszerzonego metapliku (EMF).
Mapa bitowa	Mapa bitowa (BMP)
Formaty plików programu Microsoft Excel	Binarne formaty plików programu Microsoft Excel w wersjach 3.0, 4.0, 5.0/95 oraz Microsoft Excel 97 (BIFF, BIFF3, BIFF4, BIFF5 i BIFF8)
Połączenie symboliczne	SYLK
Format Lotus 1-2-3 Release 2.x	.wk1
Format wymiany danych	.dif
Tekst (rozdzielany tabulatorem)	Tekst
Wartości rozdzielane przecinkami	.csv
Sformatowany tekst (tylko z programu Microsoft Excel)	Tekst sformatowany (RTF)
Obiekt osadzony	Obiekty Microsoft Excel, obiekty z poprawnie zarejestrowanych programów spełniające wymagania zapisane w standardzie OLE 2.0 (OwnerLink) i obraz lub inny format prezentacji
Obiekty z łączem	OwnerLink, ObjectLink, Link, obraz lub inny format
Rysunki Office	Format rysunków Office lub obraz (format rozszerzonego metapliku Windows, EMF)
Tekst	Tekst  wyświetlany, tekst OEM


Rozwiązywanie problemów z zapisywaniem i zamykaniem skoroszytów
Rozwiązywanie problemów związanych z zapisywaniem i zamykaniem arkuszy

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Format pliku, w którym chcę zapisać skoroszyt nie występuje w oknie dialogowym Zapisz jako.

Przy próbie zapisu zmian w skoroszycie pojawia się komunikat, że skoroszyt jest przeznaczony tylko do odczytu.

Przy zapisie skoroszytu z moim własnym rozszerzeniem nazwy, dodawane jest także rozszerzenie .xls.

Zapisany plik zawiera dwie kropki w nazwie pliku.


Format pliku, w którym chcę zapisać skoroszyt, nie występuje w oknie dialogowym Zapisz jako.

Sprawdź, czy wybrany format pliku jest dostępny w programie Microsoft Excel oraz czy jest on zainstalowany na twoim komputerze. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Kiedy zapisuję dane w formacie dBASE, brakuje części danych.

•	Jeżeli arkusz Microsoft Excel, w którym występuje zakres o nazwie "baza_danych", jest zapisywany w formacie dBASE (DB2, DB3 lub DB4), to w pliku dBASE są zapisywane tylko dane z zakresu z nazwą. Jeżeli nowe rekordy będą dodane po nazwaniu zakresu, należy ponownie zdefiniować zakres bazy, tak aby objąć nim nowe rekordy przed zapisaniem arkusza w formacie dBASE.

Jeżeli w arkuszu nie występuje zakres o nazwie "baza_danych", to przekształcane są tylko dane z bieżącego obszaru. Jeżeli pierwszy wiersz danych zawiera tekst, to jest on traktowany jako nagłówek definiujący nazwy pól. Jeżeli pierwszy wiersz zawiera liczby, to w programie są tworzone nazwy pól takie jak N1, N2 itd.

•	Podczas zapisywania danych w formacie dBASE, w programie Microsoft Excel każdemu polu (kolumnie danych) przypisywany jest typ danych, wyznaczony na podstawie danych pola w pierwszym rekordzie zakresu bazy danych lub bieżącego obszaru.

Jeżeli pole w pierwszym rekordzie zawiera tekst, to jest ono traktowane, jak pole typu znakowego, a wszystkie występujące w nim liczby są uznawane za ciągi znaków. Szerokość kolumny dla pola wyznacza długość ciągu znaków, ciągi dłuższe niż szerokość kolumny są w programie dBASE obcinane. Aby zapobiec utracie danych, wybierz w programie Microsoft Excel zakres danych i zastosuj krój czcionki o stałej szerokości znaków, takiej jak Courier. Aby dopasować szerokość kolumn do długości danych, wskaż podmenu Kolumna z menu Format, a następnie kliknij polecenie Autodpoasowanie obszaru.

Pola typu liczbowego nie mogą zawierać tekstu; każdy tekst w polu typu liczbowego zostanie zastąpiony zerem.

•	Jeżeli liczby dziesiętne mają format ogólny, to cyfry dziesiętne będą obcięte w formacie dBASE. Przed zapisaniem danych w formacie dBASE, nadaj wszystkim liczbom w polu inny format. W menu Format, kliknij polecenie Komórki, a następnie kartę Liczby. W polu Kategoria, kliknij opcje Liczbowe lub Naukowe, a następnie określ liczbę miejsc dziesiętnych.

•	Pola zawierające dane określające czas nie mogą być przekształcane. Przed zapisanie pliku w formacie dBASE musisz zamienić je na tekst, korzystając z funkcji TEKST. Na przykład, aby zamienić godzinę 12:34 PM na tekst, napisz =TEKST("12:34", "hh:mm AM/PM").


Otwieranie kopii zapasowej skoroszytu

Aby po zaniku zasilania lub wystąpieniu innych problemów móc odzyskać zapisaną uprzednio wersję skoroszytu, należy wcześniej zaznaczyć pole wyboru Zawsze z kopią zapasową, w oknie dialogowym Opcje zapisywania, (polecenie Zapisz jako, menu Plik) oraz przynajmniej dwukrotnie zapisać wcześniej skoroszyt.

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Pliki typu, kliknij opcję Kopie zapasowe.

3	W polu Szukaj w, zaznacz folder zawierający skoroszyt.

4	Kliknij przycisk Szczegóły  [image].

5	Kliknij nazwę pliku kopii zapasowej.

6	Kliknij przycisk Otwórz.


Zasady nadawania nazw skoroszytom

Aby ułatwić sobie odnajdywanie skoroszytów, staraj się nadawać im długie, opisowe nazwy. Pełna  ścieżka do pliku, łącznie z literą oznaczającą stację dysków, nazwą serwera, ścieżką serwera, nazwą pliku i trzema znakami rozszerzenia nazwy pliku, może zawierać do 218 znaków. Nazwy plików nie mogą zawierać żadnego z wymienionych dalej znaków: kreski ułamkowej (/), odwróconej kreski ułamkowej (\), znaku większości (>), znaku mniejszości (<), gwiazdki (*), znaku zapytania (?), cudzysłowu ("), pionowej kreski (|), dwukropka (:) ani średnika (;).

Jeżeli korzystasz z innych programów, które nie pozwalają na posługiwanie się długimi nazwami, musisz ograniczyć długość nazw plików do ośmiu znaków.


Przyspieszanie obliczeń w arkuszu zawierającym tabelę danych

Tabele danych są przeliczane zawsze razem z arkuszem, nawet jeżeli nie uległy one zmianie. Aby przyspieszyć przeliczanie arkusza zawierającego tabelę danych, możesz zmienić opcje na karcie Przeliczanie, wyłączając automatyczne przeliczanie tabel. Kiedy zechcesz przeliczyć tabelę, naciśnij klawisz F9.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kartę Przeliczanie.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Automatyczne z wyjątkiem tabel.


Tworzenie tabeli danych z jedną zmienną

Tabele danych z jedną zmienną można projektować tak, żeby lista argumentów była umieszczona w kolumnie (orientacja kolumnowa) lub w wierszu (orientacja wierszowa). Formuły występujące w tabeli danych z jedną zmienną muszą odwoływać się do komórki wejściowej.

1	Wpisz listę argumentów, które chcesz wstawiać do komórki wejściowej, umieszczając je w jednej kolumnie lub w jednym wierszu.

2	Jeżeli argumenty znajdują się w kolumnie, wpisz formułę w komórce wyznaczonej przez wiersz znajdujący się nad pierwszym argumentem i kolumnę z prawej strony listy argumentów. Dodatkowe formuły możesz wpisywać w komórkach na prawo od pierwszej formuły.

Jeżeli argumenty zostały umieszczone w wierszu, wpisz formułę w komórce na przecięciu kolumny z lewej strony pierwszego argumentu i wiersza znajdującego się poniżej listy. Dodatkowe formuły możesz wpisywać w komórkach poniżej pierwszej formuły.

3	Zaznacz zakres komórek zawierających formuły i wartości, które chcesz podstawiać.

4	W menu Dane kliknij polecenie Tabela.

Pokaż

5	Jeżeli tabela danych ma orientację kolumnową, wpisz adres komórki wejściowej w polu Kolumnowa komórka wejściowa.

Jeżeli kolumna danych ma orientację wierszową, wpisz adres komórki wejściowej w polu Wierszowa komórka wejściowa.

Wskazówka   Do tabeli danych z jedną zmienną można dodawać nowe formuły. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Dodawanie formuły do istniejącej tabeli danych z jedną zmienną

Formuły używane w tabeli danych z jedną zmienną muszą odwoływać się do tej samej komórki wejściowej.

1	Jeżeli lista argumentów została umieszczona w kolumnie, wpisz nową formułę w pustej komórce, z prawej strony istniejących formuł w górnym wierszu tabeli.

Jeżeli lista argumentów została umieszczona w wierszu, wpisz nową formułę w pustej komórce poniżej istniejących formuł w pierwszej kolumnie tabeli.

2	Zaznacz tabelę danych łącznie z kolumną lub wierszem, zawierającym nową formułę.

3	W menu Dane kliknij polecenie Tabela.

Pokaż

4	Jeżeli tabela danych ma orientację kolumnową, wpisz adres komórki wejściowej w polu Kolumnowa komórka wejściowa.

Jeżeli kolumna danych ma orientację wierszową, wpisz adres komórki wejściowej w polu Wierszowa komórka wejściowa.


Tworzenie tabeli danych z dwiema zmiennymi

W tabeli danych z dwiema zmiennymi występuje tylko jedna formuła z dwiema listami argumentów. Formuła musi odwoływać się do dwóch różnych komórek wejściowych.

1	W komórce arkusza wpisz formułę odwołującą się do dwóch komórek wejściowych.

2	Pierwszą listę argumentów wpisz w tej samej kolumnie, poniżej formuły. Drugą listę wpisz w tym samym wierszu, co formuła, na prawo od formuły.

3	Zaznacz zakres komórek obejmujący formułę oraz kolumnę i wiersz z argumentami.

4	W menu Dane kliknij polecenie Tabela.

Pokaż

5	W polu Wierszowa komórka wejściowa, wpisz adres komórki wejściowej dla argumentów w wierszu.

6	W polu Kolumnowa komórka wejściowa, wpisz adres komórki wejściowej dla argumentów umieszczonych w kolumnie.


Usuwanie wyników z tabeli danych

Nie można usuwać pojedynczych wyników. Ponieważ wyniki są przechowywane w tablicy, musisz usunąć wszystkie wartości. Jeżeli nie chcesz wyczyścić całej tabeli danych, uważaj, aby nie zaznaczyć formuł i argumentów.

1	Zaznacz wszystkie wyniki w tabeli.

2	W menu Edycja wskaż podmenu Wyczyść, a następnie kliknij polecenie Zawartość.


Usuwanie całej tabeli danych

1	Zaznacz całą tabelę danych, łącznie ze wszystkimi formułami, argumentami, wynikami, formatami i komentarzami.

2	W menu Edycja wskaż podmenu Wyczyść, a następnie kliknij polecenie Wszystko.


Konwersja wyników z tabeli danych na stałe wartości
Konwersja wyników z tabeli danych na stałe

Nie można przekształcać pojedynczych wyników. Ponieważ wyniki są przechowywane w tablicy, musisz przekształcić wszystkie wyniki na stałe.

1	W tabeli danych zaznacz wszystkie wyniki.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Kopiuj.

3	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

Pokaż

4	W grupie Wklej kliknij przycisk Wartości.


Szukanie szczególnej wartości komórki przez dobieranie wartości w innej komórce

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Szukaj wyniku.

Pokaż

2	W polu Nadaj komórce wpisz adres komórki zawierającej formułę, którą chcesz rozwiązać.

3	W polu Wartość wpisz wartość, którą chcesz uzyskać.

4	W polu Zmieniając komórkę wpisz adres komórki zawierającej wartość, którą chcesz dobierać.


Tworzenie raportu podsumowania scenariuszy

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Scenariusze.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Podsumowanie.

3	Kliknij opcję Podsumowanie scenariuszy albo Tabela przestawna scenariuszy.

4	W polu Komórki wynikowe wpisz adresy komórek odwołujących się do komórek, których wartości zmienia scenariusz. Poszczególne adresy oddzielaj przecinkami.

Uwaga   Komórki wynikowe nie są potrzebne w przypadku raportu podsumowania scenariuszy, ale trzeba je podać w przypadku raportu tabeli przestawnej scenariuszy.


Tworzenie scenariusza

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Scenariusze.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Dodaj.

3	W polu Nazwa scenariusza wpisz nazwę scenariusza.

4	W polu Komórki zmieniane wpisz adresy komórek, które chcesz zmieniać.

5	W grupie Ochrona zaznacz odpowiednie pola wyboru.

6	Kliknij przycisk OK.

7	W oknie dialogowym Wartości scenariusza podaj wartości dla zmienianych komórek.

8	Aby utworzyć scenariusz, kliknij przycisk OK.

Aby utworzyć dodatkowy scenariusz, kliknij przycisk Dodaj i powtórz kroki 3-7. Kiedy zakończysz tworzenie scenariuszy, kliknij przycisk OK, a następnie kliknij przycisk Zamknij w oknie dialogowym Menedżer scenariuszy.


Wyświetlanie scenariusza

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Scenariusze.

Pokaż

2	Kliknij nazwę scenariusza, który chcesz wyświetlić.

3	Kliknij przycisk Pokaż.


Edytowanie scenariusza

Jeżeli nie zmienisz pierwotnej nazwy scenariusza po dokonaniu w nim zmian, nowe wartości zmienianych komórek zastąpią odpowiednie wartości w pierwotnym scenariuszu.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Scenariusze.

Pokaż

2	Kliknij nazwę scenariusza, który chcesz edytować, a następnie kliknij przycisk Edytuj.

3	Dokonaj zmian w scenariuszu.

4	W oknie dialogowym Wartości scenariusza podaj wartości dla zmienianych komórek.

5	Aby zachować zmiany, kliknij przycisk OK.

Aby powrócić do okna dialogowego Menedżer scenariuszy, nie zapisując bieżącego scenariusza, kliknij przycisk Anuluj.


Usuwanie scenariusza

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Scenariusze.

Pokaż

2	Kliknij nazwę scenariusza, który chcesz usunąć, a następnie kliknij przycisk Usuń.


Scalanie scenariuszy

Łatwiej scalać scenariusze w przypadku, kiedy wszystkie występujące w skoroszytach modele co-jeśli, są identyczne.

1	Otwórz wszystkie skoroszyty zawierające scenariusze, które chcesz scalić.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Scenariusze.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Scalaj.

4	W polu Skoroszyt kliknij nazwę skoroszytu.

5	W polu Arkusz kliknij nazwy arkuszy zawierających scenariusze, które chcesz scalić. Wszystkie zmieniane komórki arkuszy źródłowych muszą odwoływać się do odpowiednich zmienianych komórek aktywnego arkusza. Wszystkie scenariusze w arkuszach źródłowych zostaną skopiowane do aktywnego arkusza.


Uniemożliwianie zmian w scenariuszu

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Scenariusze.

Pokaż

2	W polu Scenariusze, kliknij nazwę scenariusza.

3	Kliknij przycisk Edytuj.

4	Aby uniemożliwić innym użytkownikom dokonywanie zmian w swoim scenariuszu, zaznacz pole wyboru Chroń przed zmianami.

Aby usunąć nazwę scenariusza z listy w oknie dialogowym Menedżer scenariuszy, zaznacz pole wyboru Ukryj.

5	Kliknij przycisk OK.

6	W oknie dialogowym Wartości scenariusza, kliknij przycisk OK, a następnie kliknij przycisk Zamknij.

7	W menu Narzędzia wskaż podmenu Ochrona, a następnie kliknij polecenie Chroń arkusz.

8	Upewnij się, że pole wyboru Scenariusze jest zaznaczone.

Uwaga   Jeżeli arkusz jest chroniony, to można dodawać do niego nowe scenariusze, ale nie można edytować ani usuwać istniejących scenariuszy, o ile wcześniej nie zostanie wyczyszczone pole wyboru Chroń przed zmianami w oknie dialogowym Edytuj Scenariusz. Można też modyfikować wartości w zmienianych komórek, pod warunkiem, że nie zostały one wcześniej zaryglowane.


Problemy z analizą co-jeśli

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Mój arkusz zawiera tabelę danych. W jaki sposób mogę przyspieszyć przeliczanie arkusza?

Jak mam dokonać konwersji wyników z tabeli danych na stałe?

Jak mam wyczyścić tabelę danych?

Jak mogę uniemożliwić innym użytkownikom dokonywanie zmian w moim scenariuszu?


Jak mam wyczyścić tabelę danych?

•	Aby wyczyścić tylko wartości tabeli danych, zaznacz wartości. W menu Edycja wskaż podmenu Wyczyść i kliknij polecenie Zawartość.

•	Aby wyczyścić cała tabelę danych razem z wartościami, formułami, formatowaniem i komentarzami wstawionymi do komórek, zaznacz całą tabelę danych, jej argumenty i wszystkie formuły. W menu Edycja wskaż podmenu Wyczyść i kliknij polecenie Wszystko.


Rozprowadzanie skoroszytów wśród innych użytkowników

Wysyłaj skoroszyt za pośrednictwem poczty elektronicznej, jeżeli chcesz, aby wszyscy adresaci  jednocześnie otrzymali jego kopię.

Rozsyłaj skoroszyt, zamiast go wysyłać, jeżeli chcesz, aby adresaci mogli poprawiać kopię skoroszytu. Skoroszyt można rozsyłać po kolei do wszystkich adresatów, aby następny adresat dysponował poprawioną wcześniej wersją, albo jednocześnie do wszystkich adresatów. Kiedy skoroszyt jest rozesłany, można śledzić jego status. Skoroszyt, po wniesieniu poprawek przez wszystkich adresatów, zostanie automatycznie zwrócony do nadawcy.

Skoroszyt możesz też ogłosić w folderze publicznym programu Microsoft Exchange, jeżeli chcesz udostępnić go innym użytkownikom, ale nie chcesz wysyłać go za pośrednictwem poczty elektronicznej. Skoroszyt możesz również przesłać do folderu w programie Microsoft Outlook.

Aby wysyłać lub rozsyłać skoroszyty za pośrednictwem poczty elektronicznej, musisz mieć jeden z następujących programów

•	Microsoft Exchange (lub inny 32-bitowy program do obsługi poczty elektronicznej zgodny ze standardem Messaging Application Programming Interface [MAPI]).

•	Lotus cc:Mail (lub inny 16-bitowy program do obsługi poczty elektronicznej zgodny ze standardem Vendor Independent Messaging [VIM]).

Do przesyłania skoroszytów, potrzebny jest serwer Microsoft Exchange.

Uwaga   Wysyłanie i rozsyłanie skoroszytów za pomocą poczty elektronicznej może nie działać prawidłowo, jeżeli po drodze znajdują się węzły sieci.

Co chcesz zrobić?

Wysłać skoroszyt

Rozesłać skoroszyt

Ogłosić skoroszyt w folderze Microsoft Exchange


Wysyłanie skoroszytu

1	Otwórz skoroszyt, który chcesz wysłać.

2	Jeżeli do skoroszytu nie jest dołączona lista wysyłkowa, wskaż podmenu Wyślij do z menu Plik i kliknij polecenie Adresat wiadomości. Następnie podaj adres i wyślij skoroszyt do wszystkich, którzy mają go otrzymać.

Jeżeli do skoroszytu dołączona jest lista wysyłkowa, wskaż podmenu Wyślij do w menu Plik, kliknij polecenie Następny adresat z listy wysyłkowej, a następnie kliknij przycisk OK.


Rozsyłanie skoroszytu

Jeżeli jesteś nadawcą rozsyłanego skoroszytu, musisz utworzyć listę wysyłkową.

Jak?

Jeżeli jesteś adresatem rozsyłanego skoroszytu, postępuj zgodnie z przedstawioną dalej procedurą

1	Otwórz skoroszyt, który chcesz rozesłać.

2	Aby przesłać skoroszyt do następnej osoby z listy wysyłkowej, wskaż podmenu Wyślij do w menu Plik i kliknij polecenie Następny adresat z listy wysyłkowej. Kliknij przycisk Roześlij skoroszyt do nazwa adresata.

Aby przesłać skoroszyt do adresata nie wymienionego na liście wysyłkowej, wskaż podmenu Wyślij do w menu Plik i kliknij polecenie Adresat spoza listy wysyłkowej.

Wskazówka   Rozsyłany skoroszyt jest dołączany do wiadomości w poczcie elektronicznej. Aby otworzyć rozesłany skoroszyt, postępuj zgodnie z instrukcjami używanego przez ciebie programu do obsługi poczty elektronicznej. Jeżeli korzystasz z programu Microsoft Exchange, możesz otworzyć rozesłany skoroszyt, klikając dwukrotnie jego ikonę.


Ogłaszanie skoroszytu w folderze Microsoft Exchange

1	Otwórz skoroszyt, który chcesz przesłać.

2	W menu Plik wskaż podmenu Wyślij do i kliknij polecenie Folder Exchange.

3	Na liście folderów, kliknij nazwę folderu, do którego chcesz przesłać skoroszyt.

Uwaga   Jeżeli prześlesz udostępniony skoroszyt do folderu Exchange, skoroszyt przestanie być udostępniany i historia zmian nie będzie już rejestrowana. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat skutków cofnięcia udostępniania skoroszytu, kliknij [image].


Tworzenie listy wysyłkowej

1	Otwórz skoroszyt, który chcesz rozesłać.

2	W menu Plik wskaż podmenu Wyślij do i kliknij polecenie Adresat z listy wysyłkowej.

3	Aby wybrać adresatów, którzy mają otrzymać rozesłany skoroszyt, kliknij przycisk Adres.

4	W polu Wpisz nazwę lub wybierz z listy, wpisz nazwę adresata, a następnie kliknij przycisk Do. Kiedy w polu Do wpiszesz ostatniego adresata, kliknij przycisk OK.

Zamiast adresata możesz podać alias grupy. Alias wszystkich członków grupy jest traktowany, jak jeden adresat. Aby skoroszyt otrzymali wszyscy członkowie grupy, należy go rozsyłać do poszczególnych adresatów, a nie całego aliasu.

Kolejność otrzymywania rozsyłanego skoroszytu można zmienić, zmieniając porządek adresatów na liście wysyłkowej. Zaznacz nazwę adresata, którego chcesz przesunąć w górę lub w dół, a następnie kliknij właściwy przycisk ze strzałką.

5	Wybierz pozostałe opcje rozsyłania

Aby uzyskać Pomoc na temat działania opcji, kliknij znak zapytania  [image]  i kliknij opcję.

6	Aby rozesłać skoroszyt, kliknij przycisk Roześlij.

Aby zamknąć okno dialogowe, nie rozsyłając skoroszytu, kliknij przycisk Dodaj listę. Aby rozesłać skoroszyt w późniejszym czasie, otwórz skoroszyt, wskaż podmenu  Wyślij do z menu Plik, a następnie kliknij polecenie Następny adresat z listy wysyłkowej.

Uwaga   Kiedy rozsyłasz skoroszyt, jest on przesyłany jako załącznik do wiadomości poczty elektronicznej.


Edytowanie listy wysyłkowej rozsyłanego skoroszytu

1	Otwórz skoroszyt zawierający listę wysyłkową, którą chcesz edytować.

2	W menu Plik wskaż podmenu Wyślij do, a następnie kliknij polecenie Adresat spoza listy wysyłkowej.

3	Jeżeli jesteś nadawcą rozesłanego skoroszytu, zmień opcje listy wysyłkowej.

Jeżeli jesteś odbiorcą rozesłanego skoroszytu, możesz zmienić kolejność adresatów, którzy jeszcze nie otrzymali skoroszytu. W tym celu zaznacz nazwę adresata, a następnie kliknij właściwy przycisk ze strzałką.

4	Aby rozesłać skoroszyt, kliknij przycisk Roześlij.

Aby zamknąć okno dialogowe, nie rozsyłając skoroszytu, kliknij przycisk Dodaj listę.


Rozwiązywanie problemów związanych z wysyłaniem i rozsyłaniem skoroszytów za pomocą poczty elektronicznej

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Chcę rozesłać skoroszyt, ale nie mam programu Microsoft Exchange.

Jakie programy są potrzebne do wysyłania lub rozsyłania skoroszytów za pomocą poczty elektronicznej?

Polecenia Adresat wiadomości oraz Adresat z listy wysyłkowej nie pojawiają się w podmenu Wyślij do, (menu Plik).


Chcę rozesłać skoroszyt, ale nie mam programu Microsoft Exchange.

Skoroszyty mogą być rozsyłane za pomocą dowolnego 32-bitowego programu obsługi poczty elektronicznej zgodnego ze standardem Messaging Application Programming Interface (MAPI) lub dowolnego 16-bitowego programu zgodnego ze standardem Vendor Independent Messaging (VIM). Korzystanie z programu Microsoft Exchange nie jest wymagane. Jeżeli program, którym dysponujesz jest zgodny ze standardem MAPI albo VIM, to po wskazaniu podmenu  Wyślij do z menu Plik, pojawią się polecenia Adresat z listy wysyłkowej oraz Adresat wiadomości.

Jeżeli program, którym dysponujesz nie jest zgodny ze standardem MAPI albo VIM, skoroszyty możesz przekazywać ręcznie. W tym celu umieść skoroszyt w sieci lub na dyskietce.


Jakie programy są potrzebne do wysyłania lub rozsyłania skoroszytów za pomocą poczty elektronicznej?

Aby wysyłać lub rozsyłać skoroszyty za pośrednictwem poczty elektronicznej, musisz mieć jeden z następujących programów

•	Microsoft Exchange (lub inny 32-bitowy program do obsługi poczty elektronicznej zgodny ze standardem Messaging Application Programming Interface [MAPI]).

•	Lotus cc:Mail (lub inny 16-bitowy program do obsługi poczty elektronicznej zgodny ze standardem Vendor Independent Messaging [VIM]).

Uwaga   Wysyłanie i rozsyłanie skoroszytów za pomocą poczty elektronicznej może nie działać prawidłowo, jeżeli po drodze znajdują się węzły sieci.


Polecenia Adresat wiadomości oraz Adresat z listy wysyłkowej nie pojawiają się w podmenu Wyślij do, (menu Plik).

Sprawdź, czy zainstalowany jest program Microsoft Exchange albo inny 32-bitowy program do obsługi poczty elektronicznej zgodny ze standardem Messaging Application Programming Interface (MAPI) lub program Lotus cc:Mail albo inny 16-bitowy program poczty elektronicznej zgodny z Vendor Independent Messaging (VIM). Skontaktuj się z administratorem sieci w sprawie zainstalowania właściwego programu do obsługi poczty elektronicznej.

Jeżeli zainstalowany jest program Microsoft Exchange lub inny zgodny z nim program, sprawdź, czy plik Mapi32.dll znajduje się w folderze Windows System.

Jeżeli zainstalowany jest program Lotus cc:Mail lub inny zgodny z nim program, sprawdź, czy pliki Mapivi32.dll, Mapivitk.dll oraz Mvthksrv.exe znajdują się w folderze Windows System.


Dodawanie, zmiana i usuwania cienia obiektu rysunkowego
Dodawanie, zmiana lub usuwanie cienia obiektu rysunkowego

Do obiektów rysunkowych, w tym także pól tekstowych, można dodawać cień i zmieniać jego rozmiar, kierunek i kolor. Zmiana koloru cienia nie wpływa na kolor obiektu rysunkowego. Niektóre typy cieni, na przykład cień przesunięty można także dodawać do obramowań obrazów. Obiekt może mieć cień albo efekt 3-W, ale nigdy obydwa elementy jednocześnie. Jeżeli zostanie dodany cień do obiektu, który ma już efekt 3-W, to efekt 3-W zniknie.

Co chcesz zrobić?

Dodać cień do obiektu rysunkowego

Usunąć cień z obiektu rysunkowego

Zmienić kierunek przesunięcia cienia obiektu rysunkowego

Zmienić kolor cienia obiektu rysunkowego


Usuwanie cienia z obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Cień  [image], a następnie kliknij przycisk Brak cienia.


Zmiana koloru cienia w obiekcie rysunkowym
Zmiana koloru cienia obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Cień  [image], a następnie kliknij przycisk Ustawienia cienia.

3	Na pasku narzędzi Ustawienia cienia kliknij strzałkę obok przycisku Kolor cienia  [image].

4	Kliknij wybrany kolor.

Jeżeli nie widzisz potrzebnego koloru, kliknij polecenie Więcej kolorów cienia. Kliknij kolor na karcie Standardowy, a jeżeli chcesz dobrać własny kolor, kliknij kartę Niestandardowy. Następnie kliknij przycisk OK.

Wskazówka  Aby zmienić kolor cienia tak, aby widoczny był dalszy plan, kliknij przycisk Kolor cienia [image], a następnie kliknij przycisk Cień półprzezroczysty.


Zmiana kierunku przesunięcia cienia w obiekcie rysunkowym
Zmiana kierunku przesunięcia cienia obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Cień,  [image], a następnie kliknij przycisk Ustawienia cienia.

3	Na pasku narzędzi Ustawienia cienia klikaj dowolny z czterech przycisków Przesuń cień, aby uzyskać żądany efekt.

Kliknięcie przycisku Przesuń cień powoduje przemieszczenie cienia o 1 punkt. Aby przesunąć cień o 6 punktów, kliknij przycisk Przesuń cień, naciskając jednocześnie klawisz SHIFT.


Dodawanie, zmiana i usuwanie efektu 3-W obiektu rysunkowego
Dodawanie, zmiana lub usuwanie efektu 3-W obiektu rysunkowego

Efekt 3-W można dodawać do linii, autokształtów oraz odręcznych obiektów rysunkowych. Korzystając z opcji 3-W, można zmieniać głębię (wytłoczenie) obiektu, jego kolor, rotację, kąt, kierunek oświetlenia i fakturę powierzchni. Zmiana koloru efektu trójwymiarowości nie wpływa na kolor obiektu rysunkowego. Obiekt może mieć cień albo efekt 3-W, ale nigdy obydwa elementy jednocześnie. Jeżeli zostanie dodany efekt 3-W do obiektu, który ma już cień, to cień zniknie.

Wskazówka   Efekt 3-W można dodać do tekstu za pomocą narzędzia WordArt [image]  z paska narzędzi Rysowanie.

Co chcesz zrobić?

Dodać lub zmienić efekt 3-W obiektu rysunkowego

Usunąć efekt 3-W z obiektu rysunkowego

Zmienić kolor efektu 3-W obiektu rysunkowego


Zmiana koloru efektu 3-W obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk 3-W,  [image], a następnie kliknij przycisk Ustawienia 3-W.

3	Na pasku narzędzi Ustawienia 3-W kliknij strzałkę obok przycisku Kolor 3-W  [image].

4	Kliknij żądany kolor.

Jeżeli nie widzisz żądanego koloru, kliknij polecenie Więcej kolorów 3-W. Kliknij kolor na karcie Standardowy, a jeżeli chcesz dobrać własny kolor, kliknij kartę Niestandardowy. Następnie kliknij przycisk OK.

Aby przywrócić domyślny kolor 3-W, kliknij przycisk Automatyczny.


Dodawanie lub zmiana efektu 3-W obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk 3-W  [image].

Aby dodać efekt 3-W, kliknij żądaną opcję.

Aby zmienić efekt 3-W — na przykład, jego kolor, rotację, głębokość, oświetlenie lub fakturę powierzchni — kliknij ponownie przycisk 3-W  [image], kliknij przycisk Ustawienia 3-W, a następnie na pasku narzędzi Ustawienia 3-W kliknij odpowiednie opcje.

Wskazówka   Aby dodać ten sam efekt 3-W do kilku obiektów jednocześnie — na przykład ten sam kolor — przed dodaniem efektu zaznacz lub zgrupuj odpowiednie obiekty.


Usuwanie efektu 3-W z obiektu rysunkowego

1	Kliknij obiekt, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk 3-W  [image], a następnie kliknij przycisk Brak efektu 3-W.


Rozwiązywanie problemów związanych z dodawaniem obramowań, wypełnień, cieni i efektów 3-W do obiektów rysunkowych
Rozwiązywanie problemów z dodawaniem obramowań, wypełnień, cieni i efektów 3-W do obiektów rysunkowych

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Po dodaniu efektu 3-W do mojego obiektu rysunkowego, cień obiektu zniknął.

Nie widzę obramowania wokół obiektu rysunkowego.

Po zmianie wypełnienia, obramowania, cienia albo efektu 3-W obiektu rysunkowego pozostają stare ustawienia.

Kiedy zmieniam kolor wypełnienia obiektu rysunkowego z cieniem lub efektem 3-W, kolor cienia albo efektu 3-W nie ulega zmianie.


Kiedy zmieniam kolor wypełnienia obiektu rysunkowego z cieniem albo efektem 3-W, kolor cienia albo efektu 3-W nie ulega zmianie
Kiedy zmieniam kolor wypełnienia obiektu rysunkowego z cieniem albo efektem 3-W, kolor cienia albo efektu 3-W nie ulega zmianie.

Zmiana koloru wypełnienia wpływa jedynie na wierzch obiektu rysunkowego. Aby zmienić kolor cienia lub efektu 3-W, skorzystaj z narzędzi Cień albo 3-W z paska narzędzi Rysowanie.


Po dodaniu efektu 3-W do mojego obiektu rysunkowego, cień obiektu zniknął.
Po dodaniu efektu 3-W do mojego  obiektu rysunkowego cień obiektu zniknął.

Do tego samego obiektu rysunkowego nie można zastosować jednocześnie cienia i efektu 3-W.


Nie widzę obramowania wokół obiektu rysunkowego.

•	Dodanie efektu 3-W do obiektu rysunkowego powoduje wyłączenie jego obramowania.

•	Obramowanie mogło zostać wyłączone, obramowanie może mieć kolor tła albo zastosowano cień z dodatkowym efektem grawerowania lub wytłaczania. Aby dodać widzialne obramowanie, zaznacz obiekt. Na pasku narzędzi Rysowanie, kliknij strzałkę obok przycisku Kolor linii  [image], i kliknij żądany kolor obramowania.


Po zmianie wypełnienia, obramowania, koloru, cienia albo efektu 3-W obiektu rysunkowego pozostają stare ustawienia.
Po zmianie wypełnienia, obramowania, cienia albo efektu 3-W obiektu rysunkowego pozostają stare ustawienia.

Do nowego obiektu rysunkowego zastosowany został styl domyślny. Aby zmienić ustawienia domyślne dla nowego obiektu, zaznacz obiekt, który ma żądane przez Ciebie atrybuty. Na pasku narzędzi Rysowanie, kliknij przycisk Rysuj, a następnie kliknij przycisk Ustaw domyślne opcje autokształtu.


Dodawanie cienia do obiektu rysunkowego

1	Zaznacz obiekt, do którego chcesz dodać cień.

2	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Cień [image], a następnie kliknij wybraną opcję.

Wskazówka   Aby zmienić kolor lub offset cienia, kliknij przycisk Cień  [image], kliknij przycisk Ustawienia cienia, a następnie na pasku narzędzi Ustawienia cienia kliknij wybraną opcję.


Kopiowanie danych Microsoft Excel do programów Word lub PowerPoint
Kopiowanie danych z programu Microsoft Excel do programów Word lub PowerPoint

Komórki arkuszy kalkulacyjnych oraz wykresy z programu Microsoft Excel można kopiować do dokumentów programu Word oraz prezentacji programu PowerPoint. Aby uwzględnić wynik obliczeń w tekście dokumentu lub na slajdzie, wystarczy skopiować jedną komórkę zawierającą formułę. Można ograniczyć się do wklejenia bieżących danych w programie Word lub PowerPoint, jak również utworzyć łącze pomiędzy kopią i pierwotnymi danymi w programie Microsoft Excel. Po utworzeniu łącza do danych, informacje skopiowane do programów Word lub PowerPoint będą aktualizowane zawsze po zmianie pierwotnych danych w programie Microsoft Excel.

Co chcesz zrobić?

Skopiować wykres Microsoft Excel do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint

Skopiować komórki arkusza do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint

Skopiować wynik formuły do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint


Wykorzystanie danych z programu Microsoft Excel jako listy wysyłkowej w programie Word

Opisana dalej procedura może posłużyć do przygotowania listów seryjnych, etykiet adresowych i innych seryjnych dokumentów przez scalenie listy danych z dokumentem programu Word. Listę należy utworzyć przed rozpoczęciem procedury. Musi ona obejmować etykiety kolumn i nie może zawierać pustych wierszy. Aby uzyskać informacje na temat tworzenia listy, kliknij  [image].

1	Zapisz i zamknij skoroszyt zawierający listę, którą chcesz scalić z dokumentem programu Word.

2	Przejdź do programu Microsoft Word.

3	Otwórz dokument główny programu Word, zawierający standardowy tekst listu seryjnego lub inny dokument, który chcesz scalić z listą.

Jeżeli zaczynasz nowy dokument albo chcesz drukować etykiety adresowe lub koperty, kliknij przycisk Nowy  [image] ,  aby otworzyć nowy, pusty dokument.

4	W menu Narzędzia programu Word kliknij polecenie Korespondencja seryjna.

5	Kliknij przycisk Utwórz, a następnie wybierz typ dokumentu.

6	Kliknij przycisk Pobierz dane, a następnie kliknij przycisk Otwórz źródło danych.

7	W oknie dialogowym Otwórz źródło danych otwórz folder zawierający skoroszyt Microsoft Excel.

8	W polu Pliki typu kliknij Skoroszyty MS Excel 8.0 (*.xls).

9	Kliknij dwukrotnie skoroszyt zawierający dane.

10	W oknie dialogowym Microsoft Excel, zaznacz zakres z nazwą lub wpisz adresy komórek, zawierających dane, które chcesz wykorzystać, a następnie kliknij przycisk OK.

11	Jeśli w programie Word zostanie wyświetlony komunikat, kliknij przycisk Edytuj główny dokument albo Ustaw główny dokument.

12	Jeżeli przygotowujesz list seryjny, wstaw pola seryjne do standardowego tekstu posługując się listą Wstaw pole seryjne na pasku narzędzi Korespondencja seryjna. Kiedy zakończysz, kliknij przycisk Pomoc korespondencji seryjnej [image]  na pasku narzędzi Korespondencja seryjna.

Jeżeli drukujesz etykiety adresowe lub koperty, wybierz drukarkę oraz rozmiary etykiet adresowych lub kopert. Następnie podaj pola seryjne w oknie dialogowym Utwórz etykiety albo Zaadresuj kopertę.

13	W oknie dialogowym Pomoc korespondencji seryjnej kliknij przycisk Scalaj, a następnie zaznacz żądane opcje.

Wskazówki

•	Aby uzyskać więcej informacji na temat tworzenia dokumentów seryjnych w programie Word, skorzystaj z Asystenta pakietu Office albo z indeksu Pomocy w programie Word, szukając hasła  "korespondencja seryjna."

•	Aby przed zaznaczeniem listy w programie Word wyświetlić tylko wybrane wiersze danych, możesz przefiltrować listę w programie Microsoft Excel. Jeżeli w programie Word zaznaczysz przefiltrowaną listę jako źródło danych, zaznacz pole wyboru Filtrowana baza danych w oknie dialogowym Microsoft Excel. Aby uzyskać informacje na temat filtrowania listy, kliknij  [image].


Kopiowanie komórek arkusza kalkulacyjnego do dokumentu Word lub prezentacji PowerPoint
Kopiowanie komórek arkusza do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint

1	W arkuszu zaznacz zakres komórek, które chcesz skopiować, i kliknij przycisk Kopiuj  [image].

2	Przejdź do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint i kliknij w miejscu, w którym chcesz wstawić komórki.

3	W menu Edycja programu Word lub PowerPoint kliknij polecenie Wklej specjalnie.

4	Aby wkleić komórki w sposób, który umożliwi zmianę ich rozmiarów i położenia, tak jak w przypadku rysunku, kliknij format Arkusz Microsoft Excel 8.0 - obiekt.

Aby wkleić komórki, jak tabelę, którą można formatować i zmieniać jej rozmiary, kliknij format Tekst sformatowany (RTF).

Aby wkleić komórki, jak tekst rozdzielany tabulatorami, kliknij format Tekst niesformatowany.

5	Aby uwzględnić tylko bieżący wynik formuły, kliknij przycisk Wklej.

Aby aktualizować wynik po zmianie danych w programie Microsoft Excel, kliknij przycisk Wklej łącze.

Uwagi

•	W programie PowerPoint opcja Wklej łącze jest dostępna tylko wtedy, kiedy wybierze się format Arkusz Microsoft Excel 8.0 - obiekt.

•	Jeżeli wybierzesz format Arkusz Microsoft Excel 8.0 - obiekt i opcję Wklej, w osadzonym obrazie pojawią się tylko dane, które są widzialne w komórkach. Jeżeli dane będą obcięte, kliknij dwukrotnie obiekt i zmień rozmiar kolumn, tak aby wyświetlić wszystkie dane. Jeżeli wklejasz obiekt arkusza, korzystając z opcji Wklej łącze, to rysunek z łączem odzwierciedla szerokość kolumn i pozostałe elementy formatowania komórek, jakie aktualnie obowiązują w skoroszycie źródłowym.

•	Jeżeli wybierzesz opcję Wklej łącze, wynik zostanie wklejony jako obiekt połączony. Jeżeli wybierzesz format Arkusz Microsoft Excel 8.0 - obiekt i opcję Wklej, wynik zostanie wklejony jako obiekt osadzony. Aby uzyskać więcej informacji na temat obiektów połączonych i obiektów osadzonych, kliknij  [image].

•	Jeżeli utworzysz łącze z komórkami, a następnie zechcesz objąć nim dodatkowe wiersze i kolumny danych, musisz nazwać zakres w programie Microsoft Excel. Następnie skopiuj zakres i wklej komórki do programu Word lub PowerPoint w postaci obiektu połączonego. Jeżeli w programie Microsoft Excel rozszerzysz zakres o nowe komórki, możesz zmienić definicję nazwy zakresu, aby objąć nią dodatkowe komórki. Obiekt połączony w programie Word lub PowerPoint zostanie uzupełniony o nowe komórki podczas najbliższej aktualizacji łącza.


Kopiowanie wykresu Microsoft Excel do dokumentu Word lub prezentacji PowerPoint
Kopiowanie wykresu programu Microsoft Excel do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint

1	W programie Microsoft Excel kliknij wykres, który chcesz skopiować.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Przejdź do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint.

4	Kliknij w miejscu, w którym chcesz wkleić wykres.

5	W menu Edycja programu Word lub PowerPoint kliknij polecenie Wklej specjalnie.

6	W polu Jako kliknij format Wykres Microsoft Excel 8.0 - obiekt.

7	Jeżeli wykres jest oparty na danych, które mogą się zmieniać i chcesz, aby wykres odzwierciedlał najnowsze dane, kliknij przycisk Wklej łącze. Wykres zostanie wklejony jako obiekt połączony.

Jeżeli chcesz, aby wklejony wykres prezentował tylko dane bieżące w momencie wklejania, kliknij przycisk Wklej. Wykres zostanie wklejony, jako obiekt osadzony.

Uwaga   Aby uzyskać więcej informacji na temat obiektów połączonych i obiektów osadzonych, kliknij  [image].


Kopiowanie wyniku formuły do dokumentu Word lub prezentacji PowerPoint
Kopiowanie wyniku formuły do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint

1	W skoroszycie kliknij komórkę zawierającą formułę.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Przejdź do dokumentu programu Word lub prezentacji programu PowerPoint.

4	Kliknij w miejscu, w którym chcesz wkleić wyniki.

5	W menu Edycja programu Word lub PowerPoint kliknij polecenie Wklej specjalnie.

6	Aby wkleić wyniki jako tekst w obrębie tekstu dokumentu lub prezentacji, kliknij format Tekst sformatowany (RTF) albo Tekst niesformatowany.

Aby wkleić wyniki w sposób, który pozwoli na zmianę rozmiarów i położenia tekstu, jak w przypadku rysunku, kliknij format Arkusz Microsoft Excel 8.0 - obiekt.

7	Jeśli chcesz skorzystać tylko z bieżącego wyniku formuły, kliknij przycisk Wklej.

Jeśli chcesz korzystać z aktualnych wartości formuły po zmianie danych w programie Microsoft Excel, kliknij przycisk Wklej łącze.

Uwagi

•	W programie PowerPoint, opcja Wklej łącze jest dostępna tylko po zaznaczeniu formatu Arkusz Microsoft Excel 8.0 - obiekt.

•	Jeżeli wybierzesz opcję Wklej łącze, wynik zostanie wklejony jako obiekt połączony. Jeżeli wybierzesz format Arkusz Microsoft Excel 8.0 - obiekt i opcję Wklej, wynik zostanie wklejony jako obiekt osadzony. Aby uzyskać więcej informacji na temat obiektów połączonych i obiektów osadzonych, kliknij  [image].


Kopiowanie tabeli z programu Word do arkusza Microsoft Excel

Aby zastosować silniejsze funkcje obliczeniowe i zarządzające tabelami programu Microsoft Excel do danych zawartych w tabeli programu Word, możesz skopiować tabelę i wkleić jej komórki do arkusza kalkulacyjnego.

1	W programie Microsoft Word, zaznacz wiersze i kolumny tabeli, które chcesz skopiować.

Aby zaznaczyć całą tabelę, kliknij w dowolnym miejscu, a następnie kliknij polecenie Zaznacz tabelę w menu Tabela.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Przejdź do arkusza kalkulacyjnego programu Microsoft Excel.

4	Kliknij w lewym, górnym rogu obszaru arkusza, do którego chcesz wkleić tabelę.

Komórki kopiowanej tabeli zastąpią istniejące komórki arkusza w wybranym obszarze.

5	Kliknij przycisk Wklej  [image].


Wymiana danych pomiędzy programami Microsoft Excel i Microsoft Access

Aby analizować dane tabeli Microsoft Access w programie Microsoft Excel, możesz wykorzystać funkcje programu Microsoft Access umożliwiające automatyczny eksport danych do nowego skoroszytu programu Microsoft Excel. Dane można też importować z arkusza kalkulacyjnego do programu Microsoft Access. Jeżeli potrzebujesz tylko kilku rekordów z tabeli Microsoft Access, możesz otworzyć tabelę i skopiować wybrane rekordy do programu Microsoft Excel.

Jeżeli pracujesz w programie Microsoft Excel i masz zainstalowany oraz załadowany dodatek ŁączaAccess, to możesz przekształcić listę na plik bazy danych Microsoft Access. Aby uzyskać więcej informacji na temat dodatków, kliknij  [image].

Aby przeanalizować dane z programu Microsoft Access, jak w przypadku każdego innego zewnętrznego źródła danych, możesz utworzyć tabelę przestawną.

Co chcesz zrobić?

Analizować dane Microsoft Access w programie Microsoft Excel

Importować dane Microsoft Excel do programu Microsoft Access

Skopiować rekordy Microsoft Access do arkusza Microsoft Excel

Dokonać konwersji listy Microsoft Excel na bazę danych Microsoft Access

Utworzyć tabelę przestawną na podstawie danych Microsoft Access lub innego zewnętrznego źródła danych


Analizowanie danych Microsoft Access w programie Microsoft Excel

1	W oknie bazy danych programu Microsoft Access kliknij tabelę, kwerendę, formularz lub raport, które chcesz wykorzystać w programie Microsoft Excel.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Łącza Office, a następnie w podmenu kliknij polecenie Analizuj w MS Excel.

Zawartość tabeli, kwerendy, formularza lub raportu zostanie zapisana w pliku skoroszytu Microsoft Excel (.xls), który zostanie otwarty w programie Microsoft Excel. Plik zostanie zapisany z nazwą tabeli, kwerendy lub innego obiektu bazy danych w bieżącym folderze roboczym.

Uwaga   Jeżeli główny formularz zawiera jeden lub więcej podformularzy albo raport główny zawiera jeden lub więcej podraportów, to w skoroszycie zostaną zapisane tylko dane z głównego formularza albo raportu.


Importowanie danych Microsoft Excel do programu Microsoft Access

Przed wykonaniem opisanej dalej procedury zamknij skoroszyt Microsoft Excel, zawierający dane, które chcesz użyć w programie Microsoft Access. Jeżeli w pierwszym wierszu arkusza Microsoft Excel znajdują się etykiety kolumn, to w programie Microsoft Access zostaną one użyte jako nazwy pól w nowej tabeli, która będzie zawierać importowane dane.

1	W menu Plik programu Microsoft Access, wskaż polecenie Pobierz dane zewnętrzne i w podmenu kliknij polecenie Importuj.

2	W oknie dialogowym Importuj w polu Pliki typu kliknij format Microsoft Excel.

3	Na liście Szukaj w znajdź plik, który chcesz importować i kliknij dwukrotnie jego nazwę.

4	Postępuj zgodnie z instrukcjami Kreatora importu arkuszy.


Kopiowanie rekordów Microsoft Access do arkusza Microsoft Excel

1	W programie Microsoft Access, otwórz tabelę, kwerendę lub formularz, zawierający rekordy, które chcesz skopiować.

2	W menu Widok kliknij polecenie Widok arkusza danych.

3	Zaznacz rekordy, które chcesz skopiować.

Aby skopiować wybrane kolumny, przeciągaj w poprzek ich nagłówki.

4	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

5	Przejdź do programu Microsoft Excel.

6	Kliknij w lewym, górnym rogu obszaru arkusza, w którym ma pojawić się pierwsza nazwa pola.

Kopiowane rekordy zastąpią wszystkie istniejące komórki w wybranym obszarze.

7	Kliknij przycisk Wklej  [image].

Uwaga   Możliwe, że okaże się konieczne dopasowanie wysokości wiersza danych wklejanych do arkusza. Zaznacz wiersze, kliknij polecenie Komórki w menu Format, kliknij kartę Wyrównanie i wyczyść pole wyboru Zawijaj tekst. Następnie wskaż polecenie Wiersz w menu Format i w podmenu kliknij polecenie Autodopasowanie.


Określanie sposobu aktualizowania łączy w programie Microsoft Excel
Określanie sposobu aktualizowania łącz w programie Microsoft Excel

Informacje połączone mogą być aktualizowane automatycznie lub wtedy, kiedy o tym zdecydujesz. Obiekt połączony jest aktualizowany automatycznie za każdym razem, kiedy otwierany jest plik docelowy, lub zawsze wtedy, kiedy zmienia się plik źródłowy i jednocześnie jest otwarty plik docelowy. Ustawienia łącza można zmienić tak, aby aktualizować obiekt połączony ręcznie, to jest tylko wtedy, kiedy tego zażądasz. Aby uniemożliwić aktualizację, możesz blokować poszczególne lub wszystkie łącza w skoroszycie. Kiedy łącze jest zablokowane, wykorzystywane są ostatnie dane, które były dostępne z programu źródłowego.

Jeżeli korzystasz z formuły zdalnego odwołania do danych połączonych pochodzących z innych programów, to dane te są automatycznie aktualizowane w programie Microsoft Excel zawsze wtedy, kiedy są zmieniane w programie, z którego pochodzą. Aby uniemożliwić aktualizacje i "zamrozić" w arkuszu bieżące dane, można zastąpić całą formułę lub tylko zdalne odwołanie, wraz z obliczoną wartością.

Co chcesz zrobić?

Zmienić sposób aktualizacji obiektu połączonego

Ręcznie zaktualizować obiekt połączony

Automatycznie aktualizować łącza do danych z innych programów w trakcie wykonywania obliczeń

Zablokować wszystkie łącza w programie Microsoft Excel

Zastąpić zdalne odwołanie jego wyliczoną wartością


Automatyczne aktualizowanie łączy do innych programów w trakcie wykonywania obliczeń

1	W menu Edycja kliknij polecenie Łącza.

2	Kliknij przycisk opcji Automatycznie, znajdujący się obok tytułu Aktualizuj.

3	Kliknij przycisk OK.

4	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Przeliczanie.

5	Zaznacz pole wyboru Aktualizuj zdalne odwołania.


Blokowanie wszystkich łączy w programie Microsoft Excel

1	Przejdź do arkusza zawierającego łącza.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje.

3	Na karcie Przeliczanie wyczyść pole wyboru Aktualizuj zdalne odwołania.

Uwaga   Wyczyszczenie pola wyboru wyłącza działanie opcji Automatycznie (dla wszystkich łączy) w oknie dialogowym Łącza (menu Edycja).


Używanie formuły do łączenia danych z programów działających na innych komputerach

Jeżeli nie możesz skorzystać z poleceń Kopiuj i Wklej specjalnie, aby utworzyć łącza do danych z innego programu, podaj formułę odwołania zdalnego odwołującą się do danych. Dane będą wyświetlane w arkuszu jako wynik formuły.

Formuła składa się z trzech części: nazwy aplikacji, tematu lub nazwy pliku oraz zakresu komórek, wartości, pola lub danych, do których odwołuje się formuła. Przedstawiona niżej ilustracja pokazuje części formuły zdalnego odwołania i wymagane znaki rozdzielające.

Jeżeli nazwa aplikacji, dokumentu, tematu lub elementu danych zawiera spacje lub znaki takie jak dwukropek (:) lub znak minus ( – ), które w formułach mają szczególne znaczenie, albo jeżeli nazwa jest podobna do adresu komórki, należy ją umieścić w pojedynczym cudzysłowie.

Program zawierający dane, do których chcesz utworzyć łącza musi obsługiwać standard dynamicznej wymiany danych (DDE). Aby sprawdzić, czy program spełnia wymagania DDE lub zapoznać się z informacjami dotyczącymi nazwy i tematu programu, skontaktuj się z jego dystrybutorem. Aby uzyskać więcej informacji na temat DDE, skorzystaj z zestawu Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat otrzymania tego zestawu, kliknij  [image].


Tworzenie obrazów komórek, wykresów i innych obiektów

Można tworzyć obrazy danych z arkusza, wykresów oraz innych obiektów, a następnie wykorzystywać je jako ilustracje w arkuszach i dokumentach tworzonych w innych programach. Można zmieniać rozmiary obrazów, przesuwać je i modyfikować tak, jak wszystkie inne obiekty rysunkowe.

Aby aktualizować obraz komórek arkusza po zmianie danych, możesz utworzyć łącze pomiędzy obrazem a arkuszem źródłowym. Na przykład, jeżeli wprowadzisz nowe liczby do skopiowanych komórek, zmiana ta zostanie odzwierciedlona w obrazie połączonym.

Nie można utworzyć łącza pomiędzy obrazem a wykresem. Aby wykres automatycznie odzwierciedlał zmiany w danych źródłowych, skopiuj wykres i wklej wykres połączony do pliku docelowego. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

Obraz można kopiować w formacie rysunku lub mapy bitowej. Format rysunku zajmuje mniejszy obszar w pamięci lub na dysku niż mapa bitowa i umożliwia szybsze wyświetlenie obiektu. Jakość wizualna w przypadku formatu rysunku jest dobra niezależnie od rozdzielczości i umożliwia uzyskanie wydruku o doskonałej jakości, jak również wykresów dla potrzeb prezentacji.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć obraz komórek i połączyć je z danymi źródłowymi

Utworzyć obraz wykresu, komórek lub innego obiektu

Zaktualizować wyposażony w łącze obraz komórek arkusza


Tworzenie obrazu komórek z łączem do danych źródłowych
Tworzenie obrazu komórek i łączenie ich z danymi źródłowymi

Obraz zawiera tylko widoczne informacje znajdujące się w komórkach. Jeżeli jest to konieczne, można zmienić rozmiar kolumn w programie Microsoft Excel, aby uwidocznić wszystkie dane, które mają znaleźć się na obrazie. Linie siatki komórek pojawią się na obrazie, o ile zostaną wyświetlone. Aby nie wyświetlać linii siatki komórek, kliknij polecenie Opcje z menu Narzędzia, kliknij kartę Widok, a następnie wyczyść pole wyboru Linie siatki.

1	W arkuszu zaznacz komórki, które chcesz przekształcić na obraz.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Kliknij arkusz lub inny dokument, do którego chcesz wkleić obraz.

4	Aby skopiować obraz do innego arkusza, naciśnij i przytrzymaj klawisz SHIFT i jednocześnie kliknij polecenie Wklej łącze rysunku z menu Edycja. Obraz jest połączony za pomocą formuły odwołującej się do kopiowanych komórek.

Aby skopiować obraz do dokumentu utworzonego za pomocą innego programu z pakietu Office, kliknij polecenie Wklej specjalnie z menu Edycja. W polu Jako kliknij format Rysunek, kliknij opcję Wklej łącze, a następnie przycisk OK.

Obraz możesz zmienić, korzystając z paska narzędzi Rysunek.

Uwaga   Obraz jest połączony z kopiowanymi komórkami łączem DDE (Dynamic Data Exchange). Aby uzyskać więcej informacji na temat DDE, zajrzyj do zestawu Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat otrzymania tego zestawu, kliknij  [image].


Tworzenie obrazu wykresu, komórek lub innego obiektu

Linie siatki komórek pojawiają się na obrazie tylko wtedy, kiedy zostaną wyświetlone. Aby pominąć linie siatki, kliknij polecenie Opcje z menu Narzędzia, kliknij kartę Widok i wyczyść pole wyboru Linie siatki.

1	W arkuszu kalkulacyjnym lub w arkuszu wykresu, zaznacz komórki lub kliknij wykres, albo inny obiekt, który chcesz skopiować jako rysunek.

2	Naciśnij i przytrzymaj klawisz SHIFT i kliknij polecenie Kopiuj rysunek z menu Edycja.

3	Aby zapewnić jak najlepszą jakość obrazu, upewnij się, że wybrane zostały opcje Tak jak na ekranie i Rysunek, a następnie kliknij przycisk OK.

4	Kliknij arkusz lub inny dokument, do którego chcesz wkleić obraz.

5	Kliknij przycisk Wklej  [image].

 Obraz możesz zmienić, korzystając z paska narzędzi Rysunek.

Wskazówka   Aby dane skopiowane z innego programu wkleić jako rysunek do programu Microsoft Excel, naciśnij i przytrzymaj klawisz SHIFT i jednocześnie kliknij polecenie Wklej rysunek lub Wklej łącze rysunku z menu Edycja.


Aktualizowanie wyposażonego w łącze obrazu komórek arkusza

1	Kliknij dwukrotnie obraz z łączem.

Spowoduje to otwarcie arkusza źródłowego i zaznaczenie zakresu komórek połączonych z obrazem.

2	Dokonaj zmian w arkuszu źródłowym, a następnie kliknij przycisk Zapisz  [image].


Rozwiązywanie problemów z łączeniem i udostępnianiem danych innym programom
Rozwiązywanie problemów z łączeniem i wymianą danych z innymi programami

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Nie mogę zaktualizować w innym programie wyposażonego w łącze obrazu komórek z programu Microsoft Excel.

Nie mogę zaktualizować automatycznych łączy do arkusza Microsoft Excel.

Nie mogę wydrukować autokształtów ani obiektów kopiowanych lub importowanych z innych programów.

Nie mogę otworzyć obiektu Microsoft Excel w innym programie.

Gdy klikam dwukrotnie obiekt połączony lub obiekt osadzony, pojawia się komunikat o błędzie "nie można edytować".

Chcę, aby w moim skoroszycie pojawił się osadzony obiekt, a nie jego ikona.

Nie mogę odnaleźć poleceń Kopiuj rysunek, Wklej rysunek i Wklej łącze rysunku.


Nie mogę zaktualizować w innym programie wyposażonego w łącze obrazu komórek z programu Microsoft Excel.

Musisz nazwać i zapisać skoroszyt zawierający komórki, do których chcesz utworzyć łącze, zanim skopiujesz je do innego programu.

1	Zapisz skoroszyt, z którego został skopiowany obraz.

2	Przejdź do programu, do którego chcesz skopiować obraz.

3	W menu Edycja drugiego programu kliknij polecenie Łącza.

4	Kliknij przycisk Zmień źródło i znajdź nazwę skoroszytu zapisanego w pierwszym kroku.


Nie mogę zaktualizować automatycznych łączy do arkusza Microsoft Excel.

Aby zapewnić, że automatyczne łącza do danych w innych programach będą aktualizowane, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, kliknij kartę Przeliczanie i upewnij się, że pole wyboru Aktualizuj zdalne odwołania jest zaznaczone. Jeżeli pole nie jest zaznaczone, to opcja Automatycznie w oknie dialogowym Łącza (menu Edycja) jest przesłonięta dla źródeł danych połączonych pochodzących z innych programów, takich jak dokument Microsoft Word lub baza danych Microsoft Access.


Nie mogę drukować Autokształtów ani obiektów kopiowanych lub importowanych z innych programów.
Nie mogę wydrukować autokształtów ani obiektów kopiowanych lub importowanych z innych programów.

1	Kliknij prawym przyciskiem myszy obiekt, który chcesz wydrukować.

Jeżeli do autokształtu jest dołączony tekst albo nie ma on wypełnienia (na przykład, jest on tylko zarysem kształtu), kliknij prawym przyciskiem myszy jego obramowanie.

2	W menu podręcznym, kliknij polecenie Formatuj typ obiektu, a następnie kliknij kartę Właściwości.

3	Zaznacz pole wyboru Drukuj obiekt.

Uwaga   Jeżeli obiekt, który chcesz wydrukować jest formantem ActiveX, musisz wyświetlić Przybornik formantów i zmienić w trybie projektowania właściwości formantu. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].


Nie mogę z innego programu otworzyć obiektu Microsoft Excel.
Nie mogę otworzyć obiektu Microsoft Excel w innym programie.

1	W programie Microsoft Excel kliknij polecenie Opcje z menu Narzędzia, a następnie kliknij kartę Ogólne.

2	Wyczyść pole wyboru Ignoruj inne aplikacje.

Jeżeli opcja ta jest aktywna, w programie Microsoft Excel ignorowane będą zgłoszenia ze strony innych programów połączonych z danymi Microsoft Excel za pomocą standardu DDE, a nie OLE.


Nie mogę odnaleźć poleceń Kopiuj rysunek, Wklej Rysunek i Wklej łącze rysunku.

Kliknij menu Edycja, naciskając jednocześnie klawisz SHIFT.


Przemieszczanie się i przewijanie w arkuszu

Aby przemieszczać się pomiędzy komórkami arkusza, możesz kliknąć dowolną komórkę lub skorzystać z klawiszy strzałek. Kiedy przechodzisz do komórki, staje się ona komórką aktywną. Aby poruszać się pomiędzy różnymi fragmentami arkusza, posługuj się paskami przewijania.

Aby przewinąć	Zrób
O jeden wiersz w górę lub w dół	Kliknij strzałkę na pionowym pasku przewijania.
O jedną kolumnę w lewo lub w prawo	Kliknij strzałkę na poziomym pasku przewijania.
O jedno okno w górę lub w dół	Kliknij powyżej lub poniżej suwaka na pionowym pasku przewijania.
O jedno okno w lewo lub w prawo	Kliknij z lewej lub prawej suwaka na poziomym pasku przewijania.
Do odległego fragmentu arkusza	Przeciągnij suwak w wybrane położenie. W bardzo dużych arkuszach, przeciągając suwak, naciskaj klawisz SHIFT.
Wskazówka   Rozmiar suwaka informuje jaka część całego arkusza jest wyświetlana w oknie. Położenie  suwaka na pasku odzwierciedla położenie zawartości okna w arkuszu.


Zaznaczanie komórek arkusza

Przed wydaniem większości poleceń lub wykonaniem różnych czynności, musisz zaznaczyć komórki, z którymi chcesz pracować.

Co chcesz zrobić?

Zaznaczyć jedną lub kilka komórek, cały wiersz lub kolumnę, albo wszystkie komórki arkusza

Zaznaczyć zakres przylegających komórek, na przykład całą listę lub tabelę przestawną

Zaznaczyć tylko widoczne komórki, pomijając ukryte wiersze i kolumny

Zaznaczyć zakresy określone przez nazwy lub adresy komórek

Zaznaczyć tylko puste komórki albo komórki zawierające formuły, stałe lub komentarze


Zaznaczanie komórek, zakresów, wierszy i kolumn

Aby zaznaczyć	Zrób
Pojedynczą komórkę	Kliknij komórkę lub naciskaj klawisze strzałek, aby przemieścić się do komórki.
Zakres komórek	Kliknij pierwszą komórkę zakresu i przeciągnij do ostatniej komórki zakresu.
Wszystkie komórki arkusza	Kliknij przycisk Zaznacz wszystko.
Nie przylegające komórki lub zakresy komórek	Zaznacz pierwszą komórkę lub zakres komórek, a następnie, naciskając klawisz CTRL i zaznacz pozostałe komórki lub ich zakresy.
Rozległy zakres komórek	Kliknij pierwszą komórkę zakresu, a następnie, naciskając klawisz SHIFT kliknij ostatnią komórkę zakresu. Można przewijać, aby pokazać ostatnią komórkę.
Cały wiersz	Kliknij nagłówek wiersza.
Całą kolumnę	Kliknij nagłówek kolumny.
Przylegające wiersze  lub kolumny	Przeciągaj w poprzek nagłówków wierszy lub kolumn. Albo zaznacz pierwszy wiersz lub kolumnę; następnie naciskając klawisz SHIFT, zaznacz ostatni wiersz lub kolumnę.
Nie przylegające wiersze lub kolumny	Zaznacz pierwszy wiersz lub kolumnę, a następnie, naciskając klawisz CTRL zaznacz pozostałe wiersze lub kolumny.
Więcej lub mniej komórek niż znajduje się w zaznaczonym obszarze	Naciskając klawisz SHIFT, kliknij ostatnią komórkę, która ma się znaleźć w nowym zaznaczonym obszarze. Prostokąt pomiędzy  aktywną komórką a komórką, którą klikniesz stanie się nowym zaznaczonym obszarem.


Zaznaczanie zakresu przylegających komórek

Skorzystaj z tej procedury, aby zaznaczyć bieżący obszar, taki jak cała lista lub tabela przestawna.

1	Kliknij dowolną komórkę zakresu danych.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Kliknij przycisk Bieżący obszar.

Wskazówka   Aby zaznaczyć zakres wypełnionych komórek w wierszu lub w kolumnie, kliknij pierwszą lub ostatnią komórkę zakresu. Następnie, naciskając klawisz SHIFT, kliknij dwukrotnie tę krawędź aktywnej komórki, która odpowiada kierunkowi zaznaczania. Na przykład, aby zaznaczyć zakres wypełnionych komórek, nad aktywną komórką, kliknij dwukrotnie górną krawędź komórki. Zaznaczony obszar rozciąga się do najbliższej pustej komórki w wierszu lub w kolumnie.


Zaznaczanie tylko widocznych komórek

Skorzystaj z tej procedury, aby zaznaczyć zakres, który przecina ukryte wiersze i kolumny, ale nie obejmuje ukrytych komórek.

1	Zaznacz zakres.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Kliknij przycisk Tylko widoczne komórki.


Zaznaczanie zakresów określonych przez nazwy lub adresy komórek

Aby zaznaczyć	Zrób
Zakres z nazwą.	w polu nazwy, wybierz zakres.
Dwa lub więcej zakresy z nazwą	W polu Nazwa, zaznacz pierwszy zakres. Naciskając klawisz CTRL, zaznacz pozostałe zakresy
Szczególne komórki poza zakresem z nazwą	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do. W polu  Adres wpisz adres komórki dla pojedynczej komórki lub ich zakresu
Wskazówka   Programie Microsoft Excel rejestrowane są cztery ostatnie zakresy zaznaczone za pomocą pola Nazwa lub polecenia Przejdź do. Aby powrócić do poprzednio zaznaczonego obszaru, kliknij polecenie Przejdź do w menu Edycja. Następnie dwukrotnie kliknij adres komórki w polu Przejdź do.


Zaznaczanie pustych komórek oraz komórek zawierających formuły, stałe lub komentarze

1	Zaznacz zakres, zawierający komórki tego typu, który chcesz zaznaczyć.

Aby zaznaczyć wszystkie komórki tego typu w skoroszycie, kliknij dowolną komórkę.

2	W menu Edycja kliknij polecenie Przejdź do.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Specjalnie.

4	Zaznacz wybrane przez siebie opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij opcję.


Zaznaczanie arkuszy skoroszytu

Jeżeli zaznaczysz więcej niż jeden arkusz, to zmiany dokonywane w aktywnym arkuszu, zostaną wprowadzone w pozostałych zaznaczonych arkuszach.

Aby zaznaczyć	Zrób
Pojedynczy arkusz	Kliknij kartę arkusza.
Dwa lub więcej sąsiednie arkusze	Kliknij kartę pierwszego arkusza, a następnie naciskając klawisz SHIFT, kliknij kartę ostatniego zaznaczanego arkusza.
Dwa lub więcej nie sąsiadujące ze sobą arkusze	Kliknij kartę pierwszego arkusza, a następnie naciskając klawisz CTRL, a następnie kliknij karty pozostałych arkuszy.
Wszystkie arkusze w skoroszycie	Kliknij prawym przyciskiem myszy kartę arkusza, a następnie kliknij polecenie Zaznacz wszystkie arkusze w menu podręcznym.


Przechodzenie do innego arkusza w skoroszycie

•	Kliknij kartę arkusza innego arkusza.

Jeżeli nie widzisz karty potrzebnego arkusza, kliknij przycisk przewijania kart, aby wyświetlić kartę. Następnie kliknij kartę.

Wskazówka  Jeżeli skoroszyt zawiera dużą liczbę arkuszy, kliknij prawym przyciskiem myszy przycisk przewijania kart. Następnie kliknij żądany arkusz.


Anulowanie zaznaczenia komórek

•	Aby anulować zaznaczenie komórek, kliknij dowolną komórkę arkusza.


Anulowanie zaznaczenia wielu arkuszy

•	Aby anulować zaznaczenie wielu arkuszy w skoroszycie, kliknij dowolny nie zaznaczony arkusz.

Jeżeli żaden nie zaznaczony arkusz nie jest widzialny, kliknij prawym przyciskiem myszy kartę dowolnego zaznaczonego arkusza. Następnie kliknij polecenie Rozgrupuj arkusze w menu podręcznym.


Rozwiązywanie problemów z zaznaczaniem i poruszaniem się w skoroszycie

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Karty arkuszy nie są wyświetlane u dołu ekranu.

Klawisze strzałek oraz klawisze takie jak PAGE UP, HOME oraz SHIFT+TAB nie powodują przewidywanych działań.

Zaznaczony jest więcej niż jeden arkusz. W jaki sposób mogę zaznaczyć tylko jeden?

Chcę zwiększyć lub zmniejszyć liczbę zaznaczonych komórek, nie anulując wcześniej zaznaczonego obszaru.


Chcę zwiększyć lub zmniejszyć liczbę zaznaczonych komórek, nie anulując wcześniej zaznaczonego obszaru.

•	Naciśnij klawisz SHIFT j jednocześnie kliknij ostatnią komórkę, która ma znaleźć się w nowo zaznaczonym obszarze. Obszar o kształcie prostokąta pomiędzy komórką aktywną, a komórką którą klikniesz, stanie się nowym zaznaczonym zakresem.

Aby zaznaczyć dodatkowe, nie przylegające do siebie komórki lub zakresy komórek, naciśnij klawisz CTRL, a następnie kliknij, albo przeciągnij przez wybrane komórki.


Klawisze strzałek oraz klawisze takie jak PAGE UP, HOME oraz SHIFT+TAB nie powodują przewidywanych działań.

•	Z klawiszami mogą być związane równoważne działania z programu Lotus 1-2-3. W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Przechodzenie. Wyczyść pole wyboru Przeniesienie klawiszy nawigacyjnych i jeszcze raz spróbuj posłużyć się klawiszami.

•	Jeżeli chcesz, aby aktywny zaznaczony obszar przesuwał się w miarę, jak przewijasz arkusz, upewnij się, że blokada przewijania (klawisz Scroll Lock) jest nieaktywny. Jeżeli tryb ten jest aktywny, możesz używać klawiszy nawigacyjnych, nie zmieniając bieżącego zaznaczonego obszaru.


Zaznaczony obszar powiększa się, kiedy kliknę komórkę, albo nacisnę klawisz, aby przesunąć się w arkuszu.

•	Jeżeli na pasku stanu pojawia się napis "EXT", naciśnij klawisz F8, aby wyłączyć opcję rozszerzonego zaznaczania.


Zasady projektowania modeli poszukiwania rozwiązań za pomocą dodatku Solver

Dodatek Solver pozwala zoptymalizować wartość formuły w jednej z komórek arkusza − nazywanej komórką celu. Zakresem działania jest grupa komórek związanych bezpośrednio lub pośrednio z formułą w komórce celu. Wartości w komórkach określonych przez użytkownika − nazywanych komórkami zmienianymi − są zmieniane tak, aby osiągnąć żądany wynik w komórce celu. Zakres zmian wartości występujących w modelu można ograniczyć wprowadzając ograniczenia. Mogą one także dotyczyć innych komórek, które mają wpływ na formułę w komórce celu.

W podanym dalej przykładzie, wydatki na "Reklamę" w poszczególnych kwartałach mają wpływ na liczbę "Sprzedanych jednostek", określając pośrednio "Wpływy", wydatki ("Koszty", "Reklama" i "Narzuty") oraz "Zysk". Optymalizacja polega na zmienianiu kwartalnego budżetu na "Reklamę" (komórki B5:E5), do jego wartości maksymalnej, którą ogranicza całkowity budżet 40 000 (komórka F5), aż do osiągnięcia największego możliwego "Zysku". Wartości w komórkach zmienianych są używane do obliczenia "Zysku" w poszczególnych kwartałach i są związane z formuła w komórce celu F7, =SUMA(K1 Zysk:K4 Zysk).

Po zakończeniu procesu optymalizacji w komórkach znajdą się następujące wartości :


Szukanie wartości maksymalizującej inną wartość

Dodatek  Solver pozwala znaleźć maksymalną lub minimalną wartość w jednej z komórek, jaką można osiągnąć zmieniając inne komórki − na przykład, maksymalny zysk, który można osiągnąć, zmieniając wydatki na reklamę. Wybrane komórki muszą być powiązane ze sobą za pośrednictwem formuł. W przeciwnym razie zmiany wartości w jednej z komórek nie spowodują zmian wartości w pozostałych komórkach. Aby uzyskać informacje na temat algorytmów używanych w dodatku Solver, kliknij  [image].


Przykładowe arkusze dostępne w dodatku Solver

Do programu Microsoft Excel dołączono przykładowe arkusze znajdujące się w skoroszycie Solvsamp.xls, umieszczonym w folderze Examples\Solver. Ich zadaniem jest zilustrowanie różnorodnych problemów, które można rozwiązywać, korzystając z dodatku Solver .

Przykłady te powinny być pomocne w definiowaniu własnych problemów. Aby skorzystać z dowolnego spośród 6 arkuszy − Asortyment produktów, Trasy przewozu, Obsada stanowisk, Maksymalizacja wpływów, Portfel papierów wartościowych oraz Projektowanie inżynierskie − otwórz skoroszyt, przejdź do wybranego arkusza, a następnie kliknij polecenie Solver z menu Narzędzia. Komórka celu, komórki zmieniane oraz ograniczenia są z góry zdefiniowane .


Instalowanie dodatku Solver

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dodatki.

Pokaż

Jeżeli dodatek Solver nie został umieszczony w oknie dialogowym Dodatki, kliknij przycisk Przeglądaj i znajdź stację dysków i folder, gdzie znajduje się plik dodatku Solver o nazwie  solver.xla − zwykle jest to folder Library\Solver. Jeżeli nie możesz odnaleźć pliku, uruchom program instalacyjny.

2	W oknie dialogowym Dodatki zaznacz pole wyboru Solver.

Uwaga   Dodatki, których pola wyboru zaznaczono w oknie dialogowym Dodatki, są aktywne do czasu ich usunięcia.


Definiowanie i rozwiązywanie zadań za pomocą dodatku Solver

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Solver.

Jeżeli polecenie Solver nie jest dostępne w menu Narzędzia, musisz zainstalować dodatek Solver.

Jak?

2	W polu Komórka celu podaj adres lub nazwę komórki docelowej. Komórka celu musi zawierać formułę.

3	Jeżeli chcesz, aby wartość w komórce była jak największa, kliknij opcję Maks.

Jeżeli chcesz, aby wartość w komórce była jak najmniejsza, kliknij opcję Min.

Aby określić wartość w komórce docelowej, kliknij opcję Wartość i wpisz wartość w polu obok.

4	W polu Komórki zmieniane podaj nazwę lub adres każdej komórki zmiennej, oddzielając przecinkami adresy nie przylegających  komórek. Komórki zmiennej muszą być bezpośrednio lub pośrednio związane z komórką docelową. Można określić maksymalnie 200 komórek zmienianych.

Aby w dodatku Solver automatycznie zaproponować komórki zmieniane dla komórki celu, kliknij przycisk Odgadnij.

5	W polu Warunki ograniczające podaj wszystkie ograniczenia, które chcesz zastosować.

6	Kliknij przycisk Rozwiąż.

7	Aby zanotować wyniki w arkuszu, kliknij przycisk Przechowaj rozwiązanie w oknie dialogowym Solver - Wyniki.

Aby przywrócić pierwotne wartości, kliknij przycisk Przywróć wartości początkowe.

Wskazówki

•	Poszukiwanie rozwiązania możesz przerwać, naciskając klawisz ESC. W programie Microsoft Excel nastąpi przeliczenie arkusza z aktualnymi wartościami komórek zmienianych.

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat ustawień w oknie dialogowym Solver - Parametry, kliknij  [image].

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat ustawień w oknie dialogowym Solver - Wyniki, kliknij  [image].

•	Aby uzyskać informacje na temat algorytmów stosowanych w dodatku Solver, kliknij  [image].


Tworzenie raportu za pomocą dodatku Solver

1	Rozwiąż problem.

Jak?

2	W polu Raporty kliknij raport, który chcesz utworzyć. Aby zaznaczyć więcej niż jeden raport, naciśnij klawisz CTRL i klikaj nazwy raportów.

Uwaga   Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat typów raportów, które można utworzyć w dodatku Solver, kliknij  [image].


Ustawianie opcji w dodatku Solver

Co chcesz zrobić?

Dodać ograniczenia w dodatku Solver

Zmienić lub usunąć ograniczenia w dodatku Solver

Określić czas rozwiązywania i liczbę iteracji w dodatku Solver

Określić dokładność i zbieżność w dodatku Solver

Określić całkowitą tolerancję w dodatku Solver

Przywrócić domyślne ustawienia dodatku Solver


Dodawanie ograniczeń w dodatku Solver

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

2	Kliknij przycisk Dodaj.

3	W polu Odwołanie do komórki, podaj nazwę lub adres zakresu komórek, których wartości chcesz ograniczyć.

4	Kliknij symbol relacji ( <=, =, >=, int lub bin ), która ma zachodzić pomiędzy wskazaną komórką, a wartością ograniczającą. Jeżeli klikniesz symbol int, w polu Warunki ograniczające pojawi się informacja "Liczba całkowita". Jeżeli klikniesz bin, w polu Warunki ograniczające pojawi się informacja "binary".

5	W polu Warunki ograniczające, wpisz liczbę, nazwę lub adres komórki, albo formułę.

6	Aby potwierdzić warunek ograniczający i dodać następny, kliknij przycisk Dodaj.

Aby zaakceptować warunek ograniczający i powrócić do okna dialogowego Solver - Parametry, kliknij przycisk OK.

Uwagi

•	Relacje int i bin mogą występować tylko w więzach nałożonych na komórki zmieniane.

•	Jeżeli zaznaczone jest pole wyboru Przyjmij model liniowy w oknie dialogowym Solver - Opcje, nie ma ograniczenia na liczbę więzów. W przypadku zagadnień nieliniowych, w każdej komórce zmiennej mogą występować następujące więzy: bin; int wraz z ograniczeniem od góry, od dołu lub od góry i od dołu; ograniczenie od góry, od dołu lub od góry i od dołu. Można również wprowadzić ograniczenie od góry lub od dołu w 100 innych komórkach.

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Dodaj warunek ograniczający, kliknij  [image].


Określanie czasu rozwiązywania i liczby iteracji w dodatku Solver

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	W polu Maksymalny czas, wpisz wyrażony w sekundach limit czasu na szukanie rozwiązania.

4	W polu Liczba iteracji, podaj największą dopuszczalną liczbę iteracji.

Uwagi

•	Jeżeli przed znalezieniem rozwiązania wyczerpie się limit czasu lub liczby iteracji, zostanie wyświetlone okno dialogowe Pokaż rozwiązanie próbne.

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji w oknie dialogowym Pokaż rozwiązanie próbne, kliknij  [image].


Określanie dokładności i zbieżności w dodatku Solver

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	W polu Dokładność, podaj dokładność, którą chcesz uzyskać − im mniejszą liczbę wpiszesz, tym większa będzie dokładność.

4	W polu Zbieżność, określ dopuszczalną względna zmianę wyniku w ciągu 5 ostatnich iteracji przed zakończeniem poszukiwania rozwiązania − mniejsza liczba oznacza mniejszą zmianę wyniku.

Uwaga   Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Solver - Opcje, kliknij  [image].


Określanie całkowitej tolerancji w dodatku Solver

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	W polu Tolerancja, wpisz dopuszczalną procentową wielkość błędu dla rozwiązania.

Uwaga   Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji w oknie dialogowym Solver - Opcje, kliknij  [image].


Zmiana lub usuwanie ograniczeń w dodatku Solver

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

2	W polu Warunki ograniczające, kliknij ograniczenia, które chcesz zmienić lub usunąć.

3	Aby usunąć ograniczenia, kliknij przycisk Usuń.

Aby zmienić ograniczenia, kliknij przycisk Zmień, a następnie wprowadź zmiany.

Uwaga   Aby uzyskać informacje na temat opcji w oknie dialogowym Zmień warunek ograniczający, kliknij  [image].


Przywracanie ustawień domyślnych w dodatku Solver

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

2	Aby powrócić do pierwotnych wartości ustawień, kliknij przycisk Przywróć wszystko.


Wyświetlanie wyników kolejnych iteracji

1	Zdefiniuj problem, który chcesz rozwiązać.

Jak?

2	W oknie dialogowym Solver - Parametry, kliknij przycisk Opcje.

3	Jeżeli wyniki każdej iteracji, zaznacz pole wyboru Pokaż wyniki iteracji, kliknij przycisk OK, a następnie kliknij przycisk Rozwiąż.

Wartości dla pierwszej iteracji zostaną wprowadzone do arkusza i pojawi się okno dialogowe Pokaż rozwiązanie próbne.

4	Aby przerwać dalsze poszukiwanie rozwiązania i wyświetlić okno dialogowe Solver - Wyniki, kliknij przycisk Zatrzymaj.

Aby kontynuować rozwiązywanie i wyświetlić wyniki kolejnej iteracji, kliknij przycisk Kontynuuj.


Ładowanie modelu problemu w dodatku Solver

Przed załadowaniem modelu problemu, musisz go wcześniej zapisać.

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

2	Kliknij przycisk Opcje.

3	Kliknij przycisk Załaduj model.

4	Podaj adres całego zakresu komórek, w których jest zapisany model problemu.

Uwaga   Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji w oknie dialogowym Załaduj model, kliknij  [image].


Zapisywanie modelu problemu w dodatku Solver

1	Zdefiniuj problem, który chcesz rozwiązać.

Jak?

2	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Solver.

3	Kliknij przycisk Opcje.

4	Kliknij przycisk Zapisz model.

5	Wpisz adres pierwszej komórki należącej do pionowego zakresu pustych komórek, w których chcesz zapisać model problemu.

Wskazówki

•	Ostatnie ustawienia w oknie dialogowym Solver - Parametry, możesz zapisać wraz z arkuszem, klikając w tym celu polecenie Zapisz z menu Plik. Możesz także zdefiniować w arkuszu więcej niż jeden problem i każdy z nich zapisać indywidualnie, posługując się oknem dialogowym Zapisz model.

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji w oknie dialogowym Zapisz model, kliknij  [image].


Algorytmy i metody używane w dodatku Solver

W dodatku Microsoft Excel Solver wykorzystano program nieliniowej optymalizacji Generalized Reduced Gradient (GRG2), który opracowali Leon Lasdon z University of Texas w Austin oraz Allan Waren z Cleveland State University.

W zagadnieniach liniowych i całkowitych wykorzystano metodę simpleks z ograniczeniami na zmienne oraz metodę "branch-and-bound", którą zaimplementowali John Watson i Dan Fylstra z Frontline Systems, Inc. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat wewnętrznych metod poszukiwania rozwiązania w dodatku Solver, skontaktuj się z:

Frontline Systems, Inc.
P.O. Box 4288
Incline Village, NV 89450-4288
(702) 831-0300
Miejsce WWW: http://www.frontsys.com
Poczta elektroniczna: info@frontsys.com

Część kodu programu Microsoft Excel Solver została zastrzeżona w 1990, 1991, 1992 i 1995 przez Frontline Systems, Inc. Pozostała część została zastrzeżona w 1989 przez Optimal Methods, Inc.


Komunikaty informujące o zakończeniu poszukiwania rozwiązania

Po znalezieniu rozwiązania w oknie dialogowym Solver - Wyniki, jest wyświetlany jeden z następujących komunikatów

•	Solver znalazł rozwiązanie. Wszystkie ograniczenia i warunki optymalizacji są spełnione.

Wszystkie ograniczenia określone w oknie dialogowym Solver - Opcje są spełnione. Znaleziono ( w przypadku, kiedy szukano) lokalne minimum lub maksimum wartości w komórce celu.

•	Solver znalazł rozwiązanie zbieżne. Wszystkie ograniczenia są zachowane.

Względna zmiana wartości w komórce celu dla pięciu ostatnich iteracji jest mniejsza niż parametr Zbieżność w oknie dialogowym Solver - Opcje. Jeżeli w polu Zbieżność podasz mniejszą wartość, można będzie poszukać lepszego rozwiązania, ale zajmie to więcej czasu.

Jeżeli nie jest możliwe odnalezienie optymalnego rozwiązania, to w oknie dialogowym Solver - Wyniki pojawi się jeden z następujących komunikatów:

•	Solver nie może poprawić bieżącego rozwiązania. Wszystkie ograniczenia są zachowane.

Znaleziono tylko przybliżone rozwiązanie. Kolejne iteracje nie dają lepszego zbioru wyników niż bieżący. Dalsza poprawa nie jest możliwa, albo podana zbyt małą wartość dokładności. Spróbuj w oknie dialogowym Solver - Opcje podać większą liczbę określającą dokładność i powtórz próbę znalezienia rozwiązania.

•	Rozwiązywanie przerwane po wyczerpaniu limitu czasu.

Brak zadowalającego rozwiązania po wyczerpaniu limitu czasu. Aby zachować bieżące wartości i zaoszczędzić czas w razie ponowienia próby rozwiązania, kliknij przycisk Przechowaj rozwiązanie albo Zapisz scenariusz.

•	Rozwiązywanie przerwane po wyczerpaniu limitu iteracji.

Brak zadowalającego rozwiązania po wyczerpaniu limitu iteracji. Zwiększenie liczby iteracji może pomóc, ale warto przeanalizować dotychczasowe wyniki, aby lepiej zrozumieć zagadnienie. Aby zachować bieżące wartości i zaoszczędzić czas w razie ponowienia próby rozwiązania, kliknij przycisk Przechowaj rozwiązanie albo Zapisz scenariusz.

•	Wartości w polu Komórka celu nie są zbieżne.

Wartość w komórce celu stale zwiększa się (zmniejsza się), mimo zachowania wszystkich więzów. Przyczyną może być ominięcie jednego lub więcej więzów w definicji zagadnienia. Sprawdź w arkuszu dlaczego dotychczasowe wyniki są rozbieżne, sprawdź ograniczenia i ponów próbę rozwiązania.

•	Nie można znaleźć wiarygodnego rozwiązania.

Nie można znaleźć rozwiązania próbnego spełniającego wszystkie ograniczenia i bieżące ustawienie dokładności. Prawdopodobnie ograniczenia są sprzeczne. Sprawdź w arkuszu, czy nie ma błędu w formułach więzów lub w wyborze więzów.

•	Rozwiązywanie przerwane na żądanie użytkownika.

W oknie dialogowym Pokaż rozwiązanie próbne kliknięto przycisk Zatrzymaj, po przerwaniu procesu rozwiązywania lub podczas rozwiązywania krok po kroku.

•	Warunki opcji Przyjmij model liniowy nie są spełnione.

Zaznaczono pole wyboru Przyjmij model liniowy, ale obliczenia dały wynik, który nie jest zgodny z modelem liniowym. Rozwiązanie nie jest poprawne dla bieżących formuł w arkuszu. Aby sprawdzić, czy zagadnienie jest nieliniowe, zaznacz pole wyboru Automatyczne skalowanie i ponów próbę rozwiązania. Jeżeli ponownie pojawi się ten sam komunikat, wyczyść pole wyboru Przyjmij model liniowy i ponów próbę rozwiązania.

•	Napotkano błąd w komórce celu lub w komórce więzów.

W jednej lub w kilku formułach wystąpił błąd. Znajdź komórkę celu lub komórkę więzów, w której pojawił się błąd i zmień formułę, aby dawała poprawne wartości.

W oknie dialogowym Dodaj warunek ograniczający lub Zmień warunek ograniczający podano niepoprawną nazwę lub formułę, albo  w polu Ograniczenia wpisano "int" lub "binary". Aby ograniczyć wartość do liczb całkowitych, kliknij  symbol Int na liście operatorów relacji. Aby wprowadzić ograniczenie "bin", kliknij nazwę Bin.

•	Brak pamięci do rozwiązania tego problemu.

W programie Microsoft Excel nie można przydzielić obszaru pamięci wymaganego przez  dodatek Solver. Zamknij część plików lub programów i ponów próbę rozwiązania.

•	Inna instancja programu Excel korzysta z pliku SOLVER.DLL.

Odbywa się jednocześnie więcej niż jedna sesja programu Microsoft Excel i plik Solver.dll jest wykorzystany w innej sesji. Plik Solver.dll może być wykorzystywany tylko w jednej sesji.


Solver - Parametry, okno dialogowe

Komórka celu

Określa komórkę celu, której chcesz nadać określoną wartość, albo wartość maksymalną lub minimalną. Wskazana komórka musi zawierać formułę

Równa

Grupa opcji pozwalająca zdecydować, czy wartość w komórce celu ma być maksymalna, minimalna lub określona. Jeżeli  komórka celu ma przyjąć konkretną wartość, wpisz ją w polu tekstowym.

Komórki zmieniane

Określa komórki, w których wartości mogą być zmieniane, aż do momentu kiedy będą zachowane wszystkie ograniczenia, a formuła w komórce wskazanej w polu Komórka celu przyjmie określoną wartość. Komórki zmieniane muszą być bezpośrednio lub pośrednio związane z komórką celu.

Odgadnij

Określa wszystkie nie zawierające formuł komórki, do których odwołuje się formuła w polu Komórka celu i umieszcza ich adresy w polu Komórki zmieniane.

Warunki ograniczające

Zawiera bieżącą listę ograniczeń na rozwiązanie zagadnienia.

Dodaj

Wyświetla okno dialogowe Dodaj warunek ograniczający.

Zmień

Wyświetla okno dialogowe Zmień warunek ograniczający.

Usuń

Usuwa zaznaczone ograniczenia.

Rozwiąż

Uruchamia proces szukania rozwiązania zdefiniowanego zagadnienia.

Zamknij

Zamyka okno dialogowe, bez rozwiązywania zagadnienia. Zachowuje wszystkie zmiany dokonane w oknach dialogowych wyświetlanych za pomocą przycisków Opcje, Dodaj, Zmień oraz Usuń.

Opcje

Wyświetla okno dialogowe Solver - Opcje, w którym można załadować lub zapisać modele zagadnień, albo określić sposób poszukiwania rozwiązania.

Przywróć wszystko

Powoduje zastąpienie bieżących ustawień, ustawieniami domyślnymi.


Dodaj warunek ograniczający i Zmień warunek ograniczający, okna dialogowe

Adres komórki

Określa komórkę lub zakres komórek, na których wartości chcesz nałożyć ograniczenia.

Warunki ograniczające

Ogranicza wartości, jakie może przyjmować komórka określona w polu Adres komórki. Zaznacz operator relacji ( <=, =, >=, int lub bin ) pomiędzy zaadresowana komórką, a wartością graniczną. Następnie w polu z prawej strony podaj liczbę, adres komórki lub ich zakresu albo formułę.

Dodaj

Kliknij, jeżeli chcesz dodać kolejne ograniczenia, nie powracając do okna dialogowego Solver - Parametry.


Solver - Wyniki, okno dialogowe

W oknie tym jest wyświetlany komunikat o zakończeniu działania oraz wyniki najbliższe żądanemu rozwiązaniu. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat komunikatów o zakończeniu działania dodatku Solver, kliknij  [image].

Przechowaj rozwiązanie

Kliknij, jeżeli chcesz zaakceptować rozwiązanie i umieścić wyniki w komórkach zmienianych.

Przywróć wartości początkowe

Kliknij, jeżeli chcesz przywrócić w komórkach zmienianych pierwotne wartości.

Raporty

Powoduje utworzenie raportu określonego typu i umieszcza każdy raport w oddzielnym arkuszu skoroszytu.

Wyników

Wymienia komórkę celu i komórki zmieniane wraz z ich pierwotnymi i końcowymi wartościami, więzami i informacjami o więzach.

Wrażliwości

Informuje o czułości rozwiązania na niewielkie zmiany w formule zawartej w komórce wskazanej w polu Komórka celu w oknie dialogowym Solver - Parametry oraz w więzach. Raport tego typu nie jest tworzony w przypadku modeli, w których występują ograniczenia całkowite. W przypadku modeli nieliniowych, raport zawiera wartości zredukowanych gradientów i mnożników Lagrange'a. W przypadku modeli liniowych, raport obejmuje zredukowane koszty, ceny pozorne, współczynnik przedmiotowy (z dopuszczalnym wzrostem i obniżką) oraz prawostronne zakresy ograniczeń.

Granic

Wymienia komórkę celu i komórki zmieniane wraz z odpowiadającymi im wartościami, dolnymi i górnymi granicami oraz wartościami docelowymi. Raport tego typu nie jest tworzony w przypadku modeli, w których występują ograniczenia całkowite. Dolna granica jest najmniejszą wartością, którą może przyjąć komórka zmiennej przy ustalonych wartościach pozostałych komórek zmienianych i zachowanych ograniczeniach. Górna granica jest odpowiednio wartością największą.

Zapisz scenariusz

Powoduje otwarcie okna dialogowego Zapisz scenariusz, w którym można zapisać wartości komórek, w celu ich wykorzystania w Menedżerze scenariuszy programu Microsoft Excel. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat okna dialogowego Zapisz scenariusz, kliknij  [image].


Solver - Opcje, okno dialogowe

Okno to pozwala sterować metodami poszukiwania rozwiązań, ładować i zapisywać definicje zadań oraz definiować parametry zadań liniowych i nieliniowych. Każdej opcji odpowiada ustawienie domyślne, które jest poprawne w większości przypadków.

Maksymalny czas

Ogranicza czas poszukiwania rozwiązania. W polu tym można podawać wartości do 32767, ale wartość domyślna 100 sekund jest zupełnie wystarczająca w większości przypadków.

Liczba iteracji

Ogranicza czas poszukiwania rozwiązania, nakładając limit na liczbę pośrednich kroków. Maksymalna liczba iteracji wynosi 32767, ale wartość domyślna 100 jest w większości przypadków zupełnie wystarczająca.

Dokładność

Określa dokładność rozwiązania sprawdzając czy wartość komórki wiązów przyjmuje wartość docelową, albo górną lub dolną granicę. Dokładność musi być określona przez liczbę ułamkową z zakresu od 0 (zero) do 1. Dokładność jest tym większa, im więcej miejsc dziesiętnych zawiera podana liczba − na przykład, 0,0001 określa większą dokładność niż 0,01. Większa dokładność oznacza dłuższy czas poszukiwania rozwiązania.

Tolerancja

Wartość procentowa informująca na ile wartość w komórce celu rozwiązania zadania z więzami całkowitymi może odbiegać od wartości optymalnej, aby można ją uznać za możliwą do zaakceptowania. Parametr ten ma zastosowanie tylko w przypadku zadań z więzami całkowitymi. Większa wartość tolerancji skraca czas poszukiwania rozwiązania.

Zbieżność

Kiedy względna zmiana wartości w komórce celu dla pięciu ostatnich iteracji jest mniejsza niż liczba podana w polu Zbieżność, przerywane jest poszukiwanie rozwiązania. Zbieżność odnosi się tylko do zadań nieliniowych i musi być określona przez liczbę ułamkową z przedziału pomiędzy 0 (zero) i 1. Mniejszej zbieżności odpowiada liczba, która ma więcej miejsc dziesiętnych − na przykład, 0,0001 określa mniejszą względną zmianę niż 0,01. Im mniejsza jest wartość zbieżności, tym więcej czasu potrzeba na znalezienie rozwiązania.

Przyjmij model liniowy

Zaznacz to pole, aby przyspieszyć poszukiwanie rozwiązania w przypadku, kiedy wszystkie zależności w modelu są liniowe i chcesz rozwiązać zagadnienie liniowej optymalizacji albo zastosować liniowe przybliżenie zagadnienia nieliniowego.

Pokaż wyniki iteracji

Zaznacz, aby przerywać poszukiwanie rozwiązania i wyświetlać wyniki po każdej iteracji.

Automatyczne skalowanie

Zaznacz, aby zastosować automatyczne skalowanie, kiedy pomiędzy danymi i wynikami występuje duża różnica wielkości − na przykład, kiedy optymalizujesz procentowy dochód wynikający z milionowych inwestycji.

Przyjmij wartości nieujemne

Sprawia, że dla wszystkich komórek zmienianych, dla których w polu Warunki ograniczające w oknie dialogowym Dodaj warunek ograniczający, nie określono ograniczeń, przyjmuje się dolną granicę wartości równą 0 (zero).

Estymaty

Określa sposób uzyskania początkowych wartości estymat podstawowych zmiennych w każdym jednowymiarowym procesie poszukiwania.

Styczna

Wykorzystuje ekstrapolację liniową na podstawie wektora stycznego.

Kwadratowa

Wykorzystuje ekstrapolację kwadratową. Daje lepsze wyniki w przypadku zadań wyraźnie nieliniowych.

Pochodne

Określa sposób różniczkowania przy wyznaczaniu pochodnej cząstkowej dla funkcji celu i funkcji ograniczeń.

W przód

Właściwa w przypadku większości zadań, w których wartości ograniczeń zmieniają się stosunkowo wolno.

Centralne

Należy stosować w zadaniach, w których wartości ograniczeń zmieniają  się szybko, szczególnie w pobliżu granic. Opcja ta wydłuża obliczenia, ale może być skuteczna, kiedy pojawia się komunikat, że nie można poprawić rozwiązania.

Szukaj

Określa algorytm używany w iteracji do wyznaczenia kierunku poszukiwania.

Newton

Wykorzystuje metodę Newtona, która zwykle wymaga większego obszaru pamięci, ale mniejszej liczby iteracji niż metoda gradientu sprzężonego.

Gradient sprzężony

Wymaga mniejszego obszaru pamięci, ale większej liczby iteracji niż metoda Newtona dla zapewnienia tej samej dokładności. Z metody tej należy korzystać w przypadku rozbudowanych zadań i małego obszaru dostępnej pamięci, a także, kiedy kolejne iteracje wykazują niewielki postęp.

Załaduj model

Powoduje wyświetlenie okna dialogowego Załaduj model, w którym możesz określić adres modelu, który chcesz załadować.

Zapisz model

Powoduje wyświetlenie okna dialogowego Zapisz model, w którym możesz określić, gdzie należy zapisać model. Przycisk ten kliknij tylko wtedy, kiedy w arkuszu chcesz zapisać więcej niż jeden model − pierwszy model jest zapisywany automatycznie.


Zapisz model oraz Załaduj model, okna dialogowe

Zaznacz obszar modelu

W oknie dialogowym Zapisz model, jako obszar, w którym ma być zapisany model, jest wyświetlany domyślny zakres wyznaczony na podstawie aktywnej komórki. Sugerowany zakres obejmuje po jednej komórce dla każdego z ograniczeń oraz trzy komórki dodatkowe. Możesz także podać adres lewej górnej komórki pionowego zakresu, w którym ma być zapisany model.

W oknie dialogowym Załaduj model, wyświetlany jest adres modelu, który chcesz załadować. Adres musi obejmować cały zakres komórek, w których jest zapisany model, a nie tylko pierwszą komórkę zakresu.


Pokaż rozwiązanie próbne oraz Zapisz scenariusz, okna dialogowe

Zapisz scenariusz

Wyświetla okno dialogowe Zapisz scenariusz, w którym możesz zapisać wartości, aby wykorzystać je w Menedżerze scenariuszy programu Microsoft Excel. Jeżeli nie zdefiniujesz scenariusza, Menedżer scenariuszy wykorzysta adresy znajdujące się w polu Komórki zmieniane w oknie dialogowym Solver - Parametry.

W oknie dialogowym Zapisz scenariusz w polu Nazwa scenariusza, wpisz nazwę scenariusza, który chcesz zapisać i kliknij przycisk OK.

Kontynuuj

Kontynuuje proces rozwiązywania.

Zatrzymaj

Wyświetla okno dialogowe Solver - Wyniki, przerywając proces rozwiązywania.


Rozwiązywanie problemów napotykanych podczas pracy z dodatkiem Solver

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Solver przerywa działanie przed znalezieniem rozwiązania.

Komórki zmieniane i  komórki ograniczeń lub komórki celu różnią o wiele rzędów wielkości.

Kiedy zmienić wartości początkowe rozwiązania

Komunikaty informujące o zakończeniu poszukiwania rozwiązania


Solver przerywa działanie przed znalezieniem rozwiązania.

Działanie dodatku Solver może zakończyć się przed znalezieniem rozwiązania z jednego spośród następujących powodów:

•	Użytkownik przerwał proces rozwiązywania.

•	Przed kliknięciem przycisku Rozwiąż, zaznaczono w oknie dialogowym Solver - Opcje pole wyboru Pokaż wyniki iteracji.

•	Przycisk Zatrzymaj kliknięto, kiedy iteracje były obliczane krok po kroku, albo kiedy osiągnięty został limit czasu lub liczby iteracji.

•	Zaznaczono pole wyboru Przyjmij model liniowy w oknie dialogowym Solver - Opcje w przypadku, kiedy zadanie jest nieliniowe.

•	Wartości w komórce wskazanej w polu Komórka celu w oknie dialogowym Solver - Parametry, zwiększają się lub zmniejszają się nie dążąc do żadnej granicy.

•	Trzeba przydzielić większy limit czasu na szukanie rozwiązania. Zmień ustawienia w polu Maksymalny czas lub Liczba iteracji w oknie dialogowym Solver - Opcje.

•	W przypadku zadań z więzami całkowitymi, musisz zmniejszyć wartość podaną w polu Tolerancja w oknie dialogowym Solver - Opcje, aby umożliwić znalezienie lepszego rozwiązania całkowitego.

•	W przypadku zadań nieliniowych, musisz zmniejszyć wartość podaną w polu Zbieżność w oknie dialogowym Solver - Opcje, aby umożliwić poszukiwanie rozwiązania, kiedy wartość w komórce celu zmienia się powoli.

•	W przypadku kiedy wartości różnych argumentów, albo wartości argumentów i wyniku różnią się o wiele rzędów, musisz zaznaczyć pole wyboru Automatyczne skalowanie w oknie dialogowym Solver - Opcje.

Kiedy w dodatku Solver przerywane jest szukanie rozwiązania, w oknie dialogowym Solver - Wyniki wyświetlany jest odpowiedni komunikat o zakończeniu działania. Kliknij przycisk Przechowaj rozwiązanie albo Przywróć wartości początkowe, wprowadź niezbędne zmiany i ponów próbę rozwiązania. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat komunikatów o zakończeniu działania dodatku Solver, kliknij  [image].


Komórki zmieniane i komórki ograniczeń lub komórki celu różnią się o wiele rzędów wielkości.

Kiedy typowe wartości w komórkach zmienianych i komórkach ograniczeń lub komórkach celu różnią się od siebie więcej niż o kilka rzędów wielkości, zaznacz pole wyboru Automatyczne skalowanie w oknie dialogowym Solver - Opcje. W przypadku zadań nieliniowych, zanim klikniesz przycisk Rozwiąż w oknie dialogowym Solver - Parametry, sprawdź, czy wartości początkowe w komórkach zmienianych są tego samego rzędu, co przewidywane wartości końcowe.


Kiedy zmienić wartości początkowe rozwiązania.

W przypadku zagadnień nieliniowych, pomocna może okazać się zmiana wartości początkowych w komórkach zmienianych, szczególnie wtedy, kiedy rozwiązanie znacznie odbiega od przewidywanego. Wprowadzenie do komórek zmienianych wartości bliskich optymalnym, może znacznie skrócić czas potrzebny na rozwiązanie zadania.

W przypadku modeli liniowych (czyli takich, dla których zaznaczone jest pole wyboru Przyjmij model liniowy w oknie dialogowym Solver - Opcje), wartości początkowe w komórkach zmienianych nie mają wpływu na wartości końcowe, ani na czas rozwiązywania.


Zapisywanie wartości z komórek zmienianych dodatku Solver w postaci scenariusza

1	W oknie dialogowym Solver - Wyniki, kliknij przycisk Zapisz scenariusz.

2	W polu Nazwa scenariusza, wpisz nazwę scenariusza.

Wskazówka   Aby utworzyć scenariusz, nie zapisując Solver rozwiązania, ani nie wyświetlając wyniku w arkuszu, zapisz scenariusz w oknie dialogowym Solver - Wyniki, a następnie kliknij przycisk Przywróć wartości początkowe.


Sortowanie listy

Kolejność wierszy i kolumn listy zawierającej wartości,  można zmieniać przeprowadzając sortowanie. Podczas sortowania kolejność wierszy, kolumn lub poszczególnych komórek jest ustalana w oparciu o określoną kolejność sortowania. Sortować można w kolejności rosnącej (od 1 do 9, od A do Z), malejącej (od 9 do 1, od Z do A) oraz na podstawie zawartości jednej lub kilku kolumn.

Domyślnie listy są sortowane w kolejności alfabetycznej. Jeżeli zachodzi konieczność posortowania nazw miesięcy lub dni tygodnia w oparciu o kalendarz, można zastosować niestandardową kolejność sortowania. Można także zdefiniować swoje własne kolejności sortowania. Na przykład,  jeżeli w kolumnie znajdą się określenia "Mały", "Średni" oraz "Duży", to można spowodować, że w wyniku sortowania na początku znajdą się wiersze z określeniem "Mały", potem wiersze z określeniem "Średni", a na końcu wiersze z określeniem "Duży".

Co chcesz zrobić?

Posortować wiersze w kolejności rosnącej według zawartości jednej  kolumny

Posortować wiersze w kolejności malejącej według zawartości jednej  kolumny

Posortować wiersze według zawartości dwóch lub więcej kolumn

Posortować kolumny według zawartości wierszy

Posortować miesiące, nazwy tygodnia lub listy niestandardowe


Sortowanie wierszy na podstawie zawartości dwóch lub więcej kolumn

Aby zapewnić najlepsze wyniki, sortowana lista powinna zawierać etykiety kolumn.

1	Kliknij komórkę listy, którą chcesz posortować.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sortuj.

Pokaż

3	W polach Sortuj według oraz Następnie według kliknij kolumny, według których ma być przeprowadzone sortowanie.

Jeżeli chcesz sortować według więcej niż trzech kolumn, przeprowadź najpierw sortowanie według najmniej istotnej kolumny. Na przykład, jeżeli lista zawiera informacje o pracownikach i trzeba ją ułożyć według Działu, Stanowiska, Nazwiska oraz Imienia, sortowanie należy powtórzyć dwukrotnie. Najpierw w polu Sortuj według kliknij nazwę Imię i przeprowadź sortowanie. Następnie w polu Sortuj według kliknij nazwę Dział, w polu Następnie według kliknij Stanowisko, a w drugim polu Następnie według kliknij Nazwisko.

4	Wybierz pozostałe opcje sortowania i kliknij przycisk OK.

Powtórz kroki od 2 do 4, aby wybrać kolejne istotnych kolumn.

Uwagi

•	Jeżeli kolumna wskazana w polu Sortuj według zawiera powtarzające się elementy, można przeprowadzić dodatkowe sortowanie podając kolumnę w polu Następnie według. Jeżeli druga kolumna także zawiera elementy powtarzające się, a pomocą drugiego pola Następnie według można określić trzecią kolumnę.

•	Jeżeli sortujesz wiersze będące częścią konspektu arkusza, grupy o najwyższym poziomie (poziom 1), zostaną posortowane tak, że wiersze i kolumny szczegółów pozostaną razem, nawet jeżeli wiersze i kolumny szczegółów są ukryte.


Sortowanie kolumn według zawartości wierszy

1	Kliknij komórkę listy, którą chcesz posortować.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sortuj.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Opcje.

4	W grupie Orientacja kliknij przycisk Sortuj lewo-prawo, a następnie kliknij przycisk OK.

5	W polach Sortuj według oraz Następnie według, kliknij wiersze, według których chcesz sortować.


Sortowanie miesięcy, dni tygodnia oraz list niestandardowych

1	Kliknij komórkę lub zakres listy, którą chcesz posortować.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sortuj.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Opcje.

4	W polu Kolejność sortowania pierwszego klucza kliknij niestandardową kolejność sortowania, którą chcesz zastosować, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Kliknij inne niezbędne opcje sortowania.

Uwagi

•	Niestandardowa kolejność sortowania ma zastosowanie tylko do kolumny określonej w polu Sortuj według. Jeżeli niestandardowa kolejność sortowania ma dotyczyć wielu kolumn, sortowanie dla każdej z nich należy przeprowadzać osobno. Na przykład, jeżeli w niestandardowej kolejności trzeba posortować kolumny A i B, posortuj najpierw kolumnę B, a następnie w oknie dialogowym Opcje sortowania, wybierz niestandardową kolejność sortowania i przeprowadź sortowanie kolumny  A.

•	Jeżeli chcesz ułożyć listę w szczególny sposób — na przykład, według danych organizacyjnych  — możesz posortować ją według własnej listy dla niestandardowej kolejności  sortowania. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat dodawania listy niestandardowej, kliknij [image].


Domyślne kolejności sortowania

W programie Microsoft Excel stosowane są szczególne kolejności sortowania, pozwalające zorganizować dane według ich wartości, a nie formatu.

Teksty są sortowane znak po znaku, od strony lewej do prawej. Na przykład, jeżeli komórka zawiera tekst "A100," znajdzie się ona za komórką zawierająca tekst "A1", ale przed komórką z zawartością "A11."

W sortowaniu rosnącym kolejność jest następująca. (W malejącym kolejność jest odwrócona, z wyjątkiem pustych komórek, które są zawsze umieszczane na końcu.)

•	Liczby są sortowane od najmniejszej ujemnej do największej dodatniej.

•	Tekst oraz tekst zawierający liczby jest sortowany następująco:

0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ' - (odstęp) ! " # $ % & ( ) * , . / : ; ? @ [ \ ] ^ _ ` { | } ~ + < = > A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z .

•	W przypadku wartości logicznych, FAŁSZ jest umieszczany przed PRAWDĄ.

•	Wszystkie wartości błędu są sobie równe.

•	Komórki puste są umieszczane na końcu.


Kiedy sortuję, nie otrzymuje przewidywanych wyników.
Kiedy sortuję, nie otrzymuję przewidywanych wyników.

Jeżeli sortowanie arkusza nie daje przewidywanych wyników, sprawdź następujące elementy:

•	Jeżeli sortowana jest komórka zawierająca wartość spoza zakresu, to może ona zostać potraktowana jako tekst, a nie jako liczba. Aby zastosować poprawne formatowanie, kliknij polecenie Komórki (menu Format), a następnie kliknij kartę Liczby. Jeżeli komórka została sformatowana jako tekst, kliknij format liczbowy w polu Kategoria. Po zmianie formatu, musisz ponownie wpisać wartość do komórki.

Jeżeli zakres komórek sformatowanych jako tekst, został nieprawidłowo posortowany, zastosuj do wartości format liczbowy, a następnie przekształć tekst korzystając z polecenia Wklej specjalnie (menu Edycja). W pustej komórce, wpisz liczbę 1. Skopiuj komórkę zawierającą liczbę 1. Zaznacz komórki, których format chcesz zmienić. W menu Edycja, kliknij polecenie Wklej specjalnie. Następnie w grupie Operacja, kliknij przycisk Pomnóż.

•	W niektórych przypadkach, dane importowane z innej aplikacji mogą być poprzedzone znakami odstępu. Usuń poprzedzające znaki odstępu przed wykonaniem sortowania.

•	Kolejność sortowania zależy od ustawienia kraju. Sprawdź, czy w oknie dialogowym Ustawienia regionalne w Panelu sterowania systemu Windows podano prawidłowe ustawienia dotyczące kraju. Aby uzyskać informacje na temat zmieniania ustawień kraju, zajrzyj do dokumentacji systemu Windows.

•	Etykiety kolumn wpisuj tylko w jednym wierszu. Jeżeli musisz korzystać z etykiet wielowierszowych, zawiń tekst wewnątrz komórki.

•	Aby uzyskać informacje na temat sortowania obiektów rysunkowych i importowanej grafiki łącznie z komórkami, na której jest oparta, kliknij  [image].


Sortowanie wierszy w kolejności rosnącej według zawartości jednej kolumny

Jeżeli  wcześniej sortowano listę należąca do tego samego, zostaną wykorzystane te same opcje sortowania, o ile nie zostaną one zmienione.

1	Kliknij komórkę w kolumnie, według której chcesz sortować.

2	Kliknij przycisk Rosnąco  [image].

Uwaga   W tabeli przestawnej do sortowania elementów w rosnącej kolejności alfabetycznej jest wykorzystywane zaznaczone pole. Liczby są sortowane od wartości najmniejszej do największej.


Sortowanie wierszy w kolejności malejącej według zawartości jednej kolumny

Jeżeli  wcześniej sortowano listę należąca do tego samego, zostaną wykorzystane te same opcje sortowania, o ile nie zostaną one zmienione.

1	Kliknij komórkę w kolumnie, według której chcesz sortować.

2	Kliknij przycisk Malejąco [image].

Uwaga W tabeli przestawnej do sortowania elementów w malejącej kolejności alfabetycznej jest wykorzystywane zaznaczone pole. Liczby są sortowane od wartości największej do najmniejszej.


Specyfikacje programu Microsoft Excel 97

O czym chcesz się dowiedzieć?

Specyfikacje obszaru roboczego programu

Specyfikacje arkusza i skoroszytu

Specyfikacje wykresu

Specyfikacje grupy roboczej


Specyfikacje obszaru roboczego programu

Element	Specyfikacja
Maksymalna liczba własnych pasków narzędzi w skoroszycie	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba własnych przycisków na paskach narzędzi	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba otwartych skoroszytów	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci oraz zasoby systemu
Maksymalny rozmiar arkusza	65536 wierszy na 256 kolumn
Szerokość kolumny	Od 0 (zero) do 255 znaków
Wysokość wiersza	Od 0 do 409 punktów
Maksymalna długość zawartości komórki (tekst)	32000 znaków
Maksymalna długość formuły	1024 znaki
Maksymalna liczba arkuszy w skoroszycie	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci (domyślna liczba arkuszy wynosi 3; maksymalna liczba arkuszy w domyślnym skoroszycie 255)


Specyfikacje arkusza i skoroszytu

Element	Specyfikacja
Maksymalna liczba scenariuszy	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci; raport podsumowujący uwidacznia tylko 251 pierwszych scenariuszy
Maksymalna liczba komórek zmiennych w scenariuszu	32
Maksymalna liczba komórek zmiennych w dodatku Solver	200
Maksymalna liczba widoków z nazwą w skoroszycie	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci, mimo że w okno dialogowe Widoki niestandardowe zawiera listę tylko 256 pierwszych widoków
Dokładność liczby	15 cyfr
Największa dopuszczalna liczba dodatnia	9.99999999999999E307
Największa dopuszczalna liczba ujemna	-9.99999999999999E307
Najmniejsza dopuszczalna liczba dodatnia	1E-307
Najmniejsza dopuszczalna liczba ujemna	-1E-307
Maksymalna liczba iteracji	32767
Maksymalny rozmiar tablic w arkuszu	6553 elementów
Maksymalna liczba kolorów w skoroszycie	56
Maksymalna liczba stylów komórek w skoroszycie	4000
Maksymalna liczba niestandardowych formatów liczb	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba zaznaczonych zakresów	2048
Maksymalna liczba nazw w skoroszycie	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba argumentów funkcji	30
Maksymalna liczba zagnieżdżonych poziomów w funkcji	7
Liczba dostępnych funkcji arkuszowych	329
Maksymalna liczba funkcji własnych	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba okien w skoroszycie	Ograniczona przez dostępne zasoby systemu
Maksymalna liczba okienek  w oknie	4
Maksymalna liczba arkuszy z łączem	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Zakres powiększeń	Od 10 do 400 procent
Maksymalna liczba raportów	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba adresów sortowania	3 w jednym sortowaniu; nieograniczona w przypadku kolejnych sortowań
Maksymalna liczba poziomów dla polecenia Cofnij	16 (domyślnie)
Maksymalna liczba pól w formularzu danych	32
Najwcześniejsza data dopuszczalna w obliczeniach	1 stycznia 1900 (1 stycznia 1904, jeżeli jest używany system dat 1904)
Najpóźniejsza data dopuszczalna w obliczeniach	31 grudnia 9999
Maksymalna liczba tabel przestawnych w arkuszu	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba elementów tabeli przestawnej	8000
Maksymalna liczba stron tabeli przestawnej	8000
Maksymalna liczba pól wierszy lub kolumn w tabeli przestawnej	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba pól strony w tabeli przestawnej	256 (Może być ograniczona przez dostępny obszar pamięci)
Maksymalna liczba pól danych w tabeli przestawnej	256
Maksymalna liczba formuł elementów wyliczanych w tabeli przestawnej	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci


Specyfikacje wykresów

Element	Specyfikacja
Maksymalna liczba wykresów z łączem do arkusza	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba arkuszy, do których odwołuje się wykres	255
Maksymalna liczba serii danych na wykresie	255
Maksymalna liczba punktów danych w serii danych	32000 dla wykresów 2-W; 4000 dla wykresów 3-W
Maksymalna liczba punktów danych we wszystkich seriach danych wykresu	256000
Maksymalna liczba czcionek na wykresie	255
Maksymalna liczba stylów linii	8
Maksymalna liczba wag linii	4
Maksymalna liczba wzorków powierzchni	18
Łączna liczba kombinacji wzorków i kolorów powierzchni (monitor kolorowy)	56448
Maksymalna liczba wzorków i kolorów (drukarka kolorowa)	56448 (faktyczna liczba zależy od drukarki i jej oprogramowania)


Specyfikacje grupy roboczej

Element	Specyfikacja
Maksymalna liczba użytkowników, którzy jednocześnie mogą korzystać z udostępnionego skoroszytu	256
Maksymalna liczba osobistych widoków w udostępnionym skoroszycie	Ograniczona przez dostępny obszar pamięci
Maksymalna liczba dni przechowywania historii zmian	32000 (domyślnie 30 dni)
Maksymalna liczba skoroszytów, które mogą być jednocześnie scalane	Ograniczona przez liczbę plików wyświetlonych w oknie dialogowym Otwórz
Maksymalna liczba komórek, które mogą być wyróżniane	32767
Maksymalna liczba kolorów, które mogą być używane do oznaczenia zmian, po włączeniu wyróżniania zmian	32 (każdy użytkownik ma przypisany kolor; zmiany dokonane przez bieżącego użytkownika są zaznaczane kolorem ciemnoniebieskim)


Sterowanie działaniem podczas uruchamiania programu Microsoft Excel

Działaniami wykonywanymi podczas uruchamiania programu Microsoft Excel można sterować za pomocą przełączników startowych. Na przykład, można spowodować, że od razu będzie otwierany określony skoroszyt bez wyświetlania okna startowego i domyślnego pustego skoroszytu. Można także określić domyślny folder roboczy.

Aby za każdym razem po uruchomieniu programu Microsoft Excel otworzyć jeden lub więcej skoroszytów, można przechowywać skoroszyty − albo skróty do nich − w folderze startowym programu Microsoft Excel. Aby otworzyć skoroszyt przechowywany w innym folderze albo udostępniany dysk sieciowy, można zdefiniować alternatywny folder startowy.

Co chcesz zrobić?

Korzystać z przełączników startowych podczas uruchamiania programu Microsoft Excel

Automatycznie otwierać skoroszyt podczas uruchamiania programu Microsoft Excel

Określić alternatywny folder startowy


Automatyczne otwieranie skoroszytu podczas uruchamiania programu Microsoft Excel

1	W programie Eksplorator przesuń ikonę skoroszytu, który chcesz otwierać do folderu XLSTART w folderze programu Microsoft Excel.

Jeżeli chcesz pozostawić skoroszyt w bieżącym folderze, możesz utworzyć skrót do skoroszytu, korzystając w tym celu z polecenia Utwórz skrót w menu Plik programu Eksplorator. Następnie przesuń skrót do folderu XLSTART.

2	Uruchom ponownie Microsoft Excel.

Wskazówka   Aby podczas uruchamiania programu Microsoft Excel otwierać grupę związanych ze sobą skoroszytów, zapisz je w pliku obszaru roboczego, a następnie umieść plik obszaru roboczego w folderze XLSTART. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Korzystanie z przełączników startowych podczas uruchamiania programu Microsoft Excel

1	Jeżeli w celu uruchomienia programu Microsoft Excel posługujesz się menu Start, skorzystaj z programu Eksplorator, aby odnaleźć ikonę skrótu Microsoft Excel w folderze Start Menu folderu systemu Windows. Kliknij prawym przyciskiem myszy ikonę skrótu, kliknij polecenie Właściwości, a następnie kliknij kartę Skróty.

Jeżeli w celu uruchomienia programu Microsoft Excel, korzystasz z Paska skrótów pakietu Office, kliknij prawym przyciskiem myszy przycisk Microsoft Excel, kliknij polecenie Właściwości, a następnie kliknij kartę Skróty.

2	W polu Cel podaj ścieżkę programu Microsoft Excel, następnie wpisz znak odstępu i jeden lub więcej z podanych dalej przełączników.

Na przykład następujący wpis (tekst pogrubiony) spowoduje otwarcie skoroszytu ListyUbezpieszenia.xls.

C:\Microsoft Office\Excel\Excel.exe "c:\Dane\ListyUbezpieczenia.xls"

Aby uruchomić program Microsoft Excel i	Wpisz
Otworzyć wybrany skoroszyt.	"ścieżka skoroszytu\nazwa pliku"
Otworzyć wybrany skoroszyt w trybie tylko do odczytu.	/r " ścieżka skoroszytu\nazwa pliku "
Zablokować wyświetlanie ekranu startowego i pustego skoroszytu.	/e
Określić folder roboczy	/p "ścieżka folderu/nazwa folderu"
Uwaga   Folder wymieniony w przełączniku startowym jest stosowany zamiast położenia określonego w polu Domyślne położenie plików na karcie Ogólne w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia).


Określanie alternatywnego folderu startowego

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kartę Ogólne.

2	W polu Inne położenie plików startowych, podaj ścieżkę do alternatywnego folderu startowego.

Uwaga   Program Microsoft Excel będzie usiłował otworzyć wszystkie pliki znajdujące się w alternatywnym folderze startowym. Sprawdź, że folder jest pusty, albo zawiera tylko pliki, które można otworzyć w programie Microsoft Excel.


Metody analizy statystycznej

W programie Microsoft Excel udostępniono szereg narzędzi do analizy statystycznej danych − zebranych w dodatku Analysis ToolPak − z którego można korzystać na różnych etapach opracowywania złożonych analiz statystycznych lub technicznych. Zadaniem użytkownika jest dostarczenie danych oraz innych niezbędnych parametrów; poszczególne narzędzia korzystają ze statystycznych lub inżynierskich makr funkcji i przedstawiają rezultaty w tabeli wyników. Niektóre spośród narzędzi oprócz tabeli tworzą także wykresy.

Aby zapoznać się z listą dostępnych narzędzi, kliknij polecenie Analiza danych w menu Narzędzia. Jeżeli polecenie Analiza danych nie jest dostępne w menu Narzędzia, uruchom program instalacyjny i zainstaluj dodatek Analysis ToolPak. Po zainstalowaniu dodatku Analysis ToolPak, musisz zaznaczyć odpowiednie pole wyboru w Menedżerze dodatków. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat instalowania dodatku Analysis ToolPak, kliknij  [image].

Aby korzystać z narzędzi, niezbędna jest znajomość poszczególnych działów statystyki lub inżynierii, w których analizy mają być wykorzystane.

Uwaga   W programie Microsoft Excel jest dostępnych wiele innych funkcji statystycznych, finansowych i inżynierskich przeznaczonych do używania w arkuszu. Aby zobaczyć listę funkcji dostępnych w arkuszu, kliknij przycisk Edytuj formułę  [image]  na pasku formuły, a następnie kliknij strzałkę w dół w przycisku Funkcje  [image].


Dodatkowe informacje na temat metod statystycznych i algorytmów

Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat algorytmów wykorzystanych do opracowania narzędzi oraz funkcji analitycznych w programie Microsoft Excel, skorzystaj z podręcznika:

•	Strum, Robert D., and Donald E. Kirk. First Principles of Discrete Systems and Digital Signal Processing. Reading, Mass.: Addison-Wesley Publishing Company, 1988.

Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat algorytmów i metod wykorzystanych do opracowania narzędzi oraz funkcji statystycznych w programie Microsoft Excel, skorzystaj z podręczników:

•	Abramowitz, Milton, and Irene A. Stegun, eds. Handbook of Mathematical Functions, with Formulas, Graphs, and Mathematical Tables. Washington, D.C.: U.S. Government Printing Office, 1972.

•	Box, George E.P., William G. Hunter, and J. Stuart Hunter. Statistics for Experimenters: An Introduction to Design, Data Analysis, and Model Building. New York: John Wiley and Sons, 1978.

•	Devore, Jay L. Probability and Statistics for Engineering and the Sciences. 4th ed. Wadsworth Publishing, 1995.

•	McCall, Robert B. Fundamental Statistics for the Behavioral Sciences. 5th ed. New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1990.

•	Press, William H., Saul A. Teukolsky, William T. Vetterling, and Brian P. Flannery. Numerical Recipes in C: The Art of Scientific Computing. 2nd ed. New York: Cambridge University Press, 1992.


Instalowanie i posługiwanie się dodatkiem Analysis ToolPak

Zanim skorzystasz z wybranego narzędzia do analizy, musisz uporządkować dane, które chcesz przeanalizować, organizując je w kolumny lub w wiersze arkusza. Będą one stanowiły obszar argumentów.

Jeżeli polecenie Analiza danych nie jest dostępne w menu Narzędzia, musisz zainstalować dodatek Analysis ToolPak w programie Microsoft Excel.

Aby zainstalować dodatek Analysis ToolPak

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dodatki.

Pokaż

Jeżeli dodatek Analysis ToolPak nie został wymieniony w oknie dialogowym Dodatki, kliknij przycisk Przeglądaj i znajdź stację dysków i folder, gdzie jest przechowywany plik dodatku Analysis ToolPak o nazwie Analys32.xll — zwykle jest to folder Library\Analysis. Jeżeli nie możesz odnaleźć pliku, uruchom program instalacyjny.

2	Zaznacz pole wyboru Analysis ToolPak.

Aby skorzystać z narzędzi dodatku Analysis ToolPak

1	W menu Narzędzia, kliknij polecenie Analiza danych.

2	W polu Narzędzia analizy, kliknij narzędzie, którego chcesz użyć.

3	Podaj zakres wejściowy i zakres wyników oraz zaznacz potrzebne opcje.

Uwaga   Dodatki zaznaczone w oknie dialogowym Dodatki, są aktywne do chwili ich usunięcia.


Analiza wariancji

Co chcesz zrobić?

Uzyskać informacje na temat analizy wariancji: analiza jednoczynnikowa

Uzyskać informacje na temat analizy wariancji: Analiza dwuczynnikowa z powtórzeniami

Uzyskać informacje na temat analizy wariancji: Analiza dwuczynnikowa bez powtórzeń


Analiza wariancji: jednoczynnikowa, narzędzie analizy

Narzędzie to pozwala dokonać prostej analizy wariancji i zbadać hipotezę, czy średnie dla dwóch lub większej liczby próbek (pobranych z populacji o tej samej średniej) są równe. Metoda ta rozciąga się na testy dwóch średnich, takich jak test t. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Analiza wariancji: jednoczynnikowa, kliknij  [image].


Analiza wariancji: jednoczynnikowa, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Adres musi wskazywać dwa lub więcej przylegające do siebie zakresy danych, zorganizowane w kolumny lub w wiersze.

Grupowanie wg

Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są zorganizowane w wiersze, czy w kolumny, klikając odpowiednio opcję Wierszy albo Kolumn.

Tytuły w pierwszym wierszu/Tytuły w pierwszej kolumnie

Jeżeli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszym wierszu. Jeżeli tytuły znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu wejściowego, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszej kolumnie. Jeżeli zakres wejściowy nie zawiera tytułów, pole wyboru należy wyczyścić; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Alfa

Podaj poziom dla oceny wartości krytycznej statystyki F. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, albo przekroczenie granic arkusza, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Analiza wariancji: dwuczynnikowa z powtórzeniami, narzędzie analizy

Narzędzie to pozwala rozszerzyć jednoczynnikową analizę wariancji tak, aby objąć nią więcej niż jedną próbkę z każdej grupy danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Analiza wariancji: dwuczynnikowa z powtórzeniami, kliknij  [image].


Analiza wariancji: dwuczynnikowa z powtórzeniami, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Adres musi wskazywać dwa lub więcej przylegające do siebie zakresy danych, zorganizowanych w kolumny lub w wiersze.

Wiersze w próbie

Podaj liczbę wierszy zawartych w każdej próbce. Każda próbka musi zawierać tę samą liczbę wierszy, ponieważ każdy wiersz reprezentuje replikę danych.

Alfa

Podaj poziom dla oceny wartości krytycznej statystyki F. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, albo przekroczenie granic arkusza, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Analiza wariancji: dwuczynnikowa bez powtórzeń, narzędzie analizy

Narzędzie to jest przeznaczone do dwuczynnikowej analizy wariancji, która nie obejmuje więcej niż jednej próbki z każdej grupy i bada hipotezę, że średnie dwóch lub więcej próbek (pobranych z populacji o tych samych wartościach średnich) są równe. Metoda ta rozciąga się na testy dwóch średnich takie, jak test t. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Analiza wariancji: dwuczynnikowa bez powtórzeń, kliknij  [image].


Analiza wariancji: dwuczynnikowa bez powtórzeń, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Adres musi wskazywać dwa lub więcej przylegające do siebie zakresy danych, zorganizowanych w kolumny lub w wiersze.

Tytuły

Wyczyść to pole wyboru, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Alfa

Podaj poziom dla oceny wartości krytycznej statystyki F. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, albo przekroczenie granic arkusza, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Korelacja, narzędzie analizy i  formuła

Narzędzie to oraz jego formuły określają zależność pomiędzy dwoma zbiorami danych skalowanymi niezależnie od jednostek pomiarowych. Korelacja populacji odpowiada kowariancji dwóch zbiorów danych podzielonej przez iloczyn odchyleń standardowych dla tych zbiorów:

Narzędzie Korelacja pozwala stwierdzić, czy dwa zakresy danych zmieniają się jednocześnie − to jest, czy duże wartości w jednym zbiorze odpowiadają dużym wartościom z drugiego zbioru (korelacja dodatnia), czy małe wartości w jednym zbiorze odpowiadają dużym wartościom z drugiego zbioru (korelacja ujemna), albo czy wartości w dwóch zbiorach są od siebie niezależne (korelacja bliska zeru). Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Korelacja, kliknij  [image].

Uwaga   Aby wyznaczyć współczynnik korelacji dla dwóch zakresów komórek, skorzystaj z funkcji arkuszowej WSP.KORELACJI.


Korelacja, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Adres musi wskazywać dwa lub więcej przylegające do siebie zakresy danych, zorganizowane w kolumny lub w wiersze.

Grupowanie wg

Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są zorganizowane w wiersze, czy w kolumny, klikając odpowiednio przycisk Wierszy albo Kolumn.

Tytuły w pierwszym wierszu/Tytuły w pierwszej kolumnie

Jeżeli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszym wierszu. Jeżeli tytuły znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu wejściowego, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszej kolumnie. Jeżeli zakres wejściowy nie zawiera tytułów, pole wyboru należy wyczyścić; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Zakres wyjściowy

Wpisz adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Wypełniona zostanie tylko połowa tabeli wyników, ponieważ korelacja dwóch zbiorów danych nie zależy od ich kolejności. Komórki tabeli wyników odpowiadające temu samemu numerowi wiersza i kolumny zawierają wartość 1, ponieważ każdy zbiór danych jest całkowicie skorelowany z samym sobą.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Kowariancja, narzędzie analizy i formuła

To narzędzie analityczne i jego formuła służy do obliczania średniej iloczynu odchyleń punktów danych od odpowiadających im wartości średnich. Kowariancja jest  miarą zależności pomiędzy dwoma zakresami danych.

Narzędzie Kowariancja pozwala stwierdzić, czy dwa zakresy danych zmieniają się jednocześnie − to jest, czy duże wartości w jednym zbiorze odpowiadają dużym wartościom z drugiego zbioru (kowariancja dodatnia), czy małe wartości w jednym zbiorze odpowiadają dużym wartościom z drugiego zbioru (kowariancja ujemna), albo czy wartości w dwóch zbiorach są od siebie niezależne (kowariancja bliska zeru). Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Kowariancja, kliknij  [image].

Uwaga   Aby obliczyć kowariancję dla pojedynczych par punktów danych, skorzystaj z funkcji arkuszowej KOWARIANCJA.


Kowariancja, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Adres musi wskazywać dwa lub więcej przylegające do siebie zakresy danych, zorganizowanych w kolumny lub w wiersze.

Grupowanie wg

Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są zorganizowane w wiersze, czy w kolumny, klikając odpowiednio przycisk Wierszy albo Kolumn.

Tytuły w pierwszym wierszu/Tytuły w pierwszej kolumnie

Jeżeli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszym wierszu. Jeżeli tytuły znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu wejściowego, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszej kolumnie. Jeżeli zakres wejściowy nie zawiera tytułów, pole wyboru należy wyczyścić; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Zakres wyjściowy

Wpisz adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Wypełniona zostanie tylko połowa tabeli wyników, ponieważ kowariancja dwóch zbiorów danych nie zależy od ich kolejności. Komórki diagonalne tabeli wyników zawierają wartości wariancji dla poszczególnych zakresów.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Statystyka opisowa, narzędzie analizy

To narzędzie analityczne tworzy raport oparty na standardowych parametrach statystycznych dla danych z zakresu wejściowego, dostarczając informacji o zasadniczych tendencjach i zmienności danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Statystyka opisowa, kliknij  [image].


Statystyka opisowa, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Adres musi wskazywać dwa lub więcej przylegające do siebie zakresy danych, zorganizowanych w kolumny lub w wiersze.

Grupowanie wg

Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są zorganizowane w wiersze, czy w kolumny, klikając odpowiednio przycisk Wierszy albo Kolumn.

Tytuły w pierwszym wierszu/Tytuły w pierwszej kolumnie

Jeżeli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszym wierszu. Jeżeli tytuły znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu wejściowego, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszej kolumnie. Jeżeli zakres wejściowy nie zawiera tytułów, pole wyboru należy wyczyścić; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Poziom ufności dla średniej

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dodać wiersz zawierający poziom ufności dla średniej. W polu obok wpisz poziom ufności, który  chcesz użyć. Na przykład, wartość 95 % wyznacza poziom ufności dla średniej z istotnością 5 %.

K-ta największa

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dodać wiersz zawierający k-tą największą wartość dla każdego zakresu danych. W polu obok podaj wartość k. Jeżeli wpiszesz 1, to wiersz będzie zawierał największą wartość w zbiorze.

K-ta najmniejsza

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dodać wiersz zawierający k-tą najmniejszą wartość dla każdego zakresu danych. W polu obok podaj wartość k. Jeżeli wpiszesz 1, to wiersz będzie zawierał najmniejszą wartość w zbiorze.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Tabela wyników zawiera po dwie kolumny dla każdego zakresu danych. Lewa kolumna zawiera tytuły, a prawa odpowiadające im wartości. Dwukolumnowe tabele statystyczne są tworzone dla każdej kolumny lub każdego wiersza wejściowego zakresu danych, zależnie od opcji wybranej w grupie Grupowanie wg.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.

Statystyki podsumowujące

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz utworzyć po jednym polu dla każdej z następujących wielkości statystycznych: średniej, błędu standardowego (średniej), mediany, trybu, odchylenia standardowego, wariancji, kurtozy, skośności, zakresu, minimum, maksimum, sumy, licznika, największego (#), najmniejszego (#) oraz poziomu ufności.


Wygładzanie wykładnicze, narzędzie analizy i formuła

Narzędzie analizy i formuła służy do przewidywania wartości w oparciu o prognozę dla poprzedniego okresu z uwzględnieniem błędu, jaki wystąpił w tej prognozie. W zastosowanej metodzie wykorzystywany jest współczynnik wygładzania a, którego wielkość określa stopień reakcji na błędy w poprzedniej prognozie.

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Wygładzanie wykładnicze, kliknij  [image].

Uwaga   Rozsądne wartości współczynnika wygładzania zawierają się w przedziale od 0,2 do 0,3.  Wartości te oznaczają, że w bieżącej prognozie należy uwzględnić 20 do 30 procentową poprawkę na błąd, jaki wystąpił w poprzedniej prognozie. Większe wartości współczynnika dają szybszą reakcję na błąd, ale mogą przyczyniać się do błędnych prognoz. Mniejsze wartości współczynnika mogą powodować długotrwałe odchyłki w wartościach prognozy.


Wygładzanie wykładnicze, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz z co najmniej czterema komórkami danych.

Współczynnik tłumienia

Podaj współczynnik tłumienia, który chcesz użyć, jako wykładniczy współczynnik wygładzania. Współczynnik tłumienia jest czynnikiem korekcyjnym i minimalizuje niestabilności danych zebranych dla populacji. Wartość domyślna współczynnika tłumienia wynosi 0,3.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Jeżeli zaznaczysz pole wyboru Błędy standardowe, zostanie utworzona dwukolumnowa tabela wyników z wartościami błędu standardowego w prawej kolumnie. Jeżeli nie ma wystarczających danych do sformułowania prognozy lub obliczenia błędu standardowego, w komórce znajdzie się wartość #N/D.

Uwaga   Zakres wyjściowy musi znajdować się w tym samym arkuszu, co zakres wejściowy. Z tego powodu przyciski Nowy arkusz oraz Nowy skoroszyt nie są dostępne.

Wykres wyjściowy

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz utworzyć osadzony wykres prezentujący bieżące i przewidywane wartości w tabeli wyników.

Błędy standardowe

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz dodać do tabeli wyników kolumnę zawierającą wartości błędu standardowego. Wyczyść, jeżeli chcesz otrzymać tabelę jednokolumnową, bez wartości błędu standardowego.


Test F z dwiema próbkami dla wariancji, narzędzie analizy

Narzędzie to pozwala wykonać test F z dwiema próbkami, który umożliwia porównanie wariancji dla dwóch populacji. Na przykład, test F można wykorzystać do stwierdzenia, czy wyniki czasowe osiągnięte przez dwie drużyny uczestniczące w zawodach pływackich różnią się wariancją. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Test F: z dwiema próbkami dla wariancji, kliknij  [image].


Test F: z dwiema próbkami dla wariancji, okno dialogowe

Zakres zmiennej 1

Podaj adres pierwszej kolumny lub pierwszego wiersza zawierającego dane, które chcesz analizować.

Zakres zmiennej 2

Podaj adres drugiej kolumny lub drugiego wiersza zawierającego dane, które chcesz analizować.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Alfa

Podaj poziom ufności dla testu. Wpisana wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Analiza za pomocą testu t

Co chcesz zrobić?

Uzyskać informacje na temat testu t z dwiema próbkami zakładającego równe wariancje

Uzyskać informacje na temat testu t z dwiema próbkami zakładającego nierówne wariancje

Uzyskać informacje na temat testu t par skojarzonych z dwiema próbkami dla średnich


Test t: z dwiema próbami zakładający równe wariancje, narzędzie analizy
Test t: z dwiema próbkami zakładający równe wariancje, narzędzie analizy

Narzędzie analizy służy do wykonania testu t Studenta dla dwóch próbek. W tej odmianie testu t zakłada się, że obydwa zbiory danych mają równe średnie. Test taki nazywa się też homoscedastycznym testem t. Test t pozwala przekonać się, czy średnie dwóch próbek są równe. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Test t: dwie próbki przy założeniu równych wariancji, kliknij  [image].


Test t: z dwiema próbami zakładający równe wariancje, okno dialogowe
Test t: z dwiema próbkami zakładający równe wariancje, okno dialogowe

Zakres zmiennej 1

Podaj adres pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych.

Zakres zmiennej 2

Podaj adres drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych.

Różnica średnich wg hipotezy

Podaj liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi prób. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu prób są równe.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Alfa

Podaj poziom ufności dla testu. Wpisana wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Test t: z dwiema próbami zakładający nierówne wariancje, narzędzie analityczne i formuły
Test t: z dwiema próbkami zakładający nierówne wariancje, narzędzie analityczne i formuły

Narzędzie analizy wraz z formułami służy do wykonania testu t Studenta dla dwóch próbek. W tej odmianie testu t zakłada się, że wariancje obydwu zakresów danych są nierówne. Test taki nazywa się też heteroscedastycznym testem t. Test t pozwala przekonać się, czy średnie dwóch prób są równe. Należy go stosować, kiedy badane są różne grupy. Z testu dla par skojarzonych należy korzystać, kiedy jedna grupa jest przed obróbką, a druga po obróbce.  Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Test t: z dwiema próbkami zakładający nierówne wariancje kliknij  [image].

Wartość testu statystycznego t jest wyznaczana w oparciu o następującą formułę.

Następująca formuła służy do przybliżonego wyznaczenie liczby stopni swobody. Ponieważ wynik obliczeń zwykle nie jest liczbą całkowitą, do wyznaczenia wartości krytycznej z tabeli t  należy użyć najbliższej liczby całkowitej.


Test t: z dwiema próbami zakładający nierówne wariancje, okno dialogowe
Test t: z dwiema próbkami zakładający nierówne wariancje, okno dialogowe

Zakres zmiennej 1

Podaj adres pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych.

Zakres zmiennej 2

Podaj adres drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych.

Różnica średnich wg hipotezy

Podaj liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi prób. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu prób są równe.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Alfa

Podaj poziom ufności dla testu. Wpisana wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenia tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Test t: par skojarzonych z dwiema próbami dla średniej
Test t: par skojarzonych z dwiema próbkami dla średniej

Narzędzie analizy i formuła do przeprowadzenia testu t Studenta dla par skojarzonych, który pozwala stwierdzić, czy średnie prób są różne. W tej odmianie testu t nie zakłada się, że wariancje obydwu populacji są równe. Z testu dla par skojarzonych można korzystać, kiedy występuje naturalne kojarzenie par danych w próbkach, jak w przypadku dwukrotnego badania próby z grupy − przed i po wykonaniu eksperymentu. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Test t: par skojarzonych z dwiema próbkami dla średniej kliknij  [image].

Uwaga   Narzędzie to wyznacza między innymi wariancję sumaryczną, będącą zakumulowaną miarą rozkładu danych wokół średniej, obliczoną za pomocą następującego wzoru.


Test t par skojarzonych z dwiema próbami dla średniej, okno dialogowe
Test t par skojarzonych z dwiema próbkami dla średniej, okno dialogowe

Zakres zmiennej 1

Podaj adres pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych, zawierający tę samą liczbę danych, co drugi zakres.

Zakres zmiennej 2

Podaj adres drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych, zawierający tę samą liczbę danych, co drugi zakres.

Różnica średnich wg hipotezy

Podaj liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi prób. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu prób są równe.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Alfa

Podaj poziom ufności dla testu. Wpisana wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Test z: z dwiema próbami dla średniej, narzędzie analizy
Test z: z dwiema próbkami dla średniej, narzędzie analizy

Narzędzie to służy do wykonania testu z dla średnich dwóch prób ze znanymi wariancjami. Pozwala sprawdzić hipotezę o różnicy pomiędzy średnimi dwóch populacji. Na przykład, możesz użyć tego testu, aby zbadać różnice pomiędzy działaniem dwóch modeli samochodów. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Test z: z dwiema próbkami dla średniej, kliknij  [image].


Test z: z dwiema próbami dla średniej, okno dialogowe
Test z: z dwiema próbkami dla średniej, okno dialogowe

Zakres zmiennej 1

Podaj adres pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych, zawierający tę samą liczbę danych, co drugi zakres.

Zakres zmiennej 2

Podaj adres drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub wiersz danych, zawierający tę samą liczbę danych, co drugi zakres.

Różnica średnich wg hipotezy

Podaj liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi prób. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu prób są równe.

Wariancja zmiennej 1 (znana)

Podaj znaną wariancje populacji dla zakresu wejściowego zmiennej 1.

Wariancja zmiennej 2 (znana)

Podaj znaną wariancje populacji dla zakresu wejściowego zmiennej 1.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Alfa

Podaj poziom ufności dla testu. Wpisana wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu odrzucenia prawdziwej hipotezy (błąd I rodzaju).

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Histogram, narzędzie analizy

Jest to narzędzie do obliczania indywidualnych i łącznych częstotliwości dla danych i przedziałów danych. Wyznaczana jest liczba wystąpień danej wartości w zbiorze danych. Na przykład, można wyznaczyć rozkład uzyskanych ocen w grupie składającej się z 20 studentów. Tabela histogramu zawiera granice przedziałów oraz liczbę ocen pomiędzy najniższą, a bieżącą granicą. Najczęściej występująca ocena nazywana jest trybem danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Histogram kliknij  [image].


Histogram, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Podaj adres zakresu danych, które chcesz przeanalizować.

Zakresy zbioru (opcjonalny)

Podaj adres zakresu zawierającego opcjonalny zbiór wartości granicznych definiujących przedziały histogramu. Wartości te należy podawać w porządku rosnącym. W programie Microsoft Excel zliczane są punkty danych pomiędzy kolejnymi wartościami granicznymi. Wartość z zakresu danych jest zaliczana do przedziału, jeżeli jest równa lub mniejsza od bieżącej wartości granicznej, ale większa od poprzedniej wartości granicznej. Wszystkie wartości poniżej pierwszej wartości granicznej są zaliczane do jednego przedziału, podobnie jak wszystkie wartości powyżej ostatniej wartości granicznej.

Jeżeli zbiór zakresów przedziałów nie będzie określony, zakres wartości pomiędzy minimum a maksimum zbioru danych zostanie podzielony na przedziały o równej szerokości.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.

Pareto (posortowany histogram)

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz, aby dane w tabeli wyników były uporządkowane według malejącej częstotliwości ich występowania. Po wyczyszczeniu pola, dane będą uporządkowane rosnąco. Trzy skrajne prawe kolumny zawierające posortowane dane będą pominięte.

Łączny udział procentowy

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli w tabeli wyników chcesz utworzyć kolumnę zawierającą łączne udziały procentowe i przedstawić na wykresie odpowiadającą im linię. Wyczyść, jeżeli nie chcesz przedstawiać łącznych udziałów procentowych.

Wykres wyjściowy

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli razem z tabelą wyników chcesz utworzyć osadzony wykres.


Średnia ruchoma, narzędzie analizy i formuła

Narzędzie analityczne i jego formuła przewiduje wartości w okresie prognozy, wyznaczone w oparciu o średnią wartość zmiennej dla określonej liczby poprzednich okresów. Każda wartość prognozy wynika z następującej formuły.

gdzie

•	 N jest liczbą poprzednich okresów, które należy włączyć do średniej ruchomej

•	 Aj  jest wartością rzeczywistą w chwili j

•	 Fj  jest wartością prognozowaną w chwili j

Średnia ruchoma dostarcza informacji o trendach niewidocznych dla prostej średniej ze wszystkich wcześniejszych danych. Korzystaj z tego narzędzia do przewidywania zachowania się wielkości sprzedaży, zapasów magazynowych lub innych trendów. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Średnia ruchoma kliknij  [image].


Średnia ruchoma, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Wpisz adres zakresu komórek zawierających dane, które chcesz poddać analizie. Zakresem musi być pojedyncza kolumna, zawierająca przynajmniej cztery komórki danych.

Tytuły w pierwszym wierszu

Jeżeli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszym wierszu. Wyczyść to pole, jeżeli zakres wejściowy nie zawiera tytułów. Tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Odstęp

Podaj liczbę wartości, które chcesz uwzględnić w średniej ruchomej. Domyślna wartość odstępu wynosi 3.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli  wyników. Jeżeli zaznaczysz pole wyboru Błędy standardowe, zostanie utworzona dwukolumnowa tabela wyników z wartościami błędu standardowego w prawej kolumnie. Jeżeli nie ma wystarczających danych do sformułowania prognozy lub obliczenia błędu standardowego, w komórce znajdzie się wartość #N/D.

Zakres wyjściowy musi być umieszczony w tym samym arkuszu, co dane z zakresu wejściowego. Z tego powodu przyciski Nowy arkusz oraz Nowy skoroszyt są niedostępne.

Wykres wyjściowy

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli razem z tabelą wyników chcesz utworzyć osadzony wykres.

Błędy standardowe

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dołączyć kolumnę zawierającą wartości błędów standardowych. Wyczyść pole, jeżeli chcesz uzyskać jednokolumnową tabelę wyników bez wartości błędów standardowych.


Generowanie liczb pseudolosowych, narzędzie analityczne

Narzędzie to służy do wypełnienia zakresu niezależnymi liczbami pseudolosowymi otrzymywanymi na podstawie jednego z kilku rozkładów. Elementy populacji można charakteryzować za pomocą rozkładów prawdopodobieństwa. Na przykład, rozkład normalny może posłużyć do scharakteryzowania rozkładu wysokości osobników w populacji. Rozkład Bernoulliego, z dwoma możliwymi wynikami, charakteryzuje populacje wyników rzucania monetą. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Generowanie liczb pseudolosowych, kliknij  [image].

Uwaga   Aby w arkuszu kalkulacyjnym za każdym razem kiedy jest on przeliczany, wyznaczyć liczbę pseudolosową większą niż 0 i mniejszą niż 1, skorzystaj z funkcji  arkuszowej LOS. Aby w arkuszu kalkulacyjnym wyznaczyć liczbę pseudolosową należącą do podanego zakresu, skorzystaj z funkcji arkuszowej RANDBETWEEN.


Generowanie liczb pseudolosowych, okno dialogowe

Liczba zmiennych

Podaj liczbę kolumn wartości w tabeli wyników. Jeżeli nie podasz liczby, zostaną wypełnione wszystkie kolumny zakresu wyjściowego, które utworzysz.

Liczba wartości

Podaj ile punktów danych chcesz uzyskać. Każdy punkt danych znajdzie się w wierszu tabeli wyników. Jeżeli nie podasz liczby, zostaną wypełnione wszystkie wiersze zakresu wyjściowego, które utworzysz.

Rozkład

Kliknij nazwę rozkładu, który chcesz użyć do wyznaczenia liczb pseudolosowych.

Jednostajny

Jest określony przez dolną i górną granicę. Zmienne są losowane z równym prawdopodobieństwem spośród wszystkich wartości zakresu. Najczęściej używany jest rozkład jednostajny z zakresem 0...1.

Normalny

Jest określony przez średnią i odchylenie standardowe. Najczęściej jest używany rozkład normalny ze średnią 0 i odchyleniem standardowym równym 1.

Bernoulliego

Jest określony przez prawdopodobieństwo sukcesu (wartość p) w danej próbie. Zmienne losowe Bernoulliego przyjmują wartości 0 lub 1. Na przykład, można wylosować zmienną losową dla rozkładu jednostajnego z zakresu 0...1. Jeżeli wartość jest mniejsza lub równa prawdopodobieństwu sukcesu, zmiennej losowej Bernoulliego przypisuje się wartość 1; w przeciwnym razie otrzymuje ona wartość 0.

Dwumianowy

Jest określony przez prawdopodobieństwo sukcesu (wartość p) dla danej liczby prób. Na przykład, można wygenerować zmienne pseudolosowe Bernoulliego zależne od liczby prób, których suma jest dwumianową zmienną losową.

Poissona

Jest określony przez wartość lambda, równą 1/średnia. Rozkład Poissona jest często stosowany do wyznaczania liczby zdarzeń w jednostce czasu — na przykład, średnia liczba samochodów mijających rogatki.

Wg wzorca

Jest scharakteryzowany przez dolną i górna granicę, krok, współczynnik repetycji wartości i współczynnik repetycji sekwencji.

Dyskretny

Jest określony przez wartości i związane z nimi prawdopodobieństwa. Zakres musi zawierać dwie kolumny: Lewa kolumna zawiera wartości, a prawa - odpowiadające im prawdopodobieństwa. Suma prawdopodobieństw musi  być równa 1.

Parametry

Podaj wartość lub wartości charakteryzujące wybrany rozkład.

Rozrzut

Podaj opcjonalną wartość dla generatora liczb pseudolosowych. Wartość tę można używać ponownie, aby uzyskać te same liczby pseudolosowe.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Ranga i percentyl, narzędzie analizy

Narzędzie analityczne Ranga i percentyl tworzy tabelę zawierającą rangę porządkową i procentową każdej liczby ze zbioru danych. Można w ten sposób analizować wagę poszczególnych liczb w zbiorze danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Ranga i percentyl kliknij  [image].


Ranga i percentyl, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Podaj adres zakresu danych arkusza, który chcesz przeanalizować.

Grupowanie wg

Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są zorganizowane w wiersze, czy w kolumny, klikając odpowiednio przycisk Wierszy albo Kolumn.

Tytuły w pierwszym wierszu/Tytuły w pierwszej kolumnie

Jeżeli klikniesz przycisk Kolumn, a pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszym wierszu. Jeżeli klikniesz przycisk Wierszy, a pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Tytuły w pierwszej kolumnie. Jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów, pole wyboru należy wyczyścić; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Tabela wyników zostanie utworzona dla każdego  zbioru danych z zakresu wejściowego. Każda tabela wyników zawiera cztery kolumny: numer punktu, wartość punktu, rangę punktu i rangę procentową punktu. Punkty w tabeli uporządkowane są rosnąco.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Regresja, narzędzie analizy

Narzędzie analityczne Regresja pozwala przeprowadzić analizę regresji liniowej dopasowując, za pomocą metody "najmniejszych kwadratów", prostą do zbioru wyników eksperymentalnych. Można zbadać, w jaki sposób zmienne niezależne wpływają na wartości pojedynczej zmiennej zależnej − na przykład, w jaki sposób wyniki osiągane przez atletę, zależą od jego wieku, wzrostu i wagi. Każdemu z trzech czynników, w oparciu o zbiór danych, można przypisać udział w wyniku osiągniętym przez sportowca, a następnie na tej podstawie przewidywać rezultaty innego atlety. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Regresja, kliknij  [image].


Regresja, okno dialogowe

Zakres wejściowy Y

Podaj adres zakresu wejściowego danych zależnych. Zakres musi zawierać pojedynczą kolumnę danych.

Zakres wejściowy X

Podaj adres zakresu wejściowego danych niezależnych. Zmienne niezależne z tego zakresu są porządkowane rosnąco od lewej do prawej. Maksymalna liczba zmiennych niezależnych wynosi 16.

Tytuły

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Poziom ufności

Zaznacz to pole, jeżeli chcesz uwzględnić dodatkowy poziom w podsumowującej tabeli wyników. W polu obok wpisz wartość dodatkowego poziomu ufności, który będzie uwzględniany oprócz domyślnego poziomu 95 procent.

Stała wynosi Zero

Zaznacz to pole, jeżeli chcesz wymusić, aby linia regresji przechodziła przez początek układu współrzędnych.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Podsumowująca tabela wyników powinna zawierać przynajmniej siedem kolumn, w których znajdzie się tabela wariancji, współczynniki, błąd standardowy estymaty y, wartości r2, liczba danych i błędy standardowe współczynników.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.

Składniki resztowe

Zaznacz to pole, jeżeli chcesz włączyć składniki resztowe do tabeli wyników dla składników resztowych.

Std. składniki resztowe

Zaznacz to pole, jeżeli chcesz włączyć standardowe składniki resztowe do tabeli wyników dla składników resztowych.

Rozkład reszt

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz utworzyć wykres każdej niezależnej zmiennej w funkcji składnika resztowego.

Rozkład linii dopasowanej

Zaznacz to pole, jeżeli chcesz utworzyć wykres wartości przewidywanych w funkcji wartości obserwowanych.

Rozkład prawdopodobieństwa normalnego

Zaznacz to pole, jeżeli chcesz utworzyć wykres prawdopodobieństwa normalnego.


Analiza Fouriera, narzędzie

Narzędzie to ma zastosowanie w układach liniowych i pozwala analizować dane okresowe za pomocą szybkiej transformaty Fouriera (FFT- Fast Fourier Transform). Narzędzie to pozwala także przeprowadzić transformację odwrotną, która pozwala odzyskać dane pierwotne na podstawie danych przetransformowanych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Analiza Fouriera, kliknij  [image].


Analiza Fouriera, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Podaj adres zakresu komórek zawierającego rzeczywiste lub zespolone dane, dla których chcesz wykonać transformację. Liczby zespolone muszą mieć format x+yi albo x+yj. Liczba danych wejściowych musi być parzystą potęgą liczby 2. Jeżeli x jest liczbą ujemną, poprzedź ją apostrofem ( ' ). Maksymalna liczba danych wejściowych wynosi 4096.

Tytuły w pierwszym wierszu

Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie zawiera tytułów. Tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Zakres wyjściowy

Podaj adres lewej górnej komórki tabeli wyników. Rozmiary zakresu wyjściowego zostaną określone automatycznie. Jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych, w programie Microsoft Excel będzie wyświetlony odpowiedni komunikat.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.

Odwrotna transformacja

Zaznaczenie tego pola powoduje, że dane z zakresu wejściowego są traktowane tak, jakby były wynikiem szybkiej transformaty Fouriera i są poddawane odwrotnej transformacji, która daje wartości pierwotne. Jeżeli pole jest wyczyszczone, dane z zakresu wejściowego są poddawane transformacji.


Próbkowanie, narzędzie analizy

Narzędzie Próbkowanie pozwala wybrać próbę z populacji, którą jest zakres wejściowy. Kiedy populacja jest zbyt liczna, aby poddać ją przetwarzaniu, albo przedstawić na wykresie, możesz posłużyć się reprezentatywną próbą. Możesz także utworzyć próbę zawierającą wartości ze szczególnego fragmentu cyklu, jeżeli sądzisz, że dane wejściowe są periodyczne. Na przykład, jeżeli dane dotyczą sprzedaży kwartalnej, próbkowanie z okresem równym cztery, powinno umieścić w tabeli wyników dane dla tego samego kwartału. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat opcji dostępnych w oknie dialogowym Próbkowanie, kliknij  [image].


Próbkowanie, okno dialogowe

Zakres wejściowy

Podaj adres zakresu danych zawierającego populację wartości, którą chcesz próbkować. Próby zostaną pobrane najpierw z pierwszej kolumny, potem z drugiej kolumny itd.

Tytuły

Zaznacz to  pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły. Wyczyść, jeżeli zakres wejściowy nie obejmuje tytułów; tytuły danych w tabeli wyników będą utworzone automatycznie.

Metoda próbkowania

Wybierz metodę próbkowania, klikając przycisk Okresowa albo Losowa.

Okres

Podaj wartość okresu próbkowania. Wartość okresu określa, co która liczba zostanie skopiowana do kolumny wyników. Próbkowanie jest przerywane po osiągnięciu końca zakresu wejściowego.

Liczba prób

Podaj liczbę wybranych losowo wartości, które mają być umieszczone w tabeli wyników. Każda wartość jest losowana przez przypadkowe wskazanie pozycji w zakresie wejściowym. Każda liczba może być wybrana więcej niż jeden raz.

Zakres wyjściowy

Kliknij lewą górną komórkę tabeli wyników. Dane będą zapisane w pojedynczej kolumnie poniżej tej komórki. Jeżeli wybrano opcję Okresowa, to liczba wartości w tabeli wyników będzie równa liczbie danych w zakresie wejściowym podzielonej przez okres próbkowania. Jeżeli wybrano opcje Losowa, to liczba wartości w tabeli wyników równa jest liczbie prób.

Nowy arkusz

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz wstawić do istniejącego skoroszytu nowy arkusz i wkleić do niego wyniki zaczynając od komórki A1. Nazwę nowego arkusza wpisz w polu obok.

Nowy skoroszyt

Kliknij tę opcję, jeżeli chcesz utworzyć nowy skoroszyt i wkleić wyniki do nowego arkusza w nowym skoroszycie.


Dane są wyświetlane tylko w pierwszym arkuszu.

Funkcje analizy danych mogą być w dowolnym momencie używane w arkuszu kalkulacyjnym. Kiedy analiza danych jest przeprowadzana dla pogrupowanych arkuszy, wyniki  zostaną wyświetlone tylko w pierwszym arkuszu, a w pozostałych arkuszach pojawią się tylko puste, sformatowane tabele. Aby przeprowadzić analizę danych w pozostałych arkuszach, powtórz obliczenia dla każdego z arkuszy.


Szybkie formatowanie komórek i list za pomocą styli lub wbudowanych formatów tabeli

Aby sformatować całą listę lub inny duży zakres pojedynczych elementów − na przykład etykiety kolumn lub wierszy, sumy zbiorcze, albo dane szczegółowe − można skorzystać z wbudowanego projektu tabeli, zwanego autoformatem. Projekt zawiera różne formaty dla poszczególnych elementów tabeli.

Aby w jednym kroku zastosować wiele formatów i zagwarantować spójne formatowanie komórek, można nadać komórkom styl. W programie Microsoft Excel dostępne są style liczbowe do zapisu waluty, wartości procentowych oraz liczb dziesiętnych. Można również tworzyć własne style i wiązać je z krojem i rozmiarem czcionki, formatami liczbowymi, obramowaniem i cieniowaniem komórek. Zastosowanie stylu może także chronić komórki przed dokonywaniem zmian.

Jeżeli w arkuszu pewna grupa komórek ma już żądany format, to format ten można skopiować na pozostałe komórki.

Co chcesz zrobić?

Zastosować autoformat do zakresu

Zastosować istniejący styl

Utworzyć nowy styl

Kopiować format z komórki lub zakresu do innych komórek


Stosowanie autoformatu do zakresu

1	Zaznacz zakres, który chcesz sformatować.

2	W menu Format kliknij polecenie Autoformatowanie.

Pokaż

3	W polu Format tabeli kliknij żądany format.

Aby wykorzystać tylko wybrane elementy autoformatowania, kliknij przycisk Opcje, a następnie wyczyść pola wyboru formatów, z których nie chcesz korzystać.


Stosowanie istniejącego stylu

1	Zaznacz komórki, które chcesz sformatować.

2	W menu Format kliknij polecenie Styl.

Pokaż

3	W polu Nazwa stylu kliknij żądany styl.

Wskazówka   Aby nadać zaznaczonym komórkom często używane formaty liczbowe, kliknij przyciski [image],  [image], lub  [image].


Usuwanie autoformatowania z zakresu komórek

1	Zaznacz zakres, zawierający autoformatowanie, które chcesz usunąć.

2	W menu Format kliknij polecenie Autoformatowanie.

Pokaż

3	W polu Format tabeli kliknij Żaden.


Usuwanie stylu z zaznaczonych komórek

1	Zaznacz komórki sformatowane za pomocą stylu, który chcesz usunąć.

2	W menu Format kliknij polecenie Styl.

Pokaż

3	W polu Nazwa stylu kliknij Normalny.


Tworzenie nowego stylu

1	Zaznacz komórkę, zawierającą kombinację formatów, która ma znaleźć się w nowym stylu.

2	W menu Format kliknij polecenie Styl.

Pokaż

3	W polu Nazwa stylu wpisz nazwę nowego stylu.

4	Aby zdefiniować styl i zastosować go do zaznaczonych komórek, kliknij przycisk OK.

Aby tylko zdefiniować nowy styl, kliknij przycisk Dodaj, a następnie kliknij przycisk Zamknij.

Wskazówka  Jeżeli formatowanie, które chcesz zdefiniować, jako styl nie występuje w żadnej komórce, możesz wybrać poszczególne formaty, kiedy nadajesz stylowi nazwę. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Określanie formatów w stylu

1	W menu Format kliknij polecenie Styl.

Pokaż

2	W polu Nazwa stylu wpisz nazwę nowego stylu.

Aby zmienić formatowanie w istniejącym stylu, kliknij nazwę stylu, który chcesz zmienić.

3	Kliknij przycisk Modyfikuj.

4	Na dowolnych kartach w oknie dialogowym, zaznacz żądane formaty, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby uzyskać Pomoc dotycząca opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij opcję.

5	Wyczyść pola wyboru typów formatowania, których nie chcesz włączać do stylu.

6	Aby zdefiniować styl i zastosować go do zaznaczonych komórek, kliknij przycisk OK.

Aby tylko zdefiniować nowy styl, kliknij przycisk Dodaj, a następnie kliknij przycisk Zamknij.


Kopiowanie styli z innego skoroszytu

1	Otwórz skoroszyt zawierający style, które chcesz skopiować.

2	Otwórz skoroszyt, w którym mają znaleźć się kopiowane style, a następnie kliknij polecenie Styl z menu Format.

3	Kliknij przycisk Scalaj.

4	W polu Scalaj style z kliknij dwukrotnie nazwę skoroszytu zawierającego style, które chcesz skopiować.

Uwaga   Jeżeli aktywny skoroszyt zawiera style noszące te same nazwy, co style kopiowane, musisz potwierdzić, że chcesz scalać style o tych samych nazwach. Aby zastąpić style w aktywnym skoroszycie stylami kopiowanymi, kliknij przycisk Tak. Aby zachować style w aktywnym skoroszycie, kliknij przycisk Nie. Ostrzeżenie to pojawia się tylko raz, niezależnie od liczby styli o powtarzających się nazwach.


Zapisywanie styli do wykorzystania w nowych skoroszytach

1	Otwórz pusty skoroszyt

2	Otwórz skoroszyt zawierający style, które chcesz zapisać.

3	Skopiuj style do pustego skoroszytu.

 Jak?

4	Będąc w pustym skoroszycie, kliknij polecenie Zapisz jako z menu Plik.

Pokaż

5	W polu Nazwa pliku, wpisz nazwę zeszyt.

6	W polu Zapisz jako typ, kliknij Szablon (*.xlt).

7	W polu Zapisz w, zaznacz folder XLStart we wnętrzu folderu Microsoft Excel.

8	Kliknij przycisk Zapisz.

Zapisane style będą dostępne we wszystkich nowych skoroszytach, które utworzysz klikając przycisk Nowy  [image].


Zmiana formatowania w istniejącym stylu

1	Kliknij komórkę zawierającą formaty, które chcesz wykorzystać w definicji stylu.

2	W menu Format kliknij polecenie Styl.

Pokaż

3	W polu Nazwa stylu wpisz nazwę stylu, który chcesz zmienić.

Musisz koniecznie wpisać nazwę. Nie zaznaczaj nazwy na liście.

4	Kliknij przycisk Dodaj.

Wskazówka   Jeżeli żądane formatowanie nie występuje w żadnej komórce arkusza, możesz określić formaty. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Usuwanie stylu

1	W menu Format kliknij polecenie Styl.

Pokaż

2	W polu Nazwa stylu kliknij nazwę stylu, który chcesz usunąć.

3	Kliknij przycisk Usuń.

Uwaga   Nie można usunąć stylu Normalnego. Jeżeli usuniesz style Walutowy, Dziesiętny lub Procentowy, nie będzie można używać przycisków Zapis dziesiętny  [image],  Zapis walutowy  [image],  oraz Zapis procentowy  [image]  na pasku narzędzi Formatowanie.


Wstawianie sum pośrednich na listę

1	Posortuj listę według kolumn, dla których chcesz obliczyć sumy pośrednie. Na przykład, aby obliczyć ilość egzemplarzy sprzedanych przez każdego sprzedawcę, wartość sprzedanych towarów oraz liczbę sprzedanych egzemplarzy, posortuj listę według kolumny sprzedawcy.

Jak?

2	Kliknij komórkę listy.

3	W menu Dane kliknij polecenie Sumy pośrednie.

Pokaż

4	W polu Dla każdej zmiany w zaznacz kolumnę zawierającą grupy, dla których chcesz obliczyć sumy pośrednie. Powinna to być ta sama kolumna, według której przeprowadzono sortowanie w kroku 1.

5	W polu Użyj funkcji kliknij funkcję, którą chcesz użyć do obliczania sum pośrednich. Aby uzyskać informacje na temat funkcji podsumowujących, kliknij  [image].

6	W polu Dodaj sumę pośrednią do zaznacz pola wyboru dla kolumn zawierających wartości, dla których chcesz obliczyć sumy pośrednie.


Tworzenie "zagnieżdżonych" lub wielopoziomowych sum pośrednich

Aby "zagnieździć" lub wstawić sumy pośrednie dla mniejszych grup wewnątrz istniejących grup sum pośrednich, musisz najpierw posortować listę.

1	Posortuj listę według dwóch lub więcej kolumn, dla których chcesz obliczyć sumy pośrednie. Na przykład, aby podsumować liczbę sprzedanych egzemplarzy według regionów oraz sprzedawców w każdym regionie, posortuj najpierw listę według kolumny zawierającej regiony, a następnie według kolumny zawierającej sprzedawców. Podczas wstawiania sum pośrednich, sumy pośrednie dla sprzedawców zostaną zagnieżdżone wewnątrz sum pośrednich dla regionów.

Jak?

2	Wstaw automatyczne sumy pośrednie w pierwszej kolumnie, dla której mają być obliczane sumy pośrednie. Powinna to być ta sama kolumna, którą wskazano w polu Sortuj według, kiedy lista była sortowana. (W przykładzie opisanym w kroku 1, pierwszą kolumną będzie kolumna regionów.)

Jak?

3	Po wyświetleniu w pierwszej kolumnie automatycznych sum pośrednich, powtórz operację dla następnej kolumny.

4	Kliknij komórkę listy.

5	W menu Dane kliknij polecenie Sumy pośrednich.

Pokaż

6	W polu Dla każdej zmiany w zaznacz następną kolumnę, dla której chcesz obliczyć sumy pośrednie.

7	Wyczyść pole wyboru Zamień bieżące sumy pośrednie a następnie kliknij przycisk OK.

8	Powtórz kroki od 4 do 7 dla każdej kolumny, dla której chcesz obliczyć sumy pośrednie.


W jaki sposób w programie Microsoft Excel są obliczane wartości sum pośrednich i sum całkowitych

W programie Microsoft Excel sumy pośrednie są obliczane za pomocą funkcji podsumowujących, takich jak Suma lub Średnia. Jednocześnie na liście można wyświetlać sumy pośrednie oparte na obliczeniach różnego typu.

Sumy całkowite są obliczane na podstawie danych szczegółowych, a nie wartości w wierszach sum pośrednich. Na przykład, jeżeli korzystasz z funkcji podsumowującej Średnia, odpowiednia suma całkowita jest średnią wszystkich danych szczegółowych na liście, a nie średnią wartości w wierszach sum pośrednich.

Wartości sum pośrednich oraz sum całkowitych są automatycznie obliczane podczas edycji danych szczegółowych.


Wstawianie wartości sum pośrednich na listę

W przypadku długiej listy danych, można wykorzystać sumy pośrednie do automatycznego tworzenia konspektu dla danych w arkuszu. Można "zagnieżdżać" czyli wstawiać sumy pośrednie dla mniejszych grup wewnątrz grup sum pośrednich, co jest pożyteczne w razie potrzeby obliczenia sumy pośredniej dla grupy wartości. Sumy pośrednie można usuwać z listy, nie naruszając danych pierwotnych.

Co chcesz zrobić?

Wstawić sumy pośrednie na listę

Utworzyć "zagnieżdżone" lub wielopoziomowe sumy pośrednie


Usuwanie sum pośrednich z listy

Kiedy usuwasz sumy pośrednie z listy, usuwany jest także konspekt oraz wszystkie podziały strony, wstawione na liście podczas tworzenia sum pośrednich.

1	Kliknij komórkę listy zawierającą sumy pośrednie.

2	W menu Dane kliknij polecenie Sumy pośrednie.

Pokaż

3	Kliknij przycisk Usuń wszystko.


Kontrola realizacji zadań i wyszukiwanie plików za pomocą programu Microsoft Outlook

Microsoft Outlook jest programem wspomagającym zarządzanie. Program umożliwia wysyłanie poczty elektronicznej, automatyczne organizowanie spotkań, zarządzanie listą kontaktów, rozdzielanie zadań do wykonania i rejestrację własnych działań.

•	Lista zadań w programie Microsoft Outlook umożliwia kontrolowanie własnej pracy oraz realizacji zadań i wykonywania stałych obowiązków pracowników. Jeżeli zadanie wymaga użycia skoroszytu programu Microsoft Excel, to można je dodać do listy zadań do wykonania za pomocą programu Microsoft Excel. Jeżeli np., skoroszyt ma być przejrzany przed pewną datą, to można otworzyć ten skoroszyt w programie Microsoft Excel i dodać przeglądanie skoroszytu do listy zadań w programie Microsoft Outlook. Za pomocą tego samego programu można również ustalić związane z tym skoroszytem lub innym plikiem zadania dla innych osób.

•	Dzięki Dziennikowi programu Outlook można automatycznie rejestrować takie czynności, jak tworzenie lub modyfikowanie plików utworzonych w pakiecie Microsoft Office.

•	Aby zarejestrować pracę nad pojedynczym plikiem pakietu Office lub plikami programów innych niż programy pakietu Microsoft Office, należy samodzielnie zarejestrować wykonane czynności w Dzienniku programu Outlook.

•	Program Outlook umożliwia również wyszukiwanie plików dowolnego programu z pakietu Office, plików w sieci oraz elementów programu Outlook.

Jeżeli program Outlook jest niedostępny, to uruchom ponownie Instalatora Office, aby go zainstalować. Aby uzyskać dalsze informacje kliknij [image].

Co chcesz zrobić?

Dodać zadanie związane ze skoroszytem do listy zadań programu Outlook

Automatyczne śledzić pracę ze skoroszytami w Dzienniku programu Outlook

Ręcznie rejestrować pracę nad dowolnym plikiem w Dzienniku programu Outlook

Użyć programu Outlook do wyszukiwania plików lub elementów programu Outlook


Dodawanie zadania związanego ze skoroszytem do listy zadań programu Outlook

1	Upewnij się, że jest wyświetlany pasek narzędzi Przeglądanie.

2	Otwórz skoroszyt, dla którego chcesz dodać nowe zadanie na liście zadań programu Outlook.

3	Na pasku narzędzi Przeglądanie kliknij przycisk Utwórz zadanie programu Microsoft Outlook [image].

4	Wybierz odpowiednie opcje.

Aby dowiedzieć się, jak definiować zadanie lub zadanie powtarzające się regularnie, zobacz informacje na temat tworzenia zadań w Pomocy programu Outlook.

Kliknij przycisk Zapisz i zamknij  [image].

Uwaga   Aby uzyskać informacje na temat tworzenia nowego zadania z istniejącego zadania, kliknij  [image].


Automatyczne śledzenie skoroszytów w Dzienniku programu Outlook

1	Uruchom program Outlook.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Dziennik.

3	W polu Rejestracja dla plików zaznacz pole wyboru Microsoft Excel.

Uwaga   Automatyczna rejestracja w Dzienniku czynności związanych ze skoroszytami może zająć nawet kilka minut.


Ręczna rejestracja pracy nad dowolnym plikiem w Dzienniku programu Outlook

1	Upewnij się, że plik, dla którego mają być rejestrowane czynności, nie jest otwarty.

2	Uruchom program Outlook.

3	Na pasku programu Outlook kliknij opcję Inny.

4	Kliknij dwukrotnie ikonę Mój komputer [image], a następnie wyszukaj plik, dla którego chcesz rejestrować wykonywane czynności.

5	Na pasku programu Outlook kliknij przycisk Widok i upewnij się, że jest widoczny Dziennik  [image] programu Outlook.

6	Przeciągnij plik, dla którego chcesz dokonać rejestracji czynności, do Dziennika  [image].

Aby uzyskać pomoc na temat opcji w oknie dialogowym Dziennik, kliknij polecenie Co to jest? w menu Pomoc, a następnie kliknij tę opcję.


Definiowanie nowego zadania na podstawie istniejącego zadania
Tworzenie żądania zadania na podstawie istniejącego zadania

1	W programie Microsoft Outlook otwórz zadanie, które chcesz komuś przydzielić.

Jak?

2	Kliknij przycisk Nowe zlecenie zadania  [image].

3	W polu Komu? wpisz nazwę użytkownika, któremu chcesz przydzielić zadanie.

Aby wybrać nazwę użytkownika z listy, kliknij przycisk Komu?.

Wybierz zakres czasu i odpowiednie opcje stanu.

4	Jeżeli zadanie ma być regularnie wykonywane, kliknij przycisk Wydarzenie cykliczne  [image], wybierz odpowiednie opcje i kliknij przycisk OK.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania na pasku tytułu [image], a następnie kliknij tę opcję.

5	Aby być zawiadomionym o ukończeniu zadania, zaznacz pole wyboru Prześlij raport stanu po wykonaniu zadania.

Aby zachować zaktualizowaną kopię zadania na liście zadań, zaznacz pole wyboru Zachowaj zaktualizowaną kopię na liście zadań.

6	W polu tekstowym wpisz instrukcje lub informacje na temat zadania.

7	Kliknij przycisk Wyślij [image].

Uwaga   Po przypisaniu wydarzenia cyklicznego, jego kopia pozostanie na liście zadań, ale nie będzie aktualizowana. Jeżeli zostanie zaznaczone pole Prześlij raport stanu po wykonaniu zadania, to będziesz otrzymywać raport stanu po każdym wykonaniu zadania.


Otwieranie zadania

1	Na pasku programu Outlook kliknij przycisk Zadania  [image]  lub Kalendarz  [image].

2	Znajdź zadanie na liście zadań, a następnie kliknij dwukrotnie ikonę zadania.


Używanie programu Microsoft Outlook do wyszukiwania plików lub elementów programu Outlook

•	Kliknij przycisk Start systemu Windows, wskaż polecenie Znajdź, a następnie w podmenu kliknij polecenie Używając programu Microsoft Outlook.


Ustalanie domyślnych ustawień dla skoroszytu za pomocą szablonu

Aby od razu nadawać nowym skoroszytom pewien ustalony typ formatowania, należy je tworzyć na podstawie szablonu. Szablon jest skoroszytem zawierającym dane i formatowanie, stanowiącym model dla podobnych skoroszytów. W szablonie można umieścić standardowe teksty skoroszytu takie, jak nagłówki stron, etykiety kolumn i wierszy, makra w języku Visual Basic oraz niestandardowe paski narzędzi

Aby zmienić formatowanie i zawartość nowego skoroszytu, który jest automatycznie otwierany po uruchomieniu programu Microsoft Excel, należy utworzyć domyślny szablon skoroszytu. Skoroszyty tworzone poprzez kliknięcie przycisku Nowy  [image]  lub poprzez wybranie szablonu w oknie dialogowym Nowy z menu Plik są również tworzone na podstawie domyślnego skoroszytu. Dla różnych zadań i projektów można tworzyć dodatkowe niestandardowe szablony. Utworzony szablon można otworzyć i modyfikować tak, jak każdy inny dokument.

Aby zmienić domyślne skoroszyty wstawiane za pomocą polecenia Arkusz z menu Wstaw, należy utworzyć domyślny szablon arkusza. Jeżeli w skoroszytach mają być stosowane różne typy arkuszy, to należy utworzyć dodatkowe niestandardowe szablony arkuszy.

Co chcesz zrobić?

Dowiedzieć się więcej o elementach formatowania i ustawieniach, które można zapisać w szablonie

Utworzyć szablon dla nowych skoroszytów

Utworzyć szablon dla nowych arkuszy

Zmienić formatowanie lub zawartość istniejącego szablonu


Ustawienia, które można zapisać w szablonie

W szablonie można zapisać ustawienia definiujące następujące cechy nowych skoroszytów lub arkuszy tworzonych na podstawie tego szablonu:

•	Liczbę i typ arkuszy w skoroszycie.

•	Formaty komórek i arkusza ustalone za pomocą poleceń z menu Format.

•	Style komórek

•	Formaty stron i ustawienia obszaru wydruku dla poszczególnych arkuszy.

•	Tekst, który ma być umieszczany w każdym nowym skoroszycie lub arkuszu, np. nagłówki stron, czy etykiety kolumn i wierszy.

•	Dane, formuły, grafiki i inne informacje, które mają być umieszczane w każdym nowym skoroszycie lub arkuszu.

•	Niestandardowe paski narzędzi, makra, hiperłącza oraz formanty ActiveX na formularzach. Aby udostępnić niestandardowy pasek narzędzi we wszystkich nowych skoroszytach tworzonych na podstawie szablonu, należy dołączyć ten pasek narzędzi do szablonu.

•	Chronione i ukryte obszary skoroszytu, można ukrywać np., arkusze, wiersze lub kolumny, zapobiegając w ten sposób wprowadzaniu zmian w komórkach arkusza.

•	Opcje obliczeniowe arkusza oraz opcje dotyczące sposobu wyświetlania okna ustalane za pomocą polecenia Opcje z menu Narzędzia.


Tworzenie szablonu dla nowych skoroszytów

1	Utwórz skoroszyt zawierający arkusze, domyślny tekst (np. nagłówki kolumn oraz etykiety kolumn i wierszy), formuły, makra, style i inne elementy formatowania, które mają być umieszczone w nowych skoroszytach.

2	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako.

Jak?

3	Na liście w polu Zapisz jako typ kliknij pozycję Szablon (*.xlt).

4	W polu Zapisz w wybierz folder, w którym chcesz umieścić szablon.

Aby utworzyć domyślny szablon skoroszytu, wybierz folder “XLStart” znajdujący się w folderze aplikacji Microsoft Excel lub w innym folderze startowym.

Aby utworzyć niestandardowy szablon skoroszytu, wybierz folder “Szablony” znajdujący się w folderze pakietu Office lub w folderze aplikacji Microsoft Excel.

5	W polu Nazwa pliku wpisz skoroszyt, aby utworzyć domyślny szablon dla wszystkich skoroszytów.

Wpisz dowolną, poprawną nazwę, aby utworzyć niestandardowy szablon.

Wskazówka   Aby umożliwić wyświetlanie obrazu pierwszej strony szablonu w polu Podgląd w oknie dialogowym Nowy (menu Plik), kliknij polecenie Właściwości w menu Plik, a następnie wybierz kartę Podsumowanie i zaznacz pole wyboru Zapisz obraz podglądu.


Gotowe formularze i szablony dołączone do programu Microsoft Excel

Do programu Microsoft Excel dołączono szablony, które umożliwiają automatyczne wykonywanie takich czynności, jak tworzenie faktur, zestawień wydatków lub zamówień zakupu. Podczas wypełniania każdego z tych szablonów można zapisać wprowadzane informacje w powiązanej w szablonem bazie danych. Korzystanie z bazy danych jest możliwe, jeżeli jest zainstalowany dodatek Kreator szablonów ze śledzeniem danych. Aby uzyskać więcej informacji na temat Kreatora szablonów, kliknij [image].

Aby użyć szablonu, kliknij polecenie Nowy w menu Plik, a następnie kliknij dwukrotnie wybrany szablon na karcie Arkusze kalkulacyjne. Jeżeli w oknie dialogowym Nowy nie ma żądanego szablonu, to można go zainstalować. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, kliknij [image].

Osoby, które mają dostęp do sieci WWW, mogą łatwo uzyskać dodatkowe szablony programu Microsoft Excel takie, jak np. szablon ułatwiający planowanie prywatnych wydatków. Szablony udostępniane w sieci mogą być używane w programie Microsoft Excel w wersji 5.0 lub nowszej. Aby uzyskać więcej informacji, wskaż polecenie Microsoft w sieci WWW w menu Pomoc, a następnie w podmenu kliknij polecenie Bezpłatne materiały.

Uwaga   Po przejściu od wersji Microsoft Office 95 lub Microsoft Excel 95 dla Windows, istniejące szablony będą dostępne na karcie Szablony Office 95 w oknie dialogowym Nowy. Jeżeli pakiet Microsoft Office 97 lub program Microsoft Excel 97 został zainstalowany w tym samym folderze, co poprzednia wersja, to istniejące szablony zostaną umieszczone w podfolderze Szablony Office 95 znajdującym się w folderze Szablony. Jeżeli nowa wersja programu została zainstalowana w innym folderze, to w folderze “Szablony” zostanie umieszczony skrót do istniejących szablonów.


Zmiana formatowania lub zawartości istniejącego szablonu

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image], a następnie otwórz szablon, których chcesz zmienić.

Szablony są zwykle przechowywane w folderze “Szablony” znajdującym się w folderze pakietu Office lub aplikacji Microsoft Excel, w folderze “XLStart” lub w dodatkowym folderze startowym.

2	Wprowadź odpowiednie modyfikacje zawartości, formatowania, makr lub innych elementów szablonu.

3	Kliknij przycisk Zapisz  [image].

Wprowadzone zmiany będą miały wpływ wyłącznie na nowe skoroszyty lub arkusze utworzone po wprowadzeniu zmian w szablonie — istniejące skoroszyty i arkusze utworzone na podstawie poprzedniej wersji szablonu pozostaną bez zmian.

Uwaga   Można zmieniać gotowe szablony znajdujące się w folderze “Szablony” wprowadzając zmiany w arkuszu Dostosuj znajdującym się w tych szablonach. Nie należy wprowadzać innych zmian, ponieważ mogą one uniemożliwić działanie formuł i makr w szablonie.


Lokalizacja plików szablonów

Lokalizacja domyślnych szablonów skoroszytów i arkuszy

Domyślne szablony dla nowych skoroszytów i arkuszy należy przechowywać w folderze “XLStart” znajdującym się w folderze aplikacji Microsoft Excel. Jeżeli w tym folderze zostanie umieszczony szablon o nazwie Skoroszyt.xlt lub Arkusz.xlt, to będzie on używany przez program Microsoft Excel, odpowiednio, do tworzenia nowych, domyślnych skoroszytów startowych  lub do wstawiania nowych arkuszy po kliknięciu polecenia Arkusz w menu Wstaw. Aby korzystać z szablonów umieszczonych w folderze sieciowym, należy podać ten folder jako dodatkowy folder startowy. Niestandardowe szablony umieszczone w folderze “XLStart” lub w dodatkowym folderze startowym są wyświetlane na karcie Ogólne w oknie dialogowym Nowy  (menu Plik).

Lokalizacja niestandardowych szablonów

Utworzone niestandardowe szablony skoroszytów należy umieszczać w folderze “Szablony” znajdującym się w folderze pakietu Microsoft Office lub w folderze aplikacji Microsoft Excel. Plik szablonów (.xlt) zapisane w folderze “Szablony” są wyświetlane na karcie Ogólne w oknie dialogowym Nowy (menu Plik). Ikony wbudowanych szablonów są wyświetlane na karcie Arkusze kalkulacyjne w tym samym oknie. Aby umieścić niestandardowe szablony na oddzielnej karcie, należy je zapisać w podfolderze folderu “Szablony”. Każdy skoroszyt programu Microsoft Excel (.xls) zapisany w folderze “Szablony” lub jednym z jego podfolderów, ma funkcję szablonu.

Osoby korzystające z systemu Microsoft Windows 95 lub Windows NT 4.0 lub nowszej mogą tworzyć niestandardowe szablony dostępne dla innych użytkowników umieszczając je w katalogu sieciowym. Na przykład w grupie roboczej można utworzyć niestandardowy szablon, który będzie stosowany dla wszystkich dokumentów związanych z realizowanym projektem, unikając jednocześnie przechowywania kopii szablonu na każdym stanowisku. W tym celu należy umieścić szablon w folderze sieciowym dostępnym dla wszystkich członków grupy. Potem należy utworzyć skrót do tego folderu lub szablonu, a następnie umieścić go we wszystkich katalogach “Szablony” poszczególnych współpracowników


Rozwiązywanie problemów związanych z szablonami
Rozwiązywanie problemów z szablonami

W czym chcesz uzyskać pomoc?

Brak szablonu w oknie dialogowym Nowy.

Brak jednego z wbudowanych szablonów w tej wersji programu Microsoft Excel.

Jak przywrócić początkowe ustawienia dotyczące skoroszytów i nowych arkuszy?

Pliku zapisanego z rozszerzeniem .xlt nie można użyć jako szablonu

W skoroszycie jest używany inny tryb przeliczania niż w szablonie, na podstawie którego został utworzony.


Brak szablonu w oknie dialogowym Nowy.

W oknie dialogowym Nowy są wyświetlane szablony, których pliki zostały zapisane w jednym z następujących miejsc:

•	W folderze “Szablony” znajdującym się w folderze pakietu Microsoft Office lub w folderze aplikacji Microsoft Excel lub w podfolderze folderu “Szablony”.

•	W folderze “XLStart” znajdującym się w folderze aplikacji Microsoft Excel

•	W miejscu podanym w polu Inne położenie plików startowych na karcie Ogólne w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia)


Brak jednego z wbudowanych szablonów w tej wersji programu Microsoft Excel.

Wszystkie wbudowane szablony są dostępnie jedynie wówczas, jeżeli zostały wybrane w czasie instalacji niestandardowej programu Microsoft Excel. Aby uzyskać informacje na temat instalowania szablonów, kliknij  [image].


Pliku zapisanego z rozszerzeniem .xlt nie można użyć jako szablonu.

Pliki z rozszerzeniem .xlt nie są automatycznie zapisywane w formacie szablonu. Aby zapisać plik jako szablon, należy kliknąć polecenie Zapisz jako z menu Plik, a następnie w polu Zapisz jako typ, kliknąć pozycję Szablon (*.xlt). Potem należy wybrać miejsce, w którym ma być zapisany szablon, w polu Nazwa pliku wpisać jego nazwę, a następnie kliknąć przycisk Zapisz.

Aby udostępnić niestandardowe szablony w oknie dialogowym Nowy (menu Plik), należy je zapisać w folderze “Szablony” znajdującym się w folderze pakietu Microsoft Office lub w folderze aplikacji Microsoft Excel. Domyślny szablon skoroszytów (Skoroszyt.xlt) i arkuszy (Arkusz.xlt) należy zapisać w folderze “XLStart” lub w dodatkowym folderze startowym.


Tworzenie szablonu dla nowych arkuszy w skoroszytach
Tworzenie szablonu dla nowych arkuszy

1	Utwórz skoroszyt zawierający arkusz. W arkuszu wprowadź formatowanie, style, tekst i inne informacje, które mają się pojawiać na wszystkich nowych arkuszach tego typu.

2	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

3	W polu Zapisz jako typ kliknij pozycję Szablon (*.xlt).

4	W polu Zapisz w wybierz folder, w którym ma być umieszczony szablon.

Aby utworzyć domyślny szablon arkusza, wybierz folder “XLStart” znajdujący się w folderze aplikacji Microsoft Excel lub dodatkowy folder startowy.

Aby utworzyć niestandardowy szablon arkusza, wybierz folder “Szablony” znajdujący się w folderze pakietu Office lub w folderze programu Microsoft Excel.

5	W polu Nazwa pliku wpisz Arkusz, aby utworzyć domyślny szablon, na podstawie którego będą tworzone nowe arkusze.

Aby utworzyć niestandardowy szablon arkusza, wpisz dowolną, prawidłową nazwę pliku.

6	Kliknij przycisk Zapisz, a następnie kliknij polecenie Zamknij  w menu Plik.


Przywracanie początkowych ustawień dla nowych skoroszytów i arkuszy

•	Za pomocą Eksploratora Windows otwórz folder “XLStart” znajdujący się w folderze aplikacji Microsoft Excel i usuń pliki szablonów zestawione w poniższej tabeli.

Jeżeli w folderze “XLStart” nie ma takich plików, to otwórz folder podany w polu Inne położenie plików startowych na karcie Ogólne w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia).

Aby przywrócić początkowe ustawienia nowych	Usuń plik
Skoroszytów	Skoroszyt.xlt
Arkuszy	Arkusz.xlt


W skoroszycie jest używany inny tryb przeliczania niż w szablonie, na podstawie którego został utworzony.

W programie Microsoft Excel we wszystkich otwartych skoroszytach jest stosowany ten sam tryb przeliczania. Jeżeli tryb przeliczania zostanie zmieniony w jednym skoroszycie, to jest jednocześnie zmieniany we wszystkich otwartych skoroszytach. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].


Dodawanie tekstu do autokształtu

W większości przypadków najprostszym sposobem umieszczenia tekstu w arkuszu jest wpisanie go bezpośrednio do komórki. Aby dodać tekst, który nie jest przypisany do konkretnej komórki — na przykład, aby utworzyć tytuł importowanego rysunku —  należy użyć przycisku Pole tekstowe [image] znajdującego się na pasku narzędzi Rysowanie. Można również dodawać tekst do większości autokształtów, poza liniami, strzałkami i dowolnymi kształtami.

Co chcesz zrobić?

Dodać tekst za pomocą przycisku Pole tekstowe

Dodać tekst do autokształtu

Połączyć autokształt lub pole tekstowe z komórką arkusza


Dodawanie tekstu do autokształtu

•	Kliknij autokształt — nie będący linią, strzałką lub dowolnym kształtem, a następnie wpisz tekst.

Uwaga   Tekst dołączony do autokształtu jest traktowany jako część tego autokształu. Aby nie dołączać tekstu do kształtu, należy użyć przycisku Pole tekstowe [image] z paska narzędzi Rysowanie.


Łączenie autokształtu lub pola tekstowego z komórką arkusza

1	Kliknij autokształt  lub pole tekstowe, które chcesz połączyć z komórką.

2	Na pasku formuły wpisz znak równości (=).

3	Kliknij komórkę arkusza zawierającą dane, z którymi chcesz się połączyć.

Można również wpisać adres tej komórki. W adresie należy podać nazwę arkusza oddzieloną wykrzyknikiem od kolumny i wiersza komórki:

Arkusz1!F2

4	Naciśnij klawisz ENTER.


Zmiana wyglądu tekstu umieszczonego w obiekcie rysunkowym lub w polu tekstowym

1	Zaznacz autokształt  lub pole tekstowe, które chcesz zmienić.

2	Po zaznaczeniu obiektu kliknij polecenie Obiekt w menu Format, a następnie wybierz kartę Czcionka.

Po zaznaczeniu pola tekstowego kliknij polecenie Pole tekstowe w menu Format, a następnie kliknij kartę Czcionka.

3	Wybierz odpowiednie opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania [image], a następnie kliknij tę opcję.


Przenoszenie pola tekstowego

•	Kliknij pole tekstowe, a następnie przeciągnij jego krawędź.

Upewnij się, że przeciągasz krawędź pola, a nie jeden z uchwytów zmiany rozmiaru. Przy przeciąganiu uchwytu zmienia się kształt pola tekstowego, podczas gdy jego położenie w arkuszu pozostaje nie zmienione.


Ustalanie marginesów i wyrównania tekstu dołączanego do autokształtu lub pola tekstowego
Ustalanie marginesów i wyrównania tekstu dołączonego do autokształtu lub pola tekstowego

Jeżeli tekst jest dołączony do autokształtu tak, jak np. w ozdobnych tekstach lub elementach schematów blokowych, to można zmienić jego wyrównanie, rozmiar obiektu zawierającego tekst lub zmienić marginesy pomiędzy tekstem i krawędzią obiektu. Aby dodać tekst do autokształu, kliknij ten kształt, a następnie wpisz tekst.

Co chcesz zrobić?

Wyrównać tekst w autoksztacie lub polu tekstowym

Automatyczne dopasować autokształt lub pole tekstowe do tekstu

Zmienić marginesy wokół tekstu w autokształcie lub w polu tekstowym


Automatyczne dopasowywanie autokształtu lub pola tekstowego do tekstu

1	Kliknij krawędź autokształtu  lub pole tekstowe.

2	Po zaznaczeniu autokształu kliknij polecenie Autokształt w menu Format, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

Po zaznaczeniu pola tekstowego kliknij polecenie Pole tekstowe w menu Format, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

3	Zaznacz pole wyboru Rozmiar automatyczny.

Uwaga   Jeżeli wielkość autokształu lub pola tekstowego zostanie potem zmieniona, to należy ponownie dopasować autokształt lub tekst zaznaczając pole wyboru Rozmiar automatyczny.


Wyrównywanie tekstu w autokształcie lub polu tekstowym
Wyrównywanie tekstu w autokształcie lub w polu tekstowym

1	Kliknij krawędź obramowania autokształtu lub pola tekstowego, którego rozmiar chcesz zmienić.

2	Po zaznaczeniu autokształtu kliknij polecenie Autokształt w menu Format, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

Po zaznaczeniu pola tekstowego kliknij polecenie Pole tekstowe w menu Format, a następnie kliknij kartę Wyrównanie.

3	Wybierz odpowiednie opcje.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania [image], a następnie kliknij tę opcję.


Zmiana marginesów wokół tekstu w autokształcie lub w polu tekstowym

1	Kliknij krawędź obramowania autokształtu lub pola tekstowego, którego marginesy chcesz zmienić.

2	Po zaznaczeniu autokształtu kliknij polecenie Autokształt w menu Format, a następnie kliknij kartę Marginesy.

Po zaznaczeniu pola tekstowego kliknij polecenie Pole tekstowe w menu Format, a następnie kliknij kartę Marginesy.

3	W grupie Wewnętrzny margines dobierz odpowiednie odległości pomiędzy tekstem a obiektem.


Dodawanie tekstu za pomocą przycisku Pole tekstowe

1	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij przycisk Pole tekstowe [image].

2	Przeciągnij pole tekstowe tak, aby nadać mu odpowiednie rozmiary, a następnie wpisz tekst.

Wskazówka   Aby zmienić kształt pola tekstowego na dowolny autokształt, zaznacz pole tekstowe, kliknij przycisk Rysuj na pasku narzędzi Rysowanie, wskaż przycisk Zmień autokształt, wskaż wybraną kategorię, a następnie kliknij odpowiedni kształt.


Dodawanie i edycja specjalnych efektów tekstowych

Za pomocą narzędzia WordArt znajdującego się na pasku narzędzi Rysowanie można tworzyć specjalne efekty tekstowe. Tekst można cieniować, pochylać, obracać i rozciągać, a również dopasowywać do zdefiniowanych wcześniej kształtów. Specjalny efekt tekstowy jest obiektem rysowania, a więc można do niego stosować narzędzia z paska narzędzi Rysowanie — można np. wypełnić tekst rysunkiem.

Narzędzie WordArt zastępuje program WordArt, aczkolwiek z tego programu można nadal korzystać, o ile na komputerze znajduje się wcześniejsza wersja programu firmy Microsoft takiego, jak np. programy pakietu Office, program Works lub Publisher 95, który zawiera ten program.

Uwaga   Nie można sprawdzać poprawności tekstu z efektami specjalnymi za pomocą narzędzi sprawdzania pisowni pakietu Microsoft Office.

Co chcesz zrobić?

Dodać specjalny efekt tekstowy

Zmienić tekst w specjalnym efekcie tekstowym


Dodawanie specjalnego efektu tekstowego

1	Na pasku narzędzi Rysowanie kliknij ikonę WordArt  [image].

2	Kliknij dwukrotnie wybrany efekt specjalny.

3	W oknie dialogowym Edytuj tekst WordArt, wpisz tekst, wybierz odpowiednie opcje i kliknij przycisk OK.

Aby uzyskać Pomoc na temat wybranej opcji, kliknij znak zapytania  [image], a następnie kliknij wybraną opcję.

4	Aby dodać lub zmienić efekty specjalne w tekście, użyj narzędzi na paskach narzędzi WordArt oraz Rysowanie.


Zmiana tekstu w specjalnym efekcie tekstowym
Zmienianie tekstu w specjalnym efekcie tekstowym

1	Kliknij specjalny efekt tekstowy, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi WordArt kliknij przycisk Edytuj tekst.

3	Wprowadź odpowiednie zmiany i kliknij przycisk OK.


Brak programu WordArt

We wcześniejszych wersjach pakietu Office, można było tworzyć specjalne efekty tekstowe za pomocą programu WordArt, który był dostarczany razem z pakietem Office. W pakiecie Office 97, specjalne efekty tekstowe tworzy się za pomocą nowego narzędzia WordArt [image] znajdującego się na pasku narzędzi Rysowanie, który zawiera również dodatkowe elementy takie, jak efekty 3-W i wypełnienia z teksturą.

Zainstalowany wcześniej na komputerze program WordArt nie jest usuwany podczas instalacji pakietu Office 97, ale stosowanie wbudowanego narzędzia WordArt będzie prawdopodobnie wygodniejsze. Efekty tekstowe tworzone w programie WordArt nie podlegają automatycznej konwersji do obiektów rysowania wprowadzonych w wersji 97.


Paski narzędzi

Paski narzędzi umożliwiają samodzielne budowanie mechanizmu szybkiego dostępu do wybranych poleceń. Na istniejących paskach narzędzi można umieszczać i usuwać menu oraz przyciski. Można również tworzyć własne paski narzędzi, a także ukrywać, wyświetlać i przesuwać utworzone paski. W poprzednich wersjach programu Microsoft Excel, na paskach narzędzi można było umieszczać wyłącznie przyciski. Obecnie paski narzędzi mogą zawierać przyciski, menu oraz obydwa elementy jednocześnie.

Pasek menu jest szczególnym typem paska narzędzi, który zawiera menu Plik, Edycja oraz Widok. Domyślny pasek menu zawiera menu i polecenia dotyczące pracy z arkuszami kalkulacyjnymi. Podczas pracy z arkuszem wykresu lub osadzonym wykresem, jest wyświetlany pasek menu wykresu. Paski menu można dostosowywać do własnych potrzeb tak samo, jak wbudowane paski narzędzi, na przykład, można dodawać i usuwać przyciski oraz menu.

Obok niektórych poleceń menu umieszczono obrazki, które ułatwiają skojarzenie polecenia z odpowiednim przyciskiem na pasku narzędzi. Aby ułatwić dostęp do wybranego polecenia, należy utworzyć dla niego odpowiedni przycisk na pasku narzędzi, za pomocą okna dialogowego Dostosuj (menu Narzędzia).

W chwili opuszczania programu Microsoft Excel w specjalnym pliku w folderze systemu Windows są zapisywane informacje na temat zmian wprowadzonych w pasku menu i w paskach narzędzi, a także utworzone paski narzędzi oraz informacja na temat tego, które paski narzędzi są wyświetlane. Ten plik ustawień jest zapisywany pod nazwą nazwa_użytkownika8.xlb, gdzie nazwa_użytkownika jest aktualną nazwą użytkownika w systemie Windows lub w sieci. Jeżeli komputer nie jest podłączony do sieci lub nie zdefiniowano nazwy użytkownika, to plik z ustawieniami dotyczącymi pasków narzędzi jest zapisywany pod nazwą excel8.xlb. Zapisana w tym pliku konfiguracja pasków narzędzi jest odczytywana przy każdym uruchomieniu programu Microsoft Excel. Jeżeli jakiś zbiór pasków narzędzi jest częściej stosowany, to można go zapisać w oddzielnym pliku ustawień, aby uniknąć ustawiania go za każdym razem od nowa.

Utworzone paski narzędzi są dostępne we wszystkich skoroszytach w systemie. Jeżeli jeden z pasków jest stale potrzebny w pewnym skoroszycie, to można go dołączyć do tego skoroszytu.


Wyświetlanie i ukrywanie paska narzędzi

•	Kliknij prawym klawiszem myszy dowolny pasek narzędzi, a następnie w wyświetlonym menu podręcznym kliknij nazwę paska narzędzi, który chcesz wyświetlić lub ukryć.

Wskazówki

•	Jeżeli pasek narzędzi nie jest wymieniony w menu podręcznym, to kliknij polecenie Dostosuj w menu Narzędzia, a następnie kliknij kartę Paski narzędzi i zaznacz pole wyboru dla wybranego paska.

•	Aby szybko ukryć swobodny pasek narzędzi, kliknij przycisk Zamknij  [image] na tym pasku narzędzi.


Zapisywanie konfiguracji jednego lub kilku pasków narzędzi

Jeżeli często używasz pewnego zbioru dostosowanych i odpowiednio rozmieszczonych pasków narzędzi, to możesz zapisać ich konfigurację, co pozwala uniknąć dostosowywania i rozmieszczania pasków po każdym uruchomieniu programu.

1	Dostosuj pasek menu oraz wbudowane paski narzędzi i utwórz nowe paski odpowiednio do własnych potrzeb. Wyświetl potrzebne paski narzędzi i rozmieść je w odpowiedni sposób.

2	Zakończ pracę z programem Microsoft Excel.

3	W folderze Windows wyszukaj plik o nazwie Nazwa_użytkownika8.xlb, gdzie nazwa_użytkownika jest aktualną nazwą użytkownika systemu Windows lub bieżącą nazwą użytkownika sieci.

Jeżeli komputer nie jest podłączony do sieci i nie ma ustawionej nazwy użytkownika systemu Windows, to plik ustawień pasków narzędzi będzie miał nazwę Excel8.xlb.

4	Zmień nazwę pliku nie zmieniając rozszerzenia .xlb.

Aby ponownie użyć zapisanej konfiguracji, kliknij polecenie Otwórz z menu Plik i otwórz zapisany wcześniej plik ustawień pasków narzędzi. Przy następnym zakończeniu programu Microsoft Excel zostanie utworzony nowy plik domyślnych ustawień pasków narzędzi o nazwie Nazwa_użytkownika8.xlb.

Uwaga   Jeżeli nie możesz odnaleźć domyślnego pliku ustawień pasków narzędzi, to prawdopodobnie zostało zdefiniowane inne położenie tego pliku w ustawieniach systemu. W takiej sytuacji, należy porozumieć się z administratorem systemu.


Przenoszenie paska narzędzi

1	Kliknij uchwyt przenoszenia  [image]  na lewym brzegu zadokowanego paska narzędzi, lub kliknij pasek tytułu ruchomego paska narzędzi.

2	Przeciągnij pasek narzędzi do nowego położenia. Po przeciągnięciu do brzegu okna programu pasek narzędzi zostanie zadokowany.


Zmiana rozmiarów paska narzędzi

•	Aby zmienić rozmiary ruchomego paska narzędzi, wskaż dowolny brzeg paska (wskaźnik myszy powinien przybrać kształt dwukierunkowej strzałki), a następnie przeciągnij brzeg paska narzędzi do wybranego położenia.

Uwaga   Nie można zmienić rozmiarów zadokowanego paska narzędzi.


Tworzenie paska narzędzi

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Paski narzędzi.

Pokaż

2	Kliknij przycisk Nowy.

3	W polu Nazwa paska narzędzi, wpisz nazwę paska narzędzi, a następnie kliknij przycisk OK.

4	Aby dodać nowy przycisk do paska narzędzi, kliknij kartę Polecenia. W polu Kategorie kliknij kategorię, do której należy polecenie powiązane z paskiem narzędzi. Przeciągnij wybrane polecenie z pola Polecenia do wyświetlanego paska narzędzi.

Aby dodać do paska narzędzi własne menu, kliknij kartę Polecenia. W polu Kategorie kliknij pozycję Menu wbudowane. Przeciągnij wybrane menu z pola Polecenia do wyświetlanego paska narzędzi.

Aby dodać do paska narzędzi własne menu, kliknij  [image].

5	Po dodaniu wszystkich przycisków i menu kliknij przycisk Zamknij.


Zmiana nazwy niestandardowego paska narzędzi

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj a następnie kliknij kartę Paski narzędzi.

Pokaż

2	W polu Paski narzędzi kliknij pasek narzędzi, którego nazwę chcesz zmienić.

3	Kliknij przycisk Zmień nazwę.

4	W polu Nazwa paska narzędzi, wpisz nową nazwę paska.

Uwaga   Nie można zmienić nazwy wbudowanego paska narzędzi.


Usuwanie niestandardowego paska narzędzi

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Paski narzędzi.

Pokaż

2	Kliknij pasek narzędzi użytkownika, który chcesz usunąć.

3	Kliknij przycisk Usuń.

Uwaga   Nie można usunąć wbudowanego paska narzędzi. Po zaznaczeniu wbudowanego paska narzędzi w oknie dialogowym pojawia się przycisk Zresetuj, który przywraca domyślne przyciski, menu i podmenu dla wybranego paska narzędzi.


Dołączanie niestandardowego paska narzędzi do skoroszytu

Aby zapewnić dostępność własnego paska narzędzi w wybranym skoroszycie, można go dołączyć do tego skoroszytu. Po dołączeniu paska narzędzi do skoroszytu należy skoroszyt zapisać.

1	Utwórz własny pasek narzędzi, który ma być dołączony do skoroszytu.

Jak?

2	Otwórz skoroszyt, do którego chcesz dołączyć pasek narzędzi.

3	W menu Narzędzia kliknij przycisk Dostosuj, a następnie kliknij kartę Paski narzędzi.

Pokaż

4	Kliknij przycisk Dołącz.

5	Kliknij pasek niestandardowy narzędzi, a następnie kliknij przycisk Kopiuj.


Przywracanie początkowych przycisków i menu na wbudowanym pasku narzędzi

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Paski narzędzi.

Pokaż

2	Kliknij pasek narzędzi, którego początkowe ustawienia chcesz przywrócić.

3	Kliknij przycisk Zresetuj.

Uwaga   Nie można zresetować niestandardowego paska narzędzi.


Grupowanie związanych ze sobą przycisków i menu na pasku narzędzi

Na pasku narzędzi można grupować związane ze sobą przyciski i menu oddzielając grupę odstępem od pozostałych elementów. Na przykład na standardowym pasku narzędzi, są zgrupowane przyciski Nowy, Otwórz, i Zapisz (odstęp znajduje się za przyciskiem Zapisz).

1	Wyświetl pasek narzędzi, na którym chcesz zgrupować przyciski i menu.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Aby rozdzielić dwa przyciski na poziomym pasku narzędzi, przeciągnij prawy przycisk w prawo. Na pionowym, zadokowanym pasku narzędzi,, przeciągnij dolny przycisk w dół.

Aby usunąć odstęp między przyciskami, przysuń jeden przycisk do drugiego.

Uwaga   Jeżeli przycisk zostanie przeciągnięty zbyt daleko, to nie zostanie dodany odstęp, lecz przycisk zostanie przesunięty.

Wskazówka   Aby szybko dodać lub usunąć odstęp pomiędzy przyciskami bez otwierania okna dialogowego Dostosuj, należy nacisnąć i przytrzymać klawisz ALT podczas przeciągania przycisku.


Zmiana szerokości rozwijanej listy na pasku narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi, który chcesz zmodyfikować.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Kliknij pole listy rozwijanej na pasku narzędzi.

4	Wskaż lewy lub prawy brzeg rozwijanej listy. Gdy wskaźnik myszy przybierze kształt dwukierunkowej strzałki, przeciągnij brzeg listy, dobierając odpowiednio jej szerokość.


Edycja obrazu lub tekstu przypisanego do przycisku paska narzędzi lub do polecenia menu

Większość obrazków na przyciskach paska narzędzi i obok poleceń menu można zmieniać. Nie można edytować obrazków na przyciskach, które służą do wyświetlania list lub menu. Obrazki można kopiować z jednego przycisku lub polecenia menu do drugiego, a także je tworzyć i modyfikować za pomocą programów graficznych. Na przyciskach paska narzędzi można również umieszczać tekst, a także umieszczać ikony obok poleceń menu.

Aby uzyskać informacje, kliknij wybrany temat

Kopiowanie obrazu z przycisku na pasku narzędzi lub z polecenia menu do innego przycisku lub polecenia

Kopiowanie obrazu z programu graficznego do przycisku na pasku narzędzi lub polecenia menu

Edycja obrazu na przycisku paska narzędzi lub obok polecenia menu

Umieszczanie ikony i tekstu lub samego tekstu w poleceniu menu

Umieszczanie tekstu lub ikony na przycisku paska narzędzi


Kopiowanie obrazu z przycisku na pasku narzędzi lub z polecenia menu do innego przycisku lub polecenia

Obraz z przycisku paska narzędzi lub z polecenia menu można skopiować do innego przycisku lub polecenia, o ile znajdują się one na pasku narzędzi (na tym samym lub innym).

1	Wyświetl pasek narzędzi z obrazkiem, który chcesz skopiować i pasek narzędzi z obrazkiem, który chcesz zmienić.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

4	Aby skopiować obraz na przycisku paska narzędzi, kliknij prawym klawiszem myszy na przycisku, który zawiera wybrany obraz, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Kopiuj obraz przycisku.

Aby skopiować obraz przypisany do polecenia menu, kliknij menu, które zawiera ten obraz. Kliknij prawym klawiszem myszy polecenie z wybranym obrazkiem, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Kopiuj obraz przycisku.

5	Aby wkleić skopiowany obraz na przycisku paska narzędzi, kliknij prawym klawiszem myszy przycisk paska narzędzi, na którym chcesz wkleić obraz, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Wklej obraz przycisku.

Aby wkleić skopiowany obraz obok polecenia menu, kliknij menu zawierające polecenie, obok którego chcesz umieścić obraz. Kliknij prawym klawiszem myszy polecenie menu, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Wklej obraz przycisku.


Kopiowanie obrazu z programu graficznego do przycisku na pasku narzędzi lub polecenia menu

Aby uzyskać czytelny obraz, należy kopiować rysunek o takich samych rozmiarach jak domyślny rozmiar obrazu na przycisku, czyli 16 na 16 pikseli. Większe obrazki mogą być zniekształcone, ponieważ są dopasowywane do rozmiarów przycisku.

1	W programie graficznym, skopiuj do Schowka rysunek, który ma się pojawić na przycisku paska narzędzi lub obok polecenia menu.

Jeżeli możesz wybrać format kopiowanego rysunku, to wybierz format mapy bitowej lub rysunku.

2	Przełącz się do programu Microsoft Excel.

3	Wyświetl pasek narzędzi zawierający obraz przycisku lub polecenie menu, które chcesz zmienić.

4	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

5	Aby wkleić skopiowany obraz na przycisku paska narzędzi, kliknij prawym klawiszem myszy przycisk paska narzędzi, na którym chcesz wkleić obraz, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Wklej obraz przycisku.

Aby wkleić skopiowany obraz obok polecenia menu, kliknij menu zawierające polecenie, obok którego chcesz umieścić obraz. Kliknij prawym klawiszem myszy polecenie menu, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Wklej obraz przycisku.


Edycja obrazu na przycisku paska narzędzi lub obok polecenia menu

1	Wyświetl pasek narzędzi z przyciskiem lub poleceniem zawierającym obraz, który ma być zmieniony.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Aby zmodyfikować obraz na przycisku paska narzędzi, kliknij prawym klawiszem przycisk zawierający obraz, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Edytuj obraz przycisku.

Aby zmienić obraz obok polecenia menu, kliknij menu zawierające ten obraz. Kliknij prawym klawiszem myszy polecenie menu, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Edytuj obraz przycisku.

4	Wybierz odpowiednie opcje edycji.

Aby uzyskać pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania [image],  a następnie kliknij tę opcję.


Dodawanie nowego przycisku paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi, na którym chcesz umieścić nowy przycisk.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Polecenia.

Pokaż

3	W polu Kategorie kliknij kategorię polecenia, które ma być przypisane do przycisku.

4	Przeciągnij polecenie z pola Polecenia na wyświetlany pasek narzędzi.


Usuwanie przycisku paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi, który chcesz zmienić.

2	Naciśnij i przytrzymaj klawisz ALT, a następnie przeciągnij wybrany przycisk poza pasek narzędzi.

Uwaga   Przycisk usunięty z wbudowanego paska narzędzi jest nadal dostępny w oknie dialogowym Dostosuj, natomiast przycisk usunięty z niestandardowego paska narzędzi jest trwale kasowany. Aby usunąć przycisk z niestandardowego paska narzędzi, zachowując jednocześnie możliwość jego szybkiego odtworzenia, należy utworzyć specjalny pasek narzędzi do przechowywania nieużywanych przycisków, przenieść na pasek przycisk, a następnie ukryć pasek.


Przenoszenie i kopiowanie przycisków paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający przycisk, który chcesz skopiować lub przenieść oraz pasek narzędzi, na którym chcesz go umieścić.

2	Aby przenieść przycisk paska narzędzi, przytrzymaj klawisz ALT i przeciągnij przycisk do nowego położenia na tym samym lub innym pasku narzędzi.

Aby skopiować przycisk na pasku narzędzi, przytrzymaj klawisze CTRL+ALT i przeciągnij przycisk do nowego położenia.


Przywracanie początkowych ustawień dotyczących przycisku na wbudowanym pasku narzędzi lub polecenia menu

1	Wyświetl pasek narzędzi z przyciskiem lub poleceniem menu, któremu chcesz przywrócić początkowe ustawienia.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Aby przywrócić przycisk paska narzędzi, kliknij prawym klawiszem myszy na przycisku, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Resetuj.

Aby przywrócić polecenie menu, kliknij menu, które zawiera to polecenie. Kliknij polecenie prawym klawiszem myszy, a następnie w menu podręcznym kliknij polecenie Resetuj.

Uwagi

•	Polecenie Resetuj przywraca pierwotne obrazki, nazwy i polecenia na wbudowanych paskach narzędzi. Jeżeli do przycisku lub polecenia menu było przypisane makro, to przy resetowaniu przycisku przypisanie jest usuwane, lecz samo makro nie jest kasowane.

•	Polecenie Resetuj jest niedostępne dla przycisków wyświetlających listy.


Umieszczanie tekstu lub ikony na przycisku paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający przycisk, który chcesz zmodyfikować.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Kliknij prawym klawiszem myszy przycisk na pasku narzędzi, który chcesz zmienić, a następnie w menu podręcznym kliknij odpowiednią opcję.

Uwaga   Nie można zmienić tekstu lub formatu ikony na przycisku, który służy do wyświetlania listy lub menu.


Umieszczanie ikony i tekstu lub samego tekstu w poleceniu menu

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, które chcesz zmodyfikować.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Kliknij menu zawierające polecenie, które chcesz zmienić.

4	Kliknij prawym klawiszem myszy polecenie menu, które chcesz zmienić, a następnie kliknij w podręcznym menu wybrane polecenie.

Uwagi

•	Niektóre polecenia nie mają przypisanych ikon i mogą być wyświetlane wyłącznie jako teksty.

•	Polecenie menu nie może być wyświetlane wyłącznie w postaci ikony. Jeżeli jednak dla polecenia menu klikniesz format Tylko ikona, a następnie przeniesiesz lub skopiujesz polecenie menu na pasek narzędzi, to zostanie ono wyświetlone w postaci ikony na pasku narzędzi.


Zmiana nazwy polecenia menu lub przycisku paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający przycisk lub menu, które chcesz zmodyfikować.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Aby zmienić nazwę polecenia menu, kliknij menu zawierające polecenie, które chcesz zmienić. Kliknij prawym klawiszem myszy polecenie menu, kliknij pole Nazwa w menu podręcznym, wpisz nową nazwę i naciśnij klawisz ENTER.

Jeżeli polecenia menu mają być również dostępne przez naciśnięcie kombinacji klawisza ALT i litery, to przed literą, która ma służyć do wybierania polecenia należy umieścić znak &. Należy wybierać litery, które nie zostały wcześniej użyte w innym poleceniu w tym samym menu. Litera poprzedzona handlowym znakiem & jest podkreślana w wyświetlanym menu.

Aby zmienić nazwę przycisku paska narzędzi, wpisz nową nazwę przycisku w polu Nazwa na pasku narzędzi i naciśnij klawisz ENTER.

Uwaga   Jeżeli na przycisku nie jest wyświetlany tekst, to zmiana nazwy będzie widoczna wyłącznie w etykietce przycisku. Aby uzyskać informacje na temat wyświetlania tekstów i ikon na przyciskach paska narzędzi, kliknij [image].


Przenoszenie menu

Menu można kopiować z paska narzędzi na inny pasek narzędzi. Można także przenosić podmenu, jeżeli ma odpowiedni uchwyt [image], do dowolnego miejsca na ekranie, tworząc swobodny pasek narzędzi. Jeśli podmenu nie ma uchwytu, nie można go przenosić.

Aby uzyskać dalsze informacje, kliknij odpowiedni temat

Przenoszenie lub kopiowanie menu na pasek narzędzi

Przenoszenie podmenu do dowolnego położenia na ekranie


Przenoszenie lub kopiowanie menu na pasek narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, które chcesz przenieść lub skopiować oraz pasek menu, w którym chcesz je umieścić.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Aby przenieść menu, kliknij to menu na pasku narzędzi, a następnie przeciągnij je do nowego położenia na tym samym lub innym pasku narzędzi.

Aby skopiować menu, przytrzymaj klawisz CTRL i przeciągnij menu do nowego położenia na pasku narzędzi.


Przenoszenie podmenu do dowolnego położenia na ekranie

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, w którym jest dostępne podmenu, które ma być przeniesione.

2	Wyświetl podmenu, które chcesz przenieść.

3	Kliknij uchwyt  [image]  na górnym brzegu podmenu, a następnie przeciągnij podmenu do dowolnego położenia na ekranie.

Oderwane podmenu staje się swobodnym paskiem narzędzi.


Dodawanie wbudowanego menu do paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi, do którego chcesz dodać wbudowane menu.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Polecenia.

Pokaż

3	W polu Kategorie kliknij pozycję Menu wbudowane.

4	Przeciągnij wybrane menu z pola Polecenia na wyświetlany pasek narzędzi.


Usuwanie menu z paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi, z którego chcesz usunąć menu.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Przeciągnij menu, które chcesz usunąć poza pasek narzędzi.

Wskazówka   Menu usunięte z wbudowanego paska narzędzi jest nadal dostępne w oknie dialogowym Dostosuj, natomiast menu usunięte z niestandardowego paska narzędzi jest trwale kasowane. Aby usunąć menu z paska niestandardowego narzędzi, zachowując jednocześnie możliwość jego szybkiego odtworzenia, należy utworzyć specjalny pasek narzędzi do przechowywania nieużywanych menu, przenieść menu na ten pasek, a następnie ukryć go.


Dodawanie niestandardowego menu do paska narzędzi

1	Wyświetl pasek narzędzi, do którego chcesz dodać niestandardowe menu.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Polecenia.

Pokaż

3	W polu Kategorie kliknij pozycję Nowe menu.

4	Przeciągnij Nowe menu z pola Polecenia na wyświetlany pasek narzędzi.

5	Kliknij prawym klawiszem myszy nowe menu, a następnie wpisz jego nazwę w polu Nazwa w menu podręcznym. Naciśnij klawisz ENTER.

6	Aby dodać polecenie do niestandardowego menu, kliknij menu (zostanie wówczas wyświetlone puste pole). W polu Kategorie kliknij kategorię, do której należy polecenie, a następnie przeciągnij polecenie z pola Polecenia do pustego pola w niestandardowym menu.


Przywracanie początkowych ustawień dla wbudowanego menu

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, któremu chcesz przywrócić początkowe ustawienia.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Kliknij prawym przyciskiem myszy menu, które chcesz przywrócić na pasku narzędzi, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Resetuj.

Uwaga   Polecenie Resetuj przywraca pierwotne obrazki, polecenia i podmenu we wbudowanym menu.


Zmiana nazwy menu

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, którego nazwę chcesz zmienić.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Kliknij prawym klawiszem myszy wybrane menu, a następnie wpisz nową nazwę w polu Nazwa w podręcznym menu.


Dodawanie polecenia do menu

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, do którego chcesz dodać nowe polecenie.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kartę Polecenia.

Pokaż ?

3	W polu Kategorie kliknij kategorię, do której należy wybrane polecenie.

4	Przeciągnij polecenie z pola Polecenia na menu znajdujące się na pasku narzędzi. Gdy zostanie wyświetlona lista poleceń menu, wskaż położenie, w którym chcesz umieścić polecenie i zwolnij przycisk myszy.


Usuwanie polecenia z menu

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, w którym znajduje się polecenie, które chcesz usunąć.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Kliknij menu na pasku narzędzi, które zawiera polecenie do usunięcia.

4	Przeciągnij polecenie, które chcesz usunąć poza menu.


Przenoszenie i kopiowanie polecenia menu

1	Wyświetl pasek narzędzi zawierający menu, w którym znajduje się polecenie, które chcesz przenieść lub skopiować i pasek narzędzi zawierający menu, do którego chcesz dodać to polecenie.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj.

Okno dialogowe Dostosuj musi pozostać otwarte (w razie potrzeby można je jednak odsunąć na bok).

3	Kliknij menu na pasku narzędzi, zawierające polecenie, które chcesz skopiować lub przenieść.

4	Aby przenieść polecenie, przeciągnij je do wybranego menu. Gdy zostanie wyświetlona lista poleceń menu, wskaż położenie, w którym chcesz umieścić polecenie i zwolnij przycisk myszy.

Aby skopiować polecenie, naciśnij i przytrzymaj klawisz CTRL, a następnie przeciągnij polecenie do wybranego menu. Gdy zostanie wyświetlona lista poleceń menu, wskaż położenie, w którym chcesz umieścić polecenie i zwolnij przycisk myszy.


Wyłączanie dźwięków paska narzędzi

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Ogólne.

Pokaż

2	Usuń zaznaczenie z pola wyboru Zapewniaj informacje dźwiękowe.

Uwaga   Zaznaczenie lub usunięcie zaznaczenia z pola wyboru Zapewniaj informacje dźwiękowe wpływa na działanie wszystkich programów Microsoft Office.


Zmiana dźwięków paska narzędzi

1	Kliknij przycisk Start systemu Windows, wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij polecenie Panel sterowania.

2	Kliknij dwukrotnie ikonę Dźwięki  [image].

3	W polu Zdarzenia kliknij zdarzenie, któremu chcesz przypisać nowy dźwięk.

4	W polu Nazwa, wpisz nazwę wybranego dźwięku.


Wyświetlanie i ukrywanie etykietek ekranowych

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Opcje.

Pokaż

2	Zaznacz lub wyczyść pole wyboru Pokazuj etykietki narzędzi.

Uwaga   Zaznaczenie pola wyboru Pokazuj etykietki narzędzi dotyczy wszystkich programów pakietu Microsoft Office.


Zmiana rozmiaru przycisków na pasku narzędzi

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Dostosuj, a następnie kliknij kartę Opcje.

Pokaż

2	Zaznacz lub wyczyść pole wyboru Duże ikony.

Uwaga   Zaznaczenie pola wyboru Duże ikony dotyczy wszystkich programów pakietu Microsoft Office.


Jak zmieniać paski narzędzi i menu, jeżeli polecenie Dostosuj zostało usunięte?

•	Jeżeli usunięto menu Widok lub Narzędzia albo z menu Widok usunięto polecenie Paski narzędzi, to aby dostosować pasek narzędzi, kliknij prawym klawiszem myszy pasek narzędzi lub pasek menu, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Dostosuj.

•	Aby przywrócić polecenie Paski narzędzi w menu Widok, kliknij prawym klawiszem myszy dowolny pasek narzędzi lub pasek menu, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Dostosuj. Kliknij prawym klawiszem myszy menu Widok, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Resetuj.

•	Aby przywrócić menu Narzędzia lub menu Widok na pasku menu, kliknij prawym klawiszem myszy dowolny pasek narzędzi lub pasek menu, a następnie kliknij w menu podręcznym polecenie Dostosuj. W wyświetlonym oknie dialogowym kliknij kartę Polecenia. W polu Kategorie kliknij pozycję Wbudowane menu. Przeciągnij pozycje Narzędzia oraz Widok z pola Polecenia na pasek menu.


Udostępnianie skoroszytu

W programie Microsoft Excel, tak jak w innych programach pakietu Microsoft Office, można łatwo udostępniać pliki innym użytkownikom i wspólnie pracować nad tym samym dokumentem. Programy pakietu Office zawierają kilka metod przeglądania plików innych użytkowników.

•	Można przygotować kopie skoroszytu i rozesłać je do innych użytkowników, którzy je przejrzą i umieszczą w nich swoje komentarze.

Rozsyłając skoroszyt do przeglądu można posłużyć się pocztą elektroniczną lub umieścić go w publicznym folderze programu Microsoft Exchange. Aby wyraźnie rozdzielić komentarze od poszczególnych osób, należy przesłać oddzielną kopię skoroszytu do każdego użytkownika. Aby uzyskać zebrane komentarze od wszystkich użytkowników, przy czym każdy z nich będzie mógł obejrzeć komentarze i poprawki wprowadzone przez poprzednie osoby sprawdzające dokument, prześlij dokument do publicznego folderu.

Po otrzymaniu kopii skoroszytu z poprawkami, można go przejrzeć i wprowadzić zmiany w każdej kopii lub scalić wszystkie poprawki w jednej kopii skoroszytu.

•	Aby umożliwić jednoczesną pracę wielu osób nad tym samym skoroszytem, należy zapisać skoroszyt jako skoroszyt udostępniany. Udostępniany skoroszyt można umieścić w dostępnym dla innych użytkowników folderze w sieci lub na własnym komputerze.

Uwaga   Nie można zapisywać udostępnianych skoroszytów w publicznych folderach programu Microsoft Exchange.

Aby uzyskać więcej informacji, kliknij odpowiedni temat

Przygotowanie kopii skoroszytu do przeglądania i scalania

Rozprowadzanie skoroszytów wśród innych użytkowników

Przeglądanie i akceptacja zmian

Scalanie zmian pochodzących z wielu kopii tego samego skoroszytu

Konfigurowanie udostępnianego skoroszytu


Rozwiązywanie problemów związanych z udostępnionymi skoroszytami

Aby uzyskać informacje, kliknij odpowiedni temat

Przy próbie zapisu udostępnionego skoroszytu pojawia się komunikat, że nie ma połączenia.

Łącza w udostępnionym skoroszycie nie działają.

Udostępniony skoroszyt powinien być chroniony, ale polecenie Chroń skoroszyt jest niedostępne.

Udostępnianie powinno być chronione hasłem, ale nie można nic wpisać w polu Hasło.

Udostępniony skoroszyt może być otwarty wyłącznie tylko do odczytu.

Inny użytkownik zastąpił lub zmienił dane, które nie powinny być zmieniane.

Potrzebne polecenie jest niedostępne.


Przy próbie zapisu udostępnionego skoroszytu pojawia się komunikat, że nie ma połączenia.

Inny użytkownik mógł wyłączyć udostępnianie skoroszytu lub rozłączył twoje połączenie. (Aby rozłączyć połączenie, należy kliknąć polecenie Udostępnij skoroszyt w menu Narzędzia, wybrać kartę Edycja, kliknąć nazwę użytkownika, który ma być rozłączony, a następnie kliknąć przycisk Usuń użytkownika). Jeżeli skoroszyt został wyłączony z udostępniania w czasie edycji, to pojawi się komunikat o przerwanym połączeniu nawet wówczas, gdy skoroszyt został ponownie udostępniony. Aby odzyskać połączenie z udostępnionym skoroszytem, należy go ponownie otworzyć. W takim przypadku jednak wszystkie zmiany wprowadzone w trakcie bieżącej sesji zostaną utracone.

Aby nie tracić zmian wprowadzonych w skoroszycie kliknij przycisk OK w odpowiedzi na wyświetlany komunikat o przerwanym połączeniu, a następnie zapisz skoroszyt pod inną nazwą za pomocą polecenia Zapisz jako. Zamknij zapisany skoroszyt, a następnie otwórz ponownie udostępniony skoroszyt, o ile jest on nadal dostępny. Jeżeli w udostępnionym skoroszycie była rejestrowana historia zmian to, za pomocą polecenia Scal skoroszyty (menu Narzędzia), można uzgodnić zmiany wprowadzone w zapisanej wersji pliku i zmiany wprowadzone w udostępnionym skoroszycie.


Łącza w udostępnionym skoroszycie nie działają.

Jeżeli w czasie edycji skoroszytu, inny użytkownik utworzył i zapisał nowe połączenie w udostępnionym skoroszycie, to podczas zapisywania lub aktualizacji pliku, zamiast połączonych danych, pojawi się błąd #ADR. Aby usunąć błąd #ADR i wyświetlić połączone dane, należy kliknąć polecenie Łącza w menu Edycja, kliknąć połączenie zawierające błąd, a następnie kliknąć przycisk Aktualizuj.

Jeżeli udostępniony skoroszyt został skopiowany lub przeniesiony w inne położenie lub źródłowy skoroszyt dla łącz nie został zapisany w sieci, to może się pojawić komunikat, że łącza nie mogą być zaktualizowane. Aby naprawić łącza, należy wykonać następujące czynności:

•	Umieścić źródłowy skoroszyt dla łączy w folderze sieciowym i podać poprawne położenie tego dokumentu w łączach w udostępnionym dokumencie. Aby sprawdzić parametry łączy, należy kliknąć polecenie Łącza (menu Edycja).

•	Jeżeli udostępniony skoroszyt został skopiowany, to należy otworzyć oryginalną wersję udostępnionego skoroszytu na lokalnym komputerze, a następnie użyć polecenia Zapisz jako (menu Plik) do zapisania udostępnionego skoroszytu w nowym położeniu. To polecenie odpowiednio aktualizuje łącza dokumentu.

•	Jeżeli dokument został przeniesiony z początkowego położenia lub oryginalna wersja jest niedostępna lub nieaktualna, to należy otworzyć udostępniony skoroszyt i za pomocą polecenia Łącza (menu Edycja) podać poprawną ścieżkę dla każdego połączenia.


Udostępniony skoroszyt powinien być chroniony, ale polecenie Chroń skoroszyt jest niedostępne.

Nie można wprowadzić ochrony udostępnionego skoroszytu. Jeżeli zachodzi potrzeba ochrony skoroszytu, to trzeba tymczasowo wyłączyć udostępnianie. Potem można wprowadzić ochronę, a następnie przywrócić udostępnianie skoroszytu za pomocą polecenia Udostępnij skoroszyt (menu Narzędzia).

Ochrona udostępniania i historii zmian jest niezależna od ochrony skoroszytu. Jeżeli wprowadza się ochronę udostępniania i historii zmian podając hasło, to skoroszyt jest automatycznie udostępniony. W czasie przypisywania hasła za pomocą polecenia Chroń udostępniony skoroszyt (podmenu Ochrona, menu Narzędzia), skoroszyt nie może być już udostępniony.

Jeżeli trzeba chronić skoroszyt, który jest już udostępniony, to należy najpierw wyłączyć udostępnianie skoroszytu. Aby uzyskać dalsze informacje, kliknij  [image].


Udostępnianie powinno być chronione hasłem, ale nie można nic wpisać w polu Hasło.

Jeżeli skoroszyt jest już udostępniony, to aby chronić udostępnianie i historię zmian, należy wskazać polecenie Ochrona w menu Narzędzia, a następnie wybrać polecenie Chroń udostępniony skoroszyt. Tej ochrony nie można jednak zabezpieczyć hasłem.

Aby podać hasło, należy najpierw wyłączyć udostępnianie skoroszytu, a następnie wprowadzić ochronę udostępniania. Po wprowadzeniu ochrony udostępniania i podaniu hasła dokument jest automatycznie ponownie udostępniany. Z chwilą wyłączenia udostępniania jest czyszczona przechowywana historia zmian, nowa historia zmian jest rejestrowana od chwili ponownego udostępnienia pliku. Aby uzyskać dalsze informacje na temat wyłączania udostępniania skoroszytu, kliknij  [image].


Udostępniany skoroszyt może być otwarty wyłącznie tylko do odczytu.

•	Skoroszyt może być udostępnioną listą programu Microsoft Excel 95. Po otwarciu takiej listy w programie Microsoft Excel 97 pojawi się komunikat, że udostępnione pliki programu Microsoft Excel 95 muszą być otwierane jako tylko do odczytu. Aby dokonać konwersji takiego pliku do udostępnionego skoroszytu programu Microsoft Excel 97, należy kliknąć polecenie Zapisz jako z menu Plik, w polu Zapisz jako typ wybrać pozycję Skoroszyt Microsoft Excel (*.xls), a następnie wpisać nową nazwę skoroszytu w polu Nazwa pliku. Taki skoroszyt można już udostępnić. Aby uzyskać informacje o udostępnianiu skoroszytu programu Microsoft Excel 97, kliknij  [image].

•	Inny użytkownik mógł zalecić otwieranie pliku jako tylko do odczytu. W takim wypadku, można otworzyć plik do edycji i zapisu klikając przycisk Nie w odpowiedzi na komunikat mówiący, że plik powinien być otwarty tylko do odczytu.

•	Inny użytkownik mógł nadać skoroszytowi atrybut tylko do odczytu. Aby dokonać modyfikacji i zapisu takiego pliku, należy zapisać plik pod nową nazwą za pomocą polecenia Zapisz jako z menu Plik.


Inny użytkownik zastąpił lub zmienił dane, które nie powinny być zmieniane.

Jeżeli historia zmian jest rejestrowana w okresie obejmującym moment, gdy wprowadzono niepożądane zmiany, to oryginalne dane można znaleźć w arkuszu Historia. Dane te można przenieść z arkusza Historia do arkusza, w którym zostały wprowadzone. Aby uzyskać informacje na temat wyświetlania arkusza Historia i wyszukiwania danych, kliknij  [image].

Aby zabezpieczyć się na wypadek wprowadzenia przez innego użytkownika niepożądanych zmian, po wprowadzeniu zmian w skoroszycie, utwórz jego kopię na własnym komputerze za pomocą polecenia Zapisz jako z menu Plik.


Rozwiązywanie problemów związanych z wyróżnianiem zmian i arkuszem Historia

Aby uzyskać informacje, kliknij odpowiedni temat

Wyróżniane są tylko ostatnio wprowadzone zmiany.

Widoczne są nieoczekiwane zmiany.

Wprowadzone zmiany nie są wyróżniane w arkuszu.

Polecenie Zaakceptuj lub odrzuć zmiany jest niedostępne.

Pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu jest niedostępne

Nie jest wyświetlany arkusz Historia.

W arkuszu Historia nie są wyświetlane wszystkie zmiany.

Nie można sformatować lub edytować arkusza historia.

Po zapisaniu skoroszytu arkusz Historia znika.


Widoczne są tylko ostatnio wprowadzone zmiany.
Wyróżniane są tylko ostatnio wprowadzone zmiany.

Jeżeli dla arkusza wyłączono rejestrację historii zmian, to widoczne są wyłącznie zmiany wprowadzone w bieżącej sesji edycji, od czasu gdy którykolwiek z użytkowników zamknął udostępniony skoroszyt.

Aby przechowywać informacje o zmianach wprowadzonych w poprzednich sesjach edycji, można włączyć rejestrację historii zmian wprowadzonych w ciągu podanego okresu czasu wstecz (podaje się liczbę dni). Aby przechowywać historię zmian przez dłuższy okres czasu, należy podać bardzo dużą liczbę dni np. 1,000. Aby uzyskać dalsze informacje, kliknij  [image].


Widoczne są nieoczekiwane zmiany.

•	Jeżeli dla arkusza wyłączono rejestrację historii zmian, to widoczne są wyłącznie zmiany wprowadzone w bieżącej sesji edycji, od czasu, gdy którykolwiek z użytkowników zamknął udostępniony skoroszyt. Aby uzyskać informacje na temat włączania rejestracji historii zmian, kliknij [image].

•	Inni użytkownicy nie zapisali skoroszytu z wprowadzonymi zmianami. Przy zapisywaniu skoroszytu lub jego automatycznej aktualizacji, są w nim wprowadzane jedynie te zmiany, które zostały zapisane na dysku. Zmiany, które użytkownicy wprowadzili w trakcie bieżącej edycji skoroszytu i ich nie zapisali są niedostępne.

•	Wprowadzone zmiany nie należą do zmian wyróżnianych i rejestrowanych przez program Microsoft Excel. Mogą to być np. zmiany formatowania i komentarzy. Aby wyświetlić listę rodzajów zmian, które nie są wyróżniane, kliknij [image].

•	Po kliknięciu polecenia Wyróżniaj zmiany (podmenu Rejestruj zmiany menu Narzędzia), upewnij się, że podałeś prawidłowe ustawienia w oknie dialogowym Wyróżniaj zmiany.

•	W polu Kiedy, wybierz prawidłowy okres czasu. Pozycja Od ostatniego zapisu oznacza, że będą wyróżniane wyłącznie zmiany wprowadzone od ostatniego zapisania skoroszytu. Pozycja Jeszcze nie przejrzane oznacza wyróżnianie tylko tych zmian, które nie zostały przejrzane za pomocą polecenia Zaakceptuj lub odrzuć zmiany w podmenu Rejestruj zmiany w menu Narzędzia, a następnie zapisane. Aby podać początkową datę, kliknij opcję Od daty, a następnie wpisz datę w polu Kiedy. Po kliknięciu pozycji Wszystkie w polu Kiedy lub wyczyszczeniu tego pola, będą wyświetlane wszystkie zmiany dla okresu, dla którego była rejestrowana historia zmian lub, jeżeli historia zmian została wyłączona, od czasu zapisania skoroszytu przez jednego z użytkowników.

•	W polu Kto kliknij odpowiednich użytkowników. Wybranie pozycji Wszyscy poza mną powoduje, że są wyświetlane wyłącznie zmiany wprowadzane przez pozostałych użytkowników. Kliknięcie pozycji Wszyscy lub wyczyszczenie pola Kto, powoduje, że są wyróżniane zmiany wprowadzone przez wszystkich użytkowników.

•	W polu Gdzie należy podać odpowiedni obszar komórek. Aby wyróżniać zmiany w całym skoroszycie, należy wyczyścić pole wyboru Gdzie.

Aby uzyskać dalsze informacje na temat wyróżniania zmian, kliknij  [image].


Wprowadzone zmiany nie są wyróżniane w arkuszu.

•	Przyczyną mogą być niewłaściwe ustawienia w oknie dialogowym Wyróżniaj zmiany (menu Narzędzia, podmenu Rejestruj zmiany, polecenie Wyróżniaj zmiany). Kliknij pozycję Wszystkie w polu Kiedy, a następnie wyczyść pola wyboru Kto oraz Gdzie. Aby uzyskać informację na temat wyróżniania zmian w trakcie edycji, kliknij [image].

•	Wprowadzone zmiany nie należą do zmian wyróżnianych i rejestrowanych przez program Microsoft Excel. Mogą to być np. zmiany formatowania i komentarzy. Aby wyświetlić listę rodzajów zmian, które nie są wyróżniane, kliknij [image].


Polecenie Zaakceptuj lub odrzuć zmiany jest niedostępne.

Polecenie Zaakceptuj lub odrzuć zmiany jest dostępne wyłącznie w udostępnionych skoroszytach. Należy jednak pamiętać, że zmiany wprowadzone przed udostępnieniem skoroszytu nie mogą być cofnięte.

•	Aby przejrzeć wprowadzone zmiany i wyróżnić je w skoroszycie, należy udostępnić skoroszyt po włączeniu wyróżniania zmian. Aby uzyskać dalsze informacje, kliknij  [image].

•	Aby uzyskać informacje na temat udostępniania skoroszytu bez włączania wyróżniania zmian, kliknij [image].


Pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu jest niedostępne.

W skoroszycie, który nie jest udostępniany, opcje wyróżniania zmian są niedostępne, jeżeli nie jest zaznaczone pole wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji (polecenie Wyróżniaj zmiany, podmenu Rejestruj zmiany, menu Narzędzia). To pole wyboru udostępnia skoroszyt i włącza rejestrację historii zmian,, która jest potrzebna do wyświetlania zmian w oddzielnym arkuszu Historia.

Arkusza Historia nie można wyświetlić do chwili zapisania skoroszytu jako skoroszyt udostępniony i wprowadzenia w nim zmian. Aby wyświetlić arkusz Historia, zaznacz ponownie pole wyboru Rejestruj zmiany podczas edycji, a następnie kliknij przycisk OK. Skoroszyt należy zapisać, jeżeli pojawi się odpowiedni komunikat. Wprowadź kilka zmian i ponownie zapisz skoroszyt. Jeżeli teraz klikniesz polecenie Wyróżniaj zmiany, to pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu będzie dostępne.


Nie jest wyświetlany arkusz Historia.

•	Prawdopodobnie od chwili włączenia rejestracji historii zmian nie zapisano żadnych zmian w skoroszycie. Wprowadź kilka zmian w skoroszycie, a następnie kliknij polecenie Zapisz z menu Plik. Po wykonaniu tych czynności arkusz Historia powinien być dostępny.

•	Nie wybrano żadnych zmian do wyświetlenia w arkuszu Historia. Upewnij się, że w oknie dialogowym Wyróżniaj zmiany jest zaznaczone pole wyboru Kiedy, a następnie kliknij pozycję Wszystkie w polu Kiedy. Upewnij się, że pola Kto i Gdzie są wyczyszczone. Zaznacz pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu, a następnie kliknij przycisk OK.


W arkuszu Historia nie są wyświetlane wszystkie zmiany.

•	W arkuszu Historia są wyświetlane wyłącznie te zmiany, które zostały wprowadzone od ostatniego zapisania skoroszytu. Jeżeli później inni użytkownicy wprowadzili zmiany, to nie będą one widoczne w arkuszu Historia. Aby zobaczyć najświeższe zmiany wprowadzone przez innych użytkowników, zapisz skoroszyt, a następnie wyświetl arkusz Historia. Aby uzyskać informacje na temat wyświetlania arkusza Historia, kliknij  [image].

•	Nie można wyświetlić informacji, o zmianach wprowadzonych przez innych użytkowników, lecz jeszcze nie zapisanych. natomiast informacje o własnych zmianach można wyświetlić jedynie wyróżniając te zmiany w arkuszu. Aby zapewnić, aby arkusz Historia zawierał wszystkie aktualne zmiany, należy przed wyświetleniem tego arkusza zapisać skoroszyt. Aby uzyskać informacje na temat wyróżniania zmian w skoroszycie, kliknij  [image].

•	Po wyświetleniu arkusz Historia nie jest aktualizowany. Aby wyświetlić informacje na temat zmian wprowadzonych po wyświetleniu arkusza Historia, zapisz skoroszyt i ponownie wyświetl arkusz Historia. W tym celu w menu Narzędzia wskaż polecenie Rejestruj zmiany, a następnie kliknij polecenie Wyróżniaj zmiany. Zaznacz pole wyboru Lista zmian w oddzielnym arkuszu, a następnie kliknij przycisk OK.


Nie można sformatować lub edytować arkusza Historia.

Arkusz historia jest zablokowany i może być tylko oglądany. Arkusza nie można formatować, ani poddawać edycji. Jeżeli zachodzi potrzeba zmiany kolejności kolumn lub wprowadzenia innych zmian, to należy skopiować informacje z arkusza Historia do innego arkusza.

Po utworzeniu kopii arkusza Historia po to, aby móc sformatować, to zaleca się zapisanie go wraz z oddzielną kopią udostępnionego skoroszytu. Jeżeli w skoroszycie będą wprowadzane dalsze zmiany, to informacje umieszczone w kopii arkusza Historia staną się nieaktualne. Na przykład, adresy komórek zapisane w kopii arkusza mogą ulec zmianie i stracić aktualność. Aby uzyskać aktualne informacje o wprowadzonych zmianach, należy zapisać udostępniony skoroszyt i ponownie wyświetlić arkusz Historia.


Po zapisaniu skoroszytu arkusz Historia znika.

W arkuszu Historia są wyświetlane tylko te zmiany, które zostały zapisane. Po wyświetleniu arkusza Historia i zapisaniu skoroszytu, arkusz Historia jest czyszczony. Informacje wyświetlane w arkuszu Historia, są nadal rejestrowane w historii zmian. Po ponownym wyświetleniu arkusza Historia, będą w nim widoczne ostatnio zapisane zmiany.

Aby ponownie wyświetlić arkusz Historia, wskaż polecenie Rejestruj zmiany w menu Narzędzia, a następnie kliknij polecenie Wyróżniaj zmiany. Zaznacz pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu, a następnie kliknij przycisk OK.


Rozwiązywanie problemów związanych z rejestracją historii zmian

Aby uzyskać informacje, kliknij odpowiedni temat?

Po wyłączeniu i ponownym włączeniu udostępniania skoroszytu historia zmian jest niewidoczna.

Mimo włączenia rejestracji historii zmian, informacje o zmianach nie są wyświetlane.

Po włączeniu ochrony udostępniania skoroszytu nie można ustalić okresu przechowywania historii zmian.

Jak rejestrować historię zmian nie udostępniając skoroszytu?


Po wyłączeniu i ponownym włączeniu udostępniania skoroszytu historia zmian jest niewidoczna.

Po wyłączeniu udostępniania skoroszytu rejestracja historii zmian jest wyłączana, a zapisane informacje o zmianach są usuwane. Po ponownym udostępnieniu skoroszytu, rejestracja wprowadzanych zmian rozpoczyna się od nowa.

•	Aby zachować informację o wprowadzanych zmianach, mimo wyłączenia udostępniania skoroszytu, należy wyświetlić informacje o wszystkich zmianach w arkuszu Historia, a następnie kopiować je do innego arkusza lub wydrukować arkusz Historia. Zaleca się jednoczesne wykonanie kopii udostępnianego skoroszytu, którego dotyczy arkusz Historia. Aby uzyskać informacje o wyświetlaniu arkusza Historia, kliknij  [image].

•	Aby zachować pełną historię zmian należy pozostawić włączone udostępnianie skoroszytu. Jeżeli zachodzi potrzeba użycia opcji, które są niedostępne w udostępnionych skoroszytach, to należy wykonać kopię skoroszytu i wyłączyć jej udostępnianie.


Mimo włączenia rejestracji historii zmian, informacje o zmianach nie są wyświetlane.

Po włączeniu rejestracji historii zmian przechowywane są informacje o wszystkich zmianach wprowadzonych w podanym okresie, licząc od chwili bieżącej. Aby wyświetlić informacje o zmianach, wprowadź kilka zmian, a następnie włącz wyróżnianie zmian. Aby wyświetlić informacje o zmianach w arkuszu Historia,, zapisz skoroszyt i wyświetl arkusz Historia. Aby uzyskać dalsze informacje, kliknij [image].


Po włączeniu ochrony udostępniania skoroszytu nie można ustalić okresu przechowywania historii zmian.

Po kliknięciu polecenia Chroń i udostępnij skoroszyt podczas pracy z nieudostępnionym skoroszytem, można automatycznie udostępnić skoroszyt podając hasło. W takim wypadku dla historii zmian zostaną zastosowane ostatnie ustawienia z bieżącej sesji edycji. Jeżeli skoroszyt nie był wcześniej udostępniany, to domyślnie historia zmiana będzie przechowywana przez okres 30 dni.

Zmiany ustawień dotyczących historii zmian należy wprowadzać przed włączeniem ochrony udostępniania. W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie wybierz kartę Edycja. Zaznacz pole wyboru Pozwalaj na zmiany wprowadzane jednocześnie przez wielu użytkowników, a następnie kliknij kartę Zaawansowane. Ustal odpowiednie opcje grupie Rejestruj zmiany. Kliknij kartę Edycja, wyczyść pole Pozwalaj na zmiany wprowadzane jednocześnie przez wielu użytkowników, a następnie kliknij przycisk OK. Kliknij polecenie Chroń i udostępnij skoroszyt (menu Narzędzia, podmenu Ochrona), aby udostępnić skoroszyt i chronić udostępnianie oraz historię zmian.

Jeżeli udostępnianie i historia zmian są chronione hasłem, to przechowywana historia zmian jest zachowywana bez względu na ustawienia w oknie dialogowym Udostępnij skoroszyt. Jeżeli udostępnianie i historia zmian są chronione bez użycia hasła, to użytkownicy mogą wydłużać okres przechowywania historii zmian, ale nie mogą go skracać lub usuwać zapisanej historii zmian. Aby uzyskać dalsze informacje na temat tworzenia chronionych udostępnianych skoroszytów, kliknij [image].


Jak rejestrować historię zmian nie udostępniając skoroszytu.

•	Aby przechowywać historię zmian dla skoroszytu, trzeba go zapisać jako skoroszyt udostępniony. Jeżeli skoroszyt nie powinien być dostępny dla edycji przez innych użytkowników, to należy go zapisać w obszarze systemu, do którego inni użytkownicy nie mają dostępu lub wprowadzić dla skoroszytu ochronę hasłem. Aby uzyskać informacje na temat ustalania haseł, kliknij  [image].

•	Niektóre operacje programu Microsoft Excel nie mogą być rejestrowane w historii zmian, ponieważ historia zmian może być rejestrowana wyłącznie w udostępnionych skoroszytach. Inne czynności są dostępne w udostępnionym skoroszycie, ale nie mogą być wyróżniane i umieszczane w arkuszu Historia.. Aby wyświetlić listę operacji, które są niedostępne w udostępnianym skoroszycie, kliknij  [image]. Aby wyświetlić listę operacji, które nie mogą być wyróżnione, ani umieszczone w arkuszu Historia, kliknij [image].


Rozwiązywanie problemów związanych ze scalaniem skoroszytów

Aby uzyskać informacje, kliknij wybrany temat

Nie można scalić skoroszytów.

Po scaleniu skoroszytów nie ma w nich oczekiwanych zmian.


Nie można scalić skoroszytów.

Aby przeprowadzić scalanie zmian z dwóch skoroszytów, obydwa skoroszyty muszą spełniać następujące warunki:

•	Skoroszyty muszą być kopiami tego samego skoroszytu.

•	Skoroszyty muszą mieć różne nazwy.

•	Skoroszyty nie mogą być zabezpieczone hasłem, chyba że obydwa są zabezpieczone tym samym hasłem.

•	Skoroszyt, z którego utworzono kopie powinien być skoroszytem udostępnionym.

•	Po wykonaniu kopii powinna być włączona historia zmian.

•	W chwili scalania kopii historia zmian musi być przechowywana co najmniej przez czas, który upłynął od chwili utworzenia kopii. Na przykład, jeżeli historia zmian w skoroszytach jest przechowywana przez 30 dni, a kopie zostały utworzone 45 dni temu, to nie można ich scalić.

Jeżeli w chwili włączania rejestracji historii zmian nie wiadomo, czy skoroszyty będą scalane, to należy podać odpowiednio długi okres przechowywania historii zmian (maksymalna długość tego okresu wynosi 32,767 dni).

Jeżeli nie można scalić dwóch skoroszytów, to należy ręcznie wprowadzić informacje z jednego skoroszytu do drugiego, za pomocą poleceń kopiowania i wklejania.


Po scaleniu skoroszytów nie ma w nich oczekiwanych zmian.

W czasie scalania dwóch skoroszytów, zmiany ze skoroszytu, który został wybrany do scalania zastępują zmiany wprowadzone w skoroszycie, z którego rozpoczęto operację scalania. Jeżeli w jednej operacji scalania wybrano więcej niż jeden skoroszyt, to skoroszyty są scalane w takiej samej kolejności, w której pojawiły się w oknie dialogowym Wybierz pliki do scalenia z bieżącym dokumentem. Zmiany z kolejnych, scalanych skoroszytów zastępują zmiany z wcześniejszych skoroszytów.

•	Aby zobaczyć, jakie informacje zostały scalone, należy wyświetlić arkusz Historia.. Aby uzyskać dalsze informacje, kliknij  [image].

•	Aby zatwierdzić tylko wybrane zmiany przeniesione ze scalanych skoroszytów, należy wykonać przegląd zmian. Aby uzyskać dalsze informacje na ten temat, kliknij  [image].


Rozwiązywanie problemów związanych z wykresami

W czym chcesz uzyskać Pomoc?

Nie można znaleźć menu, polecenia, przycisku na pasku narzędzi, karty lub opcji w oknie dialogowym.

Brak tekstu przy poziomej osi wykresu.

Dlaczego zmienia się rozmiar czcionki na wykresie?

Dane na wykresie są nieodpowiednio wykreślane lub są wyświetlane nieodpowiednie wartości.

Na poziomej osi wykresu xy (punktowego) są wyświetlane nieodpowiednie wartości.

Wykres nie jest aktualizowany po wpisaniu nowego tekstu lub liczb w arkuszu.

Nie można znaleźć utworzonego lub przeniesionego wykresu.

Między datami na wykresie są przerwy.

Nie mogę przeskalować wykresu do żądanego rozmiaru ani wydrukować kilku wykresów na jednej stronie.


Nie można znaleźć menu, polecenia, przycisku na pasku narzędzi, karty lub opcji w oknie dialogowym.

•	Menu Wykres i pasek narzędzi Wykresy są wyświetlane po zaznaczeniu elementu osadzonego wykresu lub po wybraniu arkusza wykresu. Jeżeli, po wybraniu elementu wykresu lub arkusza wykresu, nie jest wyświetlany pasek narzędzi Wykres, to należy wybrać polecenie Paski narzędzi z menu Widok, a następnie kliknąć polecenie Wykres.

•	Nazwa polecenia w menu Format dla wybranego elementu wykresu zależy od tego, jaki element został wybrany. Na przykład, jeżeli wybrano element serie danych, to pierwsze polecenie w menu Format będzie nosić nazwę Serie danych. Aby wyświetlić opcje formatowania dla wykresu, wystarczy kliknąć dwukrotnie na wybranym elemencie wykresu.

Aby uzyskać więcej informacji na temat zaznaczania elementów wykresu, kliknij  [image].


Wykres nie jest aktualizowany po wpisaniu nowego tekstu lub liczb w arkuszu.

•	Połączenie między wykresem i arkuszem, z którego został utworzony jest przerywane, jeżeli zostanie wpisany tekst lub wartości do serii danych i kategorii na karcie Serie w oknie dialogowym Dane źródłowe (menu Wykres, polecenie Dane źródłowe). Aby ponownie utworzyć połączenia pomiędzy arkuszem i arkuszem wykresu, zdefiniuj ponownie zakres komórek użyty do tworzenia wykresu na karcie Zakres danych (menu Wykres, polecenie Dane źródłowe). Aby uzyskać więcej informacji, kliknij [image].

Aby ponownie utworzyć połączenia pomiędzy arkuszem i osadzonym wykresem, zdefiniuj ponownie zakres komórek lub przeciągnij i zmień rozmiar zakresów wyróżnionych kolorami w arkuszu tak, aby włączyć do nich odpowiednie dane. Aby uzyskać więcej informacji na temat zaznaczonych kolorem zakresów komórek, kliknij [image].

•	Połączenia między etykietami danych i danymi w arkuszu są przerywane również wówczas, gdy do etykiety danych na wykresie zostanie bezpośrednio wpisany tekst. Aby uzyskać więcej informacji na temat odnawiania połączeń pomiędzy etykietami danych i arkuszem, kliknij [image].

•	Jeżeli w arkuszu wpisano dodatkowe etykiety lub dane poza zakresem danych, na podstawie których został utworzony wykres, to należy dodać nowe dane do wykresu. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

•	Jeżeli wykres został utworzony z tabeli przestawnej przy użyciu zewnętrznego źródła danych i programu Microsoft Query, to aby uaktualnić wykres, trzeba odświeżyć dane w tabeli przestawnej. Aby uzyskać więcej informacji kliknij,  [image].


Na poziomej osi (x) wykresu punktowego (xy) są wyświetlane nieodpowiednie wartości.
Na poziomej osi wykresu xy (punktowego) są wyświetlane nieodpowiednie wartości.

•	Jeżeli na osi kategorii, zamiast żądanych wartości wyświetlane są liczby 1, 2, 3, 4, to prawdopodobnie podczas tworzenia wykresu, zamiast punktowego typu wykresu, został wybrany typ liniowy. Usuń wykres, zaznacz dane, które chcesz wykreślić, a następnie kliknij przycisk Kreator wykresów  [image]. W oknie dialogowym Kreator wykresów - krok 1 z 4 - Typ wykresu, w polu Typ wykresu kliknij pozycję XY (punktowy). Aby dodać linie łączące znaczniki danych, kliknij jeden z podtypów wykresu punktowego, w którym znaczniki danych są połączone linią.

•	Upewnij się, że dane dla wykresu xy (punktowego) zostały wprowadzone we właściwej kolejności. Górny wiersz (lub lewa kolumna reprezentuje serię x, a każdy następny wiersz (lub kolumna) reprezentuje serię y. Aby wyświetlić przykładowe dane dla wykresu xy (punktowego), kliknij [image].

Uwaga   Można tworzyć wykresy xy (punktowe), w których do każdego zbioru wartości y jest przypisana inna wartość x. W tym celu na karcie Serie w oknie dialogowym Dane źródłowe (menu Wykres), wybierz serie, dla których chcesz zmienić wartości x. Następnie w polu Wartości X, wpisz adres komórki lub wartości serii x oddzielone średnikami, na przykład 0,02; 0,03; 0,04


Brak tekstu przy poziomej osi wykresu.

Prawdopodobnie brakuje miejsca na wykresie na wyświetlenie wszystkich etykiet osi kategorii. Jeżeli niektóre z nazw kategorii są niewidoczne, to wykonaj jedną spośród następujących czynności:

•	Jeżeli pracujesz z osadzonym wykresem, to kliknij wykres, a następnie przeciągnij czarne, prostokątne uchwyty tak, aby odpowiednio powiększyć wykres. Domyślnie rozmiar czcionek jest zmieniany proporcjonalnie do zmiany rozmiaru wykresu.

•	Kliknij oś wykresu, a następnie rozwiń listę Rozmiar czcionki  [image] i wybierz mniejszy rozmiar czcionki.

•	Kliknij dwukrotnie etykiety osi, a następnie zmień kąt obrotu na karcie  Wyrównanie. Jeżeli kąt wynosi 0, 90, lub  – 90 stopni, to tekst będzie zawijany.


Dlaczego zmienia się rozmiar czcionki na wykresie?

Domyślnie, przy zmianie rozmiaru osadzonego wykresu lub obszaru wykresu umieszczonego na arkuszu wykresu, czcionki są proporcjonalnie przeskalowywane. Aby wyłączyć automatyczne przeskalowywanie czcionek, zaznacz obszar wykresu klikając na pustym obszarze pomiędzy brzegiem wykresu i obszarem kreślenia. Następnie w menu Format kliknij polecenie Zaznaczony obszar wykresu, kliknij kartę Czcionka i wyczyść pole wyboru Automatyczne skalowanie.


Nie można znaleźć utworzonego lub przeniesionego wykresu.

•	Jeżeli utworzono lub przeniesiono arkusz wykresu, to aby obejrzeć lub sformatować wykres, należy kliknąć zakładkę karty arkusza wykresu znajdującą się na dole okna arkusza.

•	Jeżeli utworzono lub przeniesiono osadzony wykres, to aby go wyszukać w arkuszu, kliknij polecenie Przejdź do z menu Edycja, a następnie kliknij przycisk Specjalnie. Zaznacz opcję Obiekty, a następnie kliknij przycisk OK.


Dane na wykresie są nieodpowiednio wykreślane lub są wyświetlane nieodpowiednie wartości.

W różnych typach wykresów są wyświetlane i akcentowane różne aspekty danych. Na przykład, wykres kołowy, jest dobrym sposobem na przedstawienie proporcji części do całości, a wykres kolumnowy jest lepszy do porównywania różnych elementów lub do ilustrowania zmian pewnej wartości w czasie. Aby wyświetlić przykłady typów wykresów, kliknij  [image].

W jednym wykresie można łączyć kilka typów. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, kliknij  [image].


Między datami na wykresie są przerwy.

Jeżeli dane arkusza dla osi kategorii mają format daty, to jest automatycznie używany specjalny typ osi o nazwie oś skali czasu. Na takiej osi w miejscach, dla których nie podano dat, są umieszczane przerwy. Na przykład, jeżeli dla osi kategorii są podane daty 1 I, 15 I, 3 II, 12 II oraz 2 III i chcesz, aby były one wyświetlone jedna przy drugiej, to zmień oś czasu na zwykłą oś kategorii. W tym celu kliknij wykres, aby go zaznaczyć, a następnie kliknij polecenie Opcje wykresu w menu Wykres. Na karcie Osie, zaznacz opcje Kategoria w grupie Oś kategorii (X).

Aby uzyskać więcej informacji na temat osi skali czasu, kliknij  [image].


Wybieranie innego typu wykresu

Dla większości wykresów 2-W, można zmieniać typ wykresu zarówno dla poszczególnych serii danych, jak i dla całego wykresu. W przypadku wykresów bąbelkowych, można zmienić wyłącznie typ całego wykresu. Dla większości wykresów 3-W, zmiana typu dotyczy całego wykresu. Dla wykresów słupkowych i kolumnowych 3-W, można zmienić typ dla pojedynczej serii danych na stożkowy, walcowy lub ostrosłupowy.

1	Kliknij wykres, który chcesz zmienić.

2	Aby zmienić typ dla serii danych, kliknij tę serię danych.

Aby zmienić typ całego wykresu, nie klikaj żadnych dodatkowych elementów wykresu.

3	W menu Wykres kliknij polecenie Typ wykresu.

4	Na karcie Standardowe typy lub Typy niestandardowe kliknij wybrany typ wykresu.

Aby zastosować stożkowy, walcowy lub ostrosłupowy typ wykresu do serii danych na słupkowym lub kolumnowym wykresie 3-W, kliknij pozycję Walcowy, Stożkowy lub Ostrosłupowy w polu Typ wykresu na karcie Standardowe typy, a następnie zaznacz pole wyboru Zaznaczone serie w grupie Zastosuj w.

Uwaga   Jeżeli usuniesz zaznaczenie z pola wyboru Zaznaczone serie, to zostanie zmieniony typ całego wykresu nawet wówczas, gdy była zaznaczona pojedyncza seria danych.


Zapisywanie niestandardowego typu wykresu do zastosowania w innych wykresach
Zapisywanie typu niestandardowego do zastosowania w innych wykresach

1	Kliknij wykres, który chcesz zapisać jako typ niestandardowy.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Typ wykresu.

3	Na karcie Typy niestandardowe kliknij opcję Użytkownika.

4	Kliknij przycisk Dodaj.

5	W polu Nazwa wpisz nazwę typu.

Jeżeli chcesz dodać opis typu, to wpisz go w polu Opis formatu.

6	Kliknij przycisk OK.


Usuwanie niestandardowego typu wykresu zdefiniowanego przez użytkownika
Usuwanie typu niestandardowego zdefiniowanego przez użytkownika

Nie można usuwać wbudowanych niestandardowych typów wykresów.

1	Aby uaktywnić menu Wykres, kliknij na wykresie.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Typ wykresu.

3	Na karcie Typy niestandardowe kliknij opcję Użytkownika.

4	W polu Typ wykresu kliknij typ wykresu, który chcesz usunąć.

5	Kliknij przycisk Usuń, a następnie kliknij przycisk OK.


Udostępnianie typu wykresu innym użytkownikom
Udostępnianie niestandardowego typu wykresu innym użytkownikom

1	Na poszczególnych komputerach użytkowników otwórz kopię skoroszytu, który zawiera niestandardowy typ wykresu, który chcesz udostępnić.

2	Dodaj na każdym komputerze ten typ, jako nowy typ niestandardowy.

Jak


Zmiana domyślnego typu wykresu

W programie Microsoft Excel domyślnym typem wykresu jest wykres kolumnowy. Jeżeli najczęściej tworzysz wykresy innego typu takie, jak np. wykresy liniowe, to możesz zmienić domyślny typ wykresu. Jeżeli jest już utworzony wykres o odpowiednim formatowaniu i elementach, to możesz użyć tego wykresu jako domyślnego typu wykresu.

Co chcesz zrobić?

Zmienić domyślny typ wykresu

Użyć wybranego wykresu jako domyślnego typu wykresu


Używanie wybranego wykresu, jako domyślnego typu wykresu
Używanie wybranego wykresu jako domyślnego typu wykresu

1	Kliknij wykres, którego chcesz użyć jako domyślnego typu wykresu.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Typ wykresu.

3	Na karcie Typy niestandardowe kliknij przycisk Ustaw jako domyślny wykres, a następnie kliknij przycisk Tak.

4	Gdy zostanie wyświetlone okno dialogowe Dodaj niestandardowy typ wykresu, wpisz nazwę typu w polu Nazwa, wpisz opis typu w polu Opis formatu, a następnie kliknij przycisk OK.


Zmiana domyślnego typu wykresu

1	Aby uaktywnić menu Wykres, kliknij wykres.

2	W menu Wykres kliknij polecenie Typ wykresu.

3	Na karcie Typy standardowe lub Typy niestandardowe kliknij wybrany typ wykresu.

Na karcie Typy niestandardowe znajduje się bieżący domyślny typ wykresu, wbudowane niestandardowe typy wykresów oraz niestandardowe typy dodane przez użytkownika. Można utworzyć wykres o odpowiednim typie, elementach i formatowaniu, a potem zapisać go jako niestandardowy typ wykresu.

Jak?

4	Kliknij przycisk Ustaw jako domyślny wykres, a następnie kliknij przycisk Tak.

5	Aby zamknąć okno dialogowe nie zmieniając typu bieżącego wykresu, kliknij przycisk Anuluj.

Aby zamknąć okno dialogowe i zmienić typ bieżącego wykresu, kliknij przycisk OK.


Niestandardowe typy wykresów

Tworząc nowy wykres lub zmieniając typ istniejącego wykresu można wybrać jeden spośród standardowych typów wykresów lub jeden spośród typów niestandardowych.

Mając niestandardowy typ wykresu, który jest podobny do szablonu lub stylu, można łatwo zmienić wygląd własnego wykresu. Każdy niestandardowy typ wykresu jest utworzony na podstawie pewnego typu standardowego i zawiera dodatkowe formatowanie i opcje takie, jak np. legenda, linie siatki, etykiety danych, dodatkowa oś Y, kolory, desenie, wypełnienia i rozmieszczenie różnych elementów wykresu.

Można użyć jednego spośród wbudowanych wykresów niestandardowych lub utworzyć własny wykres. Niestandardowe typy wykresów są przechowywane w skoroszytach. Wbudowane typy użytkownika są przechowywane w pliku Xl8galry.xls. Jeżeli zostały dodane własne typy niestandardowe, to są one umieszczone w pliku Xlusrgal.xls.


Wyświetlanie widoku

1	W menu Widok kliknij polecenie Widoki niestandardowe.

2	W polu Widoki kliknij nazwę wybranego widoku.

3	Kliknij przycisk Pokaż.


Tworzenie widoku

1	W menu Widok kliknij polecenie Widoki niestandardowe.

2	Kliknij przycisk Dodaj.

3	W polu Nazwa wpisz nową nazwę widoku.

4	W grupie Dołącz do widoku zaznacz wybrane opcje.

Wskazówka   W oknie dialogowym Widoki niestandardowe wyświetlane są wszystkie widoki skoroszytu, więc dla łatwiejszej orientacji do nazwy widoku należy włączyć nazwę aktywnego arkusza.


Usuwanie widoku

1	W menu Widok kliknij polecenie Widoki niestandardowe.

2	W polu Widoki kliknij nazwę wybranego widoku.

3	Kliknij przycisk Usuń.


Drukowanie widoku

1	W menu Widok kliknij polecenie Widoki niestandardowe.

2	W polu Widoki kliknij nazwę widoku, który chcesz wydrukować.

3	Kliknij przycisk Pokaż.

4	Kliknij przycisk Drukuj  [image].

Uwaga   Zdefiniowane wcześniej w skoroszycie obszary wydruku dla każdego arkusza są zapisywane razem z widokiem skoroszytu. Jeżeli w arkuszu nie zdefiniowano obszarów wydruku, to zostanie wydrukowany cały arkusz.


Widoki niestandardowe

Aktualny wygląd skoroszytu można zapisać, co pozwala uniknąć ponownego definiowania ustawień przy każdym wyświetlaniu lub drukowaniu skoroszytu. Można zapisać różne ustawienia widoku, włącznie z ukrytymi wierszami, kolumnami lub ustawieniami filtrów, jak również ustawienia wydruku. Jeżeli przed dodaniem widoku zostanie ukryty jeden z arkuszy, to arkusz ten będzie ukrywany przy każdym wyświetleniu widoku.

Przed utworzeniem widoku, należy podać takie ustawienia skoroszytu, aby uzyskać odpowiedni widok skoroszytu na ekranie i na wydruku. Jeżeli ustawienia wydruku zostaną dołączone do widoku, to będzie on zawierał bieżący obszar wydruku dla każdego arkusza lub dla całego skoroszytu (o ile nie zdefiniowano obszarów wydruku dla poszczególnych arkuszy).


MODUŁ.LICZBY

Zobacz też

Podaje wartość bezwzględną liczby. Wartością bezwzględną liczby jest liczba bez znaku.

Składnia

MODUŁ.LICZBY(liczba)

Liczba to liczba rzeczywista, której wartość bezwzględną należy obliczyć.

Przykłady

MODUŁ.LICZBY(2) jest równe 2

MODUŁ.LICZBY(-2) jest równe 2

Jeśli A1 zawiera -16, to:

PIERWIASTEK(MODUŁ.LICZBY(A1)) jest równe 4


ACOS

Zobacz też

Podaje wartość arcusa cosinusa liczby. Arcus cosinus jest wartością kąta, którego cosinus równy jest liczbie. Wyznaczona wartość w radianach należy do przedziału 0, π.

Składnia

ACOS(liczba)

Liczba  jest cosinusem poszukiwanego kąta i powinna należeć do przedziału od -1 do 1.

Zamieniając wynik z radianów na stopnie należy pomnożyć go przez 180/PI().

Przykłady

ACOS(-0,5) jest równe 2,094395 (2π/3 radianów)

ACOS(-0,5)*180/PI() jest równe 120 (stopni)


ACOSH

Zobacz też

Podaje w wyniku arcus cosinus hiperboliczny liczby. Liczba musi być większa lub równa 1. Arcus cosinus hiperboliczny jest wartością, której cosinus hiperboliczny jest równy liczbie. Tak więc ACOSH(COSH(liczba)) jest równy liczba.

Składnia

ACOSH(liczba)

Liczba  dowolna liczba rzeczywista większa lub równa 1.

Przykłady

ACOSH(1) jest równe 0

ACOSH(10) jest równe 2,993223


ORAZ

Zobacz też

Wynikiem funkcji jest PRAWDA, jeśli wszystkie jej argumenty mają wartość PRAWDA ; wynikiem funkcji jest FAŁSZ, jeśli co najmniej jeden z argumentów ma wartość FAŁSZ.

Składnia

ORAZ(logiczny1 ; logiczny2 ; ...)

Logiczny1 ; logiczny 2;...  to od 1 do 30 warunków logicznych, które mogą przyjmować wartości logiczne PRAWDA lub FAŁSZ.

•	Argumenty powinny być wartościami lub tablicami logicznymi albo adresami zawierającymi wartości logiczne.

•	Pomija się wartości tablic lub adresów zawierające tekst lub puste.

•	Podaje wartość błędu #ARG!, jeśli wprowadzony zakres nie zawiera wartości logicznych.

Przykłady

ORAZ(PRAWDA;PRAWDA) jest równe PRAWDA

ORAZ(PRAWDA;FAŁSZ) jest równe FAŁSZ

ORAZ(2+2=4;2+3=5) jest równe PRAWDA

Jeśli B1:B3 zawiera wartości PRAWDA, FAŁSZ, i PRAWDA, to:

ORAZ(B1:B3) jest równe FAŁSZ

Jeśli B4 zawiera liczbę z przedziału od 1 do 100, to:

ORAZ(1<B4;B4<100) jest równe PRAWDA

Zakładając, że należy wyświetlić B4, o ile zawiera ona liczbę z przedziału pomiędzy 1 a 100, i wyświetlić komunikat w przeciwnym przypadku. Jeśli B4 zawiera 104, to:

JEŻELI(ORAZ(1<B4;B4<100);B4;"Wartość spoza zakresu".) jest równe "Wartość spoza zakresu".

Jeśli B4 zawiera 50, to:

JEŻELI(ORAZ(1<B4;B4<100);B4;"Wartość spoza zakresu".) jest równe 50


ASIN

Zobacz też

Podaje wartość arcusa sinusa liczby. Arcus sinus jest wartością kąta, którego sinus równy jest liczbie. Wyznaczona wartość w radianach należy do przedziału -π/2, π/2.

Składnia

ASIN(liczba)

Liczba  jest sinusem poszukiwanego kąta i powinna należeć do przedziału od -1 do 1.

Uwagi

Zamieniając wynik z radianów na stopnie należy pomnożyć go przez 180/PI().

Przykłady

ASIN(-0,5) jest równe -0,5236 (-π/6 radianów)

ASIN(-0,5)*180/PI() jest równe -30 (stopni)


ASINH

Zobacz też

Podaje w wyniku arcus sinus hiperboliczny liczby. Arcus sinus hiperboliczny jest wartością, której sinus hiperboliczny jest równy liczbie. Tak więc ASINH(SINH(liczba)) jest równy liczba.

Składnia

ASINH(liczba)

Liczba  jest dowolną liczbą rzeczywistą.

Przykłady

ASINH(-2,5) jest równe -1,64723

ASINH(10) jest równe 2,998223


ATAN

Zobacz też

Podaje wartość arcusa tangensa liczby. Arcus tangens jest wartością kąta, którego tangens równy jest liczbie. Wyznaczona wartość w radianach należy do przedziału -π/2 do π/2.

Składnia

ATAN(liczba)

Liczba  jest tangensem kąta, który należy wyznaczyć.

Uwagi

Zamieniając wynik z radianów na stopnie należy pomnożyć go przez 180/PI().

Przykłady

ATAN(1) jest równe 0,785398 (π/4 radianów)

ATAN(1)*180/PI() jest równe 45 (stopni)


ATAN2

Zobacz też

Podaje wartość funkcji arcus tangens dla wyszczególnionych współrzędnych x,y. Arcus tangens jest wartością kąta pomiędzy osią x a linią prostą poprowadzoną przez środek układu współrzędnych i punkt o współrzędnych (x_liczba ; y_liczba ). Wartość funkcji w radianach zawiera się w przedziale -π, π, z wyłączeniem wartości -π.

Składnia

ATAN2(x_liczba ; y_liczba)

X_liczba  jest współrzędną x punktu.

Y_liczba  jest współrzędną y punktu.

Uwagi

•	Wynik dodatni odpowiada kątowi liczonemu od osi x w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, a wynik ujemny odpowiada kierunkowi zgodnemu z ruchem wskazówek zegara.

•	ATAN2(a;b ) jest równe ATAN(b/a ), z wyjątkiem przypadku, gdy a jest równe 0 dla funkcji ATAN2.

•	Jeśli obydwie wartości x_liczba i y_liczba są równe 0, wartością funkcji ATAN2 będzie wartość błędu #DZIEL/0!.

•	Zamieniając wynik z radianów na stopnie należy pomnożyć go przez 180/PI().

Przykłady

ATAN2(1;1) jest równe 0,785398 (π/4 radianów)

ATAN2(-1;-1) jest równe -2,35619 (-3π/4 radianów)

ATAN2(-1;-1)*180/PI() jest równe -135 (stopni)


ATANH

Zobacz też

Podaje wartość funkcji odwrotnej do tangensa hiperbolicznego liczby. Liczba musi należeć do przedziału -1, 1 (z wyłączeniem -1 i 1). Arcus tangens hiperboliczny jest wartością, której tangens hiperboliczny jest równy liczbie. Tak więc ATANH(TANH(liczba)) jest równy liczba.

Składnia

ATANH(liczba)

Liczba  jest dowolną liczbą rzeczywistą z przedziału 1, -1.

Przykłady

ATANH(0,76159416) jest równe w przybliżeniu 1

ATANH(-0,1) jest równe -0,10034


ODCH.ŚREDNIE

Zobacz też

Podaje wartość średnią odchyleń bezwzględnych punktów danych od ich wartości średniej. ODCH.ŚREDNIE jest miarą zmienności zbioru danych.

Składnia

ODCH.ŚREDNIE(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ; liczba2 ;...są argumentami, dla których należy wyznaczyć średnią odchyleń bezwzględnych. Zamiast argumentów rozdzielanych średnikami, możliwe jest użycie pojedynczej tablicy bądź adresu tablicy.

Uwagi

•	Argumenty powinny stanowić liczby, nazwy, tablice lub adresy zawierające liczby

•	Jeśli argument w postaci tablicy bądź adresu zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, to te wartości są ignorowane. Jednak komórki zawierające wartości zerowe są uwzględniane.

•	Wzór na średnie odchylenie jest następujący:

ODCH.ŚREDNIE zależy od przyjętego systemu jednostek danych wejściowych.

Przykład

ODCH.ŚREDNIE(4;5;6;7;5;4;3) jest równe 1,020408


ŚREDNIA

Zobacz też

Podaje wartość średnią (średnią arytmetyczną) argumentów.

Składnia

ŚREDNIA(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ; liczba2 ;...  to od 1 do 30 argumentów liczbowych, dla których należy wyznaczyć średnią.

Uwagi

•	Argumenty powinny stanowić liczby, nazwy, tablice lub adresy komórek zawierających liczby.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub adresu zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te są zignorowane, jednakże komórki z wartością zerową są uwzględniane.

Wskazówka Przy obliczaniu średniej z komórek, należy pamiętać o różnicy pomiędzy pustymi komórkami a zawierającymi wartości zerowe, szczególnie, jeśli nie zostało zaznaczone pole Wartości zerowe na karcie Widok (menu Narzędzia polecenie Opcje). Nie uwzględnia się w obliczeniach pustych komórek, natomiast uwzględnia się te z wartościami zerowymi.

Przykłady

Jeśli zakres A1:A5 nazwano Wyniki i zawiera liczby 10, 7, 9, 27 i 2, to:

ŚREDNIA(A1:A5) jest równe 11

ŚREDNIA(Wyniki) jest równe 11

ŚREDNIA(A1:A5;5) jest równe 10

ŚREDNIA(A1:A5) jest równe SUMA(A1:A5)/ILE.LICZB(A1:A5) jest równe 11

Jeśli zakres C1:C3 nazwano InneWyniki i zawiera liczby 4, 18 i 7, to:

ŚREDNIA(Wyniki;InneWyniki) jest równe 10,5


BESSELI

Zobacz też

Podaje wartość zmodyfikowanej funkcji Bessela, równoważnej funkcji Bessela dla czysto urojonych argumentów.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

BESSELI(x ; n)

x  jest wartością, dla której należy wyznaczyć wartość funkcji.

n  jest rzędem funkcji Bessela. Jeśli n nie jest całkowite, jego wartość podlega obcięciu do liczby całkowitej.

Uwagi

•	Jeśli x nie jest liczbą, BESSELI podaje wartość błędu #ARG!

•	Jeśli n nie jest liczbą, BESSELI podaje wartość błędu #ARG!

•	Jeśli n < 0, BESSELI podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Zmodyfikowana funkcja Bessela n-tego rzędu zmiennej x przedstawia się następująco:

Przykład

BESSELI(1,5;1) jest równe 0,981666


BESSELJ

Zobacz też

Podaje wartość funkcji Bessela.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

BESSELJ(x ; n)

x  jest wartością, dla której należy wyznaczyć wartość funkcji.

n  jest rzędem funkcji Bessela. Jeśli n nie jest całkowite, jego wartość podlega obcięciu do liczby całkowitej.

Uwagi

•	Jeśli x nie jest liczbą, BESSELI podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli n nie jest liczbą, BESSELJ podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli n < 0, BESSELJ podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja Bessela n-tego rzędu zmiennej x przedstawia się następująco:

gdzie:

jest funkcją Gamma.

Przykład

BESSELJ(1,9;2) jest równe 0,329926


BESSELK

Zobacz też

Podaje wartość zmodyfikowanej funkcji Bessela, równoważną wartości funkcji Bessela dla czysto urojonych argumentów.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

BESSELK(x ; n)

x  jest wartością, dla której należy wyznaczyć wartość funkcji.

n  jest rzędem funkcji Bessela. Jeśli n nie jest całkowite, jego wartość podlega obcięciu do liczby całkowitej.

Uwagi

•	Jeśli x nie jest liczbą, BESSELK podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli n nie jest liczbą, BESSELK podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli n < 0, BESSELK podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Zmodyfikowana funkcja Bessela n-tego rzędu zmiennej x przedstawia się następująco:

gdzie Jn i Yn są odpowiednimi funkcjami Bessela J i Y.

Przykład

BESSELK(1,5;1) jest równe 0,277388


BESSELY

Zobacz też

Podaje wartość funkcji Bessela, znanej także jako funkcja Webera albo funkcja Neumanna.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

BESSELY(x ; n)

x  jest wartością, dla której należy wyznaczyć wartość funkcji.

n  jest rzędem funkcji Bessela. Jeśli n nie jest całkowite, jego wartość podlega obcięciu do liczby całkowitej.

Uwagi

•	Jeśli x nie jest liczbą, BESSELY podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli n nie jest liczbą, BESSELY podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli n < 0, BESSELY podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja Bessela n-tego rzędu zmiennej x przedstawia się następująco:

gdzie:

Przykład

BESSELY(2,5;1) jest równe 0,145918


BIN2DEC

Zobacz też

Zamienia liczby dwójkowe na dziesiętne.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

BIN2DEC(liczba)

Liczba  jest liczbą dwójkową, którą należy zamienić. Liczba nie może być dłuższa niż 10 znaków (10 bitów). Najbardziej znaczący bit liczby jest bitem znaku. Pozostałe 9 bitów reprezentuje wartość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Uwagi

•	Jeśli liczba nie jest z dopuszczalnego zakresu, lub gdy jest dłuższa niż 10 znaków (10 bitów), BIN2DEC podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

BIN2DEC(1100100) jest równe 100

BIN2DEC(1111111111) jest równe -1


BIN2HEX

Zobacz też

Zamienia liczbę w kodzie dwójkowym na liczbę w kodzie szesnastkowym.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

BIN2HEX(liczba ; miejsca)

Liczba  jest to liczba dwójkowa, którą należy zamienić. Liczba nie może być dłuższa niż 10 znaków (10 bitów). Najbardziej znaczący bit liczby jest bitem znaku. Pozostałe 9 bitów reprezentuje wartość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Miejsca  jest to liczba znaków, których należy użyć. Jeśli miejsca zostaną pominięte, BIN2HEX użyje najmniejszej niezbędnej liczby znaków. Wygodnie jest stosować parametr miejsca do uzupełniania wyliczonej wartości poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli liczba nie jest z dopuszczalnego zakresu, lub gdy jest dłuższa niż 10 znaków (10 bitów), BIN2HEX podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli liczba jest ujemna, BIN2HEX ignoruje parametr miejsca i podaje 10-znakową liczbę szesnastkową.

•	Jeśli wyznaczona wartość BIN2HEX wymaga więcej znaków niż podaje to parametr miejsca pojawia się wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą całkowitą, obcina się ją.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą, BIN2HEX podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli parametr miejsca jest liczbą ujemną, BIN2HEX podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

BIN2HEX(11111011;4) jest równe 00FB

BIN2HEX(1110) jest równe E

BIN2HEX(1111111111) jest równe FFFFFFFFFF


BIN2OCT

Zobacz też

Zamienia liczbę w kodzie dwójkowym na liczbę w kodzie ósemkowym.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

BIN2OCT(liczba ; miejsca)

Liczba  jest to liczba dwójkowa, którą należy zamienić. Liczba nie może być dłuższa niż 10 znaków (10 bitów). Najbardziej znaczący bit liczby jest bitem znaku. Pozostałe 9 bitów reprezentuje wartość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Miejsca  jest liczbą znaków, których należy użyć. Jeśli argument miejsca zostanie pominięty, BIN2OCT użyje najmniejszej niezbędnej liczby znaków. Wygodnie jest stosować parametr miejsca do uzupełniania wyliczonej wartości poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli liczba nie jest z dopuszczalnego zakresu, lub gdy jest dłuższa niż 10 znaków (10 bitów), BIN2OCT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli liczba jest ujemna, BIN2OCT ignoruje parametr miejsca i podaje 10-znakową liczbę szesnastkową.

•	Jeśli wyznaczona wartość BIN2OCT wymaga więcej znaków niż podaje to parametr miejsca , pojawia się wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą całkowitą, obcina się ją.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą, BIN2OCT podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli parametr miejsca jest liczbą ujemną, BIN2OCT podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

BIN2OCT(1001;3) jest równe 011

BIN2OCT(01100100) jest równe 144

BIN2OCT(1111111111) jest równe 7777777777


ZAOKR.W.GÓRĘ

Zobacz też

Podaje wartość liczby zaokrąglając ją w górę, dalej od zera, do najbliższej wielokrotności cyfry znaczącej. Na przykład, jeśli chce się uniknąć używania ułamków monet w cenach, a produkt wyceniony jest na 4,42 zł, należy użyć formuły =ZAOKR.W.GÓRĘ(4.42,0.05) by zaokrąglić cenę do najbliższej drobnej monety.

Składnia

ZAOKR.W.GÓRĘ(liczba ; znaczenie)

Liczba  jest to wartość, którą należy zaokrąglić.

Znaczenie  jest to wielokrotność, do której należy zaokrąglić.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, ZAOKR.W.GÓRĘ podaje wartość błędu #ARG!.

•	Niezależnie od znaku liczby, zaokrąglenie następuje przy oddalaniu się od zera. Jeśli liczba jest dokładną wielokrotnością znaczenia, nie zachodzi żadne zaokrąglanie.

•	Jeśli liczba i znaczenie mają różne znaki, ZAOKR.W.GÓRĘ podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

ZAOKR.W.GÓRĘ(2,5; 1) jest równe 3

ZAOKR.W.GÓRĘ(-2,5; -2) jest równe -4

ZAOKR.W.GÓRĘ(-2,5; 2) jest równe #LICZBA!

ZAOKR.W.GÓRĘ(1,5; 0,1) jest równe 1,5

ZAOKR.W.GÓRĘ(0,234; 0,01) jest równe 0,24


ZNAK

Zobacz też

Wynikiem działania jest znak o podanym numerze kodu. Należy używać ZNAK do tłumaczenia na znaki numerów kodów, które mogą się zdarzyć w zbiorach innego typu komputerów.

Składnia

ZNAK(liczba)

Liczba  jest to liczba od 1 do 255 określająca pożądany znak. Znak należy do zbioru stosowanego w użytkowanym komputerze.

Środowisko pracy	Zestaw znaków
Macintosh	zestaw znaków Macintosh
Windows	ANSI
Przykłady

ZNAK(65) jest równe "A"

ZNAK(33) jest równe "!"


OCZYŚĆ

Zobacz też

Usuwa z tekstu wszystkie znaki, które nie mogą być drukowane. Należy używać OCZYŚĆ do tekstów zaimportowanych z innych programów użytkowych, zawierających znaki nie do wydrukowania w użytkowanym środowisku. Na przykład można użyć OCZYŚĆ do usunięcia pewnych fragmentów kodów komputerowych niskiego poziomu, często kończących i rozpoczynających zbiory z danymi i nie nadających się do wydrukowania.

Składnia

OCZYŚĆ(tekst)

Tekst  jest to dowolna informacja z arkusza roboczego, z której należy usunąć znaki nie do drukowania.

Przykład

Jeżeli wynikiem ZNAK(7) jest znak nie do drukowania:

OCZYŚĆ(ZNAK(7)&"tekst"&ZNAK(7)) jest równe "tekst"


KOMBINACJE

Zobacz też

Podaje liczbę kombinacji dla danej liczby obiektów. Należy używać KOMBINACJE, by wyznaczyć całkowitą liczbę grup dla danej liczby obiektów.

Składnia

KOMBINACJE(liczba, liczba_wybrana)

Liczba  jest liczbą obiektów.

Liczba_wybrana  jest liczbą obiektów w każdej kombinacji.

Uwagi

•	Argumenty liczbowe obcina się do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, KOMBINACJE podaje wartość błędu #ARG!

•	Jeśli liczba < 0, liczba_wybrana < 0, albo liczba < liczba_wybrana, KOMBINACJE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Kombinacja jest dowolnym zbiorem lub podzbiorem obiektów niezależnie od ich wewnętrznego uporządkowania. Kombinacje różnią się tym od permutacji, dla których wewnętrzny porządek jest istotny.

•	Liczba kombinacji wyraża się następująco, gdzie liczba = n i liczba_wybrana = k:

gdzie:

Przykład

Jeśli chce się utworzyć dwuosobowy zespół z ośmiu kandydatów i chce się wiedzieć, ile możliwych zespołów można utworzyć.

 KOMBINACJE(8; 2) jest równe 28 zespołów.


COS

Zobacz też

Podaje wartość cosinusa danego kąta.

Składnia

COS(liczba)

Liczba  jest to kąt w radianach, dla którego należy obliczyć cosinus. Jeśli kąt jest w stopniach, należy pomnożyć go przez PI()/180, by uzyskać radiany.

Przykłady

COS(1,047) jest równe 0,500171

COS(60*PI()/180) jest równe 0,5, cosinus 60 stopni


COSH

Zobacz też

Podaje wartość cosinusa hiperbolicznego liczby.

Składnia

COSH(liczba)

Wzór cosinusa hiperbolicznego jest następujący:

Przykłady

COSH(4) jest równe 27,30823

COSH(EXP(1)) jest równe 7,610125, gdzie EXP(1) wynosi e, podstawę logarytmów naturalnych.


ILE.LICZB

Zobacz też

Podaje ilość liczb w liście argumentów. Należy używać ILE.LICZB do wyznaczania ilości danych w polu liczbowym w zakresie lub tablicy liczb.

Składnia

ILE.LICZB(wartość1, wartość2, ...)

Wartość1, wartość2,...  to od 1 do 30 argumentów, które mogą zawierać lub odwoływać się do różnych typów danych, ale tylko liczby są brane pod uwagę.

•	Zliczane są argumenty liczbowe, zerowe, wartości logiczne lub tekstowe, jednakże ignorowane są wartości błędów lub tekstowe, niemożliwe do przedstawienia w postaci liczbowej.

•	Jeśli argument jest tablicą lub adresem, zlicza się jedynie liczby w tej tablicy lub pod tym adresem. W tablicy lub pod adresem ignorowane są puste komórki, wartości logiczne lub tekstowe.

Przykłady

Jeśli A3 zawiera "Sprzedaż", A4 zawiera "12.08.90", A6 zawiera "19", A7 zawiera "22,24", i A9 zawiera "#DZIEL/0!", to:

ILE.LICZB(A6:A7) jest równe 2

ILE.LICZB(A4:A7) jest równe 3

ILE.LICZB(A2; A6:A9; "Dwanaście", 5) jest równe 3

ILE.LICZB(A1:A9; ; "2"), gdzie "2" jest tekstowym przedstawieniem liczby, jest równe 5

ILE.LICZB(0,1; PRAWDA; "trzy"; 4; ; 6,6666; 700; ; 9; #DZIEL/0!) jest równe 8


ILE.NIEPUSTYCH

Zobacz też

Zlicza liczbę niepustych wartości w liście argumentów. Należy stosować ILE.NIEPUSTYCH do zliczania liczby komórek zawierających dane w tablicy lub zakresie.

Składnia

ILE.NIEPUSTYCH(wartość1, wartość2, ...)

Wartość1, wartość2,...  to od 1 do 30 argumentów przedstawiających wartości, które należy zliczyć. W tym przypadku wartością jest dowolny typ informacji, włącznie z pustym tekstem (""), ale z wyłączeniem pustych komórek. Jeśli argument jest tablicą lub adresem, puste komórki wewnątrz tablicy lub zakresu nie będą brane pod uwagę.

Przykłady

Jeśli A3 zawiera "Sprzedaż," A4 zawiera "12.08.90," A6 zawiera "19", A7 zawiera "22,24", i A9 zawiera "#DZIEL/0!", to:

ILE.NIEPUSTYCH(A6:A7) jest równe 2

ILE.NIEPUSTYCH(A4:A7) jest równe 3

ILE.NIEPUSTYCH(A3; A6:A9) jest równe 4

ILE.NIEPUSTYCH(A1:A9) jest równe 5

ILE.NIEPUSTYCH(1; ; 1) jest równe 3

ILE.NIEPUSTYCH(A4:A7; 10) jest równe 4


KOWARIANCJA

Zobacz też

Podaje wartość kowariancji, tzn. średniej z iloczynów odchyłek każdej pary punktu danych. Należy używać kowariancji w celu określenia zależności pomiędzy dwoma zbiorami danych. Na przykład można sprawdzić, czy większe przychody związane są z wyższym poziomem wykształcenia.

Składnia

KOWARIANCJA(tabela1 ; tabela2)

Tabela1  jest pierwszą komórką zakresu liczb.

Tabela2  jest drugą komórką zakresu liczb.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami albo nazwami, tablicami lub adresami zawierającymi liczby.

•	Jeśli tablica lub adres zawierają tekst, wartości logiczne lub puste komórki, to wartości takie są ignorowane. Jednakże komórki z zerowymi wartościami brane są pod uwagę.

•	Jeśli tablica1 i tablica2 mają różną liczbę punktów danych, KOWARIANCJA podaje wartość błędu #N/D!.

•	Jeśli tablica1 lub tablica2 są puste, KOWARIANCJA podaje wartość błędu #DZIEL/0!.

•	Kowariancję określa się:

Przykład

KOWARIANCJA({3; 2; 4; 5; 6}; {9; 7; 12; 15; 17}) jest równe 5,2


DATA

Zobacz też

Podaje numer kolejny poszczególnej daty. Więcej informacji na temat numerów kolejnych znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Składnia

DATA(rok ; miesiąc ; dzień)

Rok   jest liczbą z zakresu od 1900 do 2078 w programie Microsoft Excel dla Windows lub od 1904 do 2078 w programie Microsoft Excel dla Macintosha.

Miesiąc  jest liczbą przedstawiającą miesiąc roku. Jeśli miesiąc jest większy niż 12, to liczbę tę dodaje się do pierwszego miesiąca podanego roku. Na przykład, DATA(90;14;2) podaje wartość numeru kolejnego przedstawiającego 2 lutego 1991.

Dzień  jest liczbą przedstawiającą dzień miesiąca. Jeśli dzień jest większy niż liczba dni w miesiącu, to liczbę tę dodaje się do pierwszego dnia miesiąca. Na przykład, DATA(91;1;35) podaje wartość numeru kolejnego przedstawiającego 4 lutego 1991.

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha używają domyślnie różnych systemów daty. Więcej informacji na temat numerów kolejnych znajduje się w opisie TERAZ.

Funkcja DATA najbardziej przydatna jest w formułach, w których rok, miesiąc i dzień są formułami, a nie stałymi.

Przykłady

Używając Systemu Daty 1900 (domyślnego w programie Microsoft Excel dla Windows), DATA(91;1;1) jest równe 33239, numerowi kolejnemu odpowiadającej 1 stycznia 1991.

Używając SystemuDaty 1904 (domyślnego w programie Microsoft Excel dla Macintosha), DATA(91;1;1) jest równe 31777, numerowi kolejnemu odpowiadającemu 1 stycznia 1991.


DATA.WARTOŚĆ

Zobacz też

Podaje numer kolejny daty przedstawionej jako tekst_daty. Należy używać DATA.WARTOŚĆ do zamiany dat, wyrażonych w postaci tekstu, na numer kolejny.

Składnia

DATA.WARTOŚĆ(tekst_daty)

Tekst_daty jest to tekst, którego wartość jest datą w formacie daty Microsoft Excel. Używając domyślnego systemu daty Microsoft Excel dla Windows, tekst_daty musi przedstawiać datę od 1 stycznia 1900 do 31 grudnia 2078. Używając wartości domyślnych w programie Microsoft Excel dla Macintosha, tekst_daty musi przedstawiać datę od 1 stycznia 1904 do 31 grudnia 2078. DATA.WARTOŚĆ podaje wartość błędu #ARG!, jeśli tekst_daty jest spoza tego zakresu.

Jeśli pominięto część roczną tekst_daty, DATA.WARTOŚĆ przyjmie aktualny rok z zegara wbudowanego w komputer. Informacja o czasie w tekst_daty jest ignorowana.

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha używają domyślnie różnych systemów daty. Więcej informacji na temat numerów kolejnych znajduje się w opisie TERAZ.

Większość funkcji zamienia automatycznie wartości daty na numery kolejne.

Przykłady

W poniższych przykładach użyto Systemu Daty 1900:

DATA.WARTOŚĆ("22.08.55") jest równe 20323

DATA.WARTOŚĆ("22-SIE-55") jest równe 20323

Zakładając, że wbudowany zegar użytkowanego komputera jest ustawiony na 1993 i używa się Systemu Daty 1900:

DATA.WARTOŚĆ("5-LIP") jest równe 34155


DZIEŃ

Zobacz też

Podaje dzień miesiąca odpowiadający argumentowi numer_kolejny. Dzień podaje się w postaci liczby całkowitej z zakresu od 1 do 31.

Składnia

DZIEŃ(numer_kolejny )

Numer_kolejny  jest to kod daty-czasu stosowany przez program Microsoft Excel w obliczeniach daty i czasu. Możliwe jest podanie numeru_kolejnego jako następującego tekstu "4-15-93" lub "15-Kwi-1993", zamiast w postaci liczby. Tekst automatycznie przetwarzany jest do postaci numeru kolejnego. Więcej informacji na temat numeru_kolejnego znajduje się w opisie TERAZ.

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows oraz Microsoft Excel dla Macintosha stosują jako domyślne, różne systemy daty. Więcej informacji znajduje się w opisie TERAZ.

Przykłady

DZIEŃ("4-Sty") jest równe 4

DZIEŃ("15-KWI-1993") jest równe 15

DZIEŃ("11.8.93") jest równe 11


DNI.360

Zobacz też

Podaje liczbę dni pomiędzy dwiema datami stosując 360-dniowy rok (dwanaście 30-dniowych miesięcy). Należy stosować tę funkcję do wspomagania obliczania płatności, o ile stosowany system księgowości używa dwunastu 30-dniowych miesięcy.

Składnia

DNI.360(data_początkowa ; data_końcowa ; metoda )

Data_początkowa i data_końcowa dwie daty, między którymi należy określić liczbę dni.

•	Argumenty mogą być albo łańcuchami tekstowymi stosującymi liczby do przedstawienia miesiąca, dnia i roku (na przykład "1/30/93" lub "1-30-93") lub mogą być numerami kolejnymi przedstawiającymi daty.

•	Jeśli data_początkowa wystąpi po data_końcowa, DNI.360 poda wartość ujemną.

Metoda jest to wartość logiczna, która określa, czy w obliczeniach ma być użyta metoda europejska czy US.

Metoda	Określenie
FAŁSZ lub pominięte	US (NASD). Jeśli datą początkową jest 31 dzień miesiąca, to zrównuje się go z 30 dniem tego samego miesiąca. Jeśli datą końcową jest 31 dzień miesiąca a datą początkową jest mniej niż 30 dzień miesiąca, datę_końcową zrównuje się z 1 dniem następnego miesiąca. W przeciwnym przypadku datę końcową zrównuje się z 30 dniem tego samego miesiąca.
PRAWDA	Metoda europejska. Daty początkowe lub końcowe, wypadające na 31 dzień miesiąca zrównuje się z 30 dniem tego samego miesiąca.
Wskazówka   By wyznaczyć liczbę dni pomiędzy dwiema datami w roku zwykłym można użyć zwykłego odejmowania, na przykład: "12/31/93"-"1/1/93" jest równe 364.

Przykład

DNI.360("30.01.93"; "1.02.93") jest równe 1


DEC2BIN

Zobacz też

Zamienia liczbę dziesiętną na postać dwójkową.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DEC2BIN(liczba ; miejsca )

Liczba  jest dziesiętną liczbą całkowitą, którą należy zamienić. Jeśli liczba jest ujemna, parametr miejsca zostanie pominięty a DEC2BIN podaje wartość 10-znakową (10-bitów) liczbę dwójkową, której najbardziej znaczący bit jest bitem znaku. Pozostałe 9 bitów przedstawiają wartość. Liczby ujemne przedstawia się w notacji dopełnienia do dwóch.

Miejsca  to liczba znaków do wykorzystania. O ile parametr miejsca zostanie pominięty, DEC2BIN użyje najmniejszej niezbędnej ilości znaków. Parametr miejsca umożliwia uzupełnianie wartości wyjściowych poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli liczba < -512 lub jeśli liczba > 511, DEC2BIN podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr liczba nie jest liczbą, DEC2BIN podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli DEC2BIN będzie potrzebować więcej znaków, niż podaje to parametr miejsca podana zostanie wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą całkowitą, zostanie obcięty.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą, DEC2BIN podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli parametr miejsca jest liczbą ujemną, DEC2BIN podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

DEC2BIN(9; 4) jest równe 1001

DEC2BIN(-100) jest równe 1110011100


DEC2HEX

Zobacz też

Zamienia liczbę dziesiętną na liczbę w kodzie szesnastkowym.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DEC2HEX(liczba ; miejsca )

Liczba  to dziesiętna liczba całkowita, którą należy zamienić. Jeśli liczba jest ujemna, parametr miejsca zostaje pominięty a DEC2HEX podaje wartość 10-znakowej (40-bitowej) liczby w kodzie szesnastkowym, której najbardziej znaczący bit jest bitem znaku. Pozostałe 39 bitów przedstawiają wartość. Liczby ujemne przedstawia się w notacji dopełnienia do dwóch.

Miejsca  to liczba znaków do wykorzystania. O ile parametr miejsca zostanie pominięty, to DEC2HEX użyje najmniejszej niezbędnej ilości znaków. Parametr miejsca umożliwia uzupełnianie wartości wyjściowych poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli liczba < -549 755 813 888 lub jeśli liczba > 549 755 813 887, DEC2HEX podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr liczba nie jest liczbą, DEC2HEX podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli DEC2HEX będzie potrzebować więcej znaków, niż podaje to parametr miejsca, podana zostanie wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą całkowitą, zostanie obcięty.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą, DEC2HEX podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli parametr miejsca jest liczbą ujemną, DEC2HEX podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

DEC2HEX(100; 4) jest równe 0064

DEC2HEX(-54) jest równe FFFFFFFFCA


DEC2OCT

Zobacz też

Zamienia liczby dziesiętne na liczby w kodzie ósemkowym.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DEC2OCT(liczba ; miejsca )

Liczba  to dziesiętna liczba całkowita, którą należy zamienić. Jeśli liczba jest ujemna, parametr miejsca zostaje pominięty a DEC2OCT podaje wartość 10-znakowej (30-bitowej) liczby w kodzie szesnastkowym, której najbardziej znaczący bit jest bitem znaku. Pozostałe 29 bitów przedstawiają wartość. Liczby ujemne przedstawia się w notacji dopełnienia do dwóch.

Miejsca  to liczba znaków do wykorzystania. O ile parametr miejsca zostanie pominięty, to DEC2OCT użyje najmniejszej niezbędnej ilości znaków. Parametr miejsca umożliwia uzupełnianie wartości wyjściowych poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli liczba < -536 870 912 lub jeśli liczba > 536 870 911, DEC2OCT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr liczba nie jest liczbą, DEC2OCT podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli DEC2OCT potrzebować będzie więcej znaków, niż podaje to parametr miejsca , podana zostanie wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą całkowitą, zostanie obcięty.

•	Jeśli parametr miejsca nie jest liczbą, DEC2OCT podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli parametr miejsca jest liczbą ujemną, DEC2OCT podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

DEC2OCT(58; 3) jest równe 072

DEC2OCT(-100) jest równe 7777777634


DELTA

Zobacz też

Sprawdza, czy dwie wartości są równe. Podaje wartość 1 jeśli liczba1 = liczba2 ; w przeciwnym przypadku 0. Należy używać tej funkcji do filtrowania zbioru wartości. Na przykład, przez sumowanie szeregu funkcji DELTA można wyznaczyć liczbę równych par. Funkcja ta znana jest także jako funkcja Delta Kroneckera.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DELTA(liczba1 ; liczba2 )

Liczba1  to pierwsza liczba.

Liczba2  to druga liczba. W przypadku pominięcia liczba2 przyjmuje się za zero.

Uwagi

•	Jeśli parametr liczba1 nie jest liczbą, DELTA podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli parametr liczba2 nie jest liczbą, DELTA podaje wartość błędu #ARG!.

Przykłady

DELTA(5; 4) jest równe 0

DELTA(5; 5) jest równe 1

DELTA(0,5; 0) jest równe 0


KWOTA

Zobacz też

Zamienia liczbę na tekst stosując format walutowy, z częściami dziesiętnymi zaokrąglonymi do odpowiedniego miejsca. Zastosowany format to (# ##0,00 zł).

Składnia

KWOTA(liczba ; dziesiętne )

Liczba  jest to liczba lub adres komórki zawierającej liczbę lub formułę, dającą w wyniku liczbę.

Dziesiętne  jest to liczba cyfr na prawo od przecinka dziesiętnego. Jeśli parametr dziesiętne jest ujemny, liczbę zaokrągla się po lewej stronie kropki dziesiętnej. Jeśli pominie się parametr dziesiętne, wartość domyślna jest 2.

Uwagi

Główna różnica pomiędzy formatowaniem komórki zawierającej liczbę za pomocą polecenia Komórki z menu Format a formatowaniem liczby bezpośrednim z użyciem funkcji KWOTA jest taka, że KWOTA przetwarza swój rezultat na tekst. Liczba sformatowana poleceniem Komórki jest w dalszym ciągu liczbą. Możliwe jest jednak stosowanie liczb sformatowanych przy użyciu funkcji KWOTA w formułach z tego względu, że Microsoft Excel zamienia liczby wprowadzone jako wartości tekstowe na liczby w trakcie obliczeń.

Przykłady

KWOTA(1234,567; 2) jest równe "1234,57 zł "

KWOTA(1234,567; -2) jest równe "1200 zł "

KWOTA(-1234,567; -2) jest równe "(1200 zł)"

KWOTA(-0,123; 4) jest równe "(0,1230 zł)"

KWOTA(99,888) jest równe "99,89 zł "


EOMONTH

Zobacz też

Podaje numer kolejny daty ostatniego dnia miesiąca wskazanego liczbę miesięcy przed lub po data_początkowa . Należy stosować EOMONTH do wyznaczania dat ważności lub do dat wypadających ostatniego dnia miesiąca.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

EOMONTH(data_początkowa ; miesiące )

Data_początkowa  jest numerem kolejnym reprezentującą datę początkową.

Miesiące   jest liczbą miesięcy przed lub po dacie początkowej . Dodatnia wartość argumentu miesiące pozwala uzyskać przyszłą datę; ujemna wartość tego argumentu podaje w wyniku przeszłą datę.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, EOMONTH podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli data_początkowa nie jest właściwym numerem kolejnym, EOMONTH podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument miesiące nie jest liczbą całkowitą, zostanie obcięty.

•	Jeśli data_początkowa powiększona o argument miesiące daje w wyniku niedozwolony numer kolejny, EOMONTH podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

EOMONTH(DATA.WARTOŚĆ("01.01.93"); 1) jest równe 34028 lub 28.02.93

EOMONTH(DATA.WARTOŚĆ("01.01.93"); -1) jest równe 33969 lub 31.12.92


ERF

Zobacz też

Podaje wartość funkcji błędu scałkowanej pomiędzy dolna_granica i górna_granica.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ERF(dolna_granica ; górna_granica)

Dolna_granica  jest dolną granicą całkowania ERF.

Górna_granica  jest górną granicą całkowania ERF. Jeśli zostanie pominięty, ERF będzie całkować pomiędzy zerem i dolna_granica .

Uwagi

•	Jeśli dolna_granica nie jest liczbą, ERF podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli dolna_granica jest ujemna, ERF podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli górna_granica nie jest liczbą, ERF podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli górna_granica jest ujemna, ERF podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

ERF(0,74500) jest równe 0,70793

ERF(1) jest równe 0,84270


ERFC

Zobacz też

Podaje wartość dopełniającej funkcji ERF scałkowanej pomiędzy x a nieskończonością.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ERFC(x)

X  jest dolną granicą całkowania ERF.

Uwagi

•	Jeśli x nie jest liczbą, ERFC podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli x jest ujemne, ERFC podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

ERFC(1) jest równe 0,1573


ZAOKR.DO.PARZ

Zobacz też

Podaje wartość liczby zaokrąglonej do najbliższej parzystej liczby całkowitej. Należy stosować tę funkcję do przetwarzania obiektów pojawiających się parami. Na przykład, opakowanie pozwala na ułożenie jednego lub dwu przedmiotów. Opakowanie jest wypełnione, gdy liczba przedmiotów, zaokrąglona do najbliższej parzystej zgadza się z jego pojemnością.

Składnia

ZAOKR.DO.PARZ(liczba)

Liczba  jest wartością do zaokrąglenia.

Uwagi

•	Jeśli argument liczba nie jest liczbą, ZAOKR.DO.PARZ podaje wartość błędu #ARG!.

•	Niezależnie od znaku argumentu liczba, wartość zaokrągla się w kierunku dalszym od zera. Jeśli liczba jest parzystą liczbą całkowitą zaokrąglanie nie zachodzi.

Przykłady

ZAOKR.DO.PARZ(1,5) jest równe 2

ZAOKR.DO.PARZ(3) jest równe 4

ZAOKR.DO.PARZ(2) jest równe 2

ZAOKR.DO.PARZ(-1) jest równe -2


PORÓWNAJ

Zobacz też

Porównuje dwa ciągi tekstowe i podaje wartość PRAWDA, jeśli są dokładnie takie same, w przeciwnym przypadku FAŁSZ. PORÓWNAJ rozróżnia duże i małe litery ale ignoruje różnice w formatowaniu. Należy stosować PORÓWNAJ do sprawdzania tekstu wprowadzanego do dokumentu.

Składnia

PORÓWNAJ(tekst1, tekst2)

Tekst1  jest pierwszym ciągiem tekstowym.

Tekst2  jest drugim ciągiem tekstowym.

Przykłady

PORÓWNAJ("słowo"; "słowo") jest równe PRAWDA

PORÓWNAJ("Słowo"; "słowo") jest równe FAŁSZ

PORÓWNAJ("s łowo"; "słowo") jest równe FAŁSZ

Aby upewnić się, że wartość wprowadzona przez użytkownika pokrywa się z wartością w zakresie, należy wprowadzić następującą formułę jako tablicę do komórki. Aby wprowadzić formułę jako tablicę do pojedynczej komórki, należy nacisnąć CTRL+SHIFT+ENTER (w Microsoft Excel dla Windows) lub COMMAND+ENTER (w Microsoft Excel dla Macintosha). Nazwa WartośćTestowa odnosi się do komórki zawierającej wartość wprowadzoną przez użytkownika; nazwa ZakresPorównania odnosi się do listy wartości tekstowych do sprawdzania.

{=LUB(PORÓWNAJ(WartośćTestowa; ZakresPorównania))}


EXP

Zobacz też

Podaje wartość e podniesioną do potęgi liczba. Stała e jest równa 2,71828182845904, podstawie logarytmów naturalnych.

Składnia

EXP(liczba)

Liczba  jest wykładnikiem potęgi o podstawie e.

Uwagi

•	W celu obliczenia potęg przy innych podstawach należy użyć operatora potęgowego (^).

•	EXP jest funkcją odwrotną do LN, logarytmu naturalnego liczby.

Przykłady

EXP(1) jest równe 2,718282 (przybliżona wartość e)

EXP(2) jest równe e2 lub 7,389056

EXP(LN(3)) jest równe 3


SILNIA

Zobacz też

Podaje wartość silni liczby. Silnia liczby jest równa 1*2*3*...* liczba.

Składnia

SILNIA(liczba)

Liczba  jest to nieujemna liczba, której silnię należy obliczyć. Jeśli liczba nie jest całkowita, zostanie obcięta do liczby całkowitej.

Przykłady

SILNIA(1) jest równe 1

SILNIA(1,9) jest równe SILNIA(1) jest równe 1

SILNIA(0) jest równe 1

SILNIA(-1) jest równe #LICZBA!

SILNIA(5) jest równe 1*2*3*4*5 jest równe 120


FACTDOUBLE

Zobacz też

Podaje wartość dwukrotnej silni liczby.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

FACTDOUBLE(liczba)

Liczba  jest to nieujemna liczba, której dwukrotną silnię należy obliczyć. Jeśli liczba nie jest całkowita, zostanie obcięta.

Uwagi

•	Jeśli argument liczba nie jest liczbą, FACTDOUBLE podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli liczba jest ujemna, FACTDOUBLE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli liczba jest parzysta:

•	Jeśli liczba jest nieparzysta:

Przykłady

FACTDOUBLE(6) jest równe 48

FACTDOUBLE(7) jest równe 105


FAŁSZ

Zobacz też

Podaje wartość logiczną FAŁSZ.

Składnia

FAŁSZ( )

Uwagi

Możliwe jest także bezpośrednie wpisanie słowa FAŁSZ do arkusza lub formuły, a Microsoft Excel zinterpretuje to jako wartość logiczną FAŁSZ.


ZAOKR.DO.TEKST

Zobacz też

Zaokrągla liczbę do podanej liczby części dziesiętnych, formatuje liczbę w postaci dziesiętnej z użyciem średników i przecinków oraz podaje wynik w postaci tekstowej.

Składnia

ZAOKR.DO.TEKST(liczba ; dziesiętne ; bez_odstępów)

Liczba  jest to liczba, którą należy zaokrąglić i zamienić na tekst.

Dziesiętne  jest to liczba cyfr na prawo od przecinka dziesiętnego.

Bez_odstępów  jest wartością logiczną, która jeśli ma wartość PRAWDA, zapobiega umieszczaniu przez ZAOKR.DO.TEKST odstępów w tekście wyjściowym. Jeśli bez_odstępów ma wartość FAŁSZ lub jest pominięte, to wyjściowy tekst zawiera zwyczajowe odstępy.

•	Liczby w programie Microsoft Excel nie mogą nigdy mieć więcej niż 15 cyfr znaczących, ale cyfr dziesiętnych może być aż 127.

•	Jeśli argument dziesiętne jest ujemny, liczbę zaokrągla się po lewej stronie kropki dziesiętnej.

•	Jeśli pominie się argument dziesiętne, domyślnie przyjmuje się go jako 2.

Uwagi

Główna różnica pomiędzy formatowaniem komórki zawierającej liczbę za pomocą polecenia Komórki z menu Format a formatowaniem liczby z bezpośrednim użyciem funkcji ZAOKR.DO.TEKST jest taka, że ZAOKR.DO.TEKST przetwarza swój rezultat na tekst. Liczba sformatowana poleceniem Komórki jest w dalszym ciągu liczbą.

Przykłady

ZAOKR.DO.TEKST(1234,567; 1) jest równe "1234,6"

ZAOKR.DO.TEKST(1234,567; -1) jest równe "1230"

ZAOKR.DO.TEKST(-1234,567; -1) jest równe "-1230"

ZAOKR.DO.TEKST(44,332) jest równe "44,33"


ZAOKR.W.DÓŁ

Zobacz też

Zaokrągla liczbę w dół, w kierunku zera, do najbliższej wielokrotności znaczenia .

Składnia

ZAOKR.W.DÓŁ(liczba ; znaczenie)

Liczba  jest to wartość liczbowa, którą należy zaokrąglić.

Znaczenie  jest to wielokrotność, do której należy zaokrąglać.

Uwagi

•	Jeśli jakikolwiek argument nie jest liczbą, ZAOKR.W.DÓŁ podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argumenty liczba i znaczenie są różnych znaków, ZAOKR.W.DÓŁ podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Niezależnie od znaku liczby, wartość jest zaokrąglana w dół przy odsuwaniu się od zera. Jeśli liczba jest dokładną wielokrotnością argumentu znaczenie, nie zostanie zaokrąglona.

Przykłady

ZAOKR.W.DÓŁ(2,5; 1) jest równe 2

ZAOKR.W.DÓŁ(-2,5; -2) jest równe -2

ZAOKR.W.DÓŁ(-2,5; 2) jest równe #LICZBA!

ZAOKR.W.DÓŁ(1,5; 0,1) jest równe 1,5

ZAOKR.W.DÓŁ(0,234; 0,01) jest równe 0,23


FV

Zobacz też

Oblicza przyszłą wartość lokaty przy założeniu stałych płatności (spłata), danej wartości początkowej (pv) i stałej stopie procentowej (stopa).

Składnia

FV(stopa ; npr ; spłata ; wartość_aktualna ; typ)

Pełniejszy opis argumentów funkcji FV oraz więcej informacji na temat funkcji renty znajduje się w opisie PV.

Stopa  stopa procentowa stała w okresie spłaty .

Npr jest łączną liczbą okresów płatności i kapitalizacji

Spłata  jest wpłatą dokonywaną okresowo, nie ulega zmianie w czasie trwania kredytu. Rata obejmuje zazwyczaj kapitał i odsetki z wyłączeniem innych opłat i podatków.

Wartość_aktualna  określa kapitał początkowy. Może to być przykładowo wielkość lokaty. Jeśli argument ten zostanie pominięty, domyślnie przyjmuje się wartość 0.

Typ  jest liczbą 0 lub 1 i wskazuje kiedy przypada płatność. Jeśli argument typ zostanie pominięty, domyślnie przyjmuje się 0.

Typ wynosi	Płatność przypada na
0	Koniec okresu
1	Początek okresu
Uwagi

•	Należy upewnić się, że użyte jednostki dla stopy procentowej i liczby płatności są odpowiednie. Jeśli spłaca się czteroletnią pożyczkę na 12 procent rocznie to trzeba przyjąć dla spłat miesięcznych 12%/12 i 4*12 dla lpr. Jeśli spłaca się tę samą pożyczkę w rocznych ratach, należy przyjąć spłatę 12% i 4 dla npr.

•	Wszystkie argumenty odnoszące się do wypłacanych pieniędzy, takich jak depozyty na oszczędności, traktowane są jako liczby ujemne; wpłacane pieniądze, takie jak czeki z dywidend, są się liczbami dodatnimi.

Przykłady

FV(0,5%; 10; -200; -500; 1) jest równe 2581,40 zł

FV(1%; 12; -1000) jest równe 12 682,50 zł

FV(11%/12; 35; -2000; ; 1) jest równe 82 846,25 zł

Można rozpatrzyć zaoszczędzenie środków na specjalny projekt przewidziany do realizacji w następnym roku. Złożenie 1000 zł do depozytu na rachunek oszczędnościowy przynosi 6 procent stopy rocznej kapitalizowanej miesięcznie (miesięczna stopa procentowa wynosi 6%/12 lub 0.5%). Planuje się odkładanie na rachunek 100 zł na początku każdego miesiąca przez następne 12 miesięcy. Ile pieniędzy będzie na rachunku po upływie 12 miesięcy?

FV(0,5%; 12; -100; -1000; 1) jest równe 2301,40 zł


GCD

Zobacz też

Podaje wartość największego wspólnego podzielnika dwu lub więcej liczb całkowitych. Największy wspólny podzielnik jest największą liczbą całkowitą dzielącą zarówno liczbę1 jak i liczbę2 bez reszty.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

GCD(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ; liczba2 ;...  to 1 do 29 wartości. Jeśli którakolwiek z wartości nie jest liczbą całkowitą, zostanie obcięta.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, GCD podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów jest mniejszy od zera, GCD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jedynka dzieli bez reszty wszystkie wartości.

•	Liczba pierwsza dzieli się bez reszty tylko przez siebie i przez jeden.

Przykłady

GCD(5; 2) jest równe 1

GCD(24; 36) jest równe 12

GCD(7; 1) jest równe 1

GCD(5; 0) jest równe 5


GESTEP

Zobacz też

Podaje wartość 1 jeśli liczba jest większa lub równa progowi; w przeciwnym razie 0. Funkcji tej należy używać do filtrowania zbioru wartości. Na przykład, przez zsumowanie szeregu funkcji GESTEP można obliczyć liczbę wartości przekraczających próg.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

GESTEP(liczba ; próg)

Liczba  wartość, którą sprawdza się wobec progu.

Próg  jest to wartość progowa. Jeśli się ją pominie, GESTEP użyje zera.

Uwagi

Jeśli dowolny argument nie jest liczbą, GESTEP podaje wartość błędu #ARG!.

Przykłady

GESTEP(5; 4) jest równe 1

GESTEP(5; 5) jest równe 1

GESTEP(-4; -5) jest równe 1

GESTEP(-1; 0) jest równe 0


HEX2BIN

Zobacz też

Zamienia liczbę w postaci szesnastkowej na postać dwójkową.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

HEX2BIN(liczba ; miejsca)

Liczba  jest to liczba w postaci szesnastkowej, którą należy zamienić. Liczba nie może być dłuższa niż 10 znaków. Najbardziej znaczący bit liczby jest bitem znaku(40 bit od prawej). Pozostałe 9 bitów reprezentuje wartość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Miejsca  jest liczba znaków, których należy użyć. Jeśli miejsca zostaną pominięte, HEX2BIN użyje najmniejszej niezbędnej liczby znaków. Wygodnie jest stosować parametr miejsca do uzupełniania wyliczonej wartości poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli argument liczba jest ujemny, HEX2BIN zignoruje argument miejsca i poda w wyniku 10-znakową liczbę dwójkową.

•	Jeśli argument liczba jest ujemny, to nie może być mniejszy niż FFFFFFFE00, a jeśli dodatni, to nie może być większy niż 1FF.

•	Jeśli liczba nie mieści się w przedziale dopuszczalnych wartości szesnastkowych, HEX2BIN podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli HEX2BIN potrzebować będzie więcej znaków niż przewiduje argument miejsca, wynikiem będzie wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument miejsca nie jest liczbą całkowitą, jego wartość zostanie obcięta.

•	Jeśli argument miejsca nie jest liczbą, HEX2BIN podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argument miejsca jest liczbą ujemną, HEX2BIN podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

HEX2BIN("F"; 8) jest równe 00001111

HEX2BIN("B7") jest równe 10110111

HEX2BIN("FFFFFFFFFF") jest równe 1111111111


HEX2DEC

Zobacz też

Zamienia liczbę w postaci szesnastkowej na postać dziesiętną.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

HEX2DEC(liczba)

Liczba  jest to liczba w postaci szesnastkowej, którą należy zamienić. Liczba nie może być dłuższa niż 10 znaków (40bitów). Najbardziej znaczący bit liczby jest bitem znaku. Pozostałe 39 bitów reprezentuje wartość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Uwagi

Jeśli liczba nie jest dopuszczalną liczbą szesnastkową, HEX2DEC podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

HEX2DEC("A5") jest równe 165

HEX2DEC("FFFFFFFF5B") jest równe -165

HEX2DEC("3DA408B9") jest równe 1034160313


HEX2OCT

Zobacz też

Zamienia liczbę w postaci szesnastkowej na liczbę w postaci ósemkowej.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

HEX2OCT(liczba ; miejsca)

Liczba  jest to liczba w postaci szesnastkowej, którą należy zamienić. Liczba nie może być dłuższa niż 10 znaków. Najbardziej znaczący bit liczby jest bitem znaku. Pozostałe 39 bitów reprezentuje wartość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Miejsca  jest  to liczba znaków, których należy użyć. Jeśli miejsca zostaną pominięte, HEX2OCT użyje najmniejszej niezbędnej liczby znaków. Wygodnie jest stosować parametr miejsca do uzupełniania wyliczonej wartości poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli argument liczba jest ujemny, HEX2OCT zignoruje argument miejsca i poda wartość 10-znakowej liczby ósemkowej.

•	Jeśli argument liczba jest ujemny, nie może być mniejszy niż FFE0000000, a jeśli dodatni, to nie może być większy niż 1FFFFFFF.

•	Jeśli argument liczba nie jest dopuszczalną liczbą szesnastkową, HEX2OCT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli HEX2OCT potrzebuje więcej pozycji niż argument miejsca przewiduje znaków, funkcja podaje wynikową wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument miejsca nie jest liczbą całkowitą, jego wartość zostanie obcięta.

•	Jeśli argument miejsca nie jest liczbą, wynikiem HEX2OCT jest wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argument miejsca jest liczbą ujemną, wynikiem HEX2OCT jest wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

HEX2OCT("F"; 3) jest równe 017

HEX2OCT("3B4E") jest równe 35516

HEX2OCT("FFFFFFFF00") jest równe 7777777400


GODZINA

Zobacz też

Podaje godzinę odpowiednio do numeru kolejnego. Godzinę przedstawia liczba całkowita z zakresu od 0 (12:00 w południe) do 23 (11:00 wieczór).

Składnia

GODZINA(numer_kolejny)

Numer_kolejny  jest to kod daty-czasu stosowany przez program Microsoft Excel w obliczeniach daty i czasu. Można podać numer kolejny w postaci tekstu, takiego jak "16:48:00" lub "4:48:00 PM", zamiast w postaci liczby. Tekst podlega automatycznej zamianie na numer kolejny. Więcej informacji na temat numerów kolejnych zamieszczono w opisie TERAZ.

Uwaga   Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha stosują domyślnie różne systemy daty. Więcej informacji na ten temat zamieszczono w opisie TERAZ.

Przykłady

GODZINA(0,7) jest równe 16

GODZINA(29747,7) jest równe 16

GODZINA("3:30:30 PM") jest równe 15


ZAOKR.DO.CAŁK

Zobacz też

Zaokrągla liczbę w dół do najbliższej liczby całkowitej.

Składnia

ZAOKR.DO.CAŁK(liczba)

Liczba   jest to liczba rzeczywista, którą należy zaokrąglić w dół do liczby całkowitej.

Przykłady

ZAOKR.DO.CAŁK(8,9) jest równe 8

ZAOKR.DO.CAŁK(-8,9) jest równe -9

Następująca formuła podaje wartość dziesiętnej części dodatniej liczby rzeczywistej w komórce A1:

A1-ZAOKR.DO.CAŁK(A1)


ODCIĘTA

Zobacz też

Podaje wartość punktu przecięcia się linii regresji liniowej z osią x. Punkt przecięcia jest to punkt, w którym prosta regresji poprowadzona przez wartości znanych_x i znanych_y przecina oś y. Należy stosować punkt przecięcia wtedy, gdy chce się wyznaczyć wartość zmiennej zależnej przy zerowej wartości zmiennej niezależnej. Na przykład, można zastosować ODCIĘTA do wyznaczenia oporności metalu przy 0°C, podczas gdy punkty pomiarowe wyznaczano w temperaturze pokojowej i wyższych.

Składnia

ODCIĘTA(znane_y ; znane_x )

Znane_y   zbiór danych lub obserwacji zależnych.

Znane_x   zbiór danych lub obserwacji niezależnych.

Uwagi

•	Argumentami powinny być liczby, nazwy, tablice lub adresy zawierające liczby.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub adresu zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki to są one pomijane, jednakże istotne są komórki zawierające wartości zerowe.

•	Jeśli znane_y  i znane_x  zawierają różne liczby punktów danych lub nie zawierają punktów danych, ODCIĘTA podaje wartość błędu #N/D.

•	Równanie punktu przecięcia linii regresji przedstawia się następująco:

gdzie nachylenie oblicza się jako:

Przykład

ODCIĘTA({2; 3; 9; 1; 8}; {6; 5; 11; 7; 5}) jest równe 0,0483871


IPMT

Zobacz też

Oblicza wysokość spłaty odsetek dla danego okresu w kredycie spłacanym równą ratą roczną. Dodatkowe informacje na temat argumentów użytych w IPMT i na temat funkcji kredytu przedstawiono w opisie funkcji PV.

Składnia

IPMT(stopa ; okres ; lpr ; pv ; fv ; typ )

Stopa   stopa procentowa za okres

Okres   okres, za który należy wyznaczyć procent; musi pochodzić z przedziału wartości 1 do lpr .

Lpr   całkowita liczba spłat kredytu.

Pv   obecna wartość globalnej sumy przyszłych spłat.

Fv   przyszła wartość lub bilans pieniężny, jakiego oczekuje się po ostatniej spłacie. Jeśli argument ten się pominie, domyślnie przyjmuje się go jako 0 (przyszła wartość pożyczki; na przykład, wynosi 0).

Typ   jest liczbą 0 lub 1 i określa, kiedy przypada płatność. Jeśli pomija się ten parametr, domyślnie przyjmuje on wartość 0.

Wartość parametru typ	Termin płatności przypada:
0	Na końcu okresu
1	Na początku okresu
Uwagi

•	Należy stosować zgodne jednostki przy podawaniu stopy procentowej i liczby spłat. Jeśli spłaca się miesięcznie 4-letnią pożyczkę przy 12 procentowej stopie rocznej należy użyć wartości 12%/12 dla stopy  i 4*12 dla liczby spłat lpr . Jeśli spłaca się w rocznych ratach, należy przyjąć 12% dla stopy  i 4 dla lpr .

•	Przy wszystkich argumentach, środki wypłacane, takie wpłaty z rachunków oszczędnościowych wyrażone są liczbami ujemnymi, podczas gdy przychody takie jak czeki z tytułu dywidend, wyrażone są liczbami dodatnimi.

Przykłady

Obliczmy odsetki przypadające na pierwszy miesiąc pożyczki trzyletniej 8000 zł przy 10-procentowej stopie rocznej:

IPMT(0,1/12; 1; 36; 8000) jest równe -66,67 zł

Poniższa formuła oblicza odsetki przypadające w ostatnim roku pożyczki trzyletniej 8000 zł przy 10-procentowej stopie rocznej:

IPMT(0,1; 3; 3; 8000) jest równe -292,45 zł


ISEVEN

Zobacz też

Podaje wartość PRAWDA, jeśli liczba jest parzysta lub FAŁSZ, jeśli liczba jest nieparzysta.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ISEVEN(liczba)

Liczba   jest wartością, którą należy sprawdzić. Jeśli  liczba  nie jest liczbą całkowitą, jej wartość zostanie obcięta.

Uwagi

Jeśli liczba nie jest liczbą, ISEVEN podaje wartość błędu #ARG!.

Przykłady

ISEVEN(-1) jest równe FAŁSZ

ISEVEN(2,5) jest równe PRAWDA

ISEVEN(5) jest równe FAŁSZ


ISODD

Zobacz też

Podaje wartość PRAWDA, jeśli liczba jest nieparzysta lub FAŁSZ, jeśli liczba jest parzysta.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ISODD(liczba)

Liczba   jest wartością, którą należy sprawdzić. Jeśli liczba nie jest liczbą całkowitą, jej wartość zostanie obcięta.

Uwagi

Jeśli liczba nie jest liczbą, ISODD podaje wartość #ARG!.

Przykłady

ISODD(-1) jest równe PRAWDA

ISODD(2,5) jest równe FAŁSZ

ISODD(5) jest równe PRAWDA


LCM

Zobacz też

Podaje wartość najmniejszej wspólnej wielokrotności liczb całkowitych. Najmniejszą wspólną wielokrotną jest najmniejsza dodatnia liczba całkowita będąca wielokrotnością wszystkich całkowitych argumentów liczba1 , liczba2 , i tak dalej. Należy stosować LCM przy dodawaniu ułamków o różnych mianownikach.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

LCM(liczba1, liczba2, ...)

Liczba1, liczba2,...   to od 1 do 29 wartości, dla których należy wyznaczyć najmniejszą wspólną wielokrotność. Jeśli wartość nie jest liczbą całkowitą, zostanie obcięta.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, LCM podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów jest mniejszy od jedności, LCM podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

LCM(5; 2) jest równe 10

LCM(24; 36) jest równe 72


LEWY

Zobacz też

Podaje wartość pierwszego (lub skrajnego z lewej) znaku lub znaków w łańcuchu tekstowym.

Składnia

LEWY(tekst, liczba_znaków)

Tekst   jest łańcuchem tekstowym zawierającym znaki, które należy wydzielić.

Liczba_znaków   podaje ile znaków ma być wynikiem działania LEWY.

•	Liczba_znaków  musi być większa lub równa zeru.

•	Jeśli liczba_znaków  jest większa niż długość tekstu, wynikiem LEWY jest cały tekst.

•	Jeśli argument liczba_znaków  zostanie pominięty, jego wartość zostanie domyślnie przyjęta za 1.

Przykłady

LEWY("Cena Sprzedaży"; 4) jest równe "Cena"

Jeśli A1 zawiera "Szwecja", to:

LEWY(A1) jest równe "S"

Przykładowo, magazyn sprzętu przypisuje numery magazynowe swoim wyrobom. Pierwsze  trzy znaki liczby magazynowej określają dostawcę wyrobu. W arkuszu, niech Magazyn oznacza komórkę zawierającą liczbę magazynową a TablicaDostawcy będzie posortowaną tablicą dwukolumnową zawierającą wszystkie numery dostawców w pierwszej kolumnie i odpowiadające im nazwy dostawców w drugiej. Można użyć funkcji LEWY do wydzielenia pierwszych trzech znaków numeru magazynowego (numeru dostawcy) i funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO do podania w wyniku nazwy wytwórcy, tak jak pokazuje to poniższa formuła:

WYSZUKAJ.PIONOWO(WARTOŚĆ(LEWY(Magazyn; 3)); TablicaDostawcy; 2)


DŁ

Zobacz też

Podaje wartość liczby znaków łańcucha tekstowego.

Składnia

DŁ(tekst)

Tekst   oznacza tekst, którego długość należy znaleźć. Spacje liczy się jako znaki.

Przykłady

DŁ("Phoenix, AZ") jest równe 11

DŁ("") jest równe 0

Poniższa formuła makro rozpoczyna się od pętli DLA-NAST w arkuszu makr. Liczba iteracji jest równa długości łańcucha nazwanego SprawdźTekst:

DLA("Licznik"; 1; DŁ(SprawdźTekst))


LN

Zobacz też

Podaje wartość logarytmu naturalnego liczba. Podstawą logarytmów naturalnych jest stała e (2,71828182845904).

Składnia

LN(liczba)

Liczba   jest liczbą rzeczywistą dodatnią, której logarytm naturalny należy obliczyć.

Uwagi

LN jest funkcją odwrotną do funkcji  EXP.

Przykłady

LN(86) jest równe 4,454347

LN(2,7182818) jest równe 1

LN(EXP(3)) jest równe 3

EXP(LN(4)) jest równe 4


LOG

Zobacz też

Podaje wartość logarytmu liczby  przy zadanej podstawie.

Składnia

LOG(liczba, podstawa)

Liczba   jest to dodatnia liczba rzeczywista, której logarytm należy obliczyć.

Podstawa   jest postawą logarytmu. Jeśli argument podstawa zostanie pominięty, domyślnie przyjmuje się 10.

Przykłady

LOG(10) jest równe 1

LOG(8; 2) jest równe 3

LOG(86; 2,7182818) jest równe 4,454347


LOG10

Zobacz też

Podaje wartość logarytmu liczby przy podstawie 10.

Składnia

LOG10(liczba)

Liczba   jest to dodatnia liczba rzeczywista, której logarytm przy podstawie 10 należy wyznaczyć.

Przykłady

LOG10(86) jest równe 1,934498451

LOG10(10) jest równe 1

LOG10(1E5) jest równe 5

LOG10(10^5) jest równe 5


REGEXPP

Zobacz też

Oblicza krzywą wykładniczą dopasowaną do danych i podaje w wyniku tablicę opisującej krzywą. Równanie krzywej jest następujące:

y = (b*(m1^x1)*(m2^x2)*_)  lub y = b*m^x

gdzie zależne wartości y  są funkcją niezależnych wartości x . Wartości m  są podstawami odpowiadającymi każdej wartości wykładniczej x, a b jest wartością stałą. Należy zauważyć, że y, x  i m  mogą być wektorami. Wynikiem REGEXPP jest tablica {mn,mn-1,...,m1,b}.

Składnia

REGEXPP(znane_y, znane_x, const, stats)

Znane_y   jest zbiorem wartości y, które mogą już być znane, wyrażonych zależnością y = b*m^x.

•	Jeśli tablica znane_y jest pojedynczą kolumną, to każda kolumna znane_x jest traktowana jako oddzielna zmienna.

•	Jeśli tablica znane_y jest pojedynczym wierszem, to każdy wiersz znane_x jest traktowany jako oddzielna zmienna.

Znane_x   jest opcjonalnym zbiorem wartości  x , które mogą być już znane w zależności y = b*m^x.

•	Tablica znane_x  może zawierać jeden lub więcej zbiorów zmiennych. Jeśli użyto tylko jednej zmiennej, znane_y  i znane_x  mogą być zakresami o dowolnym kształcie, o ile mają równe wymiary. Jeśli użyto więcej niż jednej zmiennej, znane_y  musi być wektorem (tj. zakresem o wysokości jednego wiersza lub o szerokości jednej kolumny).

•	Jeśli pominięto znane_x, domyślnie przyjmuje się je w postaci tablicy {1;2;3;...} o takim samym rozmiarze jak znane_y.

Const   jest wartością logiczną oznaczającą, czy stała b ma być równa 1.

•	Jeśli const  jest równe PRAWDA lub pominięte, b  oblicza się normalnie.

•	Jeśli const  jest równe FAŁSZ, b  ustawia się na wartość 1, a wartości m dopasowuje się do y = m^x.

Stats   jest wartością logiczną określającą, czy należy wyznaczyć dodatkowe statystyki regresji.

•	Jeśli parametr stats jest równy PRAWDA, REGEXPP podaje w wyniku dodatkowe statystyki regresji tak, że wyjściowa tablica przedstawia się następująco: {mn,mn-1,...,m1,b;sen,sen-1,...,se1,seb;r 2,sey;
F,df;ssreg,ssresid}.

•	Jeśli parametr stats  jest równy FAŁSZ lub został pominięty, REGEXPP podaje w wyniku jedynie współczynniki m  i stałą b .

Więcej informacji na temat dodatkowych statystyk regresji zamieszczono w REGLINP.

Uwagi

•	Im bardziej wykres danych przypomina krzywą wykładniczą, tym lepiej wyznaczona krzywa jest dopasowana do danych. Podobnie jak REGLINP, wynikiem REGEXPP jest tablica wartości opisująca związek pomiędzy wartościami, ale REGLINP dopasowuje do danych linię prostą, natomiast  REGEXPP dopasowuje krzywą wykładniczą. Więcej informacji zamieszczono w REGLINP.

•	Wtedy gdy jest tylko jedna zmienna niezależna x , możliwe jest uzyskanie wartości m  i b  bezpośrednio stosując poniższe formuły:

m:
INDEKS(REGEXPP(znane_y; znane_x);1)

b:
INDEKS(REGEXPP(znane_y';znane_x);2)

Możliwe jest użycie równania y = b*m^x do prognozowania przyszłych wartości y , ale program Microsoft Excel pozwala to wykonać przy użyciu funkcji REGEXPW. Więcej informacji na ten temat zamieszczono w REGEXPW.

•	Formuły, których wynikiem są tablice, powinny być wprowadzane jako formuły tablicowe.

•	Przy wprowadzaniu jako argumentu stałych tablicowych takich jak znane_x, należy używać średników do rozdzielania wartości w tym samym wierszu i ukośnej kreski \ (odwrotna kreska ułamkowa) do rozdzielania wierszy. Można stosować różne znaki separujące, zależnie od ustawień lokalnych.

•	Należy mieć na względzie, że wartości y  prognozowane przez równanie regresji mogą nie być poprawne, jeśli znajdują się poza zakresem wartości y  użytych do wyznaczenia równania.

Przykład

Po 10 miesiącach słabej sprzedaży, przedsiębiorstwo ma do czynienia z wykładniczym wzrostem sprzedaży po wprowadzeniu na rynek nowego wyrobu. W kolejnych 6 miesiącach sprzedaż wzrosła do 33 100, 47 300, 69 000, 102 000, 150 000 i 220 000 jednostek miesięcznie. Wartości te wprowadzono do sześciu komórek nazwanych JednostkiSprzedane. Po wprowadzeniu formuły:

REGEXPP(JednostkiSprzedane; {11\12\13\14\15\16}; PRAWDA; PRAWDA)

tworzą się następujące wyniki w, na przykład, komórkach D1:E5:

{1,46327563; 495,30477\ 0,0026334; 0,03583428\ 0,99980862; 0,01101631\ 20896,8011; 4\ 2,53601883; 0,00048544}

y = b*m1^x1 lub wykorzystując wartości z tablicy:

y = 495,3 * 1,4633x

Można przewidzieć sprzedaż na następne miesiące przez podstawienie liczby miesięcy zamiast x  do tego równania albo zastosować funkcję REGEXPW. Więcej informacji na ten temat zamieszczono w REGEXPW.

Można użyć dodatkowych statystyk regresji (komórki D2:E5 powyżej tablicy wyjściowej) do wyznaczenia użyteczności równania do prognozowania przyszłych wartości.

Ważne   Metody używane do weryfikacji równania wykorzystującego REGEXPP są podobne do metod stosowanych dla REGLINP. Jednakże do uzyskania dodatkowych statystyk REGEXPP wykorzystano poniższy model liniowy:

ln y = x1 ln m1 + ... + xn ln mn + ln b

Należy mieć to na uwadze weryfikując statystyki dodatkowe, szczególnie wartości  sei  i  seb  które należałoby porównać z ln mi i ln b, a nie z  mi  i  b. Więcej informacji na ten temat zawiera pogłębiony podręcznik statystyki.


ROZKŁAD.LOG.ODW

Zobacz też

Oblicza wartość funkcji odwrotnej skumulowanego rozkładu normalnego x, gdzie ln(x) ma rozkład normalny z parametrami wartości_oczekiwanej i odchylenia_standardowego . Jeśli p = ROZKŁAD.LOG(x,...) to ROZKŁAD.LOG.ODW(p,...) = x.

Rozkład logarytmiczno-normalny wykorzystuje się w analizie zlogarytmowanych danych.

Składnia

ROZKŁAD.LOG.ODW(prawdopodobieństwo ; wartość_oczekiwana ; odchylenie_standard )

Prawdopodobieństwo   jest to prawdopodobieństwo związane z rozkładem lognormalnym.

Wartość_oczekiwana   jest wartością oczekiwaną ln(x).

Odchylenie_standard   jest odchyleniem standardowym ln(x).

Funkcja odwrotna  log normalnej funkcji rozkładu jest równa:

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, ROZKŁAD.LOG.ODW podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli  prawdopodobieństwo < 0 lub prawdopodobieństwo > 1, ROZKŁAD.LOG.ODW podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli odchylenie_standard ≤ 0, ROZKŁAD.LOG.ODW podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

ROZKŁAD.LOG.ODW(0,039084; 3,5; 1,2) jest równe 4,000014


LITERY.MAŁE

Zobacz też

Zamienia wszystkie duże litery w łańcuchu tekstowym na małe.

Składnia

LITERY.MAŁE(tekst )

Tekst   jest tekstem, który należy przetworzyć na małe litery. LITERY.MAŁE nie zmienia znaków w tekście, które nie są literami.

Przykłady

LITERY.MAŁE("E. E. Cummings") jest równe "e. e. cummings"

LITERY.MAŁE("Apt. 2B") jest równe "apt. 2b"

LITERY.MAŁE jest podobne do Z.WIELKIEJ.LITERY i LITERY.WIELKIE. Dodatkowe informacje w Przykładach dla funkcji Z.WIELKIEJ.LITERY.


WYZNACZNIK.MACIERZY

Zobacz też

Podaje wartość wyznacznika macierzy tablicy.

Składnia

WYZNACZNIK.MACIERZY(tablica )

Tablica   jest tablicą liczbową o równej liczbie wierszy i kolumn.

•	Tablicy można nadać zakres komórek; na przykład, A1:C3; może być to tablica stałych takich jak {1;2;3;4;5;6;7;8;9}; lub nazwa dowolnej z tych dwóch.

•	Jeśli którakolwiek z komórek tablicy  jest pusta lub zawiera tekst, WYZNACZNIK.MACIERZY podaje wartość błędu #ARG!.

•	WYZNACZNIK.MACIERZY także podaje wartość błędu #ARG!  jeśli liczba wierszy i kolumn tablicy nie jest równa.

Uwagi

•	Wyznacznik macierzy jest liczbą wyznaczoną przez wartości tablicy . Wyznacznik trzywierszowej i trzykolumnowej tablicy A1:C3, definiuje się następująco:

WYZNACZNIK.MACIERZY(A1:C3) jest równe
A1*(B2*C3-B3*C2) + A2*(B3*C1-B1*C3) + A3*(B1*C2-B2*C1)

•	Wyznaczników macierzy używa się zasadniczo do rozwiązywania układów równań wielu zmiennych.

•	WYZNACZNIK.MACIERZY oblicza się z dokładnością do około 16 cyfr, co może powodować niewielkie błędy numeryczne, gdy ich kompensacja jest  niezupełna. Na przykład, wyznacznik macierzy osobliwej może się różnić od zera o 1E-16.

Przykłady

WYZNACZNIK.MACIERZY({1;3;8;5\1;3;6;1\1;1;1;0\7;3;10;2}) jest równe 88

WYZNACZNIK.MACIERZY({3;6;1\1;1;0\3;10;2}) jest równe 1

WYZNACZNIK.MACIERZY({3;6\1;1}) jest równe -3

WYZNACZNIK.MACIERZY({1;3;8;5\1;3;6;1}) jest równe #ARG!, ponieważ tablica nie ma równych liczb wierszy i kolumn.


MEDIANA

Zobacz też

Podaje wartość mediany. Mediana jest liczbą w środku zbioru liczb tzn., że połowa liczb ma wartości większe niż mediana i połowa ma wartości mniejsze.

Składnia

MEDIANA(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1; liczba2 ;...   to od 1 do 30 liczb, dla których należy wyznaczyć medianę.

•	Argumentami powinny być liczby lub nazwy, tablice lub adresy, zawierające liczby. Microsoft Excel porówna wszystkie liczby podane w postaci każdego argumentu adresu lub tablicy.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub adresu zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości takie zostaną pominięte; zostaną wszakże uwzględnione komórki z zerowymi wartościami.

Uwagi

Jeśli liczba danych liczbowych w zbiorze jest parzysta, to MEDIANA oblicza średnią dwóch liczb środkowych. Można porównać drugi przykład.

Przykłady

MEDIANA(1; 2; 3; 4; 5) jest równe 3

MEDIANA(1; 2; 3; 4; 5; 6) jest równe 3,5, średnia z 3 i 4


FRAGMENT.TEKSTU

Zobacz też

Wynikiem jest podana liczba znaków z łańcucha tekstowego, począwszy od podanej pozycji.

Składnia

FRAGMENT.TEKSTU(tekst ; liczba_początkowa ; liczba_znaków)

Tekst   jest łańcuchem tekstowym, zawierającym znaki, które należy wydzielić.

Liczba_początkowa   oznacza położenie pierwszego znaku, który należy wydzielić z tekstu. Pierwszy znak w tekście ma liczbę_początkową  1 i tak dalej.

•	Jeśli liczba_początkowa  jest większa niż długość tekstu, FRAGMENT.TEKSTU podaje wartość "" (tekst pusty).

•	Jeśli liczba_początkowa  jest mniejsza niż długość tekstu, ale liczba_początkowa  plus liczba_znaków przewyższają długość tekstu, wynikiem FRAGMENT.TEKSTU są znaki do końca tekstu.

•	Jeśli liczba_początkowa  jest mniejsza niż 1, FRAGMENT.TEKSTU podaje wartość błędu  #ARG!.

Liczba_znaków   podaje jak wiele znaków powinno zostać pobrane z tekstu. Jeśli liczba_znaków  jest ujemna, FRAGMENT.TEKSTU podaje wartość błędu #ARG!.

Przykłady

FRAGMENT.TEKSTU("Fluid Flow"; 1; 5) jest równe "Fluid"

FRAGMENT.TEKSTU("Fluid Flow"; 7; 20) jest równe "Flow"

FRAGMENT.TEKSTU("1234"; 5; 5) jest równe "" (tekst pusty)

Należy także porównać Przykłady do KOD i ZNAJDŹ.


MIN

Zobacz też

Podaje wartość najmniejszej liczby w liście argumentów.

Składnia

MIN(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1, liczba2,...   to od 1 do 30 liczb, dla których należy znaleźć wartość minimalną.

•	Argumentami mogą być liczby, puste komórki, wartości logiczne lub  tekstowe reprezentacje liczb. Argumenty będące wartościami błędów lub teksty, które nie mogą zostać zamienione na liczby powodują błędy.

•	Jeśli argument jest tablicą lub adresem, brane są pod uwagę jedynie liczby w nim zawarte. Puste komórki, wartości logiczne, tekst lub wartości błędów zawarte w tablicy lub adresie zostaną pominięte.

•	Jeśli argumenty nie zawierają liczb, MIN podaje wartość 0.

Przykłady

Jeśli A1:A5 zawiera następujące liczby 10, 7, 9, 27, i 2, to:

MIN(A1:A5) jest równe 2

MIN(A1:A5; 0) jest równe 0

MIN jest podobne do MAX. Należy także porównać Przykłady do MAX.


MINUTA

Zobacz też

Podaje wartości minutowe odpowiadające numerowi kolejnemu. Minuty podaje się jako liczbę całkowitą, z zakresu od 0 do 59.

Składnia

MINUTA(numer_kolejny)

Numer_kolejny   jest sposobem kodowania daty i czasu przyjętym przez program Microsoft Excel do prowadzenia obliczeń daty i czasu. Możliwe jest podanie numeru_kolejnego  jako tekstu, takiego jak "16:48:00" lub "4:48:00 PM", zamiast jako liczby. Tekst jest automatycznie zamieniany na numer kolejny. Więcej informacji na temat numeru_kolejnego  zamieszczono w opisie funkcji TERAZ.

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha stosują różne domyślne systemy daty. Więcej informacji na ten temat zamieszczono w opisie funkcji TERAZ.

Przykłady

MINUTA("4:48:00 PM") jest równe 48

MINUTA(0,01) jest równe 14

MINUTA(4,02) jest równe 28


MACIERZ.ODW

Zobacz też

Wynikiem jest macierz odwrotna do macierzy przechowywanej w tablicy.

Składnia

MACIERZ.ODW(tablica)

Tablica   jest tablicą liczbową o równych liczbach wierszy i kolumn.

•	Tablica  może być zakresem komórek, na przykład A1:C3; może być to tablica stałych: {1;2;3\4;5;6\7;8;9} lub nazwa dowolnej z tych dwóch.

•	Jeśli którakolwiek z komórek tablicy  jest pusta lub zawiera tekst, MACIERZ.ODW podaje wartość błędu #ARG!.

•	MACIERZ.ODW także podaje wartość błędu #ARG!, jeśli tablica  nie ma równych liczb wierszy i kolumn.

Uwagi

•	Formuły, których wynikiem są tablice, muszą być wprowadzane jako formuły tablicowe.

•	Macierzy odwrotnych, podobnie jak wyznaczników używa się zasadniczo do rozwiązywania układów równań matematycznych wielu zmiennych. Iloczyn macierzy i jej odwrotności jest macierzą jednostkową - macierzą kwadratową, której elementy diagonalne są równe 1, a wszystkie pozostałe są równe 0.

•	Przykładowo, obliczając dwuwierszową, dwukolumnową macierz zakres A1:B2 zawiera litery a, b, c i d , reprezentujące dowolne liczby. Poniższa tablica pokazuje odwrotność macierzy A1:B2:

	Kolumna A	Kolumna B
Wiersz 1	d/(a*d-b*c)	b/(b*c-a*d)
Wiersz 2	c/(b*c-a*d)	a/(a*d-b*c)
•	MACIERZ.ODW oblicza się z dokładnością do około 16 cyfr, co może prowadzić do niewielkich błędów numerycznych, jeśli nie wystąpi ich pełna kompensacja.

•	Niektórych macierzy kwadratowych nie da się odwrócić, a wynikiem działania MACIERZ.ODW będzie wartość błędu #LICZBA!. Wyznacznik macierzy nieodwracalnej jest równy 0.

Przykłady

MACIERZ.ODW({4;-1\2;0}) jest równe {0;0,5\-1;2}

MACIERZ.ODW({1;2;1\3;4;-1\0;2;0}) jest równe {0,25;0,25;-0,75\0;0;0,5\0,75;-0,25;-0,25}

Wskazówka   Należy użyć funkcji INDEKS do uzyskania dostępu do pojedynczych elementów macierzy odwrotnej.


MIRR

Zobacz też

Oblicza wartość zmodyfikowanej wewnętrznej stopy zwrotu dla szeregu okresowych przepływów gotówkowych. MIRR bierze pod uwagę jednocześnie koszt inwestycji oraz procent uzyskany z ponownego zainwestowania środków pieniężnych.

Składnia

MIRR(wartości ; stopa_finansowa ; stopa_refinansowa)

Wartości tablica lub adres z komórkami zawierającymi liczby. Liczby te stanowią koszty lub straty (wartości ujemne) oraz przychody (wartości dodatnie) pojawiające się w równych odstępach czasu. Wartość pierwsza traktowana jest jako koszt (ujemna), a pozostałe wartości jako przychody (dodatnie lub ujemne).

•	Wartości  muszą zawierać co najmniej jedną wartość dodatnią i jedną ujemną, by możliwe było obliczenie zmodyfikowanej wewnętrznej stopy zwrotu. W przeciwnym przypadku, MIRR podaje wartość błędu #DZIEL/0!.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub adresu zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości tych nie bierze się pod uwagę, uwzględnia się wszakże komórki o wartości zerowej.

Stopa_finansowa   stopa oprocentowania pobierana od środków uczestniczących w przepływach środków pieniężnych.

Stopa_refinansowa    jest to stopa oprocentowania otrzymywana od reinwestowanych środków pieniężnych.

Uwagi

•	MIRR wykorzystuje ciąg wartości, by przedstawić przepływ środków pieniężnych. Należy się upewnić, czy sekwencja wypłat i przychodów jest właściwa oraz czy przyjęto odpowiednie znaki wartości (dodatnie dla otrzymywanych kwot, ujemne dla kwot wypłacanych).

•	Jeśli n  jest liczbą wartości przepływów środków pieniężnych,  stopa_finansowa jest stopą finansową, a stopa_refinansowa  jest stopą reinwestycji, to wzór dla MIRR jest następujący:

Przykłady

Firma rybacka zakończyła piąty rok działalności. Pięć lat temu pożyczyła 120 000 zł na zakup łodzi. Oprocentowanie kredytu wynosi 10 procent rocznie. Wpływy z połowów: 39 000 zł, 30 000 zł, 21 000 zł, 37 000 zł i 46 000 zł. W okresie tym firma inwestowała zyski, otrzymując odsetki od lokat w wysokości 12% rocznie. Do komórki B1 arkusza należy wprowadzić wartość -120 000 zł (pożyczka), a pięć kwot dochodów rocznych do komórek B2:B6.

Zmodyfikowana stopa zwrotu z inwestycji po pięciu latach:

MIRR(B1:B6; 10%; 12%) jest równe 12,61%

Zmodyfikowana stopa zwrotu z inwestycji po trzech latach:

MIRR(B1:B4; 10%; 12%) jest równe -4,80%

Zmodyfikowana stopa zwrotu z inwestycji w okresie pięciu lat, przyjmując wartość 14% dla stopy_refinansowej

MIRR(B1:B6; 10%; 14%) jest równe 13,48%


MACIERZ.ILOCZYN

Zobacz też

Wynikiem jest iloczyn macierzowy dwu tablic. Wynik jest tablicą o takiej samej liczbie wierszy jak tablica1  i takiej samej liczbie kolumn jak tablica2 .

Składnia

MACIERZ.ILOCZYN(tablica1 ; tablica2)

Tablica1, tablica2   są to tablice, które należy przemnożyć.

•	Liczba kolumn w tablicy1  musi być taka sama jak liczba wierszy w tablicy2 , obydwie tablice mogą zawierać jedynie liczby.

•	Tablica1  i tablica2  mogą wystąpić jako zakresy komórek, stałe tablicowe lub adresy.

•	Jeśli którakolwiek z komórek jest pusta lub zawiera tekst albo liczba kolumn w tablicy1  różni się od liczby wierszy w tablicy2 , MACIERZ.ILOCZYN podaje wartość błędu #ARG!.

Uwagi

•	Tablica zawierająca iloczyn macierzowy a dwóch tablic b i a jest równa:

gdzie i jest liczbą wierszy a j jest liczbą kolumn.

•	Formuły, których wynikiem są tablice, muszą być wprowadzane jako formuły tablicowe.

Przykłady

MACIERZ.ILOCZYN({1;3\7;2}; {2;0\0;2}) jest równe {2;6\14;4}

MACIERZ.ILOCZYN({3;0\2;0}; {2;0\0;2}) jest równe {6;0\4;0}

MACIERZ.ILOCZYN({1;3;0\7;2;0\1;0;0}; {2;0\0;2}) jest równe  #ARG!, ze względu na to, że pierwsza tablica ma trzy kolumny, a druga tablica ma tylko 2 wiersze.


MOD

Zobacz też

Podaje wartość reszty po podzieleniu liczby przez dzielnik. Wynik ma taki sam znak jak dzielnik.

Składnia

MOD(liczba ; dzielnik)

Liczba   jest to liczba, dla której należy wyznaczyć resztę.

Dzielnik   jest to liczba, przez którą należy podzielić liczbę. Jeśli dzielnik jest równy 0, MOD podaje wartość błędu #DZIEL/0!.

Uwagi

Funkcja MOD może być wyrażona za pomocą funkcji ZAOKR.DO.CAŁK:

MOD(n, d) = n - d*ZAOKR.DO.CAŁK(n/d)

Przykłady

MOD(3; 2) jest równe 1

MOD(-3; 2) jest równe 1

MOD(3; -2) jest równe -1

MOD(-3; -2) jest równe -1


WYST.NAJCZĘŚCIEJ

Zobacz też

Podaje wartość najczęściej występującą w zakresie lub tablicy danych. Podobnie jak MEDIANA, WYST.NAJCZĘŚCIEJ jest miarą położenia

Składnia

WYST.NAJCZĘŚCIEJ(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1, liczba2 ,...   to od 1 do 30 argumentów, dla których należy wyznaczyć wartość modalną. Zamiast listy argumentów rozdzielonych przecinkami można wykorzystać także pojedynczą tablicę lub jej adres.

Uwagi

•	Argumentami powinny być liczby lub nazwy, tablice lub adresy zawierające liczby.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub adresu zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te zostaną pominięte, jednakże komórki zawierające wartości zerowe zostaną wzięte pod uwagę.

•	Jeśli zbiór danych nie zawiera danych powtarzających się, WYST.NAJCZĘŚCIEJ podaje wartość błędu #N/D!.

Wartość modalna to wartość najczęściej powtarzająca się,  mediana jest wartością  środkową, a średnia oznacza wartość uśrednioną. Żadna z miar centralnych nie przedstawia kompletnego obrazu danych. Przykładowo, dane zgromadzone są w trzech obszarach, połowa wokół pojedynczej niskiej wartości i druga połowa wokół dwóch dużych wartości. Zarówno ŚREDNIA jak MEDIANA mogą podać wartość ze względnie pustego środka, podczas gdy WYST.NAJCZĘŚCIEJ może podać najczęstszą niską wartość.

Przykład

WYST.NAJCZĘŚCIEJ({5,6; 4; 4; 3; 2; 4}) jest równe 4


MIESIĄC

Zobacz też

Wynikiem jest miesiąc odpowiadający numerowi kolejnemu. Miesiąc podaje się w postaci liczby całkowitej, z zakresu od 1 (Styczeń) do 12 (Grudzień).

Składnia

MIESIĄC(numer_kolejny)

Numer_kolejny   jest kodem daty i czasu stosowanym przez program Microsoft Excel w obliczeniach daty i czasu. Możliwe jest podanie numeru kolejnego jako tekstu, na przykład: "15.4.1993" lub "15-Kwi-1993" zamiast liczby. Tekst jest automatycznie zamieniany na numer kolejny. Więcej informacji na temat numeru_kolejnego zamieszczono w opisie funkcji TERAZ.

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha stosują różne domyślne systemy daty. Więcej informacji na ten temat zamieszczono w opisie funkcji TERAZ.

Przykłady

MIESIĄC("6-Maj") jest równe 5

MIESIĄC(366) jest równe 12

MIESIĄC(367) jest równe 1


MROUND

Zobacz też

Podaje wartość liczby zaokrąglonej do podanej wielokrotności.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

MROUND(liczba ; wielokrotność )

Liczba   jest wartością, którą należy zaokrąglić.

Wielokrotność   jest wielokrotnością, do której należy zaokrąglić liczbę.

Uwagi

MROUND zaokrągla w górę, dalej od zera, jeśli reszta z podzielenia liczby przez wielokrotność jest większa, niż połowa wartości wielokrotności.

Przykłady

MROUND(10; 3) jest równe 9

MROUND(-10; -3) jest równe -9

MROUND(1,3; 0,2) jest równe 1,4

MROUND(5; -2) jest równe #LICZBA!


MULTINOMIAL

Zobacz też

Podaje wartość stosunku silni sumy wartości do iloczynu silni.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

MULTINOMIAL(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1,liczba2,...   to od 1 do 29 wartości, dla których należy obliczyć wielomian.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, MULTINOMIAL podaje wartość #ARG!.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów jest mniejszy od jednego, MULTINOMIAL podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja wyraża się wzorem:

Przykład

MULTINOMIAL(2; 3; 4) jest równe 1260


L

Zobacz też

Podaje wartość zamienioną na liczbę.

Składnia

L(wartość)

Wartość   oznacza wartość którą należy zamienić. L zamienia wartości zgodnie z poniższą tabelą.

Jeśli wartość wynosi lub jest adresem	Wynikiem L jest..
Liczba	Ta sama liczba
Data, w jednym z wbudowanych w Microsoft Excel formatów daty	Numer kolejny tej daty
PRAWDA	1
Cokolwiek innego	0
Uwagi

Zasadniczo, stosowanie funkcji L w formułach nie jest niezbędne, gdyż program Microsoft Excel automatycznie zamienia wartości wg potrzeb. Funkcja ta zapewnia zgodność z innymi programami arkuszy kalkulacyjnych.

Przykłady

Jeśli A1 zawiera "7", A2 zawiera "Parzyste", a A3 zawiera "PRAWDA", to:

L(A1) jest równe 7

L(A2) jest równe 0, ponieważ A2 zawiera tekst

L(A3) jest równe 1, ponieważ A3 zawiera PRAWDA

L("7") jest równe 0, ponieważ "7" jest tekstem

L("17.4.91") jest równe 0, ponieważ "4/17/91" jest tekstem


BRAK

Zobacz też

Wynikiem jest wartość błędu #N/D!. #N/D! oznacza błąd taki, że "nie można uzyskać żadnej wartości". Należy używać funkcji BRAK do oznaczania pustych komórek. Wprowadzając #N/D! do komórek, do których brakuje informacji unika się problemów, jakie niesie ze sobą niezamierzone wykorzystywanie w obliczeniach pustych komórek. (Kiedy formuła adresuje komórkę zawierającą #N/D!, jej wynikiem jest wartość błędu #N/D!.)

Składnia

BRAK( )

Uwagi

•	Niezbędne są puste zwykłe nawiasy wraz z nazwą funkcji. Bez nich program Microsoft Excel nie rozróżni funkcji.

•	Można wpisać wartość #N/D! bezpośrednio do komórki. Funkcja BRAK zapewnia zgodność z innymi programami arkuszy kalkulacyjnych.


NETWORKDAYS

Zobacz też

Wynikiem jest liczba pełnych dni roboczych pomiędzy data_początkowa i data_końcowa. Dni robocze nie zawierają dni końca tygodnia (weekendów) oraz dat oznaczonych jako święta. Należy stosować NETWORKDAYS do obliczania zarobków pracowników wynikających z łącznej liczby dni przepracowanych w określonym czasie.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

NETWORKDAYS(data_początkowa, data_końcowa, święta)

Data_początkowa   numer kolejny daty reprezentujący datę początkową.

Data_końcowa   numer kolejny daty reprezentujący datę końcową.

Święta   opcjonalny zbiór jednego lub więcej numerów kolejnych dat wyłączonych z kalendarza dni roboczych. takich święta państwowe i kościelne oraz święta ruchome.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, NETWORKDAYS podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest właściwym numerem kolejnym daty, NETWORKDAYS podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

NETWORKDAYS(DATA.WARTOŚĆ("01.10.91"); DATA.WARTOŚĆ("01.12.91");
DATA.WARTOŚĆ("28.11.91")) jest równe 43


NIE

Zobacz też

Odwraca wartość swojego argumentu. Należy stosować NIE wtedy, gdy trzeba być pewnym, że dana wartość nie jest równa jakiejś szczególnej wartości.

Składnia

NIE(zm_logiczna)

Zm_logiczna   jest wartością lub wyrażeniem, które może przyjmować wartości PRAWDA lub FAŁSZ. Jeśli zm_logiczna  ma wartość FAŁSZ, NIE podaje wartość PRAWDA; jeśli zm_logiczna ma wartość PRAWDA, NIE podaje wartość FAŁSZ.

Przykłady

NIE(FAŁSZ) jest równe PRAWDA

NIE(1+1=2) jest równe FAŁSZ


TERAZ

Zobacz też

Podaje wartość numeru kolejnego bieżącej daty i czasu.

Składnia

TERAZ( )

Uwagi

•	Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha stosują domyślnie różne systemy daty. Microsoft Excel dla Windows stosuje System Daty 1900, w którym numery kolejne pochodzą z zakresu od 1 do 65 380, co odpowiada datom od 1 stycznia 1900 do 31 grudnia 2078. Microsoft Excel dla Macintosha stosuje System Daty 1904, w którym numery kolejne należą do zakresu od 0 do 63 918, co odpowiada datom od 1 stycznia 1904 do 31 grudnia 2078.

•	Liczby po prawej stronie przecinka dziesiętnego przedstawiają czas, liczby po lewej stronie przedstawiają datę. Przykładowo: w Systemie Daty 1900 numer kolejny 367,5 przedstawia kombinację data/czas dla 12:00 wieczór., 1 stycznia 1901.

•	System daty można zmienić zaznaczając bądź czyszcząc pole wyboru "System daty 1904" na karcie "Przeliczanie" okna dialogowego Opcje, po wybraniu polecenia Opcje z menu Narzędzia.

•	System zmienia się automatycznie po otwarciu dokumentu na sprzęcie innego typu. Przykładowo, pracując z Microsoft Excel dla Windows i otwierając dokument utworzony przez program Microsoft Excel dla Macintosha, pole Systemu Daty 1904 zaznacza się automatycznie.

•	Funkcja TERAZ zmienia się tylko wtedy, gdy przelicza się arkusz, lub gdy wykonuje się makroinstrukcja zawierająca tę funkcję. Nie ma ciągłej aktualizacji.

Przykłady

Jeśli stosuje się System Daty 1900 i  wbudowany zegar komputera pokazuje 12:30, 1.I.1987, to:

TERAZ() jest równe 31778,52083

Dziesięć minut później:

TERAZ() jest równe 31778,52778


NPER

Zobacz też

Podaje liczbę spłat kredytu przy okresowych stałych spłatach i stałej stopie procentowej.

Składnia

NPER(stopa ; rata ; pv ; fv ; typ)

Szerszy opis argumentów NPER oraz więcej informacji o funkcji kredytu znajduje się w opisie PV.

Stopa jest to stopa procentowa stała w całym okresie spłaty.

Rata Rata jest to kwota płacona w każdym okresie, niezmienna w trakcie trwania kredytu, obejmująca zazwyczaj kapitał i odsetki, lecz nie inne opłaty czy podatki.

Pv   jest obecną wartością lokaty.

Fv   stanowi przyszłą wartość albo wynik finansowy osiągany po ostatniej wpłacie. Jeśli fv zostanie pominięte, domyślnie przyjmuje się 0 (przykładowo, przyszła wartość pożyczki wynosi 0).

Typ   jest  liczbą 0 lub 1 i wskazuje, kiedy przypada płatność.

Wartość typ	Kiedy przypada płatność
0 lub pominięty	Na końcu okresu
1	Na początku okresu
Przykłady

NPER(12%/12; -100; -1000; 10000; 1) jest równe 60

NPER(1%; -100; -1000; 10000) jest równe 60

NPER(1%; -100; 1000) jest równe 11


NPV

Zobacz też

Funkcja oblicza zdyskontowaną wartość netto serii różnych przepływów gotówkowych dla danej stopy dyskontowej.

Składnia

NPV(stopa ; wartość1 ; wartość2 ; ...)

Stopa   stopa dyskontowa stała we wszystkich okresach.

Wartość1, wartość2,...   od 1 do 29 argumentów przedstawiających płatności i przychody.

•	Przyjmuje się, że wartość1, wartość2,... są równomiernie rozmieszczone w czasie i przypadać na koniec każdego okresu.

•	NPV wykorzystuje sekwencję wartość1, wartość2,... by przedstawić przepływy pieniężne. Należy sprawdzać poprawność kolejności płatności i przychodów.

•	Argumenty będące liczbami, komórkami pustymi, wartościami logicznymi czy tekstami przedstawiającymi liczby są uwzględniane; argumenty będące wartościami błędów lub tekstami, niemożliwymi do przetworzenia na liczby są pomijane.

•	Jeśli argumentem jest tablica lub adres, uwzględniane są tylko liczby z tablicy lub adresu. Komórki puste, wartości logiczne, teksty lub wartości błędów są pomijane.

Uwagi

•	Wartość NPV jest to kwota będąca sumą zdyskontowanych przyszłych płatności. Kwota ta jest zdyskontowana na początek pierwszego okresu. Jeżeli pierwszy przepływ ma miejsce na początku pierwszego okresu, to wartość ta musi być dodana do wyniku NPV, a nie zawarta w wartościach argumentów. Więcej informacji zawierają poniższe Przykłady.

•	Jeśli  n  jest liczbą przepływów wartości z Listy, zależność na NPV jest następująca:

•	Funkcja NPV jest podobna do funkcji PV (obecna wartość). Podstawowa różnica pomiędzy PV a NPV polega na tym, że PV pozwala, by przepływy zaczynały się na końcu lub na początku okresu. W odróżnieniu od zmiennych przepływów pieniężnych NPV, przepływy pieniężne PV muszą być stałe w okresie kredytu. Więcej informacji o kredytach i funkcjach finansowych zamieszczono w opisie PV.

•	NPV jest także związane z funkcją IRR (wewnętrznej stopy zwrotu). IRR jest stopą zwrotu, przy której NPV jest równa zero: NPV(IRR(...),...)=0.

Przykłady

Rozpatrzmy inwestycję, w której za rok od dziś trzeba zapłacić 10 000 zł, by otrzymać roczny przychód 3000 zł, 4200 zł i 6800 zł w trzech kolejnych latach. Przyjmując roczną stopę dyskontową w wysokości 10 procent, obecna wartość inwestycji netto wynosi:

NPV(10%; -10000; 3000; 4200; 6800) jest równe 1188,44 zł

W powyższym przykładzie wprowadzono początkowy koszt 10 000 zł jako jedną z wartości, ponieważ płatność przypadała na koniec pierwszego okresu.

Rozpatrzmy inwestycję, która rozpoczyna się na początku pierwszego okresu. Rozważa się kupno sklepu obuwniczego. Koszt przedsięwzięcia wynosi 40 000 zł. Oczekuje się, że w ciągu pierwszych pięciu lat pracy uzyskane zostaną następujące przychody: 8000 zł, 9200 zł, 10 000 zł, 12 000 zł i 14 500 zł. Roczna stopa dyskontowa wynosi 8%. Może to być stopa inflacji lub stopa rentowności przedsięwzięcia alternatywnego.

Jeśli koszt i prognozowane przychody wprowadzi się odpowiednio do komórek od B1 do B6, to obecna wartość netto inwestycji w sklep obuwniczy wyraża się przez wzór:

NPV(8%; B2:B6)+B1 jest równe 1922,06 zł

W powyższym przykładzie, nie można uznać kosztu początkowego 40 000 zł jako jednej z wartości, ponieważ płatność miała miejsce na początku pierwszego okresu.

Może się okazać, że dach sklepu obuwniczego załamie się podczas szóstego roku i trzeba będzie w tym roku uwzględnić stratę w wysokości 9000 zł. Obecna wartość netto inwestycji w sklep obuwniczy po sześciu latach wyraża się formułą:

NPV(8%; B2:B6; -9000)+B1 jest równe -3749,47 zł


OCT2BIN

Zobacz też

Zamienia liczbę w postaci ósemkowej na liczbę w postaci dwójkowej.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

OCT2BIN(liczba, miejsca)

Liczba   jest liczbą w postaci ósemkowej, którą należy przekształcić. Liczba nie może składać się z więcej niż 10 znaków. Najbardziej znaczący bit  liczby  jest bitem znaku. Pozostałe 29 bitów reprezentuje wielkość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Miejsca   jest to liczba znaków do wykorzystania. Jeśli argument miejsca zostanie pominięty, OCT2BIN wykorzysta najmniejszą niezbędną liczbę znaków. Dogodnie jest użyć argumentu miejsca do uzupełnienia wyniku poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli liczba  jest ujemna, OCT2BIN pomija argument miejsca a wynikiem jest 10-znakowa liczba binarna.

•	Jeśli liczba  jest ujemna, nie może być mniejsza od 7777777000, a jeśli liczba  jest dodatnia, to nie może być większa od 777.

•	Jeśli liczba  nie jest dopuszczalną liczbą w postaci ósemkowej, OCT2BIN podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli OCT2BIN wymaga więcej znaków niż podaje to argument miejsca , podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument miejsca  nie jest liczbą całkowitą, jego wartość zostanie obcięta.

•	Jeśli argument miejsca  nie jest liczbą, OCT2BIN podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argument miejsca  jest ujemny, OCT2BIN podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

OCT2BIN(3; 3) jest równe 011

OCT2BIN(7777777000) jest równe 1000000000


OCT2DEC

Zobacz też

Zamienia liczbę w postaci ósemkowej na liczbę w postaci dziesiętnej.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

OCT2DEC(liczba)

Liczba   jest liczbą w postaci ósemkowej, którą należy przekształcić. Liczba  nie może składać się z więcej niż 10 znaków w kodzie ósemkowym (30bitów). Najbardziej znaczący bit  liczby  jest bitem znaku. Pozostałe 29 bitów reprezentuje wielkość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Uwagi

Jeśli liczba nie jest dopuszczalną liczbą w postaci ósemkowej, OCT2DEC podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

OCT2DEC(54) jest równe 44

OCT2DEC(7777777533) jest równe -165


OCT2HEX

Zobacz też

Zamienia liczby w postaci ósemkowej na liczby w postaci szesnastkowej.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

OCT2HEX(liczba ; miejsca)

Liczba   jest liczbą w postaci ósemkowej, którą należy przekształcić. Liczba nie może składać się z więcej niż 10 znaków (30 bitów). Najbardziej znaczący bit  liczby  jest bitem znaku. Pozostałe 29 bitów reprezentuje wielkość. Liczby ujemne przedstawia się w zapisie uzupełnienia do dwóch.

Miejsca   jest to liczba znaków do wykorzystania. Jeśli argument miejsca  zostanie pominięty, OCT2HEX wykorzysta najmniejszą niezbędną liczbę znaków. Dogodnie jest użyć argumentu miejsca  do uzupełnienia wyniku poprzedzającymi 0 (zerami).

Uwagi

•	Jeśli liczba  jest ujemna, OCT2HEX pominie argument miejsca  a wynikiem jest 10-znakowa liczba w postaci szesnastkowej.

•	Jeśli liczba  nie jest dopuszczalną liczbą w postaci ósemkowej, OCT2HEX podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli OCT2HEX potrzebuje więcej znaków niż wartość argumentu miejsca , podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument miejsca  nie jest liczbę całkowitą, jego wartość zostanie obcięta.

•	Jeśli argument miejsca  nie  jest liczbą, OCT2HEX podaje wartość błędu #ARG.

•	Jeśli argument miejsca  jest ujemny, OCT2HEX podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

OCT2HEX(100; 4) jest równe 0040

OCT2HEX(7777777533) jest równe FFFFFFFF5B


ZAOKR.DO.NPARZ

Zobacz też

Podaje wartość liczby zaokrągloną w górę do najbliższej nieparzystej liczby całkowitej.

Składnia

ZAOKR.DO.NPARZ(liczba)

Liczba   jest wartością, którą należy zaokrąglić.

Uwagi

•	Jeśli liczba nie  jest liczbą, ZAOKR.DO.NPARZ podaje wartość błędu #ARG!.

•	Niezależnie od znaku liczby , wartość podlega zaokrągleniu w kierunku dalszym od zera. Jeśli liczba jest nieparzystą liczbą całkowitą, nie zachodzi żadne zaokrąglenie.

Przykłady

ZAOKR.DO.NPARZ(1,5) jest równe 3

ZAOKR.DO.NPARZ(3) jest równe 3

ZAOKR.DO.NPARZ(2) jest równe 3

ZAOKR.DO.NPARZ(-1) jest równe -1

ZAOKR.DO.NPARZ(-2) jest równe -3


PI

Zobacz też

Funkcja podaje w wyniku liczbę 3,14159265358979, stałą matematyczną π, z dokładnością do 15 cyfr.

Składnia

PI( )

Przykłady

PI()/2 jest równe 1,57079...

SIN(PI()/2) jest równe 1

Jeśli promień okręgu znajduje się w komórce nazwanej Promień poniższa formuła makro oblicza powierzchnię koła:

PI()*(Promień^2)


PMT

Zobacz też

Podaje w wyniku sumę płatności za pożyczkę w oparciu o stałe płatności i stałą stopę procentową.

Składnia

PMT(Stopa  ; lpr ; pv ; fv ; typ )

Dokładniejszy opis argumentów funkcji PMT znajduje się w opisie funkcji PV.

Stopa    jest stopą procentową w danym okresie.

Lpr   jest całkowitą liczbą płatności w czasie pożyczki.

Pv   jest aktualną wartością - całkowitą sumą, jaką seria przyszłych płatności jest warta.

Fv   jest przyszłą wartością lub poziomem finansowym, do którego zmierza się po dokonaniu ostatniej płatności. Jeśli argument jest pominięty, to jako jego wartość przyjmuje się 0 (przyszła wartość pożyczki na przykład wynosi 0).

Typ    Jest to cyfra 0 lub 1 wskazująca, kiedy płatność ma miejsce.

Wartość typ	Płatność przypada na
0 lub jest pominięty	koniec okresu
1	początek okresu
Uwagi

•	Płatności obliczane przez PMT zawierają podstawę, a odsetki nie zawierają podatków, czy innych opłat związanych z pożyczką.

•	Należy się upewnić, czy dobrze została zrozumiana treść dotycząca argumentów stopa  i lpr. Jeśli dokonuje się miesięcznej spłaty czteroletniej pożyczki oprocentowanej na 12% rocznie, to  stopa  wynosi 12%/12, zaś  lpr 4*12. Jeśli dokonuje się rocznych spłat tej samej pożyczki, to stopa  wynosi 12%, a  lpr 4.

Wskazówka   Aby uzyskać całkowitą sumę płatną po okresie trwania pożyczki należy pomnożyć wynik  PMT przez lpr.

Przykłady

Następująca formuła makro oblicza miesięczną kwotę spłaty pożyczki w wysokości 10 000 zł oprocentowaną na 8% rocznie, która musi być spłacona w ciągu 10 miesięcy:

PMT(8%/12; 10; 10 000) jest równe -1037,03 zł

Dla tej samej pożyczki, jeśli płatności przypadają na początek okresu spłata wynosi:

PMT(8%/12; 10; 10 000; 0; 1) jest równe -1030,16 zł

Poniższa formuła makro oblicza sumę, jaką trzeba zapłacić miesięcznie, jeśli pożyczka 5000 zł na 12% ma być spłacona w ciągu pięciu miesięcy:

PMT(12%/12; 5; -5000) jest równe 1030,20 zł

Załóżmy, że suma 50 000 zł ma być zaoszczędzona w ciągu 18 lat dzięki odkładaniu co rok stałej kwoty i przyjęciu założenia, że można zarobić 6% odsetek od oszczędności, można wtedy użyć funkcji  PMT, aby określić, ile można zaoszczędzić co miesiąc:

PMT(6%/12; 18*12; 0; 50000) jest równe -129,08 zł

Jeśli co miesiąc wpłaca się 129,08 zł na rachunek oprocentowany na 6%, to po 18 latach uzyska się 50 000 zł.


PPMT

Zobacz też

Podaje w wyniku spłaty kapitału w podanym okresie dla lokaty w oparciu o stałe, okresowe płatności i stałą stopę procentową.

Składnia

PPMT(stopa ; okres ; lpr ; pv ; fv , typ )

Dokładniejszy opis argumentów funkcji PMT znajduje się w opisie funkcji PV.

Stopa    jest stopą procentową w danym okresie.

Okres    oznacza okres w skali od 1 do lpr.

Lpr   jest całkowitą liczbą płatności w czasie pożyczki.

Pv   jest aktualną wartością - całkowitą sumą wartości serii przyszłych płatności.

Fv   jest przyszłą wartością lub poziomem finansowym, do którego zmierza się po dokonaniu ostatniej płatności. Jeśli argument zostanie pominięty, to jako jego wartość przyjmuje się 0 (przyszła wartość pożyczki na przykład wynosi 0).

Typ    Jest to cyfra 0 lub 1 wskazująca, kiedy płatność ma miejsce.

Wartość typ  wynosi	Płatność przypada na
0 lub jest pominięty	koniec okresu
1	Początek Okresu

Uwagi

Należy się upewnić, czy dobrze została zrozumiana treść dotycząca argumentów stopa i lpr. Jeśli dokonuje się miesięcznej spłaty czteroletniej pożyczki oprocentowanej na 12% rocznie, to stopa  wynosi 12%/12, zaś lpr 4*12. Jeśli dokonuje się rocznych spłat tej samej pożyczki, to stopa  wynosi 12%, a lpr 4.

Przykłady

Poniższa formuła podaje w wyniku spłaty kapitału dwuletniej pożyczki wynoszącej 2000 zł, oprocentowanej  na 10% rocznie po pierwszym miesiącu:

PPMT(10%/12 ; 1 ; 24 ; 2000) jest równe -75,62 zł

Poniższa funkcja podaje w wyniku spłatę kapitału dla ostatniego roku 10-letniej pożyczki, wynoszącej 200 000 zł przy 8% rocznego oprocentowania:

PPMT(8%; 10; 10; 200000) jest równe -27 598,05 zł


ILOCZYN

Zobacz też

Funkcja mnoży wszystkie liczby podane jako argumenty i podaje w wyniku ich iloczyn.

Składnia

ILOCZYN(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1, liczba2,...   to liczby od  1 do 30, które chce się pomnożyć.

Uwagi

•	Obliczane są argumenty będące liczbami, wartościami logicznymi lub tekstowymi reprezentacjami liczb. Natomiast argumenty typu numery błędów czy teksty, których nie można przekształcić na liczby, spowodują błędy.

•	Jeśli argument jest tablicą lub adresem, to obliczane będą wyłącznie liczby zawarte w danej tablicy czy adresie. Puste komórki, wartości logiczne, tekst lub wartości błędów są ignorowane.

Przykłady

Jeśli komórki  A2:C2 zawierają 5, 15 i 30:

ILOCZYN(A2:C2) jest równe 2250

ILOCZYN(A2:C2; 2) jest równe 4500


PV

Zobacz też

Funkcja PV pozwala, obok funkcji FV, PMT, NPER, RATE na rozwiązanie tzw. Równania Bankierów, które jest połączeniem zagadnienia rachunku rentowego i procentu składanego. Postać matematyczna równania podana jest poniżej. Funkcja PV pozwala obliczyć wartość bieżącą szeregu płatności (spłata) oraz opcjonalnie obliczyć wartość bieżącą przyszłej wartości (fv).

Składnia

PV(stopa ; lpr ; spłata ; fv ; typ )

Stopa   jest stopą procentową stałą we wszystkich okresach; na przykład, jeśli uzyskano pożyczkę na samochód na 10% rocznie i dokonano miesięcznych spłat, to miesięczna stopa procentowa wynosi 10%/12, czyli 0,83%. Do formuły jako stopa można wprowadzić 10%/12 lub 0,83% albo 0,0083.

Npr   jest liczbą płatności oraz kapitalizacji lokaty; na przykład, jeśli otrzymano czteroletnią pożyczkę i dokonano miesięcznych spłat, to pożyczka ma 4*12 (lub 48) okresów. Można wprowadzić 48 do formuły jako npr.

Spłata   jest to płatność dokonywana w każdym okresie i nie może być zmieniana w ciągu całej spłaty pożyczki. Zwykle spłata zawiera kapitał i odsetki bez innych opłat czy podatków; na przykład miesięczne spłaty czteroletniej pożyczki wynoszącej 10 000 zł oprocentowanej na 12% rocznie wynoszą 263,33 zł. Jako spłatę wprowadza się do formuły wartość -263,33.

Fv   jest wartością końcową lub poziomem finansowym, jaki chce się uzyskać po ostatniej spłacie. Jeśli fv i spłata są różnych znaków to wartości nawzajem się znoszą.

Jeżeli argument jest pominięty, to jako jego wartość przyjmuje się 0 (przyszła wartość pożyczki  na przykład wynosi 0). Na przykład, jeśli chce się zaoszczędzić 50 000 zł w ciągu 18 lat na określony cel, to 50 000 zł jest wartością przyszłą.

Typ    to liczba 0 lub 1 wskazująca, kiedy płatność ma miejsce.

Wartość typ  wynosi	Płatność przypada na
0 lub jest pominięty	koniec okresu
1	początek okresu
Uwagi

•	Należy upewnić się, że stopa procentowa (stopa) odpowiada okresowi spłaty (npr). Jeśli dokonuje się miesięcznych spłat czteroletniej pożyczki oprocentowanej na 12% rocznie, to stopa wynosi 12%/12, a npr 4*12. Jeśli dokonuje się rocznych spłat tej samej pożyczki, to stopa wynosi 12%, zaś npr 4.

•	Poniższe funkcje odnoszą się do rachunku rentowego:

CUMIPMT	PPMT

CUMPRINC	PV

FV	RATE

FVSCHEDULE	XIRR

IPMT	XNPV

PMT

Pożyczka  jest to szereg stałych spłat gotówkowych wykonywanych w ciągłym okresie czasu. Na przykład pożyczką jest kredyt konsumpcyjny na zakup samochodu lub spłata hipoteki. Więcej informacji znajduje się w opisie każdej funkcji dotyczącej pożyczki.

•	W funkcjach finansowych, wydatki (koszty) mają wartości ujemne, a przychody - dodatnie. Na przykład 1000 zł jako depozyt w banku będzie reprezentowane przez argument -1000 dla depozytariusza ( 1000 dla banku), zaś spłata dokonywana jest wartościami dodatnimi.

•	Postać Równania Bankierów jest następująca:

Jeśli stopa  wynosi 0, to:

(pmt * lpr) + pv + fv = 0

Przykład

Zaproponowano nam wykupienie renty wartej 60 000 zł. Miesięcznie trzeba wpłacać 500 zł przez 20 lat, oprocentowanie wkładu wynosi 8%. Chcąc dowiedzieć się, czy będzie to dobra lokata można użyć funkcji PV, obliczającej obecną wartość renty:

PV(0,08/12; 12*20; 500; ; 0) jest równe -59 777,15 zł

Wynik jest ujemny, ponieważ przedstawia pieniądze, które należy wpłacić - rozchody. Aktualna wartość renty (59 777,15 zł) jest mniejsza niż ta, którą należałoby wpłacić (60 000 zł), co oznacza, że zaproponowana cena jest zbyt wysoka.


QUOTIENT

Zobacz też

Funkcja podaje w wyniku całkowitą część z dzielenia. Korzysta się z niej, aby odrzucić resztę z dzielenia.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

QUOTIENT(dzielna ; dzielnik )

Dzielna   jest dzielną.

Dzielnik   jest dzielnikiem.

Uwagi

Jeśli żaden z argumentów nie jest liczbą, funkcja QUOTIENT podaje w wyniku wartość błędu  #ARG!

Przykłady

QUOTIENT(5; 2) jest równe 2

QUOTIENT(4,5; 3,1) jest równe 1

QUOTIENT(-10; 3) jest równe -3


LOS

Zobacz też

podaje w wyniku liczbę losową o równomiernym rozkładzie i o wartości większej od 0 i mniejszej od 1. Nową liczbę losową otrzyma się w wyniku, po każdym przeliczeniu arkusza.

Składnia

LOS( )

Uwagi

•	Aby wygenerować losową liczbę rzeczywistą z przedziału od a do b, należy użyć następującego wzoru:

LOS()*(b-a)+a

•	Jeśli chce się wykorzystać funkcję LOS do wygenerowania liczby losowej bez zmiany liczby przy każdym przeliczaniu komórek, można wprowadzić  =LOS() do paska formuły  i wybrać przycisk  F9 (COMMAND + = w programie Microsoft Excel dla  Macintosha), aby zmienić formułę na liczbę losową.

Przykłady

Aby wygenerować liczbę losową większą równą 0 i mniejszą od 100:

LOS()*100


 RATE

Zobacz też

Funkcja oblicza, jaka powinna być stopa procentowa, aby lokata początkowa (pv)oraz seria płatności (spłata) osiągnęły przez okres (npr) wartość końcową (fv). Funkcja RATE jest wyliczana przez iterację i może mieć 0 lub więcej rozwiązań. Jeśli kolejne wyniki RATE nie są zbieżne z przybliżeniem 0,0000001, to po 20 iteracjach RATE podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

Składnia

RATE(lpr ;, spłata ;, pv ; fv ; typ ; wynik)

Pełny opis argumentów lpr, spłata, pv, fv i typ  znajduje się w opisie funkcji PV.

Lpr   jest całkowitą liczbą okresów płatności i kapitalizacji.

Spłata   jest to płatność dokonywana w każdym okresie, nie zmieniana przez cały czas pożyczki.

Pv   jest wartością początkową, np. lokatą

Fv   to przyszła wartość lub poziom finansowy, który chce się osiągnąć po dokonaniu ostatniej płatności. Jeśli argument jest pominięty, to jako jego wartość przyjmuje się 0 (przyszła wartość pożyczki na przykład wynosi 0)

Typ    jest cyfrą 0 lub 1 wskazującą, kiedy płatność ma miejsce.

Wartość typ  wynosi	Płatność przypada na
0 lub jest pominięty	koniec okresu
1	początek okresu
•	Wynik   to przypuszczenie co do wysokości oprocentowania.

•	Jeśli pominie się ten argument, to za jego wartość przyjmuje się 10%.

•	Jeśli RATE nie jest zbieżne, należy spróbować innej wartości argumentu. Funkcja RATE jest zwykle zbieżna dla wartości argumentu wynik pomiędzy 0 a 1.

Uwagi

Należy się upewnić, że argumenty wynik i lpr są zrozumiałe. Jeśli dokonuje się miesięcznych spłat czteroletniej pożyczki oprocentowanej na 12% rocznie, to wynik  wynosi 12%/2, lpr 4*12. Jeśli dokonuje się rocznych spłat tej samej pożyczki, to wynik  wynosi 12%, a lpr 4.

Przykład

Aby obliczyć stopę dla czteroletniej pożyczki  w wysokości 8000 zł i spłatami miesięcznymi 200 zł:

RATE(48; -200; 8000) jest równe 0,77%

Jest to stopa miesięczna, ponieważ okres wynosi miesiąc. Stopa roczna to  0,77%*12, co daje  9,24%.


ZASTĄP

Zobacz też

Zastępuje część łańcucha tekstowego innym łańcuchem tekstowym.

Składnia

ZASTĄP(poprzedni_tekst , numer_znaku , liczba_znaków  , nowy_tekst)

Poprzedni_tekst    jest tekstem, w którym chce się zastąpić niektóre znaki.

Numer_znaku    jest pozycją znaku w tekście określonym przez argument  poprzedni_tekst , od której chce się zastąpić tekst za pomocą nowy_tekst.

Liczba_znaków     jest liczbą znaków w  poprzedni_tekst do zastąpienia za pomocą nowy_tekst.

Nowy_tekst    jest tekstem, który zastąpi znaki w poprzedni_tekst.

Przykłady

Następująca formuła umożliwia zastąpienie pięciu znaków za pomocą nowy_tekst, poczynając od szóstego znaku w poprzedni_tekst:

ZASTĄP("abcdefghijk"; 6; 5; "*") jest równe "abcde*k"

Znaki od szóstego do dziesiątego zostały zastąpione przez znak  "*".

Poniższa formuła zastępuje ostatnie dwie cyfry w liczbie 1990 za pomocą 91:

ZASTĄP("1990"; 3; 2; "91") jest równe "1991"

Jeśli komórka  A2 zawiera "123456", to:

ZASTĄP(A2; 1; 3; "@") jest równe "@456"

Jeśli funkcja PRAWY da w wyniku "ABCDEF", to:

ZASTĄP(PRAWY(A3; 6); 1; 6; "*") jest równe "*"


POWT

Zobacz też

Funkcja wykonuje określoną ilość powtórzeń tekstu. Stosuje się ją, aby wypełnić komórkę konkretną liczbą łańcuchów tekstowych.

Składnia

POWT(tekst , liczba_powtórzeń)

Tekst    jest tekstem, który ma być powtarzany.

Liczba_powtórzeń    jest liczbą dodatnią określającą ilość powtórzeń tekstu. Jeśli argument ma wartość 0, funkcja podaje w wyniku "" (pusty tekst). Jeśli ilość powtórzeń nie jest liczbą całkowitą, jest do takiej wartości obcinana. Wynik działania funkcji POWT nie może być dłuższy niż 255 znaków.

Wskazówka   Można wykorzystać tę funkcję do utworzenia w arkuszu prostego histogramu.

Przykłady

POWT("*-"; 3) jest równe "*-*-*-"

Jeśli A3 zawiera "Sprzedaż", wtedy:

POWT($A$3; 2,9) jest równe "SprzedażSprzedaż"


PRAWY

Zobacz też

Podaje w wyniku ostatni (najbardziej z prawej strony) znak lub znaki w łańcuchu tekstowym.

Składnia

PRAWY(tekst , liczba_znaków)

Tekst    jest łańcuchem tekstowym zawierającym znaki, które chce się pobrać.

Liczba_znaków     określa liczbę znaków do pobrania.

•	Liczba_znaków  musi być większa lub równa zeru.

•	Jeśli wartość argumentu liczba_znaków  jest większa od długości tekstu, to funkcja PRAWY podaje w wyniku cały tekst.

•	Pominięcie argumentu liczba_znaków  oznacza, że jego wartość zostanie przyjęta jako równa 1.

Przykłady

PRAWY("Cena sprzedaży", 9) jest równe "sprzedaży"

PRAWY("Liczba magazynowa") jest równe "a"

Funkcja PRAWY jest podobna w działaniu do funkcji LEWY; więcej przykładów można znaleźć w funkcji  LEWY.


ZAOKR

Zobacz też

Zaokrągla liczbę do określonej liczby cyfr.

Składnia

ZAOKR(liczba ; liczba_cyfr)

Liczba   jest liczbą do zaokrąglenia.

Liczba_cyfr    określa liczbę cyfr, do których ma być zaokrąglona liczba.

•	Jeśli argument liczba_cyfr  jest większy od zera, to liczba jest zaokrąglona do wybranej liczby cyfr po przecinku.

•	Jeśli argument liczba_cyfr  wynosi zero, to liczba jest zaokrąglana do najbliższej liczby całkowitej.

•	Jeśli argument  liczba_cyfr  jest mniejszy od 0, wtedy liczba jest zaokrąglana do lewej strony przecinka dziesiętnego.

Przykłady

ZAOKR(2,15; 1) jest równe 2,2

ZAOKR(2,149; 1) jest równe 2,1

ZAOKR(-1,475; 2) jest równe -1,48

ZAOKR(21,5; -1) jest równe 20


SEKUNDA

Zobacz też

Podaje w wyniku sekundę, której przyporządkowany jest numer_kolejny. Sekunda jest wyrażona w postaci liczby całkowitej w zakresie od 0 do 59. Z funkcji tej korzysta się, aby uzyskać czas w sekundach wyrażonych jako numer kolejny.

Składnia

SEKUNDA(numer_kolejny)

Numer_kolejny   jest kodem daty-czasu stosowanym przez program Microsoft Excel do obliczeń daty i czasu. Można podać numer_kolejny w postaci tekstu, na przykład "16:48:23" lub "4:48:47 PM", zamiast liczby. Tekst zostaje automatycznie zamieniony na numer kolejny. Więcej informacji na temat argumentu numer_kolejny, znajduje się  w opisie funkcji TERAZ.

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha korzystają z różnych systemów daty jako z systemów domyślnych. Więcej informacji na ten temat znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Przykłady

SEKUNDA("4:48:18 PM") jest równe 18

SEKUNDA(0,01) jest równe 24

SEKUNDA(4,02) jest równe 48


ZNAK.LICZBY

Zobacz też

Funkcja stosowana do określenia znaku liczby. Podaje w wyniku 1 dla liczb dodatnich,  0 gdy liczbą jest 0, i  -1 dla liczb ujemnych

Składnia

ZNAK.LICZBY(liczba)

Liczba   jest dowolną liczbą rzeczywistą.

Przykłady

ZNAK.LICZBY(10) jest równe 1

ZNAK.LICZBY(4-4) jest równe 0

ZNAK.LICZBY(-0,00001) jest równe -1


SIN

Zobacz też

Podaje w wyniku sinus danego kąta.

Składnia

SIN(liczba)

Liczba   jest kątem wyrażonym w radianach, dla którego obliczany będzie sinus. Jeśli argument podany będzie w stopniach, należy go pomnożyć przez PI()/180, aby przekształcić go na radiany.

Przykłady

SIN(PI()) jest równe 1,22E-16, co jest w przybliżeniu równe zeru. Sinus π wynosi zero.

SIN(PI()/2) jest równe 1

SIN(30*PI()/180) jest równe 0,5, sinus 30 stopni.


SINH

Zobacz też

Podaje w wyniku sinus hiperboliczny danej liczby.

Składnia

SINH(liczba)

Liczba   jest dowolną liczbą rzeczywistą.

Sinus hiperboliczny jest określony wzorem:

Przykłady

SINH(1) jest równe 1,175201194

SINH(-1) jest równe -1,175201194

Z funkcji tej korzysta się, aby aproksymować funkcję łącznego rozkładu prawdopodobieństwa. Niech wartości w teście laboratoryjnym należą do przedziału od  0 do 10 sekund. Analiza empiryczna eksperymentu pokazuje, że prawdopodobieństwo uzyskania rezultatu x , mniejszego od  t sekund jest aproksymowane następującym równaniem:

P(x<t) = 2,868 * SINH(0,0342 * t), gdzie 0<t<10

Aby obliczyć prawdopodobieństwo uzyskania wyniku mniejszego od 1,03 sekund, należy za t  podstawić 1,03:

2,868*SINH(0,0342*1,03) jest równe 0,101049063

Można oczekiwać, że wynik ten wystąpi około 101 razy dla każdego tysiąca doświadczeń.


SLN

Zobacz też

Oblicza wartość amortyzacji środka trwałego w jednym okresie metodą liniową.

Składnia

SLN(koszt ; odzysk ; czas_życia)

Koszt    jest wartością początkową środka trwałego.

Odzysk    jest wartością po zakończeniu amortyzacji.

Czas_życia    jest czasem użytkowania środka trwałego.

Przykład

Załóżmy, że zakupiono ciężarówkę o wartości 30 000 zł. Czas użytkowania pojazdu określono na 10 lat, a wartość końcową na 7500 zł. Amortyzacja za każdy rok wynosi:

SLN(30000; 7500; 10) jest równe 2250 zł


PIERWIASTEK

Podaje w wyniku dodatni pierwiastek kwadratowy liczby.

Składnia

PIERWIASTEK(liczba)

Liczba   jest liczbą, dla której obliczany będzie pierwiastek. Jeśli argument jest wartością ujemną, funkcja PIERWIASTEK podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

PIERWIASTEK(16) jest równe 4

PIERWIASTEK(-16) jest równe #LICZBA!

PIERWIASTEK(MODUŁ.LICZBY(-16)) jest równe 4


SQRTPI

Zobacz też

Podaje w wyniku pierwiastek kwadratowy z (liczba  * π).

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

SQRTPI(liczba)

Liczba   jest liczbą, przez którą mnożone jest π:

Uwaga

Jeśli liczba  jest < 0, to funkcja SQRTPI podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

SQRTPI(1) jest równe 1,772454

SQRTPI(2) jest równe 2,506628


PODSTAW

Zobacz też

Funkcja zastępuje argumentem nowy_tekst  argument poprzedni_tekst  w łańcuchu tekstowym. Stosuje się ją, jeśli trzeba zamienić wybrany tekst w łańcuchu tekstowym, funkcję ZASTĄP zaś, kiedy trzeba zastąpić dowolny tekst występujący w określonym miejscu łańcucha tekstowego.

Składnia

PODSTAW(tekst ; poprzedni_tekst ; nowy_tekst ; numer_wystąpienia)

Tekst    jest to tekst lub adres komórki zawierającej tekst, w którym mają być zastąpione znaki.

Poprzedni_tekst    jest to tekst do zastąpienia .

Nowy_tekst    jest to tekst, którym zostanie zastąpiony poprzedni_tekst .

Numer_wystąpienia    określa, które wystąpienie argumentu poprzedni_tekst  zostanie zastąpione przez nowy_tekst . Jeśli wybierze się numer_wystąpienia, to tylko to wystąpienie poprzedni_tekst  zostanie zastąpione. W innym przypadku każde pojawienie się  poprzedni_tekst  jest zamieniane przez nowy_tekst .

Przykłady

PODSTAW("Sprzedaż Dane"; "Sprzedaż"; "Koszt") jest równe "Koszt Dane"

PODSTAW("Kwartał 1 1991"; "1"; "2"; 1) jest równe "Kwartał 2, 1991"

PODSTAW("Kwartał 1, 1991"; "1"; "2"; 3) jest równe "Kwartał 1, 1992"

Aby zastąpić nawiasami kwadratowymi każde wystąpienie stałej tekstowej o nazwie Separator w komórce nazwanej Komórka2, należy użyć:

PODSTAW(Komórka2; Separator; "] [")


SUMA

Zobacz też

Podaje w wyniku  sumę wszystkich liczb w spisie argumentów.

Składnia

SUMA(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1, liczba2,...   to od 1 do 30 argumentów, które chce się zsumować.

•	Obliczane są liczby, wartości logiczne, reprezentacje tekstowe, które zostaną wpisane bezpośrednio do listy argumentów.

•	Jeśli argument jest tablicą lub adresem , to sumy obliczane są tylko w tej tablicy lub adresie. Pominięte zostaną puste komórki, wartości logiczne, tekst lub wartości błędów w tablicy lub adresie. Ilustruje to trzeci z poniższych przykładów.

•	Argumenty, które są wartościami błędów lub tekstem, których nie można przekształcić, powodują występowanie błędów.

Przykłady

SUMA(3; 2) jest równe 5

SUMA("3"; 2; PRAWDA ) jest równe 6, ponieważ wartości tekstowe przekształcane są w liczby, a wartość logiczna PRAWDA w liczbę 1.

W przeciwieństwie do poprzedniego przykładu: jeśli  A1 zawiera "3" a B1 zawiera PRAWDA, wtedy:

SUMA(A1; B1; 2) jest równe 2, ponieważ adresy nie są przekształcane do wartości nieliczbowych w adresach.

Jeśli komórki A2:E2 zawierają 5, 15, 30, 40, i 50:

SUMA(A2:C2) jest równe 50

SUMA(B2:E2; 15) jest równe 150


SUMA.ILOCZYNÓW

Zobacz też

Funkcja mnoży odpowiadające sobie elementy w danych tablicach i podaje w wyniku sumę tych iloczynów.

Składnia

SUMA.ILOCZYNÓW(tablica1 ; tablica2 ; tablica3 ; ...)

Tablica1, tablica2, tablica3,...    to od 2 do 30 tablic, których elementy mają być pomnożone i dodane.

•	Argumenty tablic  muszą mieć ten sam wymiar. Jeśli tak nie jest, to funkcja  SUMA.ILOCZYNÓW podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	SUMA.ILOCZYNÓW traktuje elementy tablic, które nie są liczbami jako równe zero.

Przykład

Poniższa formuła mnoży wszystkie elementy dwóch tablic w poprzednim arkuszu, a potem dodaje iloczyny, czyli: 3*2 + 4*7 + 8*6 + 6*7 + 1*5 + 9*3.

SUMA.ILOCZYNÓW({3;4\8;6\1;9}; {2;7\6;7\5;3}) jest równe 156

Uwagi

W powyższym przykładzie otrzymuje się taki sam wynik, jak w przypadku wprowadzonej jako tablica formuły SUMA(A1:B3*D1:E3). Stosowanie tablic prowadzi do bardziej ogólnych rozwiązań w wykonywaniu działań podobnych do działań za pomocą SUMA.ILOCZYNÓW. Na przykład, można obliczyć sumę kwadratów elementów w A1:B3 przy użyciu formuły  SUMA(A1:B3^2) wprowadzonej w postaci tablicy.


SUMA.KWADRATÓW

Zobacz też

Podaje w wyniku sumę kwadratów argumentów.

Składnia

SUMA.KWADRATÓW(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1, liczba2,...   to od 1 do 30 argumentów, których sumę kwadratów chce się uzyskać. Można również użyć jednej tablicy lub adresu, zamiast argumentów rozdzielanych średnikami.

Przykład

SUMA.KWADRATÓW(3; 4) jest równe 25


SUMA.X2.M.Y2

Zobacz też

Podaje w wyniku sumę różnicy kwadratów odpowiadających sobie wartości w dwóch tablicach.

Składnia

SUMA.X2.M.Y2(tablica_x ; tablica_y )

Tablica_x   jest pierwszą tablicą lub zbiorem wartości.

Tablica_y   jest drugą tablicą lub zbiorem wartości.

Uwagi

•	Argumentami powinny być liczby, nazwy, tablice lub adresy zawierające liczby.

•	Jeśli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, to wartości te są ignorowane. Komórki o wartości zero są jednak uwzględniane w obliczeniach.

•	Jeśli argumenty tablica_x  i tablica_y  mają różne liczby wartości, to funkcja  SUMA.X2.M.Y2 podaje w wyniku wartość błędu #N/D.

•	Równanie sumy różnicy kwadratów ma postać:

Przykład

SUMA.X2.M.Y2({2; 3; 9; 1; 8; 7; 5}; {6; 5; 11; 7; 5; 4; 4}) jest równe -55


SUMA.X2.P.Y2

Zobacz też

Podaje w wyniku sumę sum kwadratów odpowiadających sobie wartości w dwóch tablicach. Suma sum kwadratów występuje często jako składnik w wielu obliczeniach statystycznych.

Składnia

SUMA.X2.P.Y2(tablica_x ; tablica_y )

Tablica_x   jest to pierwsza tablica lub zakres wartości.

Tablica_y   jest to druga tablica lub zakres wartości.

Uwagi

•	Argumentem powinny być liczby, nazwy lub tablice albo adresy zawierające liczby.

•	Jeśli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki , to wartości te są ignorowane. Komórki o wartości zero są jednak włączane do obliczeń.

•	Jeśli argumenty tablica_x  i tablica_y  mają różne liczby wartości, to funkcja  SUMA.X2.P.Y2 podaje w wyniku wartość błędu #N/D.

•	Równanie sumy sum kwadratów ma postać:

Przykład

SUMA.X2.P.Y2({2; 3; 9; 1; 8; 7; 5}; {6; 5; 11; 7; 5; 4; 4}) jest równe 521


SUMA.XMY.2

Zobacz też

Podaje w wyniku sumę kwadratów różnic odpowiadających sobie wartości w dwóch tablicach.

Składnia

SUMA.XMY.2(tablica_x ; tablica_y )

Tablica_x   jest to pierwsza tablica lub zakres wartości.

Tablica_y   jest to druga tablica lub zakres wartości.

Uwagi

•	Argumentem powinny być liczby, nazwy lub tablice albo adresy zawierające liczby.

•	Jeśli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, to wartości te są ignorowane. Komórki o wartości zero są jednak włączane do obliczeń.

•	Jeśli argumenty tablica_x  i tablica_y  mają różne ilości wartości, to funkcja  SUMA.XMY.2 podaje w wyniku wartość błędu #N/D!.

•	Równanie sumy kwadratów różnic ma postać:

Przykład

SUMA.XMY.2({2; 3; 9; 1; 8; 7; 5}; {6; 5; 11; 7; 5; 4; 4}) jest równe 79


T

Zobacz też

Funkcja podaje w wyniku tekst, do którego odnosi się wartość.

Składnia

T(wartość )

Wartość   jest wartością do sprawdzenia. Jeśli argument jest tekstem lub odnosi się do tekstu, to funkcja T podaje w wyniku wartość argumentu. Jeśli zaś nie odnosi się do tekstu, to T podaje w wyniku "" (pusty tekst).

Uwagi

Ogólnie biorąc, nie trzeba stosować tej funkcji w formułach, ponieważ Microsoft Excel w razie konieczności automatycznie przekształca wartości. Funkcja ta występuje dla zachowania zgodności z innymi programami arkuszy kalkulacyjnych.

Przykłady

Jeśli B1 zawiera tekst "Opady":

T(B1) jest równe "Opady"

Jeśli B2 zawiera liczbę 19:

T(B2) jest równe ""

T("PRAWDA ") jest równe "Prawda"

T(PRAWDA) jest równe ""


TAN

Zobacz też

Funkcja podaje w wyniku tangens kąta.

Składnia

TAN(liczba)

Liczba   jest to kąt wyrażony w radianach, dla którego ma być obliczany tangens. Jeśli argument jest wyrażony w stopniach, należy pomnożyć go przez PI()/180, aby przekształcić stopnie w radiany.

Przykłady

TAN(0,785) jest równe 0,99920

TAN(45*PI()/180) jest równe 1


TANH

Zobacz też

Podaje w wyniku tangens hiperboliczny liczby.

Składnia

TANH(liczba)

Liczba   jest dowolną liczbą rzeczywistą.

Tangens hiperboliczny wyrażony jest wzorem:

Przykłady

TANH(-2) jest równe -0,96403

TANH(0) jest równe 0

TANH(0,5) jest równe 0,462117


TEKST

Zobacz też

Funkcja przekształca wartość w tekst w określonym formacie liczbowym.

Składnia

TEKST(wartość ; format_tekst )

Wartość    jest wartością liczbową, formułą obliczaną jako liczba lub adresem komórki zawierającej wartość liczbową.

Format_tekst    jest formatem liczbowym w postaci tekstowej w polu dialogu Formatuj komórki na karcie "Liczby". Format_tekst nie może zawierać gwiazdki  (*) i nie może być formatem "Ogólny".

Uwagi

Formatowanie komórki przy pomocy polecenia na karcie "Liczby" z pola dialogu Formatuj komórki zmienia tylko format, a nie wartość. Zastosowanie tej funkcji spowoduje przekształcenie wartości w sformatowany tekst, a wynik nie będzie już dłużej obliczany jako liczba.

Przykłady

TEKST(2,715; "0,00 zł") jest równe "2,72 zł"

TEKST("15.4.91"; "mmmm dd, rrrr") jest równe "kwiecień 15, 1991"


CZAS

Zobacz też

Podaje w wyniku numer kolejny danego czasu. Numer kolejny obliczany przez funkcję CZAS jest ułamkiem dziesiętnym w zakresie od 0 do  0,99999999, reprezentującym czas od  0:00:00 (12:00:00 A.M.) do 23:59:59 (11:59:59 P.M.).

Składnia

CZAS(godzina ; minuta ; sekunda )

Godzina   jest liczbą od 0 do 23 reprezentującą godziny.

Minuta   jest liczbą od 0 do 59 reprezentującą minuty.

Sekunda   jest liczbą od 0 do 59 reprezentującą sekundy.

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha korzystają z różnych systemów daty, jako z systemów domyślnych. Więcej informacji na temat systemów daty i numerów kolejnych znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Przykłady

CZAS(12; 0; 0) jest równe numerowi kolejnemu 0,5, co jest równoważne z 12:00:00 P.M.

CZAS(16; 48; 10) jest równe numerowi kolejnemu 0,700115741, co jest równoważne z 4:48:10 P.M.

TEKST(CZAS(23 , 18 , 14); "h:mm:ss AM/PM") jest równe "11:18:14 PM"


CZAS.WARTOŚĆ

Zobacz też

Podaje w wyniku numer kolejny czasu reprezentowanego przez argument czas_tekst. Numer kolejny jest to część ułamkowa zawierająca się pomiędzy 0 a 0,99999999, reprezentująca wartości czasu od  0:00:00 (12:00:00 A.M.) do 23:59:59 (11:59:59 P.M.). Z funkcji CZAS.WARTOŚĆ korzysta się, aby przekształcać czas reprezentowany jako tekst w numer kolejny.

Składnia

CZAS.WARTOŚĆ(czas_tekst)

Czas_tekst   jest ciągiem tekstowym, który wyraża czas w dowolnym formacie czasowym  Microsoft Excel. Pominięta zostaje informacja o dacie zawarta w czas_tekst .

Uwagi

Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha korzystają domyślnie z innego systemu daty. Więcej informacji na ten temat (systemy dat i numery kolejne) znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Przykłady

CZAS.WARTOŚĆ("2:24 AM") jest równe 0,1

CZAS.WARTOŚĆ("22-Aug-55 6:35 AM") jest równe 0,274305556


DZIŚ

Zobacz też

Podaje w wyniku numer kolejny aktualnej daty. Numer kolejny jest kodem daty-czasu wykorzystywanym przez program Microsoft Excel do obliczeń daty i czasu. Więcej informacji na temat numerów kolejnych znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Składnia

DZIŚ( )


USUŃ.ZBĘDNE.ODSTĘPY

Zobacz też

Funkcja usuwa wszystkie spacje z tekstu oprócz pojedynczych spacji pomiędzy słowami. Stosuje się ją w przypadku tekstu pochodzącego z innych aplikacji, w którym mogą występować nieregularne spacje.

Składnia

USUŃ.ZBĘDNE.ODSTĘPY(tekst )

Tekst    jest tekstem, z którego mają być usunięte spacje.

Przykład

USUŃ.ZBĘDNE.ODSTĘPY(" Zarobki   w  pierwszym     kwartale   ") jest równe "Zarobki w pierwszym kwartale"


PRAWDA

Zobacz też

Podaje w wyniku wartość logiczną PRAWDA.

Składnia

PRAWDA ( )

Uwagi

Wartość PRAWDA  można wprowadzić bezpośrednio do komórek i formuł bez korzystania z tej funkcji. Funkcja ta występuje przede wszystkim dla zachowania zgodności z innymi programami arkuszy kalkulacyjnych.


LICZBA.CAŁK

Zobacz też

Funkcja obcina liczbę do liczby całkowitej usuwając jej część ułamkową.

Składnia

LICZBA.CAŁK(liczba, liczba_cyfr )

Liczba   jest liczbą, która ma być obcięta.

Liczba_cyfr    jest liczbą określającą dokładność obcinania. Domyślnie wartością argumentu  liczba_cyfr jest zero.

Uwagi

Funkcje LICZBA.CAŁK i ZAOKR.DO.CAŁK są podobne w tym, że obydwie obliczają wartości całkowite. LICZBA.CAŁK usuwa ułamkową część liczby, ZAOKR.DO.CAŁK zaokrągla liczby w dół do najbliższej liczby całkowitej względem ułamkowej części liczby. Funkcje ZAOKR.DO.CAŁK i LICZBA.CAŁK są różne tylko w przypadku liczb ujemnych:  LICZBA.CAŁK(-4.3) podaje w wyniku -4, a ZAOKR.DO.CAŁK(-4.3) podaje w wyniku -5, ponieważ -5 jest liczbą mniejszą.

Przykłady

LICZBA.CAŁK(8,9) jest równe 8

LICZBA.CAŁK(-8,9) jest równe -8

LICZBA.CAŁK(PI()) jest równe 3


WARTOŚĆ

Zobacz też

Przekształca tekst w liczbę.

Składnia

WARTOŚĆ(tekst)

Tekst    jest tekstem zamkniętym pomiędzy znakami cudzysłowu lub adresem do komórki zawierającym tekst do przekształcenia. Tekst może być w dowolnym formacie stałej liczbowej, daty lub czasu rozpoznawanym przez program Microsoft Excel. Jeśli tekst nie jest w jednym z tych formatów, to funkcja WARTOŚĆ podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

Uwagi

Ogólnie biorąc, nie trzeba we wzorze korzystać z funkcji WARTOŚĆ, gdyż Microsoft Excel w razie konieczności automatycznie przekształca tekst w liczby. Funkcja ta zapewnia zgodność z innymi programami arkuszy kalkulacyjnych.

Przykłady

WARTOŚĆ("1 000 zł") jest równe 1 000

WARTOŚĆ("16:48:00") -WARTOŚĆ("12:00:00") jest równe "16:48:00" - "12:00:00" jest równe 0,2, numerowi kolejnemu równoważnemu 4 godzinom i 48 minutom.


VDB

Zobacz też

Oblicza w wyniku amortyzację środka trwałego za podany okres, włączając w to podokresy, obliczoną metodą malejącego salda.

Składnia

VDB(koszt ; odzysk ; czas_życia ; okres_początkowy; okres_końcowy  ; czynnik ; przełączenie)

Koszt    jest wartością początkową środka trwałego.

Odzysk    jest wartością środka trwałego po zakończonej amortyzacji.

Czas_życia    długość okresu amortyzacji, w czasie którego środek trwały zostanie całkowicie zamortyzowany (jest też nazywany czasem użytkowania).

Okres_początkowy    jest okresem, dla którego chce się obliczyć amortyzację. Musi być wyrażony w tych samych jednostkach co czas_życia .

Okres_końcowy     jest końcowym okresem, dla którego chce się obliczyć amortyzację. Musi być wyrażony w tych samych jednostkach co czas_życia .

Czynnik    oznacza szybkość zmniejszania się podstawy. Jeśli czynnik ten zostanie pominięty, to zakłada się, że wynosi 2 (metoda podwójnie malejącej podstawy). Należy go zmienić, jeśli nie chce się korzystać z metody podwójnie malejącej podstawy. Metodę tę opisano w DDB.

Przełączenie    jest wartością logiczną określającą, czy przełączyć się na metodę liniową, kiedy amortyzacja jest większa niż obliczenie malejącej podstawy.

•	Jeśli argument przełączenie ma wartość PRAWDA, Microsoft Excel nie przełącza się na metodę amortyzacji liniowej, nawet jeśli amortyzacja jest większa niż obliczenie malejącej podstawy.

•	Jeśli argument przełączenie ma wartość FAŁSZ  lub jest pominięty, program Microsoft Excel przełącza się na metodę amortyzacji liniowej, gdy amortyzacja przewyższa  obliczenie malejącej podstawy.

Wszystkie argumenty oprócz przełączenie muszą być liczbami dodatnimi.

Przykłady

Załóżmy, że do fabryki zakupiono nową maszynę za  2400 zł. Jej czas eksploatacji określono na 10 lat. Wartość końcowa wynosi 300 zł. Poniższe przykłady pokazują amortyzację w różnych okresach. Wyniki zaokrąglono do dwóch miejsc po przecinku.

VDB(2400; 300; 3650; 0; 1) jest równe 1,32 zł, amortyzacja za pierwszy dzień. Microsoft Excel automatycznie zakłada, że czynnik wynosi 2.

VDB(2400; 300; 120; 0; 1) jest równe 40,00 zł, amortyzacja po pierwszym miesiącu.

VDB(2400; 300; 10; 0; 1) jest równe 480,00 zł, amortyzacja po pierwszym roku.

VDB(2400; 300; 120; 6; 18) jest równe 396,31 zł, amortyzacja pomiędzy 6 i 18 miesiącem.

VDB(2400; 300; 120; 6; 18; 1,5) jest równe 311,81 zł, amortyzacja pomiędzy 6 a 18 miesiącem przy użyciu 1,5 jako wartości czynnika, zamiast metody podwójnie spadającej podstawy.

Zamiast powyższego, załóżmy, że maszynę zakupiono za 2400 zł w środku pierwszego kwartału roku finansowego. Poniższa  formuła makro określa wysokość amortyzacji dla pierwszego roku finansowego, w którym środek trwały jest w posiadaniu fabryki, zakładając, że prawo podatkowe ogranicza do 150% amortyzację spadającej podstawy:

VDB(2400; 300; 10; 0; 0,875; 1,5) jest równe 315,00 zł


DZIEŃ.TYG

Zobacz też

Podaje w wyniku dzień tygodnia odpowiadający numerowi kolejnemu. Dzień jest wyrażony jako liczba całkowita, zmieniająca się od 1 (niedziela) do 7 (sobota).

Składnia

DZIEŃ.TYG(numer_kolejny, typ_wyniku)

Numer_kolejny   jest kodem daty-czasu, którego Microsoft Excel używa do obliczeń daty i czasu. Argument można podać w postaci tekstu,  jak na przykład "15-Kwiecień-1993" lub "15-4-93", zamiast w postaci liczby. Tekst jest automatycznie przekształcany w liczbę. Więcej informacji na ten temat znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Typ_wyniku   jest liczbą, która określa typ obliczanej wartości.

Typ_wyniku	Obliczona liczba
1 lub jest pominięty	Liczby od 1 (niedziela) do 7 (sobota). Zachowuje się jak poprzednie wersje Microsoft Excel.
2	Liczby od 1 (poniedziałek ) do 7 (niedziela)
3	Liczby od 0 (poniedziałek) do 6 (niedziela)
Uwagi

•	Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha domyślnie używają różnych systemów dat. Więcej informacji znajduje się w opisie funkcji  TERAZ.

•	Przy przekształcaniu wartości na wybraną postać liczby w systemie daty 1900 można także użyć funkcji TEKST:

   TEKST("16-04-90"; "dddd") jest równe "Poniedziałek"

Przykłady

DZIEŃ.TYG("14-02-90") jest równe 4 (środa)

Jeśli korzysta się z systemu daty 1900  (domyślnego w przypadku  Microsoft Excel dla Windows), wtedy:

DZIEŃ.TYG(29747,007) jest równe 4 (środa)

Jeśli korzysta się z systemu daty 1904 (domyślnego dla  Microsoft Excel dla Macintosha), wtedy:

DZIEŃ.TYG(29747,007) jest równe 3 (wtorek)


WORKDAY

Zobacz też

Podaje w wyniku numer kolejny, która jest wskazaną liczbą dni roboczych po lub przed  dacie_początkowej . Do dni roboczych nie zalicza się weekendów oraz żadnych dni, na które przypadają święta. Z funkcji  WORKDAY korzysta się, aby wyłączyć weekendy lub święta, przy obliczeniu dat płatności faktury, oczekiwanych terminów dostawy lub liczby dni przepracowanych.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

WORKDAY(data_początkowa , dni, święta )

Data_początkowa    jest numerem kolejnym daty reprezentującym dzień początkowy.

Dni    jest liczbą dni (nie-weekendowych i nie-świątecznych) przed lub po dacie_początkowej.  Wartość dodatnia dla dni  podaje dni przyszłe, a ujemne przeszłe.

Święta    jest opcjonalną tablicą jednej lub więcej numerów kolejnych daty do wyłączenia z kalendarza dni roboczych, takich jak święta ruchome.

Uwagi

•	Jeśli jakiś argument nie jest liczbą, to funkcja WORKDAY podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli data_początkowa  nie jest ważnym numerem kolejnym daty to funkcja WORKDAY podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli wynikiem dodawania argumentu data_początkowa i dni jest nieważny numer kolejny daty, to funkcja  WORKDAY podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument dni nie jest liczbą całkowitą, podlega obcięciu do liczby całkowitej.

Przykłady

WORKDAY(DATA.WARTOŚĆ("01/03/91"); 5) jest równe 33248 lub 01/10/91

Jeśli świętami są 7 i 8 stycznia 1991, to:
WORKDAY(DATA.WARTOŚĆ("01/03/91"); 5; {33245; 33246}) jest równe 33252
lub 01/14/91


ROK

Zobacz też

Podaje w wyniku rok odpowiadający argumentowi numer_kolejny. Rok ten jest podany jako liczba całkowita z przedziału od 1900 do 2078.

Składnia

ROK(numer_kolejny)

Numer_kolejny   jest kodem daty-czasu, z którego Microsoft Excel korzysta przy obliczaniu daty i czasu. Argument można podać w postaci tekstu, na przykład "15-Kwiecień-1993" lub "15-4-93", zamiast w postaci liczby. Tekst jest automatycznie przekształcany w numer kolejny. Więcej informacji na temat tego argumentu znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Uwagi

Domyślnie Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha korzystają z różnych systemów daty. Więcej informacji na ten temat znajduje się w opisie funkcji TERAZ.

Przykłady

ROK("7.5.90") jest równe 1990

Jeśli korzysta się z systemu daty 1900 (domyślnie w przypadku Microsoft Excel dla Windows), wtedy:

ROK(0,007) jest równe 1900

ROK(29747,007) jest równe 1981

Jeśli korzysta się z systemu daty 1904 (domyślnie w przypadku Microsoft Excel dla Macintosha), wtedy:

ROK(0,007) jest równe 1904

ROK(29747,007) jest równe 1985


ACCRINT

Zobacz też

Oblicza przyrost odsetek dla papieru wartościowego, przynoszącego okresowe odsetki.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ACCRINT(emisja ; pierwsza_wypłata_odsetek ;  rozliczenie ; stopa ; cena_nominalna ; częstotliwość; podstawa )

Emisja	to data emisji papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Pierwsza_wypłata_odsetek	to data pierwszej raty odsetek od papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Stopa	to roczne oprocentowanie kuponu papieru wartościowego.

Cena_nominalna	to wartość nominalna papieru wartościowego. W przypadku pominięcia wartości nominalnej, ACCRINT stosuje wartość 1 000 zł.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w okresie rocznym. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to wykorzystywany rodzaj podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Jeśli którykolwiek z argumentów jest wartością nienumeryczną, ACCRINT wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Emisja , pierwsza_wypłata_odsetek , rozliczenie , częstotliwość i podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli emisja, pierwsza_wypłata_odsetek  lub rozliczenie  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, ACCRINT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli oprocentowanie kuponu ≤ 0 lub jeśli wartość_nominalna ≤ 0, ACCRINT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, ACCRINT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, ACCRINT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli emisja ≥ rozliczenie , ACCRINT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	ACCRINT jest wyliczany w następujący sposób:

gdzie:

Ai=liczba dni przyrostu odsetek dla każdego okresu quasi-kuponowego w okresie nieparzystym.

NC=liczba okresów quasi-kuponowych zawartych w okresie nieparzystym. Jeśli liczba ta zawiera wartość ułamkową, powiększ ją do wartości kolejnej liczby całkowitej.

NLi=normalna długość okresu quasi-kuponowego zawarta w okresie nieparzystym, wyrażona w dniach.

Przykład

Obligacja skarbowa ma następujące terminy:

Data emisji:	 28 lutego, 1993

Data rozliczenia:	1 maja, 1993

Data pierwszej wypłaty odsetek:	31 sierpnia, 1993

Oprocentowanie kuponu:	10,0%

Wartość nominalna:	1 000 zł

Częstotliwość:	półroczna

Podstawa:	30/360

Wartość narosłych odsetek (w systemie daty 1900) wynosi:

ACCRINT(34028;34212;34090;0,1;1000;2;0) jest równe 16,85083.


ACCRINTM

Zobacz też

Oblicza narosłe odsetki dla papieru wartościowego, dla którego wypłata odsetek następuje z datą spłaty takiego papieru wartościowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ACCRINTM(emisja ; data spłaty ; stopa ; cena_nominalna ; podstawa )

Emisja	to data emisji papieru wartościowego, wyrażona jako numer kolejny daty

Rozliczenie	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatni numer daty.

Stopa	to roczne oprocentowanie kuponu papieru wartościowego.

Cena_nominalna	to wartość nominalna papieru wartościowego. W przypadku pominięcia wartości nominalnej, ACCRINT stosuje wartość 1 000 zł.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w okresie rocznym. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to wykorzystywany rodzaj podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Emisja, rozliczenie i podstawa  są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli jakikolwiek argument ma wartość nieliczbową, ACCRINTM wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli emisja  lub rozliczenie  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, ACCRINTM wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa  ≤ 0 lub jeśli cena_nominalna  ≤ 0, ACCRINTM wyświetla wartość błędu. #LICZBA!

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, ACCRINTM wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli emisja  ≥ rozliczenie, ACCRINTM wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	ACCRINTM jest obliczany w następujący sposób:

gdzie:

A=Liczba dni przyrostu odsetek liczonych według podstawy miesięcznej. Dla papierów wartościowych z wypłatą odsetek w terminie spłaty papieru wartościowego, wykorzystywana jest liczba dni, które upłynęły od daty emisji do daty spłaty takiego papieru wartościowego.

D=Podstawa roku.

Przykład

Weksel ma następujące terminy:

Data emisji:	1 kwietnia 1993 r.

Data spłaty:	15 czerwca 1993 r.

Oprocentowanie kuponu:	10,0%

Wartość nominalna:	1 000 zł

Podstawa:	Rzeczywista/360

Wartość narosłych odsetek (w systemie daty 1900) wynosi:

ACCRINTM(34060;34135;0,1;1000;3) jest równe  20,54795


COMPLEX

Zobacz też

Przekształca współczynniki rzeczywiste i urojone w liczbę zespoloną w postaci x + yi  lub x + yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

COMPLEX(część_rzeczywista ; część_urojona ; jednostka_urojona )

Część_rzeczywista	to część rzeczywista liczby zespolonej.

Część_urojona	to część urojona liczby zespolonej.

Jednostka urojona	to znak dopisywany do części urojonej liczby zespolonej. Jeśli  jednostka_urojona  zostaje pominięta, zakłada się, że jej wartość wynosi "i".

Uwaga  Wszystkie funkcje liczby zespolonej przyjmują "i" oraz "j" jako jednostkę_urojoną, lecz nie przyjmują wartości "I" czy "J". Użycie dużych liter powoduje wyświetlenie wartości błędu #ARG!. Wszystkie funkcje, których lista argumentów obejmuje dwie lub większą ilość liczb zespolonych wymagają, by jednostki_urojone odpowiadały sobie wzajemnie.

Uwagi

•	Jeśli część_rzeczywista ma wartość nieliczbową, COMPLEX wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli część_urojona ma wartość nieliczbową, COMPLEX wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli jednostka_urojona jest wartością inną niż "i" lub "j", COMPLEX wyświetla wartość błędu #ARG!.

Przykłady

COMPLEX(3;4) jest równe 3 + 4i

COMPLEX(3;4;"j") jest równe 3 + 4j

COMPLEX(0;1) jest równe i

COMPLEX(1;0) jest równe 1


COUPDAYBS

Zobacz też

Oblicza liczbę dni od początku okresu dywidendy do daty zakupu.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

   Jak to zrobić?

Składnia

COUPDAYBS(rozliczenie ; data_spłaty ; częstotliwość; podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w roku. W przypadku płatności rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku płatności półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to rodzaj wykorzystanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Wszystkie argumenty są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli jakikolwiek argument ma wartość nieliczbową, COUPDAYBS wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub data_spłaty  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, COUPDAYBS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, COUPDAYBS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, COUPDAYBS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ data_spłaty , COUPDAYBS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia:	25 stycznia 1993 r.

Data spłaty:	15 listopada 1994 r.

Kupon:	Półroczny

Podstawa:	Rzeczywista/rzeczywista

Liczba dni od początku okresu kuponu do daty rozliczenia (w systemie daty 1900) wynosi:

COUPDAYBS(33994;34653;2;1) jest równe 71


COUPDAYS

Zobacz też

Oblicza liczbę dni w okresie kuponu, który zawiera datę rozliczenia.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

COUPDAYS(rozliczenie ; data_spłaty ; częstotliwość; podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Częstotliwość	to liczba płatności kuponu w roku. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to rodzaj wykorzystywanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Wszystkie argumenty są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, COUPDAYS wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie lub data_spłaty nie jest ważnym numerem kolejnym daty, COUPDAYS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, COUPDAYS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, COUPDAYS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ data_spłaty , COUPDAYS wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia:	25 stycznia 1993 r.

Data spłaty:	15 listopada 1994 r.

Kupon:	Półroczny

Podstawa:	Rzeczywista/rzeczywista

Liczba dni w okresie kuponu, który zawiera datę rozliczenia (w systemie daty 1900) to:

COUPDAYS(33994;34653;2;1) jest równa 181


COUPDAYSNC

Zobacz też

Oblicza liczbę dni od daty rozliczenia do kolejnej daty płatności dywidendy.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

COUPDAYSNC(rozliczenie ; data_spłaty ; częstotliwość; podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w roku. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to rodzaj wykorzystywanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Wszystkie argumenty są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, COUPDAYSNC wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub data_spłaty  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, COUPDAYSNC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, COUPDAYSNC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, COUPDAYSNC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ data_spłaty , COUPDAYSNC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia:	25 stycznia 1993 r.

Data spłaty:	15 listopada 1994 r.

Kupon:	Półroczny

Podstawa:	Rzeczywista/rzeczywista

Liczba dni od daty rozliczenia do kolejnej daty kuponu (w systemie daty 1900) to:

COUPDAYSNC(33994;34653;2;1) jest równe 110


COUPNCD

Zobacz też

Oblicza datę następnej dywidendy po dacie rozliczenia.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

COUPNCD(rozliczenie ; data_spłaty ; częstotliwość; podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w roku. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to rodzaj wykorzystywanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Wszystkie argumenty są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, COUPNCD wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie lub data_spłaty nie jest ważnym numerem kolejnym daty, COUPNCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, COUPNCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, COUPNCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ data_spłaty , COUPNCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia:	25 stycznia 1993 r.

Data spłaty:	15 listopada 1994 r.

Kupon:	Półroczny

Podstawa:	Rzeczywista/rzeczywista

Kolejną datą kuponu po dacie rozliczenia (w systemie daty 1900) jest:

COUPNCD(33994;34653;2;1) jest równe 34104 lub data: 15 maja 1993 r.


COUPNUM

Zobacz też

Oblicza liczbę dywidend płatnych pomiędzy datą zakupu a datą wykupu, zaokrąglony do najbliższego pełnego kuponu.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

COUPNUM(rozliczenie ; data_spłaty ; częstotliwość; podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w roku. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to rodzaj wykorzystywanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Wszystkie argumenty są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, COUPNUM wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub data_spłaty  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, COUPNUM wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, COUPNUM wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, COUPNUM wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ data_spłaty , COUPNUM wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia:	25 stycznia 1993 r.

Data spłaty:	15 listopada 1994 r.

Kupon:	Półroczny

Podstawa:	Rzeczywista/rzeczywista

Liczba realizacji kuponów (w systemie daty 1900) wynosi:

COUPNUM(33994;34653;2;1) = 4


COUPPCD

Zobacz też

Oblicza datę poprzedniej dywidendy przed datą rozliczenia.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

COUPPCD(rozliczenie ; data_spłaty ; częstotliwość; podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w roku. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to rodzaj wykorzystywanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Wszystkie argumenty są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, COUPPCD wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub data_spłaty  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, COUPPCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, COUPPCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, COUPPCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ data_spłaty , COUPPCD wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia:	25 stycznia 1993 r.

Data spłaty:	15 listopada 1994 r.

Kupon:	Półroczny

Podstawa:	Rzeczywista/rzeczywista

Datą kuponu poprzedzająca datę rozliczenia (w systemie daty 1900) jest:

COUPPCD(33994;34653;2;1) jest równe 33923 lub data: 15 listopada 1992 r.


CUMIPMT

Zobacz też

Oblicza wartość skumulowanych odsetek zapłaconych od kwoty pożyczki w czasie pomiędzy okresem_początkowym i okresem_końcowym .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

CUMIPMT(stopa ; nper ; pv ; okres_początkowy ; okres_końcowy ; rodzaj )

Stopa	to stopa oprocentowania.

Nper	to całkowita liczba okresów płatności.

Pv	to wartość bieżąca.

Okres_początkowy	to pierwszy okres w wyliczeniu. Okresy wypłat są numerowane, począwszy od liczby 1.

Okres_końcowy	to ostatni okres w wyliczeniu.

Rodzaj	to klasyfikacja odnosząca się do terminu płatności.

Rodzaj	Termin
0	Płatność na końcu okresu
1	Płatność na początku okresu
Uwagi

•	Należy upewnić się, że zastosowane zostały jednolite jednostki definiujące stopę i lpr. Jeśli dokonujesz spłat miesięcznych pożyczki czteroletniej, oprocentowanej na 12% rocznie, użyj wartości 12%/12 dla stopy oprocentowania i 4*12 dla nper. Jeśli dokonujesz płatności rocznych od tej samej pożyczki, użyj wartości 12% dla stopy oprocentowania i 4 dla nper.

•	Nper , okres_początkowy , okres_końcowy  i rodzaj  są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, CUMIPMT wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli stopa ≤ 0, nper ≤ 0 lub pv ≤ 0, CUMIPMT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli okres_początkowy  < 1, okres_końcowy  < 1 lub okres_początkowy > okres_końcowy, CUMIPMT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rodzaj  jest liczbą inną niż 0 lub 1, CUMIPMT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Zaciągnięto pożyczkę hipoteczną na zakup domu w wysokości 125 000 zł na 30 lat przy stopie 9% w skali roku.

Stopa oprocentowania:	9,00% rocznie (stopa = 9.00% ÷ 12 = 0.75% miesięcznie)

Termin:	30 lat (nper = 30 × 12 = 360 miesięcy)

Wartość bieżąca:	125 000 zł

Całkowita kwota odsetek zapłaconych w drugim roku spłaty (okres 13 - 24) wynosi:

CUMIPMT(0,0075;360;125000;13;24;0) jest równe -11135,23

Odsetki zapłacone w pierwszej racie, w pierwszym miesiącu wynoszą:

CUMIPMT(0,0075;360;125000;1;1;0) jest równe -937,50


CUMPRINC

Zobacz też

Oblicza skumulowaną wartość spłaty kapitału dla danego kredytu pomiędzy okresem_początkowym  i okresem_końcowym .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

CUMPRINC(stopa ; nper ; pv ; okres_początkowy ; okres_końcowy ; rodzaj )

Stopa	to stopa oprocentowania stała w całym okresie

Nper	to całkowita liczba okresów spłaty

Pv	to wartość kredytu

Okres_początkowy	to pierwszy okres w wyliczeniu; okresy spłat są numerowane począwszy od liczby 1.

Okres_końcowy	to ostatni okres w wyliczeniu.

Rodzaj	to klasyfikacja odnosząca się do terminu płatności.

Rodzaj	Termin
0	Płatność na końcu okresu
1	Płatność na początku okresu
Uwagi

•	Należy upewnić się, że zastosowano jednolite jednostki definiujące stopę i lpr. Jeśli dokonujesz spłat miesięcznych pożyczki czteroletniej, oprocentowanej na 12% rocznie, użyj wartości 12%/12 dla stopy oprocentowania i 4*12 dla lpr. Jeśli dokonujesz płatności rocznych od tej samej pożyczki, użyj wartości 12% dla stopy oprocentowania i 4 dla lpr.

•	Nper, okres_początkowy, okres_końcowy  i rodzaj  są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, CUMPRINC wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli stopa ≤ 0, nper ≤ 0 lub pv ≤ 0, CUMPRINC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli okres_początkowy < 1, okres_końcowy < 1 lub okres_początkowy > okres_końcowy , CUMPRINC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rodzaj  jest liczbą inną niż 0 lub 1, CUMPRINC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Zaciągnięto pożyczkę hipoteczną na zakup domu w wysokości 125 000 zł na 30 lat przy stopie 9% w skali roku:

Stopa oprocentowania:	9,00% rocznie (stopa = 9.00% ÷ 12 = 0.75% miesięcznie)

Termin:	30 lat (nper = 30 × 12 = 360 miesięcy)

Wartość bieżąca:	125 000 zł

Łączna kwota kapitału pożyczki spłacona w drugim roku spłat (okresy 13 - 24) wynosi:

CUMPRINC(0,0075;360;125000;13;24;0) = -934,1071

Kwota kapitału pożyczki spłacona jednorazowo w pierwszym miesiącu wynosi:

CUMPRINC(0,0075;360;125000;1;1;0) = -68,27827


STOPNIE

Zobacz też

Przekształca radiany na stopnie.

Składnia

STOPNIE(kąt )

Kąt	to przekształcana miara kąta wyrażona w radianach.

Przykład

STOPNIE(PI()) = 180


DISC

Zobacz też

Oblicza stopę dyskonta dla papierów wartościowych.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DISC(rozliczenie, data_spłaty, pr, wykup, podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Pr	to cena za każde 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego.

Wykup	to wartość wykupu każdych 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego.

Podstawa	to rodzaj wykorzystywanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, data_spłaty i podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, DISC wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub data_spłaty  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, DISC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli pr ≤ 0 lub jeśli wartość wykupu ≤ 0, DISC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, DISC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ data_spłaty , DISC wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	DISC obliczany jest w następujący sposób:

Gdzie:

B=liczba dni w roku, zależna od podstawy roku.

DSM=liczba dni pomiędzy rozliczeniem i datą spłaty.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia: 15 lutego 1993 r.

Data spłaty:	10 czerwca 1993 r.

Cena:	97,975 zł

Wartość wykupu:	100 zł

Podstawa:	Rzeczywista/360

Stopa dyskonta obligacji (w systemie daty 1900) wynosi:

DISC(34015;34130;97,975;100;2) = 0,063391 lub 6,3391%


DOLLARDE

Zobacz też

Przekształca cenę w dolarach wyrażoną jako ułamek w cenę w dolarach, wyrażoną jako liczba dziesiętna. Funkcja DOLLARDE przekształca liczby ułamkowe waluty (na przykład ceny papierów wartościowych) w liczby dziesiętne.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DOLLARDE(wartość_ułamkowa_w_dolarach ; ułamek )

Wartość_ułamkowa_w_dolarach	to liczba wyrażona jako ułamek.

Ułamek	to liczba całkowita w mianowniku ułamka.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, DOLLARDE wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli ułamek nie jest liczbą całkowitą, jest on do takiej liczby zaokrąglany.

•	Jeśli ułamek ≤ 0, DOLLARDE wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

DOLLARDE(1,02;16) = 1,125

DOLLARDE(1,1;8) = 1,125


DOLLARFR

Zobacz też

Zamienia cenę dolarową wyrażoną w postaci liczby dziesiętnej na cenę dolarową, wyrażoną w postaci ułamka. Funkcja DOLLARFR przekształca liczby dziesiętne waluty w liczby ułamkowe (na przykład ceny papierów wartościowych).

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DOLLARFR(dolar_dziesiętnie ; ułamek )

Dolar_dziesiętnie 	to liczba dziesiętna.

Ułamek	to liczba całkowita w mianowniku ułamka.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, DOLLARFR wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli ułamek  nie jest liczbą całkowitą, jest on zaokrąglany do wartości całkowitej.

•	Jeśli ułamek ≤ 0, DOLLARFR wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

DOLLARFR(1,125;16) = 1,02

DOLLARFR(1,125;8) = 1,1


DURATION

Zobacz też

Oblicza okres odsetkowy w roku dla papieru wartościowego z okresową wypłatą odsetek. Okres odsetkowy zdefiniowany jest jako ważona średnia wartości bieżącej przepływów gotówkowych i jest stosowany jako miara reakcji ceny obligacji na zmiany dochodów z takiej obligacji.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

DURATION(rozliczenie ; data_spłaty ; kupon ; dochód ; częstotliwość; podstawa )

Rozliczenie	to data rozliczenia papieru wartościowego, wyrażona jako pierwsza liczba daty.

Data_spłaty	to data spłaty papieru wartościowego, wyrażona jako ostatnia liczba daty.

Kupon	to roczna stopa oprocentowania kuponu papieru wartościowego.

Dochód	to roczny dochód z papieru wartościowego.

Częstotliwość	to liczba realizacji kuponów w roku. W przypadku wypłat rocznych, częstotliwość= 1; w przypadku wypłat półrocznych, częstotliwość= 2; w przypadku wypłat kwartalnych, częstotliwość= 4.

Podstawa	to rodzaj wykorzystywanej podstawy wyliczenia dni.

Podstawa	Podstawa wyliczenia dni
0 lub pominięta	Amerykańska (NASD) 30/360
1	Rzeczywista/rzeczywista
2	Rzeczywista/360
3	Rzeczywista/365
4	Europejska 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, data_spłaty, częstotliwość i podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, DURATION wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub data_spłaty  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, DURATION wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli oprocentowanie kuponu < 0 lub jeśli dochód < 0, DURATION wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą inną niż 1, 2 lub 4, DURATION wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, DURATION wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ data_spłaty , DURATION wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligacja ma następujące terminy:

Data rozliczenia: 1 stycznia 1986 r.

Data spłaty:	1 stycznia 1994 r.

Oprocentowanie kuponu:	8%

Dochód:	9,0%

Częstotliwość:	Półroczna

Podstawa:	Rzeczywista/rzeczywista

Okres trwania (w systemie daty 1900) wynosi:

DURATION(31413;34335;0,08;0,09;2;1) = 5,993775


EDATE

Zobacz też

Oblicza datę o numerze kolejnym, będącej wskazaną liczbą miesięcy przed lub po data_początkowa. EDATE wykorzystuje się do wyliczenia dat spłaty lub dat należnej płatności, przypadających na ten sam dzień miesiąca co dzień emisji.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

EDATE(data_początkowa ; miesiące )

Data_początkowa	to numer kolejny daty, reprezentująca datę początkową .

Miesiące	to liczba miesięcy przed lub po dacie_początkowej . Wartość dodatnia miesięcy oznacza datę przyszłą; wartość ujemna oznacza datę przeszłą.

Uwagi

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, EDATE wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli data_początkowa  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, EDATE wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli liczba miesięcy  nie jest liczbą całkowitą, jest ona obcinana do wartości całkowitej.

Przykłady

EDATE(DATA.WARTOŚĆ("15.01.91");1) jest równe 33284 lub 15.02.91

EDATE(DATA.WARTOŚĆ("31.03.91");-1) jest równe 33297 lub 28.02.91


EFFECT

Zobacz też

Oblicza efektywną roczną stopę procentową przy danej rocznej stopie nominalnej i liczbie kapitalizacji w roku.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

EFFECT(stopa_nominalna ; npery )

Stopa_nominalna	to nominalna stopa oprocentowania.

Npery	to liczba okresów składanych w roku.

Uwagi

•	Npery jest zaokrąglana do liczby całkowitej.

•	Jeśli którykolwiek argument ma wartość nieliczbową, EFFECT wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli stopa_nominalna ≤ 0 lub jeśli npery < 1, EFFECT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	EFFECT obliczany jest w następujący sposób:

Przykład

EFFECT(5,25%;4) jest równe 0,053543 lub 5,3543%


FVSCHEDULE

Zobacz też

Funkcja oblicza wartość końcową kapitału liczonego procentem składanym dla zmiennej stopy procentowej w poszczególnych okresach.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

FVSCHEDULE(kapitał ; stopy )

Kapitał   jest to wartość początkowa.

Stopy   jest tablicą stóp procentowych zmiennych w poszczególnych okresach. Jeśli przyjmiemy stopę roczną, to kapitalizacja odbywać się będzie co rok.

Uwagi

•	Jeśli kapitał nie jest liczbą, FVSCHEDULE podaje wartość błędu #ARG!.

•	Wartości w argumencie stopy stanowić mogą liczby lub puste komórki; jakakolwiek inna wartość poda w wyniku działania FVSCHEDULE wartość błędu #ARG!. Puste komórki przyjmuje się jako zerowe (bez oprocentowania).

Przykład

FVSCHEDULE(1;{0,09;0,11;0,1}) jest równe 1,33089


IMABS

Zobacz też

Podaje wartość bezwzględną (moduł) liczby zespolonej w formacie tekstowym  x + yi  lub x + yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMABS(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest to liczba zespolona, dla której należy wyznaczyć wartość bezwzględną.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi lub  x + yj, IMABS podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość bezwzględna liczby zespolonej wynosi:

gdzie:

z = x + yi

Przykład

IMABS("5+12i") jest równe 13


IMAGINARY

Zobacz też

Podaje wartość części urojonej liczby zespolonej w postaci tekstowej x + yi lub x + yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMAGINARY(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, której część urojoną należy wyznaczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci  x + yi  lub x + yj, IMAGINARY podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

IMAGINARY("3+4i") jest równe 4

IMAGINARY("0-j") jest równe -1

IMAGINARY(4) jest równe 0


IMARGUMENT

Zobacz też

Podaje wartość argumentu , kąta wyrażonego w radianach takiego, że:

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMARGUMENT(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest to liczba zespolona, której argument θ należy wyznaczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi lub x + yj  , IMARGUMENT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	IMARGUMENT wyznacza się następująco:

gdzie:

i

z = x + yi

Przykład

IMARGUMENT("3+4i") jest równe 0,927295


IMCONJUGATE

Zobacz też

Podaje wartość liczby sprzężonej do liczby zespolonej w formacie tekstowym x + yi lub x + yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMCONJUGATE(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespolona, której wartość sprzężoną należy wyznaczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi lub x + yj, IMARGUMENT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość sprzężona liczby zespolonej równa jest:

Przykład

IMCONJUGATE("3+4i") jest równe 3 - 4i


IMCOS

Zobacz też

Podaje wartość cosinusa liczby zespolonej w postaci tekstowej  x + yi  lub x + yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMCOS(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, której cosinus trzeba wyznaczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest tekstem, IMCOS podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest postaci x + yi  lub x + yj , IMCOS podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Cosinus liczby zespolonej jest równy:

Przykład

IMCOS("1+i") jest równe 0,83373 - 0,988898i


IMDIV

Zobacz też

Podaje wartość ilorazu dwóch liczb zespolonych w postaci tekstowej x + yi lub x + yj .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMDIV(liczba_zespolona1 ; liczba_zespolona2 )

Liczba_zespolona1   jest zespolonym licznikiem albo dzielną.

Liczba_zespolona2   jest zespolonym mianownikiem albo dzielnikiem.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona 1 lub liczba_zespolona 2 nie jest w postaci x + yi  lub x + yj , IMDIV podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość ilorazu dwóch liczb zespolonych równa jest:

Przykład

IMDIV("-238+240i";"10+24i") jest równe 5 + 12i


IMEXP

Zobacz też

Podaje wartość wykładniczą liczby zespolonej w postaci tekstowej x + yi  lub x + yj .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMEXP(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, do potęgi której należy podnieść e .

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj, IMEXP podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość wykładnicza liczby zespolonej równa jest:

Przykład

IMEXP("1+i") jest równe 1,468694 + 2,287355i


IMLN

Zobacz też

Podaje wartość logarytmu naturalnego liczby zespolonej danej w postaci tekstowej  x + yi  lub x + yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMLN(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, której logarytm naturalny należy obliczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj, IMLN podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Logarytm naturalny liczby zespolonej równy jest:

gdzie:

Przykład

IMLN("3+4i") jest równe 1,609438 + 0,927295i


IMLOG10

Zobacz też

Podaje wartość logarytmu zwykłego (przy podstawie 10) liczby zespolonej w postaci tekstowej  x + yi  lub x + yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMLOG10(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, której logarytm zwykły należy wyznaczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj, IMLOG10 podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Logarytm zwykły liczby zespolonej można wyznaczyć z logarytmu naturalnego w następujący sposób:

Przykład

IMLOG10("3+4i") jest równe 0,69897 + 0,402719i


IMLOG2

Zobacz też

Podaje wartość logarytmu przy podstawie 2 z liczby zespolonej w postaci tekstowej  x + yi  lub x+yj.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMLOG2(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, dla której należy obliczyć logarytm przy podstawie 2.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj, IMLOG2 podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Logarytm przy podstawie 2 liczby zespolonej można wyznaczyć za pomocą logarytmu naturalnego za pomocą zależności:

Przykład

IMLOG2("3+4i") jest równe 2,321928 + 1,337804i


IMPOWER

Zobacz też

Podaje wartość liczby zespolonej w postaci tekstowej x + yi  lub x + yj  podniesionej do potęgi.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMPOWER(liczba_zespolona ; liczba )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, którą należy podnieść do potęgi.

Liczba   jest potęgą, do której należy podnieść liczbę zespoloną.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj , IMPOWER podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli liczba nie jest liczbą, IMPOWER podaje wartość błędu #ARG!.

•	Liczba może być liczbą całkowitą, ułamkową lub ujemną.

•	Liczbę zespoloną podniesioną do potęgi można wyznaczyć w następujący sposób:

gdzie :

i:

i:

Przykład

IMPOWER("2+3i"; 3) jest równe -46 + 9i


IMPRODUCT

Zobacz też

Podaje wartość iloczynu od 2 do 29 liczb zespolonych w postaci tekstowej x + yi  lub x + yj .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMPRODUCT(liczba_zespolona1 ; liczba_zespolona2,...)

Liczba_zespolona1, liczba_zespolona2   to od 1 do 29 liczb zespolonych, które należy pomnożyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona1 lub liczba_zespolona2 nie jest w postaci x + yi  lub x + yj, IMPRODUCT podaje wartość błędu #LICZBA!.

Iloczyn dwóch liczb zespolonych wynosi:

Przykłady

IMPRODUCT("3+4i";"5-3i") jest równe 27 + 11i

IMPRODUCT("1+2i";30) jest równe 30 + 60i


IMREAL

Zobacz też

Podaje wartość część rzeczywistą liczby zespolonej w postaci tekstowej x + yi  lub x + yj  .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMREAL(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, której część rzeczywistą należy wyznaczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj , IMREAL podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

IMREAL("6-9i") jest równe 6


IMSIN

Zobacz też

Podaje wartość sinusa liczby zespolonej w postaci tekstowej x + yi  lub x + yj .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMSIN(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, której sinusa należy wyznaczyć.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj , IMSIN podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość sinusa liczby zespolonej wynosi:

Przykład

IMSIN("3+4i") jest równe 3,853738 - 27,016813i


IMSQRT

Zobacz też

Podaje wartość pierwiastka kwadratowego z liczby zespolonej w postaci tekstowej x + yi  lub x + yj .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMSQRT(liczba_zespolona )

Liczba_zespolona    jest liczbą zespoloną, dla której należy wyliczyć pierwiastek kwadratowy.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli liczba_zespolona  nie jest w postaci x + yi  lub x + yj , IMSQRT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość pierwiastka kwadratowego z liczby zespolonej wynosi:

gdzie :

i:

i:

Przykład

IMSQRT("1+i") jest równe 1,098684 + 0,45509i


IMSUB

Zobacz też

Podaje wartość różnicy dwóch liczb zespolonych w postaci tekstowej x + yi  lub x + yj .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMSUB(liczba_zespolona1 ; liczba_zespolona2 )

Liczba_zespolona1   jest liczbą zespoloną, od której należy odjąć liczba_zespolona2.

Liczba_zespolona2   jest liczbą zespoloną, którą należy odjąć od liczba_zespolona1.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli którakolwiek liczba nie jest w postaci x + yi  lub x + yj , IMSUB podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Różnica dwóch liczb zespolonych wynosi:

Przykład

IMSUB("13+4i";"5+3i") jest równe 8 + i


IMSUM

Zobacz też

Podaje wartość sumy dwóch lub więcej liczb zespolonych w formacie tekstowym  x + yi  lub x + yj .

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

IMSUM(liczba_zespolona1 ; liczba_zespolona2,...)

Liczba_zespolona1 , liczba_zespolona2,...   to od 1 do 29 liczb zespolonych, które należy dodać.

Uwagi

•	Należy stosować COMPLEX do zamiany części rzeczywistej i części urojonej na liczbę zespoloną.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest w postaci x + yi  lub x + yj , IMSUM podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość sumy dwóch liczb zespolonych wynosi:

Przykład

IMSUM("3+4i";"5-3i") jest równe 8 + i


INTRATE

Zobacz też

Podaje wartość stopy procentowej w pełni zainwestowanego papieru wartościowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

INTRATE(rozliczenie ; płatność ; lokata ; wykup ; podstawa )

Rozliczenie    data zakupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci pierwszej liczby.

Płatność    data płatności papieru wartościowego, wyrażona w postaci numeru kolejnego.

Lokata   kwota zainwestowana w papier wartościowy.

Wykup   kwota należna w dniu płatności.

Podstawa    przyjęty system liczenia dni.

Wartość parametru podstawa	Przyjęty system liczenia dni
0 lub pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/Bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Wartości argumentów rozliczenie, płatność i podstawa  zaokrągla się do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, INTRATE podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli parametr rozliczenie  lub płatność  nie jest dopuszczalnym numerem kolejnym, INTRATE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli lokata ≤ 0 lub jeśli wykup ≤ 0, INTRATE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, INTRATE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ płatność , INTRATE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	INTRATE wyznacza się następująco:

gdzie :

B=liczba dni w roku, zależnie od przyjętego systemu liczenia.

DIM=liczba dni od zawarcia transakcji do terminu ważności.

Przykład

Obligacja ma następujące warunki:

Data zakupu (emisji)	15 lutego 1993

Data wykupu	 15 maja 1993

Inwestycja	 1 000 000

Wartość wykupu	 1 014 420

System liczenia dni	Bieżący/360

Stopa dyskontowa obligacji (w Systemie Daty 1900) wynosi:

INTRATE(34015;34104;1000000;1014420;2) jest równe 0,058328 lub 5,8328%


MDURATION

Zobacz też

Podaje wartość zmodyfikowanego okresu Macauley'a dla papieru wartościowego o przyjętej wartości nominalnej 100 zł.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

MDURATION(rozliczenie ; płatność ; kupon ; rentowność ; częstotliwość ; podstawa )

Rozliczenie    data zakupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci pierwszej liczby.

Płatność    data płatności papieru wartościowego, wyrażona w postaci numeru kolejnego.

Kupon    roczna stawka dywidendy.

Rentowność    roczna rentowność papieru wartościowego.

Częstotliwość    jest liczbą  wypłat dywidendy w roku. Przy wypłatach rocznych, częstotliwość  = 1; przy półrocznych, częstotliwość  = 2; przy kwartalnych, częstotliwość  = 4.

Podstawa    przyjęty system liczenia dni.

Wartość parametru podstawa	Przyjęty system liczenia dni
0 lub pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/Bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Wartości argumentów Rozliczenie, płatność, częstotliwość i podstawa zaokrągla się do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, MDURATION podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie lub płatność nie jest dopuszczalnym numerem kolejnym, MDURATION podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rentowność  < 0 lub jeśli kupon  < 0, MDURATION podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość  jest dowolna liczbą inną niż1, 2 lub 4, MDURATION podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, MDURATION podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie  ≥ płatność , MDURATION podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Zmodyfikowany okres określa się następująco:

Przykład

Obligacja ma następujące warunki:

Data zakupu	 1 stycznia 1986

Data wykupu	 1 stycznia 1994

Dywidenda	 8,0%

Rentowność	 9,0%

Częstotliwość

wypłaty dywidendy	półroczna

System liczenia dni	Bieżący/Bieżący

Zmodyfikowany okres (w Systemie Daty 1900) wynosi:

MDURATION(33239;36631;0,08;0,09;2;1) jest równe 5,73567


NOMINAL

Zobacz też

Oblicza wartość nominalnej rocznej stopy procentowej na podstawie stopy efektywnej i przy określonej liczbie kapitalizacji w roku.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

NOMINAL(stopa_efektywna ; npr )

Stopa_efektywna   efektywna stopa oprocentowania.

Npr   liczba składanych okresów rocznie.

Uwagi

•	Wartość npr zaokrągla się do całkowitej.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, NOMINAL podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli stopa_efektywna  ≤ 0 lub jeśli npr < 1, NOMINAL podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	NOMINAL wiąże się z funkcją EFFECT, jak wskazuje to poniższe równanie:

Przykład

NOMINAL(5,3543%;4) jest równe 0,0525 lub 5,25%


ODDFPRICE

Zobacz też

Podaje cenę papieru wartościowego o 100 zł wartości nominalnej o nietypowym (krótkim lub długim) pierwszym okresie.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ODDFPRICE(rozliczenie ; płatność ; emisja ; pierwszy_kupon ; stopa ; rentowność ; wykup ; częstotliwość ; podstawa )

Rozliczenie    data zakupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci pierwszej liczby.

Płatność    data wykupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci numeru kolejnego.

Emisja   data emisji papieru wartościowego, wyrażona w postaci numeru kolejnego.

Pierwszy_kupon    data realizacji pierwszej dywidendy, wyrażona w postaci ostatniej liczby.

Stopa   stopa oprocentowania papieru wartościowego.

Rentowność    rentowność roczna papieru wartościowego.

Wykup   wartość wykupu papieru wartościowego liczona na 100 zł wartości nominalnej.

Częstotliwość    liczba wypłat dywidendy w roku. Przy wypłatach rocznych, częstotliwość  = 1; przy półrocznych, częstotliwość  = 2; przy kwartalnych, częstotliwość  = 4.

Podstawa    przyjęty system liczenia dni.

Wartość parametru podstawa	Przyjęty system liczenia dni
0 lub pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/Bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Wartości argumentów rozliczenie, płatność, emisja, pierwszy_kupon i podstawa  zaokrągla się do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, ODDFPRICE podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie, płatność, emisja lub pierwszy_kupon nie jest dopuszczalnym numerem kolejnym, ODDFPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa < 0 lub jeśli rentowność  < 0, ODDFPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, ODDFPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Daty powinny spełnić poniższy warunek, w przeciwnym przypadku  ODDFPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!:

płatność  > pierwszy_kupon  > rozliczenie  > emisja

•	ODDFPRICE wyznacza się następująco:

Nietypowy krótki pierwszy okres dywidendy:

Gdzie :

A = liczba dni od początku okresu dywidendy do daty zakupu (dni narosłe).

DSC = liczba dni od daty zakupu do daty następnej dywidendy.

DFC = liczba dni od początku pierwszej nietypowej dywidendy do daty pierwszej dywidendy.

E = liczba dni w okresie dywidendy.

L = liczba dywidend płatnych pomiędzy datą zakupu i datą wykupu. (Jeśli liczba ta zawiera ułamek, zostanie ona zaokrąglona do następnej liczby całkowitej).

Nietypowy długi pierwszy okres dywidendy:

Gdzie :

Ai = liczba dni od początku i-tego quasi-dywidendowego okresu w okresie nietypowym.

DCi = liczba dni od daty emisji do pierwszej quasi-dywidendy (i=1) lub liczba dni w quasi-dywidendzie (i=2,..., i=NC).

DSC = liczba dni od zakupu do daty następnej dywidendy.

E = liczba dni w okresie dywidendy.

L = liczba dywidend płatnych między pierwszą faktyczną datą dywidendy i datą wykupu. (Jeśli liczba ta zawiera ułamek, zostanie zaokrąglona do następnej liczby całkowitej).

NC = liczba okresów quasi-dywidend przypadająca w nietypowym okresie. (jeśli liczba ta zawiera ułamek, zostanie zaokrąglona do następnej liczby całkowitej).

NLi = zwykła długość w dniach pełnego i-tego okresu quasi-dywidendy w okresie nietypowym.

Nq = liczba pełnych okresów quasi-dywidendy pomiędzy datą zakupu i pierwszą dywidendą.

Przykład

Obligacja skarbowa ma następujące warunki:

Data zakupu	 11 listopada 1986

Data wykupu	 1 marca 1999

Data emisji	 15 października 1986

Data pierwszej

dywidendy	 1 marca 1987

Dywidenda	 7,85%

Rentowność	 6,25%

Wartość wykupu	 100 zł

Częstotliwość

wypłaty dywidendy	półroczna

System liczenia dni	Bieżący/Bieżący

Cena za 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego o nietypowym (krótkim lub długim) pierwszym okresie (w systemie daty 1900) wynosi:

ODDFPRICE(31727;36220;31700;31837;0,0785;0,0625;100;2;1) jest równe 113,597717


ODDFYIELD

Zobacz też

Podaje rentowność papieru wartościowego o nietypowym (krótkim lub długim) pierwszym okresie.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ODDFYIELD(rozliczenie ; płatność ; emisja ; pierwszy_kupon ; stopa ; pr ; wykup ; częstotliwość ; podstawa )

Rozliczenie    data zakupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci pierwszej liczby.

Płatność    data wykupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci numeru kolejnego.

Emisja   data emisji papieru wartościowego, wyrażona w postaci numeru kolejnego.

Pierwszy_kupon    data realizacji pierwszej dywidendy, wyrażona w postaci ostatniej liczby.

Stopa   stopa oprocentowania papieru wartościowego.

Pr   cena papieru wartościowego.

Wykup   wartość wykupu papieru wartościowego liczona na 100 zł wartości nominalnej.

Częstotliwość    liczba wypłat dywidendy w roku. Przy wypłatach rocznych, częstotliwość  = 1; przy półrocznych, częstotliwość  = 2; przy kwartalnych, częstotliwość  = 4.

Podstawa    przyjęty system liczenia dni.

Wartość parametru podstawa	Przyjęty system liczenia dni
0 lub pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący /bieżący
2	Bieżący /360
3	Bieżący /365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Wartości argumentów rozliczenie, płatność, emisja, pierwszy_kupon i podstawa  zaokrągla się do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, ODDFYIELD podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie, płatność, emisja lub pierwszy_kupon nie jest dopuszczalnym numerem kolejnym, ODDFYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa < 0 lub jeśli pr < 0, ODDFYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, ODDFYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Daty powinny spełnić poniższy warunek, w przeciwnym przypadku  ODDFYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!:

płatność  > pierwszy_kupon  > rozliczenie  > emisja

•	Microsoft Excel stosuje technikę iteracji do wyznaczenia ODDFYIELD. Funkcja stosuje metodę Newtona i wykorzystuje zależność użytą w funkcji ODDFPRICE. Rentowność zmienia się w 100 iteracjach, do uzyskania zbieżności wyznaczanej ceny według podanej rentowności z podaną ceną. Dodatkowe informacje na temat zależności używanej przez ODDFYIELD zawarto w opisie funkcji ODDFPRICE.

Przykład

Obligacja ma następujące warunki:

Data zakupu 	25 stycznia 1991

Data wykupu 	1 stycznia 1996

Data emisji 	18 stycznia 1991

Data pierwszej

dywidendy	 15 lipca 1991

Wysokość dywidendy	5,75%

Cena	84,50 zł

Wartość wykupu	 100 zł

Częstotliwość

wypłaty dywidendy	półroczna

System liczenia dni	30/360

Rentowność papieru wartościowego o nietypowym (krótkim lub długim) pierwszym okresie wynosi:

ODDFYIELD(33263;35065;33256;33434;0,0575;084,50;100;2;0) jest równe ,09758 lub 9,76%


ODDLPRICE

Zobacz też

Podaje wartość kwoty przypadającej na 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego o nietypowym (krótkim lub długim) ostatnim okresie.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ODDLPRICE(rozliczenie ; płatność ; ostatnia_wypłata ; stopa ; rentowność ; wykup ; częstotliwość ; podstawa )

Rozliczenie    data zakupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci pierwszej liczby.

Płatność    data wykupu papieru wartościowego, wyrażoną w postaci numeru kolejnego.

Ostatnia_wypłata    jest datą ostatniej dywidendy papieru wartościowego wyrażoną w postaci ostatniej liczby.

Stopa   stopa oprocentowania papieru wartościowego.

Rentowność    roczna rentowność papieru wartościowego.

Wykup   wartość wykupu papieru wartościowego liczona na 100 zł wartości nominalnej.

Częstotliwość    liczba wypłat dywidendy w roku. Przy wypłatach rocznych, częstotliwość  = 1; przy półrocznych, częstotliwość  = 2; przy kwartalnych, częstotliwość  = 4.

Podstawa    przyjęty system liczenia dni.

Wartość parametru podstawa	Przyjęty system liczenia dni
0 lub pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący /bieżący
2	Bieżący /360
3	Bieżący /365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność, ostatnia_wypłata i podstawa  zaokrąglane są do liczb całkowitych

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, ODDLPRICE podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie, płatność lub ostatnia_wypłata nie są dopuszczalną numerem kolejnym, to funkcja ODDLPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa < 0 lub jeśli rentowność  < 0, ODDLPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, ODDLPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Spełniona musi być  poniższa sekwencja dat  W przeciwnym przypadku funkcja  ODDLPRICE podaje wartość błędu #LICZBA!:

płatność  >  ostatnia_wypłata   > rozliczenie

Przykład

Obligację charakteryzują następujące warunki:

7 luty 1987 data zakupu
15 czerwca 1987 data wykupu
15 października 1986, data ostatniego oprocentowania
3,75% wysokość dywidendy
4,05% rentowność
100 zł wartość wykupu
Częstotliwość wypłaty dywidendy półroczna
System liczenia dni - 30/360

Kwotą przypadającą na 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego o nietypowym (krótkim lub długim) okresie ostatniej dywidendy jest:

ODDLPRICE(31815;31943;31700;0,0375;0,0405;100;2;0) jest równe 99,87829


ODDLYIELD

Zobacz też

Podaje wartość rentowności papieru wartościowego o nietypowym (długim lub krótkim) ostatnim okresie.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

ODDLYIELD(rozliczenie ; płatność ; ostatnia_wypłata ; stopa ; pr ; wykup ; częstotliwość ; podstawa )

Rozliczenie    data zakupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci pierwszej liczby.

Płatność    data wykupu papieru wartościowego, wyrażona w postaci numeru kolejnego.

Ostatnia_wypłata    data ostatniej dywidendy papieru wartościowego wyrażona w postaci ostatniej liczby.

Stopa   stopa oprocentowania papieru wartościowego.

Pr   cena papieru wartościowego.

Wykup   wartość wykupu papieru wartościowego liczona na 100 zł wartości nominalnej.

Częstotliwość    liczba wypłat dywidendy w roku. Przy wypłatach rocznych, częstotliwość  = 1; przy półrocznych, częstotliwość  = 2; przy kwartalnych, częstotliwość  = 4.

Podstawa    przyjęty system liczenia dni.

Wartość parametru podstawa	Przyjęty system liczenia dni
0 lub pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący /bieżący
2	Bieżący /360
3	Bieżący /365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność, ostatnia_wypłata i podstawa zaokrąglane są do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, ODDLYIELD podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie, płatność lub ostatnia_wypłata nie jest dopuszczalnym numerem kolejnym daty to funkcja  ODDLYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa < 0 lub jeśli pr ≤ 0, ODDLYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa  < 0 lub jeśli podstawa  > 4, ODDLYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Spełniona musi być poniższa sekwencja dat. W innym przypadku funkcja  ODDLYIELD podaje wartość błędu #LICZBA!:

płatność  > ostatnia_wypłata  > rozliczenie

•	ODDLYIELD oblicza się następująco:

Ai = liczba dni od początku i-tego quasi-dywidendowego okresu w okresie nietypowym.

DCi = liczba dni od daty emisji do pierwszej quasi-dywidendy (i=1) lub liczba dni w quasi-dywidendzie (i=2,..., i=NC).

NC = liczba okresów quasi-dywidend przypadająca w nietypowym okresie. (jeśli liczba ta zawiera ułamek, zostanie zaokrąglona do następnej liczby całkowitej).

NLi = zwykła długość w dniach pełnego i-tego okresu quasi-dywidendy w okresie nietypowym.

Ai = liczba dni narosłych dla i-tego okresu quasi-dywidendowego w okresie nietypowym, licząc w przód od daty ostatniego oprocentowania przed datą wykupu.

DCi = liczba dni zliczonych w każdym i-tym okresie quasi-dywidendowym, jako ograniczonym przez długość bieżącego okresu dywidendy.

NC = liczba okresów quasi-dywidendowym, przypadających w okresie nietypowym; jeśli liczba ta zawiera ułamek, zostanie podniesiona do wartości następnej liczby całkowitej.

NLi = zwyczajna długość w dniach i-tego okresu quasi-dywidendowego w nietypowym okresie dywidendy.

Przykład

Obligacja ma następujące warunki:

20 kwietnia 1987 data zakupu
15 czerwca 1987 data wykupu
15 października 1986 data ostatniego oprocentowania
3,75% wysokość dywidendy
99,875 zł cena zakupu
100 zł cena wykupu
Częstotliwość wypłat dywidendy półroczna
System liczenia dni 30/360

Rentownością papieru wartościowego o nietypowym ostatnim (krótkim lub długim) okresie dywidendy jest:

ODDLYIELD(31887;31943;31770;0,0375;99,875;100;2;0) jest równe 0,044873.


PRICE

Zobacz też

Podaje kwotę przypadającą na 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego przynoszącą okresowe oprocentowanie.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

PRICE(rozliczenie ; płatność ; stopa ; rentowność ; wykup ; częstotliwość ; podstawa )

Rozliczenie    jest datą rozliczenia papieru wartościowego wyrażoną jako liczba pierwsza daty

Płatność    jest datą płatności papieru wartościowego  wyrażoną jako ostatnia liczba daty.

Stopa   jest rocznym oprocentowaniem papieru wartościowego .

Rentowność   jest roczną rentownością papieru wartościowego .

Wykup   jest wartością wykupu papieru wartościowego przypadającą na  100 zł wartości nominalnej.

Częstotliwość   jest ilością płatności oprocentowania papieru wartościowego w roku. Przy rocznej spłacie częstotliwość wynosi 1, przy półrocznej - 2, przy kwartalnej - 4.

Podstawa   jest to rodzaj przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 bądź pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność, częstotliwość i podstawa są zaokrąglane do liczby całkowitej.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów nie jest liczbą, to funkcja PRICE podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub płatność  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja PRICE podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rentowność < 0 lub jeśli stopa < 0, to funkcja PRICE podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli wykup  ≤ 0, to funkcja PRICE podaje w wyniku wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość  jest dowolną liczbą różną od  1, 2 lub 4, funkcja PRICE daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, to funkcja PRICE podaje w wyniku wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ płatność, PRICE podaje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja PRICE jest obliczana następująco:

Gdzie:

DSC = ilość dni od daty rozliczenia do terminu płatności dywidendy.

E = ilość dni w okresie oprocentowania,  na które przypada data rozliczenia.

L = ilość dywidend  płatnych pomiędzy datą rozliczenia i datą wykupu.

A = ilość dni od początku okresu dywidendy do daty rozliczenia.

Przykład

Obligację  charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia 	15 luty 1991

Data płatności 	15 listopada 1999

Dywidenda półroczna   	5,75%

Rentowność	6,50%

Wartość wykupu  	100 zł

Częstotliwość  	półroczna

Podstawa 	30/360

Kwotą zobowiązania (w systemie daty 1900) jest:

PRICE(33284;36479;0,0575;0,065;100;2;0) jest równe 95,04287


PRICEDISC

Zobacz też

Podaje kwotę przypadającą na 100 zł wartości nominalnej dyskontowanego papieru wartościowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

PRICEDISC(rozliczenie ; płatność ; dyskonto ; wykup ; podstawa )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia papieru wartościowego wyrażoną jako pierwsza liczba daty

Płatność   jest datą płatności papieru wartościowego wyrażoną jako ostatnia liczba daty.

Dyskonto   jest stopą dyskontową papieru wartościowego.

Wykup   jest wartością wykupu papieru wartościowego przypadającą na 100 zł wartości nominalnej.

Podstawa   jest to rodzaj przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 bądź pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność i podstawa  są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja PRICEDISC podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub płatność  nie jest ważną datą w systemie numeru kolejnego, to funkcja PRICEDISC podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli dyskonto ≤ 0 lub jeśli wykup ≤ 0, to funkcja PRICEDISC podaje wartość błędu   #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, to funkcja  PRICEDISC podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ płatność , PRICEDISC podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	PRICEDISC oblicza się następująco:

Gdzie:

B = ilość dni w roku, zależnie od systemu liczenia dni.

DSM = ilość dni od rozliczenia do płatności.

Przykład

Obligację charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia 15 luty 1993

Data płatności 	 1 marca 1993

Stopa dyskontowa 5,75%

Wartość wykupu 	100 zł

Podstawa 	30/360

Kwotą zobowiązania (w systemie daty 1900) jest:

PRICEDISC(34015;34029;0,0525;100;2) jest równe 99,79583


PRICEMAT

Zobacz też

Podaje kwotę przypadającą na 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego dającą oprocentowanie w dniu płatności.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

PRICEMAT(rozliczenie ;  płatność ; emisja ; stopa ; rentowność ; podstawa )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia papieru wartościowego wyrażoną w postaci pierwszej liczby daty.

Płatność   jest datą płatności papieru wartościowego wyrażoną w postaci ostatniej liczby daty.

Emisja   jest datą emisji papieru wartościowego wyrażoną w postaci liczby numeru kolejnego daty.

Stopa   jest stopą procentową papieru wartościowego w dniu emisji.

Rentowność   jest roczną rentownością papieru wartościowego

Podstawa   jest to typ przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 bądź pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność, emisja i podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja PRICEMAT podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie; płatność  lub emisja  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja  PRICEMAT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa < 0 lub jeśli rentowność < 0, PRICEMAT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, PRICEMAT podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ płatność , PRICEMAT podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	PRICEMAT oblicza się następująco:

Gdzie:

B = liczba dni, w zależności od przyjętego systemu liczenia dni.

DSM = ilość dni od rozliczenia do płatności.

DIM = ilość dni od emisji do płatności.

A = ilość dni od emisji do rozliczenia.

Przykład

Obligację  charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia 15 luty 1993

Data płatności 	13 kwietnia 1993

Data emisji 	11 listopada 1992

Dywidenda półroczna	 6,1%

Rentowność 	 	 6,1%

Podstawa  	30/360

Kwotą w systemie daty 1900 jest:

PRICEMAT(34015;34072;33919;0,061;0,061;0) jest równe 99,98449888


RADIANY

Zobacz też

Zamienia stopnie na radiany.

Składnia

RADIANY(kąt )

Kąt   jest kątem podanym w stopniach, który należy zamienić.

Przykład

RADIANY(270) jest równe 4,712389 (3/2 radianów)


RANDBETWEEN

Zobacz też

Podaje w wyniku liczbę losową z wybranego zakresu liczb.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

RANDBETWEEN(dolna ; górna )

Dolna   jest najmniejszą liczbą całkowitą, jaką może podać w wyniku funkcja RANDBETWEEN .

Górna   jest największą liczbą całkowitą, jaką może podać w wyniku funkcja RANDBETWEEN .


RECEIVED

Zobacz też

Podaje kwotę uzyskaną w dniu płatności dla w pełni ulokowanego papieru wartościowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

RECEIVED(rozliczenie ; płatność ; lokata ; dyskonto ; podstawa )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia papieru wartościowego wyrażoną w postaci pierwszej liczby daty.

Płatność   jest datą płatności papieru wartościowego wyrażoną w postaci ostatniej liczby daty.

Lokata   jest kwotą zainwestowaną  w papier wartościowy.

Dyskonto   jest stopą dyskontową papieru wartościowego.

Podstawa   jest to typ przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 bądź pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność i podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja RECEIVED podaje wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub płatność  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja  RECEIVED podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli lokata ≤ 0 lub jeśli dyskonto ≤ 0, RECEIVED podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, RECEIVED podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ płatność, RECEIVED podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	RECEIVED oblicza się następująco:

Gdzie:

B = ilość dni w roku w zależności od przyjętego systemu liczenia dni.

DIM = ilość dni od emisji do płatności.

Przykład

Obligacja charakteryzuje się następującymi warunkami:

Data rozliczenia (emisji) 15 luty 1993

Data płatności 	15 maja 1993

Kwota inwestycji 	1 000 000

Stopa dyskontowa 	5,75%

Podstawa liczenia daty 	Bieżący/360

Całkowitą kwotą do uzyskania w dniu płatności w systemie daty 1900 jest:

RECEIVED(34015;34104;1000000;0,0575;2) jest równe 1 014 420,266


SERIESSUM

Zobacz też

Podaje sumę szeregów potęgowych opartą na formule:

Wiele funkcji można aproksymować przy pomocy rozwinięć w szeregi potęgowe.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

SERIESSUM(x ; n ; m ; współczynniki )

X   jest wartością początkową dla szeregów potęgowych.

L   jest początkową potęgą, do której ma być podniesiona wartość x.

M   jest krokiem, o który wzrasta n  lub każdy składnik w szeregu .

Współczynniki   jest zbiorem współczynników, przez które mnoży się każdą  kolejną potęgę x. Liczba wartości we współczynnikach wyznacza liczbę składników w szeregach potęgowych. Jeśli na przykład są to trzy wartości, to w szeregach potęgowych będą trzy składniki.

Uwagi

Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja SERIESSUM podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

Przykład

Mając dane, że komórka A1 zawiera formułę =PI()/4, a komórki  E1:E4 zawierają poniższy zbiór wartości lub współczynników (obliczony przy użyciu funkcji SILNIA):

Poniższa formuła makro podaje w wyniku aproksymację cos  π/4 radianów (45 stopni):

SERIESSUM(A1;0;2;E1:E4) jest równe ,707103


TBILLEQ

Zobacz też

Podaje rentowność ekwiwalentu dla weksla skarbowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

TBILLEQ(rozliczenie ; płatność ; dyskonto )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia weksla skarbowego wyrażoną w postaci liczby pierwszej daty.

Płatność   jest datą płatności weksla skarbowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Dyskonto   jest stopą dyskontową weksla skarbowego.

Uwagi

•	Rozliczenie lub płatność są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, funkcja TBILLEQ podaje wartość błędu  #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub płatność nie jest ważnym numerem kolejnym daty to funkcja  TBILLEQ podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli dyskonto ≤ 0, TBILLEQ podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie > płatność  lub jeśli płatność  jest większa od rozliczenia po roku, TBILLEQ podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	TBILLEQ oblicza się jako  TBILLEQ = (365 x stopa)/360-(stopa x DSM), gdzie  DSM jest liczbą dni pomiędzy rozliczeniem  a płatnością  obliczoną zgodnie z podstawą  przyjmującą 360 dni w roku.

Przykład

Weksel skarbowy charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia 31 marca 1993

Data płatności 	 1 czerwca 1993

Stopa dyskontowa 	9,14%

Rentownością równoważną zobowiązaniu dla weksla skarbowego w systemie daty 1900 jest:

TBILLEQ(34059;34121;0,0914) jest równe 0,094151 lub 9,4151%


TBILLPRICE

Zobacz też

Podaje cenę przypadającą na 100 zł wartości nominalnej weksla skarbowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

TBILLPRICE(rozliczenie ; płatność ; dyskonto )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia weksla skarbowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Płatność   jest datą płatności weksla skarbowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Dyskonto   jest stopą dyskontową weksla skarbowego.

Uwagi

•	Rozliczenie i płatność są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja TBILLPRICE podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub płatność  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to TBILLPRICE podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli dyskonto ≤ 0, TBILLPRICE podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie > płatność  lub jeśli płatność  jest większa niż rozliczenie  po roku, to TBILLPRICE podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	TBILLPRICE oblicza się następująco:

Gdzie:

DSM = ilość dni od rozliczenia do płatności, wyłączając wszystkie daty płatności wypadające później niż po roku kalendarzowym od daty rozliczenia.

Przykład

Weksel skarbowy charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia 31 marca 1993

Data płatności 	 1 czerwca 1993

Stopa dyskonta 	9%

Kwotą weksla skarbowego w systemie daty 1900 jest:

TBILLPRICE(34059;34121;0,09) jest równe 98,45


TBILLYIELD

Zobacz też

Podaje rentowność weksla skarbowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

TBILLYIELD(rozliczenie ; płatność ; kwota )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia bilety skarbowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Płatność   jest datą płatności weksla skarbowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Kwota   jest kwotą przypadającą na 100 zł wartości nominalnej weksla skarbowego.

Uwagi

•	Rozliczenie i płatność są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja TBILLYIELD podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie  lub płatność  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja  TBILLYIELD podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli kwota ≤ 0, TBILLYIELD podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie > płatność  lub jeśli płatność jest większa niż rozliczenie po roku, TBILLYIELD podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	TBILLYIELD oblicza się następująco:

Gdzie:

DSM = ilość dni od daty rozliczenia do płatności wyłączając wszystkie daty płatności przypadające później niż po roku kalendarzowym po dacie rozliczenia.

Przykład

Bilet skarbowy charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia	31 marca 1993

Data płatności 	1 czerwca 1993

Kwota przypadająca

na 100 zł wartości nominalnej	 98,45

Rentownością weksla skarbowego w systemie daty 1900 jest:

TBILLYIELD(34059;34121;98,45) jest równe 9,1417%


XIRR

Zobacz też

Funkcja oblicza wartość wewnętrznej stopy zwrotu dla serii rozłożonych w czasie przepływów gotówkowych niekoniecznie okresowych.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

XIRR(wartości ; daty ; wynik )

Wartości   to tablica lub wykaz wartości przepływów gotówkowych, odpowiadający zestawieniu płatności wg. dat. Pierwsza płatność jest opcjonalna i odpowiada kosztowi lub płatności pojawiającej się na początku inwestycji. Wszystkie następne płatności są dyskontowane przy założeniu, że rok ma 365 dni.

Daty    to zestawienie dat płatności odpowiadających płatnościom przepływów gotówkowych. Pierwsza data wskazuje na początek zestawienia płatności. Wszystkie inne daty muszą być późniejsze, ale mogą występować w dowolnym porządku.

Wynik   jest liczbą, co do której istnieje przypuszczenie, że jest bliska XIRR.

Uwagi

•	Liczby w danych zaokrąglane są do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja XIRR podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	XIRR zakłada, że występuje co najmniej jeden dodatni i jeden ujemny przepływ pieniądza; w innym przypadku  XIRR podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli którakolwiek data nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja XIRR podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli jakaś data  poprzedza datę początkową to XIRR podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	Jeśli wartości  i daty  zawierają inne liczby wartości XIRR podaje wartość błędu  #LICZBA!.

•	W większości przypadków nie trzeba podać wyczucia  do obliczeń XIRR. Jeśli zostanie to pominięte, to zakłada się, że wartością argumentu wynik jest 0.1 (10%).

•	XIRR jest blisko powiązana z  XNPV,  funkcją czystych wartości. Opłacalność obliczana za pomocą  XIRR jest stopą procentową odpowiadającą XNPV = 0.

•	Microsoft Excel stosuje  technikę iteracyjną do obliczania XIRR. Stosując zmienną stopę  (poczynając od  wartości wynik ) XIRR oblicza się wielokrotnie, aż zostanie osiągnięta dokładność 0,000001%. Jeśli XIRR nie umie obliczyć rozsądnego wyniku po 100 próbach podana zostanie w wyniku wartość błędu #LICZBA!. Stopa ulega zmianie dopóki:

Gdzie:

di = i-ta data płatności.

d1 = początkowa (0) data płatności.

Pi = i-ta płatność.

Przykład

Mamy propozycję inwestycji 10 000 zł płatnych gotówką 1 stycznia 1992r. Przewidywane zyski wynoszące 2750 zł wpłyną 1 marca 1992 r., 4250 zł wpłynie 30 października 1992r. i 3250 zł 15 lutego 1993r. W tej funkcji datę zamienia się na liczbę stosując system daty 1900, to znaczy dzień 1.02.1992r. jest 33604 dniem od początku 1900 roku, więc wewnętrzna stopa zwrotu wynosi:

XIRR({_10000;2750;4250;3250;2750};
{33604;33664;33907;34015;34060};0,1) jest równe 0,373363 lub 37,3363%


XNPV

Zobacz też

Funkcja oblicza zdyskontowaną wartość netto serii przepływów gotówkowych, które nie muszą być wydatkowane w regularnych odstępach czasu.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

XNPV(stopa ; wartości ; daty )

Stopa    jest stopą dyskonta do stosowania przy przepływach pieniędzy

Wartości   to seria przepływów gotówkowych, odpowiadających zestawieniu płatności wg dat. Płatności są dyskontowane przy założeniu, że rok ma 365 dni.

Daty    to zestawienie dat płatności odpowiadających płatnościom przepływów pieniądza. Pierwsza data wskazuje na początek zestawienia płatności. Wszystkie inne daty muszą być późniejsze, ale mogą występować w dowolnym porządku.

Uwagi

•	Liczby w danych zaokrąglane są do liczb całkowitych

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja XNPV podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli którakolwiek data nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja  XNPV podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli jakaś data poprzedza datę początkową  XNPV podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli wartości  i daty  zawierają różne ilości wartości, XNPV podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	XNPV oblicza się następująco:

Gdzie:

di = i-ta data płatności

d1 = początkowa (0) data płatności.

Pi = i-ta płatność.

Przykład

Mamy inwestycję wymagającą 10 000 zł płatnych gotówką 1 stycznia 1992 zaś zyski przewidywane to: 2750 zł 1 marca 1992, 4250 zł 30 października 1992 i 3250 zł 1 kwietnia 1993. Przyjmuje się, że strumienie pieniędzy dyskontowane są na 9%. W tej funkcji datę zamienia się na liczbę stosując system daty 1900, to znaczy dzień 1.02.1992r. jest 33604 dniem od początku 1900 roku. Zdyskontowana wartość netto wynosi:

XNPV(0,09;{-10000;2750;4250;3250;2750};{33604;33664;33907;34015;34060}) jest równe 2086,647602


YEARFRAC

Zobacz też

Podaje część roku przedstawiającą ilość całych dni pomiędzy data_początek i data_koniec . Należy stosować YEARFRAC do identyfikacji proporcji zysków całorocznych lub obligacji do przypisania wybranym terminom.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

YEARFRAC(data_początek ; data_koniec ; podstawa )

Data_początek   jest numerem kolejnym daty, przestawiającym datę początkową

Data_koniec   jest numerem kolejnym daty przedstawiającym datę końcową.

Podstawa   jest to typ przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 lub pominięty	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Wszystkie argumenty zaokrąglane są do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja YEARFRAC podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli data_początek  i data_koniec  nie są ważnym numerem kolejnym daty, to  YEARFRAC podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, YEARFRAC podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykłady

YEARFRAC(DATA.WARTOŚĆ("01.01.93");DATA.WARTOŚĆ("30.06.93");0) jest równe 0,5

YEARFRAC(DATA.WARTOŚĆ("01.01.93");DATA.WARTOŚĆ("01.07.93");3) jest równe 0,49863


YIELD

Zobacz też

Podaje rentowność papieru wartościowego dającego okresowe oprocentowanie. Z funkcji tej korzysta się do obliczania rentowności zobowiązań.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

YIELD(rozliczenie ; płatność ; stopa ; kwota ; wykup ; częstotliwość ; podstawa )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia papieru wartościowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Płatność   jest datą płatności papieru wartościowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Stopa   jest roczną stopą oprocentowania pożyczki papieru wartościowego.

Kwota   jest ceną papieru wartościowego przypadającą na 100 zł wartości nominalnej.

Wykup   jest wartością wykupu papieru wartościowego przypadającą na 100 zł wartości nominalnej.

Częstotliwość    jest ilością płatności dywidend w roku. Dla rocznych płatności wynosi jeden, dla półrocznych dwa, a dla kwartalnych cztery.

Podstawa   jest to typ przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 lub pominięte	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność, częstotliwość oraz podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja YIELD podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie lub płatność  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja  YIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa < 0, YIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli kwota ≤ 0 lub jeśli wykup ≤ 0, YIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli częstotliwość jest liczbą różną od 1, 2 lub 4, YIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, YIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ płatność, YIELD podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli do czasu wykupu występuje jeden okres dywidendy, to funkcję YIELD oblicza się następująco:

Gdzie:

A = ilość dni od dnia rozpoczynającego okres dywidendy do dnia rozliczenia (dni należne).

DSR = ilość dni od dnia rozliczenia dnia wykupu.

E = ilość dni w okresie dywidendy.

•	Jeśli do dnia wykupu przypada więcej niż jeden okres dywidendy, to funkcję  YIELD oblicza się za pomocą setek iteracji. Rozwiązanie wykorzystuje metodę Newtona opartą na używanej formule lub funkcji PRICE. Rentowność zmienia się do chwili, gdy oszacowana kwota przy danej rentowności jest bliska kwocie.

Przykład

Obligację charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia 15 luty 1991

Data płatność	 15 listopada 1999 i

Dywidenda 	 5,75%

Kwota 	95,04287

Wartość wykupu	100 zł

Częstotliwość  półroczna

Podstawa 	30/360

Rentownością zobowiązania w systemie daty 1900 jest :

YIELD(33284;36479;0,0575;95,04287;100;2;0) jest równe 0,065 lub 6,5%


YIELDDISC

Zobacz też

Podaje roczną rentowność dla dyskontowanego papieru wartościowego.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

YIELDDISC(rozliczenie ; płatność ; pr ; wykup ; podstawa )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia papieru wartościowego wyrażoną w postaci pierwszej liczby daty.

Płatność   jest datą płatności papieru wartościowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Pr   jest kwotą papieru wartościowego przypadającą na 100 zł wartości nominalnej.

Wykup   jest datą wykupu papieru wartościowego wyrażoną w postaci ostatniej liczby daty.

Podstawa   jest to typ przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 lub pominięte	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność oraz podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja YIELDDISC podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie lub płatność nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja  YIELDDISC podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli pr ≤ 0 lub jeśli wykup ≤ 0, YIELDDISC podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, YIELDDISC podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ płatność, YIELDDISC podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligację  charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia 15 lutego 1993

Data płatności 	 1 marca 1993

Cena	  99,795

Wartość wykupu 	 100 zł

Podstawa	 Bieżący/360

Rentownością zobowiązania w systemie daty 1900 jest:

YIELDDISC(34015;34029;99,795;100;2) jest równe 5,2823%


YIELDMAT

Zobacz też

Podaje roczną rentowność papieru wartościowego dającą odsetki w dniu płatności.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

YIELDMAT(rozliczenie ; płatność ; emisja ; stopa ; pr ; podstawa )

Rozliczenie   jest datą rozliczenia papieru wartościowego wyrażoną w postaci pierwszej liczby daty.

Płatność   jest datą płatności papieru wartościowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Emisja   jest datą emisji papieru wartościowego wyrażoną w postaci numeru kolejnego daty.

Stopa   jest stopą procentową papieru wartościowego w dniu emisji.

Pr   jest kwotą papieru wartościowego przypadającą na 100 zł wartości nominalnej.

Podstawa   jest to typ przyjętego systemu liczenia dni.

Podstawa	System liczenia dni
0 lub pominięte	US (NASD) 30/360
1	Bieżący/bieżący
2	Bieżący/360
3	Bieżący/365
4	Europejski 30/360
Uwagi

•	Rozliczenie, płatność, emisja oraz podstawa są zaokrąglane do liczb całkowitych.

•	Jeśli którykolwiek argument nie jest liczbą, to funkcja YIELDMAT podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli rozliczenie, płatność lub emisja  nie jest ważnym numerem kolejnym daty, to funkcja  YIELDMAT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopa < 0 lub jeśli pr ≤ 0, YIELDMAT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli podstawa < 0 lub jeśli podstawa > 4, YIELDMAT podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli rozliczenie ≥ płatność, YIELDMAT podaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Obligację  charakteryzują następujące warunki:

Data rozliczenia  15 marca 1993

Data płatności 	3 listopada 1993

Data emisji 	8 listopada 1992

Dywidenda półroczna 6,25%

Kwota 	100,0123

Podstawa 	30/360

Rentownością w systemie daty 1900 jest:

YIELDMAT(34043;34276;33916;0,0625;100,0123;0) jest równe 0,060954 lub 6,0954%


ROZKŁAD.BETA

Zobacz też

Oblicza skumulowaną funkcję (dystrybuantę) rozkładu beta. Skumulowanego rozkładu gęstości prawdopodobieństwa beta używa się zazwyczaj do badania rozrzutu procentowego wielkości wśród próbek, jak np. części doby spędzanej przez ludzi na oglądaniu telewizji.

Składnia

ROZKŁAD.BETA(x; alfa; beta; A; B)

x   jest to wartość pomiędzy A i B, dla której określa się funkcję.

alfa   jest parametrem rozkładu.

beta   jest parametrem rozkładu.

A     jest opcjonalnym dolnym ograniczeniem przedziału wartości x .

B     jest opcjonalnym górnym ograniczeniem przedziału wartości x .

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.BETA zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli alfa ≤ 0 lub beta ≤ 0, to funkcja ROZKŁAD.BETA zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli x < A, x > B lub A = B, to funkcja ROZKŁAD.BETA zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli wartości argumentów A i B zostały pominięte, to w funkcji ROZKŁAD.BETA stosowany jest standardowy skumulowany rozkład beta, taki, tzn. A = 0 i B = 1.

Przykład

ROZKŁAD.BETA(2;8;10;1;3) jest równe 0,685470581


ROZKŁAD.BETA.ODW

Zobacz też

Oblicza odwrotność skumulowanej funkcji (dystrybuanty) rozkładu beta. To znaczy, że jeśli prawdopodobieństwo = ROZKŁAD.BETA(x ,...), to ROZKŁAD.BETA.ODW(prawdopodobieństwo,...) = x . Skumulowany rozkład prawdopodobieństwa beta może być stosowany w planowaniu przedsięwzięć do modelowania prawdopodobnych czasów zakończenia na podstawie przewidywanych czasów zakończenia oraz zmienności.

Składnia

ROZKŁAD.BETA.ODW(prawdopodobieństwo; alfa; beta; A; B)

prawdopodobieństwo   jest to prawdopodobieństwo związane z rozkładem beta.

alfa     jest parametrem rozkładu.

beta     jest parametrem rozkładu.

A     jest opcjonalnym dolnym ograniczeniem przedziału wartości x .

B     jest opcjonalnym górnym ograniczeniem przedziału wartości x .

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.BETA.ODW zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli alfa ≤ 0 lub beta ≤ 0, to funkcja ROZKŁAD.BETA.ODW zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli prawdopodobieństwo ≤ 0 lub prawdopodobieństwo > 1, to funkcja ROZKŁAD.BETA.ODW zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli wartości argumentów A i B zostały pominięte, to w funkcji ROZKŁAD.BETA.ODW stosowany jest standardowy skumulowany rozkład beta, tzn. A = 0 i B = 1.

•	Do wyliczania wartości funkcji ROZKŁAD.BETA.ODW zastosowano technikę iteracyjną. Przyjmując wartość prawdopodobieństwa, funkcja ROZKŁAD.BETA.ODW powtarza obliczenia, aż do uzyskania wyniku z dokładnością nie mniejszą niż ±3x10-7. Jeśli wartość funkcji ROZKŁAD.BETA.ODW nie jest zbieżna po 100 iteracjach, to funkcja zwraca wartość błędu #N/D!.

Przykład

ROZKŁAD.BETA.ODW(0,685470581;8;10;1;3) jest równe 2


ROZKŁAD.DWUM

Zobacz też

Podaje wartość pojedynczego składnika dwumianowego rozkładu prawdopodobieństwa. Funkcję ROZKŁAD.DWUM należy stosować do rozwiązywania problemów, w których występuje stała liczba testów lub prób, a wynik każdej próby może być tylko sukcesem lub porażką, próby są niezależne, prawdopodobieństwo sukcesu jest stałe w trakcie eksperymentu. Przykładowo, funkcja ROZKŁAD.DWUM może wyznaczyć prawdopodobieństwo, że z trojga następnych nowonarodzonych dzieci dwoje będzie płci męskiej.

Składnia

ROZKŁAD.DWUM(liczba_s; liczba_prób; prawdopodobieństwo_s; łączny)

liczba_s   jest to liczba sukcesów w próbie.

liczba_prób   jest to liczba niezależnych prób.

prawdopodobieństwo_s   jest to prawdopodobieństwo sukcesu w każdej próbie.

łączny   jest wartością logiczną, określającą postać funkcji. Jeśli parametr łączny  ma wartość PRAWDA, funkcja ROZKŁAD.DWUM zwraca wartość skumulowanej funkcji rozkładu, czyli prawdopodobieństwa, że jest co najwyżej liczba_s  sukcesów; jeśli FAŁSZ, to funkcja zwraca wartość prawdopodobieństwa funkcji gęstości, to jest prawdopodobieństwa, że zajdzie liczba_s sukcesów.

Uwagi

•	Argumenty liczba_s i liczba_prób są obcinane do liczb całkowitych.

•	Jeśli dowolny z argumentów: liczba_s, liczba_prób lub prawdopodobieństwo_s nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.DWUM zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli liczba_s < 0 lub liczba_s > liczba_prób, to funkcja ROZKŁAD.DWUM podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli prawdopodobieństwo_s < 0 lub prawdopodobieństwo_s > 1, funkcja ROZKŁAD.DWUM podaje wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcją gęstości prawdopodobieństwa dwumianowego jest:

gdzie:

jest funkcją KOMBINACJE(n ; x ).

Łączny rozkład dwumianowy przedstawia się następująco:

Przykład

Rzut monetą może dać wynik jedynie w postaci orła lub reszki. Prawdopodobieństwo, że pierwszy wypadnie orzeł wynosi 0,5 , a prawdopodobieństwo sześciokrotnego wylosowania orła w 10 rzutach wynosi:

ROZKŁAD.DWUM(6;10;0.5;FAŁSZ), co jest równe 0,205078


ROZKŁAD.CHI

Zobacz też

Podaje wartość jednostronnego prawdopodobieństwa rozkładu chi-kwadrat. Rozkład χ2 wiąże się z testem χ2. Test χ2 służy do porównywania wartości obserwowanych i przewidywanych. Przykładowo, eksperyment genetyczny może mieć na celu weryfikację hipotezy, że następny zbiór upraw będzie w określonym zestawie kolorów. Przez porównanie wyników obserwacji z oczekiwaniami można ocenić słuszność hipotezy.

Składnia

ROZKŁAD.CHI(x; stopnie_swobody)

x   jest to wartość, dla której chcemy obliczyć rozkład.

stopnie_swobody   jest to liczba stopni swobody.

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.CHI zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argument x jest ujemny, to funkcja ROZKŁAD.CHI zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument stopnie_swobody nie jest liczbą całkowitą, to jego wartość zostanie obcięta do liczby całkowitej.

•	Jeśli argument stopnie_swobody < 1 lub stopnie_swobody ≥ 10^10, to funkcja ROZKŁAD.CHI zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Wartość funkcji ROZKŁAD.CHI wyznacza się jako ROZKŁAD.CHI = P(X >x ), gdzie X  jest zmienną losową χ2.

Przykład

ROZKŁAD.CHI(18,307;10) jest równe 0,050001


ROZKŁAD.CHI.ODW

Zobacz też

Podaje wartość funkcji odwrotnej do prawostronnej skumulowanej funkcji gęstości prawdopodobieństwa rozkładu chi-kwadrat. Jeśli prawdopodobieństwo = ROZKŁAD.CHI(x; ...), to funkcja ROZKŁAD.CHI.ODW(prawdopodobieństwo; ...) = x . Funkcję tę należy stosować do porównywania wartości obserwowanych z przewidywanymi, w celu sprawdzenia słuszności hipotezy wyjściowej.

Składnia

ROZKŁAD.CHI.ODW(prawdopodobieństwo; stopnie_swobody)

Prawdopodobieństwo   jest to prawdopodobieństwo związane z rozkładem chi-kwadrat.

Stopnie_swobody   jest to liczba stopni swobody.

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.CHI.ODW zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli prawdopodobieństwo < 0 lub prawdopodobieństwo > 1, to funkcja ROZKŁAD.CHI.ODW zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument stopnie_swobody  nie jest liczbą całkowitą, jego wartość zostanie obcięta do liczby całkowitej.

•	Jeśli argument stopnie_swobody < 1 lub stopnie_swobody 10^10, to funkcja ROZKŁAD.CHI.ODW zwraca wartość błędu #LICZBA!.

Do obliczania wartości funkcji ROZKŁAD.CHI.ODW zastosowano technikę iteracyjną. Przyjmując wartość prawdopodobieństwa, funkcja ROZKŁAD.CHI.ODW powtarza obliczenia, aż do uzyskania wyniku z dokładnością nie mniejszą niż ±3x10-7. Jeśli wartość funkcji ROZKŁAD.CHI.ODW nie jest zbieżna po 100 iteracjach, to funkcja zwraca wartość błędu #N/D!.

Przykład

ROZKŁAD.CHI.ODW(0,05;10) jest równe 18,30703


TEST.CHI

Zobacz też

Podaje wartość testu niezależności. Funkcja TEST.CHI zwraca wartość rozkładu chi-kwadrat (χ2) statystyki i właściwych stopni swobody. Test χ2 można stosować do sprawdzania, czy eksperyment zweryfikował przewidywane rezultaty.

Składnia

TEST.CHI((zakres_sprawdzany; zakres_wzorcowy)

zakres_sprawdzany   jest to zakres danych zawierający wyniki obserwacji, które należy porównać z przewidywaniami.

zakres_wzorcowy   jest to zakres danych zawierający stosunek iloczynu sum wierszy przez sumy kolumn do sumy globalnej.

Uwagi

•	Jeśli argumenty zakres_sprawdzany i zakres_wzorcowy mają różne liczby punktów danych, to funkcja TEST.CHI zwraca wartość błędu #N/D!.

•	Test χ2 najpierw oblicza statystykę χ2, a następnie sumuje różnice między wartościami rzeczywistymi i przewidywanymi. Równaniem tej funkcji jest TEST.CHI=p( X > χ2 ), gdzie:

i gdzie:

Aij = rzeczywista częstość w i-tym wierszu, j-tej kolumny

Eij = przewidywana częstość w i-tym wierszu, j-tej kolumny

r = liczba wierszy

c = liczba kolumn

Funkcja TEST.CHI zwraca wartość prawdopodobieństwa dla statystyki χ2 i liczby stopni swobody df, gdzie df = (r - 1)(c - 1).

Przykład

Statystyka χ2 dla danych powyżej wynosi 16,16957 przy 2 stopniach swobody.

TEST.CHI(B3:C5;B9:C11) jest równe 0,000308


UFNOŚĆ

Zobacz też

Podaje wartość przedziału ufności dla średniej z populacji. Przedział ufności jest zakresem po każdej stronie średniej z próby. Przykładowo, jeśli zamawiamy wyrób przez pocztę, możliwe jest wyznaczenie, z określonym poziomem ufności, najwcześniejszej i najpóźniejszej daty dostarczenia przesyłki.

Składnia

UFNOŚĆ(alfa; odchylenie_standardowe; liczność)

alfa   jest to poziom istotności stosowany do wyznaczenia poziomu ufności. Poziom ufności jest równy 100*(1 - alfa )% lub mówiąc inaczej, alfa równe 0,05 wskazuje na 95% poziom ufności.

odchylenie_standardowe   jest to odchylenie standardowe populacji danych i zakłada się, że jest ono znane.

liczność   jest to liczność próby.

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja UFNOŚĆ zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli alfa ≤ 0 lub alfa ≥ 1, to funkcja UFNOŚĆ zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli odchylenie_standardowe ≤ 0, to funkcja UFNOŚĆ zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument liczność nie jest liczbą całkowitą, to jego wartość zostanie obcięta do liczby całkowitej.

•	Jeśli liczność < 1, to funkcja UFNOŚĆ zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli przyjmie się alfa równe 0,05 , to należy obliczyć pole powierzchni pod standardową krzywą normalną, która równa jest (1 - alfa ) lub 95%. Wartość ta wynosi ± 1.96. Przedział ufności wynosi zatem:

Przykład

Jeśli ustali się w próbie 50 podróżnych, że średni czas dojazdu do pracy wynosi 30 minut z odchyleniem standardowym populacji 2,5 , to można mieć 95 procent zaufania, że średnia populacji należy do przedziału:

lub:

UFNOŚĆ(0,05;2,5;50) jest równe 0,692951. Inaczej mówiąc, średni czas dojazdu do pracy wynosi 30 ± 0,692951 minut, lub 29.3 do 30.7 minut.


WSP.KORELACJI

Zobacz też

Podaje wartość współczynnika korelacji zakresów komórek tablica1 i tablica2 . Współczynnik korelacji jest wykorzystywany do wyznaczania zależności pomiędzy dwoma własnościami. Na przykład, można sprawdzić zależność między średnią temperaturą danej miejscowości a używaniem klimatyzatorów.

Składnia

WSP.KORELACJI(tablica1; tablica2)

tablica1    jest to zakres komórek zawierających wartości.

tablica2    jest to drugi zakres komórek zawierających wartości.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami, nazwami, tablicami lub adresami zakresów zawierających liczby.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub zakresu zawiera tekst, wartości logiczne lub komórki puste, to wartości takie są pomijane, jednakże uwzględnia się komórki z wartościami zerowymi.

•	Jeśli zakresy tablica1 i tablica2 mają różne liczby punktów danych, to funkcja WSP.KORELACJI zwraca wartość błędu #N/D!.

•	Jeśli którykolwiek z zakresów tablica1  lub tablica2  jest pusty lub jeśli s  (odchylenie standardowe) jest równe zero, to funkcja WSP.KORELACJI zwraca wartość błędu #DZIEL/0!.

•	Równanie współczynnika korelacji jest następujące:

gdzie:

oraz:

Przykład

WSP.KORELACJI({3;2;4;5;6},{9;7;12;15;17}) jest równe 0,997054


PRÓG.ROZKŁAD.DWUM

Zobacz też

Podaje najmniejszą wartość, dla której łączny rozkład dwumianowy jest większy lub równy wartości kryterialnej. Funkcje ta jest stosowana w badaniach niezawodności. Na przykład, można zastosować funkcję PRÓG.ROZKŁAD.DWUM do wyznaczenia największej liczby wadliwych części, jakie mogą zejść z linii montażowej bez odrzucenia całej serii produkcyjnej.

Składnia

PRÓG.ROZKŁAD.DWUM(liczba_prób; prawdopodobieństwo_s; alfa)

liczba_prób   jest to liczba prób Bernoulli'ego.

prawdopodobieństwo _s   jest to prawdopodobieństwo sukcesu każdej próby.

alfa   jest to wartość kryterialna.

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja PRÓG.ROZKŁAD.DWUM zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argument liczba_prób nie jest liczbą całkowitą, to jego wartość zostanie obcięta do liczby całkowitej.

•	Jeśli liczba_prób < 0, to funkcja PRÓG.ROZKŁAD.DWUM zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli prawdopodobieństwo_s < 0 lub prawdopodobieństwo_s > 1, to funkcja PRÓG.ROZKŁAD.DWUM zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli alfa < 0 lub alfa > 1, to funkcja PRÓG.ROZKŁAD.DWUM zwraca wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

PRÓG.ROZKŁAD.DWUM(6;0,5;0,75) jest równe 4


Funkcje bazy danych

Zobacz też

W programie Microsoft Excel występuje12 funkcji arkusza używanych do analizy danych w listach lub w bazach danych. Każda z tych funkcji, oznaczonych wspólnie jako Dfunkcje, wymaga podania trzech argumentów: baza danych , pole  i kryteria . Argumenty te podają adresy zakresów arkusza, wykorzystywanych przez funkcje bazy danych.

Składnia

Dfunkcja(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych.

•	W programie Microsoft Excel baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn. Adres można podawać jako zakres komórek lub jako nazwę odpowiadającą zakresowi zawierającemu listę. Aby uzyskać wskazówki na temat tworzenia list w arkuszach, kliknij tutaj  [image].

•	W przypadku wszystkich funkcji bazy danych, jeśli adresem bazy danych jest komórka położona wewnątrz tabeli przestawnej, to obliczenia będą wykonywane tylko na danych z tabeli przestawnej.

•	Aby obliczyć sumy pośrednie wartości na liście, należy wstawić wartości sum pośrednich, korzystając z polecenia Sumy pośrednie menu Dane. Aby uzyskać więcej informacji na temat sum pośrednich, kliknij tutaj  [image].

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Kolumny danych listy muszą mieć etykietę identyfikacyjną w pierwszym wierszu. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny,  jak np. "Wiek" lub "Zysk" w przykładowej liście przedstawionej poniżej, lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej (Drzewo w poniższym przykładzie), 2 dla drugiej (Wysokość) i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających warunki funkcji. Funkcja zwraca tylko te informacje z listy, które spełniają warunki podane w zakresie kryteriów. Zakres kryteriów zawiera kopię etykiety kolumny listy lub kolumny, która ma zostać przez funkcję podsumowana. Adres kryteriów można wprowadzić jako zakres komórek, jak np. A1:F2 w przykładowej bazie danych, lub jako nazwę przypisaną do zakresu, jak np. "Kryteria". Aby uzyskać więcej przykładów warunków, które można podawać jako kryteria, kliknij tutaj  [image].

Wskazówki

•	Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryterium, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.

Na przykład, jeśli zakres G1:G2 zawiera etykietę kolumny Przychód w komórce G1 i kwotę 10 000 w komórce G2, to można nadać zakresowi nazwę “DobierzPrzychód” i użyć jej jako argumentu kryterialnego w funkcji bazy danych.

•	Chociaż zakres kryteriów może znajdować się w dowolnym miejscu arkusza, nie należy umieszczać go poniżej listy. Jeśli przy dodawaniu danych do listy wykorzystywane jest polecenie Formularz menu Dane, to nowe informacje są dodawane w pierwszym wierszu poniżej listy. Jeśli wiersz ten nie jest pusty, nie można dodać nowych informacji.

•	Należy upewnić się, że zakres kryteriów nie zachodzi na zakres listy.

•	Aby przeprowadzić operację na całej kolumnie w bazie danych, należy wprowadzić pusty wiersz poniżej etykiet kolumn w zakresie zawierającym kryterium.

Przykłady

Poniżej przedstawiono bazę danych dla małego sadu. Każdy rekord zawiera informację o jednym drzewie. Zakresowi A5:E11 nadano nazwę Baza_danych, a zakresowi A1:F3 — Kryteria.

BD.ILE.REKORDÓW(Baza_danych ;"Wiek";A1:F2) jest równe 1. Funkcja ta przegląda rekordy dotyczące jabłoni o wysokości od 10 do 16 i zlicza, ile pól Wiek w tych rekordach zawiera liczby.

BD.ILE.REKORDÓW.A(Baza_danych ;"Zysk";A1:F2) jest równe 1. Funkcja ta przegląda rekordy dotyczące jabłoni o wysokości od 10 do 16 i zlicza, ile pól Zysk w tych rekordach nie jest pustych.

BD.MAX(Baza_danych ;"Zysk";A1:A3) jest równe 105,00 zł — maksymalnemu przychodowi z jabłoni i grusz.

BD.MIN(Baza_danych ;"Zysk";A1:B2) jest równe 75,00 zł — minimalnemu przychodowi z jabłoni o wysokości powyżej 10.

BD.SUMA(Baza_danych ;"Zysk";A1:A2) jest równe 225,00 zł — całkowitemu zyskowi z jabłoni.

BD.SUMA(Baza_danych ;"Zysk";A9:F2) jest równe 75,00 zł — całkowitemu zyskowi z jabłoni o wysokości od 10 do 16.

BD.ILOCZYN(Baza_danych ;"Rentowność";A9:F2) jest równe 140 — części wspólnej z jabłoni  o wysokości od 10 do 16.

BD.ŚREDNIA(Baza_danych ;"Rentowność";A9:B2) jest równe 12 — średnim plonom z jabłoni powyżej 10 stóp wysokości.

BD.ŚREDNIA(Baza_danych ;3;Baza_danych ) jest równe 13 — średniemu wiekowi wszystkich drzew w bazie danych.

BD.ODCH.STANDARD(Baza_danych ;"Rentowność";A1:A3) jest równe 2,97 — oszacowanemu odchyleniu standardowemu zysku z jabłoni i grusz, jeśli dane w bazie danych są tylko próbką z całej populacji sadu.

BD.ODCH.STANDARD.POPUL(Baza_danych ;"Rentowność";A1:A3) jest równe 2,65 — faktycznemu odchyleniu standardowemu zysku z jabłoni i grusz, jeśli dane w bazie danych mówią o całej populacji.

BD.WARIANCJA(Baza_danych ;"Rentowność";A1:A3) jest równe 8,8 — przewidywanej wartości wariancji zysku z jabłoni i grusz, jeśli dane w bazie danych są tylko próbką z całej populacji sadu.

BD.WARIANCJA.POPUL(Baza_danych ;"Rentowność";A1:A3) jest równe 7,04 — faktycznej wartości wariancji zysku z  jabłoni i grusz, jeśli dane w bazie danych obejmują całą populację.

BD.POLE(Baza_danych ;"Rentowność";Kryteria ) podaje wartość błędu #LICZBA! ponieważ więcej niż jeden rekord spełnia kryteria.


BD.ŚREDNIA

Zobacz też

Uśrednia wartości w kolumnie listy lub bazy danych, spełniające podane kryteria.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.ŚREDNIA(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


DB

Zobacz też

Oblicza wartość amortyzacji środka trwałego w podanym okresie na podstawie metody równomiernie malejącego salda.

Składnia

DB(koszt; odzysk; czas_życia; okres  miesiąc)

koszt   jest to wartość początkowa środka trwałego.

odzysk   jest to wartość końcowa po amortyzacji.

czas_życia   jest to liczba okresów, po których środek trwały ulega amortyzacji (zwana również okresem użytkowania środka trwałego).

okres   jest to okres, dla którego chcemy obliczyć amortyzację. Musi on być wyrażony w tych samych jednostkach co argument czas_życia .

miesiąc     jest to liczba miesięcy w pierwszym roku. Jeśli argument został pominięty, przyjmowane jest, że liczba miesięcy wynosi 12.

Uwagi

Metoda obliczania amortyzacji przy stałej stawce. Amortyzację za dany okres wyznacza się według następującego wzoru:

 (koszt  - sumaryczna amortyzacja z poprzednich okresów) * stopa

gdzie:

stawka = 1 - ((odzysk / koszt ) ^ (1 / czas_życia )), zaokrąglona do trzech miejsc dziesiętnych.

Amortyzację w pierwszym i ostatnim okresie oblicza się inaczej. Dla pierwszego okresu funkcja DB używa formuły:

koszt  * stopa * miesiąc / 12

Dla ostatniego okresu funkcja DB używa formuły:

((koszt  - sumaryczna amortyzacja z poprzednich okresów) * stawka * (12 - miesiąc )) / 12

Przykłady

Fabryka kupuje nową maszynę. Maszyna kosztuje 1 000 000 zł, a okres jej amortyzacji wynosi sześć lat. Wartość urządzenia po okresie amortyzacji wynosi 100 000 zł. Poniższy przykład przedstawia przebieg amortyzacji w okresie, w którym maszyna była używana. Wyniki zaokrąglono do licz całkowitych.

DB(1000000;100000;6;1;7) jest równe 186 083 zł
DB(1000000;100000;6;2;7) jest równe 259 639 zł
DB(1000000;100000;6;3;7) jest równe 176 814 zł
DB(1000000;100000;6;4;7) jest równe 120 411 zł
DB(1000000;100000;6;5;7) jest równe 82 000 zł
DB(1000000;100000;6;6;7) jest równe 55 842 zł
DB(1000000;100000;6;7;7) jest równe 15 845 zł


BD.ILE.REKORDÓW

Zobacz też

Zlicza komórki w kolumnie listy lub bazy danych, zawierające liczby, pasujące do podanych kryteriów.

Argument pole jest opcjonalny. Jeśli argument pole został pominięty, funkcja BD.ILE.REKORDÓW zlicza wszystkie rekordy w bazie danych, które spełniają kryteria.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.ILE.REKORDÓW(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.ILE.REKORDÓW.A

Zobacz też

Zlicza niepuste komórki, które spełniają podane kryteria, w kolumnie listy lub bazy danych.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.ILE.REKORDÓW.A(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


DDB

Zobacz też

Oblicza wartość amortyzacji środka trwałego dla zadanego okresu przy użyciu metody podwójnie malejącego salda lub innej wybranej.

Składnia

DDB(koszt ; odzysk ; czas_życia ; okres ; współczynnik)

koszt   jest to początkowa wartość środka trwałego.

odzysk   jest to końcowa wartość środka trwałego po amortyzacji.

czas_życia   jest to liczba okresów, w czasie których środek trwały ulega całkowitej amortyzacji (nazywany również okresem użytkowania środka).

okres   jest to okres, dla którego będzie liczona amortyzacja. Okres musi być wyrażony w tych samych jednostkach, co czas_życia.

współczynnik  jest to szybkość zmniejszania się podstawy naliczania stawki amortyzacji. Jeśli współczynnik jest pominięty, to jako jego wartość przyjmuje się 2 (metoda podwójnie malejącego salda).

Wszystkie te argumenty muszą mieć wartość dodatnią.

Uwagi

Metoda podwójnie malejącego salda oblicza amortyzację w sposób przyspieszony. Wartość amortyzacji jest największa w pierwszym okresie i maleje w okresach następnych. Funkcja DDB stosuje poniższe dwa wzory do obliczania amortyzacji dla wybranego okresu:

koszt  - odzysk (umorzenie) *współczynnik / czas_życia

Jeśli użycie metody podwójnie malejącego salda jest niepożądane, należy zmienić wartość argumentu współczynnik.

Przykłady

Fabryka kupiła za 2400 złotych nową maszynę, której czas użytkowania wynosi 10 lat. Wartość końcowa maszyny wynosi 300 złotych. W poniższych przykładach obliczono amortyzację w kolejnych okresach. Wyniki zaokrąglono do dwóch cyfr po przecinku.

DDB(2400;300;3650;1) jest równe 1,32 zł - amortyzacji po pierwszym dniu. W programie Microsoft Excel przyjmowane jest automatycznie, że współczynnik wynosi 2.

DDB(2400;300;120;1;2) jest równe 40,00 zł - amortyzacji po pierwszym miesiącu

DDB(2400;300;10;1;2) jest równe 480,00 zł - amortyzacji po pierwszym roku.

DDB(2400;300;10;2;1,5) jest równe 306,00 zł - amortyzacji po drugim roku używając współczynnika o wartości 1,5 zamiast metody podwójnie zmniejszającej się podstawy.

DDB(2400;300;10;10) jest równe 22,12 zł - amortyzacji po 10 latach. W programie Microsoft Excel przyjmowane jest automatycznie, że wartość argumentu współczynnik wynosi 2.


ODCH.KWADRATOWE

Zobacz też

Podaje wartość sumy kwadratów odchyleń punktów danych od ich średniej z próby.

Składnia

ODCH.KWADRATOWE(liczba1; liczba2; ...)

liczba1,liczba2,...    to od 1 do 30 argumentów, dla których należy wyznaczyć sumę kwadratów odchyleń. Można użyć także pojedynczej tablicy lub adresu tablicy zamiast argumentów rozdzielanych średnikami.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, tablicami lub adresami zawierającymi liczby.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub adresu zawiera tekst, wartość logiczną lub komórki puste, to wartości te są pomijane; jednakże komórki o wartościach zerowych wykorzystywane.

•	Równanie sumy kwadratów odchyleń jest następujące:

Przykład

ODCH.KWADRATOWE(4;5;8;7;11;4;3) jest równe 48


BD.POLE

Zobacz też

Pobiera pojedyncze wartości z kolumny listy lub bazy danych, spełniające podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.POLE(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.

Uwagi

•	Jeśli żaden z rekordów nie spełnia kryterium, to funkcja BD.POLE zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli więcej niż jeden rekord spełnia kryteria, to funkcja BD.POLE zwraca wartość błędu #LICZBA!.


BD.ILOCZYN

Zobacz też

Mnoży wartości w kolumnie listy lub bazy danych, spełniające podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.ILOCZYN(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.MAX

Zobacz też

Podaje wartość największej liczby w kolumnie listy lub bazy danych, spełniającej podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.MAX(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.ODCH.STANDARD

Zobacz też

Oszacowuje odchylenie standardowe populacji z próby, na podstawie liczb w kolumnie listy lub bazy danych spełniających podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.ODCH.STANDARD(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.ODCH.STANDARD.POPUL

Zobacz też

Oblicza odchylenie standardowe populacji na podstawie całej populacji, wykorzystując liczby w kolumnie listy lub bazy danych, spełniające podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.ODCH.STANDARD.POPUL(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.SUMA

Zobacz też

Dodaje do siebie liczby w kolumnie listy lub bazy danych, spełniające podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.SUMA(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.MIN

Zobacz też

Podaje wartość najmniejszej liczby w kolumnie listy lub bazy danych, spełniającej podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.MIN(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.WARIANCJA

Zobacz też

Oszacowuje wariancję populacji z próby, wykorzystując liczby w kolumnie listy lub bazy danych, spełniające podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.WARIANCJA(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


BD.WARIANCJA.POPUL

Zobacz też

Oblicza wariancję populacji na podstawie całej populacji, wykorzystując liczby w kolumnie listy lub bazy danych, spełniające podane warunki.

Aby uzyskać więcej informacji i przykłady, kliknij tutaj  [image].

Składnia

BD.WARIANCJA.POPUL(baza_danych; pole; kryteria)

baza_danych   jest to zakres komórek tworzących bazę danych. Baza danych jest listą powiązanych informacji, w którym wiersze informacji są rekordami, a kolumny polami. Pierwszy wiersz listy zawiera etykiety poszczególnych kolumn.

pole   wskazuje, którą kolumnę funkcja ma obejmować swoim działaniem. Argument pole można podać jako tekst, ujmując etykietę kolumny w cudzysłów podwójny, jak np. "Wiek" lub "Zysk", lub jako numer odpowiadający pozycji kolumny na liście: 1 dla kolumny pierwszej, 2 dla drugiej i tak dalej.

kryteria    jest to adres zakresu komórek zawierających podane warunki funkcji. Możliwe jest użycie dowolnego zakresu jako argumentu kryteria, o ile tylko zawiera on co najmniej jedną etykietę kolumny i co najmniej jedną komórkę poniżej etykiety, służącą do określania warunku.


ROZKŁAD.EXP

Zobacz też

Oblicza skumulowaną funkcję (dystrybuantę) rozkładu wykładniczego. Funkcję ROZKŁAD.EXP należy stosować do modelowania czasu pomiędzy zdarzeniami, jak np. czas oczekiwania na wypłatę gotówki z bankomatu. Przykładowo, można zastosować funkcję ROZKŁAD.EXP do wyznaczenia prawdopodobieństwa, że zajmie to najwyżej jedną minutę.

Składnia

ROZKŁAD.EXP(x; lambda; łączny)

x   jest to wartość funkcji.

lambda  jest to wartość parametru.

łączny   jest to wartość logiczna, wskazująca jakiej formy funkcji wykładniczej należy użyć. Jeśli argument łączny  ma wartość PRAWDA, funkcja ROZKŁAD.EXP podaje wartość funkcji skumulowanego rozkładu; jeśli ma wartość FAŁSZ, funkcja podaje wartość funkcji rozkładu prawdopodobieństwa.

Uwagi

•	Jeśli x lub lambda nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.EXP zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli x < 0, to funkcja ROZKŁAD.EXP zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli lambda ≤ 0, to funkcja ROZKŁAD.EXP zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Równanie funkcji rozkładu jest następujące:

•	Równanie funkcji skumulowanego rozkładu jest następujące:

Przykłady

ROZKŁAD.EXP(0,2;10;PRAWDA) jest równe 0,864665

ROZKŁAD.EXP(0,2;10;FAŁSZ) jest równe 1,353353


ROZKŁAD.F

Zobacz też

Podaje wartość rozkładu prawdopodobieństwa F. Funkcję tę można stosować, aby określić, czy dwa zbiory danych mają różne stopnie zróżnicowania. Na przykład, można sprawdzić wyniki egzaminów uzyskane przez mężczyzn i kobiety zdających do szkoły średniej i określić, czy zmienność wyników uzyskanych przez kobiety różni się od uzyskanych przez mężczyzn.

Składnia

ROZKŁAD.F(x; stopnie_swobody1; stopnie_swobody2)

x   jest to wartość, dla której należy wyznaczyć funkcję.

stopnie_swobody1   jest to licznik stopni swobody.

stopnie_swobody2  jest to mianownik stopni swobody.

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.F zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argument x ma wartość ujemną, to funkcja ROZKŁAD.F zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument stopnie_swobody1 lub stopnie_swobody2 nie jest liczbą całkowitą, to jego wartość zostanie obcięta do liczby całkowitej.

•	Jeśli stopnie_swobody1 < 1 lub stopnie_swobody1 ≥ 10^10, to funkcja ROZKŁAD.F zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopnie_swobody2 < 1 lub stopnie_swobody2 ≥ 10^10, to funkcja ROZKŁAD.F zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja ROZKŁAD.F jest obliczana jako ROZKŁAD.F=P( F<x ), gdzie F jest zmienną losową o rozkładzie F.

Przykład

ROZKŁAD.F(15,20675;6;4) jest równe 0,01


ROZKŁAD.F.ODW

Zobacz też

Podaje wartość funkcji odwrotnej rozkładu prawdopodobieństwa F. Jeśli p = ROZKŁAD.F(x ,...), to ROZKŁAD.F.ODW(p,...) = x .

Rozkład F można stosować w teście F, w celu porównania stopnia zmienności dwóch zbiorów danych. Przykładowo, można przeanalizować rozkłady dochodów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie po to, by sprawdzić, czy obydwa kraje mają podobne zróżnicowanie.

Składnia

ROZKŁAD.F.ODW(prawdopodobieństwo; stopnie_swobody1; stopnie_swobody2)

prawdopodobieństwo     jest to prawdopodobieństwo związane z łącznym rozkładem F.

stopnie_swobody1    jest to licznik stopni swobody.

stopnie_swobody2    jest to mianownik stopni swobody.

Uwagi

•	Jeśli dowolny z argumentów nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.F.ODW zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli prawdopodobieństwo < 0 lub prawdopodobieństwo > 1, to funkcja ROZKŁAD.F.ODW zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli argument stopnie_swobody1 lub stopnie_swobody2 nie jest liczbą całkowitą, to jego wartość zostanie obcięta do liczby całkowitej.

•	Jeśli stopnie_swobody1 < 1 lub stopnie_swobody1 ≥ 10^10, to funkcja ROZKŁAD.F.ODW zwraca wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli stopnie_swobody2 < 1 lub stopnie_swobody2 ≥ 10^10, to funkcja ROZKŁAD.F.ODW zwraca wartość błędu #LICZBA!.

Funkcję ROZKŁAD.F.ODW można zastosować do otrzymywania wartości krytycznych rozkładu F . Przykładowo, wynikiem obliczeń ANOVA są często dane dla statystyki F, wartość prawdopodobieństwa F i wartość krytyczna F przy poziomie istotności 0,05. Aby otrzymać wartość krytyczną F, należy użyć poziomu istotności jako argumentu prawdopodobieństwa dla funkcji ROZKŁAD.F.ODW.

Funkcja ROZKŁAD.F.ODW stosuje technikę iteracyjną obliczenia funkcji. Dla danej wartości prawdopodobieństwa funkcja ROZKŁAD.F.ODW powtarza obliczenia, aż zostanie osiągnięty wynik z dokładnością ± 3x10^-7. Jeśli wartość funkcji ROZKŁAD.F.ODW nie jest zbieżna po 100 iteracjach, funkcja podaje wartość błędu #N/D!.

Przykład

ROZKŁAD.F.ODW(0,01;6;4) jest równe 15,20675


ROZKŁAD.FISHER

Zobacz też

Podaje wartość transformacji Fishera wartości x . Wynikiem tej transformacji jest funkcja zbliżona do rozkładu normalnego, a nie asymetryczna. Funkcja ta pozwala weryfikować hipotezy dotyczące współczynnika korelacji.

Składnia

ROZKŁAD.FISHER(x)

x     jest wartością liczbową, dla której należy wykonać transformację.

Uwagi

•	Jeśli x nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.FISHER zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli x ≤ -1 lub jeśli x ≥ 1, to funkcja ROZKŁAD.FISHER zwraca wartość błędu #LICZBA!.

Równaniem transformacji Fishera jest:

Przykład

ROZKŁAD.FISHER(0,75) jest równe 0,972955


ROZKŁAD.FISHER.ODW

Zobacz też

Podaje wartość funkcji odwrotnej transformacji Fishera. Transformację tę należy stosować do analizy korelacji pomiędzy zakresami lub tablicami danych. Jeśli y = ROZKŁAD.FISHER(x ), to ROZKŁAD.FISHER.ODW(y ) = x .

Składnia

ROZKŁAD.FISHER.ODW(y)

y    jest to wartość, dla której należy wyznaczyć funkcję odwrotną transformacji.

Uwagi

•	Jeśli y nie jest liczbą, to funkcja ROZKŁAD.FISHER.ODW zwraca wartość błędu #ARG!.

Równaniem odwrotnej transformacji Fishera jest:

Przykład

ROZKŁAD.FISHER.ODW(0,972955) jest równe 0.75


REGLINX

Zobacz też

Daje w wyniku przewidywaną wartość x w oparciu o liniową regresję znanych tablic lub zakresów danych x- i y-. Funkcję tę można stosować do prognozowania przyszłej sprzedaży, potrzebnych zapasów lub tendencji konsumentów.

Składnia

REGLINX(x ; znane_y ; znane_x )

X   jest to punkt danych, dla którego chcemy prognozować wartość.

Znane_y   jest to tablica lub zakres danych zależnych

Znane_x   jest to tablica lub zakres danych niezależnych

Uwagi

•	Jeśli x  nie jest liczbą, funkcja REGLINX daje w wyniku wartość błędu #ARG!

•	Jeśli argumenty znane_y  i znane_x  są puste lub zawierają różną liczbę punktów danych, funkcja REGLINX daje w wyniku wartość błędu #N/D!.

•	Jeśli wariancja znanych_x  jest równe zeru, wówczas funkcja REGLINX daje w wyniku wartość błędu #DZIEL/0!

•	Równaniem dla funkcji REGLINX jest a+bx, gdzie:

i:

Przykład

REGLINX(30;{6;7;9;15;21};{20;28;31;38;40}) jest równe 10,60725


CZĘSTOŚĆ

Zobacz też

Daje w wyniku rozkład częstości w postaci tablicy pionowej. Dla danego zbioru wartości i danego zbioru przedziałów rozkład częstości podaje ile wartości występuje w każdym przedziale.

Składnia

CZĘSTOŚĆ(tablica_dane ; tablica_przedziały )

Tablica_dane    jest to tablica lub adres zbioru tablic, dla których mają być liczone częstości.

Jeśli argument tablica_dane nie ma żadnych wartości, funkcja CZĘSTOŚĆ daje w wyniku tablicę zer.

Tablica_przedziały   jest to tablica lub adres przedziałów, w których chce się grupować wartości argumentu tablica_dane. Jeśli argument tablica_przedziały  nie zawiera żadnych wartości, funkcja CZĘSTOŚĆ podaje w wyniku liczbę elementów w argumencie tablica_dane .

Uwagi

•	Funkcja CZĘSTOŚĆ wprowadzana jest jako formuła tablicowa po wybraniu zakresu sąsiadujących komórek, w których ma być zrealizowana funkcja rozkładu.

•	Liczba elementów w tablicy wynikowej jest o jeden większa niż liczba elementów w argumencie tablica_przedziały .

•	Funkcja CZĘSTOŚĆ ignoruje puste komórki i tekst.

•	Formuły, które dają w wyniku tablice, trzeba wprowadzać jako formuły tablicowe.

Przykład

Załóżmy, że arkusz roboczy zawiera listę wyników testów. Wynikami tymi są 79, 85, 78, 85, 83, 81, 95, 88, 97 i są one wprowadzone odpowiednio w komórkach A1:A9. Argument tablica_dane  zawiera kolumnę tych wyników testów. Argument tablica_przedziały  jest drugą kolumną, złożoną z przedziałów, w których mają być pogrupowane wyniki testów. W przykładzie tym argument tablica_przedziały  byłby C4:C6 i zawierałby wartości 70, 79, 89. Użycie funkcji CZĘSTOŚĆ w tym przykładzie sprowadza się do obliczenia liczebności wyników testów odpowiadających zakresom: 0-70, 71-79, 80-89 i 90-100. W przykładzie tym założono, że wszystkie wyniki testów są liczbami całkowitymi. Następująca formuła jest wprowadzana jako formuła tablicowa po wybraniu czterech pionowych komórek zgodnych z naszymi danymi.

CZĘSTOŚĆ(A1:A9;C4:C6) jest równe {0;2;5;2}


TEST.F

Zobacz też

Podaje w wyniku test F. Test F podaje jednostronne prawdopodobieństwo, że wariancje danych w tablica1 i w tablica2 nie różnią się znacznie od siebie. Funkcję tę należy stosować w celu określenia, czy dwie próbki mają różne wariancje. Przykładowo, jeżeli mamy wyniki testów ze szkół prywatnych i publicznych, można sprawdzić, czy szkoły te mają różne poziomy zróżnicowania.

Składnia

TEST.F(tablica1 ; tablica2 )

Tablica1   jest to pierwsza tablica lub zakres danych

Tablica2   jest to druga tablica lub zakres danych

Uwagi

•	Argumentami powinny być liczby lub nazwy, tablice lub adresy, które zawierają liczby.

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te są ignorowane, ale komórki z wartością zerową zostaną uwzględnione.

•	Jeżeli liczba punktów danych w tablica1  i tablica2  jest mniejsza niż 2 lub jeśli wariancja argumentu tablica1  lub tablica2  jest zerowa, funkcja TEST.F podaje w wyniku wartość błędu #DZIEL/0!

Przykład

TEST.F({6;7;9;15;21};{20;28;31;38;40}) jest równe 0,648318


ROZKŁAD.GAMMA

Zobacz też

Daje w wyniku rozkład gamma. Funkcję tę można stosować do badania zmiennych, które mogą mieć rozkład skośny. Rozkład gamma jest powszechnie stosowany w analizie kolejek.

Składnia

ROZKŁAD.GAMMA(x ; alfa ; beta ; skumulowany )

X   jest to wartość, przy której chce się oceniać rozkład.

Alfa   jest to parametr rozkładu

Beta   jest to parametr rozkładu. Jeśli beta = 1, funkcja ROZKŁAD.GAMMA podaje w wyniku standardowy rozkład gamma.

Skumulowany   jest to wartość logiczna, która określa formę funkcji. Jeśli wartością argumentu skumulowany  jest PRAWDA, funkcja ROZKŁAD.GAMMA daje w wyniku skumulowaną funkcję rozkładu, a jeśli FAŁSZ, wówczas daje w wyniku funkcję gęstości prawdopodobieństwa.

Uwagi

•	Jeżeli argument x, alfa  lub beta  nie jest liczbą, funkcja ROZKŁAD.GAMMA podaje w wyniku wartość błędu #ARG

•	Jeżeli  x < 0, funkcja ROZKŁAD.GAMMA daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli alfa  < 0 lub jeśli beta  < 0, funkcja ROZKŁAD.GAMMA daje w wyniku wartość błędu #LICZBA

•	Równanie dla rozkładu gamma jest następujące:

Standardowy rozkład gamma jest następujący:

•	Jeśli alfa  = 1, funkcja ROZKŁAD.GAMMA daje w wyniku rozkład wykładniczy z:

•	Dla dodatniej liczby całkowitej n, kiedy alfa  = n/2, beta  = 2, a argument skumulowany  ma wartość PRAWDA, funkcja ROZKŁAD.GAMMA daje w wyniku  (1 - ROZKŁAD.CHI(x)) z n stopniami swobody.

•	Gdy argument alfa  jest dodatnią liczbą całkowitą, funkcja ROZKŁAD.GAMMA nazywana jest również rozkładem Erlanga.

Przykłady

ROZKŁAD.GAMMA(10;9;2;FAŁSZ) jest równe 0,032639

ROZKŁAD.GAMMA(10;9;2;PRAWDA) jest równe 0,068094


ROZKŁAD.GAMMA.ODW

Zobacz też

Daje w wyniku funkcję odwrotną skumulowanego rozkładu gamma. Jeśli p =  ROZKŁAD.GAMMA.ODW(X,...), wtedy ROZKŁAD.GAMMA.ODW(p,...) = x

Funkcję tę można stosować do badania zmiennej, której rozkład może być skośny.

Składnia

ROZKŁAD.GAMMA.ODW(prawdopodobieństwo ; alfa ; beta )

Prawdopodobieństwo   jest to prawdopodobieństwo związane z rozkładem gamma

Alfa   jest to parametr rozkładu

Beta   jest to parametr rozkładu. Jeśli beta = 1, ROZKŁAD.GAMMA.ODW daje w wyniku  standardowy rozkład gamma.

Uwagi

•	Jeżeli jakikolwiek argument jest nieliczbowy, ROZKŁAD.GAMMA.ODW daje w wyniku  wartość błędu #ARG!

•	Jeżeli prawdopodobieństwo < 0 lub prawdopodobieństwo   > 1, wówczas funkcja  ROZKŁAD.GAMMA.ODW daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli alfa ≤ 0 lub jeśli beta ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.GAMMA.ODW daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli beta ≤ 0,  ROZKŁAD.GAMMA.ODW daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

•	Funkcja ROZKŁAD.GAMMA.ODW wykorzystuje technikę iteracji do obliczania funkcji. Przy danej wartości prawdopodobieństwa ROZKŁAD.GAMMA.ODW całkuje aż wynik będzie dokładnie w granicach ±3x10^-7. Jeżeli ROZKŁAD.GAMMA.ODW nie daje zbieżności po 100 całkowaniach, wówczas funkcja ta daje w wyniku wartość błędu #N/D.

Przykład

ROZKŁAD.GAMMA.ODW(0;068094;9;2) jest równe 10


ROZKŁAD.LIN.GAMMA

Zobacz też

Daje w wyniku logarytm naturalny funkcji gamma, G(x).

Składnia

ROZKŁAD.LIN.GAMMA(x )

x   jest to  wartość, dla której chce się obliczyć ROZKŁAD.LIN.GAMMA.

Uwagi

•	Jeżeli x  jest argumentem nieliczbowym, funkcja ROZKŁAD.LIN.GAMMA daje w wyniku wartość błędu #ARG!

•	Jeżeli x  ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.LIN.GAMMA daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

•	Liczba e podniesiona do potęgi ROZKŁAD.LIN.GAMMA(i), gdzie i jest liczbą całkowitą, daje taki sam wynik jak (i - 1)!.

•	Funkcja ROZKŁAD.LIN.GAMMA obliczana jest w następujący sposób.

gdzie:

Przykłady

ROZKŁAD.LIN.GAMMA(4) jest równe 1,791759

EXP(ROZKŁAD.LIN.GAMMA(4)) jest równe 6 lub (4 - 1)!


ŚREDNIA.GEOMETRYCZNA

Zobacz też

Daje w wyniku średnią geometryczną tablicy lub zakresu danych dodatnich. Przykładowo, można użyć funkcję ŚREDNIA.GEOMETRYCZNA do obliczenia średniej stopy wzrostu danego procentu składanego przy zmiennej stopie.

Składnia

ŚREDNIA.GEOMETRYCZNA(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba ; liczba2 ; ...   jest to od 1 do 30 argumentów, dla których chcemy obliczyć średnią. Można również stosować pojedynczą tablicę lub adres tablicy, zamiast argumentów rozdzielonych średnikami.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami, nazwami, tablicami lub adresami, które zawierają liczby.

•	Jeżeli tablica lub adres argumentu zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wówczas wartości te będą ignorowane, jednakże komórki z wartością zerową zostaną uwzględnione.

•	Jeżeli jakiś punkt danych  ≤ 0, ŚREDNIA.GEOMETRYCZNA daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

•	Równanie dla średniej geometrycznej jest następujące:

Przykład

ŚREDNIA.GEOMETRYCZNA(4;5;8;7;11;4;3) jest równe 5,476987


REGEXPW

Zobacz też

Dopasowuje krzywą wykładniczą do danych znane_y  i znane_x  i daje w wyniku wartości y wzdłuż tej krzywej, dla podanej tablicy nowe_x .

Składnia

REGEXPW(znane_y ; znane_x ; nowe_x ; stała )

Znane_y   jest to zbiór  wartości y, które są już znane w zależności y = b*m^x .

•	Jeżeli tablica znane_y  jest w pojedynczej kolumnie, wówczas każda kolumna znane_x  jest interpretowana jako oddzielna zmienna.

•	Jeżeli tablica znane_y  jest pojedynczym wierszem, wówczas każdy wiersz znane_x  jest interpretowany jako oddzielna zmienna.

•	Jeżeli liczby w znane_y  są zerami lub są ujemne, funkcja  REGEXPW daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

Znane_x 	jest to opcjonalny zbiór  wartości x , które mogą być już znane w zależności y = b*m^x.

•	Tablica znane_x  może zawierać jeden lub więcej zbiorów zmiennych. Jeżeli używana jest tylko jedna zmienna, znane_y  i znane_x  mogą być zakresami dowolnego kształtu dopóki mają jednakowe wymiary. Jeżeli stosowana jest więcej niż jedna zmienna, znane_y  musi być wektorem (tzn. zakresem o wysokości jednego wiersza lub o szerokości jednej kolumny).

•	Jeśli znane_x  pominie się, domyślnie zostanie przyjęta tablica {1,2,3,...} o takiej samej wielkości jak znane_y .

Nowe_x   jest to zbiór  nowych wartości x, dla których funkcja REGEXPW ma dać odpowiednie wartości y.

•	Nowe_x  musi zawierać jedną kolumnę (jeden wiersz) dla każdej zmiennej niezależnej, tak jak  w przypadku znane_x  . Jeśli zatem znane_y  jest pojedynczą kolumną, znane_x  i nowe_x  powinny mieć taką samą liczbę kolumn. Jeśli znane_y  jest jednym wierszem, wówczas zbiór znane_x   powinien mieć taką samą liczbę wierszy.

•	Jeżeli pominie się nowe_ x , zbiór ten jest przyjmowany domyślnie taki sam jak znane_x .

•	Jeżeli pominie się zarówno znane_x  jak i nowe_x , są one przyjmowane jako tablica {1;2;3;...}, która jest takiej samej wielkości jak znane_y .

Stała   jest to wartość logiczna określająca czy zmuszać stałą b , by była równa 1.

•	Jeśli stała  ma wartość PRAWDA lub zostanie pominięta, b  jest obliczane normalnie.

•	Jeśli stała  ma wartość FAŁSZ, b  jest ustawiane jako równe 1, a wartości m są ustawiane tak, aby y = m^x.

Uwagi

•	Formuły, które dają w wyniku tablice, muszą być wprowadzane jako formuły tablicowe po wybraniu właściwej liczby komórek.

•	Przy wprowadzaniu stałej tablicowej dla argumentu takiego jak znane_x  należy rozdzielać średnikami wartości w tym samym wierszu i odwrotnymi kreskami ułamkowymi \ w oddzielnych wierszach.

Przykłady

W przykładzie tym wykorzystuje się te same dane co w przykładzie REGEXPP. Wyniki sprzedaży dla miesięcy od 11-go do 16-go wynoszą odpowiednio 33 100, 47 300, 69 000, 102 000, 150 000 i 220 000 jednostek. Przyjmijmy, że wartości te wprowadzi się do sześciu komórek o nazwie SprzJedn. Po wprowadzeniu w charakterze formuły tablicowej następująca formuła makro prognozuje sprzedaż w miesiącach 17 i 18 na podstawie sprzedaży z poprzednich sześciu miesięcy.

REGEXPW(SprzJedn;{11;12;13;14;15;16};{17;18}) jest równe {320 197;468 536}

Jeżeli trend wykładniczy będzie trwać, sprzedaż w miesiącach 17 i 18 będzie wynosiła odpowiednio 320197 i 468536 jednostek.

Można stosować inne kolejne liczby dla argumentów wartości x , a prognozowane wartości sprzedaży będą takie same. Przykładowo, można użyć wartości domyślnych dla znane_x ,  {1;2;3;4;5;6}:

REGEXPW(SprzJedn;;{7;8};) jest równe {320197;468536}


ŚREDNIA.HARMONICZNA

Zobacz też

Daje w wyniku średnią harmoniczną zbioru danych. Średnia harmoniczna jest odwrotnością średniej arytmetycznej odwrotności.

Składnia

ŚREDNIA.HARMONICZNA(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ; liczba2 ;...   są to argumenty od 1 do 30, dla których chce się obliczyć średnią. Można również zastosować pojedynczą tablicę lub adres tablicy zamiast argumentów przedzielonych średnikami.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, tablicami lub adresami, które zawierają liczby.

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wówczas wartości te są ignorowane,  ale komórki z wartością zerową zostają uwzględnione.

•	Jeżeli jakiś punkt danych ≤ 0, wówczas ŚREDNIA.HARMONICZNA daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Średnia harmoniczna jest zawsze mniejsza niż średnia geometryczna, która jest zawsze  mniejsza niż średnia arytmetyczna.

•	Równanie dla średniej harmonicznej jest następujące:

Przykład

ŚREDNIA.HARMONICZNA(4;5;8;7;11;4;3) jest równe 5,028376


ROZKŁAD.HIPERGEOM

Zobacz też

Daje w wyniku rozkład hipergeometryczny. ROZKŁAD.HIPERGEOM  daje w wyniku  prawdopodobieństwo sukcesów danej liczby próbek przy danej liczności próbki, danych sukcesach populacji i liczności populacji. Funkcję ROZKŁAD.HIPERGEOM należy stosować do zagadnień ze skończoną populacją, gdzie każda obserwacja jest albo sukcesem, albo brakiem sukcesu i gdzie każdy podzbiór o danej liczności jest wybierany z jednakowym prawdopodobieństwem.

Składnia

ROZKŁAD.HIPERGEOM(próbka_s ; liczba_próbka ; populacja_s ; liczba_populacja )

Próbka_s   jest to liczba sukcesów w próbce

Liczba_próbka   jest to liczność próbki

Populacja_s   jest to liczba sukcesów w populacji

Liczba_populacja   jest to liczność populacji

Uwagi

•	Wszystkie argumenty są sprowadzane do liczb całkowitych

•	Jeżeli jakiś argument jest nieliczbowy, funkcja ROZKŁAD.HIPERGEOM  daje w wyniku  wartość błędu #ARG!

•	Jeżeli argument próbka_s < 0 lub próbka_s  jest większy niż mniejszy z argumentów liczba_próbka  lub populacja_s , wówczas funkcja ROZKŁAD.HIPERGEOM daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli argument próbka_s  jest mniejszy niż większy spośród 0 lub (liczba_próbka  - liczba_populacja  + populacja_s ), wówczas funkcja ROZKŁAD.HIPERGEOM daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli liczba_próbka  < 0 lub liczba_próbka  > liczba_populacja , wówczas funkcja ROZKŁAD.HIPERGEOM daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli populacja_s  < 0 lub populacja_s  > liczba_populacja , wówczas funkcja ROZKŁAD.HIPERGEOM daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli liczba_populacja  < 0, funkcja ROZKŁAD.HIPERGEOM daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA! .

•	Równanie dla rozkładu hipergeometrycznego jest następujące:

gdzie:

x = próbka_s

n = liczba_próbka

M = populacja_s

L = liczba_populacja

Funkcję ROZKŁAD.HIPERGEOM stosuje się przy próbkowaniu bez zastępowania ze skończonej populacji.

Przykład

Urządzenie do pobierania próbek czekoladek zawiera 20 sztuk. Osiem czekoladek karmelowych i pozostałe dwanaście orzechowych. Jeżeli wybierze się przypadkowo 4 sztuki, następująca funkcja daje w wyniku  prawdopodobieństwo, że dokładnie 1 sztuka będzie karmelowa.

ROZKŁAD.HIPERGEOM(1;4;8;20) jest równe 0,363261


KURTOZA

Zobacz też

Daje w wyniku  kurtozę zbioru danych. Kurtoza charakteryzuje względną szczytowość lub płaskość rozkładu w porównaniu z rozkładem normalnym. Dodatnia kurtoza oznacza rozkład o stosunkowo dużej szczytowości. Ujemna kurtoza oznacza rozkład stosunkowo płaski.

Składnia

KURTOZA(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ;liczba2 ;...   są to argumenty od 1 do 30, dla których chcemy obliczyć kurtozę.  Można również zastosować pojedynczą tablicę lub adres tablicy zamiast argumentów przedzielonych przecinkami.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, tablicami lub adresami, które zawierają liczby.

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te są ignorowane, jednakże komórki o wartości zerowej będą uwzględniane.

•	Jeżeli jest mniej niż cztery punkty danych lub jeśli standardowe odchylenie próbki jest równe zero, KURTOZA daje w wyniku  wartość błędu #DZIEL/0!

•	Kurtoza jest definiowana w następujący sposób:

gdzie:

s jest standardowym odchyleniem próbki.

Przykład

KURTOZA(3;4;5;2;3;4;5;6;4;7) daje w wyniku  -0,1518


MAX.K

Zobacz też

Daje w wyniku  k-tą największą wartość w zbiorze danych. Funkcję tę można wykorzystać do wybrania wartości na podstawie jej względnej pozycji. Przykładowo, można użyć funkcję MAX.K w celu określenia  pierwszego, drugiego lub trzeciego miejsca.

Składnia

MAX.K(tablica ; k )

Tablica   jest to tablica lub zakres danych, dla którego chcemy określić k-tą największą wartość.

K   jest to pozycja danej, która ma być określona, (od największej) w tablicy lub zakresie komórek

Uwagi

•	Jeżeli tablica jest pusta, funkcja MAX.K daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli k ≤ 0 lub jeśli k jest większe niż liczba punktów danych, wówczas funkcja MAX.K daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!

Jeżeli n jest liczbą punktów danych w zakresie, wówczas funkcja MAX.K(tablica;1) daje w wyniku największą wartość, a funkcja MAX.K(tablica;n) daje w wyniku najmniejszą wartość.

Przykłady

MAX.K({3;4;5;2;3;4;5;6;4;7};3) jest równe 5

MAX.K({3;4;5;2;3;4;5;6;4;7};7) jest równe 4


REGLINP

Zobacz też

Funkcja ta stosuje metodę najmniejszych kwadratów do obliczania prostej, która najlepiej pasuje do naszych danych i daje w wyniku tablicę, która opisuje tę prostą. Równanie tej prostej jest następujące:

y = m1x1 + m2x2 + ... + b lub y = mx + b

gdzie zmienna zależna y jest funkcją wartości zmiennej niezależnej x. Wartości m są to współczynniki odpowiadające każdej wartości zmiennej x, a b jest to wartość stała. Należy zauważyć, że y, x i m mogą być wektorami. Tablica, którą daje w wyniku funkcja REGLINP, jest  {mn;mn-1;...;m1;b }. Funkcja REGLINP może również dawać w wyniku dodatkową statystykę regresji.

Składnia

REGLINP(znane_y ; znane_x ; const ; stats )

Znane_y    jest to zbiór wartości y, które są już znane w zależności y = mx + b .

•	Jeżeli tablica znane_y  jest pojedynczą kolumną, wówczas każda kolumna zbioru znane_x  jest interpretowana jako oddzielna zmienna.

•	Jeżeli tablica znane_y  jest pojedynczym wierszem, wówczas każdy wiersz zbioru znane_x  jest interpretowany jako oddzielna zmienna.

Znane_x    jest to opcjonalny zbiór wartości y , które możemy już znać w zależności y = mx + b .

•	Tablica znane_x  może zawierać jeden lub więcej zbiorów zmiennych. Jeżeli używana jest tylko jedna zmienna,  znane_y  i znane_x  mogą być zakresami o dowolnym kształcie, jeżeli tylko mają jednakowe wymiary. Jeżeli stosuje się więcej niż jedną zmienną, znane_y  musi być wektorem (tzn. zakresem o wysokości jednego wiersza lub o szerokości jednej kolumny.)

•	Jeżeli pominie się znane_x , argument ten jest przyjmowany jako tablica {1;2;3;...} , która ma taką samą wielkość jak znane_y .

Const   jest to wartość logiczna określająca, czy stała b ma być wymuszona jako 0.

•	Jeżeli const  ma wartość PRAWDA lub jest pominięta, wówczas b  jest obliczane normalnie.

•	Jeżeli const  ma wartość FAŁSZ, wówczas b  jest równe 0 a wartości m  są ustawiane tak, aby pasowały do y = mx .

Stats   jest to wartość logiczna określająca, czy ma być dodatkowo obliczana statystyka regresji.

•	Jeżeli stats  ma wartość PRAWDA, funkcja REGLINP daje w wyniku  dodatkowe statystyki regresji, tak że uzyskiwana tablica jest {mn ; mn-1 ;...; m1; b \ sen ; sen-1 ;...; se1 ; seb \ r2 ; sey \ F ; df \ ssreg ; ssresid } .

•	Jeżeli stats  ma wartość FAŁSZ lub jest pominięta, funkcja REGLINP daje w wyniku  tylko współczynniki m  i stałą b .

Dodatkowe statystyki regresji są następujące:

Statystyka	Opis
se1,se2,...,sen	Standardowe wartości błędu dla współczynników m1,m2,...,mn.
seb	Standardowe wartości błędu dla stałej b  (seb = #N/D, kiedy const ma wartość FAŁSZ).
r2	Współczynnik wyznaczania. Porównuje szacunkowe i rzeczywiste wartości y , a jego wartość jest w granicach od 0 do 1. Jeżeli ma wartość 1, istnieje doskonała korelacja w próbce. Nie ma różnicy pomiędzy szacowaną wartością y  a rzeczywistą wartością y . Przy drugiej wartości skrajnej, jeżeli współczynnik wyznaczania  ma wartość 0,  równanie regresji nie jest pomocne w obliczaniu wartości y . Informacje o tym jak obliczać r2  - patrz "Uwagi" dalej w tym temacie.
sey	Standardowy błąd oceny y .
F	Statystyka F lub wartość obserwowana F. Statystykę F stosuje się do określania, czy obserwowana zależność pomiędzy zmienną zależną a zmienną niezależną występuje przypadkowo.
df	Stopień swobody. Stopień swobody należy stosować do pomocy w znajdowaniu wartości F-krytycznych w tabeli statystycznej. Porównuje wartość znalezioną w tabeli ze statystyką F otrzymaną za pomocą funkcji REGLINP, aby określić poziom ufności modelu.
ssreg	Regresyjna suma kwadratów.
ssresid	Resztkowa suma kwadratów.

Następująca ilustracja przedstawia kolejność obliczania dodatkowych statystyk regresji.

Uwagi

•	Można opisać dowolną prostą mającą nachylenie i przecinającą oś y.

Nachylenie (m ):
Aby znaleźć nachylenie prostej, często zapisywane jako m , należy wziąć dwa punkty na prostej  (x1,y1 ) i (x2,y2 ). Nachylenie jest równe (y2 - y1)/(x2 - x1) .

Punkt przecięcia z osią y (b ):
Punkt przecięcia prostej z osią y, często zapisywany jako b, jest to wartość y w punkcie, gdzie prosta przecina oś y .

Równaniem prostej jest y = mx + b . Jeżeli znane są wartości m  i b , można obliczyć każdy punkt na prostej przez wstawienie wartości x  lub y  do tego równania. Można również użyć funkcję REGLINW. Więcej informacji - patrz opis funkcji REGLINW.

•	Jeżeli mamy tylko jedną zmienną niezależną x , można otrzymać nachylenie i punkt przecięcia z osią y bezpośrednio przez zastosowanie następujących formuł:

Nachylenie:
INDEKS(REGLINGP(znane_y ;znane_x );1)

Punkt przecięcia z osią y:
INDEKS(REGLINP(znane_y ;znane_x );2)

•	Dokładność prostej obliczonej za pomocą funkcji REGLINP zależy od stopnia rozrzutu danych. Im bardziej dane są liniowe, tym dokładniejszy jest model tworzony przez funkcję REGLINA PRZYKŁAD Funkcja REGLINP wykorzystuje metodę najmniejszych kwadratów dla określenia najlepszego dopasowania do danych. Jeśli mamy tylko jedną zmienną niezależną x, obliczenia m  i b  oparte są na następujących formułach:

•	Funkcje dopasowania do prostej i krzywej REGLINP i REGEXPP mogą obliczyć najlepszą prostą lub krzywą wykładniczą, która pasuje do naszych danych. Można obliczyć funkcję REGLINW(znane_y ,znane_x ) dla prostej lub funkcję REGEXPW(znane_y , znane_x ) dla krzywej wykładniczej. Funkcje te, bez argumentu nowe_x, dają w wyniku tablicę wartości y  przewidywanych wzdłuż tej prostej lub krzywej dla naszych rzeczywistych punktów danych. Można następnie porównać przewidywane wartości z wartościami rzeczywistymi. Można również zechcieć je przedstawić na wykresie dla porównania wzrokowego.

•	W analizie metodą regresji program Microsoft Excel oblicza dla każdego punktu kwadrat różnicy pomiędzy wartością y  szacowaną dla tego punktu a jego rzeczywistą wartością y. Suma tych kwadratów różnic nazywana jest resztkową sumą kwadratów. Następnie program Microsoft Excel oblicza sumę kwadratów różnic pomiędzy rzeczywistymi wartościami y a średnią z wartości y, która jest nazywana łączną sumą kwadratów (regresyjna suma kwadratów + resztkowa suma kwadratów) Im mniejsza jest resztkowa suma kwadratów w porównaniu z łączną sumą kwadratów, tym większa jest wartość współczynnika wyznaczania r2, który jest wskaźnikiem tego, w jakim stopniu równanie wynikające z analizy metodą regresji wyjaśnia zależność pomiędzy zmiennymi.

•	Formuły, które dają w wyniku tablice, muszą być wprowadzane jako formuły tablicowe.

•	Przy wprowadzaniu stałej tablicowej, takiej jak znane_x , jako argumentu wartości w tym samym wierszu należy rozdzielać średnikami, a wartości w tej samej kolumnie - odwrotnymi kreskami ułamkowymi \.  Znaki separacji mogą być inne w zależności od ustawienia obowiązującego w danym kraju.

•	Należy zauważyć, że wartości y  przewidziane przez równanie regresyjne nie muszą obowiązywać, jeżeli znajdują się poza zakresem wartości y  użytym dla określenia równania.

Przykład 1   Nachylenie i punkt przecięcia osi y

REGLINP({1;9;5;7};{0;4;2;3}) jest równe {2,1}, nachylenie = 2 i punkt przecięcia osi y = 1.

Przykład 2   Prosta regresja liniowa

Załóżmy, że niewielkie przedsiębiorstwo ma wartość sprzedaży 3100 zł, 4500 zł, 4400 zł, 5400 zł, 7500 zł i 8100 zł w ciągu pierwszych sześciu miesięcy roku obliczeniowego. Przyjmując, że wartości wprowadza się odpowiednio w zakres B2:B7, można wykorzystać następujący model prostej funkcji regresji dla oszacowania sprzedaży w ciągu dziewięciu miesięcy.

SUMA(REGLINP(B2:B7)*{9;1}) jest równe SUMA({1000;2000}*{9;1}) jest równe 11 000 zł

Na ogół SUMA({m;b}*{x;1}) jest równe mx + b , czyli szacowanej wartości y  dla danej wartości y. Można również zastosować funkcję REGLINW.

Przykład 3   Wielokrotna regresja liniowa

Załóżmy, że jakiś przedsiębiorca rozważa sprzedanie grupy niewielkich biurowców w dzielnicy biurowej. Może zastosować analizę metodą wielokrotnej regresji liniowej, aby oszacować wartość biurowca na danym terenie na podstawie następujących zmiennych.

Zmienna	Dotyczy
y	Oceniona wartość biurowca
x1	Powierzchnia w metrach kwadratowych
x2	Liczba lokali biurowych
x3	Liczba wejść
x4	Wiek budynku w latach

W przykładzie tym założono, że istnieje zależność prostoliniowa pomiędzy każdą ze zmiennych niezależnych (x1, x2, x3 i x4) a zmienną zależną(y ), czyli wartością biurowców na tym terenie.

Przedsiębiorca w sposób przypadkowy wybiera próbkę złożoną z 11 biurowców spośród możliwych 1500 biurowców i otrzymuje następujące dane.

"Połowa wejścia" oznacza wejście tylko dla dostawców. Po wprowadzeniu w charakterze tablicy następująca formuła:

REGLINP(E2:E12;A2:D12;PRAWDA;PRAWDA)

daje w wyniku  następujący wynik.

Można teraz otrzymać równanie wielokrotnej regresji, y = m1*x1 + m2*x2 + m3*x3 + m4*x4 + b , stosując wartości z wiersza 14:

y = 27,64*x1 + 12 530*x2 + 2 553*x3+ 234,24*x4 + 52 318

Przedsiębiorca może teraz ocenić wartość budynku biurowego, usytuowanego na tym samym terenie, którego powierzchnia wynosi 2500 metrów kwadratowych, który ma trzy lokale biurowe, dwa wejścia i ma 25 lat, stosując następujące równanie:

y = 27,64*2500 + 12530*3 + 2553*2 - 234,24*25 + 52318 = 158 261 zł

Można również zastosować funkcję REGLINW  do obliczenia tej wartości. Więcej informacji można znaleźć w punkcie omawiającym funkcję REGLINW.

Przykład 4   Wykorzystanie statystyk F i r2

W poprzednim przykładzie współczynnik wyznaczania lub r2 wynosi 0,99675 (patrz komórka A16 w wyniku funkcji REGLINP), co oznaczałoby silną zależność pomiędzy zmiennymi niezależnymi a ceną sprzedaży. Można zastosować statystykę F do określenia, czy wyniki te, przy tak wysokiej wartości r2, wystąpiły przypadkowo.

Przyjmijmy na chwilę, że w rzeczywistości nie ma żadnej zależności pomiędzy zmiennymi, ale że została wzięta rzadka próbka 11 biurowców, która powoduje, że analiza statystyczna przedstawia silną zależność. Dla prawdopodobieństwa błędnego wnioskowania o istnieniu zależności stosowane jest określenie "Alfa".

Zależność pomiędzy zmiennymi istnieje, jeżeli statystyka obserwowana F jest większa niż wartość krytyczna F. Wartość krytyczną F można otrzymać z tabeli wartości krytycznych F znajdujących się w wielu podręcznikach statystyki. Przy czytaniu tabeli przyjmijmy test jednostronny, zastosujmy wartość Alfa 0,05, a dla stopni swobody (oznaczanych skrótowo w większości tabel jako v1 i v2) zastosujmy v1 = k = 4 i v2 = n-(k+1) = 11 - (4+1) = 6 , gdzie k jest liczbą zmiennych w analizie metodą regresji, a n jest liczbą punktów danych. Wartość krytyczna F wynosi 4,53.

Wartość obserwowana F wynosi 459,753674 (komórka A17), a więc jest znacznie większa niż wartość krytyczna F wynosząca 4,53. Równanie regresji jest zatem użyteczne przy prognozowaniu szacunkowej wartości biurowców na tym terenie.

Przykład 5   Obliczanie statystyk t

Inny hipotetyczny test będzie określać, czy każdy współczynnik nachylenia może być użyty przy ocenianiu szacunkowej wartości biurowca w przykładzie 3. Przykładowo, aby sprawdzić znaczenie statystyczne współczynnika wielu, należy podzielić -234,24 (współczynnik nachylenia odpowiadający wiekowi) przez 13,268 (szacunkowy standardowy błąd współczynników wieku  w komórce A15). Obserwowaną wartość f podano poniżej:

t = m4 ÷ se4 = -234,24 ÷ 13,268 = -17,7

Jeżeli zajrzymy do tabeli w podręczniku statystyki, dla przypadku jednostronnego testu krytycznego t z 6 stopniami swobody i przy Alfa = 0,05 znajdziemy 1,94 . Ponieważ wartość bezwzględna t , wynosząca 17,7, jest większa niż 1,94, wiek jest ważną zmienną przy ocenianiu szacunkowej wartości biurowca. Każdą z pozostałych zmiennych niezależnych można sprawdzić pod względem ważności statystycznej w podobny sposób. Wartości obserwowane t  dla każdej ze zmiennych niezależnych przedstawiono poniżej:

Zmienna	wartość obserwowana t
Powierzchnia	5,1
Liczba lokali biurowych	31,3
Liczba wejść	4,8
Wiek	17,7

Wartość bezwzględna wszystkich tych wartości jest większa niż 1,94, a zatem wszystkie zmienne użyte w równaniu regresji są potrzebne przy prognozowaniu szacunkowej wartości biurowców na tym terenie.


ROZKŁAD.LOG

Zobacz też

Oblicza skumulowany rozkład logarytmiczno-normalny x , gdzie ln(x)  ma rozkład normalny z parametrami średnia i odchylenie_standard . Funkcję tę należy stosować do analizowania danych, które zostały przetworzone logarytmicznie.

Składnia

ROZKŁAD.LOG(x ; średnia ; standard_odchylenie )

X   jest to wartość średnia , przy której ma być oceniana funkcja

Średnia   jest to wartość średnia ln(x).

Standard_odchylenie   jest to standardowe odchylenie ln(x).

Uwagi

•	Jeżeli jakikolwiek argument jest nieliczbowy, funkcja ROZKŁAD.LOG daje w wyniku  wartość błędu #ARG!

•	Jeżeli x ≤ 0 lub jeśli  standard_odchylenie  ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.LOG daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!

•	Równanie skumulowanego rozkładu logarytmiczno-normalnego jest następujące:

Przykład

ROZKŁAD.LOG(4;3,5;1;2) jest równe 0,39084


ROZKŁAD.DWUM.PRZEC

Zobacz też

Daje w wyniku ujemny rozkład dwumianowy. Funkcja ROZKŁAD.DWUM.PRZEC. daje w wyniku  prawdopodobieństwo, że będzie liczba_n  niepowodzeń przed liczba_s-tym sukcesem, kiedy stałe prawdopodobieństwo sukcesu jest prawdop_s. Funkcja ta jest podobna do rozkładu dwumianowego z tym wyjątkiem, że liczba sukcesów jest stała, a liczba prób jest zmienna. Podobnie, jak w przypadku rozkładu dwumianowego, próby są przyjmowane jako niezależne.

Przykładowo, trzeba znaleźć 10 ludzi z doskonałym refleksem, a wiadomo, że prawdopodobieństwo, że kandydat ma te kwalifikacje, wynosi 0,3. Funkcja ROZKŁAD.DWUM.PRZEC. oblicza prawdopodobieństwo, że przeprowadzone zostaną rozmowy z pewną liczbą kandydatów bez wymaganych kwalifikacji, zanim zostanie znalezionych 10 kandydatów o odpowiednich kwalifikacjach.

Składnia

ROZKŁAD.DWUM.PRZEC.(liczba_n ; liczba_s ; prawdop_s )

Liczba_n   jest to liczba niepowodzeń

Liczba_s   jest to progowa liczba sukcesów

Prawdop_s   jest to prawdopodobieństwo sukcesu

Uwagi

•	Liczba_n  i liczba_s  są sprowadzane do liczb całkowitych

•	Jeżeli jakiś argument jest nieliczbowy, ROZKŁAD.DWUM.PRZEC. daje w wyniku  wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli prawdop_s  < 0 lub jeśli prawdopodobieństwo > 1,  funkcja ROZKŁAD.DWUM.PRZEC. daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli (liczba_n + liczba_s - 1)  ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.DWUM.PRZEC. daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!.

•	Równanie ujemnego rozkładu dwumianowego jest następujące:

gdzie:

 x jest liczba_n , r  jest liczba_s , a p  jest prawdop_s .

Przykład

ROZKŁAD.DWUM.PRZEC.(10;5;0;25) jest równe 0,055049


ROZKŁAD.NORMALNY

Zobacz też

Daje w wyniku normalny rozkład łączny dla danej średniej i normalnego odchylenia. Funkcja ta ma bardzo szeroki zakres zastosowań w statystyce, łącznie z badaniem hipotez.

Składnia

ROZKŁAD.NORMALNY(x ; średnia ; standard_odch ; skumul )

X   jest to wartość, dla której chcemy mieć rozkład.

Średnia   jest to średnia arytmetyczna rozkładu.

Standard_odch   jest to standardowe odchylenie rozkładu.

Skumul   jest to wartość logiczna, która określa rodzaj funkcji. Jeżeli skumul ma wartość PRAWDA, wówczas funkcja ROZKŁAD.NORMALNY daje w wyniku  łączną funkcję rozkładu, a jeśli FAŁSZ, wówczas funkcja ta daje w wyniku  funkcję gęstości prawdopodobieństwa.

Uwagi

•	Jeżeli średnia  lub standard_odch  jest argumentem nieliczbowym, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY daje w wyniku  wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli standard_odch  ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!

•	Jeżeli średnia  = 0 i standard_odch  = 1, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY daje w wyniku standardowy rozkład normalny, ROZKŁAD.NORMALNY.S.

•	Równanie normalnej funkcji gęstości jest :

Przykład

ROZKŁAD.NORMALNY(42;40;1;5;PRAWDA) jest równe 0,908789


ROZKŁAD.NORMALNY.ODW

Zobacz też

Oblicza wartość funkcji odwrotnej skumulowanego rozkładu normalnego.

Składnia

ROZKŁAD.NORMALNY.ODW(prawdop ; średnia ; standard_odch )

Prawdop   jest to prawdopodobieństwo odpowiadające rozkładowi normalnemu.

Średnia jest to średnia arytmetyczna rozkładu.

Standard_odch   jest to standardowe odchylenie rozkładu.

Uwagi

•	Jeżeli jakiś argument jest nieliczbowy, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.ODW daje w wyniku  wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli prawdop < 0 lub jeśli prawdop > 1, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.ODW daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli standard_odch  ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.ODW daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!.

ROZKŁAD.NORMALNY.ODW stosuje standardowy rozkład normalny, jeżeli średnia = 0 i standard_odch = 1 (patrz ROZNORMODWS).

ROZKŁAD.NORMALNY.ODW stosuje technikę iteracji do obliczania funkcji. Przy danej wartości prawdopodobieństwa funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.ODW  iteruje aż wynik jest dokładnie ± 3x10^-7.  Jeżeli funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.ODW nie daje zbieżności po 100 iteracjach, wówczas funkcja ta daje w wyniku  wartość błędu #N/D!.

Przykład

ROZKŁAD.NORMALNY.ODW(0,908789;40;1,5) jest równe 42


ROZKŁAD.NORMALNY.S

Zobacz też

Oblicza standardowy skumulowany rozkład (dystrybuantę) normalny o zadanych parametrach. Rozkład ten ma średnią zero i odchylenie standardowe równe jeden. Funkcję tę należy stosować zamiast tabeli obszarów standardowych krzywych normalnych.

Składnia

ROZKŁAD.NORMALNY.S(z )

Z   jest to wartość, dla której chcemy określić rozkład

Uwagi

•	Jeżeli z  jest argumentem nieliczbowym, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.S daje w wyniku  wartość błędu #ARG!.

•	Równaniem standardowej normalnej funkcji gęstości jest:

Przykład

ROZKŁAD.NORMALNY.S(1,333333) jest równe 0,908789


ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW

Zobacz też

Daje w wyniku funkcję odwrotną, skumulowanego, standardowego rozkładu normalnego. Rozkład ten ma średnią równą zero i standardowe odchylenie równe jeden.

Składnia

ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW(prawdop)

Prawdop   jest to prawdopodobieństwo odpowiadające normalnemu rozkładowi.

Uwagi

•	Jeżeli prawdop jest argumentem nieliczbowym, funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW daje w wyniku  wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli prawdop < 0 lub jeśli prawdop > 1, ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW daje w wyniku  wartość błędu #LICZBA!.

Funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW wykorzystuje do obliczania technikę iteracji. Przy danej wartości prawdopodobieństwa funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW przeprowadza iterację aż wynik będzie w granicach ± 3x10^-7. Jeżeli funkcja ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW nie daje zbieżności po 100 iteracjach, wówczas funkcja ta  daje w wyniku  wartość błędu #N/D.

Przykład

ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW(0,908789) jest równe 1,3333


PEARSON

Zobacz też

Oblicza współczynnik korelacji liniowej Pearsona r. Jest to bezwymiarowy wskaźnik, którego wartość mieści się w zakresie od -1,0 do 1,0 włącznie, i odzwierciedla stopień liniowej zależności pomiędzy dwoma zbiorami danych.

Składnia

PEARSON(tablica1 ; tablica2 )

Tablica1   jest to zbiór wartości niezależnych.

Tablica2   jest to zbiór wartości zależnych.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, stałymi pól lub adresami, które zawierają liczby.

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te są ignorowane, ale komórki o wartości zerowej zostaną uwzględnione

•	Jeżeli tablica1  i tablica2  są puste lub mają inną liczbę punktów danych, funkcja PEARSON daje w wyniku wartość błędu #N/D!.

•	Wartość r  wylicza się na podstawie następującego wzoru:

Przykład

PEARSON({9;7;5;3;1};{10;6;1;5;3}) jest równe 0,699379


PERCENTYL

Zobacz też

Daje w wyniku k-ty percentyl wartości w zakresie. Można zastosować tę funkcję do określenia progu akceptacji. Przykładowo, można podjąć decyzję o przebadaniu kandydatów, których wyniki są powyżej 90. percentylu.

Składnia

PERCENTYL(tablica ; k )

Tablica   jest to tablica lub zakres danych, który określa względną pozycję.

K   jest to wartość percentylu w zakresie od 0 do 1 włącznie.

Uwagi

•	Jeżeli tablica jest pusta lub zawiera więcej niż 8191 punktów danych, funkcja PERCENTYL daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli k  jest argumentem nieliczbowym, funkcja PERCENTYL daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli k  jest < 0 lub jeśli k  > 1, funkcja PERCENTYL daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli k  nie jest wielokrotnością 1/(n - 1), funkcja PERCENTYL stosuje interpolację w celu określenia wartości k-tego percentylu.

Przykład

PERCENTYL({1;2;3;4};0,3) jest równe 1,9


PROCENT.POZYCJA

Zobacz też

Daje w wyniku procentowy zakres wartości w zbiorze danych. Funkcja ta może być użyta do oceny względnej pozycji obserwacji w zbiorze danych. Przykładowo, można użyć funkcję PROCENT.POZYCJA do ocenienia pozycji jakiegoś wyniku testu zdolności w populacji wyników testu.

Składnia

PROCENT.POZYCJA(tablica ; x ; znaczenie )

Tablica   jest to tablica lub zakres danych z wartościami liczbowymi, który określa względną pozycję.

X   jest to wartość, dla której chcemy znać pozycję.

Znaczenie   jest to opcjonalna wartość, która określa liczbę cyfr znaczących dla obliczanej wartości procentowej. Jeżeli argument ten jest pominięty, funkcja PROCENT.POZYCJA stosuje trzy cyfry (0,xxx%).

Uwagi

•	Jeżeli tablica jest argumentem pustym, funkcja  PROCENT.POZYCJA daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli znaczenie  < 1, funkcja PROCENT.POZYCJA daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli x  nie pasuje do jednej z wartości w argumencie tablica , funkcja PROCENT.POZYCJA realizuje interpolację, aby dać w wyniku właściwą pozycję procentową.

Przykład

PROCENT.POZYCJA({1;2;3;4;5;6;7;8;9;10};4) jest równe 0,333


PERMUTACJE

Zobacz też

Wyznacza liczbę permutacji dla podanej liczby obiektów, które można wybrać z szerszej grupy obiektów liczbowych. Permutacją jest dowolny zbiór lub podzbiór obiektów lub zdarzeń, gdzie ważne jest wewnętrzne uporządkowanie. Permutacje różnią się od kombinacji, dla których wewnętrzne uporządkowanie nie jest istotne. Funkcję tę należy stosować do obliczania prawdopodobieństwa typu loteryjnego.

Składnia

PERMUTACJE(liczba ; liczba_wybrana )

Liczba   jest to  liczba całkowita, która opisuje liczbę obiektów.

Liczba_wybrana   jest to liczba całkowita, która opisuje liczbę obiektów w każdej permutacji.

Uwagi

•	Obydwa argumenty są w razie potrzeby zaokrąglane są sprowadzane do liczb całkowitych.

•	Jeżeli liczba  lub liczba_wybrana  jest argumentem nieliczbowym, funkcja PERMUTACJE daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli liczba  ≤ 0 lub jeśli liczba_wybrana  < 0, funkcja PERMUTACJE daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli liczba  < liczba_wybrana , funkcja PERMUTACJE daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Równaniem liczby permutacji jest:

Przykład

Załóżmy, że chcemy obliczyć szansę wybrania wygrywającego losu loteryjnego. Każdy los loteryjny zawiera trzy numery, z których każdy może być od 0 do 99 włącznie. Podana poniżej funkcja pozwala obliczyć liczbę możliwych permutacji.

PERMUTACJE(100;3) jest równe 970 200


ROZKŁAD.POISSON

Zobacz też

Oblicza skumulowaną funkcję (dystrybuantę) rozkładu Poissona. Zwykłym zastosowaniem rozkładu Poissona jest prognozowanie liczby zdarzeń w danym czasie, takiej jak liczba samochodów przejeżdżających przez plac w czasie jednej minuty.

Składnia

ROZKŁAD.POISSON (x ; średnia ; skumul )

X   jest to liczba zdarzeń.

Średnia   jest to oczekiwana wartość liczbowa.

Skumul   jest to wartość logiczna, która określa kształt otrzymywanego rozkładu prawdopodobieństwa. Jeżeli argument skumul  ma wartość PRAWDA, funkcja ROZKŁAD.POISSON daje w wyniku skumulowane prawdopodobieństwo Poissona, że liczba przypadkowych zdarzeń będzie pomiędzy zero a x włącznie; jeśli ma wartość FAŁSZ, wówczas funkcja ta daje w wyniku funkcję masy prawdopodobieństwa Poissona, że liczba zdarzeń będzie dokładnie x.

Uwagi

•	Jeżeli x  nie jest liczbą całkowitą, zostaje sprowadzona w dół do liczby całkowitej.

•	Jeżeli x  lub średnia  nie jest wartością liczbową, ROZKŁAD.POISSON daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli x ≤  0, funkcja ROZKŁAD.POISSON daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli średnia  ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.POISSON daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja ROZKŁAD.POISSON obliczana jest w następujący sposób:

Dla skumul  = FAŁSZ:

Dla skumul  =PRAWDA:

Przykłady

ROZKŁAD.POISSON(2;5;FAŁSZ) jest równe 0,084224

ROZKŁAD.POISSON(2;5;PRAWDA) jest równe 0,124652


PRAWDPD

Zobacz też

Daje w wyniku prawdopodobieństwo, że wartości w zakresie znajdują się pomiędzy dwiema granicami. Jeżeli argument górna_granica  nie jest podany, funkcja ta daje w wyniku prawdopodobieństwo, że wartości w x_zakres  są równe dolna_granica .

Składnia

PRAWDPD(x_zakres ; prawdpd_zakres ; dolna_granica ; górna_granica )

X_zakres   jest to zakres wartości liczbowych x , z którymi związane są prawdopodobieństwa.

Prawdpd_zakres   jest to zbiór prawdopodobieństw związanych z wartościami w x_zakres .

Dolna_granica   jest dolna granica wartości, dla których poszukuje się prawdopodobieństwa.

Górna_granica   jest opcjonalna górna granica wartości, dla których poszukuje się prawdopodobieństwa.

Uwagi

•	Jeżeli jakaś wartość w prawdpd_zakres  ≤  0 lub jeśli jakaś wartość w prawdpd_zakres  > 1,funkcja PRAWDPD daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli suma wartości w prawdpd_zakres  ≠ 1, funkcja PRAWDPD daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli argument górna_granica  jest pominięty,  funkcja PRAWDPD daje w wyniku prawdopodobieństwo równości dolna_granica.

•	Jeżeli x_zakres  i prawdpd_zakres  zawierają inną liczbę punktów danych, funkcja PRAWDPD daje w wyniku wartość błędu #N/D!.

Przykłady

PRAWDPD({0;1;2;3};{0,2;0,3;0,1;0,4};2) jest równe 0,1

PRAWDPD({0;1;2;3};{0,2;0,3;0,1;0,4};1;3) jest równe 0,8


KWARTYL

Zobacz też

Daje w wyniku kwartyl zbioru danych. Kwartyle często są używane w danych o sprzedaży i w danych pomiarowych do dzielenia populacji na grupy. Przykładowo, można stosować funkcję KWARTYL do znalezienia górnych 25% dochodów w populacji.

Składnia

KWARTYL(tablica ; kwart )

Tablica   jest to tablica lub zakres komórek wartości liczbowych, dla których chcemy obliczyć wartość kwartylu.

Kwart   wskazuje, jaka wartość ma być obliczona

Jeżeli kwart  równa się	KWARTYL daje w wyniku
0	Wartość minimalną
1	Pierwszy kwartyl (25. percentyl)
2	Wartość mediany (50. percentyl)
3	Trzeci kwartyl ( 75. percentyl)
4	Wartość maksymalną
Uwagi

•	Jeżeli argument tablica  jest pusty lub zawiera więcej niż 8191 punktów danych, funkcja KWARTYL daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli jakiś punkt danych w argumencie tablica  jest nieliczbowy lub jeśli argument kwart  jest nieliczbowy, funkcja KWARTYL daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli argument kwart  nie jest liczbą całkowitą, zostaje sprowadzony  do najbliższej mniejszej liczby całkowitej.

•	Jeżeli argument kwart  < 0 lub jeśli kwart  > 4, funkcja KWARTYL daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	MIN, MEDIANA i MAX dają w wyniku tę samą liczbę co funkcja KWARTYL, jeśli argument kwart  jest równy odpowiednio 0, 2 i 4.

Przykład

KWARTYL({1;2;4;7;8;9;10;12};1) jest równe 3,5


POZYCJA

Zobacz też

Daje w wyniku pozycję pewnej liczby na liście liczb. Pozycja liczby jest to jej wielkość w stosunku do innych wartości na liście. (Gdyby przeprowadzać sortowanie listy, pozycja liczby oznaczałaby jej usytuowanie na liście po sortowaniu.)

Składnia

POZYCJA(liczba ; adr ; kolejność )

Liczba   jest to liczba, której pozycję chcemy znaleźć.

Adr   jest to tablica listy liczb lub adres do niej. Nieliczbowe wartości argumentu adr  będą ignorowane.

Kolejność   jest to liczba określająca pozycję liczby.

•	Jeżeli argument kolejność  jest 0 lub jest pominięty, program Microsoft Excel określa pozycję liczby jak gdyby argument adr  był listą sortowaną w kolejności malejącej.

•	Jeżeli argument kolejność  ma dowolną wartość niezerową, program Microsoft Excel określa pozycję liczby, jak gdyby adr  był listą sortowaną w kolejności rosnącej.

Uwagi

Funkcja POZYCJA nadaje podwójnym liczbom taką samą pozycję. Obecność podwójnych liczby ma jednak wpływ na pozycje następnych liczb. Przykładowo, na liście liczb całkowitych, jeżeli liczba 10 pojawia się dwukrotnie i ma pozycję 5, wówczas liczba 11 będzie miała pozycję 7 (żadna liczba nie będzie miała pozycji 6).

Przykłady

Jeżeli A1:A5 zawiera odpowiednio liczby 7; 3,5; 3,5; 1 i 2,  wówczas:

POZYCJA(A2;A1:A5;1) jest równe 3

POZYCJA(A1;A1:A5;1) jest równe 5


R.KWADRAT

Zobacz też

Oblicza kwadrat współczynnika korelacji Pearsona dla wszystkich punktów danych w  znanych_y  i znanych_x . Dalsze informacje - patrz funkcja PEARSON. Wartość r-kwadrat można interpretować jako część wariancji y  przypisywalną wariancji x .

Składnia

R.KWADRAT(znane_y ; znane_x )

Znane_y   jest to tablica lub zakres punktów danych.

Znane_x   jest to tablica lub zakres punktów danych.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, tablicami lub adresami, które zawierają liczby.

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wówczas te wartości są ignorowane.

•	Jeżeli znane_y  i znane_x  są puste lub mają różną liczbę punktów danych, wówczas funkcja, R.KWADRAT daje w wyniku wartość błędu #N/D!.

•	Równaniem wartości r  wykresu regresji jest:

Przykład

R.KWADRAT({2;3;9;1;8;7;5};{6;5;11;7;5;4;4}) jest równe 0,05795


SKOŚNOŚĆ

Zobacz też

Daje w wyniku skośność rozkładu. Skośność charakteryzuje stopień asymetrii rozkładu wokół jego średniej. Skośność dodatnia oznacza rozkład z asymetrycznym ogonem rozciągającym się w kierunku do wartości bardziej dodatnich. Skośność ujemna oznacza rozkład z asymetrycznym ogonem rozciągającym się w kierunku wartości bardziej ujemnych.

Składnia

SKOŚNOŚĆ(liczba1; liczba2 ; ...)

Liczba,liczba2;...   są to argumenty od 1 do 30, dla których chcemy obliczyć skośność. Można również zastosować pojedynczą tablicę lub adres do tablicy zamiast argumentów rozdzielonych przecinkami.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, tablicami lub adresami, które zawierają liczby.

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te są ignorowane;  jednakże komórki o wartości zerowej będą zachowane.

•	Jeżeli są mniej niż trzy punkty danych lub normalne odchylenie próbki jest zerowe, funkcja SKOŚNOŚĆ daje w wyniku wartość błędu #DZIEL/0!.

•	Równanie skośności jest określone jako:

Przykład

SKOŚNOŚĆ(3;4;5;2;3;4;5;6;4;7) jest równe 0,359543


NACHYLENIE

Zobacz też

Daje w wyniku nachylenie całego wykresu regresji liniowej dla wszystkich punktów danych w znane_y  i znane_x . Nachylenie jest to współrzędna pionowa podzielona przez współrzędną poziomą dla wszystkich punktów wykresu liniowego przechodzącego przez punkt zerowy. Stosunek ten oznacza prędkość zmiany wzdłuż wykresu regresji.

Składnia

NACHYLENIE(znane_y ; znane_x )

Znane_y   jest to tablica lub zakres komórek liczbowych zależnych punktów danych.

Znane_x   jest to zbiór niezależnych punktów danych.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, tablicami lub adresami, które zawierają liczby.

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wówczas wartości te są ignorowane; jednakże komórki o wartości zerowej zostaną zachowane.

•	Jeżeli znane_y  i znane_x  są puste lub mają inną liczbę punktów danych, funkcja NACHYLENIE daje w wyniku wartość błędu #N/D!.

•	Równaniem nachylenia wykresu regresji jest:

Przykład

NACHYLENIE({2;3;9;1;8;7;5};{6;5;11;7;5;4;4}) jest równe 0,305556


MIN.K

Zobacz też

Daje w wyniku k-tą najmniejszą wartość w zbiorze danych. Należy stosować tę funkcję w celu obliczenia wartości mających określoną względną pozycję w zbiorze danych.

Składnia

MIN.K(tablica ; k )

Tablica   jest to tablica lub zakres danych cyfrowych, dla których chcemy określić k-tą najmniejszą wartość.

K   jest to pozycja (od najniższej) w tablicy lub zakresie danych do obliczenia.

Uwagi

•	Jeżeli argument tablica  jest pusty. funkcja MIN.K daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli k ≤ 0 lub jeśli k  przewyższa liczbę punktów danych, funkcja MIN.K daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli n  jest liczbą punktów danych w tablicy, funkcja MIN.K(tablica ;1 ) jest równe najmniejszej wartości, a funkcja  MIN.K(tablica ;n ) jest równe największej wartości.

Przykład

MIN.K({3;4;5;2;3;4;5;6;4;7};4) jest równe 4

MIN.K({1;4;8;3;7;12;54;8;23};2) jest równe 3


NORMALIZUJ

Zobacz też

Daje w wyniku znormalizowaną wartość w stosunku do rozkładu charakteryzowanego przez argumenty średnia  i standard_odch .

Składnia

NORMALIZUJ(x ; średnia ; standard_odch )

X   jest to wartość, którą chcemy normalizować.

Średnia   jest to średnia arytmetyczna rozkładu.

Standard_odch   jest to standardowe odchylenie rozkładu.

Uwagi

•	Jeżeli standard_odch  ≤ 0, funkcja NORMALIZUJ daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Równanie wartości normalizowanej jest następujące:

Przykład

NORMALIZUJ(42;40;1,5) jest równe 1,333333


ODCH.STANDARDOWE

Zobacz też

Ocenia standardowe odchylenie na podstawie próbki. Standardowe odchylenie jest miarą tego jak szeroko wartości są rozproszone od wartości średniej.

Składnia

ODCH.STANDARDOWE(liczba1 ;liczba2 ;...)

Liczba1 ; liczba2 ;...   są to argumenty liczbowe od 1 do 30 odpowiadające próbce populacji. Można stosować pojedynczą tablicę lub adres tablicy zamiast  argumentów rozdzielonych średnikami.

Uwagi

•	Funkcja ODCH.STANDARDOWE zakłada, że jej argumenty są próbką populacji.  Jeżeli nasze dane reprezentują całą populację, należy obliczyć standardowe odchylenie za pomocą funkcji ODCH.STANDARD.POPUL.

•	Standardowe odchylenie oblicza się stosując metodę "nieobciążoną" lub metodę "n-1".

•	Funkcja ODCH.STANDARDOWE wykorzystuje następującą formułę:

•

Przykład

Załóżmy, że mamy 10 narzędzi wykonanych na tej samej maszynie w jednym cyklu produkcji, wziętych jako przypadkowa próbka. Dla narzędzi tych zmierzono wytrzymałość na pękanie.  Wartości próbki (1345; 1301; 1368; 1322; 1310; 1370; 1318; 1350; 1303; 1299) są zapisane odpowiednio w komórkach A2:E3. Funkcja ODCH.STANDARDOWE ocenia standardowe odchylenie wytrzymałości wszystkich tych narzędzi na pękanie.

ODCH.STANDARDOWE(A2:E3) jest równe 27,46


ODCH.STANDARD.POPUL

Zobacz też

Funkcja ta oblicza odchylenie standardowe całej populacji podanej w postaci argumentów. Standardowe odchylenie jest miarą tego, jak szeroko wartości są rozłożone od wartości średniej.

Składnia

ODCH.STANDARD.POPUL(liczba1 ; liczba2 ;...)

Liczba1 ; liczba2 ;...   są to argumenty liczbowe od 1 do 30, które są traktowane jako populacja. Można również użyć jednej tablicy lub adresu tablicy zamiast argumentów rozdzielonych przecinkami.

Uwagi

•	Funkcja ODCH.STANDARD.POPUL zakłada, że jej argumenty są całą populacją. Jeżeli nasze dane reprezentują próbkę populacji, należy obliczyć odchylenie standardowe za pomocą funkcji ODCH.STANDARDOWE.

•	Dla dużych próbek funkcje ODCH.STANDARDOWE i ODCH.STANDARD.POPUL dają w przybliżeniu jednakowe wartości.

•	Odchylenie standardowe oblicza się stosując metodę "obciążoną" lub metodę "n".

•	Funkcja ODCH.STANDARD.POPUL wykorzystuje następującą formułę:

Przykład

Stosując te same dane z przykładu ODCH.STANDARDOWE i zakładając, że w cyklu produkcyjnym wytwarza się tylko 10 narzędzi, funkcja ODCH.STANDARD.POPUL mierzy standardowe odchylenie wytrzymałości na pękanie dla wszystkich narzędzi.

ODCH.STANDARD.POPUL(A2:E3) jest równe 26,05


REGBŁSTD

Zobacz też

Daje w wyniku standardowy błąd prognozowanej wartości y  dla każdego x  przy regresji. Standardowy błąd jest miarą stopnia błędu prognozowania wartości y  dla oddzielnej wartości x .

Składnia

REGBŁSTD(znane_y ; znane_x )

Znane_y   jest to tablica lub zakres zależnych punktów danych.

Znane_x   jest to tablica lub zakres niezależnych punktów danych.

Uwagi

•	Argumenty powinny być liczbami lub nazwami, tablicami lub adresami, które zawierają liczby

•	Jeżeli argument tablicowy lub adresowy zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te są ignorowane; jednakże komórki o wartości zerowej zostają uwzględnione.

•	Jeżeli znane_y  i znane_x  są puste lub mają inną liczbę punktów danych, funkcja REGBŁSTD daje w wyniku wartość błędu #N/D

•	Równanie na standardowy błąd prognozowanej wartości y  jest następujące:

Przykład

REGBŁSTD({2;3;9;1;8;7;5};{6;5;11;7;5;4;4}) jest równe 3,305719


SYD

Zobacz też

Oblicza amortyzację środka trwałego w podanym okresie metodą sumy cyfr wszystkich lat amortyzacji.

Składnia

SYD(koszt ; odzysk ; czas_życia ; okres )

Koszt   jest to początkowy koszt środka trwałego.

Odzysk   jest to wartość przy końcu amortyzacji (czasami nazywana wartością odzysku środka trwałego).

Czas_życia   jest to liczba okresów amortyzacji środka trwałego (czasami nazywana czasem użyteczności środka trwałego).

Okres   jest to okres czasu i musi być w takich samych jednostkach jak czas_życia.

Uwaga

•	Funkcja SYD jest obliczana w następujący sposób:

Przykład

Jeżeli kupiliśmy  za 30 000 zł samochód ciężarowy, który ma czas użyteczności 10 lat i wartość odzysku 7 500 zł, roczne odliczenie amortyzacyjne za pierwszy rok wynosi:

SYD(30000;7500;10;1) jest równe 4090,91 zł

Roczne odliczenie amortyzacyjne za 10-ty rok wynosi:

SYD(30000;7500;10;10) jest równe 409,09 zł


ROZKŁAD.T

Zobacz też

Daje w wyniku rozkład t Studenta. Rozkład t jest stosowany przy testowaniu hipotez lub do zbiorów danych małych próbek. Funkcję tę należy stosować zamiast tabeli wartości krytycznych dla rozkładu t.

Składnia

ROZKŁAD.T(x ; stopnie_swobody ; strony )

X   jest to wartość liczbowa, przy której ma być oceniany rozkład.

Stopnie_swobody   jest to liczba całkowita oznaczająca liczbę stopni swobody.

Strony   oznacza, ilostronny ma być rozkład. Jeżeli strony = 1, funkcja ROZKŁAD.T daje w wyniku rozkład jednostronny. Jeżeli strony  = 2, funkcja ROZKŁAD.T daje w wyniku rozkład dwustronny.

Uwagi

•	Jeżeli jakiś argument jest nieliczbowy, funkcja ROZKŁAD.T daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli stopnie_swobody < 1, funkcja ROZKŁAD.T daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Argumenty stopnie_swobody  i strony  są sprowadzane do najbliższej mniejszej liczby całkowitej.

•	Jeżeli argument strony  ma wartość inną niż 1 lub 2, funkcja ROZKŁAD.T daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja ROZKŁAD.T jest obliczana jako ROZKŁAD.T=p( x<X ), gdzie X  jest zmienną losową zgodną z rozkładem t.

Przykład

ROZKŁAD.T(1,96;60;2) jest równe 0,054645


ROZKŁAD.T.ODW

Zobacz też

Daje w wyniku funkcję odwrotną rozkładu t Studenta dla podanych stopni swobody.

Składnia

ROZKŁAD.T.ODW(prawdop ; stopnie_swobody )

Prawdop   jest to dwustronne prawdopodobieństwo związane z rozkładem t Studenta.

Stopnie_swobody   jest to liczba stopni swobody dla scharakteryzowania rozkładu.

Uwagi

•	Jeżeli jakiś argument jest nieliczbowy, funkcja ROZKŁAD.T.ODW daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli prawdop < 0 lub jeśli prawdop > 1, funkcja ROZKŁAD.T.ODW daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli argument stopień_swobody  nie jest liczbą całkowitą, zostaje sprowadzony do najbliższej mniejszej liczby całkowitej.

•	Jeżeli argument stopnie_swobody  < 1, funkcja ROZKŁAD.T.ODW daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja ROZKŁAD.T.ODW jest obliczana jako ROZKŁAD.T.ODW=p( t<X ), gdzie X jest zmienną losową, która jest zgodna z rozkładem t.

Funkcja ROZKŁAD.T.ODW wykorzystuje technikę iteracji do obliczania wartości funkcji. Przy danej wartości prawdopodobieństwa funkcja ROZKŁAD.T.ODW przeprowadza iterację, aż wynik będzie dokładnie w granicach ± 3x10^-7.Jeżeli funkcja ROZKŁAD.T.ODW nie daje zbieżności po 100 iteracjach, wówczas funkcja ta daje w wyniku wartość błędu #N/D!.

Przykład

ROZKŁAD.T.ODW(0,054645;60) jest równe 1,96


REGLINW

Zobacz też

Daje w wyniku wartości wzdłuż trendu liniowego. Dopasowuje prostą metodą (najmniejszych kwadratów) do tablic znane_y  i znane_x . Daje w wyniku wartości y  wzdłuż tej prostej dla podanej przez użytkownika tablicy nowe_x.

Składnia

REGLINW(znane_y ; znane_x ; nowe_x ; const )

Znane_y   jest to zbiór wartości y  znanych już w zależności y = mx + b .

•	Jeżeli tablica znane_y jest pojedynczą kolumną, wtedy każda kolumna tablicy i znane_x jest interpretowana jako oddzielna zmienna.

•	Jeżeli tablica znane_y jest pojedynczym wierszem, wówczas każdy wiersz tablicy znane_x  jest interpretowany jako oddzielna zmienna.

Znane_x   jest to opcjonalny zbiór wartości y, który może być już znany w zależności   y = mx + b.

•	Tablica znane_x może zawierać jeden lub kilka zbiorów zmiennych. Jeżeli wykorzystywana jest tylko jedna zmienna, znane_y  i znane_x  mogą być zakresami dowolnego kształtu, jeżeli tylko mają jednakowe wymiary. Jeżeli wykorzystywana jest więcej niż jedna zmienna, znane_y musi być wektorem (tzn. zakresem o wysokości jednego wiersza i szerokości jednej kolumny).

•	Jeżeli znane_x pominie się, argument ten jest przyjmowany jako tablica {1;2;3;...}, która ma taki sam rozmiar jak znane_y .

Nowe_x   są to nowe wartości x , dla których chcemy by funkcja REGLINW dała w wyniku odpowiednie wartości y.

•	Nowe_x musi zawierać jedną kolumnę (lub wiersz) dla każdej niezależnej zmiennej, tak jak w przypadku znane_x . Jeżeli zatem znane_y  jest jedną kolumną, znane_x  i nowe_x  powinny mieć taką samą liczbę wierszy.

•	Jeżeli pominie się nowe_x  , wówczas argument ten jest przyjmowany domyślnie jako taki sam jak znane_x .

•	Jeżeli pominie się zarówno znane_x  jak i  nowe_x , są one przyjmowane jako tablica {1;2;3;...}, która ma taki sam rozmiar jak znane_y .

Const   jest to wartość logiczna określająca, czy stała b  ma być wymuszana jako równa 0.

•	Jeżeli argument const  ma wartość  PRAWDA lub jest pominięty, b  jest obliczane normalnie.

•	Jeżeli argument const  ma wartość FAŁSZ, b  jest ustawiane jako równe 0, a wartości m  są ustawiane tak, że y = mx .

Uwagi

•	Informacje o tym, jak program Microsoft Excel dopasowuje prostą do danych, patrz REGLINA PRZYKŁAD.

•	Można wykorzystywać funkcję REGLINW do dopasowywania krzywej wielomianowej przez regresję wobec tej samej zmiennej podniesionej do różnych potęg. Przykładowo, przyjmijmy że mamy kolumnę A zawierającą wartości y  i kolumnę B zawierającą wartości x . Można wstawić x^2 w kolumnę C, x^3 w kolumnę D, itd., a następnie przeprowadzić regresję kolumn B - D wobec kolumny A.

•	Formuły obliczania tablic muszą być wprowadzone jako formuły tablicowe.

•	Przy wprowadzaniu stałej tablicy dla argumentu takiego jak znane_x  należy rozdzielać średnikami wartości w tym samym wierszu i odwrotnymi kreskami ukośnymi \ rozdzielać wiersze.

Przykład

Załóżmy, że jakieś przedsiębiorstwo chce sprzedać pewien obszar ziemi w lipcu, na początku następnego roku rozliczeniowego. Przedsiębiorstwo zebrało informacje kosztowe, które obejmują ostatnie 12 miesięcy dla typowego obszaru na terenie, o który chodzi.  Znane_y zawiera zbiór znanych wartości (133 890 zł; 135 000 zł; 135 790 zł; 137 300 zł; 138 130 zł; 139 100 zł; 139 900 zł; 141 120 zł; 141 890 zł; 143 230 zł; 144 000 zł; 145 290 zł), które są zapisane odpowiednio w komórce B2:B13.

Po wprowadzeniu w charakterze pionowej tablicy w zakresie C2:C6 następująca formuła daje w wyniku prognozowane ceny dla marca, kwietnia, maja, czerwca i lipca

REGLINW(B2:B13;;{13;14;15;16;17}) jest równe {146172;147190;148208;149226;150244}

Przedsiębiorstwo może oczekiwać, że typowy obszar ziemi będzie kosztować około 150 244 zł, jeżeli zechce zaczekać do lipca. Powyższa formuła wykorzystuje domyślną tablicę {1;2;3;4;5;6;7;8;9;10;11;12} dla argumentu znane_x , odpowiadającą 12 miesiącom danych o sprzedaży. Tablica {13;14;15;16;17} odpowiada następnym pięciu miesiącom.


ŚREDNIA.WEWN

Zobacz też

Daje w wyniku średnią wewnętrznego zbioru danych. Funkcja ŚREDNIA.WEWN oblicza wartość średnią wziętą przez wykluczenie pewnego procentu punktów danych z górnego i dolnego śladu zbioru danych. Funkcję tę można stosować, kiedy chcemy wykluczyć z naszej analizy dane skrajne.

Składnia

ŚREDNIA.WEWN(tablica ; procent )

Tablica   jest to tablica lub zakres wartości do obcięcia i uśrednienia.

Procent   jest to ułamkowa liczba punktów danych do wykluczenia z obliczeń. Przykładowo, jeżeli procent = 0,2, wówczas 4 punkty są obcinane ze zbioru danych zawierającego 20 punktów (20 x 0,2), 2 z góry i 2 z dołu zbioru.

Uwagi

•	Jeżeli procent < 0 lub procent > 1,  funkcja ŚREDNIA.WEWN daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Funkcja ŚREDNIA.WEWN zaokrągla liczbę wykluczanych punktów danych w dół do najbliższej wielokrotności liczby 2. Jeżeli procent = 0,1, wówczas 10% z 30 punktów danych jest równe 3 punkty. Dla symetrii funkcja ŚREDNIA.WEWN wyklucza jedną wartość z góry i jedną z dołu zbioru danych.

Przykład

ŚREDNIA.WEWN({4;5;6;7;2;3;4;5;1;2;3};0.2) jest równe 3,777778


 TEST.T

Zobacz też

Daje w wyniku prawdopodobieństwo związane z testem t Studenta. Funkcję TEST.T należy stosować do określenia, czy istnieje prawdopodobieństwo, że dwie próbki pochodzą z tych samych podległych populacji, które mają taką samą wartość średnią.

Składnia

TEST.T(tablica1 ; tablica2 ; strony ; typ )

Tablica1   jest to pierwszy zbiór danych.

Tablica2   jest to drugi zbiór danych.

Strony   określa ilostronny ma być rozkład. Jeżeli strony = 1,  funkcja TEST.T stosuje rozkład jednostronny. Jeżeli strony = 2,  funkcja TEST.T stosuje rozkład o dwóch śladach.

Typ   jest to rodzaj testu t, który ma być przeprowadzony.

Jeżeli typ  równa się	Przeprowadzany jest ten test
1	Sparowany
2	Wariancja równa dla dwóch prób (homoscedastyczna)
3	Wariancja nierówna dla dwóch prób (heteroscedastyczna)
Uwagi

•	Jeżeli tablica1  i tablica2  mają inną liczbę punktów danych, a typ  = 1 (sparowane), wówczas funkcja TEST.T daje w wyniku wartość błędu #N/D.

•	Argumenty strony  i typ  są sprowadzane do najbliższych mniejszych liczb całkowitych.

•	Jeżeli argument strony  lub typ  jest nieliczbowy, funkcja TEST.T daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli argument strony  ma wartość inną niż 1 lub 2, funkcja TEST.T daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

TEST.T({3;4;5;8;9;1;2;4;5};{6;19;3;2;1;4;4;5;17;1};2;1)
jest równe 0,196016


WARIANCJA

Zobacz też

Ocenia wariancję na podstawie próbki.

Składnia

WARIANCJA(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ; liczba2 ;...   są to argumenty liczbowe od 1 do 30 odpowiadające próbce z populacji.

Uwagi

•	Funkcja WARIANCJA przyjmuje, że jej argumenty są próbką z populacji. Jeżeli nasze dane reprezentują całą populację, należy obliczyć wariancję stosując funkcję WARIANCJA.POPUL.

•	Funkcja WARIANCJA stosuje następującą formułę:

Przykład

Przyjmijmy, że 10 narzędzi wykonanych na tej samej maszynie w jednym cyklu produkcji zostało zebranych jako przypadkowa próbka, na której przeprowadzono pomiar wytrzymałości na złamanie. Wartości tej próbki (1345; 1301; 1368; 1322; 1310; 1370; 1318; 1350; 1303; 1299) są zapisane odpowiednio w A2:E3. Funkcja WARIANCJA ocenia wariancję wytrzymałości tych narzędzi na złamanie.

WARIANCJA(A2:E3) jest równe 754,3


 WARIANCJA.POPUL

Zobacz też

Oblicza wariancję na podstawie całej populacji.

Składnia

WARIANCJA.POPUL(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ; liczba2 ;...   są do argumenty liczbowe od 1 do 30 odpowiadające populacji.

Uwagi

•	Funkcja WARIANCJA.POPUL zakłada, że jej argumentami jest cała populacja. Jeżeli nasze dane reprezentują próbkę z populacji, wówczas należy obliczyć wariancję stosując funkcję WARIANCJA.

•	Równanie dla  WARIANCJA.POPUL jest:

Przykład

Wykorzystując dane z przykładu WARIANCJA i  zakładając, że w ciągu cyklu produkcyjnego wykonanych zostało tylko 10 narzędzi, funkcja WARIANCJA.POPUL mierzy wariancję wytrzymałości wszystkich narzędzi na złamanie.

WARIANCJA.POPUL(A2:E3) jest równe 678,8


ROZKŁAD.WEIBULL

Zobacz też

Oblicza skumulowaną funkcję (dystrybuantę) rozkładu Weibulla. Rozkład ten należy stosować w analizie niezawodności; na przykład przy obliczaniu średniego czasu międzyawaryjnego urządzeń.

Składnia

ROZKŁAD.WEIBULL(x ; alfa ; beta ; skumul )

X   jest to wartość, dla której ma być oceniana funkcja

Alfa   jest parametrem rozkładu

Beta   jest parametrem rozkładu.

Skumul   określa rodzaj funkcji.

Uwagi

•	Jeżeli argument x , alfa  lub beta  jest nieliczbowy, funkcja ROZKŁAD.WEIBULL daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeżeli x < 0, ROZKŁAD.WEIBULL daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeżeli alfa  ≤ 0 lub jeśli beta  ≤ 0, funkcja ROZKŁAD.WEIBULL daje w wyniku wartość błędu #LICZBA!.

•	Równanie funkcji skumulowanego rozkładu Weibulla jest następujące:

•	Równanie funkcji gęstości prawdopodobieństwa Weibulla jest następujące:

•	Jeśli alfa = 1, funkcja ROZKŁAD.WEIBULL daje w wyniku rozkład wykładniczy z:

Przykłady

ROZKŁAD.WEIBULL(105;20;100;PRAWDA) jest równe 0,929581

ROZKŁAD.WEIBULL(105;20;100;FAŁSZ) jest równe 0,035589


TEST.Z

Zobacz też

Wyznacza prawdopodobieństwo testu dwustronnego z.  Test z generuje standardowy wynik dla x w odniesieniu do zbioru danych, tablicy i daje w wyniku dwustronne prawdopodobieństwo dla rozkładu normalnego. Funkcję tę można stosować do oceniania prawdopodobieństwa, że dana obserwacja jest wzięta z określonej populacji.

Składnia

TEST.Z(tablica ; x ; sigma )

Tablica   jest to tablica lub zakres danych, w stosunku do którego ma być badana wartość x .

X   jest to wartość do badania.

Sigma   jest to (znane) standardowe odchylenie populacji. Jeżeli argument ten pominie się, stosowane jest standardowe odchylenie próbki.

Uwagi

•	Jeżeli argument tablica jest pusty, funkcja TEST.Z daje w wyniku wartość błędu #N/D

•	Funkcja TEST.Z obliczana jest w następujący sposób:

Przykład

TEST.Z({3;6;7;8;6;5;4;2;1;9};4) jest równe 0,090574


KOD

Zobacz też

Wyświetla kod liczbowy pierwszego znaku w szeregu. Wyświetlony kod odpowiada zbiorowi znaków stosowanemu przez komputer.

Składnia

KOD(tekst )

Środowisko operacyjne	Zbiór znaków
Macintosh	Zbiór znaków Macintosh
Windows	ANSI
Tekst	to tekst, dla którego ma zostać wyświetlony kod pierwszego znaku.

Przykłady

KOD("A") jest równe 65

KOD("Alfabet") jest równe 65


CONVERT

Zobacz też

Przekształca liczbę z jednego systemu miar na inny. Na przykład, CONVERT może przełożyć tabelę odległości wyrażonych w milach na tabelę odległości w kilometrach.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

CONVERT(liczba, jednostka_wejściowa, jednostka_wyjściowa )

Liczba	to podlegająca przekształceniu wartość w jednostkach_wejściowych.

Jednostka_wejściowa	to jednostka liczby.

Jednostka_wyjściowa	to jednostka wynikowa.

CONVERT akceptuje następujące wartości tekstowe dla jednostki_wejściowej  i jednostki_wyjściowej :

Ciężar i masa	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Gram	"g"
Slug*	"sg"
Funt masy (avoirdupois**)	"lbm"
U (jednostka masy atomowej)	"u"
Uncja masy (avoirdupois)	"ozm"
  * - techniczna jednostka masy, ok. 14,594 kg

  ** - układ handlowych jednostek masy, stosowanych w krajach anglosaskich

Odległość	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Metr	"m"
Mila lądowa	"mi"
Mila morska	"Nmi"
Cal	"in"
Stopa	"ft"
Jard	"yd"
Angstrem	"ang"
Cycero (1/72 in.)	"Pica"
Czas	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Rok	"rok"
Dzień	"dzień"
Godzina	"h"
Minuta	"min"
Sekunda	"sek"
Ciśnienie	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Paskal	"Pa"
Atmosfera	"atm"
mm słupa rtęci	"mmHg"
Siła	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Newton	"N"
Dyna	"dyn"
Funt siły	"lbf"
Praca i energia	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Dżul	"J"
Erg	"e"
Kaloria termodynamiczna	"c"
Kaloria (międzynarodowa)	"cal"
Elektronowolt	"eV"
Koniogodzina	"HPh"
Watogodzina	"Wh"
Stopofunt	"flb"
Brytyjska jednostka ciepła	"BTU"
Moc	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Angielski koń parowy	"HP"
Wat	"W"
Natężenie pola magnet.	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Tesla	"T"
Gaus	"ga"
Temperatura	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Stopień Celsjusza	"C"
Stopień Fahrenheita	"F"
Stopień Kelvina	"K"
Pojemność	Jednostka_wejściowa  lub jednostka_wyjściowa
Łyżeczka	"tsp"
Łyżka stołowa	"tbs"
Uncja objętości	"oz"
Kubek	"cup"
Pint	"pt"
Kwarta	"qt"
Galon	"gal"
Litr	"l"
Wymienione poniżej skróty przedrostków jednostek miar mogą poprzedzać każdą metryczną jednostkę_wejściową  lub jednostkę_wyjściową .

Przedrostek	Mnożnik	Skrót
exa	1E+18	"E"
peta	1E+15	"P"
tera	1E+12	"T"
giga	1E+09	"G"
mega	1E+06	"M"
kilo	1E+03	"k"
hekto	1E+02	"h"
deka	1E+01	"e"
decy	1E-01	"d"
centy	1E-02	"c"
mili	1E-03	"m"
mikro	1E-06	"u"
nano	1E-09	"n"
piko	1E-12	"p"
femto	1E-15	"f"
atto	1E-18	"a"
Uwagi

•	Jeśli rodzaj danych wejściowych jest niepoprawny, CONVERT wyświetla wartość błędu #LICZBA!.

•	Jeśli jednostka nie istnieje, CONVERT wyświetla wartość błędu #N/D!.

•	Jeśli jednostka nie łączy się ze skrótem przedrostka jednostki miary, CONVERT wyświetla wartość błędu #N/D.

•	Jeśli jednostki znajdują się w różnych grupach, CONVERT wyświetla wartość błędu #N/D!.

•	Nazwy i przedrostki jednostek miar są wrażliwe na kontekst.

Przykłady

CONVERT(1;0; "lbm"; "kg") jest równe 0,453592

CONVERT(68; "F"; "C") = 20

CONVERT(2,5; "ft"; "sek") = #N/D!


IRR

Zobacz też

Funkcja oblicza wewnętrzną stopę zwrotu dla serii przepływów gotówkowych. Wewnętrzna stopa zwrotu jest to stopa dyskontowa, jakiej należałoby użyć, aby zrównoważyć koszty inwestycji i przyszłe wpływy.

Składnia

IRR(wartości ; wynik )

Wartości	to tablica lub adres do komórek zwierających liczby, dla których obliczana jest wewnętrzna stopa zwrotu.

•	Wyliczenie wewnętrznej stopy zwrotu wymaga obecności przynajmniej jednej liczby dodatniej i jednej liczby ujemnej w wartościach .

•	W interpretacji kolejności przepływów gotówkowych, funkcja IRR wykorzystuje kolejność wartości . Należy się upewnić, że wartości  rozchodów i przychodów wprowadzane są we właściwej kolejności.

•	Jeśli argument wartości  zawiera tekst, wartości logiczne lub puste komórki, wartości te są pomijane.

Wynik 	to liczba przypuszczalnie zbliżona do wynikowego IRR.

•	Program Microsoft Excel stosuje iteracyjną technikę obliczania IRR. Zaczynając od wyniku, IRR powtarza obliczenia do chwili osiągnięcia wyniku z dokładnością do 0,00001%. Jeśli funkcja IRR nie może znaleźć wyniku po 20 próbach, wyświetlana jest wartość błędu #LICZBA!.

•	W większości przypadków, wprowadzenie argumentu przypuszczenia nie jest wymagane do wyliczenia IRR. W przypadku pominięcia argumentu przypuszczenia, zakłada się, że jego wartość wynosi 0,1 (10%).

•	Jeśli funkcja IRR wyświetla wartość błędu #LICZBA! lub jeśli wynik  nie jest zbliżony do wartości oczekiwanej, należy powtórzyć próbę, podając inną wartość argumentu przypuszczenia.

Przykłady

Przypuśćmy, że chcemy otworzyć restaurację. Oceniamy, że koszt rozpoczęcia działalności wyniesie 70 000 zł i oczekujemy, że w okresie kolejnych pięciu lat uzyskamy następujące dochody netto: 12 000 zł, 15 000 zł, 18 000 zł, 21 000 zł i 26 000 zł. Komórki B1:B6 zawierają następujące wartości: -70 000 zł, 12 000 zł, 15 000 zł, 18 000 zł, 21 000 zł i 26 000 zł, odpowiednio.

Wyliczenie wewnętrznej stopy zwrotu na inwestycji po czterech latach:

IRR(B1:B5) jest równe -2,12%

Wyliczenie wewnętrznej stopy zwrotu na inwestycji po pięciu latach:

IRR(B1:B6) jest równe 8,66%

Do wyliczenia wewnętrznej stopy zwrotu na inwestycji po dwóch latach, konieczne jest podanie przypuszczenia:

IRR(B1:B3;-10%) jest równe -44,35%

Uwagi

IRR pozostaje w ścisłym związku z NPV, tj. funkcją obliczającą wartość bieżącą netto. Stopa zwrotu obliczona przez funkcję IRR to stopa odsetkowa odpowiadająca zerowej wartości bieżącej netto. Przedstawiona poniżej formuła ilustruje powiązanie NPV i IRR:

NPV(IRR(B1:B6);B1:B6) jest równe 3,60E-08 (Przy danej dokładności wyliczenia IRR, wartość 3,60E-08 wynosi ostatecznie 0.)


Funkcje CZY

Zobacz też

W części tej przedstawiono opis dziewięciu funkcji arkusza wykorzystywanych do testowania rodzaju wartości lub adresu.

Każda z tych funkcji, określanych zbiorczo mianem funkcji CZY, sprawdza rodzaj wartości i wyświetla wartość PRAWDA lub FAŁSZ w zależności od wyniku. Na przykład, funkcja CZY.PUSTA wyświetla wartość logiczną PRAWDA, jeśli wartość jest adresem do pustej komórki; w innym przypadku, funkcja wyświetla wartość logiczną FAŁSZ.

Składnia
CZY.PUSTA(wartość)
CZY.BŁ(wartość)
CZY.BŁĄD(wartość)
CZY.LOGICZNA(wartość)
CZY.BRAK(wartość)
CZY.NIE.TEKST(wartość)
CZY.LICZBA(wartość)
CZY.ADR(wartość)
CZY.TEKST(wartość)

Wartość	oznacza wartość poddawaną sprawdzeniu. Wartość może nie istnieć (pusta komórka), może zawierać poddawany testowi błąd, wartość logiczną, tekst, liczbę, adres lub nazwę odnoszącą się do którejkolwiek z powyższych wartości.

Funkcja	Wyświetla wartość logiczną PRAWDA jeśli
CZY.PUSTA	Wartość odnosi się do pustej komórki.
CZY.BŁ	Wartość odnosi się do każdej wartości błędnej z wyjątkiem #N/D!.
CZY.BŁĄD	Wartość odnosi się do każdej wartości błędnej (#N/D!, #ARG!, #ADR!, #DZIEL/0!, #LICZBA!, #NAZWA? lub #ZERO!).
CZY.LOGICZNA	Wartość odnosi się do wartości logicznej.
CZY.BRAK	Wartość odnosi się do wartości błędnej #N/D (braku wartości).
CZY.NIE.TEKST	Wartość odnosi się do każdej zawartości komórki innej niż tekst. (Proszę zauważyć, że funkcja ta wyświetla wartość logiczną PRAWDA, ,jeśli wartość odnosi się do pustej komórki.)
CZY.LICZBA	Wartość odnosi się do liczby.
CZY.ADR	Wartość odnosi się do adresu.
CZY.TEKST	Wartość odnosi się do tekstu.
Uwagi

•	Argumenty wartości funkcji CZY nie są przekształcane. Na przykład, w większości pozostałych funkcji żądających argumentu liczbowego, wartość tekstowa "19" jest przekształcana na liczbę "19". Niemniej jednak, w formule CZY.LICZBA("19"), "19" nie podlega przekształceniu z wartości tekstowej i funkcja CZY.LICZBA wyświetla wartość logiczną FAŁSZ.

•	Funkcje CZY są przydatne w formułach i makrach do testowania wyniku obliczeń. W połączeniu z funkcją JEŻELI, pozwalają na wyszukiwanie błędów w formułach (patrz przykłady poniżej).

Przykłady

CZY.LOGICZNA(PRAWDA) ma wartość PRAWDA

CZY.LOGICZNA("PRAWDA") ma wartość FAŁSZ

CZY.LICZBA(4) ma wartość PRAWDA

Przypuśćmy, że zakres C1:C5 na arkuszu cen złota w różnych regionach pokazuje następujące wartości tekstowe, liczbowe i wartości błędne:  "Złoto", "Region1", #ADR!, , 330,92 zł, #N/D!, odpowiednio.

CZY.PUSTA(C1)ma wartość FAŁSZ

CZYBŁĄD(C3) ma wartość PRAWDA

CZY.BRAK(C3) ma wartość FAŁSZ

CZY.BRAK(C5) ma wartość PRAWDA

CZY.BŁ(C5) ma wartość FAŁSZ

CZY.LICZBA(C4) ma wartość PRAWDA (jeśli kwota 330,92 zł została wprowadzona jako liczba, nie zaś jako tekst)

CZY.ADR(Region1) ma wartość PRAWDA (jeśli Region1 został zdefiniowany jako nazwa zakresu)

CZY.TEKST(C2) ma wartość PRAWDA (jeśli Region1 został sformatowany jako tekst)

Przypuśćmy, że na innym arkuszu chcemy obliczyć wartość średnią zakresu A1:A4, lecz nie mamy pewności czy komórki zawierają liczby. Jeśli zakres A1:A4 nie zawiera żadnych liczb, formuła ŚREDNIA(A1:A4) wyświetla wartość błędu #DZIEL/0!. Wyjściem z tej sytuacji mogłoby być użycie następującej formuły, pozwalającej wyszukanie potencjalnych błędów:

JEŻELI(CZY.BŁĄD(ŚREDNIA(A1:A4));"Brak Liczb";ŚREDNIA(A1:A4))


MAX

Zobacz też

Wyświetla maksymalną wartość z listy argumentów.

Składnia

MAX(liczba1 ; liczba2 ; ...)

Liczba1 ; liczba2 ;...	to liczby od 1 do 30, dla których wyszukiwana jest wartość maksymalna.

•	Możliwe jest określenie argumentów będących liczbami, pustymi komórkami, wartościami logicznymi lub tekstową reprezentacją liczb. Argumenty będące wartościami błędów lub wartościami tekstowymi, które nie mogą zostać przekształcone na liczby, są przyczyną błędów.

•	Jeśli argument jest tablicą lub adresem, wykorzystywane są tylko liczby z tej tablicy lub adresu. Puste komórki, wartości logiczne, tekst lub wartości błędów w tabeli lub adresie są pomijane.

•	Jeśli argumenty nie zawierają liczb, funkcja MAX wyświetla wartość 0.

Przykłady

Jeśli zakres A1:A5 zawiera liczby 10, 7, 9, 27 i 2, to:

MAX(A1:A5) jest równe 27

MAX(A1:A5;30) jest równe 30


LUB

Zobacz też

Funkcja wyświetla wartość logiczną PRAWDA ,jeśli choć jeden argument ma wartość logiczną PRAWDA; jeśli wszystkie argumenty mają wartość logiczną FAŁSZ, funkcja wyświetla wartość logiczną FAŁSZ.

Składnia

LUB(wartość_logiczna1 ; wartość_logiczna2 ; ...)

Wartość_logiczna1 ;, wartość_logiczna2,...	to warunki od 1 do 30 poddane sprawdzeniu pod kątem wartości logicznej PRAWDA lub FAŁSZ.

•	Argumenty powinny być wartościami logicznymi lub tabelami bądź adresami zawierającymi wartości logiczne.

•	Jeśli którykolwiek z argumentów tabel lub adresów zawiera tekst, liczby lub puste komórki, wartości te są pomijane.

•	Jeśli określony zakres nie zawiera wartości logicznych, funkcja LUB wyświetla wartość błędu #ARG!.

•	Można użyć formuły tabeli funkcji LUB w celu sprawdzenia, czy dana wartość występuje w tabeli. Wprowadzenie formuły LUB jako tabeli następuje po naciśnięciu klawiszy CTRL+SHIFT (w programie Microsoft Excel dla Windows) lub COMMAND+SHIFT (w programie Microsoft Excel dla komputerów Macintosh).

Przykłady

LUB(PRAWDA) jest równe PRAWDA

LUB(1+1=1;2+2=5) jest równe FAŁSZ

Jeśli zakres A1:A3 zawiera wartości logiczne PRAWDA, FAŁSZ i PRAWDA, to:

LUB(A1:A3) jest równe PRAWDA

Przedstawiona poniżej formuła makro sprawdza zawartość aktywnej komórki. Jeśli aktywna komórka zawiera pojedynczy znak "c" lub "s", formuła LUB wyświetla wartość logiczną PRAWDA i makro kieruje się na obszar o nazwie ZakończOdświeżanie:

JEŻELI(LUB(AKTYWNA.KOMÓRKA()="c";AKTYWNA.KOMÓRKA()="s");IDŹ.DO(ZakończOdświeżanie))

Przedstawiony powyżej przykład ilustruje sposób korzystania z formularza arkusza funkcji JEŻELI na arkuszu makro. Możliwe jest również użycie formularza arkusza makro. Dodatkowe informacje przedstawiono w opisie funkcji JEŻELI.

Zobacz też przykład dla funkcji PORÓWNAJ.


Z.WIELKIEJ.LITERY

Zobacz też

Funkcja zmienia w wielką literę pierwszą małą literę tekstu i wszystkie inne litery w tekście następujące po znaku innym niż litera. Wszystkie inne litery zastępowane są literami małymi.

Składnia

Z.WIELKIEJ.LITERY(tekst )

Tekst	to tekst otoczony cudzysłowem lub formułą, której wynikiem jest tekst lub adres do komórki zawierającej tekst, który ma zostać częściowo przekształcony na tekst pisany wielkimi literami.

Przykłady

Z.WIELKIEJ.LITERY("to jest TYTUŁ") jest równe "To Jest Tytuł"

Z.WIELKIEJ.LITERY("wartości 2 centów") jest równe "Wartości 2 Centów"

Z.WIELKIEJ.LITERY("76BudŻet") jest równe "76Budżet"


TYP

Zobacz też

Funkcja wyświetla rodzaj wartości. Z funkcji TYP korzysta się, gdy zachowanie innej funkcji zależy od rodzaju wartości w danej komórce.

Składnia

TYP(wartość )

Wartość	może być dowolną wartością rozpoznawaną przez program Microsoft Excel, taką jak liczba, wartość logiczna itp.

Jeśli wartość  jest	Funkcja TYP wyświetla wartość
Liczbą	1
Tekstem	2
Wartością logiczną	4
Formułą	8
Wartością błędną	16
Tabelą	64
Uwagi

Funkcja TYP jest najbardziej przydatna w przypadku korzystania z funkcji, które przyjmują różne rodzaje danych, takie jak ARGUMENT i DANE_WEJŚCIOWE. Funkcja TYP służy do uzyskiwania informacji o typie wartości zwróconej przez funkcję.

Przykłady

Jeśli komórka A1 zawiera tekst "Smith", to:

TYP(A1) = TYP("Smith") jest równe 2

TYP("MR. "&A1) jest równe 2

TYP(2+A1) = TYP(#ARG!) jest równe 16

TYP({1;2\3;4}) jest równe 64


LITERY.WIELKIE

Zobacz też

Funkcja przekształca małe litery tekstu w wielkie.

Składnia

LITERY.WIELKIE(tekst )

Tekst	oznacza tekst, którego znaki przekształcane są w wielkie litery. Tekst  może być adresem lub szeregiem tekstowym.

Przykłady

LITERY.WIELKIE("suma") jest równe "SUMA"

Jeśli E5 zawiera słowo "dochód", to

LITERY.WIELKIE(E5) jest równe "DOCHÓD"

Przedstawiona poniżej formuła makro przekształca zawartość aktywnej komórki w tekst pisany wielkimi literami:

FORMUŁA(LITERY.WIELKIE(AKTYWNA.KOMÓRKA());AKTYWNA.KOMÓRKA())


ADRES

Zobacz też

Tworzy adres komórki w postaci tekstu z określonych numerów wiersza i kolumny.

Składnia

ADRES(nr_wiersza ; nr_kolumny ; typ_adresu ; a1 ; tekst_arkusz )

Nr_wiersza   jest numerem wiersza do użycia w adresie komórki.

Nr_kolumny   jest numerem kolumny do użycia w adresie komórki

Typ_adresu   podaje jakiego typu adres będzie wynikiem funkcji

Typ_adresu	Daje w wyniku adres
1 bądź pominięty	bezwzględny
2	bezwzględny wiersza, względny kolumny
3	względny wiersza, bezwzględny kolumny
4	względny
A1   jest wartością logiczną określającą styl adresowania  A1 lub W1K1. Jeśli a1 przybierze wartość PRAWDA bądź zostanie pominięte, to funkcja ADRES poda adres komórki w stylu  A1, natomiast jeśli przybierze wartość FAŁSZ, to funkcja ADRES poda adres komórki w stylu W1K1.

Tekst_arkusz   jest to tekst określający nazwę arkusza roboczego lub arkusza makr, użytego jako adres zewnętrzny. Jeśli  tekst_arkusz zostanie pominięty, nie zostanie użyta żadna nazwa arkusza.

Przykłady

ADRES(2;3) jest równe "$C$2"

ADRES(2;3;2) jest równe "C$2"

ADRES(2;3;2;FAŁSZ) jest równe "R2C[3]"

ADRES(2;3;1;FAŁSZ;"[Książka1]ARKUSZ1") jest równe "[Książka1]ARKUSZ1!R2C3"

ADRES(2;3;1;FAŁSZ;"ARKUSZ EXCELA") jest równe "'ARKUSZ EXCELA'!R2C3"


OBSZARY

Zobacz też

Podaje liczbę obszarów pod adresem. Obszar jest to zakres przylegających do siebie komórek lub pojedyncza komórka.

Składnia

OBSZARY(adres )

Adres   jest to adres komórki lub zakresu komórek i może odnosić się do wielu obszarów. Jeśli chcemy wybrać kilka adresów jako pojedynczy argument, wtedy trzeba dopisać dodatkowe nawiasy, aby Microsoft Excel nie zinterpretował średnika jako separatora pola. Ilustruje to drugi przykład z podanych poniżej.

Wskazówka   Funkcja ta jest przydatna w przypadku sprawdzania, czy w adresie zakresy przylegają do siebie czy też nie. Obrazuje to czwarty z poniższych przykładów.

Przykłady

OBSZARY(B2:D4) jest równe 1

OBSZARY((B2:D4;E5;F6:I9)) jest równe 3

Jeśli nazwa Ceny odnosi się do obszarów B1:D4, B2 i E1:E10, wtedy:

OBSZARY(Ceny) jest równe 3

Poniższa formuła makra powoduje skok do programu Problem, jeśli bieżący wybór nie jest ciągły:

JEŻELI(OBSZARY(ZAZNACZENIE())>1;IDŹ.DO(Błąd))


KOMÓRKA

Zobacz też

Daje w wyniku informację o formacie, położeniu lub zawartości górnej lewej komórki w adresie.

Składnia

KOMÓRKA(info_typ ; adres )

Info_typ   jest to wartość tekstowa, określająca jaką informację o komórce należy podać w wyniku. Poniższa lista wykazuje możliwe wartości info_typ  i odpowiadające im wyniki.

Info_typ	Funkcja podaje w wyniku
"adres"	Adres pierwszej komórki w adresie w  formie tekstu
"kolumna"	Numer kolumny komórki w adresie.
"kolor"	1 jeśli komórka jest sformatowana w kolorze dla wartości ujemnych; w innym przypadku jest to  0.
"zawartość"	Zawartość górnej lewej komórki w adresie.
"nazwa pliku"	Nazwę pliku (włączając w to pełną ścieżkę dostępu), zawierającego adres w postaci tekstu. Wynik w postaci "pustego tekstu", jeśli arkusz zawierający adres nie został jeszcze zapamiętany.
"format"	Wartości tekstowe odpowiadające postaci liczby komórki. Wartości tekstowe dla różnych formatów pokazano w poniższej tabeli. Wynik w postaci  "-" na końcu wartości tekstowej, jeśli komórka jest sformatowana w kolorze dla wartości ujemnych. Wynik w postaci "()" na końcu wartości tekstowej, jeśli komórka jest sformatowana z nawiasami okrągłymi dla wartości dodatnich lub wszystkich wartości.
"nawiasy"	1 jeśli komórka jest sformatowana z nawiasami okrągłymi dla wartości dodatnich lub wszystkich wartości; w przeciwnym przypadku wynikiem jest 0.
"przedrostek"	Wartość tekstową odpowiadającą "przedrostkowi etykiety" komórki. Wynik w postaci pojedynczego znaku cudzysłowu (') jeśli komórka zawiera tekst wyrównany do lewej, podwójnego znaku cudzysłowu (") ,jeśli komórka zawiera tekst wyrównany do prawej, znaku (^) jeśli komórka zawiera tekst wycentrowany, znaku (\) jeśli komórka zawiera tekst w pełni wyrównany i pustego tekstu ("") jeśli komórka zawiera coś innego.
"zabezpieczenie"	0 jeśli komórka nie zostanie zablokowana i 1 jeśli jest zablokowana.
"wiersz"	Numer wiersza komórki w adresie .
"typ"	Wartość tekstową odpowiadającą typowi danych w komórce. Wynik w postaci "b" jeśli komórka jest pusta, "l" dla etykiety jeśli komórka zawiera stałą tekstową i "v" dla wartości, jeśli komórka zawiera coś innego
"szerokość"	Szerokość kolumny komórki zaokrąglona do liczby całkowitej. Każda jednostka szerokości kolumny jest równa szerokości jednego znaku przy domyślnej wielkości czcionki
Poniższa lista przedstawia wartości tekstowe, które funkcja KOMÓRKA podaje w wyniku, kiedy parametr info_typ  jest równy "format" i adres  jest komórką sformatowaną z wbudowanym numerem formatu.

Jeśli formatem Microsoft Excel jest	KOMÓRKA podaje w wyniku
Ogólny	"G"
0	"F0"
# ##0	",0"
0,00	"F2"
# ##0,00	",2"
# ##0_)zł;(# ##0 zł)	"C0'
# ##0_)zł;[Czerwony](# ##0 zł)	"C0-"
# ##0,00_)zł;(# ##0,00 zł)	"C2"
# ##0,00_)zł;[Czerwony](# ##0,00 zł)	"C2-"
0%	"P0"
0,00%	"P2"
0,00E+00	"S2"
# ?/? lub # ??/??	"G"
d-m-rr lub d-m-rr h:mm lub dd-mm-rr.	"D4"
d-mmm-rr lub dd-mmm-rr	"D1"
d-mmm lub dd-mmm	"D2"
mmm-rr	"D3"
mm-dd	"D5"
h:mm AM/PM	"D7"
h:mm:ss AM/PM	"D6"
h:mm	"D9"
h:mm:ss	"D8"
Jeśli argumentem info_typ  w formule KOMÓRKA jest  "format" i jeśli komórka jest formatowana później zgodnie z potrzebami użytkownika, wtedy trzeba ponownie przeliczyć arkusz, aby zaktualizować formułę KOMÓRKA.

Uwagi

Funkcja  KOMÓRKA ma zapewnić zgodność z innymi programami arkuszy danych.

Przykłady

KOMÓRKA("row";A20) jest równe 20

Jeśli formatem B12 jest  "d-mmm", wtedy:

KOMÓRKA("format";B12) jest równe "D2"

Jeśli  A3 zawiera  TOTAL, wtedy:

KOMÓRKA("zawartość"; A3) jest równe "TOTAL"


WYBIERZ

Zobacz też

Funkcja używa argumentu nr_arg, żeby dać w wyniku daną wartość spośród innych wartości będących argumentami. Funkcję WYBIERZ stosuje się w przypadku, gdy chce się wybrać jedną wartość z 29 innych za pomocą numeru indeksu. Na przykład, niech argumenty  wartość1 do wartości 7 będą dniami w tygodniu, WYBIERZ da w wyniku jeden z nich pod warunkiem, że argumentem  nr_arg będzie liczba z przedziału 1 - 7.

Składnia

WYBIERZ(nr_arg ; wartość1 ; wartość2 ;... )

Nr_arg   podaje, którą z wartości argumentów wybrano. Nr_arg  musi być liczbą pomiędzy1 i 29 lub formułą albo adresem komórki zawierającej liczby z podanego przedziału.

•	Jeśli nr_arg  jest równy 1, WYBIERZ poda w wyniku wartość1, jeśli  2, to WYBIERZ poda w wyniku  wartość2 itd.

•	Jeśli  nr_arg  jest mniejszy od 1 lub większy niż numer ostatniej wartości w spisie argumentów, to funkcja WYBIERZ da w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli  nr_arg  jest ułamkiem, to na samym początku zostaje on zredukowany do najmniejszej liczby całkowitej.

Wartości mogą występować jako liczby, adresy komórek, zdefiniowane nazwy, formuły, makro funkcje lub tekst. Więcej informacji na temat korzystania z wartości jako argumentów można znaleźć w "Rodzaje konwersji danych" w części 1 podręcznika "Opis funkcji".

Uwagi

•	Jeśli funkcję WYBIERZ stosuje się w makro, to jej argumentami mogą być funkcje IDŹ.DO lub funkcje wykonujące działania. Na przykład poniższe formuły są poprawne w makro, gdzie Poziom jest nazwą odnoszącą się do wartości lub komórki zawierającej wartość z przedziału 1 - 3.:

WYBIERZ(Poziom;IDŹ.DO(Zacznij);IDŹ.DO(Środek);IDŹ.DO(Dalej))

WYBIERZ(Poziom;UAKTYWNIJ.NASTNAST();UAKTYWNIJ.POPRZ())

•	Jeśli  nr_arg  występuje w postaci tablicy, to dla każdego argumentu jest wyznaczona wartość podczas działania funkcji WYBIERZ  Jeśli niektóre z tych argumentów są funkcjami wykonującymi działania, to wszystkie one zostaną wykonane. Dla przykładu poniższa formuła otwiera zarówno nowy arkusz jak i nowy wykres:

WYBIERZ({1,2};NOWY(1);NOWY(2))

•	Wartości, które stosuje się jako argumenty funkcji WYBIERZ mogą być zarówno zakresem adresów jak i pojedynczym adresem. Na przykład formuła:

SUMA(WYBIERZ(2;A1:A10;B1:B10;C1:C10))

jest równe:

SUMA(B1:B10)

która daje w wyniku wartość z zakresu  B1:B10.

Funkcja WYBIERZ jest obliczana jako pierwsza, dając w wyniku zakres B1:B10. Funkcja SUMA jest obliczana w następnej kolejności przy wykorzystaniu B1:B10, wyniku otrzymanego z funkcji WYBIERZ jako argumentu.

Przykłady

WYBIERZ(2;"pierwszy";"drugi";"trzeci";"koniec") jest równe "drugi"

SUMA(A1:WYBIERZ(3;A10;A20;A30)) jest równe SUMA(A1:A30)

Jeśli  A10 zawiera 4, wtedy:

WYBIERZ(A10;"gwoździe";"śruby";"nakrętki";"sworznie") jest równe "sworznie"

Jeśli A10-3 jest równe 3, wtedy:

WYBIERZ(A10-3;"pierwszy";"drugi";"trzeci";"koniec") jest równe "trzeci"

Jeśli SprzedSt jest nazwą zdefiniowaną odnoszącą się do wartości 10,000, wtedy:

WYBIERZ(2;SprzedSt;SprzedNw;Budżet) jest równe 10,000


NR.KOLUMNY

Zobacz też

Podaje w wyniku numer kolumny przy danym adresie.

Składnia

NR.KOLUMNY(adres)

Adres   jest to komórka lub zakres komórek, których numer kolumny należy podać.

•	Jeśli argument adres  zostanie pominięty, to zakłada się, że jest adresem komórki, w której pojawia się funkcja NR.KOLUMNY.

•	Jeśli  adres jest zakresem komórek i jeśli argument NR.KOLUMNY został wprowadzony jako tablica pozioma, to funkcja NR.KOLUMNY daje w wyniku numery adresów kolumn w postaci tablicy poziomej.

•	Argument adres nie odnosi się do wielu obszarów.

Przykłady

NR.KOLUMNY(A3) jest równe 1

Kiedy zostanie wprowadzone jako tablica w dowolnych trzech przylegających komórkach:

NR.KOLUMNY(A3:C5) jest równe {1;2;3}

Jeśli NR.KOLUMNY zostanie wprowadzona do  C5, wtedy:

NR.KOLUMNY() jest równe NR.KOLUMNY(C5) jest równe 3


LICZBA.KOLUMN

Zobacz też

Podaje w wyniku liczbę kolumn w tablicy lub adresie.

Składnia

LICZBA.KOLUMN(tablica)

Tablica   jest tablicą lub formułą tablicową, dla której należy podać liczbę kolumn.

Przykłady

LICZBA.KOLUMN(A1:C4) jest równe 3

LICZBA.KOLUMN({1;2;3\4;5;6}) jest równe 3

Poniżej przedstawiona formuła makra podaje w wyniku liczbę kolumn w wybranym ciągłym obszarze:

LICZBA.KOLUMN(ZAZNACZENIE())

Jeśli wybrany obszar nie jest ciągły, to wtedy następująca formuła makra daje w wyniku ilość kolumn w jednym z obszarów wyboru (określonym przez ObszNum). "Obszar" jest ciągłym obszarem wewnątrz wybranego nieciągłego, w związku z tym nieciągły wybór zawiera wiele obszarów.

LICZBA.KOLUMN(INDEKS(ZAZNACZENIE();;;ObszNum))


NR.BŁĘDU

Zobacz też

Podaje w wyniku liczbę odpowiadającą  jednej z wartości błędów programu Microsoft Excel. Należy skorzystać z funkcji NR.BŁĘDU, aby wyznaczyć rodzaj pojawiającego się błędu, by makro mogło uruchomić właściwą procedurę obsługi błędu. Funkcja NR.BŁĘDU może być także wykorzystywana w przypadku arkuszy.

Składnia

NR.BŁĘDU(błąd_wartość)

Błąd_wartość   jest to wartość błędu, której numer identyfikacyjny należy wyznaczyć. Chociaż błąd_wartość może być aktualną wartością błędu, zwykle będzie jednak adresem komórki zawierającej formułę, która ma być przetestowana.

Jeśli błąd_wartość jest	NR.BŁĘDU podaje w wyniku
#ZERO!	1
#DZIEL/0!	2
#ARG!	3
#ADR!	4
#NAZWA?	5
#LICZBA!	6
#N/D!	7
Wszystkie inne	#N/D!
Przykład

Przedstawiona poniżej formuła makra sprawdza komórkę o nazwie Iloraz, czy zawiera wartości błędu  #DZIEL/0!. Jeśli tak, to zostaje uruchomiona procedura DzielPrzezZero.

JEŻELI(NR.BŁĘDU(Iloraz)=2;DzielPrzezZero())


ZNAJDŹ

Zobacz też

Odnajduje jeden łańcuch tekstowy wewnątrz innego łańcucha i podaje w wyniku numer znaku, przy którym pojawia się po raz pierwszy szukany_tekst . Można skorzystać także z funkcji SZUKAJ.TEKST, aby znaleźć jeden łańcuch tekstowy w innym, ale w przeciwieństwie do funkcji SZUKAJ.TEKST, funkcja ZNAJDŹ odróżnia występowanie wielkich i małych liter i nie pozwala na korzystanie ze znaków zastępczych.

Składnia

ZNAJDŹ(szukany_tekst, obejmujący_tekst, punkt_startu)

Szukany_tekst   jest tekstem, który należy znaleźć.

•	Jeśli  szukany_tekst jest "" (pustym tekstem), to funkcja ZNAJDŹ dopasowuje pierwszy znak w przeszukiwanym łańcuchu (tj. znak oznaczony punkt_startu lub 1).

•	Szukany_tekst nie może zawierać żadnych znaków zastępczych.

Obejmujący_tekst   jest tekstem, zawierającym tekst, który należy znaleźć.

Punkt_startu   oznacza znak, od którego należy rozpocząć przeszukiwania. Pierwszy znak w obejmujący_tekst ma numer 1. Jeśli argument  punkt_startu, zostanie pominięty, to przyjmuje się, że jego wartość wynosi 1.

Uwagi

•	Jeśli szukany_tekst nie występuje w  obejmujący_tekst , funkcja ZNAJDŹ podaje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli punkt_startu nie jest większy od zera, to funkcja ZNAJDŹ daje w wyniku wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli punkt_startu  jest większy od długości obejmujący_tekst , to funkcja ZNAJDŹ podaje w wyniku #ARG!.

Przykłady

ZNAJDŹ("M";"Miriam McGovern") jest równe 1

ZNAJDŹ("m";"Miriam McGovern") jest równe 6

ZNAJDŹ("M";"Miriam McGovern";3) jest równe 8

Załóżmy, że w arkuszu dany jest spis części i ich numerów seryjnych. Trzeba pobrać nazwy części bez numerów seryjnych z każdej komórki. Można w tym celu skorzystać z funkcji ZNAJDŹ, aby znaleźć symbol #, oraz z funkcji FRAGMENT.TEKSTU, aby pominąć numer seryjny. A2:A4 zawiera następujące części odpowiednio z numerami seryjnymi: "Izolatory ceramiczne #124-TD45-87", "Cewki miedziane #12-671-6772", "Rezystory zmienne #116010".

FRAGMENT.TEKSTU(A2;1;ZNAJDŹ(" #";A2;1)-1) podaje w wyniku "Izolatory ceramiczne"

FRAGMENT.TEKSTU(A3;1;ZNAJDŹ(" #";A3;1)-1) podaje w wyniku "Cewki miedziane"

FRAGMENT.TEKSTU(A4;1;ZNAJDŹ(" #";A4;1)-1) podaje w wyniku  "Rezystory zmienne"


WYSZUKAJ.POZIOMO

Zobacz też

Przeszukuje górny wiersz tablicy na obecność szczególnej wartości i podaje w wyniku wartość wskazanej komórki. Należy skorzystać z funkcji WYSZUKAJ.POZIOMO, kiedy porównywane wartości umieszczone są w górnym wierszu tablicy danych i kiedy chcemy przeszukać określoną liczbę wierszy w dół. Z funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO należy skorzystać, kiedy porównywane dane znajdują się w kolumnie z lewej lub prawej strony poszukiwanych danych.

Składnia

WYSZUKAJ.POZIOMO(odniesienie ; tablica ; nr_wiersza ; wiersz )

Odniesienie   jest wartością, której poszukuje się w pierwszym wierszu tablicy. Argument odniesienie  może być wartością, adresem lub łańcuchem tekstowym.

Tablica   jest tablicą z informacjami, którą przegląda się. Należy wykorzystywać adres lub nazwę zakresu.

•	Wartości w pierwszym wierszu tablicy określonej przez argument tablica mogą mieć formę tekstu, liczb lub wartości logicznych.

•	Jeśli wartością argumentu szukaj_zakres jest PRAWDA,  to wartości w pierwszym wierszu tablicy tablica muszą być uporządkowane w kolejności rosnącej: ...-2, -1, 0, 1, 2,... , A-Z, FAŁSZ, PRAWDA; w innym przypadku  WYSZUKAJ.POZIOMO może nie podać poprawnej wartości. Jeśli wartość tego argumentu to FAŁSZ, to nie trzeba sortować argumentu tablica.

•	Równoważne jest napisanie tekstu wielkimi lub małymi literami.

•	Wartości można ustawić w kolejności rosnącej zaznaczając je, wybierając polecenie Sortuj z menu Dane i wybierając "Sortuj według kolumny" i "Rosnąco".

Nr_wiersza   jest numerem wiersza w tablicy tablica, z której należy podać pasującą wartość. Argument nr_wiersza  o wartości 1 podaje pierwszy wiersz w tablicy tablica, argument nr_wiersza  o wartości 2 drugi wiersz w tablicy tablica, itd. Jeśli wartość argumentu nr_wiersza jest mniejsza od 1. to funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO podaje w wyniku wartość błędu #ARG!. Jeśli zaś nr_wiersza jest większy od ilości wierszy w tablicy tablica, funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO podaje w wyniku wartość błędu #ADRES!.

Wiersz   jest wartością logiczną, określającą czy funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO ma znaleźć dokładne czy niedokładne dopasowanie. Jeśli wartością tą jest PRAWDA bądź została pominięta, obliczane jest przybliżone dopasowanie. Innymi słowy, jeśli nie zostanie znalezione dokładne dopasowanie, to obliczana będzie następna największa wartość, mniejsza od wiersz. Jeśli zaś wartością argumentu wiersz  będzie FAŁSZ, funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO wyszuka dopasowanie dokładne. Jeśli nie zostanie ono znalezione, zostanie podana wartość błędu #N/D!.

Uwagi

•	Jeśli  funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO nie może znaleźć odniesienia, a wartością argumentu szukaj_zakres  jest PRAWDA, to funkcja ta używa największej wartości mniejszej od odniesienie.

•	Jeśli argument odniesienie jest mniejszy od najmniejszej wartości w pierwszym wierszu tablicy tablica, to funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO podaje w wyniku wartość błędu #N/D.

Przykład

Załóżmy, że  mamy arkusz inwentarzowy części samochodowych. A1:A4 zawiera  "Osie", 4, 5, 6. B1:B4 zawiera "Łożyska", 4, 7, 8. C1:C4 zawiera "Sworznie", 9, 10, 11.

WYSZUKAJ.POZIOMO("Osie"; A1:C4;2;PRAWDA) jest równe 4

WYSZUKAJ.POZIOMO("Łożyska";A1:C4;3;FAŁSZ) jest równe 7

WYSZUKAJ.POZIOMO("Łożyska";A1:C4;3;PRAWDA) jest równe 7

WYSZUKAJ.POZIOMO("Sworznie";A1:C4;4;) jest równe 11

Tablica może być także stałą  tablicową:

WYSZUKAJ.POZIOMO(3;{1;2;3\"a";"b";"c"\"d";"e";"f"};2;PRAWDA) jest równe "c"


JEŻELI

Zobacz też

Podaje w wyniku jedną wartość, jeśli argument logiczna_test  zostanie obliczony jako PRAWDA lub inną, jeśli wartością tą będzie FAŁSZ.

Istnieją dwie postaci składni dla funkcji JEŻELI. Składni 1 używa się w arkuszach obliczeniowych i arkuszach makr, zaś składni 2 tylko w arkuszach makr w połączeniu z funkcjami INACZEJ, INACZEJ.JEŻELI i KONIEC.JEŻELI.

Funkcję JEŻELI należy wykorzystywać w celu przeprowadzenia testu logicznego na wartościach i formułach oraz dokonania skoku ze względu na wynik testu. Wynik testu decyduje o wartości otrzymanej w wyniku funkcji JEŻELI.

Składnia 1

Arkusze obliczeniowe i arkusze makr

JEŻELI(logiczna_test ; wartość_jeżeli_prawda ; wartość_jeżeli_fałsz )

Logiczna_test   jest dowolną wartością lub wyrażeniem, sprawdzanym czy jest to PRAWDA czy FAŁSZ.

Wartość_jeżeli_prawda   oznacza wartość wyniku dla przypadku, gdy wartość zmiennej jest równa PRAWDA. W przypadku, gdy argument logiczna_test  ma wartość PRAWDA, a wartość  wartość_jeżeli_prawda zostanie pominięty, to wynikiem będzie PRAWDA .

Wartość_jeżeli_fałsz   oznacza wartość wyniku dla przypadku, gdy argument logiczna_test  jest równy FAŁSZ. Jeśli zaś argument logiczna_test ma wartość FAŁSZ, a argument  wartość_jeżeli_fałsz będzie pominięty, to wynikiem będzie FAŁSZ.

Uwagi

•	Można zagnieździć do siedmiu funkcji JEŻELI stosując je jako argumenty wartość_jeżeli_prawda i wartość_jeżeli_fałsz w celu spełnienia bardziej złożonych warunków. Ilustruje to ostatni z poniższych przykładów.

•	Jeśli w makro korzysta się z funkcji JEŻELI, to wartość_jeżeli_prawda  i wartość_jeżeli_fałsz  mogą być także funkcjami IDŹ.DO, innymi makrami lub funkcjami wykonującymi działanie.

Na przykład dozwolone jest użycie w makro następującej formuły:

JEŻELI(Liczba>10;IDŹ.DO(Duży);IDŹ.DO(Mały))

W powyższym przykładzie, jeżeli Liczba jest większa od 10, czyli logiczna_test  ma wartość PRAWDA, to obliczona zostanie wartość argumentu wartość_jeżeli_prawda, a wykonana funkcja makro IDŹ.DO(Duży). Jeśli Liczba jest mniejsza lub równa 10, czyli wartością argumentu logiczna_test  jest FAŁSZ, to obliczona zostanie wartość argumentu wartość_jeżeli_fałsz, a wykonana zostanie funkcja makro IDŹ.DO(Mały).

•	Kiedy zostaną obliczone argumenty wartość_jeżeli_prawda  i wartość_jeżeli_fałsz , to funkcja JEŻELI da w wyniku wartość otrzymaną z tych argumentów. W powyższym przykładzie, jeśli liczba nie jest większa od 10, to PRAWDA nadal będzie wynikiem funkcji, o ile druga instrukcja IDŹ.DO zostanie wykonana pomyślnie.

•	Jeśli pewne argumenty w funkcji JEŻELI są tablicami, to obliczane są wszystkie elementy tablicy w trakcie wykonywania instrukcji JEŻELI. Jeśli niektóre z argumentów wartość_jeżeli_prawda  i wartość_jeżeli_fałsz są to funkcje wykonujące działanie, to wszystkie działania takiej funkcji zostaną wykonane. Na przykład, poniższa formuła makra uruchamia obie funkcje OSTRZEŻENIE:

JEŻELI({PRAWDA;FAŁSZ};OSTRZEŻENIE("Jeden";2);OSTRZEŻENIE("Dwa";2))

Przykłady

W poniższym przykładzie, jeśli wartość odnosząca się do nazwy Plik jest równa "Wykres", to argument logiczna_test  ma wartość PRAWDA i zostanie wykonana funkcja makro NOWY(2), w przeciwnym przypadku argument logiczna_test  ma wartość FAŁSZ i wykonana zostanie funkcja NOWY(1):

JEŻELI(Plik="Wykres";NOWY(2);NOWY(1))

Niech arkusz wydatków zawiera w  B2:B4 następujące dane dla  "Wydatki rzeczywiste" w styczniu, lutym i marcu : 1500, 500, 500. C2:C4 zawiera następujące dane dla "Wydatki przewidywane" dla tych samych okresów: 900, 900, 925.

Można napisać makro sprawdzające, czy został przekroczony budżet w wybranym miesiącu i generujące tekst  komunikatu za pomocą następujących formuł:

JEŻELI(B2>C2;"Przekroczony budżet";"OK") jest równe "Przekroczony budżet"

JEŻELI(B3>C3;"Przekroczony budżet";"OK") jest równe "OK"

Przypisuje się oceny liczbom o adresie określonym nazwą Średnia. Tablica wygląda następująco:

Jeśli Średnia wynosi	Ocena jest następująca
więcej niż 89	A
od 80 do 89	B
od 70 do 79	C
od 60 do 69	D
mniej niż 60	F
Aby to osiągnąć, można zastosować następującą funkcję zagnieżdżoną JEŻELI:

JEŻELI(Średnia>89;"A";JEŻELI(Średnia>79;"B";

JEŻELI(Średnia>69",C";JEŻELI(Średnia>59;"D";"F"))))

W powyższym przykładzie druga instrukcja JEŻELI jest jednocześnie argumentem wartość_jeżeli_fałsz  dla pierwszej instrukcji JEŻELI. Analogicznie trzecia instrukcja JEŻELI jest argumentem wartość_jeżeli_fałsz  dla drugiej instrukcji JEŻELI. Na przykład, jeśli pierwszy argument  logiczna_test  (Average>89) ma wartość  PRAWDA, to wynikiem jest "A". Jeśli zaś wartością pierwszego argumentu logiczna_test  jest  FAŁSZ, to obliczany jest wynik argumentu drugiego JEŻELI itd.


INDEKS

Zobacz też

Występują dwie formy funkcji INDEKS(): tablicowa  i adresowa. Forma tablicowa zawsze podaje w wyniku wartość lub tablicę wartości. Forma adresowa zawsze podaje w wyniku adres.

•	INDEKS(adres ;nr_wiersza ; nr_kolumny ; obszar ) da w wyniku adres wybranej komórki lub komórek w adresie.

•	INDEKS(tablica,nr_wiersza,nr_kolumny) da w wyniku wartość wybranej komórki lub tablicy komórek w tablicy.

Składnia 1 (tablica)

Składnia 2 (adres)


   INDEKS

Zobacz też

Funkcja daje w wyniku adres komórki na przecięciu poszczególnych wierszy i kolumn. Jeśli adres składa się z wyborów nieciągłych można zebrać wybrany obszar, aby mu się przyjrzeć.

Funkcja INDEKS ma dwie formy składni: tablicową i adresową. Forma tablicowa zawsze daje w wyniku wartość lub tablicę wartości. Forma adresowa zawsze zwraca adres.

Składnia 2

Forma adresowa

INDEKS(adres ; nr_wiersza ; nr_kolumny ; obszar )

Adres   jest adresem do jednego lub więcej zakresów komórek.

•	Jeśli wprowadza się wybór nieciągły do argumentów adres, należy zamknąć  adres w nawiasie. Użycie INDEKS z wyborem nieciągłym przedstawiono w piątym z poniższych przykładów.

•	Jeśli każdy obszar w adresie zawiera tylko jeden wiersz lub kolumnę, to  odpowiednio argument nr_wiersza lub nr_kolumny jest opcjonalny. Na przykład dla argumentu adres określającego pojedynczy wiersz należy zastosować INDEKS(adres;;nr_kolumny).

Nr_wiersza   jest numerem wiersza pod adresem, z którego ma pochodzić wynik w postaci adresu.

Nr_kolumny   jest numerem kolumny pod adresem, z którego ma pochodzić wynik w postaci adresu.

Obszar   wybiera zakres pod adresem, z którego ma pochodzić przecięcie wiersza o numerze nr_wiersza z kolumną o numerze nr_kolumny. Pierwszy obszar wybrany lub wprowadzony ma numer 1, drugi 2 itd. Jeśli argument obszar  zostanie pominięty, to INDEKS wykorzysta obszar 1.

Na przykład, jeśli adres  opisuje komórki (A1:B4;D1:E4;G1:H4), wtedy obszar  ma wartość 1 dla zakresu A1:B4, obszar  ma wartość 2 dla D1:E4 i obszar  ma wartość 3 dla zakresu G1:H4.

Po wybraniu obszaru dzięki argumentom adres i obszar argumenty nr_wiersza i nr_kolumny wyznaczają komórkę: nr_wiersza  przyjmując wartość 1 dla pierwszego wiersza w  zakresie, nr_kolumny  przyjmując wartość 1 dla pierwszej kolumny itd. Adres, który funkcja INDEKS da w wyniku jest wyznaczany przez przecięcie  nr_wiersza  i nr_kolumny .

W przypadku, gdy  nr_wiersza  lub nr_kolumny  ma wartość zero, funkcja INDEKS da w wyniku adres odpowiednio całego wiersza lub kolumny.

Uwagi

•	Argumenty nr_wiersza , nr_kolumny  i obszar  muszą odnosić się do komórki wewnątrz zakresu; w innym przypadku, funkcja INDEKS da w wyniku wartość błędu #ADRES!. Jeśli argumenty nr_wiersza  i nr_kolumny  zostaną pominięte, funkcja INDEKS da w wyniku obszar w adresie wyznaczony przez obszar .

•	Wynik działania funkcji INDEKS jest adresem i w ten sposób jest interpretowany przez inne formuły. W zależności od formuły wynik funkcji  INDEKS może być wykorzystywany jako adres lub wartość. Na przykład,  formuła makra KOMÓRKA("szerokość",INDEKS(A1:B2;1;2)) jest równoznaczna KOMÓRKA("szerokość";B1). Funkcja KOMÓRKA używa wartości otrzymanej  z funkcji INDEKS jako adresu komórki. Z drugiej strony formuła typu 2*INDEKS(A1:B2;1;2) tłumaczy wynik funkcji INDEKS na liczbę zawartą w komórce B1.

Przykłady

W poniższym arkuszu zakres A2:C6 nosi nazwę Owoce, zakres  A8:C11 nazwano Orzechy, a zakres A1:C11 Magazyn.

INDEKS(Owoce;2;3) jest równe adresowi komórki C3, zawierającej 38

INDEKS(Orzechy;1;1) jest równe adresowi A8, zawierającej "Migdały""

INDEKS(Owoce;2;4) jest równe wartości błędu #ADRES!, ponieważ argument nr_kolumny argument (4) jest poza zakresem

INDEKS(Magazyn;1;2) jest równe adresowi B2, zawierającej "Ceny"

INDEKS((A1:C6;A8:C11);2;2;2) jest równe adresowi B9, zawierającej $3,55

SUMA(INDEKS(Magazyn;0;3;1)) jest równe SUMA(C1:C11) jest równe 216

SUMA(B2:INDEKS(Owoce;5;2)) jest równe SUMA(B2:B6) jest równe 2,42


  INDEKS

Zobacz też

Funkcja daje w wyniku wartość elementu w tablicy, wybranego przez indeksy numerów kolumny i wiersza.

 Funkcja  INDEKS ma dwie formy składni: tablicową i adresową. Forma tablicowa zawsze daje w wyniku wartość lub tablicę wartości . Forma adresowa zawsze zwraca adres. Z formy tablicowej korzysta się kiedy pierwszy argument dla funkcji INDEKS jest stałą tablicową.

Składnia 1

INDEKS(tablica, nr_wiersza, nr_kolumny)

Forma tablicowa

Tablica   jest zakresem komórek, wprowadzonym jako tablica.

Nr_wiersza   wybiera wiersz tablicy, z którego ma pochodzić wartość. Jeśli argument nr_wiersza  zostanie pominięty, to wymagany jest  nr_kolumny.

Nr_kolumny   wybiera kolumnę tablicy, z której ma pochodzić wartość. Jeśli argument nr_kolumny  zostanie pominięty, wymagany jest argument nr_wiersza.

•	Jeśli zostaną użyte zarówno argumenty nr_wiersza  jak i nr_kolumny  to funkcja INDEKS daje w wyniku wartość w komórce na przecięciu nr_wiersza  i nr_kolumny.

•	Jeśli argument tablica  zawiera tylko jeden wiersz lub kolumnę, to opcjonalne są odpowiednie argumenty nr_wiersza  lub nr_kolumny.

•	Jeśli tablica  zawiera więcej niż jeden wiersz i więcej niż jedną kolumnę i wykorzystane zostaną tylko argumenty nr_wiersza  lub nr_kolumny, to funkcja INDEKS poda w wyniku tablicę z całym wierszem lub kolumną.

•	Jeśli ustali się wartość nr_wiersza  lub nr_kolumny  na zero, to funkcja INDEKS podaje odpowiednio w wyniku tablicę wartości dla całej kolumny lub wiersza. Aby skorzystać z wartości otrzymanych w wyniku w postaci tablicy, należy wprowadzić funkcję INDEKS jako tablicę do poziomej tablicy komórek. Tablice wprowadza się naciskając  CTRL+SHIFT+ENTER (w Microsoft Excel dla Windows) lub COMMAND+POWRÓT (w Microsoft Excel dla Macintosha).

Uwagi

Nr_wiersza  i nr_kolumny  muszą odnosić się do komórki wewnątrz tablicy, w innym przypadku funkcja  INDEKS podaje w wyniku wartość błędu #ADRES!.

Przykłady

INDEKS({1;2\3;4};2;2) jest równe 4

Jeśli formuła została wprowadzona jako tablica wtedy:

INDEKS({1;2\3;4};0;2) jest równe {2\4}


ADR.POŚR

Zobacz też

Daje w wyniku adres wyznaczony przez adres_tekst. Adresy są obliczane natychmiast, aby wyświetlić ich zawartość. Należy skorzystać z funkcji ADR.POŚR, aby uzyskać wartość przechowywaną  w komórce wskazanej przez adres w innej komórce.

Składnia

ADR.POŚR(adres_tekst ; a1 )

Adres_tekst   jest adresem komórki zawierającej styl adresu A1, styl adresu W1K1 lub nazwę określoną jako adres. Jeśli adres_tekst  nie jest aktualnym adresem komórki, funkcja  ADR.POŚR daje w wyniku wartość błędu #ADRES!.

A1   jest wartością logiczną określającą, jaki typ adresu zawarto w komórce adres_tekst.

•	Jeśli  wartością argumentu a1 jest PRAWDA lub jest on pominięty, argument  adres_tekst jest interpretowany jako adres typu A1.

•	Jeśli wartością  a1 jest FAŁSZ, adres_tekst jest interpretowany jako adres typu  W1K1.

Przykłady

Jeśli komórka A1 zawiera tekst "B2", a komórka B2 zawiera wartość 1,333, wtedy:

ADR.POŚR($A$1) jest równe 1,333

Jeśli przestrzeń robocza jest tak ustawiona, aby wyświetlać adresy typu W1K1, komórka W1K1 zawiera W2K2, a komórka W2K2 zawiera wartość 1,333, wtedy:

ZAOKR.DO.CAŁK(ADR.POŚR(W1K1;FAŁSZ)) jest równe 1

Jeśli B3 zawiera tekst "Jerzy", a komórka zdefiniowana jako Jerzy zawiera wartość 10, wtedy:

ADR.POŚR($B$3) jest równe 10


INFO

Zobacz też

Podaje informację o bieżącym środowisku operacyjnym.

Składnia

INFO(typ_tekst )

Typ_tekst   jest tekstem określającym, jaki typ informacji należy uzyskać.

Typ_tekst	Daje w wyniku
"directory"	ścieżkę dostępu do bieżącego katalogu lub skoroszytu
"memavail"	wielkość dostępnej pamięci w bajtach
"memused"	wielkość pamięci zajętej przez dane
"numfile"	ilość arkuszy aktywnych
"origin"	adres bezwzględny w trybie adresowania A1 jako tekst poprzedzany przez "$A:" dla zgodności z programem Lotus 1-2-3 wersji 3.x .Daje w wyniku adres komórki skrajnej lewej i górnej widocznej w oknie wynikającym z aktualnej pozycji przewijania.
"osversion"	wersję bieżącego systemu operacyjnego w postaci tekstu
"recalc"	bieżący tryb  przeliczania, czyli "Automatyczny" lub "Ręczny"
"release"	wersję pakietu  Microsoft Excel w postaci tekstu
"system"	nazwę środowiska operacyjnego:
Macintosh = "mac"
Windows = "pcdos"
"totmem"	całkowitą dostępną pamięć łącznie z pamięcią zajętą w bajtach
Przykłady

Następująca formuła makro daje w wyniku 2, jeśli aktualnie otwarte są dwa arkusze:

INFO("numfile")


WYWOŁAJ

Zobacz też

Wywołuje procedurę z biblioteki dołączanej dynamicznie lub zasobu kodów. Funkcja ta ma dwie składnie. Należy korzystać ze składni 1 tylko wtedy, jeśli już uprzednio umieszczone w rejestrze zasoby kodów wykorzystują argumenty z funkcji REJESTRUJ, a ze składni 2a lub 2b, aby jednocześnie umieścić w rejestrze i wywoływać zasoby kodów.

   Ważne   Z funkcji tej powinni korzystać tylko zaawansowani użytkownicy. Jeśli niepoprawnie użyje się funkcji WYWOŁAJ można spowodować błędy, po których konieczne będzie ponowne uruchomienie komputera.

Składnia 1

Wykorzystywane z REJESTRUJ

WYWOŁAJ(rejestr_id ; argument1 ; ...)

Składnia 2a

Wykorzystywana pojedynczo (w Microsoft Excel dla Windows)

WYWOŁAJ(moduł_tekst ; procedura ; typ_tekst ; argument1 ; ...)

Składnia 2b

Wykorzystywana pojedynczo (w Microsoft Excel dla Macintosha)

WYWOŁAJ(plik_tekst ; zasób ; typ_tekst ; argument1 ; ...)

Rejestr_id   jest wartością obliczaną przez uprzednio wykonywaną funkcję REJESTRUJ lub REJESTR.KOD.

Argument1,...   to  argumenty do wykorzystania przez procedurę.

Moduł_tekst   jest to argument tekstowy zamknięty w znakach pojedynczego cudzysłowu określający biblioteki dołączanej dynamicznie (DLL), zawierając procedurę w programie Microsoft Excel dla Windows.

Plik_tekst     jest nazwą pliku, który zawiera zasoby kodów w programie Microsoft Excel dla Macintosha.

Procedura   jest tekstem specyfikującym nazwę funkcji w DLL w programie Microsoft Excel dla Windows. Można korzystać także z wartości porządkowej funkcji otrzymanej poprzez instrukcję EXPORTS w pliku definicji-modułów (.DEF). Wartość porządkowa nie powinna występować w postaci tekstu.

Zasób   jest nazwą zasobu kodów w programie Microsoft Excel dla Macintosha. Można także skorzystać z identyfikatora zasobu. Identyfikatory zasobów nie powinny występować w postaci tekstu.

Typ_tekst   jest tekstem specyfikującym typ danych wartości obliczanej oraz typy danych wszystkich argumentów do DLL lub zasobów kodów. Pierwsza litera typ_tekst  wyznacza wartość obliczaną. Kody użyte dla typ_tekst opisano szczegółowo w  Korzystanie z funkcji WYWOŁAJ i REJESTRUJ . Argument ten można pominąć w przypadku (XLL).

Przykład

Składnia 1

W Microsoft Excel dla Windows, poniższa  formuła makra umieszcza w rejestrze funkcję GetTickCount z Microsoft Windows. GetTickCount oblicza liczbę milisekund, które upłynęły od uruchomienia Microsoft Windows.

REJESTRUJ("User";"GetTickCount";"J")

Przyjmując, że funkcja REJESTRUJ znajduje się w komórce A5, po tym jak makro umieściło w rejestrze GetTickCount, można korzystać z funkcji WYWOŁAJ do obliczania liczby milisekund,  które upłynęły:

WYWOŁAJ(A5)

Przykład

Składnia 2a

W przypadku arkusza można skorzystać z poniższej formuły WYWOŁAJ (składnia 2a), aby wywołać funkcję GetTickCount:

WYWOŁAJ("User";"GetTickCount";"J!")

Wykrzyknik ! w argumencie typ_tekst  wymusza na programie Microsoft Excel ponowne przeliczenie funkcji WYWOŁAJ za każdym razem, gdy ponownie obliczany jest arkusz. Aktualizuje to czas opóźnienia przy każdym kolejnym przeliczaniu arkusza.

Wskazówka   Można skorzystać z opcjonalnego argumentu dla funkcji REJESTRUJ, aby przypisać funkcji własną nazwę. Nazwa ta pojawi się w polu dialogu Wklej funkcję. Funkcję można wywołać wykorzystując w formule nadaną jej nazwę. Więcej informacji znajduje się w REJESTRUJ.


WYSZUKAJ

Wyszukuje wartości w postaci wektora lub tablicy. Funkcja WYSZUKAJ ma dwie składnie: wektorową i tablicową. Forma wektorowa funkcji WYSZUKAJ poszukuje danej wartości w wektorze, przenosi się do odpowiadającej tej wartości pozycji w drugim wektorze i daje w wyniku jej wartość. Forma tablicowa WYSZUKAJ poszukuje określonej wartości w pierwszym wierszu lub kolumnie tablicy, przesuwa w pionie lub w poziomie do ostatniej komórki i daje w wyniku wartość komórki.

Składnia 1 (wektor)

Składnia 2 (tablica )


WYSZUKAJ (składnia 1)

Zobacz też

Funkcja WYSZUKAJ ma dwie składnie: wektorową i tablicową.

Wektor jest tablicą zawierającą tylko jeden wiersz albo tylko jedną kolumnę. Forma wektorowa WYSZUKAJ poszukuje danej wartości w wektorze, przenosi się do odpowiadającej tej wartości pozycji w drugim wektorze i daje w wyniku jej wartość. Ta postać WYSZUKAJ ma zastosowanie, gdy chce się określić zakres zawierający poszukiwaną wartość. Druga postać funkcji WYSZUKAJ automatycznie przeszukuje pierwszą kolumnę lub wiersz.

Składnia 1

Forma wektorowa

WYSZUKAJ(szukana_wartość ; przeszukiwany_wektor  ; wektor_wynikowy  )

Szukana_wartość   jest wartością, której funkcja WYSZUKAJ poszukuje w pierwszym wektorze. Argument szukana_wartość może być liczbą, tekstem, wartością logiczną lub nazwą albo adresem odnoszącym się do wartości.

Przeszukiwany_wektor    jest zakresem zawierającym tylko jeden wiersz lub jedną kolumnę. Wartości znajdujące się w przeszukiwany_wektor  mogą być tekstem, liczbami lub wartościami logicznymi.

Ważne   Wartości w  przeszukiwany_wektor  muszą być uporządkowane rosnąco: ...,-2, -1, 0, 1, 2, ..., A-Z, FAŁSZ, PRAWDA;  w przeciwnym przypadku otrzymany wynik działania funkcji WYSZUKAJ może nie być poprawny. W tekście wielkie i małe litery są równoważne.

Wektor_wynikowy    jest zakresem zawierającym tylko jeden wiersz lub jedną kolumnę. Argument ten powinien mieć taką samą wielkość, co argument przeszukiwany_wektor .

•	Jeśli funkcja WYSZUKAJ nie może znaleźć wartości określonej przez argument szukana_wartość, to wybiera wartość największą  w wektorze przeszukiwany_wektor  mniejszą lub równą poszukiwanej szukana_wartość.

•	Jeśli argument szukana_wartość jest mniejszy od najmniejszej wartości w wektorze  przeszukiwany_wektor , to z funkcji WYSZUKAJ uzyskuje się wartość błędu  #N/D.

Przykłady

W powyższym arkuszu:

WYSZUKAJ(4,91;A2:A7;B2:B7) równe jest  "pomarańczowy"

WYSZUKAJ(5,00;A2:A7;B2:B7) jest równe "pomarańczowy"

WYSZUKAJ(7,66;A2:A7;B2:B7) równe jest  "fioletowy"

WYSZUKAJ(7,66E-14;A2:A7;B2:B7) równe jest  #N/D, ponieważ  7,66E-14 jest mniejsze od najmniejszej wartości w  przeszukiwany_wektor  A2:A7


WYSZUKAJ (składnia 2)

Zobacz też

Funkcja WYSZUKAJ ma dwie formy składni wektorową i tablicową.

Forma tablicowa WYSZUKAJ poszukuje danej wartości w pierwszym wierszu lub kolumnie tablicy, następnie przesuwa się w pionie lub w poziomie do ostatniej komórki  i oblicza wartość komórki. Z postaci WYSZUKAJ korzysta się, kiedy wartości, które mają pasować znajdują się w pierwszym wierszu lub kolumnie tablicy. Trzeba skorzystać z innej postaci WYSZUKAJ, kiedy chce się określić położenie kolumny lub wiersza.

   Wskazówka   Tak naprawdę, najlepiej jest korzystać z funkcji WYSZUKAJ.POZIOMO lub WYSZUKAJ.PIONOWO zamiast z postaci tablicowej WYSZUKAJ. Postać WYSZUKAJ podawana jest w celu zachowania zgodności z pozostałymi programami typu arkusza kalkulacyjnego.

Składnia 2

Forma tablicowa

WYSZUKAJ(szukana_wartość ; tablica  )

Szukana_wartość   jest wartością poszukiwaną przez funkcję WYSZUKAJ  w tablicy. Szukana_wartość może być liczbą, tekstem, wartością logiczną, nazwą lub adresem odnoszącym się do wartości.

•	Jeśli funkcja WYSZUKAJ nie może znaleźć wartości określonej przez argument szukana_wartość, to wybiera wartość największą w tablicy, która jest mniejsza lub równa  szukana_wartość.

•	Jeśli szukana_wartość jest mniejsza od najmniejszej wartości w pierwszym wierszu lub kolumnie (w zależności od wielkości tabeli), to funkcja WYSZUKAJ oblicza wartość błędu  #N/D.

Tablica    jest zakresem komórek, zawierających tekst, liczby lub wartości logiczne, które należy porównać z argumentem szukana_wartość.

Forma tablicowa WYSZUKAJ jest bardzo podobna do funkcji WYSZUKAJ.POZIOMO i WYSZUKAJ.PIONOWO. Różnica polega na tym, że WYSZUKAJ.POZIOMO poszukuje wartości  szukana_wartość  w wierszu pierwszym, WYSZUKAJ.PIONOWO poszukuje wartości  w pierwszej kolumnie, a WYSZUKAJ szuka według rozmiarów tablicy tablica.

•	Jeśli tablica  jest kwadratem bądź obszarem o szerokości większej niż wysokość (ma więcej kolumn niż wierszy), to funkcja WYSZUKAJ poszukuje wartości szukana_wartość w pierwszym wierszu.

•	Jeśli tablica  jest obszarem o wysokości większej niż szerokość (ma więcej wierszy niż kolumn), WYSZUKAJ to funkcja poszukuje wartości w pierwszej kolumnie.

•	Funkcje WYSZUKAJ.POZIOMO i WYSZUKAJ.PIONOWO pozwalają na indeksowanie w pionie i w poziomie, natomiast funkcja WYSZUKAJ zawsze daje  w wyniku ostatnią wartość  w wierszu lub kolumnie.

   Ważne   Wartości muszą być uporządkowane w kolejności rosnącej: ...,-2, -1, 0, 1, 2, ..., A-Z, FAŁSZ, PRAWDA; bowiem w przeciwnym przypadku otrzymany wynik może nie być poprawnym wynikiem funkcji WYSZUKAJ. Małe i wielkie litery są równoważne.

Przykłady

WYSZUKAJ("C";{"a";"b";"c";"d"\1;2;3;4}) jest równe 3

WYSZUKAJ("bump";{"a";1\"b";2\"c";3}) jest równe 2


PODAJ.POZYCJĘ

Zobacz też

Podaje względne położenie elementu w tablicy, który spełnia określone wymagania w określony sposób. Należy użyć funkcji PODAJ.POZYCJĘ zamiast jednej z funkcji WYSZUKAJ, kiedy konieczna jest znajomość położenia pasującej pozycji, a nie tylko samej pozycji.

Składnia

PODAJ.POZYCJĘ(szukana_wartość, przeszukiwana_tab  , typ_porównania )

Szukana_wartość   jest wartością wykorzystywaną do znalezienia w tablicy pożądanej wartości.

•	Szukana_wartość jest wartością, która ma spełniać oczekiwania w przeszukiwana_tab . Na przykład, kiedy poszukuje się czyjegoś telefonu w książce telefonicznej, używa się nazwiska tej osoby jako wartości przeglądowej, lecz wartością poszukiwaną jest numer telefonu.

•	Szukana_wartość może być wartością (liczbą, tekstem lub wartością logiczną) lub adresem komórki dla liczby, tekstu lub wartości logicznej.

Przeszukiwana_tab     jest ciągłym zakresem komórek, zawierającym możliwe wartości poszukiwane. Przeszukiwana_tab  może być tablicą lub adresem tablicy.

Typ_porównania   jest liczbą -1, 0 lub 1. Typ_porównania podaje, w jaki sposób program Microsoft Excel dopasowuje szukana_wartość do wartości w przeszukiwana_tab.

•	Jeśli  argument typ_porównania jest równy 1, PODAJ.POZYCJĘ znajdzie największą wartość, która jest mniejsza lub równa wartości szukana_wartość. Przeszukiwana_tab   musi być uporządkowana w kolejności rosnącej: ...-2, -1, 0, 1, 2,...A-Z, FAŁSZ, PRAWDA.

•	Jeśli  typ_porównania jest równy 0, PODAJ.POZYCJĘ znajdzie pierwszą wartość dokładnie równą wartości szukana_wartość. W tym przypadku w Przeszukiwana_tab   porządek może być dowolny.

•	Jeśli typ_porównania jest równy -1, PODAJ.POZYCJĘ znajdzie najmniejszą wartość, która jest większa lub równa szukana_wartość. W Przeszukiwana_tab  porządek musi być malejący: PRAWDA, FAŁSZ, Z-A,...2, 1, 0, -1, -2,..., itd.

•	Jeśli argument typ_porównania zostanie pominięty, zakłada się, że jest równy 1.

Uwagi

•	PODAJ.POZYCJĘ podaje położenie spełniającej wymagania wartości wewnątrz przeszukiwana_tab, lecz nie samej wartości. Na przykład: PODAJ.POZYCJĘ("b";{"a";"b";"c"};0) podaje 2, położenie względne "b" wewnątrz tablicy{"a";"b";"c"}.

•	PODAJ.POZYCJĘ nie rozróżnia pomiędzy wielkimi i małymi literami spełniając wymagania wartości tekstowych.

•	Jeśli PODAJ.POZYCJĘ nie zakończy powodzeniem wyszukiwania dopasowania, podaje wartość błędu #N/D.

•	Jeśli typ_porównania wynosi 0 i szukana_wartość jest tekstem, szukana_wartość może zawierać znaki zastępcze gwiazdkę (*) i znak zapytania (?). Gwiazdka zastępuje dowolny łańcuch znaków, a znak zapytania dowolny pojedynczy znak.

Przykłady

Zauważmy, że C2:C8 zawiera tekst formatowany jako procent liczbowy.

W poprzednim arkuszu:

PODAJ.POZYCJĘ(39000;B2:B8;1) jest równe 3

PODAJ.POZYCJĘ(38000;B2:B8;0) jest równe 2

PODAJ.POZYCJĘ(39000;B2:B8;-1) jest równe wartości błędu #N/D, ponieważ zakres B2:B8 jest niepoprawnie uporządkowany dla typ_porównania  równego  -1 (porządek musi być malejący, aby był odpowiedni).

Załóżmy, że Yen odnosi się do A2:A8, YenDollar do A2:C8, a MójPrzychód do komórki zawierającej  liczbę Ą6 301 126,33. Ta formuła:

"Stopa procentowa wynosi "&WYSZUKAJ(MójPrzychód;YenDollar)&", co umieszcza użytkownika w przedziale podatkowym "&PODAJ.POZYCJĘ(MójPrzychód;Yen)&"."

wytwarza taki wynik:

"Stopa procentowa wynosi 22,41%, co lokuje użytkownika w przedziale podatkowym oznaczonym cyfrą 7."


PRZESUNIĘCIE

Zobacz też

Funkcja daje w wyniku adres o określonej wysokości i szerokości przesunięty od innego adresu o zadaną liczbę wierszy i kolumn.

Składnia

PRZESUNIĘCIE(adres ; wiersze ; kolumny ; wysokość ; szerokość )

Adres   jest to adres, od którego wyznacza się przesunięcie. Jeśli adres jest wyborem wielokrotnym,  funkcja PRZESUNIĘCIE da w wyniku wartość błędu #ARG!.

Wiersze   jest liczbą wierszy w górę lub w dół, o które należy przesunąć górną lewą komórkę. Podanie 5 jako argumentu oznacza, że lewa górna komórka adresu jest pięć wierszy poniżej od adresu określonego przez argument adres. Wiersze mogą być dodatnie lub ujemne.

Kolumny   jest liczbą kolumn w lewo lub w prawo, o które należy przesunąć komórkę wynikową. Podanie 5 jako argumentu oznacza, że lewa górna komórka adresu jest pięć kolumn na prawo od adresu określonego przez argument adres. Kolumny mogą być dodatnie lub ujemne.

Jeśli  wiersze i kolumny przesuwają adres poza brzeg arkusza, to funkcja PRZESUNIĘCIE da w wyniku wartość błędu  #ADR!.

Wysokość   jest wysokością, w sensie liczby wierszy, na której ma znajdować się adres. Wysokość musi być liczbą dodatnią.

Szerokość   jest szerokością, w sensie liczby kolumn, na której ma znajdować się adres. Szerokość musi być liczbą dodatnią.

Jeśli argumenty wysokość lub szerokość zostaną pominięte, to zakłada się, że ich wartości będą mieć taką samą wysokość lub szerokość jak adres.

Uwagi

PRZESUNIĘCIE w rzeczywistości nie przesuwa żadnych komórek ani nie zmienia wyboru, tylko daje w wyniku adres. Funkcja PRZESUNIĘCIE może być wykorzystywana z innymi funkcjami wymagającymi adresu jako argumentu. Na przykład, aby wybrać zakres przesunięty od aktualnego wyboru trzeba zastosować funkcję PRZESUNIĘCIE razem z funkcjami ZAZNACZ oraz ZAZNACZENIE. Można wybrać także przesunięcie od bieżącego wyboru poprzez użycie adresowania względnego w funkcji ZAZNACZ, na przykład ZAZNACZ("R[1]C").

Przykłady

PRZESUNIĘCIE(C3;2;3;1;1) jest równe  F5. Jeśli wprowadzi się tę formułę do arkusza to zostanie wyświetlona wartość znajdująca się w komórce F5.

PRZESUNIĘCIE(C3:E5;-1;0;3;3) jest równe C2:E4

PRZESUNIĘCIE(C3:E5;0;-3;3;3) jest równe #ADR!

Następująca formułą makro wybiera zakres o tej samej wielkości, co bieżący wybór jeden wiersz poniżej:

ZAZNACZ(PRZESUNIĘCIE(ZAZNACZENIE();1;0))

Następująca formuła makro umieszcza wyniki otrzymane z funkcji DOKUMENTY w zakresie o wysokości jednego wiersza i szerokości odpowiadającej ilości kolumn, które funkcja LICZBA.KOLUMN podała w wyniku oraz przesuniętego o jeden wiersz i jedną kolumnę od komórki aktywnej:

FORMUŁA.TABLICA (DOKUMENTY();PRZESUNIĘCIE(KOM.AKTKOMÓRKA();1;1;1;

LICZBA.KOLUMN(DOKUMENTY())))


WIERSZ

Zobacz też

Podaje numer wiersza adresu .

Składnia

WIERSZ(adres)

Adres   jest komórką lub zakresem komórek, dla którego należy określić numer wiersza.

•	Jeśli argument adres  zostanie pominięty, to zakłada się, że jest adresem komórki, w której pojawia się funkcja WIERSZ.

•	Jeśli argument adres jest zakresem komórek i jeśli WIERSZ zostanie wprowadzona jako tablica pionowa, WIERSZ podaje w wyniku numery wierszy adresu jako tablicę pionową.

•	Adres nie odwołuje się do wielu obszarów.

Przykłady

WIERSZ(A3) jest równe 3

Wprowadzone jako formuła tablicowa w trzech komórkach pionowych:

WIERSZ(A3:B5) jest równe {3\4\5}

Jeśli WIERSZ wprowadzone jest w  C5, wtedy:

WIERSZ() jest równe WIERSZ(C5) jest równe 5

Poniższa formuła makra podaje w którym wierszu znajduje się aktywna komórka:

WIERSZ(KOM.AKTKOMÓRKA())


ILE.WIERSZY

Zobacz też

Podaje liczbę wierszy w adresie  lub tablicy.

Składnia

ILE.WIERSZY(tablica )

Tablica    jest to tablica, formuła_tablicowa  lub adres  zakresu komórek, dla którego należy wyznaczyć liczbę wierszy.

Przykłady

ILE.WIERSZY(A1:C4) jest równe 4

ILE.WIERSZY({1;2;3\4;5;6}) jest równe 2

Poniższa formuła makra oblicza liczbę wierszy w aktualnym wyborze:

ILE.WIERSZY(ZAZNACZENIE())

Poniższa formuła makra oblicza liczbę wierszy w trzecim obszarze w nieciągłego zaznaczenia (wyznaczonym przez argument  liczba_obszarów  dla funkcji INDEKS) aktualnego zaznaczenia wielokrotnego:

ILE.WIERSZY(INDEKS(ZAZNACZENIE();;;3))


SZUKAJ.TEKST

Zobacz też

Daje w wyniku numer znaku, przy którym szczególny znak lub łańcuch tekstowy wystąpił po raz pierwszy, patrząc od lewej do prawej. Można skorzystać z funkcji SZUKAJ.TEKST, aby znaleźć położenie znaku lub łańcucha tekstowego wewnątrz innego łańcucha tekstowego, tak więc możliwe jest wykorzystanie funkcji FRAGMENT.TEKSTU lub ZASTĄP do zmiany tekstu.

Składnia

SZUKAJ.TEKST(szukany_tekst ; obejmujący_tekst ; liczba_początkowa )

Szukany_tekst   jest tekstem, który należy znaleźć. W argumencie szukany_tekst  można użyć znaków zastępczych: znaku zapytania (?)  i gwiazdki (*). Znak zapytania zastępuje dowolny pojedynczy znak, a gwiazdka - sekwencję znaków. Jeśli chce się znaleźć faktycznie istniejący znak zastępczy należy wpisać tyldę (~) przed tym znakiem. Jeśli argument szukany_tekst  nie zostanie znaleziony, pojawia się wartość błędu #ARG!.

Obejmujący_tekst   jest to tekst, w którym należy szukać argumentu szukany_tekst.

Liczba_początkowa   jest to numer znaku w argumencie obejmujący_tekst, licząc od lewej, od którego należy zacząć poszukiwanie.

•	Jeśli argument liczba_początkowa zostanie pominięty, to zakłada się, że jest równy 1.

•	Jeśli liczba_początkowa nie jest większy od 0 lub jest większy niż długość argumentu obejmujący_tekst, podana zostanie wartość błędu #ARG!.

Wskazówka   Należy skorzystać z argumentu liczba_początkowa, aby przeskoczyć wybraną liczbę znaków idąc od lewej strony tekstu. Na przykład załóżmy, że pracujemy z następującym łańcuchem tekstowym: "AYF0093.YoungMensApparel". Aby znaleźć numer pierwszego  "Y" w opisowej części łańcucha tekstowego, należy ustawić liczba_początkowa równe 8 tak, że nie będzie przeszukiwana część liczby kolejnej tekstu. Funkcja SZUKAJ.TEKST zaczyna działanie od znaku 8, znajduje szukany_tekst przy następnym znaku i podaje liczbę 9. Funkcja SZUKAJ.TEKST zawsze oblicza liczbę znaków od lewej strony łańcucha tekstowego, a nie od liczba_początkowa.

Uwagi

•	Funkcja SZUKAJ.TEKST nie rozróżnia małych liter od wielkich w trakcie przeszukiwania tekstu.

•	Funkcja SZUKAJ.TEKST jest podobna do ZNAJDŹ, z tym że funkcja ZNAJDŹ odróżnia wielkie i małe litery.

Przykłady

SZUKAJ.TEKST("e;"Statements";6) jest równe 7

Jeśli komórka B17 zawiera słowo "Margin", a komórka  A14 zawiera "Profit Margin", to wtedy:

SZUKAJ.TEKST($B$17,$A$14) jest równe 8

Funkcję SZUKAJ.TEKST należy wykorzystywać razem z funkcją ZASTĄP w celu zapewnienia  ZASTĄP z poprawnym argumentem liczba_początkowa, przy którym zaczyna się wprowadzanie nowego tekstu. Korzystając z tych samych adresów komórek co w poprzednim przykładzie:

ZASTĄP($A$14;SZUKAJ.TEKST($B$17;$A$14);6;"Amount") podaje tekst "Profit Amount".


TRANSPONUJ

Zobacz też

Podaje transpozycję argumentu tablica. Funkcja TRANSPONUJ musi być wprowadzona jako formuła tablicowa do zakresu, który ma odpowiednie liczby wierszy i kolumn, gdyż w argumencie  tablica  są kolumny i wiersze. Funkcję TRANSPONUJ należy stosować w celu zmiany pionowej i poziomej orientacji tablicy w arkuszu obliczeniowym lub w arkuszu makr. Niektóre funkcje, jak na przykład funkcja DOKUMENTY, podają w wyniku tablice poziome. Wynikiem poniższej formuły będzie tablica pionowa z funkcji DOKUMENTY:

TRANSPONUJ(DOKUMENTY())

Składnia

TRANSPONUJ(tablica )

Tablica    jest tablicą  w arkuszu lub arkuszu makr, którą należy przetransponować. Tablica  może być także zakresem komórek.

Tablicę transponowaną tworzy się następująco: Pierwszy wiersz tablicy będzie pierwszą kolumną nowej tablicy, drugi wiersz będzie drugą kolumną itd.

Wskazówka   W makro można transponować tablice i wklejać tylko wartości w niej zawarte przy użyciu funkcji makro WKLEJ.SPECJALNIE z argumentem wklej_liczba równym 3 (wartości) oraz argumentem z_zamianą  o wartości PRAWDA.

Przykład

Załóżmy, że A1:C1 zawierają odpowiednio 1, 2, 3. Po wprowadzeniu poniższej formuły jako tablicy  do komórek  A3:A5:

TRANSPONUJ($A$1:$C$1) jest równe wartościom w A3:A5


WYSZUKAJ.PIONOWO

Zobacz też

Przeszukuje skrajną lewą kolumnę tablicy, by znaleźć wartość szczególną i podaje wartość we wskazanej komórce. Należy stosować WYSZUKAJ.PIONOWO zamiast WYSZUKAJ.POZIOMO, gdy wartości porównawcze są umieszczone w kolumnie z lewej lub prawej strony danych, których się szuka.

Składnia

WYSZUKAJ.PIONOWO(odniesienie, tablica , nr_kolumny, kolumna )

Odniesienie   jest wartością, którą należy znaleźć w pierwszej kolumnie tablicy. Odniesienie może być wartością, adresem lub łańcuchem tekstowym.

Tablica    jest tablicą z informacją, którą należy przeszukać. Należy użyć adresu zakresu lub nazwy zakresu, takiej jak Bazadanych lub Lista.

•	Jeśli wartością parametru kolumna jest PRAWDA, wartości w pierwszej kolumnie tablicy  powinny być umieszczone w porządku rosnącym : ..., -2, -1, 0, 1, 2, ... , A-Z, FAŁSZ, PRAWDA; w przeciwnym przypadku WYSZUKAJ.PIONOWO może nie podać poprawnej wartości. Jeśli wartością parametru kolumna jest FAŁSZ, nie ma potrzeby sortowania tablicy.

•	Wartości można umieścić w porządku rosnącym poprzez wybranie polecenia Sortuj z menu Dane i wybranie porządku "Rosnąco".

•	Wartości w pierwszej kolumnie tablicy tablica mogą być tekstami, liczbami lub wartościami logicznymi.

•	Teksty pisane dużymi i małymi literami są równoważne.

Nr_kolumny   jest to numer kolumny w tablicy, z którego pochodzić powinna pasująca wartość. Nr_kolumny o wartości 1 daje w wyniku wartość w pierwszej kolumnie tablicy tablica ; nr_kolumny o wartości 2 daje w wyniku wartość w drugiej kolumnie tablicy tablica, i tak dalej. Jeśli indeks nr_kolumny jest mniejszy niż 1, WYSZUKAJ.PIONOWO podaje w wyniku wartość błędu #ARG!; jeśli indeks nr_kolumny jest większy niż liczba kolumn w tablicy tablica, WYSZUKAJ.PIONOWO daje w wyniku wartość błędu #ADR!.

Kolumna   jest wartością logiczną wskazującą, czy WYSZUKAJ.PIONOWO ma znaleźć dokładne czy też przybliżone dopasowanie. Jeżeli parametr ten ma wartość PRAWDA lub został pominięty, wartością wynikową będzie dopasowanie przybliżone; innymi słowy, w razie gdyby nie uzyskano dokładnego dopasowania, wynikiem będzie następna największa wartość mniejsza niż wartość odniesienie. Jeśli  parametr ma wartość FAŁSZ, WYSZUKAJ.PIONOWO znajdzie dokładne dopasowanie. Jeśli nie znajdzie żadnego, wynikiem będzie wartość błędu #N/D.

Uwagi

•	Jeśli WYSZUKAJ.PIONOWO nie może znaleźć odniesienia i wartością argumentu kolumna jest PRAWDA, funkcja użyje największej wartości nie większej od odniesienia.

•	Jeśli wartość szukana_wartość jest mniejsza niż najmniejsza wartość w pierwszej kolumnie tablicy tablica, wynikiem funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO będzie wartość błędu #N/D.

•	Jeśli funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO nie może znaleźć wartości odniesienie  i  wartością argumentu kolumna jest  FAŁSZ, wynikiem funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO będzie wartość błędu #N/D.

Przykłady

W poprzednim arkuszu, gdzie zakres A4:C12 nosi nazwę Zakres:

WYSZUKAJ.PIONOWO(1;Zakres;1,PRAWDA) jest równe 0,946

WYSZUKAJ.PIONOWO(1;Zakres;2) jest równe 2,17

WYSZUKAJ.PIONOWO(1;Zakres;3;PRAWDA) jest równe 100

WYSZUKAJ.PIONOWO(,746;Zakres;3;FAŁSZ) jest równe 200

WYSZUKAJ.PIONOWO(0,1;Zakres;2;PRAWDA) jest równe #N/D, ponieważ 0,1 jest mniejsze niż najmniejsza wartość w kolumnie A

WYSZUKAJ.PIONOWO(2;Zakres;2;PRAWDA) jest równe 1,71


ZŁĄCZ.TEKSTY

Zobacz też

Łączy kilka wartości tekstowych w jedną.

Składnia

ZŁĄCZ.TEKSTY (tekst1 ; tekst2 ; ...)

Tekst1 ; tekst2 ;...   oznacza 1 do 30 tekstów do połączenia w pojedynczy tekst. Tekstem mogą być ciągi tekstowe, liczby lub adresy pojedynczych komórek.

Uwagi

Przy łączeniu tekstów można także korzystać z operatora "&".

Przykłady

ZŁĄCZ.TEKSTY("Suma "; "Wartość") równe jest "Suma Wartość". Jest to równoważne  z napisaniem
 "Suma"&" "&"Wartość".

Załóżmy, że w arkuszu komórka C2 zawiera tekst "pstrągów strumieniowych", C5 wyraz "gatunków", a C8 zawiera "32".

ZŁĄCZ.TEKSTY("Populacja strumienia dla ";C5;" ";C2;" wynosi ";C8;"/milę") równe jest "Populacja strumienia dla gatunków pstrągów strumieniowych wynosi 32/milę"


LICZ.PUSTE

Zobacz też

Zlicza puste komórki w wybranym zakresie.

Składnia

LICZ.PUSTE(zakres )

Zakres   jest zakresem, z którego mają być zliczane puste komórki.

Uwagi

Zliczane są także komórki z formułami podającymi w wyniku "" (lub pusty tekst). Nie są zliczane komórki z wartością równą zero.

Przykład

Załóżmy, że w powyższym arkuszu B3 zawiera następującą formułę: JEŻELI(C3<30,"",C3), która oblicza "" (pusty tekst)

LICZ.PUSTE(B2:C5) jest równe 2


LICZ.JEŻELI

Zobacz też

Zlicza liczbę komórek wewnątrz zakresu, które spełniają podane wymagania.

Składnia

LICZ.JEŻELI(zakres ; kryteria )

Zakres   to zakres komórek, z którego mają być zliczane komórki.

Kryteria   są to kryteria w postaci liczby, wyrażenia lub tekstu określające, które komórki będą obliczane. Na przykład, kryteria można wyrazić jako 32, "32", ">32", "jabłka".

Przykłady

Załóżmy, że A3:A6 zawiera odpowiednio "jabłka", "pomarańcze", "brzoskwinie", "jabłka".

LICZ.JEŻELI(A3:A6;"jabłka") jest równe 2

Załóżmy, że B3:B6 zawiera odpowiednio 32, 54, 75, 86.

LICZ.JEŻELI(B3:B6;">55") jest równe 2


POTĘGA

Zobacz też

Podaje wartość liczby podniesionej do potęgi.

Składnia

POTĘGA(liczba ; potęga )

Liczba   jest  podstawą potęgi. Może to być dowolna liczba rzeczywista.

Potęga   jest wykładnikiem potęgi, do jakiej podnoszona jest podstawa.

Uwaga

Operatora "^" można używać zamiast POTĘGA , aby wskazać, do której potęgi ma być podniesiona podstawa,  jak na przykład w 5^2.

Przykłady

POTĘGA(5;2) jest równe 25

POTĘGA(98,6;3,2) jest równe 2401077

POTĘGA(4;5/4) jest równe 5,656854


ZAOKR.GÓRA

Zobacz też

Zaokrągla liczbę w górę, dalej od zera.

Składnia

ZAOKR.GÓRA(liczba ; liczba_cyfr )

Liczba    jest dowolną liczbą rzeczywistą, która ma być zaokrąglona w górę.

Liczba_cyfr   jest to liczba cyfr, do ilu liczba ma być zaokrąglona w górę.

Uwagi

•	ZAOKR.GÓRA zachowuje się jak ZAOKR, oprócz tego, że zawsze zaokrągla liczbę w górę.

•	Jeśli liczba_cyfr  jest większa od 0, to liczba  jest zaokrąglana w górę do wybranej ilości miejsc dziesiętnych.

•	Jeśli liczba_cyfr  wynosi 0 lub pozostaje pominięte, to liczba  zostaje zaokrąglona do najbliższej wartości całkowitej.

•	Jeśli liczba_cyfr  jest mniejsze od zera, to liczba  zostaje zaokrąglona do wartości z lewej strony przecinka dziesiętnego.

Przykłady

ZAOKR.GÓRA(3,2;0) jest równe 4

ZAOKR.GÓRA(76,9;0) jest równe 77

ZAOKR.GÓRA(3,14159; 3) jest równe 3,142

ZAOKR.GÓRA(-3,14159; 1) jest równe -3,2

ZAOKR.GÓRA(31415,92654; -2) jest równe 31500


ZAOKR.DÓŁ

Zobacz też

Zaokrągla liczbę w dół w kierunku zera.

Składnia

ZAOKR.DÓŁ(liczb ; liczba_cyfr )

Liczba   jest dowolną liczbą rzeczywistą, która ma być zaokrąglona w dół.

Liczba_cyfr   jest liczbą cyfr, do ilu liczba  ma być zaokrąglona.

Uwaga

•	ZAOKR.DÓŁ zachowuje się jak ZAOKR, oprócz tego, że zawsze zaokrągla liczbę w dół.

•	Jeśli liczba_cyfr  jest większa od 0, to liczba  jest zaokrąglana w dół do wybranej ilości miejsc dziesiętnych.

•	Jeśli liczba_cyfr  równa jest 0 lub zostaje pominięte, liczba  jest zaokrąglana w dół do najbliższej liczby całkowitej.

•	Jeśli liczba_cyfr  jest mniejsze od zera, to liczba  jest zaokrąglana w dół do wartości z lewej strony przecinka dziesiętnego.

Przykłady

ZAOKR.DÓŁ(3,2; 0) jest równe 3

ZAOKR.DÓŁ(76,9;0) jest równe 76

ZAOKR.DÓŁ(3,14159; 3) jest równe 3,141

ZAOKR.DÓŁ(-3,14159; 1) jest równe -3,1

ZAOKR.DÓŁ(31415,92654; -2) jest równe 31400


SQLREQUEST

Zobacz też

Funkcja SQLREQUEST łączy się z zewnętrznymi źródłami danych, a potem wykonuje  kwerendę z arkusza, następnie podaje wynik jako tablicę bez potrzeby programowania makra. Jeśli funkcja jest niedostępna, należy zainstalować dodatek ODBC do programu Microsoft Excel (XLODBC.XLA).

Składnia

SQLREQUEST(łańcuch_łączący  adres_wyjście ; podpowiedź_progrster ; zapytanie_tekst ;  kolumna_nazwy_logiczna )

Łańcuch łączący   dostarcza informacji, na przykład: nazwa źródła danych, numer identyfikacyjny użytkownika, hasła żądane przez program sterujący i musi być zgodny z formatem programu sterującego. Poniższa tablica przedstawia trzy przykładowe łańcuchy łączące dla trzech programów sterujących.

Program sterujący	łańcuch_łączący
dBASE	DSN=NWind;PWD=test
SQL Server	DSN=MyServer;UID=dbayer;PWE=123;Database=Pubs
ORACLE	DNS=My Oracle Data Source;DBQ=MYSER VER; UID=JohnS;PWD=Sesame
•	Trzeba określić nazwę źródła danych {NŹD} wykorzystanych w łańcuchu_połączeń  przed próbą przyłączenia się do niego.

•	Łańcuch_połączeń  można wprowadzić jako tablice lub łańcuch. Jeśli łańcuch_połączeń  przekracza 250 znaków, należy wprowadzać go jako tablicę.

•	Jeśli SQLREQUEST nie ma dostępu do źródła danych przy wykorzystaniu łańcuch_połączeń, pojawia się wartość błędu #N/D!.

Adres_wyjście  to adres komórki, w której ma być umieszczony zakończony łańcuch połączeń.

•	Należy skorzystać z adres_wyjście,  kiedy SQLREQUEST ma obliczyć zakończony łańcuch połączeń .

•	Pominięcie adres_wyjście  powoduje, że SQLREQUEST nie oblicza całkowitego łańcucha połączeń .

Podpowiedź_progrster     wyszczególnia, kiedy wyświetlane jest okno dialogowe programu sterującego i które opcje są dostępne. Należy skorzystać z jednej z liczb opisanych w poniższej tabeli. Jeśli zostanie pominięty argument podpowiedź_progrster, to SQLREQUEST wykorzysta domyślnie 2.

Podpowiedź_progrster	Opis
1	Okno dialogowe programu sterującego jest zawsze wyświetlone.
2	Okno dialogowe programu sterującego wyświetlane jest tylko wtedy, gdy informacja dostarczona przez łańcuch_połączeń  i specyfikacja źródła danych nie jest wystarczająca na zakończenie połączenia. Wszystkie opcje pola dialogu są dostępne.
3	Okno dialogowe programu sterującego wyświetlane jest tylko wtedy, gdy informacja dostarczona przez łańcuch_połączeń  i specyfikacja źródła danych nie jest wystarczająca na zakończenie połączenia. Opcje pola dialogu są przyćmione i nie są dostępne, jeśli nie są wymagane.
4	Okno dialogowe nie jest wyświetlone. Jeśli połączenie nie kończy się powodzeniem, okno dialogowe nie wyświetla się. Jeśli połączenie nie zakończyło się powodzeniem, pojawia się błąd.
Zapytanie_tekst    jest poleceniem w języku SQL, które ma być wykonane przy wykorzystaniu źródła danych.

•	Jeśli SQLREQUEST nie może wykonać polecenia zapytanie_tekst  na podstawie wybranego źródła danych, pojawia się numer błędu #N/D!.

•	Zapytanie może być aktualizowana poprzez konkatenację adresów w zapytanie_tekst . W poniższym przykładzie, przy każdej zmianie $A$3, SQLREQUEST wykorzystuje nową wartość do aktualizacji zapytania.

"SELECT Nazwisko FROM Klienci WHERE Saldo >"'&$A$3'.

Program Microsoft Excel ogranicza łańcuchy do 255 znaków. Jeśli zapytanie_tekst  przekracza tę długość, należy wprowadzić zapytanie w  pionowym zakresie komórek i wykorzystać cały zakres jako zapytanie_tekst . Wartości komórek podlegają konkatenacji, by tworzyły pełną instrukcję SQL

Kolumna_nazwy_logiczna    wskazuje, czy nazwy kolumn podawane są jako pierwszy wiersz wyników. Należy ten argument ustawić jako PRAWDA, jeśli nazwy kolumn mają się pojawić jako pierwszy wiersz w wynikach i FAŁSZ  w przeciwnym przypadku. Jeśli argument kolumna_nazwy_logiczna  zostaje pominięty, to SQLREQUEST nie podaje nazw kolumn.

Wartość Funkcji

•	Jeśli zostaną zakończone wszystkie działania funkcji, to pojawia się tablica wyników kwerend lub liczba wierszy, na które oddziaływało zapytanie.

•	Jeśli nie jest możliwy dostęp SQLREQUEST do źródła danych przy użyciu łańcuch_połączeń, to pojawia się numer błędu #N/D.

Uwagi

•	SQLREQUEST można wprowadzić jako tablicę. Jeśli tak zostanie wprowadzona, to podaje ona wynik w postaci tablicy dopasowanej do zakresu.

•	Jeśli zakres komórek jest większy niż zbiór wynikowy, to SQLREQUEST dodaje puste komórki do obliczanej tablicy, aby zwiększyć ją do niezbędnej wielkości.

•	Jeśli zbiór wynikowy jest większy od zakresu wprowadzonego jako tablica, SQLREQUEST podaje w wyniku całą tablicę.

Przykłady

Załóżmy, że ma być wykonana zapytanie w bazie danych w formacie dBASE o nazwie DBASE4. Po wprowadzeniu poniższej formuły do komórki, pojawia się tablica wyników zapytania z pierwszym wierszem, w którym znajdują się nazwy kolumn.

SQLREQUEST("DSN=NWind;DBQ=c:\msquery;FIL=dBASE4", c15, 2,

"SELECT Kod_Klienta, Według_Daty FROM Zamówienia WHERE Wart_zamówienia>100", PRAWDA)


SUMY.POŚREDNIE

Zobacz też

Oblicza sumy pośrednie na liście lub w bazie danych. Tak naprawdę, łatwiej jest stworzyć listę z sumami pośrednimi przy wykorzystaniu polecenia Sumy pośrednie w menu Dane. Jeśli już raz zostanie stworzona lista sum pośrednich, można ją modyfikować redagując formułę SUMY.POŚREDNIE.

Składnia

SUMY.POŚREDNIE(funkcja_liczba ; adres )

Funkcja_liczba   jest liczbą od 1 do 11 określającą, która funkcja ma być wykorzystana przy obliczaniu sum pośrednich wewnątrz listy.

Funkcja_liczba	Funkcja
1	ŚREDNIA
2	ILE.LICZB
3	ILE.NIEPUSTYCH
4	MAX
5	MIN
6	ILOCZYN
7	ODCH.STANDARDOWE
8	ODCH.STANDARD.POPUL
9	SUMA
10	WARIANCJA
11	WARIANCJA.POPUL
Adres   jest zakresem lub adresem, dla którego ma być obliczona suma pośrednia.

Uwagi

•	Jeśli wewnątrz adresu  znajdują się inne sumy pośrednie (lub zagnieżdżone sumy pośrednie), to te zagnieżdżone sumy są ignorowane, aby uniknąć podwójnego obliczania.

•	SUMY.POŚREDNIE zignoruje wszystkie ukryte wiersze, które powstają na filtrowanej liście. Jest to ważne, gdy chcemy zsumować tylko widoczne dane, powstające na filtrowanej liście.

Przykład

SUMY.POŚREDNIE (9;C3:C5) stworzy sumę pośrednią komórek C3:C5 przy użyciu funkcji SUMA.


SUMA.JEŻELI

Zobacz też

Sumuje komórki spełniające podane kryteria.

Składnia

SUMA.JEŻELI(zakres ; kryteria ; suma_zakres )

Zakres   jest zakresem komórek, które należy przeliczyć.

Kryteria   są to kryteria w postaci liczby, wyrażenia lub tekstu określające, które komórki będą dodane. Na przykład, kryteria można wyrazić jako 32, "32", ">32", "jabłka".

Suma_zakres   to komórki wyznaczone do zsumowania. Komórki w suma_zakres  są sumowane tylko wtedy, jeśli odpowiadające im komórki w zakresie spełniają kryterium. Jeśli suma_zakres zostaje pominięte, to sumowane są komórki w zakresie .

Przykład

Zakładając, że A1:A4 zawiera odpowiednio następujące wartości nieruchomości dla czterech domów: 100 000 zł, 200 000 zł, 300 000 zł, 400 000 zł.  B1:B4 zawiera prowizje sprzedażne odpowiadające każdej z wartości nieruchomości: 7 000 zł, 14 000 zł, 21 000 zł, 28 000 zł.

SUMA.JEŻELI(A1:A4;">160000";B1:B4) jest równe 63 000 zł


Korzystanie z  funkcji WYWOŁAJ i REJESTRUJ

Poniżej opisano typy argumentów i typy danych wartości obliczanych przez funkcje WYWOŁAJ, REJESTRUJ i REJESTR.KOD. Różnią się one bowiem nieco, w zależności od środowiska pracy, a warunki te są zapisane w tabeli typów danych.

Microsoft Excel Developer's Kit zawiera szczegółowe informacje o bibliotekach dołączanych dynamicznie (DLL) i zasobach kodów, łączeniu programów użytkowych Microsoft Excel (API), formatach i wielu innych aspektach technicznych programu Microsoft Excel. Zawiera także przykładowe kody i narzędzia programowania do wykorzystania przy budowie programu użytkowego użytkownika. Aby uzyskać kopię Microsoft Excel Developer's Kit, należy się skontaktować z dostawcą oprogramowania lub z Microsoft Corporation. Kontakt w USA: Microsoft Developer Services Team pod numerem (800) 227-4679.

Typy danych

W funkcjach WYWOŁAJ, REJESTRUJ i REJESTR.KOD, argument  typ_tekst  specyfikuje typ danych wartości wynikowej i typy danych wszystkich argumentów dla funkcji DLL lub zasobu kodu. Pierwszy znak typ_tekst  specyfikuje typ danych wartości wynikowej. Pozostałe znaki wskazują na typy danych wszystkich argumentów. Na przykład w przypadku funkcji DLL, która oblicza liczbę zmiennopozycyjną i wymaga jako argumentów liczb całkowitych i zmiennopozycyjnych niezbędne jest użycie "BIB" dla argumentu typ_tekst .

Poniższa tablica zawiera pełną liczbę kodów typów danych rozpoznawanych przez program Microsoft Excel, opis każdego typu danych, informacje o sposobie przekazywania argumentu lub wartości wynikowej i typową deklarację dla typu danej w języku programowania C.

Kod	Opis	Przekazywane przez	Deklaracja w C
A	wartość logiczna (FAŁSZ = 0), PRAWDA = 1)	Wartość	short int
B	IEEE 8-bajtowa liczba zmiennopozycyjna	Wartość (Windows) Adres (Macintosh)	double  (Windows) double * (Macintosh)
C	Łańcuch zakończony zerem (maksymalna długość łańcucha = 255)	Adres	char*
D	Łańcuch zliczany w bajtach  (pierwszy znak zawiera długość łańcucha, maksymalna długość łańcucha = 255 znaków)	Adres	unsigned char*
E	IEEE 8-bajtowa liczba zmiennopozycyjna	Adres	double *
F	Łańcuch zakończony wartością zerową (maksymalna długość łańcucha = 255 znaków)	Adres (modyfikacja na miejscu)	char *
G	Łańcuch zliczany według bajtów(pierwszy bajt zawiera długość łańcucha, maks. długość łańcucha = 255 znaków)	Adres (modyfikacja na miejscu)	unsigned char
H	2-bajtowa liczba całkowita bez znaku	Wartość	unsigned short int
I	2-bajtowa liczba całkowita ze znakiem	Wartość	short int
J	4-bajtowa liczba całkowita ze znakiem	Wartość	long int
K	Tablica	Adres	FP *
L	Wartość logiczna  (FAŁSZ =  0, PRAWDA = 1)	Adres	short int *
M	2-bajtowa liczba całkowita ze znakiem	Adres	short int *
L	4-bajtowa liczba całkowita ze znakiem	Adres	long int *
O	Tablica	Adres	przekazywane są trzy argumenty: unsigned short int * unsigned short int * double [ ]
P	Struktura danych OPER w pakiecie Microsoft Excel	Adres	OPER *
R	Struktura danych XLOPER w pakiecie  Microsoft Excel	Adres	XLOPER *
Uwagi

•	Opisy w języku programowania C opierają się na założeniu, że program kompilujący ma domyślnie ustawione liczby w podwójnej precyzji jako 2-bajtowe, zaś liczby o zwiększonej precyzji jako 4-bajtowe.

•	W środowisku programowania Microsoft Windows, wszystkie wskaźniki są wskaźnikami odległymi. Na przykład powinno się zadeklarować kod D typu danych jako unsigned char far* w Microsoft Windows.

•	Wszystkie funkcje w bibliotekach DLL i zasobach kodów wywołuje się przy wykorzystaniu konwencji języka Pascal. Większość programów kompilujących w języku C pozwala na wykorzystanie Pascalowej konwencji wywoływania przez dodanie słów kluczowych Pascala do opisów funkcji, jak pokazano to w poniższym przykładzie:

pascal void main (wiersze, kolumny,a)

•	Jeśli funkcja wykorzystuje typ danych przekazywany przez adres dla swojej wartości wynikowej, możliwe jest w ten sposób przekazanie wskaźnika zerowego jako wyniku. Microsoft Excel zinterpretuje wskaźnik zerowy jako wartość błędu #LICZBA!.

Dodatkowa informacja o typach danych

W tej części przedstawiono szczegółowe informacje o typach danych F, G, K, O, P i R, a także inne informacje o argumencie typ_tekst .

Typy danych F i G

Przy wykorzystaniu typu danych F i G  funkcja może zmodyfikować bufor łańcucha przydzielony przez program Microsoft Excel. Jeśli kod wartości wynikowej jest typu F lub G, program Microsoft Excel ignoruje wartości wynikowe funkcji. W to miejsce, program Microsoft Excel przeszukuje listę argumentów funkcji do napotkania pierwszego odpowiadającego typu danych (F lub G), a następnie przyjmuje za wartość wynikową bieżącą zawartość przydzielonego bufora łańcucha. Microsoft Excel przydziela argumentowi 256 bajtów, tak więc wartością wynikową funkcji może być dłuższy łańcuch wyjściowy niż wejściowy.

Typ danych K

Typ danych K używa wskaźnika to dla struktury danych FP o zmiennym rozmiarze. Strukturę tę należy zdefiniować w bibliotece DLL lub kodzie programu w następujący sposób:

typedef struct _FP

{

unsigned short int rows;

unsigned short int columns;

double array[1];	/* Na ogół, array[wierszy][kolumn] */

} FP;

Deklaracja podwójnej tablicy[1] przydziela zasoby dla tylko jednoelementowej tablicy. Liczba elementów bieżącej tablicy jest równa iloczynowi liczby rzędów i liczby kolumn.

Typ danych O

Typ danych O może być użyty tylko dla argumentu, a nie dla wartości wyjściowej. Przekazuje się trzy pozycje: wskaźnik liczby rzędów w tablicy, wskaźnik liczby kolumn w tablicy i wskaźnik dwuwymiarowej tablicy liczb zmiennopozycyjnych.

Zamiast wartości wynikowych funkcja może zmodyfikować tablicę przekazaną przez typ O. Wykonuje się to przez użycie  ">O" jako argument typ_tekst . Więcej informacji znajduje się poniżej w "Modyfikowanie w miejscu - Funkcje deklarowane jako puste".

Typ danych O stworzono w celu zapewnienia bezpośredniej korelacji z bibliotekami FORTRAN DLL, w których przekazuje się argumenty przez adres.

Typ danych P

Typ danych P jest wskaźnikiem struktury OPER. Struktura OPER zawiera osiem bajtów danych, po których następuje dwubajtowy identyfikator określający typ danych. Przy typie danych P, funkcja  pochodząca z DLL lub zasobu kodów pobiera i wyprowadza w wyniku dowolny typ danych Microsoft Excel.

Struktura danych OPER definiowana jest następująco:

typedef struct _oper

{

union

{

double num;

unsigned char *str;

unsigned short int bool;

unsigned short int err;

struct

{

struct _oper *lparray;

unsigned short int rows;

unsigned short int columns;

} array;

} val;

unsigned short int type;

} OPER;

Pole typu zawiera jedną z poniższych wartości:

Typ	Opis	Pole wartości
1	Liczba	num
2	Łańcuch (pierwszy  bajt zawiera długość łańcucha )	str
4	Boolean (logiczna)	bool
16	Błąd: wartości błędu są następujące:   0 #ZERO!   7 #DZIEL/0!   15 #ARG!   23 #ADRES!   29 #NAZWA?   36 #LICZBA!   42 #N/D	err
64	Tablica	array
128	Brakujący argument
256	Pusta komórka
Ostatnie dwie wartości mogą być używane tylko w charakterze argumentów, a nie wartości wyjściowych. Wartość brakującego argumentu (128) przekazuje się, gdy wywołanie pomija argument. Wartość pustej komórki (256) przekazuje się, gdy wywołanie odwołuje się do pustej komórki.

Typ danych R—wywoływanie funkcji Microsoft Excel z bibliotek DLL

Typ danych R jest wskaźnikiem struktury XLOPER, która jest rozbudowaną wersją struktury OPER. W wersji 4.0 programu Microsoft Excel i następnych, możliwe jest używanie danych typu R do wpisywania bibliotek DLL oraz zasobów kodów wywołujących funkcje Microsoft Excel. Przy użyciu struktury XLOPER funkcja z biblioteki DLL może przekazać adresy arkusza i wprowadzić sterowanie przepływem, a nie tylko przekazać dane. Pełny opis typu danych R oraz interfejsu programu użytkowego Microsoft Excel (API) wykracza poza zakres tego materiału. Microsoft Excel Developer's Kit zawiera szczegółowy opis typu danych R, oblicza Microsoft Excel API oraz wiele innych aspektów technicznych programu Microsoft Excel.

Funkcje nietrwałe i przeliczanie

Microsoft Excel zazwyczaj przelicza funkcję DLL (lub pochodzącą z zasobu kodów) tylko wtedy, gdy wprowadza się ją do komórki, gdy zmienia się jedno z jej powiązań lub gdy komórka jest przeliczana przez makroinstrukcję. W arkuszu można ustawić nietrwałość funkcji pochodzącej z DLL lub zasobu kodów, co oznacza jej przeliczanie wraz z arkuszem. Aby funkcja była nietrwała, należy dopisać wykrzyknik (!) jako ostatni znak argumentu typ_tekst .

Na przykład, w programie Microsoft Excel dla Windows, poniższa formuła arkusza przelicza się każdorazowo wraz z arkuszem:

WYWOŁAJ("User";"GetTickCount";"J!")

Modyfikowanie w miejscu —funkcje deklarowane jako puste

Możliwe jest użycie pojedynczej cyfry n  dla kodu typu wyniku w typ_tekst, gdzie n  oznacza liczbę od 1 do 9. Sygnalizuje o tym program Microsoft Excel, aby zmodyfikować zmienną pod adresem wskazanym przez n-ty argument typ_tekst  zamiast podawać wartość wynikową. Technika ta znana jest także pod nazwą modyfikowania w miejscu. N-ty argument powinien być daną typu umożliwiającego przekazywanie adresów (C, D, E, F, G, K, L, M, N, O, P lub R). Funkcja pochodząca z DLL lub zasobu kodów powinna być także zadeklarowana ze słowem kluczowym pustym w języku C (lub słowem kluczowym procedury w Pascalu).

Na przykład, funkcja DLL pobierająca łańcuch zakończony zerem i dwa wskaźniki liczb całkowitych jako argumenty może dokonać modyfikacji łańcucha w miejscu. Należy w tym celu użyć jako argumentu typ_tekst  "1FMM"  i zadeklarować funkcję jako pustą.

Wersje wcześniejsze programu Microsoft Excel od wersji 4.0 używały znaku > do modyfikowania w miejscu pierwszego argumentu - nie było bowiem możliwości modyfikowania innych argumentów niż pierwszy. Znak > odpowiada równoważnie n  = 1 w wersji 4.0 Microsoft Excel i późniejszych.


REJESTR.KOD

Zobacz też

Podaje identyfikator rejestru zadanej biblioteki połączeń dynamicznych (DLL) lub uprzednio zarejestrowanego zasobu kodów. Jeśli biblioteki DLL lub zasoby kodów nie znajdują się w rejestrze, to funkcja ta umieszcza je tam, a następnie daje w wyniku numer identyfikacyjny rejestru.

Funkcję REJESTR.KOD można wykorzystywać w arkuszach obliczeniowych w przeciwieństwie do funkcji REJESTRUJ), ale nie można określać w niej nazw funkcji ani nazw argumentów REJESTR.KOD.

Więcej informacji na temat DLL, zasobów kodów oraz typów danych znajduje się w Korzystanie z funkcji WYWOŁAJ i REJESTRUJ.

Uwaga   Ponieważ program Microsoft Excel dla Windows i Microsoft Excel dla Macintosha korzystają z różnych typów zasobów kodów, to funkcja REJESTR.KOD ma nieznacznie różniące się składnie dla każdego środowiska operacyjnego.

Składnia 1

W przypadku  Microsoft Excel dla Windows

REJESTR.KOD(moduł_tekst ; procedura ; typ_tekst )

Składnia 2

W przypadku  Microsoft Excel dla Macintosh

REJESTR.KOD(plik_tekst ; zasób ; typ_tekst )

Moduł_tekst   jest tekstem specyfikującym nazwę biblioteki DLL zawierającej funkcje w programie Microsoft Excel dla Windows.

Procedura   jest tekstem specyfikującym nazwę funkcji w bibliotece DLL w programie Microsoft Excel dla Windows. Można także skorzystać z wartości porządkowej funkcji uzyskiwanej z procedury  EXPORTS w pliku definicji modułów (.DEF). Wartość porządkowa lub numer identyfikacyjny zasobu nie powinny występować w postaci tekstu.

Typ_tekst   jest tekstem specyfikującym typ danych wartości otrzymywanej w postaci wyniku oraz typy danych wszystkich argumentów w bibliotece DLL. Pierwsza litera  typ_tekst  określa wartość wynikową. Jeśli funkcja lub zasoby kodów znajdują się już w rejestrze, można ten argument pominąć.

Plik_tekst   jest tekstem określającym nazwę pliku zawierającego zasoby kodów w programie Microsoft Excel dla Macintosha.

Zasób   jest tekstem określającym nazwę funkcji w zasobach kodów w programie Microsoft Excel dla Macintosha. Można skorzystać także z numeru identyfikacyjnego zasobu. Wartość porządkowa lub numer identyfikacyjny nie mogą występować w postaci tekstu.

Przykłady

Poniższa formuła umieszcza w rejestrze funkcję GetTickCount z programu Microsoft Windows i podaje w wyniku numer identyfikacyjny rejestru:

REJESTR.KOD("User", "GetTickCount", "J!")

Załóżmy, że funkcja GetTickCount była już uprzednio umieszczona w rejestrze na innym arkuszu przy użyciu powyższej formuły. Wtedy następująca formuła daje w wyniku numer identyfikacyjny rejestru dla tej funkcji.

REJESTR.KOD("User", "GetTickCount")


WEEKNUM

Zobacz też

Podaje liczbę wskazującą, kiedy w roku przypada dany tydzień (numeryczny).

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

   Jak to zrobić?

Składnia

WEEKNUM(numer_kolejny, wynik_typ )

Numer_kolejny   to data wyrażona w postaci numeru kolejnego daty.

Wynik_typ   jest liczbą wyznaczającą początek tygodnia (od którego dnia). Wartością domyślną jest jeden.

Wynik_typ	Tydzień zaczyna się
1	Tydzień zaczyna się w niedzielę. Dni tygodnia ponumerowane są od 1 do 7.
2	Tydzień zaczyna się od poniedziałku. Dni tygodnia ponumerowane są od 1 do 7.
Przykłady

Jeśli datą jest Niedziela 9 stycznia, 1994, to

WEEKNUM(34343; 1) równe jest  3

WEEKNUM(34343; 2) równe jest 2


AMORLINC

Zobacz też

Oblicza amortyzację dla każdego okresu rozrachunkowego. Funkcja ta jest dostosowana do francuskiego systemu księgowego. Jeśli zakupu dokonuje się w połowie roku rozrachunkowego, to pod uwagę bierze się amortyzację podzieloną proporcjonalnie.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

AMORLINC(cena ; zakup_data ;  pierwszy_okres ; odzysk ; okres ; stopa ; podstawa )

Cena   jest ceną zakupu.

Zakup_data    jest datą zakupu pozycji aktywów.

Pierwszy_okres   jest datą kończącą pierwszy okres

Odzysk   jest wartością końcową pozycji aktywów na końcu okresu amortyzacyjnego.

Okres   jest wybranym okresem.

Stopa   jest stopą amortyzacji.

Podstawa   jest argumentem rok_podstawa do wykorzystania.

Podstawa	System daty
0	360 dni (metoda NASD).
1	Aktualny
3	365 dni w roku
4	360 dni w roku (metoda europejska)
Przykład

Załóżmy, że urządzenie zakupiono 19 sierpnia 1993. Cena początkowa wynosiła  2400 zł, a końcowa 300 zł przy 15% stopie amortyzacji. 31 grudnia 1993 jest końcem pierwszego okresu.

AMORLINC(2400;34199;34334;300;1;0,15;1) wartość amortyzacji w pierwszym okresie wynosi 360 zł.


AMORDEGRC

Zobacz też

Oblicza amortyzację dla każdego okresu rozrachunkowego. Funkcja ta jest dostosowana do francuskiego systemu księgowego. Jeśli zakupu dokonuje się w połowie roku rozrachunkowego, to pod uwagę bierze się amortyzację podzieloną proporcjonalnie. Jest to funkcja podobna do AMORLINC, oprócz tego, że współczynniki amortyzacji stosowane w obliczeniach zależą od okresu amortyzacji danej pozycji aktywów.

Jeśli funkcja nie jest dostępna, należy uruchomić Instalatora, aby zainstalować dodatek Analysis Toolpak. Po zainstalowaniu, dodatek Analysis Toolpak należy zaznaczyć i uaktywnić w Menedżerze dodatków.

Jak to zrobić?

Składnia

AMORDEGRC(cena ; zakup_data ;  pierwszy_okres ; odzysk ; okres ; stopa ; podstawa )

Cena   jest ceną zakupu.

Zakup_data    jest datą zakupu pozycji aktywów.

Pierwszy_okres   jest datą kończącą pierwszy okres

Odzysk   jest wartością końcową na koniec okresu amortyzacyjnego.

Okres   jest wybranym okresem.

Stopa   jest stopą amortyzacji.

Podstawa   jest argumentem rok_podstawa  do wykorzystania.

Podstawa	System daty
0	360 dni (metoda NASD).
1	Aktualny
3	365 dni w roku
4	360 dni w roku (metoda europejska)
Uwagi

•	Funkcja ta będzie obliczać amortyzację do chwili umorzenia pozycji aktywów lub dopóki wartość skumulowana nie przekroczy ceny zakupu pomniejszonej o wartość końcową.

•	Współczynniki amortyzacji:

Czas życia zakupu(1/stopa)	Współczynnik amortyzacji
Pomiędzy 3 a 4 rokiem	1.5
Pomiędzy 5 a 6 rokiem	2
Więcej niż 6 lat	2.5
•	Stopa amortyzacji będzie rosnąć do 50 procent dla okresów poprzedzających ostatni okres i wzrośnie do 100 procent dla ostatniego okresu.

•	Jeśli czas życia zamyka się pomiędzy 0 - 1, 1 - 2, 3- 4 lub 4 - 5 rokiem, obliczona zostaje wartość błędu #LICZBA!.

Przykład

Załóżmy, że urządzenie zakupiono 19 sierpnia 1993. Cena zakupu wynosiła  2400 zł, a wartość końcowa 300 zł, przy 15% stopie procentowej. 31 grudnia 1993 jest końcem pierwszego okresu.

AMORDEGRC(2400;34199;34334;300;1;0,15;1) wartość umorzenia za pierwszy okres wynosi 775 zł.


RZYMSKIE

Zobacz też

Zamienia cyfry arabskie na rzymskie, jako tekst.

Składnia

RZYMSKIE(liczba ; postać )

Liczba   zapisana w systemie cyfr arabskich, którą należy zamienić.

Postać   jest liczbą określającą wybrany rodzaj cyfr rzymskich. Numeracja rzymska zmienia się od klasycznej do bardziej uproszczonej, postać ta staje się coraz bardziej zwarta, gdy jej wartość rośnie. Patrz poniższy przykład, wg RZYMSKIE(499;0).

Postać	Typ
0 lub pominięta	Klasyczny
1	Bardziej zwarta. Patrz przykład poniżej.
2	Bardziej zwarta. Patrz przykład poniżej.
3	Bardziej zwarta. Patrz przykład poniżej.
4	Uproszczony
PRAWDA	Klasyczny
FAŁSZ	Uproszczony
Uwagi

•	Jeśli liczba jest ujemna, to podana zostanie wartość błędu  #ARG!.

•	Jeśli liczba jest większa od 3999, to podana zostanie wartość błędu #ARG!.

Przykłady

RZYMSKIE(499;0) jest równe "CDXCIX"

RZYMSKIE(499;1) jest równe "LDVLIV"

RZYMSKIE(499;2) jest równe "XDIX"

RZYMSKIE(499;3) jest równe "VDIV"

RZYMSKIE(499;4) jest równe "ID"

RZYMSKIE(1993;0) jest równe "MCMXCIII"


Dodatkowe informacje

Zobacz też

Poniżej przedstawione książki uzupełniają bardzo szczegółowo informacje na temat metod finansowych, statystycznych i inżynierskich.

Milton Abramowitz i Irene A. Stegun, Handbook of Mathematical Functions with Formulas, Graphs, and Mathematical Tables, Tenth Edition. Washington, D. C.: United States Government Printing Office, 1972.

Jay L. Devore, Probability and Statistics for Engineering and the Sciences, Third Edition. Pacific Grove, California: Brooks/Cole Publishing Company, 1991.

Frank J. Fabozzi i Irving M. Pollack, The Handbook of Fixed Income Securities. Homewood Illinois: Business 1 Irwin, 1986.

Hewlett-Packard Company, HP-12C Owner's Handbook and Problem-Solving Guide, 1981.

John J. Lynch, Jr. i Jan H. Mayle, Standard Securities Calculation methods, Fixed Income Securities Formulas. New York, New York: Securities Industry Association, 1986.

Robert B. McCall, Fundamental Statistics for the Behavioral Sciences, Fifth Edition. New York, New York: Harcourt Brace Jovanovich, Inc., 1990.

W. H. Press, B. P. Flannery, S. A. Teukolsky i W. T. Vetterling, Numerical Recipes in C: The Art of Scientific computing. New York, New York: Cambridge University Press, 1988.

Robert R. Sokal i F. James Rohlf, Biometry: The Principles and Practice of Statistics in Biological Research, Second Edition. New York, New York: W. H. Freeman and Company, 1981.

Marcia Stigum i John Mann, Money Market Calculations: Yields, Break-Evens, and Arbitrage. Homewood, Illinois: Business 1 Irwin, 1989.

Joseph G. Monks, Operations Management: Theory and Problems. New York, New York: McGraw-Hill Book Company, 1987.


ŚREDNIA.A

Zobacz też

Podaje wartość średnią (średnią arytmetyczną) argumentów z listy. Oprócz liczb, w obliczeniach mogą być brane pod uwagę teksty oraz wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ.

Składnia

ŚREDNIA.A(wartość1; wartość2; ...)

wartość1; wartość2; ...   to od 1 do 30 komórek, zakresów komórek lub wartości, dla których należy wyznaczyć średnią.

Uwagi

•	Argumentami powinny być liczby, nazwy, tablice lub adresy.

•	Jeśli argument w postaci tablicy lub adresu zawiera tekst, to jego wartość jest równa 0 (zero). Tekst pusty ("") również ma wartość 0 (zero). Jeśli w obliczeniach wartości tekstowe powinny być pomijane, należy stosować funkcję arkusza ŚREDNIA.

•	Wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną PRAWDA wynosi 1; wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną FAŁSZ wynosi 0 (zero).

Wskazówka   Przy obliczaniu średniej z komórek, należy pamiętać o różnicy pomiędzy pustymi komórkami a zawierającymi wartości zerowe, szczególnie, jeśli nie zostało zaznaczone pole Wartości zerowe na karcie Widok (menu Narzędzia polecenie Opcje). Nie uwzględnia się w obliczeniach pustych komórek, natomiast uwzględnia się te z wartościami zerowymi.

Przykłady

Jeśli zakres A1:A5 nazwano Wyniki i zawiera on liczby 10, 7, 9, 2 oraz tekst  "Niedostępne", to:

ŚREDNIA.A(A1:A5) jest równe 5,6

ŚREDNIA.A(Wyniki) jest równe 5,6

ŚREDNIA.A(A1:A5) jest równe SUMA(A1:A5)/ILE.NIEPUSTYCH(A1:A5) czyli 5,6

Jeśli zakres A1:A4 zawiera wartości 10, 7, 9 i 2, a komórka  A5 jest pusta, to:

ŚREDNIA.A(A1:A5) jest równa 7


MAX.A

Zobacz też

Podaje największą wartość argumentów z listy. Oprócz liczb, w obliczeniach mogą być brane pod uwagę teksty oraz wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ.

Funkcja MAX.A jest podobna do funkcji MIN.A. Więcej informacji można znaleźć w przykładach funkcji MIN.A.

Składnia

MAX.A(wartość1; wartość2; ...)

wartość1; wartość2; ...   to od 1 do 30 wartości, dla których należy znaleźć największą wartość.

Uwagi

•	Argumentami powinny być liczby, puste komórki, wartości logiczne lub tekstowa reprezentacja liczb. Argumenty będące wartościami błędów powodują wystąpienie błędów. Jeśli w obliczeniach wartości tekstowe i logiczne powinny być pomijane, należy stosować funkcję arkusza MAX.

•	Jeśli argumentem jest tablica lub adres, to uwzględniane są tylko wartości liczbowe w tablicy lub pod podanym adresem. Puste komórki oraz wartości tekstowe są pomijane.

•	Wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną PRAWDA wynosi 1; wartość liczbowa argumentów zawierających wartość tekstową lub wartość logiczną FAŁSZ wynosi 0 (zero).

•	Jeśli argumenty nie zawierają żadnych wartości, to funkcja MAX.A zwraca wartość 0 (zero).

Przykłady

Jeśli zakres A1:A5 zawiera liczby 10, 7, 9, 27 i 2, to:

MAX.A(A1:A5) jest równe 27

MAX.A(A1:A5;30) jest równe 30

Jeśli zakres A1:A5 zawiera wartości  0, 0,2, 0,5, 0,4 i PRAWDA, TO:

MAX.A(A1:A5) jest równe 1


MIN.A

Zobacz też

Podaje najmniejszą wartość argumentów z listy. Oprócz liczb, w obliczeniach mogą być brane pod uwagę teksty oraz wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ.

Składnia

MIN.A(wartość1; wartość2; ...)

wartość1; wartość2; ...   to od 1 do 30 wartości, dla których należy znaleźć najmniejszą wartość.

•	Argumentami powinny być liczby, puste komórki, wartości logiczne lub tekstowa reprezentacja liczb. Argumenty będące wartościami błędów powodują wystąpienie błędów. Jeśli w obliczeniach wartości tekstowe i logiczne powinny być pomijane, należy stosować funkcję arkusza MIN.

•	Jeśli argumentem jest tablica lub adres, to uwzględniane są tylko wartości liczbowe w tablicy lub pod podanym adresem. Puste komórki oraz wartości tekstowe są pomijane.

•	Wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną PRAWDA wynosi 1; wartość liczbowa argumentów zawierających wartość tekstową lub wartość logiczną FAŁSZ wynosi 0 (zero).

•	Jeśli argumenty nie zawierają żadnych wartości, to funkcja MIN.A zwraca wartość 0 (zero).

Przykłady

Jeśli zakres A1:A5 zawiera liczby 10, 7, 9, 27 i 2, to:

MIN.A(A1:A5) jest równe 2

MIN.A(A1:A5, 0) jest równe 0

Jeśli zakres A1:A5 zawiera wartości FAŁSZ, 0,2, 0,5, 0,4 i 0,8, to:

MIN.A(A1:A5) jest równe 0

Funkcja MIN.A jest podobna do funkcji MAX.A. Zobacz też przykłady funkcji MAX.A.


ODCH.STANDARDOWE.A

Zobacz też

Oszacowuje standardowe odchylenie na podstawie próbki. Standardowe odchylenie jest miarą tego jak szeroko wartości są rozproszone od wartości średniej. W obliczeniach mogą być brane pod uwagę teksty oraz wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ.

Składnia

ODCH.STANDARDOWE.A(wartość1; wartość2; ...)

wartość1; wartość 2; ... to od 1 do 30 wartości odpowiadających próbce populacji. Można stosować pojedynczą tablicę lub adres tablicy zamiast  argumentów rozdzielonych średnikami.

Uwagi

•	Funkcja ODCH.STANDARDOWE.A zakłada, że jej argumenty są próbką populacji. Jeżeli dane reprezentują całą populację, należy obliczyć standardowe odchylenie za pomocą funkcji ODCH.STANDARD.POPUL.A.

•	Wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną PRAWDA wynosi 1; wartość liczbowa argumentów zawierających wartość tekstową lub wartość logiczną FAŁSZ wynosi 0 (zero). Jeśli w obliczeniach wartości tekstowe i logiczne powinny być pomijane, należy stosować funkcję arkusza ODCH.STANDARD.

•	Odchylenie standardowe oblicza się stosując metodę "nieobciążoną" lub metodę "n-1".

•	Funkcja ODCH.STANDARDOWE.A wykorzystuje następującą formułę:

Przykład

Załóżmy, że mamy 10 narzędzi wykonanych na tej samej maszynie w jednym cyklu produkcji, wziętych jako przypadkowa próbka. Dla narzędzi tych zmierzono wytrzymałość na pękanie.  Wartości próbki (1345; 1301; 1368; 1322; 1310; 1370; 1318; 1350; 1303; 1299) są zapisane odpowiednio w komórkach A2:E3. Funkcja ODCH.STANDARDOWE.A ocenia standardowe odchylenie wytrzymałości wszystkich tych narzędzi na pękanie.

ODCH.STANDARDOWE.A(A2:E3) jest równe 27,46


ODCH.STANDARD.POPUL.A

Zobacz też

Funkcja ta oblicza odchylenie standardowe całej populacji podanej w postaci argumentów, uwzględniając wartości tekstowe i logiczne. Standardowe odchylenie jest miarą tego, jak szeroko wartości są rozłożone od wartości średniej.

Składnia

ODCH.STANDARD.POPUL.A(wartość1; wartość2; ...)

wartość1; wartość 2; ... to od 1 do 30 wartości odpowiadających populacji. Można stosować pojedynczą tablicę lub adres tablicy zamiast  argumentów rozdzielonych średnikami.

Uwagi

•	Funkcja ODCH.STANDARD.POPUL.A zakłada, że jej argumenty są całą populacją. Jeżeli dane reprezentują próbkę populacji, należy obliczyć odchylenie standardowe za pomocą funkcji ODCH.STANDARDOWE.A.

•	Wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną PRAWDA wynosi 1; wartość liczbowa argumentów zawierających wartość tekstową lub wartość logiczną FAŁSZ wynosi 0 (zero). Jeśli w obliczeniach wartości tekstowe i logiczne powinny być pomijane, należy stosować funkcję arkusza ODCH.STANDARD. POPUL.

•	Dla dużych próbek funkcje ODCH.STANDARDOWE.A i ODCH.STANDARD.POPUL.A dają w przybliżeniu jednakowe wartości.

•	Odchylenie standardowe oblicza się stosując metodę "nieobciążoną" lub metodę "n".

•	Funkcja ODCH.STANDARD.POPUL.A wykorzystuje następującą formułę:

Przykład

Stosując te same dane z przykładu ODCH.STANDARDOWE.A i zakładając, że w cyklu produkcyjnym wytwarza się tylko 10 narzędzi, funkcja ODCH.STANDARD.POPUL.A mierzy standardowe odchylenie wytrzymałości na pękanie dla wszystkich narzędzi.

ODCH.STANDARD.POPUL.A(A2:E3) jest równe 26,05


WARIANCJA.A

Zobacz też

Oszacowuje wariancję na podstawie próbki. Oprócz liczb, w obliczeniach mogą być brane pod uwagę teksty oraz wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ.

Składnia

WARIANCJA.A(wartość1; wartość2; ...)

wartość1; wartość 2; ... to od 1 do 30 wartości odpowiadających próbce populacji.

Uwagi

•	Funkcja WARIANCJA.A przyjmuje, że jej argumenty są próbką z populacji. Jeżeli nasze dane reprezentują całą populację, należy obliczyć wariancję stosując funkcję WARIANCJA.POPUL.A.

•	Wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną PRAWDA wynosi 1; wartość liczbowa argumentów zawierających wartość tekstową lub wartość logiczną FAŁSZ wynosi 0 (zero). Jeśli w obliczeniach wartości tekstowe i logiczne powinny być pomijane, należy stosować funkcję arkusza WARIANCJA.

•	Funkcja WARIANCJA.A wykorzystuje następującą formułę:

Przykład

Przyjmijmy, że 10 narzędzi wykonanych na tej samej maszynie w jednym cyklu produkcji zostało zebranych jako przypadkowa próbka, na której przeprowadzono pomiar wytrzymałości na złamanie. Wartości tej próbki (1345; 1301; 1368; 1322; 1310; 1370; 1318; 1350; 1303; 1299) są zapisane odpowiednio w A2:E3. Funkcja WARIANCJA.A ocenia wariancję wytrzymałości tych narzędzi na złamanie.

WARIANCJA.A(A2:E3) jest równe 754,3


WARIANCJA.POPUL.A

Zobacz też

Oblicza wariancję na podstawie całej populacji. Oprócz liczb, w obliczeniach mogą być brane pod uwagę teksty oraz wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ.

Składnia

WARIANCJA.POPUL.A(wartość1; wartość2; ...)

wartość1; wartość 2; ... to od 1 do 30 wartości odpowiadających populacji.

Uwagi

•	Funkcja WARIANCJA.POPUL.A zakłada, że jej argumentami jest cała populacja. Jeżeli nasze dane reprezentują próbkę z populacji, wówczas należy obliczyć wariancję stosując funkcję WARIANCJA.A.

•	Wartość liczbowa argumentów zawierających wartość logiczną PRAWDA wynosi 1; wartość liczbowa argumentów zawierających wartość tekstową lub wartość logiczną FAŁSZ wynosi 0 (zero). Jeśli w obliczeniach wartości tekstowe i logiczne powinny być pomijane, należy stosować funkcję arkusza WARIANCJA.POPUL.

•	Funkcja WARIANCJA.POPUL.A wykorzystuje następującą formułę:

Przykład

Wykorzystując dane z przykładu WARIANCJA.A i zakładając, że w ciągu cyklu produkcyjnego wykonanych zostało tylko 10 narzędzi, funkcja WARIANCJA.POPUL.A mierzy wariancję wytrzymałości wszystkich narzędzi na złamanie.

WARIANCJA.POPUL.A(A2:E3) jest równe 678,8


HIPERŁĄCZE

Zobacz też

Tworzy skrót lub skok otwierający dokument znajdujący się na serwerze sieciowym, w sieci intranet lub Internet. Po kliknięciu komórki zawierającej funkcję HIPERŁĄCZE otwierany jest plik znajdujący się w miejscu określonym argumentem lokalizacja_łącza,

Składnia

HIPERŁĄCZE(lokalizacja_łącza; przyjazna_nazwa)

lokalizacja_łącza   jest ścieżką dostępu i nazwą pliku dokumentu, który ma zostać otwarty jako dokument tekstowy. Argument lokalizacja_łącza może odwoływać się do miejsca w dokumencie — na przykład określona komórka lub nazwany zakres arkusza lub skoroszytu programu Microsoft Excel lub zakładka dokumentu programu Microsoft Word. Ścieżka może prowadzić do pliku przechowywanego na dysku sztywnym, lub być ścieżką zapisaną w Uniwersalnej konwencji nazw (UNC) na serwerze (w programie Microsoft Excel 97 dla Windows) lub adresem URL w sieci Internet lub intranet.

przyjazna_nazwa   jest tekstem lub wartością numeryczną, wyświetlaną w komórce, w której jest umieszczona funkcja. Argument przyjazna_nazwa jest wyświetlany tekstem podkreślonym w kolorze niebieskim. Jeśli pominięto argument przyjazna_nazwa, to w komórce wyświetlany jest tekst określony argumentem lokalizacja_łącza.

Uwagi

•	Argument lokalizacja_łącza może być wartością tekstową ujęto w znaki cudzysłowu lub adresem komórki zawierającej łącze w postaci wartości tekstowej.

•	Argument przyjazna_nazwa może być wartością, tekstem, nazwą lub adresem komórki zawierającej tekst lub wartość tekstu skoku.

•	Jeśli wartością argumentu przyjazna_nazwa jest wartość błędu (np. #ARG!), to w komórce zamiast tekstu skoku jest wyświetlana ta wartość błędu.

•	Jeśli skok określony argumentem lokalizacja_łącza nie istnieje lub nie można go znaleźć, po kliknięciu komórki zgłaszany jest błąd.

•	Aby zaznaczyć komórkę zawierającą funkcję HIPERŁĄCZE, kliknij komórkę znajdującą się obok niej, a następnie przesuń się do tej komórki, wykorzystując klawisze strzałek.

Przykłady

W poniższym przykładzie otwierany jest skoroszyt o nazwie Raport budżetu.xls, znajdujący się w sieci Internet w miejscu o nazwie www.business.com/raport i wyświetlany jest tekst "Kliknij, żeby przejrzeć raport".

HIPERŁĄCZE("http://www.business.com/raport/raport budżetu.xls"; "Kliknij, żeby przejrzeć raport")

W poniższym przykładzie tworzone jest hiperłącze do komórki F19 na arkuszu o nazwie Roczny w skoroszycie Raport budżetu.xls, który znajduje się w sieci Internet w miejscu o nazwie www.business.com/raport. W komórce zawierającej hiperłącze wyświetlana jest zawartość komórki D1 jako tekst skoku.

HIPERŁĄCZE("[http://www.business.com/raport/raport budżetu.xls]Roczny!F10"; D1)

W poniższym przykładzie tworzone jest hiperłącze do zakresu o nazwie SumaDziału na arkuszu o nazwie Pierwszy kwartał w skoroszycie Raport budżetu.xls, który znajduje się w sieci Internet w miejscu o nazwie www.business.com/raport. W komórce zawierającej hiperłącze wyświetlany jest tekst "Kliknij tutaj, aby zobaczyć podsumowania pierwszego kwartału dla działu".

HIPERŁĄCZE("[http://www.business.com/raport/raport budżetu.xls]Pierwszy kwartał!SumaDziału"; "Kliknij tutaj, aby zobaczyć podsumowania pierwszego kwartału dla działu")

Aby utworzyć hiperłącze do określonego miejsca w dokumencie programu Microsoft Word, należy utworzyć w nim zakładkę, wskazującą miejsce skoku. W poniższym przykładzie zostaje utworzone hiperłącze do zakładki o nazwie ZyskiKwart w dokumencie o nazwie Raport roczny.doc, znajdujący się w miejscu www.business.com:

HIPERŁĄCZE("[http://www.business.com/Raport roczny.doc]ZyskiKwart"; "Raport zysków rocznych")

Poniższy przykład powoduje wyświetlenie w programie Microsoft Excel 97 dla Windows zawartości komórki D5 jako tekstu skoku w komórce i otwiera plik o nazwie 1szykw.xls, znajdujący się na serwerze o nazwie FINANSE w udziale Publikacje. W przykładzie zastosowano konwencję UNC:

HIPERŁĄCZE("\\FINANSE\Publikacje\1szykw.xls"; D5)

W poniższym przykładzie, w programie Microsoft Excel 97 dla Windows jest otwierany plik o nazwie 1szykw.xls, znajdujący się w katalogu o nazwie Finanse na dysku D i wyświetlana jest wartość liczbowa zapisana w komórce H10:

HIPERŁĄCZE("D:\FINANSE\1szykw.xls"; H10)


WEŹDANETABELI

Zobacz też

Zwraca dane przechowywane w tabeli przestawnej. Funkcję WEŹDANETABELI można stosować do pobierania danych sumarycznych z tabeli przestawnej, o ile podsumowanie jest widoczne w tabeli

Składnia

WEŹDANETABELI(tabela_przestawna; nazwa)

tabela_przestawna   jest adresem komórki w tabeli przestawnej, z której należy pobrać dane. Argument tabela_przestawna może być komórką lub zakresem komórek w tabeli przestawnej, nazwą zakresu, w którym zawarta jest tabela przestawna lub etykietą umieszczoną w komórce bezpośrednio powyżej tabeli przestawnej.

nazwa   jest tekstem zawartym w podwójnych znakach cudzysłowu, opisujący komórkę tabeli przestawnej, zawierającą pobieraną wartość. Jeśli np. tabela przestawna zawiera wiersz pól o nazwie Sprzedawca i chcemy pobrać wartość sumy całkowitej dla sprzedawcy o nazwisku Suyama, argumentowi nazwa można nadać wartość "Suyama". Jeśli kolumna pól w tabeli przestawnej zawiera produkty, a chcemy pobrać sumę całkowitą sprzedaży napojów przez sprzedawcę o nazwisku Suyama, to argumentowi nazwa można nadać wartość "Suyama - napoje".

Uwagi

•	Pola lub elementy obliczeniowe oraz obliczenia niestandardowe mogą wchodzić w skład danych pobieranych funkcją WEŹDANETABELI.

•	Jeśli argument tabela_przestawna jest zakresem zawierającym dwie lub więcej tabel przestawnych, to dane będą pobierane z tabeli przestawnej ostatnio utworzonej w tym zakresie.

•	Jeśli nazwa odnosi się do pojedynczej komórki, to wartość tej komórki jest zwracana niezależnie od tego, czy jest to tekst, liczba, wartość błędu itd.

•	Jeśli argument tabela_przestawna nie jest zakresem, w którym znajduje się tabela przestawna, to funkcja WEŹDANETABELI zwraca wartość błędu #ARG!.

•	Jeśli argument nazwa nie opisuje widocznego pola, jest pominięty lub jeśli zawiera pole strony, która nie jest wyświetlana, funkcja WEŹDANETABELI zwraca wartość błędu #ADR!.

Przykłady

Załóżmy, że arkusz zawiera poniższą tabelę przestawną, oraz że nazwa TP1 odnosi się do zakresu A2:E12, w którym znajduje się tabela. Wówczas:

WEŹDANETABELI(TP1,"Suma sprzedaży") zwraca sumę całkowitą w polu Sprzedaż czyli 49 325 zł.

WEŹDANETABELI(TP1,"Marzec") zwraca sumę całkowitą dla marca, czyli  30 337 zł.

Następujące przykłady odwołują się do tej samej, przedstawionej powyżej tabeli przestawnej, jednak argumentem tabela_przestawna jest komórka wchodząca w skład tabeli/

WEŹDANETABELI(A4,"Marzec Buchanan Produkcja") jest równe 10 201 zł.

WEŹDANETABELI(A4,"Marzec Południe") zwraca wartość błędu #ADR!, ponieważ dane dla regionu Południe nie są widoczne.

WEŹDANETABELI(A4,"Davolio Napoje") zwraca wartość błędu #ADR!; ponieważ brak jest wartości sumy napojów dla Davolio.


Użycie formularza Microsoft Excel do pobierania informacji od użytkowników sieci WWW

Gdy użytkownicy odwiedzają miejsce w sieci WWW, można wyświetlać formularz Microsoft Excel, który mogą oni wykorzystać do wprowadzenia informacji do bazy danych na serwerze WWW — na przykład można w ten sposób gromadzić zamówienia lub żądania użytkowników.

Aby zapoznać się z procedurą uruchomienia kreatora ułatwiającego utworzenie systemu gromadzenia danych, kliknij  [image].

Zanim będzie możliwe utworzenie systemu gromadzenia danych wykonaj następujące czynności.

•	Ustal, jakie dane mają być gromadzone, a następnie utwórz formularz w arkuszu roboczym Microsoft Excel, w którym użytkownicy mogą wprowadzać dane. Formularz może zawierać komórki, do których użytkownicy sieci WWW mogą wprowadzać dane. Ponieważ kreator nie może działać z formantami utworzonymi w edytorze Visual Basic, do utworzenia formantów formularza należy wykorzystać pasek narzędzi Formularze. Aby uzyskać informacje na temat projektowania formularzy w programie Microsoft Excel, kliknij  [image].

•	Sprawdź, jaki interfejs jest używany przez serwer do odbierania danych od użytkowników sieci WWW. Serwer może używać systemu Internet Database Connector dostarczanego wraz z pakietem Microsoft Internet Information Server for Windows NT albo systemu Common Gateway Interface (CGI). Oprogramowanie Microsoft Internet Information Server można załadować z miejsca WWW firmy Microsoft pod adresem http://www.microsoft.com/infoserv/iisinfo.htm. Administrator serwera może dostarczyć informacje dotyczące interfejsu serwera i wszelkich uprawnień dostępu niezbędnych do utworzenia systemu.

•	Jeśli w programie Microsoft Excel w podmenu Kreator w menu Narzędzia brak polecenia Formularzy WWW, zainstaluj Kreatora formularzy WWW. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

Dodatkowe informacje na temat tych wstępnych warunków oraz dodatkowych czynności, które należy wykonać, aby wprowadzić, przetestować i dostosować system gromadzenia danych tak, aby spełniał oczekiwania są dostępne w rozdziale 23 "Administering an Office Web" dokumentu Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat dostępu do tego dokumentu w miejscu WWW firmy Microsoft, kliknij  [image].


Uruchamianie Kreatora formularzy WWW

Jeśli w programie Microsoft Excel w podmenu Kreator w menu Narzędzia brak polecenia Formularzy WWW, należy zainstalować Kreatora formularzy WWW. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

1	Kliknij arkusz roboczy Microsoft Excel zawierający formularz.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Kreator, a następnie w podmenu kliknij polecenie Formularzy WWW.

3	Postępuj według instrukcji wyświetlanych przez Kreator formularzy WWW.


Określanie formantów formularza WWW przeznaczonych do gromadzenia danych

Przed użyciem Kreatora formularzy WWW trzeba wykonać pewne przygotowania. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

W tym kroku trzeba określić, które formanty i komórki formularza Microsoft Excel mają być wypełniane danymi przez użytkowników sieci WWW. W polu początkowo znajduje się lista wszystkich formantów formularza, które zostały utworzone za pomocą paska narzędzi Formularze, takich jak rozwijane listy, pola wyboru i przyciski opcji. W lewej kolumnie są umieszczone nazwy pól bazy danych, które będą miejscem docelowym danych wprowadzanych przez użytkowników za pomocą tego formantu do bazy danych, która zostanie utworzona przez kreatora. W prawej kolumnie są umieszczone nazwy formantów. Formanty, które nie będą używane do gromadzenia danych można usunąć. Chcąc wykorzystać do gromadzenia danych komórki, można dodać komórki arkusza roboczego.

•	Jeśli nie chcesz gromadzić danych za pomocą pewnego formantu, kliknij ten formant w polu listy, a następnie kliknij przycisk Usuń.

•	Aby gromadzić dane za pomocą komórki arkusza roboczego, kliknij przycisk Dodaj komórkę, a następnie wprowadź odwołanie do pojedynczej komórki. Powtórz tę czynność, aby określić więcej komórek.

•	Aby zmienić nazwę pola bazy danych, które będzie używane do gromadzenia danych z formantu lub komórki, kliknij formant lub komórkę w polu listy, wpisz nową nazwę w polu Nazwa pola zaznaczonego formantu, a następnie kliknij przycisk Zmień nazwę.


Określanie interfejsu używanego przez serwer WWW

W tym kroku trzeba określić interfejs używany przez serwer WWW do współdziałania z tworzonym systemem gromadzenia danych.

•	Jeśli używany jest system Microsoft Internet Information Server for Windows NT, kreator tworzy bazę danych Microsoft Access przeznaczoną do gromadzenia danych wprowadzanych przez użytkowników sieci WWW.

•	Jeśli na serwerze WWW nie jest używany system Microsoft Internet Information Server, należy wybrać system Common Gateway Interface.


Zapisywanie formularza WWW w programie Microsoft Excel lub FrontPage

W tym kroku trzeba określić sposób zapisania ukończonego formularza.

1	Jeśli do obsługi sieci WWW używany jest program FrontPage, upewnij się, czy ten program działa i czy serwer jest otwarty, a następnie kliknij przycisk Dodaj wynik do sieci FrontPage.

Jeśli nie masz programu FrontPage, kliknij przycisk Zapisz wynik jako plik Microsoft Excel.

2	W polu Ścieżka pliku wpisz ścieżkę do lokalizacji, w której chcesz zapisać formularz i inne pliki utworzone przez kreatora.


Określanie komunikatu o zakończeniu wysłanego do użytkowników formularza WWW

Gdy użytkownicy WWW wypełniają formularz Microsoft Excel i wprowadzają informacje do serwera WWW, serwer może odpowiedzieć, wysyłając komunikat potwierdzający odbiór danych.

1	W polu Tytuł wpisz informacje, które mają być wyświetlane na pasku tytułu okna komunikatu.

2	W polu Nagłówek wpisz informacje, które mają być wyświetlane w pierwszym wierszu okna komunikatu.

3	W polu Tekst wpisz tekst komunikatu.

4	W przypadku interfejsu CGI (Common Gateway Interface), w polu Ścieżka URL wpisz adres  URL, pod którym mają być zbierane dane wprowadzane przez użytkowników sieci WWW.

Jeśli używany jest system Microsoft Internet Information Server, w polu Ścieżka URL wpisz adres URL, pod którym mają być zbierane dane wprowadzane przez użytkowników sieci WWW.


Konfigurowanie systemu gromadzenia danych

Po kliknięciu przycisku Zakończ kreator dodaje do formularza przycisk Prześlij, zapisuje formularz i tworzy pliki serwera bazy danych, w której będą gromadzone dane. Aby zakończyć konfigurowanie systemu, wykonaj następujące czynności:

•	Skopiuj formularz i inne pliki z lokalizacji określonej w kreatorze na serwer WWW. Administrator serwera może pomóc w ustaleniu odpowiedniego miejsca do skopiowania plików.

Jeśli używany jest system Microsoft Internet Information Server, kreator utworzył skoroszyt Microsoft Excel zawierający formularz, plik bazy danych .mdb odpowiadający formularzowi, plik .idc, który dostarcza informacje o źródle danych ODBC (Open Database Connectivity), instrukcję SQL w celu połączenia użytkowników sieci WWW z bazą danych oraz plik .htx  kodujący komunikat o zakończeniu dla oprogramowania Internet Database Connector  serwera. Informacje na temat konfigurowania tych plików można znaleźć w Pomocy systemu Microsoft Internet Information Server.

W przypadku interfejsu CGI (Common Gateway Interface) kreator utworzył skoroszyt Microsoft Excel zawierający formularz, plik skryptu w języku PERL, który przetwarza dane wprowadzane do formularza w plik tekstowy rozdzielany znakami tabulatora oraz plik tekstowy .csv. Upewnij się, czy w serwerze WWW jest zainstalowany język PERL.

•	Jeśli jest używany system Microsoft Internet Information Server, samodzielnie lub przy pomocy administratora serwera WWW skonfiguruj źródło danych ODBC dla bazy danych .mdb, korzystając z programu instalacyjnego Microsoft Internet Server Setup lub ikony ODBC w Panelu sterowania serwera. W tym celu użyj edytora tekstowego do otwarcia pliku .idc. W pierwszych trzech wierszach pliku wstaw nazwę źródła danych ODBC oraz swoją nazwę i hasło użytkownika.

•	Skonfiguruj bazę danych tak, aby gromadzone w niej dane były organizowane i prezentowane w żądany sposób.

Jeśli jest używany system Microsoft Internet Information Server, kreator tworzy plik .mdb przeznaczony do użycia w programie Microsoft Access. Dodatkowe informacje można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Access.

W przypadku interfejsu CGI tworzony jest plik tekstowy rozdzielany przecinkami. W pliku skryptu PERL utworzonym przez kreatora określ lokalizację pliku tekstowego .csv na serwerze WWW. Administrator serwera może podać informacje dotyczące języka PERL i innych narzędzi dostępnych w serwerze, które można wykorzystać do pracy z tym typem bazy danych.

Uwagi

•	Aby używać gotowego systemu gromadzenia danych, użytkownicy sieci WWW muszą mieć program Microsoft Excel 97 niezbędny do otwierania i używania formularza. Użytkownicy posiadający program Microsoft Excel 97 mogą otwierać skoroszyty bezpośrednio z przeglądarek WWW, takich jak Microsoft Internet Explorer. Informacje na temat konfiguracji przeglądarki do rozpoznawania i otwierania plików skoroszytów Microsoft Excel można znaleźć w dokumentacji lub w Pomocy przeglądarki WWW.

•	Informacje na temat czynności, które należy wykonać, aby wprowadzić, przetestować i dostosować system gromadzenia danych tak, aby spełniał oczekiwania są dostępne w rozdziale 23 "Administering an Office Web" dokumentu Microsoft Office 97 Resource Kit. Aby uzyskać informacje na temat dostępu do tego dokumentu w miejscu WWW firmy Microsoft, kliknij  [image].


Publikowanie danych programu Microsoft Excel w sieci WWW

Dane arkusza roboczego można opublikować w firmowej sieci intranet lub w sieci WWW. Można utworzyć kompletną stronę WWW w języku HTML na podstawie danych arkusza roboczego i wykresów, a następnie wstawić dane z arkuszy roboczych i arkuszy wykresów do istniejących stron WWW. Aby użytkownicy odwiedzający miejsce w sieci WWW mogli wysyłać odpowiedzi, można utworzyć formularz w programie Microsoft Excel do zbierania informacji.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć stronę WWW z danych arkusza roboczego lub wykresu

Dodać dane arkusza roboczego lub wykresu do strony WWW

Gromadzić informacje od użytkowników sieci WWW za pomocą formularza Microsoft Excel

Uwagi

•	Niektóre aspekty formatowania programu Microsoft Excel nie mogą być przekonwertowane na format HTML. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Potrzebując dodatkowych narzędzi do publikowania w sieci WWW, które działają z kreatorami publikacji WWW dostarczanymi wraz z programem Microsoft Excel, można wykorzystać program Microsoft FrontPage do tworzenia i zarządzania miejscami WWW. Dodatkowe informacje można znaleźć w miejscu WWW firmy Microsoft pod adresem http://www.microsoft.com/FrontPage.

•	Chcąc wykorzystać zalety hiperłączy skoroszytu we własnej sieci lub w sieci WWW bez konwersji danych skoroszytu na format HTML, można udostępnić przeglądarkę Microsoft Excel Viewer użytkownikom, którzy nie mają programu Microsoft Excel. Za pomocą tej przeglądarki użytkownicy mogą otwierać i przeglądać skoroszyty, lecz nie mogą ich zapisywać. Użytkownicy, którzy mają program Microsoft Excel albo przeglądarkę mogą otwierać skoroszyty bezpośrednio z przeglądarki WWW zgodnej z pakietem Office takiej, jak Microsoft Internet Explorer. Przeglądarkę Microsoft Excel Viewer można załadować z miejsca WWW firmy Microsoft http://www.microsoft.com.


Tworzenie strony WWW z danych arkusza roboczego lub wykresu

Jeśli w programie Microsoft Excel w menu Plik brak polecenia Zapisz jako HTML, trzeba zainstalować dodatkowy program asystenta internetowego. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę w danych, które chcesz przekonwertować na stronę WWW.

2	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako HTML.

3	Postępuj według instrukcji wyświetlanych przez asystenta internetowego.


Dodawanie danych arkusza roboczego lub wykresu do strony WWW

Jeśli w programie Microsoft Excel w menu Plik brak polecenia Zapisz jako HTML, trzeba zainstalować dodatkowy program asystenta internetowego. Aby uzyskać więcej informacji, kliknij  [image].

1	Korzystając z przeglądarki WWW lub edytora tekstowego dokonaj edycji kodu źródłowego istniejącej strony WWW HTML.

Na przykład w programie Microsoft Internet Explorer, aby otworzyć plik .htm, można kliknąć polecenie Otwórz w menu Plik i kliknąć przycisk Otwórz plik. Następnie należy kliknąć plik prawym przyciskiem myszy i w menu podręcznym kliknąć polecenie Wyświetl źródło.

2	W miejscu, w którym mają być wyświetlane dodatkowe dane arkusza roboczego wstaw nowy pusty wiersz, a następnie wpisz w nim następujący tekst:

<!--##Table##-->

Jeśli na przykład istnieje strona WWW utworzona uprzednio za pomocą Asystneta internetowego programu Microsoft Excel, można dodać nowy wiersz w pliku .htm bezpośrednio po wierszu zawierającym tekst </Table>.

3	Zapisz edytowaną stronę HTML WWW. Na przykład w programie Microsoft Internet Explorer można kliknąć polecenie Zapisz jako w menu Plik, a następnie wprowadzić nazwę pliku .htm.

4	W programie Microsoft Excel kliknij komórkę w danych, które chcesz dodać do strony WWW.

5	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako HTML.

6	Postępuj według instrukcji wyświetlanych przez asystenta internetowego.


Otwieranie skoroszytu

W programie Microsoft Excel można otwierać skoroszyty przechowywane na dysku twardym lub na dyskach sieciowych, z którymi można się połączyć. Można także otwierać skoroszyty w sieci bez uprzedniego tworzenia połączenia z serwerem sieciowym, jeśli sieć obsługuje adresy UNC. Chcąc się upewnić, że skoroszyt pozostaje nie zmieniony i mając uprawnienia do zapisywania plików w miejscu przechowywania skoroszytu, można utworzyć i pracować na kopii skoroszytu zamiast na pliku pierwotnym. Można także otworzyć skoroszyt jako tylko do odczytu, bez względu na jego lokalizację.

Można także otwierać skoroszyty w sieci intranet, jeśli firma posiada ten rodzaj wewnętrznej sieci. Skoroszyty można otwierać w miejscach HTTP sieci World Wide Web i miejscach FTP sieci Internet. Aby mieć dostęp do miejsc sieci Internet i World Wide Web, trzeba mieć dostęp do sieci Internet przez bezpośrednie połączenie sieciowe albo przez dostawcę usług internetowych.

Co chcesz zrobić?

Otworzyć skoroszyt na dysku twardym lub w sieci

Otworzyć skoroszyt w sieci za pomocą adresu UNC

Otworzyć skoroszyt jako kopię

Otworzyć skoroszyt jako tylko do odczytu

Otworzyć skoroszyt w sieci intranet lub World Wide Web

Otworzyć skoroszyt w miejscu FTP


Otwieranie skoroszytu w sieci za pomocą adresu UNC

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Nazwa pliku wpisz adres UNC udostępnianego katalogu sieciowego zawierającego skoroszyt, a następnie naciśnij klawisz ENTER. Na przykład, aby otworzyć skoroszyt na serwerze o nazwie "Komputer1" w udziale o nazwie "Pliki", wpisz adres \\Komputer1\Pliki

3	Na liście folderów dwukrotnie klikaj foldery, aż otworzysz folder zawierający żądany skoroszyt.

4	Dwukrotnie kliknij skoroszyt.


Otwieranie skoroszytu w miejscu FTP

Aby otwierać skoroszyty w miejscach FTP w sieci Internet, trzeba mieć dostęp do sieci Internet przez bezpośrednie połączenie sieciowe albo przez dostawcę usług internetowych.

Zanim będzie możliwe otwarcie skoroszytu w miejscu FTP, trzeba dodać to miejsce FTP do listy miejsc internetowych. Aby uzyskać informacje, kliknij  [image].

1	Kliknij przycisk Otwórz [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij przycisk Lokalizacje internetowe (FTP).

3	Na liście miejsc FTP dwukrotnie kliknij żądane miejsce, a następnie dwukrotnie kliknij lokalizację w miejscu zawierającym skoroszyt, który chcesz otworzyć.

4	Kliknij dwukrotnie skoroszyt.


Otwieranie skoroszytu w sieci intranet lub World Wide Web

Można otwierać skoroszyty w sieci intranet, jeśli firma posiada ten rodzaj wewnętrznej sieci. Aby otwierać skoroszyty w miejscach HTTP sieci World Wide Web, trzeba mieć dostęp do sieci Internet poprzez bezpośrednie połączenie sieciowe albo przez dostawcę usług internetowych.

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Nazwa pliku wpisz adres skoroszytu, który chcesz otworzyć, a następnie naciśnij klawisz ENTER. Na przykład można wpisać
http://www.pewna.stronamacierzysta/strona.xls
aby otworzyć skoroszyt w sieci WWW lub
http://sprzedaż/luty/dane.xls
aby uzyskać dostęp do wartości sprzedaży w sieci intranet.

Jeśli w polu Nazwa pliku zostanie wpisany adres bez nazwy pliku, w programie Microsoft Excel zostanie automatycznie otwarty domyślny dokument HTML określonego miejsca.

Uwagi

•	Dokumenty HTML można otwierać za pomocą programu Microsoft Excel. Najlepiej oglądać je za pomocą przeglądarki WWW takiej, jak Microsoft Internet Explorer.

•	Nie można zapisać skoroszytu w miejscu HTTP.  Aby uzyskać informacje na temat konwersji danych ze skoroszytu na format HTML w celu publikacji w miejscach HTTP WWW, kliknij  [image].

Wskazówka   Aby szybko otworzyć skoroszyt, wpisz adres w polu Adres na pasku narzędzi WWW, a następnie naciśnij klawisz ENTER.


Zapisywanie skoroszytu w miejscu FTP

Zanim będzie możliwe zapisanie skoroszytu w miejscu FTP, trzeba dodać to miejsce FTP do listy miejsc internetowych. Aby uzyskać informacje, kliknij  [image].

Aby zapisać skoroszyt w miejscu FTP, trzeba mieć uprawnienia do zapisywania plików w tym miejscu. Aby uzyskać informacje na temat uprawnień dostępu lub jakichkolwiek napotkanych problemów, należy się skontaktować z administratorem miejsca.

1	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako.

Pokaż

2	W polu Zapisz w kliknij pozycję Lokalizacje internetowe (FTP).

3	Na liście miejsc FTP kliknij dwukrotnie żądane miejsce, a następnie kliknij dwukrotnie żądaną lokalizację w tym miejscu.

4	W polu Nazwa pliku wpisz nazwę skoroszytu.

5	Kliknij przycisk Zapisz.

Uwaga   Zapisując skoroszyt w miejscu FTP nie można utworzyć kopii zapasowych skoroszytu, klikając przycisk Opcje w oknie dialogowym Zapisz jako i zaznaczając pole wyboru Zawsze z kopią zapasową.


Dodawanie miejsca FTP do listy miejsc internetowych

Aby dodać miejsce FTP do listy miejsc w oknach dialogowych Zapisz jako i Otwórz, trzeba mieć dostęp do tego miejsca. Do miejsca FTP można uzyskać dostęp poprzez bezpośrednie połączenie z siecią Internet albo przez dostawcę usług internetowych. Informacje na temat sposobu ustawiania dostępu do sieci Internet można znaleźć w dokumencie Microsoft Office 97 Resource Kit dostępnym w miejscu Microsoft WWW. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij przycisk Dodaj/Zmodyfikuj lokalizacje FTP.

3	W polu Nazwa miejsca FTP wpisz nazwę miejsca FTP, na przykład ftp://ftp.microsoft.com/

4	Chcąc się zalogować anonimowo, a miejsce dopuszcza taką możliwość, kliknij przycisk Anonimowy.

Posiadając konto użytkownika w miejscu i chcąc go użyć do zalogowania się, kliknij przycisk Użytkownik, a następnie wpisz swoją nazwę użytkownika w polu Użytkownik.

5	Jeśli nie chcesz, aby był wyświetlany komunikat z żądaniem podania hasła przy każdym otwieraniu lub zapisywaniu plików w miejscu, wpisz swoje hasło w polu Hasło.

6	Kliknij przycisk Dodaj.


Usuwanie miejsca FTP z listy miejsc internetowych

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij przycisk Lokalizacje internetowe (FTP).

3	Prawym przyciskiem myszy kliknij miejsce FTP, które chcesz usunąć, a następnie kliknij przycisk Usuń.


Zmiana nazwy logowania lub hasła używanego do uzyskiwania dostępu do miejsca FTP

Aby zmienić nazwę logowania lub hasło, miejsce FTP musi być umieszczone na liście lokalizacji internetowych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

1	Kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	W polu Przeglądaj kliknij Lokalizacje internetowe (FTP).

3	Prawym przyciskiem myszy kliknij miejsce FTP, które chcesz zmienić, a następnie kliknij przycisk Modyfikuj.

4	Wprowadź żądane zmiany.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania [image], a następnie kliknij tę opcję.


Tworzenie łącza do danych arkusza roboczego w sieci intranet lub Internecie

1	Otwórz skoroszyt w sieci intranet lub Internet, zawierający dane, z którymi chcesz się połączyć.

Jak?

2	Zaznacz dane w skoroszycie, a następnie kliknij polecenie Kopiuj w menu Edycja.

3	Otwórz skoroszyt Microsoft Excel w miejscu, w którym chcesz utworzyć łącze.

4	Kliknij lewą górną komórkę obszaru, w którym mają być wyświetlane połączone dane.

5	W menu Edycja kliknij polecenie Wklej specjalnie.

Pokaż

6	Kliknij przycisk Wklej łącze.

Uwaga   Aby utworzyć łącze bez otwierania skoroszytu w Internecie, kliknij komórkę, w której ma być umieszczone łącze, a następnie wpisz znak równości (=) i adres URL, a po nim lokalizację w skoroszycie. Na przykład można wpisać
=[http://www.pewnastrona.stronamacierzysta/plik.xls]Arkusz1!A1 lub
=[ftp://ftp.serwer.miejsce/plik.xls]Arkusz1!MojaKomórka


Aktualizacja łącza do danych w sieci intranet lub Internecie

Przy otwieraniu skoroszytu zawierającego łącza program Microsoft Excel monituje o aktualizację wszystkich łączy do danych pochodzących z sieci Internet lub WWW.  Poniższa procedura jest przeznaczona do załadowania do otwartego skoroszytu najnowszej wersji połączonych danych.

1	W skoroszycie zawierającym łącza kliknij polecenie Łącza w menu Edycja.

Pokaż

2	Kliknij łącze, które chcesz zaktualizować.

3	Kliknij przycisk Aktualizuj teraz.

Uwaga   Aby przerwać aktualizację podczas ładowania, kliknij łącze, które jest aktualizowane w oknie dialogowym Łącza, a następnie kliknij przycisk Przerwij aktualizację.


Otwieranie strony początkowej WWW

Przy uruchomieniu przeglądarki WWW  strona początkowa jest pierwszą stroną, która zostanie wyświetlona w przeglądarce. Strona początkowa może zawierać instrukcje korzystania z sieci WWW i hiperłącza innych plików.

Aby obejrzeć stronę początkową, która jest plikiem pakietu Office, trzeba mieć program Office używany do tworzenia plików lub przeglądarkę pozwalającą otwierać pliki utworzone za pomocą programu Office. Aby obejrzeć stronę początkową, która jest stroną WWW HTML, trzeba mieć przeglądarkę WWW zgodną z programem Office taką, jak Microsoft Internet Explorer lub program Microsoft Word z narzędziami autorskimi HTML.

•	Na pasku narzędzi WWW kliknij przycisk Strona początkowa  [image].

Uwaga   Aby uzyskać informacje na temat ustawiania innej strony początkowej, kliknij  [image].


Zmiana strony początkowej WWW

Jeśli określana jest nowa strona początkowa w programie Microsoft Excel, staje się ona także stroną początkową innych programów pakietu Office oraz przeglądarki WWW  zgodnej z Office.

Poniższa procedura jest przeznaczona do określania skoroszytu Microsoft Excel jako strony początkowej. Aby określić jako stronę początkową inny typ pliku pakietu Office, należy się zapoznać z Pomocą programu Office użytego do utworzenia pliku. Aby określić stronę WWW HTML jako stronę początkową, należy otworzyć plik HTML, korzystając z programu Microsoft Internet Explorer albo Microsoft Word z zainstalowanymi narzędziami autorskimi HTML, a następnie zapoznać się z Pomocą programu Microsoft Internet Explorer lub Word.

1	Otwórz skoroszyt, który chcesz wykorzystać jako stronę początkową.

2	Kliknij polecenie Ustaw stronę początkową (pasek narzędzi Sieć WWW, menu Przejdź).

3	Kliknij przycisk Tak.


Otwieranie strony wyszukiwania WWW

Strona wyszukiwania zapewnia sposób wyszukiwania i przechodzenia do plików w miejscach sieci intranet lub Internet.  Na wielu stronach wyszukiwania można poszukiwać według tematu lub słowa kluczowego. Na innych stronach wyszukiwania znajdują się listy hiperłączy do wybranych plików lub do miejsc internetowych.

Aby obejrzeć stronę wyszukiwania, która jest plikiem Office, trzeba mieć program Office używany do tworzenia plików lub przeglądarkę pozwalającą otwierać pliki utworzone za pomocą programu Office. Aby obejrzeć stronę wyszukiwania, która jest stroną WWW HTML, trzeba mieć przeglądarkę WWW zgodną z programem Office taką, jak Microsoft Internet Explorer lub Microsoft Word z narzędziami autorskimi HTML.

•	Na pasku narzędzi Sieć WWW kliknij przycisk Szukaj w sieci WWW  [image].

Uwaga   Aby uzyskać informacje na temat ustawiania innej strony wyszukiwania, kliknij  [image].


Zmiana strony wyszukiwania WWW

Jeśli określana jest nowa strona wyszukiwania w programie Microsoft Excel, staje się ona także stroną wyszukiwania innych programów Office oraz przeglądarki WWW zgodnej z pakietem Office.

Poniższa procedura jest przeznaczona do określania skoroszytu Microsoft Excel jako strony wyszukiwania. Aby określić jako stronę wyszukiwania inny typ pliku pakietu Office, należy się zapoznać z Pomocą programu Office użytego do utworzenia pliku. Aby określić stronę WWW HTML jako stronę wyszukiwania, należy otworzyć plik HTML, korzystając z programu Microsoft Internet Explorer albo Microsoft Word zainstalowanymi narzędziami autorskimi HTML, a następnie zapoznać się z Pomocą programu Microsoft Internet Explorer lub Word.

1	Otwórz skoroszyt, który chcesz wykorzystać jako stronę wyszukiwania.

2	Kliknij polecenie Ustaw stronę wyszukiwania (pasek narzędzi Sieć WWW, menu Przejdź).

3	Kliknij przycisk Tak.


Otwieranie odwiedzonych ostatnio plików WWW
Otwieranie odwiedzanych ostatnio plików WWW

1	Aby otworzyć odwiedzane uprzednio pliki WWW w odwrotnej kolejności niż były oglądane poprzednio, kliknij przycisk Wstecz  [image]  na pasku narzędzi Sieć WWW.

2	Po powrocie z odwiedzanych poprzednio plików kliknij przycisk Dalej  [image] na pasku narzędzi WWW, aby otworzyć ponownie pliki w pierwotnej kolejności.


Aktualizacja bieżącego pliku WWW

Otwierane w programie Microsoft Excel skoroszyty lub inne pliki zawierające hiperłącza i znajdujące się w sieci World Wide Web, mogą być zmieniane przez autora. Po aktualizacji pliku program Microsoft Excel ładuje lub odświeża dane z zapisanego pliku.

•	Na pasku narzędzi Sieć WWW kliknij przycisk Odśwież bieżącą stronę [image].


Dodawanie bieżącego pliku WWW do listy ulubionych

Jeśli program Microsoft Excel jest używany do otwierania skoroszytu lub innego pliku w  Internecie, sieci WWW, sieci intranet, sieci lokalnej lub w lokalnym systemie, można dodać plik do foldera Ulubione tak, aby można go było ponownie szybko otworzyć.

•	Na pasku narzędzi Sieć WWW kliknij przycisk Ulubione, a następnie kliknij przycisk Dodaj do ulubionych.

Uwaga   Aby ponownie szybko otworzyć plik, gdy jest otwarty inny skoroszyt, kliknij przycisk Ulubione na pasku narzędzi Sieć WWW, a następnie Kliknij przycisk Otwórz Ulubione.


Ukrywanie wszystkich pasków narzędzi z wyjątkiem paska narzędzi sieci WWW

•	Na pasku narzędzi Sieć WWW kliknij przycisk Pokazuj tylko pasek narzędzi WWW [image].

Uwaga	 Aby ponownie wyświetlić ukryte paski narzędzi, ponownie kliknij przycisk Pokazuj tylko pasek narzędzi WWW


Strona wyszukiwania Web Find Fast

Pakiet Microsoft Office i jego programy są dostarczane wraz ze stroną wyszukiwania, którą można wykorzystać do znajdowania plików w sieci intranet. Strona wyszukiwania Web Find Fast korzysta z właściwości plików do ułatwienia znalezienia pliku nawet wówczas, gdy jego lokalizacja jest nieznana. Strona wyszukiwania Web Find Fast zapewnia sposób znajdowania wszystkich dostępnych informacji na dowolny temat osiągalny w sieci. Można także szybko lokalizować informacje na zewnątrz grupy roboczej takie, jak kwartalny raport firmy albo wszystkie pliki dotyczące polityki firmy.

Informacje na temat ustawiania i korzystania ze strony wyszukiwania Web Find Fast można znaleźć w pakiecie Microsoft Office 97 Resource Kit dostępnym w miejscu WWW firmy Microsoft. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Typy plików graficznych, które mogą być używane w programie Microsoft Excel

Do skoroszytu można wstawiać pliki graficzne w wielu popularnych formatach. Można to robić bezpośrednio albo za pomocą oddzielnych filtrów graficznych. Oddzielny filtr graficzny nie musi być zainstalowany do wstawiania następujących formatów plików graficznych: Rozszerzony metaplik  (.emf), Joint Photographic Experts Group (.jpg), Portable Network Graphics (.png), Mapa bitowa Windows (.bmp, .rle, .dib) i Metaplik Windows (.wmf). Jednak do wstawienia pliku graficznego w jakimkolwiek innym formacie umieszczonym na liście w dalszej części tego tekstu musi być zainstalowany filtr graficzny. Jeśli podczas instalacji w komputerze programu Microsoft Excel nie został zainstalowany potrzebny filtr, można uruchomić program instalacyjny i dodać filtr graficzny. Aby uzyskać informacje na temat sposobu instalacji programu lub jego składnika, kliknij  [image].

Uwaga   Filtry dla następujących formatów plików graficznych są dostępne tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office: AutoCAD Format 2-D (.dxf), Computer Graphics Metafile (.cgm), Rozszerzony metaplik (.emf), Kodak Photo CD (.pcd), Targa (.tga), Mapa bitowa Windows (.bmp, .rle, .dib), Metaplik Windows (.wmf) i WordPerfect Graphics (.wpg).

Co chcesz wstawić?

Plik w formacie AutoCAD Format 2-D (.dxf)

Plik w formacie Computer Graphics Metafile (.cgm)

Plik w formacie CorelDRAW (.cdr)

Plik w formacie Encapsulated PostScript (.eps)

Plik w formacie Rozszerzonego metapliku (.emf)

Plik w formacie Graphics Interchange Format (.gif)

Plik w formacie JPEG File Interchange Format (.jpg)

Plik w formacie Kodak Photo CD (.pcd)

Plik w formacie Macintosh PICT (.pct)

Plik w formacie Micrografx Designer/Draw (.drw)

Plik w formacie PC Paintbrush (.pcx)

Plik w formacie Portable Network Graphics (.png)

Plik w formacie Tagged Image File Format (.tif)

Plik w formacie Targa (.tga)

Plik w formacie Mapa bitowa Windows (.bmp, .rle, .dib)

Plik w formacie Metaplik Windows (.wmf)

Plik w formacie WordPerfect Graphics (.wpg)


Filtr graficzny AutoCAD Format 2-D

Filtr graficzny AutoCAD Format 2-D (Dxfimp32.flt) obsługuje wszystkie wersje programu AutoCAD do wersji 12, z wersją AutoCAD for Windows włącznie.

Filtr ten ma następujące ograniczenia:

•	Wyciągnięcia (extrusions), które są częścią rysunków 3-W nie są obsługiwane.

•	Kody sterujące i znaki specjalne osadzone w kształtach tekstu wymagających znaków specjalnych nie są obsługiwane.

•	Pliki .dxf wymagające oddzielnych plików definicji kształtu nie są obsługiwane.

•	Dla plików .dxf o wielu portach widokowych plik jest importowany za pomocą bieżącego portu widokowego.

Uwaga   Filtr graficzny AutoCAD Format 2-D jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr graficzny Computer Graphics Metafile

Filtr graficzny Computer Graphics Metafile (Cgmimp32.flt) obsługuje format CGM:1992 w wersji 1. Filtr akceptuje wszystkie trzy metody kodowania oraz interpretuje i obsługuje wszystkie elementy. Filtr będzie poprawnie działać ze wszystkimi poprawnymi plikami graficznymi .cgm.

Główne profile przemysłowe ATA (Air Transport Association) i CALS (Continuous Acquisition and Life Cycle Support) są w pełni obsługiwane przez filtr Computer Graphics Metafile. Filtr został zatwierdzony jako zgodny z normami ATA i CALS w wyniku testowania pod nadzorem National Institute of Standards and Technology (NIST).

Jeśli filtr był zainstalowany podczas instalacji programu, zostały zainstalowane następujące pliki: Cgmimp32.flt, Cgmimp32.fnt, Cgmimp32.cfg i Cgmimp32.hlp.

Filtr Computer Graphics Metafile ma następujące ograniczenie: Formaty  CGM 1992 w wersjach 2, 3 i 4 nie są obsługiwane.

Uwaga    Filtr graficzny Computer Graphics Metafile jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr graficzny CorelDRAW

Filtr graficzny CorelDRAW (Cdrimp32.flt) obsługuje pliki .cdr, .cmt, .cmx i .pat programu CorelDRAW 3.0, 4.0, 5.0 i 6.0 i ma następujące ograniczenia:

•	Preferencje CorelDRAW takie, jak rozmiar i orientacja strony, jednostki, siatka i wskazówki nie są obsługiwane.

•	Soczewki i wycinki (lenses i powerclips) nie są obsługiwane.

•	Strony, warstwy i grupowane elementy rysunkowe nie są obsługiwane.

•	Obiekty OLE nie są obsługiwane.

•	Obrócone mapy bitowe nie są obsługiwane.

•	Wypełnienia tekstury Obiekt i PostScript są zamieniane na wypełnienie szarością.

•	Wypełnienia gradientowe są dzielone na jednokolorowe paski.

•	Wypełnienia wektorowe nie są obsługiwane.

•	Tekst wieloakapitowy nie jest obsługiwany.


Filtr graficzny Encapsulated PostScript

Filtr graficzny Encapsulated PostScript (EPS) (Epsimp32.flt) obsługuje specyfikacje Adobe Systems Encapsulated PostScript Specification w wersji 3.0 i wcześniejsze. Filtr obsługuje pliki obrazów .eps w formacie (TIFF) i osadzone obrazy podglądu metapliku Windows (.wmf).

Jeśli plik graficzny Encapsulated PostScript zawiera osadzony obraz podglądu TIFF lub metapliku Windows, na ekranie pojawia się reprezentacja obrazu. Jakość podglądu zależy od rozdzielczości obrazu TIFF lub metapliku Windows osadzonego w pliku Encapsulated PostScript w czasie jego tworzenia. Do tworzenia pliku EPS jest na ogół dostępna rozdzielczość niska, średnia i wysoka. Im wyższa jest rozdzielczość obrazu podglądu, tym większy będzie rozmiar pliku EPS. Ponieważ takie obrazy podglądu są przeznaczone przede wszystkim do wybierania położenia obrazów na stronie, rozdzielczość jest często niska. Obraz podglądu o wysokiej rozdzielczości nie jest niezbędny, ponieważ jest pomijany, gdy plik EPS jest drukowany na drukarce PostScriptowej.

Jeśli osadzony obraz podglądu TIFF lub metapliku Windows nie jest dołączony do importowanej grafiki Encapsulated PostScript, zamiast obrazu podglądu w skoroszycie wyświetlany jest komunikat. Jednak obraz jest poprawnie drukowany na drukarce PostScriptowej. Jeśli obraz EPS jest drukowany na drukarce innej niż PostScriptowa, drukowany jest obraz podglądu w takiej postaci, w jakiej jest wyświetlany na ekranie.

Obrazy Encapsulated PostScript są przewidziane do drukowania na drukarkach PostScriptowych.


Filtr graficzny Kodak Photo CD

Filtr graficzny Photo CD obsługuje standard Kodak Photo CD w wersji 3.0. Format pliku graficznego Photo CD przechowuje wiele wersji obrazu, każdą z inną rozdzielczością i głębią kolorów. Przy importowaniu pliku Kodak Photo CD filtr musi wybrać jeden z obrazów. Gdy jest importowany plik Kodak Photo CD, pojawia się okno dialogowe Opcje, dzięki czemu można wybrać rozdzielczość, orientację i głębię kolorów obrazu przed jego importowaniem. Domyślnie filtr importuje obraz o rozdzielczości 768 x 512 pikseli i 24-bitowej głębi koloru.

Jeśli filtr był zainstalowany podczas instalacji programu, zostały zainstalowane następujące pliki: Pcdimp32.flt i Pcdlib32.dll.

Uwaga   Filtr graficzny Photo CD jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr graficzny Micrografx Designer/Draw

Filtr graficzny Micrografx Designer/Draw (Drwimp32.flt) obsługuje pliki Micrografx Designer 3.x, Charisma 2.1 i Draw. Filtr importuje całą pierwszą stronę pliku w takiej postaci, w jakiej jest wyświetlana w programie Micrografx Designer ponieważ te pliki nie zawierają informacji o rozmiarze obrazu. Gdy obraz zostanie zaimportowany, można przycinać obramowanie, aby je dopasować do rozmiaru obrazu.

Filtr Micrografx Designer/Draw ma następujące ograniczenia:

•	Tablice tekstowe nie są obsługiwane.

•	Niektóre czcionki Micrografx Designer 3.x nie są obsługiwane.

•	Ścieżki wycinków i ścieżki nakładane nie są obsługiwane.

•	Wypełnienia gradientowe nie są obsługiwane.


Filtr graficzny PC Paintbrush

Filtr graficzny PC Paintbrush (Pcximp32.flt) obsługuje wszystkie wersje formatu plików .pcx do wersji ZSoft 3.0, wraz z obsługą obrazów o 256 kolorach. Jest to znany format wymiany plików stosowany w programie Microsoft Windows Paintbrush.


Filtr graficzny Tagged Image File Format (TIFF)

Filtr graficzny Tagged Image File Format (Tiffim32.flt) obsługuje wszystkie typy obrazów i kompresji zgodnych ze standardem TIFF Specification Revision 5.0 i 6.0, Part1: Baseline TIFF. Należą do nich obrazy monochromatyczne, ze skalą szarości, z paletą kolorów i obrazy RGB Full Color. Filtr poprawnie obsługuje pojedynczy 8-bitowy kanał alfa zapisany z obrazem RGB Full Color. Filtr TIFF obsługuje także obrazy zgodne z rozszerzeniem TIFF Extension for CMYK.

Filtr TIFF ma następujące ograniczenia:

•	Importowany jest tylko pierwszy obraz TIFF z wieloma obrazami (podplikami).

•	Filtr nie obsługuje wielu kanałów alfa (zapisanych jako podpliki) ani kanałów alfa, które nie mają 8 bitów na piksel.


Filtr graficzny Targa

Filtr graficzny Targa (Tgaimp32.flt) obsługuje obrazy Truevision Targa o definicji do 32 bitów na piksel.

Uwaga   Filtr graficzny Targa jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr importu WordPerfect Graphics

Filtr importu WordPerfect Graphics (Wpgimp32.flt) obsługuje obrazy WordPerfect Graphics w wersjach 1.0, 1.0e i 2.0, które odpowiadają programowi WordPerfect w wersji 6.x i wcześniejszym. Dla obrazów  .wpg utworzonych w programie DrawPerfect rozmiar ramki obrazu jest rozmiarem ekranu.

Filtr importu WordPerfect Graphics ma następujące ograniczenia:

•	Tracone są informacje PostScriptowe o obrazach Encapsulated PostScript osadzonych w plikach WordPerfect Graphics.

•	Pliki WordPerfect Graphics zawierające duże, osadzone mapy bitowe nie mogą być poprawnie wyświetlane w komputerach, w których zastosowane sterowniki wideo ATI Mach. Jeśli istnieje podejrzenie wystąpienia takiego problemu, należy spróbować uruchomić program instalacyjny Windows i zmienić sterownik wideo na sterowniki 8514/a dostarczane z systemem Windows.

Uwaga   Filtr importu WordPerfect Graphics jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr graficzny Macintosh PICT

Filtr graficzny Macintosh PICT (Pictim32.flt) jest używany do importu obrazów Macintosh PICT. Aby program Microsoft Excel dla Windows mógł rozpoznać pliki jako obrazy PICT, przy kopiowaniu plików  Macintosh PICT o rozszerzeniu nazwy .pct do komputera z systemem Windows należy zmienić ich nazwy. Na przykład, jeśli plik graficzny w systemie Macintosh ma nazwę Bear, przed wstawieniem tego pliku do skoroszytu Microsoft Excel dla Windows należy jego nazwę zmienić na Bear.pct.


Filtr graficzny Graphics Interchange Format (GIF)

Filtr Graphics Interchange Format (Gifimp32.flt) obsługuje formaty plików w wersjach GIF87a (włącznie z przeplotem)  GIF89a (włącznie z przeplotem i przezroczystością). Przy importowaniu plików GIF do programu Microsoft Excel filtr GIF pracuje z filtrem Portable Network Graphics (Png32.flt). Filtr ten jest także używany do eksportowania pojedynczego wykresu do pliku .gif za pomocą programu Visual Basic for Applications.

Filtr GIF importuje tylko pierwszy obraz wieloobrazowego pliku GIF.


Filtr graficzny map bitowych Windows

Filtr graficzny map bitowych Windows (Bmpimp32.flt) obsługuje mapy bitowe systemu Windows i OS/2, mapy bitowe RLE (Run Length Encoded) i mapy bitowe niezależne od urządzenia (DIB). Aby można było wstawić plik mapy bitowej do skoroszytu Microsoft Excel jako obiekt Microsoft Clip Gallery lub obiekt Photo Editor, w komputerze musi być zainstalowany filtr Windows Bitmap. Jednak, aby wstawić plik mapy bitowej bezpośrednio do skoroszytu Microsoft Excel, filtr Windows Bitmap nie jest potrzebny.

Uwaga   Filtr graficzny Windows Bitmap jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr graficzny metaplików Windows

Filtr graficzny metaplików Windows (Wmfimp32.flt) obsługuje format metaplików Windows. Aby można było wstawić metaplik Windows do skoroszytu Microsoft Excel jako obiekt Microsoft Clip Gallery, w komputerze musi być zainstalowany filtr metaplików Windows. Jednak, aby wstawić plik metaplik Windows bezpośrednio do skoroszytu Microsoft Excel, filtr metaplików Windows nie jest potrzebny.

Uwaga   Filtr graficzny metaplików Windows jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr graficzny rozszerzonych metaplików

Filtr graficzny rozszerzonych metaplików (Emfimp32.flt) wykonuje konwersję rozszerzonych metaplików (.emf) na pliki metapliki Windows (.wmf). Aby można było wstawić plik .emf do skoroszytu Microsoft Excel jako obiekt Microsoft Clip Gallery lub obiekt Photo Editor, w komputerze musi być zainstalowany filtr rozszerzonych metaplików. Jednak, aby wstawić plik .emf bezpośrednio do skoroszytu Microsoft Excel, filtr metaplików Windows nie jest potrzebny.

Uwaga   Filtr graficzny rozszerzonych metaplików jest dostępny tylko po zainstalowaniu pakietu Microsoft Office.


Filtr graficzny Portable Network Graphics (PNG)

Filtr Portable Network Graphics (Png32.flt) obsługuje pliki zgodne ze standardem Portable Network Graphics Tenth Specification (Version 1.0). Aby można było wstawić plik .png do skoroszytu Microsoft Excel jako obiekt Microsoft Clip Gallery lub obiekt Photo Editor, w komputerze musi być zainstalowany filtr Portable Network Graphics. Jednak, aby wstawić plik .png bezpośrednio do skoroszytu Microsoft Excel, filtr ten nie jest potrzebny. Aby można było importować pliki GIF do programu Microsoft Excel, w komputerze musi być zainstalowany filtr Portable Network Graphics.


Filtr graficzny JPEG File Interchange Format

Filtr graficzny JPEG (Jpegim32.flt) obsługuje wersję 6.0 formatu JPEG File Interchange Format (JFIF). Aby można było wstawić plik .jpg do skoroszytu Microsoft Excel jako obiekt Microsoft Clip Gallery lub obiekt Photo Editor, w komputerze musi być zainstalowany filtr JPEG. Filtr JPEG jest także używany do eksportowania pojedynczego wykresu do pliku JPEG za pomocą programu Visual Basic for Applications. Jednak, aby wstawić plik .jpg bezpośrednio do skoroszytu Microsoft Excel, filtr JPEG nie jest potrzebny.

Filtr JPEG ma następujące ograniczenia:

•	Filtr nie obsługuje plików w formacie JPEG Tagged Interchange Format (JTIF).

•	Filtr nie obsługuje plików JPEG CMYK.


Znajdowanie wartości na liście za pomocą Kreatora odnośników

Można utworzyć formułę przeznaczoną do znajdowania wartości na liście przez wykorzystanie etykiet wierszy i kolumn. Jeśli na przykład lista inwentaryzacyjna zawiera numery części, opisy i ceny, można utworzyć formułę znajdującą opis lub cenę części na podstawie określonego numeru części. Kreator wyszukiwania ułatwia napisanie potrzebnej formuły.

Kreator wyszukiwania jest programem dodatku. Jeśli w podmenu Kreator w menu Narzędzia brak polecenia Odnośników, należy zainstalować i załadować dodatek. Aby uzyskać więcej informacji na temat dodatków i sposobie ich instalacji i ładowania, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę na liście.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Kreator, a następnie w podmenu kliknij polecenie Odnośników.

3	Postępuj według instrukcji wyświetlanych przez kreatora.


Podsumowywanie na liście wartości spełniających określone warunki za pomocą Kreatora sum warunkowych
Podsumowanie na liście wartości spełniających określone warunki za pomocą Kreatora sum warunkowych

Chcąc podsumować wartości na liście na podstawie określonych warunków, można wykorzystać Kreatora sum warunkowych. Jeśli na przykład lista zawiera wartości sprzedaży uzyskane przez różnych przedstawicieli handlowych, Kreator sum warunkowych może ułatwić utworzenie formuły do obliczania całkowitej wartości sprzedaży dla wybranego przedstawiciela handlowego.

Kreator sum warunkowych jest programem dodatkowym. Jeśli w podmenu Kreator w menu Narzędzia brak polecenia Suma warunkowa, należy zainstalować i załadować program dodatku. Aby uzyskać więcej informacji na temat dodatków oraz sposobie ich instalacji i ładowania, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę na liście.

2	W menu Narzędzia wskaż polecenie Kreator, a następnie w podmenu kliknij polecenie Sum warunkowych.

3	Postępuj według instrukcji wyświetlanych przez kreatora.


Podsumowanie wartości na liście

W programie Microsoft Excel można podsumowywać lub analizować wartości na liście na wiele sposobów:

•	Aby obliczyć sumę całkowitą kolumny lub wiersza danych, można wykorzystać funkcję Autosumowanie do szybkiego utworzenia formuły wykonującej sumowanie wartości w kolumnie lub wierszu.

•	Można automatycznie obliczyć sumy pośrednie wartości na liście. Jeśli na przykład lista zawiera wartości sprzedaży osiągnięte przez przedstawicieli handlowych w różnych regionach, można obliczyć sumy pośrednie dla każdego przedstawiciela lub dla każdego regionu. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat tworzenia list na arkuszach roboczych, kliknij  [image].

•	Aby obliczyć sumę całkowitą dla wierszy na liście spełniających określony warunek, można wykorzystać polecenie Autofiltr do wyświetlenia wierszy spełniających ten warunek, a następnie zastosować funkcję Autosumowania do obliczenia sumy całkowitej tylko dla widocznych wierszy.

•	Aby podsumować tylko te wartości, które spełniają bardziej złożone kryteria, takie jak "policz wiersze lub rekordy, w których wartość sprzedaży jest wyższa niż 1 000, lecz mniejsza niż 2 500", należy użyć funkcji bazy danych. Aby użyć funkcji bazy danych, należy utworzyć zakres kryteriów do określenia warunku, który musi być spełniony.

•	Można utworzyć formułę obliczającą sumy wartości na liście na podstawie określonego warunku za pomocą Kreatora sum warunkowych.

•	Można podsumować wartości na liście w raporcie, w którym zastosowano metody obliczeń i formaty określone za pomocą tabeli przestawnej.

Co chcesz zrobić?

Zapoznać się z funkcją Autosumowanie i szybko obliczyć wartości na arkuszu roboczym

Dowiedzieć się, jak program Microsoft Excel oblicza sumy pośrednie w celu podsumowania danych

Znajdować wartości na liście za pomocą Autofiltrów

Zapoznać się z funkcjami bazy danych

Podsumować na liście wartości, które spełniają określony warunek za pomocą Kreatora sum warunkowych

Zapoznać się z użyciem tabel przestawnych do interakcyjnej analizy danych


Równoczesne przeglądanie wielu arkuszy lub skoroszytów

1	Otwórz skoroszyty, które chcesz oglądać.

Aby oglądać wiele arkuszy w aktywnym skoroszycie, kliknij polecenie Nowe okno w menu Okno. Przełącz się na nowe okno, a następnie kliknij arkusz, który chcesz oglądać. Powtórz tę czynność dla każdego arkusza, który chcesz oglądać.

2	W menu Okno kliknij polecenie Rozmieść.

3	W polu Rozmieść kliknij żądaną opcję.

Aby oglądać arkusze tylko w aktywnym skoroszycie, zaznacz pole wyboru Okna aktywnego skoroszytu.

Wskazówka   Aby przywrócić okno skoroszytu do pełnego rozmiaru, kliknij przycisk Maksymalizuj  [image]  w prawym górnym rogu okna skoroszytu.


Zamykanie okien skoroszytu

Aby zamknąć	Czynność
Okno aktywnego skoroszytu	Kliknij przycisk Zamknij  [image]  w prawym górnym rogu okna. Jeśli okno jest jedynym otwartym oknem skoroszytu, skoroszyt zostanie zamknięty.
Wszystkie otwarte okna skoroszytu	W menu Plik kliknij polecenie Zamknij.
Wszystkie otwarte skoroszyty	Trzymając naciśnięty klawisz SHIFT kliknij polecenie Zamknij wszystkie w menu Plik.


Równoczesne oglądanie różnych części arkusza roboczego

Aby oglądać i niezależnie przewijać różne części arkusza roboczego, można podzielić arkusz w poziomie i w pionie na oddzielne okienka.

Aby etykiety wierszy i kolumn lub inne dane pozostawały widoczne podczas przewijania arkusza, można zablokować górne i lewe okienko. Dane w zablokowanych okienkach nie podlegają przewijaniu i pozostają widoczne podczas przemieszczania w pozostałej części arkusza roboczego.

Co chcesz zrobić?

Równocześnie oglądać dwie części arkusza

Zachować widoczność etykiet wierszy i kolumn podczas przewijania

Uwaga   Podzielone lub zablokowane okienka nie są widoczne na wydrukowanym arkuszu. Aby powtarzać tytuły wierszy lub kolumn na każdej stronie drukowanego arkusza roboczego, kliknij polecenie Ustawienia strony w menu Plik, a następnie kliknij kartę Arkusz. W polu Tytuły wydruku kliknij pole dotyczące wiersza lub kolumny, którą chcesz powtarzać, a następnie wybierz wiersze i kolumny na arkuszu roboczym, które mają być wykorzystane jako drukowane tytuły.


Równoczesne oglądanie dwóch części arkusza

1	W górnej części paska przewijania pionowego lub na prawym końcu paska przewijania poziomego wskaż pole podziału.

2	Gdy wskaźnik zmieni kształt na wskaźnik podziału  [image], przeciągnij pole podziału w dół lub w lewo do żądanego miejsca.

Aby uzyskać informacje na temat równoczesnego przeglądania wielu arkuszy lub skoroszytów, kliknij  [image].


Zachowywanie widocznych etykiet wierszy i kolumn podczas przewijania

1	Aby zablokować górne poziome okienko, zaznacz wiersz poniżej miejsca, w którym ma się pojawić linia podziału.

Aby zablokować lewe pionowe okienko, zaznacz kolumnę po prawej stronie miejsca, w którym ma się pojawić linia podziału.

Aby zablokować oba okienka - lewe i górne, kliknij komórkę poniżej i po prawej stronie miejsca, w którym ma się pojawić linia podziału.

W menu Okno kliknij polecenie Zablokuj okienka.


Przywracanie podzielonego okna do jednego okienka

•	Aby przywrócić okno podzielona na dwa przewijalne obszary, kliknij dwukrotnie dowolną część paska podziału rozdzielającego okienka.

Aby usunąć nieprzewijalne zablokowane okienka, kliknij polecenie Odblokuj okienka w menu Okno.


Powiększanie lub zmniejszanie wyświetlania

•	W polu Powiększenie  [image], kliknij żądany rozmiar lub wprowadź liczbę od 10 do 400.

Aby powiększyć zaznaczony obszar tak, aby wypełnił okno, kliknij przycisk Zaznaczony obszar.

Uwaga   Zmiana powiększenia nie wpływa wydruk. Arkusze są drukowane w skali 100 procent, dopóki nie zostanie zmienione skalowanie na karcie Strona okna dialogowego Ustawienia strony (menu Plik).


Ukrywanie elementów okna w celu pokazania na ekranie większej ilości danych

•	W menu Widok kliknij polecenie Pełny ekran.

Uwaga   Aby przywrócić wyświetlanie pasków narzędzi i innych ukrytych elementów okna, kliknij przycisk Pełny ekran [image].


Wyświetlanie lub ukrywanie określonych elementów okna

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok.

2	Zaznacz pola wyboru dla elementów, które chcesz wyświetlać, a wyczyść pola wyboru dla elementów, które chcesz ukryć.

Aby uzyskać Pomoc na temat opcji, kliknij znak zapytania  [image],  a następnie kliknij tę opcję.


Zmiana koloru linii siatki komórek

Pokaż

1	Zaznacz arkusze, w których chcesz zmienić kolor linii siatki.

Jak?

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Widok.

3	W obszarze Opcje okna, w polu Kolor kliknij żądany kolor.

Aby użyć domyślnego koloru linii siatki, kliknij przycisk Automatyczny.


Dlaczego w tytule skoroszytu jest umieszczony symbol ":1" lub ":2"?

Dla aktywnego skoroszytu jest otwartych kilka okien. Przełącz się na okno, które chcesz zamknąć, a następnie kliknij przycisk Zamknij  [image]  w prawym górnym rogu okna skoroszytu.

Uwaga   Przycisk Zamknij, który steruje oknem skoroszytu znajduje się na prawym końcu paska menu Microsoft Excel (jeśli okno jest zmaksymalizowane) lub na pasku tytułowym okna skoroszytu.


Funkcje arkusza roboczego uporządkowane według kategorii

Zarządzanie bazami danych i listami

Data i godzina

DDE i zewnętrzne

Inżynierskie

Finansowe

Informacyjne

Logiczne

Wyszukiwanie i adres

Matematyczne i trygonometryczne

Statystyczne

Tekstowe


Funkcje zarządzania bazami danych i listami

BD.ILE.REKORDÓW	Zlicza komórki zawierające liczby w bazie danych

BD.ILE.REKORDÓW.A	Zlicza niepuste komórki w bazie danych

BD.ILOCZYN	Mnoży wartości w szczególnym polu rekordów bazy danych, spełniających kryteria

BD.MAX	Podaje wartość maksymalną wybranych elementów bazy danych

BD.MIN	Podaje wartość minimalną wybranych elementów bazy danych

BD.ODCH.STADARD	Estymuje odchylenie standardowe na podstawie próby wybranych elementów bazy danych

BD.ODCH.STANDARD.POPUL	Oblicza odchylenie standardowe na podstawie całej populacji wybranych elementów bazy danych

BD.ŚREDNIA	Podaje wartość średnią wybranych elementów bazy danych

BD.POLE	Wyszukuje w bazie danych pojedynczy rekord spełniający określone kryteria

BD.SUMA	Sumuje liczby w kolumnie pola rekordów bazy danych spełniających kryteria

BD.WARIANCJA	Estymuje wariancję na podstawie próby wybranych elementów bazy danych

BD.WARIANCJA.POPUL	Oblicza wariancję na podstawie całej populacji wybranych elementów bazy danych

WEŹDANETABELI	Zwraca dane przechowywane w tabeli przestawnej


Funkcje daty i czasu

CZAS	Podaje numer porządkowy określonej godziny

DATA	Podaje numer porządkowy określonej daty

DATA.WARTOŚĆ	Zamienia datę przedstawioną w postaci tekstu na numer porządkowy

DZIEŃ	Zamienia numer porządkowy na dzień miesiąca

DNI.360	Oblicza liczbę dni między dwiema datami przy założeniu 360-dniowego roku

DZIŚ	Podaje numer porządkowy bieżącej daty

DZIEŃ.TYG	Zamienia numer porządkowy na dzień tygodnia

EDATE	Podaje numer porządkowy daty wcześniejszej lub późniejszej od daty początkowej o określoną liczbę miesięcy

EOMONTH	Podaje numer porządkowy ostatniego dnia miesiąca przed lub po określonej liczbie miesięcy

GODZINA	Zamienia numer porządkowy na godzinę

GODZINA.WARTOŚĆ	Zamienia godzinę przedstawioną w postaci tekstu na numer porządkowy

MINUTA	Zamienia numer porządkowy na minutę

MIESIĄC	Zamienia numer porządkowy na miesiąc

NETWORKDAYS	Podaje liczbę całkowitych dni roboczych między dwiema datami

ROK	Zamienia numer porządkowy na rok

SEKUNDA	Zamienia numer porządkowy na sekundę

TERAZ	Podaje numer porządkowy bieżącej daty i godziny

WORKDAY	Podaje numer porządkowy daty przed lub po określonej liczbie dni roboczych

YEARFRAC	Podaje ułamek roku reprezentujący liczbę całkowitych dni między datą_początkową i datą_końcową


Funkcje DDE i zewnętrzne

REJESTR.KOD	Podaje uprzednio wprowadzoną wartość rejestru ID określonej biblioteki DLL lub zasobu kodów

SQL.REQUEST	Tworzy połączenie z zewnętrznym źródłem danych i uruchamia kwerendę z arkusza roboczego, a następnie zwraca wynik jako tablicę, bez potrzeby programowania makro

WYWOŁAJ	Wywołuje procedurę z biblioteki dołączanej dynamicznie (DLL) lub z zasobu kodów

Dodatkowe informacje na temat funkcji WYWOŁAJ i REJESTR


Funkcje inżynierskie

BESSELI	Podaje wartość zmodyfikowanej funkcji Bessela In(x)

BESSELJ	Podaje wartość funkcji Bessela Jn(x)

BESSELK	Podaje wartość zmodyfikowanej funkcję Bessela Kn(x)

BESSELY	Podaje wartość funkcji Bessela Yn(x)

BIN2DEC	Zamienia liczbę dwójkową na liczbę dziesiętną

BIN2HEX	Zamienia liczbę dwójkową na liczbę szesnastkową

BIN2OCT	Zamienia liczbę dwójkową na liczbę ósemkową

COMPLEX	Zamienia część rzeczywistą i urojoną na liczbę zespoloną

CONVERT	Zamienia liczby z jednego systemu miar na inny

DEC2BIN	Zamienia liczbę dziesiętną na liczbę dwójkową

DEC2HEX	Zamienia liczbę dziesiętną na liczbę szesnastkową

DEC2OCT	Zamienia liczbę dziesiętną na liczbę ósemkową

DELTA	Sprawdza, czy dwie wartości są równe

ERF	Zwraca funkcję błędu

ERFC	Podaje wartość komplementarnej funkcji błędu

GESTEP	Sprawdza, czy liczba jest większa niż wartość progowa

HEX2BIN	Zamienia liczbę szesnastkową na liczbę dwójkową

HEX2DEC	Zamienia liczbę szesnastkową na liczbę dziesiętną

HEX2OCT	Zamienia liczbę szesnastkową na liczbę ósemkową

IMABS	Podaje wartość bezwzględną (moduł) liczby zespolonej

IMAGINARY	Podaje wartość części urojonej liczby zespolonej

IMARGUMENT	Podaje wartość argumentu liczby zespolonej, czyli kąt wyrażony w radianach

IMCONJUGATE	Podaje wartość liczby sprzężonej liczby zespolonej

IMCOS	Podaje wartość cosinusa liczby zespolonej

IMDIV	Podaje wartość ilorazu dwóch liczb zespolonych

IMEXP	Podaje wartość wykładniczą liczby zespolonej

IMLN	Podaje wartość naturalnego logarytmu liczby zespolonej

IMLOG10	Podaje wartość logarytmu dziesiętnego liczby zespolonej

IMLOG2	Podaje wartość logarytmu o podstawie 2 liczby zespolonej

IMPOWER	Podaje wartość liczby zespolonej podniesioną do całkowitej potęgi

IMPRODUCT	Podaje wartość iloczynu dwóch liczb zespolonych

IMREAL	Podaje wartość rzeczywistej części liczby zespolonej

IMSIN	Podaje wartość sinusa liczby zespolonej

IMSQRT	Podaje wartość pierwiastka kwadratowego liczby zespolonej

IMSUB	Podaje wartość różnicy dwóch liczb zespolonych

IMSUM	Podaje wartość sumy liczb zespolonych

OCT2BIN	Zamienia liczbę ósemkową na liczbę dwójkową

OCT2DEC	Zamienia liczbę ósemkową na liczbę dziesiętną

OCT2HEX	Zamienia liczbę ósemkową na liczbę szesnastkową


Funkcje finansowe

ACCRINT	Podaje wartość procentu składanego dla papieru wartościowego oprocentowanego okresowo

ACCRINTM	Podaje wartość procentu składanego dla papieru wartościowego oprocentowanego przy wykupie

AMORDEGRC	Podaje wartość amortyzacji dla każdego okresu rozliczeniowego

AMORLINC	Podaje wartość amortyzacji dla każdego okresu rozliczeniowego

COUPDAYBS	Podaje liczbę dni od początku dywidendy do daty zakupu

COUPDAYS	Podaje liczbę dni w okresie dywidendy obejmującym datę zakupu

COUPDAYSNC	Podaje liczbę dni do daty następnej dywidendy

COUPNCD	Podaje datę następnej dywidendy po dacie zakupu

COUPNUM	Podaje liczbę dywidend płatnych pomiędzy datą zakupu a datą wykupu

COUPPCD	Podaje datę poprzedniej dywidendy przed datą zakupu

CUMIPMT	Podaje wartość procentu składanego płatnego pomiędzy dwoma okresami

CUMPRINC	Podaje wartość kapitału skumulowanego spłaty kredytu pomiędzy dwoma okresami

DB	Oblicza amortyzację środka trwałego w podanym okresie metodą równomiernie malejącego salda

DDB	Oblicza amortyzację środka trwałego w podanym okresie metodą podwójnego spadku lub określoną przez użytkownika

DISC	Podaje wartość stopy dyskontowej papieru wartościowego

DOLLARDE	Zamienia cenę dolarową w postaci ułamkowej na cenę dolarową wyrażoną w postaci dziesiętnej

DOLLARFR	Zamienia cenę dolarową wyrażoną w postaci dziesiętnej na cenę dolarową wyrażoną w postaci ułamka

DURATION	Podaje wartość rocznego przychodu z papieru wartościowego o okresowych wypłatach oprocentowania

EFFECT	Podaje wartość efektywnej rocznej stopy oprocentowania

FV	Podaje wartość przyszłą wartość lokaty

FVSCHEDULE	Podaje przyszłą wartość kapitału początkowego wraz z szeregiem procentów składanych

INTRATE	Podaje wartość stopy procentowej papieru wartościowego całkowicie ulokowanego

IPMT	Podaje wartość spłaty oprocentowania za dany okres

IRR	Podaje wartość wewnętrznej stopy zwrotu serii przepływów środków pieniężnych

MDURATION	Podaje wartość zmodyfikowanego okresu Macauley'a dla papieru wartościowego o założonej wartości nominalnej 100 zł

MIRR	Podaje wartość wewnętrznej stopy zwrotu dla przypadku, gdy wpływy i wypływy środków pieniężnych mają różną stopę finansową

NOMINAL	Podaje wartość nominalnej rocznej stopy procentowej

NPER	Podaje liczbę okresów dla lokaty

NPV	Podaje aktualną wartość netto lokaty na podstawie szeregu okresowych przepływów środków pieniężnych i stopy dyskontowej

ODDFPRICE	Podaje cenę za 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego z nietypowym pierwszym okresem

ODDFYIELD	Podaje rentowność papieru wartościowego z nietypowym pierwszym okresem

ODDLPRICE	Podaje cenę za 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego z nietypowym ostatnim okresem

ODDLYIELD	Podaje rentowność papieru wartościowego z nietypowym ostatnim okresem

PMT	Podaje wysokość okresowej spłaty renty

PPMT	Podaje wysokość spłaty kapitału dla lokaty dla podanego okresu

PRICE	Podaje cenę za 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego przynoszącego okresowe oprocentowanie

PRICEDISC	Podaje cenę za 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego zdyskontowanego

PRICEMAT	Podaje cenę za 100 zł wartości nominalnej papieru wartościowego oprocentowanego przy wykupie

PV	Podaje aktualną wartość lokaty

RATE	Podaje wysokość stopy procentowej w okresie renty

RECEIVED	Podaje wartość kapitału otrzymanego przy wykupie papieru wartościowego całkowicie ulokowanego

SLN	Podaje wartość liniowej amortyzacji środka trwałego w jednym okresie

SYD	Podaje wartość amortyzacji środka trwałego w danym okresie metodą sumy cyfr wszystkich lat amortyzacji

TBILLEQ	Podaje rentowność ekwiwalentu obligacji dla biletu skarbowego

TBILLPRICE	Podaje cenę za 100 zł wartości nominalnej biletu skarbowego

TBILLYIELD	Podaje rentowność biletu skarbowego

VDB	Oblicza amortyzację środka trwałego w okresie podanym lub jego części metodą malejącego salda

XIRR	Podaje wartość wewnętrznej stopy zwrotu dla serii rozłożonych w czasie przepływów środków pieniężnych, niekoniecznie okresowych

XNPV	Podaje obecną wartość netto serii rozłożonych w czasie przepływów środków pieniężnych, niekoniecznie okresowych

YIELD	Podaje rentowność papieru wartościowego przynoszącego okresowe oprocentowanie

YIELDDISC	Podaje roczną rentowność zdyskontowanego papieru wartościowego, na przykład biletu skarbowego

YIELDMAT	Podaje roczną rentowność papieru wartościowego oprocentowanego przy wykupie


Funkcje informacyjne

BRAK	Podaje wartość błędu #N/D

CZY.ADR	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest adresem

CZY.BŁ	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest dowolną wartością błędu z wyjątkiem #N/D

CZY.BŁĄD	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest dowolną wartością błędu

CZY.BRAK	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest wartością błędu #N/D

CZY.LICZBA	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest liczbą

CZY.LOGICZNA	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest wartością logiczną

CZY.NIE.TEKST	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość nie jest tekstem

CZY.PUSTA	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest pusta

CZY.TEKST	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wartość jest tekstem

INFO	Podaje wartość informacje o bieżącym środowisku operacyjnym

ISEVEN	Podaje wartość PRAWDA, jeśli liczba jest parzysta

ISODD	Podaje wartość PRAWDA, jeśli liczba jest nieparzysta

KOMÓRKA	Podaje informacje o formacie, położeniu lub zawartości komórki

L	Podaje wartość zamienioną na postać liczbową

LICZ.PUSTE	Zlicza liczbę pustych komórek wewnątrz zakresu

NR.BŁĘDU	Podaje liczbę odpowiadającą typowi błędu

TYP	Podaje wartość numer wskazujący typ danych wartości


Funkcje logiczne

FAŁSZ	Podaje wartość logiczną FAŁSZ

JEŻELI	Określa test logiczny, który ma być wykonany

LUB	Podaje wartość PRAWDA, jeśli przynajmniej jeden argument ma wartość PRAWDA

NIE	Odwraca wartość logiczną argumentów

ORAZ	Podaje wartość PRAWDA, jeśli wszystkie jej argumenty mają wartość PRAWDA

PRAWDA	Podaje wartość logiczną PRAWDA


Funkcje wyszukiwania i adresu

ADR.POŚR	Podaje wartość tekstową wskazującą adres

ADRES	Podaje wartość tekstową jako adres pojedynczej komórki na arkuszu roboczym

HIPERŁĄCZE	Tworzy skrót lub skok otwierający dokument przechowywany w serwerze sieciowym, w sieci intranet lub w sieci Internet

ILE.WIERSZY	Podaje liczbę zaadresowanych wierszy

INDEKS	Używa indeksu do wyboru wartości z adresu lub z tablicy

LICZBA.KOLUMN	Podaje liczbę zaadresowanych kolumn

NR.KOLUMNY	Podaje numer kolumny z adresu

OBSZARY	Podaje liczbę obszarów występujących w adresie

PODAJ.POZYCJĘ	Szuka wartości w odwołaniu lub w tablicy

PRZESUNIĘCIE	Podaje wartość przesunięcia w stosunku do danego adresu

TRANSPONUJ	Transponuje tablicę

WIERSZ	Podaje wartość numer wiersza adresu

WYBIERZ	Wybiera wartość na liście wartości

WYSZUKAJ	Szuka wartości w wektorze lub w tablicy

WYSZUKAJ.PIONOWO	Przeszukuje pierwszą kolumnę tablicy i przemieszcza się wzdłuż wiersza, aby zwrócić wartość komórki

WYSZUKAJ.POZIOMO	Przeszukuje górny wiersz tablicy i podaje wartość wskazanej komórki


Funkcje matematyczne i trygonometryczne

ACOS	Podaje wartość funkcji arcus cosinus liczby

ACOSH	Podaje wartość funkcji odwrotny cosinus hiperboliczny liczby

ASIN	Podaje wartość funkcji arcus sinus liczby

ASINH	Podaje wartość funkcji odwrotny sinus hiperboliczny liczby

ATAN	Podaje wartość funkcji arcus tangens liczby

ATAN2	Podaje wartość funkcji arcus tangens współrzędnych x i y

ATANH	Podaje wartość funkcji odwrotny tangens hiperboliczny liczby

COS	Podaje wartość funkcji cosinus liczby

COSH	Podaje wartość funkcji cosinus hiperboliczny liczby

EXP	Podaje wartość liczbę e podniesioną do danej potęgi

FACTDOUBLE	Podaje wartość dwukrotnej silni liczby

GCD	Podaje największy wspólny podzielnik

ILOCZYN	Mnoży argumenty

KOMBINACJE	Podaje liczbę kombinacji dla danej liczby obiektów

LCM	Podaje najmniejszą wspólną wielokrotność

LICZ.JEŻELI	Zlicza liczbę zapełnionych komórek w zakresie spełniających dane kryteria

LICZBA.CAŁK	Obcina liczbę do liczby całkowitej

LN	Podaje logarytm naturalny liczby

LOG	Podaje logarytm liczby przy określonej podstawie

LOG10	Podaje logarytm liczby przy podstawie 10

LOS	Podaje wartość liczby losowej z przedziału pomiędzy 0 i 1

MACIERZ.ILOCZYN	Mnoży macierzowo dwie tablice

MACIERZ.ODW	Wyznacza macierz odwrotną do tablicy

MOD	Podaje resztę z dzielenia

MODUŁ.LICZBY	Podaje wartość bezwzględną liczby

MROUND	Podaje liczbę zaokrągloną do żądanej wielokrotności

MULTINOMIAL	Podaje wartość wielomianu zbioru liczb

PI	Podaje wartość liczby Pi

PIERWIASTEK	Podaje wartość dodatnią pierwiastka kwadratowego

POTĘGA	Podaje wartość liczby podniesionej do potęgi

QUOTIENT	Podaje część całkowitą ilorazu

RADIANY	Zamienia stopnie na radiany

RANDBETWEEN	Podaje liczbę losową leżącą między określonymi liczbami

RZYMSKIE	Zamienia liczbę arabską na rzymską jako tekst

SERIESSUM	Zwraca sumę szeregu potęgowego na podstawie formuły

SILNIA	Podaje wartość silni liczby

SIN	Podaje wartość funkcji sinus danego kąta

SINH	Podaje wartość funkcji sinus hiperboliczny liczby

SQRTPI	Podaje wartość pierwiastka kwadratowego iloczynu (liczba * Pi)

STOPNIE	Zamienia radiany na stopnie

SUMA	Dodaje argumenty

SUMA.ILOCZYNÓW	Podaje wartość sumy iloczynów odpowiadających sobie elementów tablicy

SUMA.JEŻELI	Dodaje komórki określone przez podane kryteria

SUMA.KWADRATÓW	Podaje wartość sumy kwadratów argumentów

SUMA.X2.M.Y2	Podaje wartość sumy różnic kwadratów odpowiadających sobie elementów dwóch tablic

SUMA.X2.P.Y2	Podaje wartość sumy sum kwadratów odpowiadających sobie elementów dwóch tablic

SUMA.XMY.2	Podaje wartość sumy kwadratów różnic odpowiadających sobie elementów dwóch tablic

SUMY.POŚREDNIE	Podaje wartość sumy pośredniej na liście lub w bazie danych

TAN	Podaje wartość funkcji tangens liczby

TANH	Podaje wartość funkcji tangens hiperboliczny liczby

WYZNACZNIK.MACIERZY	Podaje wartość wyznacznika macierzy

ZAOKR	Zaokrągla liczbę do określonej liczby cyfr

ZAOKR.DO.CAŁK	Zaokrągla liczbę w dół do najbliższej liczby całkowitej

ZAOKR.DO.NPARZ	Zaokrągla liczbę w górę do najbliższej całkowitej liczby nieparzystej

ZAOKR.DO.PARZ	Zaokrągla liczbę w górę do najbliższej całkowitej liczby parzystej

ZAOKR.DÓŁ	Zaokrągla liczbę w dół, w kierunku zera

ZAOKR.GÓRA	Zaokrągla liczbę w górę, dalej od zera

ZAOKR.W.DÓŁ	Zaokrągla liczbę w dół, w kierunku zera

ZAOKR.W.GÓRĘ	Zaokrągla liczbę do najbliższej liczby całkowitej lub do najbliższej wielokrotności znaczenia

ZNAK.LICZBY	Podaje znak liczby


Funkcje statystyczne

CRITBINOM	Podaje najmniejszą wartość, dla której skumulowany dwumianowy rozkład jest mniejszy lub równy wartości kryterium

CZĘSTOŚĆ	Podaje rozkład częstości w postaci pionowej tablicy

GROWTH	Podaje wartości wzdłuż trendu wykładniczego

ILE.LICZB	Zlicza liczbę liczb na liście argumentów

ILE.NIEPUSTYCH	Zlicza liczbę wartości na liście argumentów

INTERCEPT	Podaje wartość przecięcia z osią linii regresji

KOWARIANCJA	Podaje wartość kowariancji, czyli wartość średnią iloczynów par odchyleń

KURTOZA	Podaje wartość kurtozy zbioru danych

KWARTYL	Podaje wartość kwartyla zbioru danych

MAX	Podaje maksymalną wartość na liście argumentów

MAXA	Podaje maksymalną wartość na liście argumentów, włącznie z liczbami, tekstem i wartościami logicznymi

MAX.K	Podaje k-tą największą wartość w zbiorze danych

MEDIANA	Podaje wartość mediany danych

MIN	Podaje minimalną wartość na liście argumentów

MINA	Podaje najmniejszą wartość na liście argumentów, włącznie z liczbami, tekstem i wartościami logicznymi

MIN.K	Podaje k-tą najmniejszą wartość w zbiorze danych

NACHYLENIE	Podaje wartość nachylenia linii regresji liniowej

NORMALIZUJ	Podaje wartość znormalizowaną

ODCH.KWADRATOWE	Podaje wartość sumy kwadratów odchyleń

ODCH.STANDARDOWE	Estymuje odchylenie standardowe na podstawie próby

ODCH.STANDARDOWE.A	Estymuje odchylenie standardowe na podstawie próby, włącznie z liczbami, tekstem i wartościami logicznymi

ODCH.STANDARD.POPUL	Oblicza odchylenie standardowe na podstawie całej populacji

ODCH.STANDARD.POPUL.A	Oblicza odchylenie standardowe na podstawie całej populacji, włącznie z liczbami, tekstem i wartościami logicznymi

ODCH.ŚREDNIE	Podaje wartość średnią bezwzględnych odchyleń punktów danych od ich wartości średniej

PEARSON	Podaje wartość iloczynu Pearsona współczynnika korelacji chwilowej

PERCENTYL	Podaje wartość k-tego percentyla wartości w zakresie

PERCENTRANK	Podaje procentową pozycję wartości w zbiorze danych

PERMUTACJE	Podaje liczbę permutacji dla danej liczby obiektów

POZYCJA	Podaje pozycję liczby na liście liczb

PRAWDPD	Podaje wartość prawdopodobieństwa, że wartości w zakresie zawierają się między dwiema granicami

REGBŁSTD	Podaje wartość standardową błędu przewidywanej wartości y dla każdej wartości x przy regresji

REGEXPP	Podaje wartości parametrów trendu wykładniczego

REGLINP	Podaje wartości parametrów trendu liniowego

REGLINW	Podaje wartości wzdłuż trendu liniowego

REGLINX	Podaje wartości wzdłuż liniowego trendu

R.KWADRAT	Podaje wartość kwadratu iloczynu Pearsona chwilowego współczynnika korelacji

ROZKŁAD.BETA	Podaje wartość skumulowanej funkcji gęstości prawdopodobieństwa beta

ROZKŁAD.BETA.ODW	Oblicza odwrotność skumulowanej funkcji gęstości prawdopodobieństwa beta

ROZKŁAD.CHI	Podaje wartość jednostronnego prawdopodobieństawa rozkładu chi-kwadrat

ROZKŁAD.CHI.ODW	Podaje wartość funkcji odwrotnej do prawostronnej, skumulowanej funkcji gęstości prawdopodobieństwa rozkładu chi-kwadrat

ROZKŁAD.DWUM	Podaje wartość pojedynczego wyrazu dwumianowego rozkładu prawdopodobieństwa

ROZKŁAD.DWUM.PRZEC	Wyznacza ujemny rozkład dwumianowy

ROZKŁAD.EXP	Oblicza skumulowaną funkcję (dystrybuantę) rozkładu wykładniczego

ROZKŁAD.F	Podaje wartość rozkładu prawdopodobieństwa F

ROZKŁAD.F.ODW	Podaje wartość funkcji odwrotnej rozkładu prawdopodobieństwa F

ROZKŁAD.FISHER	Podaje wartość transformaty Fishera

ROZKŁAD.FISHER.ODW	Podaje wartość funkcji odwrotnej do transformaty Fishera

ROZKŁAD.GAMMA	Podaje wartość rozkładu gamma

ROZKŁAD.GAMMA.ODW	Podaje wartość funkcji odwrotnej do skumulowanego rozkładu gamma

ROZKŁAD.HYPERGEOM	Podaje wartość rozkładu hipergeometrycznego

ROZKŁAD.LN.GAMMA	Podaje wartość logarytmu naturalnego funkcji gamma, Γ(x)

ROZKŁAD.LOGNORMDIST	Podaje wartość skumulowanego rozkładu lognormalnego

ROZKŁAD.LOG.ODW	Podaje odwrotność rozkładu lognormalnego

ROZKŁAD.NORMALNY	Podaje wartość skumulowanego rozkładu normalnego

ROZKŁAD.NORMALNY.ODW	Podaje wartość funkcji odwrotnej skumulowanego rozkładu normalnego

ROZKŁAD.NORMALNY.S	Podaje wartość standardowego skumulowanego rozkładu normalnego

ROZKŁAD.NORMALNY.S.ODW	Podaje wartość funkcji odwrotnej do standardowego skumulowanego rozkładu normalnego

ROZKŁAD.POISSON	Zwraca rozkład Poissona

ROZKŁAD.WEIBULL	Zwraca rozkład Weibulla

ROZKŁAD.T	Zwraca rozkład t Studenta

ROZKŁAD.T.ODW	Zwraca odwrotny rozkład t Studenta

SKOŚNOŚĆ	Podaje wartość skośności rozkładu

ŚREDNIA	Podaje wartość średnią argumentów

ŚREDNIA.A	Podaje wartość średnią argumentów, włącznie z liczbami, tekstem i wartościa, i logicznymi

ŚREDNIA.GEOMETRYCZNA	Podaje wartość średniej geometrycznej

ŚREDNIA.HARMONICZNA	Podaje wartość średniej harmonicznej

ŚREDNIA.WEWN	Podaje wartość średniej wnętrza zbioru danych

TEST.CHI	Podaje wartość testu niezależności

TEST.F	Podaje wynik testu F

TEST.T	Podaje wartość prawdopodobieństwa związaną z testem t Studenta

TEST.Z	Wyznacza prawdopodobieństwo testu dwustronnego z

UFNOŚĆ	Podaje wartość przedziału ufności dla średniej populacji

WARIANCJA	Estymuje wariancję na podstawie próby

WARIANCJA.A	Estymuje wariancję na podstawie próby, włącznie z liczbami, tekstem i wartościami logicznymi

WARIANCJA.POPUL 	Oblicza wariancję na podstawie całej populacji

WARIANCJA.POPUL.A	Oblicza wariancję na podstawie całej populacji, włącznie z liczbami, tekstem i wartościami logicznymi

WSP.KORELACJI	Podaje wartość współczynnika korelacji między dwoma zbiorami danych

WYST.NAJCZĘŚCIEJ	Podaje wartość modalną w zbiorze danych


Funkcje tekstowe

DŁ	Podaje liczbę znaków w ciągu tekstowym

FRAGMENT.TEKSTU	Zwraca określoną liczbę znaków z ciągu tekstowego poczynając od określonego miejsca

KOD	Zwraca kod numeryczny pierwszego znaku w ciągu tekstowym

KWOTA	Zamienia liczby na tekst z wykorzystaniem formatu waluty

LEWY	Zwraca skrajny lewy znak z wartości tekstowej

LITERY.MAŁE	Zamienia tekst na małe litery

LITERY.WIELKIE	Zamienia tekst na wielkie litery

OCZYŚĆ	Usuwa z tekstu wszystkie znaki, których nie da się wydrukować

PODSTAW	Wstawia nowy tekst zamiast starego w ciągu tekstowym

PORÓWNAJ	Sprawdza, czy dwie wartości tekstowe są identyczne

POWT	Powtarza tekst podaną liczbę razy

PRAWY	Zwraca skrajny prawy znak z wartości tekstowej

SZUKAJ.TEKST	Znajduje jedną wartość tekstową w innej (nie uwzględnia wielkości liter)

T	Zamienia argumenty na tekst

TEKST	Formatuje liczbę i przekształca ją na tekst

USUŃ.ZBĘDNE.ODSTĘPY	Usuwa spacje z tekstu

WARTOŚĆ	Zamienia argument tekstowy na liczbę

Z.WIELKIEJ.LITERY	W każdym słowie wartości tekstowej zamienia pierwszą literę na wielką

ZAMIEŃ	Zamienia znaki w tekście

ZAOKR.DO.TEKST	Formatuje liczbę jako tekst z ustaloną liczbą cyfr dziesiętnych

ZŁĄCZ.TEKSTY	Łączy wiele elementów tekstowych w jeden tekst

ZNAJDŹ	Znajduje jedną wartość tekstową w innej (uwzględnia wielkość liter)

ZNAK	Podaje znak określony przez numer kodu


Wprowadzanie danych do komórek arkusza roboczego

Co chcesz zrobić?

Wprowadzić liczby, tekst, datę lub czas

Wprowadzić formułę

Wprowadzić równocześnie takie same dane do wielu komórek

Wprowadzić i edytować takie same dane w wielu arkuszach roboczych

Szybko wypełnić powtarzające się wpisy w kolumnie


Wprowadzanie liczb z miejscami dziesiętnymi lub końcowymi zerami

Procedura ta jest przeznaczona do wprowadzania wielu liczb o ustalonej liczbie miejsc dziesiętnych lub do wprowadzania wielkich liczb z ustaloną liczbą końcowych zer (0).

Pokaż

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Edycja.

2	Zaznacz pole wyboru Ustalona liczba miejsc dziesiętnych.

3	W polu Miejsca dziesiętne wprowadź liczbę cyfr, które mają być wyświetlane po prawej stronie przecinka dziesiętnego.

Aby przy wprowadzaniu wielkich liczb całkowitych automatycznie dołączać zera (0), wpisz w tym polu liczbę ujemną określającą liczbę zer. Na przykład, aby automatycznie wstawiać liczbę 283000 gdy wpisywana jest liczba 283, w polu Miejsca dziesiętne wpisz liczbę -3.

We wprowadzanych następnie liczbach program Microsoft Excel wstawia przecinek dziesiętny na wskazanym miejscu lub wstawia określoną liczbę zer. Dane wprowadzone przed zaznaczeniem opcji Ustalona liczba miejsc dziesiętnych nie ulegają żadnym zmianom.

Po zakończeniu wprowadzania liczb z miejscami dziesiętnymi lub zerami wyczyść pole wyboru Ustalona liczba miejsc dziesiętnych.

Wskazówka   Aby tymczasowo pominąć opcję Ustalona liczba miejsc dziesiętnych, wprowadzając liczbę wpisz przecinek dziesiętny.


Wprowadzanie liczb, tekstu, daty lub godziny
Wprowadzanie liczb, tekstu, daty lub czasu

1	Kliknij komórkę, do której chcesz wprowadzić dane.

2	Wpisz dane i naciśnij klawisz ENTER lub TAB.

Aby odseparować części daty, użyj ukośnej kreski lub myślnika, na przykład wpisz 9/5/96 lub Cze-96.

Aby wprowadzić godzinę na podstawie zegara 12-godzinnego, wpisz spację, a następnie literę a lub p po godzinie; na przykład 9:00 p. W przeciwnym wypadku program Microsoft Excel wprowadzi godzinę jako AM (przed południem).

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat wprowadzania liczb, kliknij  [image].

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat wprowadzania tekstu, kliknij  [image].

Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat wprowadzania daty lub godziny, kliknij  [image].

Wskazówki

•	Aby wypełnić wiersze danych na liście, wprowadź dane do komórki w pierwszej kolumnie, a następnie naciśnij klawisz TAB, aby przejść do następnej komórki. Na końcu wiersza naciśnij klawisz ENTER, aby przejść na początek następnego wiersza. Jeśli komórka na początku następnego wiersza nie stanie się aktywna, kliknij polecenie Opcje w menu Narzędzia, a następnie kliknij kartę Edycja. W polu Ustawienia zaznacz pole wyboru Przenieś zaznaczenie po naciśnięciu klawisza Enter, a następnie kliknij opcję Pionowo w polu Kierunek.

•	Aby wprowadzić bieżącą datę, naciśnij klawisze CTRL+; (średnik).

•	Aby wprowadzić bieżący czas, naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+: (dwukropek).


Wprowadzanie takich samych danych równocześnie do wielu komórek

1	Zaznacz komórki, do których chcesz wprowadzić dane.

Komórki mogą, lecz nie muszą sąsiadować ze sobą.

2	Wpisz dane i naciśnij klawisze CTRL+ENTER.


Wprowadzanie lub edycja takich samych danych w wielu arkuszach roboczych

Po zaznaczeniu grupy arkuszy zmiany wprowadzone w zaznaczonym obszarze aktywnego arkusza są także wprowadzane do odpowiednich komórek we wszystkich pozostałych zaznaczonych arkuszach. Dane na innych arkuszach można zamieniać.

1	Zaznacz arkusze robocze, w których chcesz wprowadzać dane.

Jak?

2	Zaznacz komórkę lub zakres komórek, do których chcesz wprowadzać dane.

3	Wpisz lub poddaj edycji dane w pierwszej wybranej komórce.

4	Naciśnij klawisz ENTER lub TAB.

Program Microsoft Excel automatycznie wprowadzi dane do wszystkich zaznaczonych arkuszy.

Wskazówka   Jeśli dane zostały już wprowadzone w jednym arkuszu, można szybko skopiować dane do odpowiednich komórek w innych arkuszach. W tym celu należy zaznaczyć arkusz zawierający dane oraz arkusze, do których mają być skopiowane dane. Następnie trzeba zaznaczyć komórki zawierające dane, które mają być kopiowane. W menu Edycja należy wskazać polecenie Wypełnij, a następnie kliknąć przycisk W arkuszach.


Szybkie wypełnianie powtarzających się wpisów w kolumnie

Jeśli kilka pierwszych znaków wpisanych w komórce odpowiada istniejącemu wpisowi w tej kolumnie, program Microsoft Excel automatycznie wpisuje pozostałe znaki. Program Microsoft Excel uzupełnia tylko takie wpisy, które zawierają tekst lub kombinacje tekstu i liczb. Wpisy zawierające tylko liczby, daty lub godziny nie są uzupełniane.

•	Aby zaakceptować proponowany wpis, naciśnij klawisz ENTER.

Uzupełniony wpis dokładnie odpowiada istniejącym wpisom z uwzględnieniem wielkości liter.

•	Aby zamienić automatycznie wprowadzone znaki, kontynuuj wpisywanie.

•	Aby usunąć automatycznie wprowadzone znaki, naciśnij klawisz BACKSPACE.

Można także wybierać wpisy na liście wpisów już znajdujących się w kolumnie. Aby wyświetlić listę, należy nacisnąć klawisze ALT+STRZAŁKA W DÓŁ albo prawym przyciskiem myszy kliknąć komórkę, a następnie kliknąć polecenie Wybierz z listy w menu podręcznym.


Automatyczne wypełnianie danych na podstawie sąsiednich komórek

Przeciągając uchwyt wypełnienia komórki można skopiować tę komórkę do innych komórek w tym samym wierszu lub tej samej kolumnie. Jeśli komórka zawiera liczbę, datę lub okres czasu, który program Microsoft Excel może rozwinąć w serię, wartości są zwiększane, a nie kopiowane. Na przykład, jeśli komórka zawiera nazwę miesiąca "Styczeń", można szybko wypełnić pozostałe komórki wiersza lub kolumny nazwami "Luty", "Marzec" itd. Można tworzyć niestandardowe serie do wypełniania często używanych wpisów tekstowych takich, jak regiony sprzedaży firmy.

Co chcesz zrobić?

Skopiować dane w wierszu lub kolumnie

Wypełnić serię liczb, dat lub innych elementów

Zapoznać się z typami serii, które program Microsoft Excel może wypełniać automatycznie

Utworzyć niestandardową serię wypełnienia

Zmienić lub usunąć niestandardową serię wypełnienia


Kopiowanie danych w wierszu lub w kolumnie

1	Zaznacz komórki zawierające dane, które chcesz skopiować.

2	Przeciągnij uchwyt wypełnienia przez komórki, które chcesz wypełnić, a następnie zwolnij przycisk myszy.

Istniejące w wypełnianych komórkach wartości lub formuły zostaną zamienione.

Uwagi

•	Aby aktywną komórkę szybko wypełnić zawartością komórki umieszczonej powyżej, naciśnij klawisze CTRL+D. Aby To wypełnić zawartością komórki umieszczonej po lewej stronie, naciśnij klawisze CTRL+R.

•	Jeśli uchwyt wypełnienia zostanie przeciągnięty w górę lub w lewo zaznaczonego obszaru i zatrzymany w zaznaczonych komórkach bez przekraczania pierwszej kolumny lub najwyższego wiersza, dane w zaznaczonym obszarze zostaną usunięte.

•	Jeśli wartości, takie jak liczby lub daty, w zaznaczonym zakresie nie są kopiowane, lecz zwiększane, należy ponownie zaznaczyć pierwotne wartości i trzymając naciśnięty klawisz CTRL przeciągnąć uchwyt wypełnienia.


Wypełnianie serii liczb, dat lub innych elementów

1	Zaznacz pierwszą komórkę w zakresie, który chcesz wypełnić i wprowadź wartość początkową serii.

Aby powiększać serię o określoną wartość, zaznacz następną komórkę w zakresie i wprowadź następny element serii. Różnica między dwiema początkowymi elementami określa wartość, o którą seria będzie zwiększana.

2	Zaznacz komórkę lub komórki zawierające wartości początkowe.

3	Przeciągnij uchwyt wypełnienia przez zakres, który chcesz wypełnić.

Aby zakres wypełnić w kolejności rosnącej, przeciągnij w dół lub w prawo.

Aby zakres wypełnić w kolejności malejącej, przeciągnij w górę lub w lewo.

Wskazówka   Aby określić typ serii, trzymając naciśnięty prawy przycisk myszy przeciągnij uchwyt wypełnienia przez zakres. Zwolnij przycisk myszy, a następnie kliknij odpowiednie polecenie w menu podręcznym. Na przykład, jeśli wartością początkową jest data STY-96, aby uzyskać serię LUT-96, MAR-96 itd, kliknij polecenie Wypełnij miesiące. Aby uzyskać serię STY-96, STY-97 itd, kliknij polecenie Wypełnij lata.


Typy serii, które mogą być automatycznie wypełnione przez program Microsoft Excel

Można automatycznie wypełniać różne typy serii, zaznaczając komórki i przeciągając uchwyt wypełnienia lub używając polecenia Serie danych (wskaż polecenie Wypełnij w menu Edycja, a następnie kliknij polecenie Serie danych). Aby zaznaczyć typ serii w menu podręcznym, zaznacz wartości początkowe dla serii. Następnie trzymając naciśnięty prawy przycisk myszy przeciągnij uchwyt wypełnienia.

Czas

Seria czasowa może zawierać określone przyrosty dni, tygodni lub miesięcy lub może zawierać powtarzające się sekwencje takie, jak dni tygodnia, nazwy miesięcy lub kwartałów. Na przykład zaznaczenie poniższych wartości jako początkowych spowoduje utworzenie przedstawionych serii.

Wartości początkowe	Rozszerzona seria
9:00	10:00, 11:00, 12:00
pon	wto, śro, czw
poniedziałek	wtorek, środa, czwartek
sty	lut, mar, kwi
sty, kwi	lip, paź, sty
sty-96, kwi-96	lip-96, paź-96, sty-97
15-sty, 15-kwi	15-lip, 15-paź
1994, 1995	1996, 1997, 1998
Autowypełnienie

Funkcja Autowypełnienie rozwija wiele typów serii tak, jak pokazano w poniższej tabeli. W czwartym przykładzie pokazano, jak program Microsoft Excel może rozszerzyć część zaznaczenia (Produkt 1) i skopiować inną część (Zamówienie). Ostatni przykład jest trendem najlepszego dopasowania.

Uwaga   Elementy oddzielone przecinkami są umieszczone w sąsiednich komórkach.

Wartości początkowe	Rozszerzona seria
pon	wto, śro, czw,...
1-sty, 1-mar	1-maj, 1-lip, 1-wrz,...
kwa3 (albo k3 lub kwartał3)	kwa4, kwa1, kwa2,...
Produkt 1, Zamówienie	Produkt 2, Zamówienie, Produkt 3, Zamówienie,...
tekst1, tekstA	tekst2, tekstA, tekst3, tekstA,...
1okres	2 okres, 3 okres,...
Produkt 1	Produkt 2, Produkt 3,...
1, 2	3, 4, 5, 6,...
1, 3, 4	5,66, 7,16, 8,66,...
Serie liniowe i geometryczne

Przy tworzeniu serii liniowej przez przeciąganie uchwytu wypełnienia program Microsoft Excel powiększa lub zmniejsza wartości o wartość stałą obliczoną na podstawie wartości początkowych. Przy tworzeniu serii geometrycznej przez zaznaczenie polecenia Trend geometryczny w menu podręcznym program Microsoft Excel mnoży wartości przez stały współczynnik. Aby uzyskać informacje na temat serii liniowych i geometrycznych, które można tworzyć za pomocą polecenia Serie danych, kliknij  [image].

Wartości początkowe	Rozszerzona seria liniowa
1, 2	3, 4, 5
1, 3	5, 7, 9
100, 95	90, 85
Wartości początkowe	Rozszerzona seria geometryczna
1,2	4, 8, 16
1,3	9, 27, 81
2,3	4.5, 6.75, 10.125


Tworzenie niestandardowych serii wypełnienia lub kolejności sortowania

Można utworzyć niestandardową serię wypełnienia lub kolejność sortowania z istniejących elementów, które zostały umieszczone w arkuszu roboczym albo można wpisać listę od początku.

1	Jeśli już została wprowadzona lista elementów, która ma być wykorzystana jako seria, zaznacz tę listę w arkuszu roboczym.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Listy niestandardowe.

Pokaż

3	Aby wykorzystać zaznaczoną listę, kliknij przycisk Importuj.

Aby wpisać nową listę, zaznacz opcję Nowa lista w polu Listy niestandardowe, a następnie wpisz elementy listy w polu Pozycje listy, zaczynając od pierwszego wpisu. Po wprowadzeniu każdego wpisu naciśnij klawisz ENTER. Po zakończeniu wpisywania listy kliknij przycisk Dodaj.

Uwaga   Lista niestandardowa może zawierać tekst lub tekst mieszany z liczbami. Aby utworzyć niestandardową listę zawierającą tylko liczby, takie jak numery części, należy najpierw zaznaczyć dostateczną liczbę pustych komórek, aby pomieściły listę. W menu Format należy kliknąć polecenie Komórki, a następnie kliknąć kartę Liczby. Do pustych komórek należy zastosować format Tekst, a następnie wpisać listę liczb do sformatowanych komórek.


Zmiana lub usuwanie niestandardowych serii wypełnienia lub kolejności sortowania

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Listy niestandardowe.

Pokaż

2	W polu Listy niestandardowe zaznacz żądaną listę.

3	Aby listę poddać edycji, wprowadź żądane zmiany w polu Pozycje listy, a następnie kliknij przycisk Dodaj.

Aby usunąć listę, kliknij przycisk Usuń.

Uwaga   Nie można edytować ani usuwać wbudowanych list miesięcy i dni.


Anulowanie lub cofanie wpisu

•	Aby anulować wpis przed naciśnięciem klawisza ENTER, naciśnij klawisz ESC.

Aby anulować ukończony wpis, kliknij przycisk Cofnij  [image].


Zmiana opcji wprowadzania i edycji danych

Co chcesz zrobić?

Włączyć lub wyłączyć bezpośrednią edycję w komórce

Włączyć lub wyłączyć edycję typu "przeciągnij i upuść" oraz wypełnianie komórek przez przeciąganie

Włączyć lub wyłączyć wyświetlanie komunikatu o zamianie pustych komórek

Włączyć lub wyłączyć automatyczne uzupełnianie wpisów w kolumnach

Zmienić komórkę, która staje się aktywna po naciśnięciu klawisza ENTER


Włączanie lub wyłączanie edycji metodą "przeciągnij i upuść" oraz wypełniania komórek przez przeciąganie

Pokaż

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Edycja.

2	Aby umożliwić edycję i wypełnianie danych przez przeciąganie, zaznacz pole wyboru Zezwól na przeciąganie i upuszczanie komórki.

Aby uniemożliwić przeciąganie, wyczyść to pole wyboru.


Włączanie lub wyłączanie wyświetlania komunikatu o zamianie pustych komórek

Pokaż

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Edycja.

2	Aby wyświetlić komunikat, jeśli przeciągnięcie zaznaczenia lub jego uchwytu wypełnienia spowodowałoby utratę istniejących danych, zaznacz pole wyboru Zawiadamiaj przy zamianie zawartości komórek.

Aby wyłączyć wyświetlanie komunikatu, wyczyść to pole wyboru.


Zmiana komórki, która staje się aktywna po naciśnięciu klawisza ENTER

Pokaż

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Edycja.

2	Aby przechodzić do sąsiedniej komórki, zaznacz pole wyboru Przenieś zaznaczenie po naciśnięciu klawisza Enter, a następnie zaznacz kierunek w polu Kierunek.

Aby bieżąca komórka pozostawała aktywną, wyczyść to pole wyboru.


Włączanie lub wyłączanie bezpośredniej edycji w komórce

Pokaż

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Edycja.

2	Aby dopuścić edycję i wpisywanie danych w komórkach, zaznacz pole wyboru Edycja bezpośrednio w komórce.

Aby dopuścić edycję i wpisywanie danych tylko na pasku formuły, wyczyść to pole wyboru.


Włączanie lub wyłączanie automatycznego uzupełniania wpisów w kolumnach

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, a następnie kliknij kartę Edycja.

Pokaż

2	Aby dopuścić automatyczne uzupełnianie, zaznacz pole wyboru Włącz uzupełnianie wartości komórek.

Aby uniemożliwić automatyczne uzupełnianie, wyczyść to pole wyboru.


Wskazówki na temat wprowadzania tekstu

•	W programie Microsoft Excel tekst jest dowolną kombinacją liczb, spacji i znaków nie numerycznych — na przykład Microsoft Excel traktuje następujące wpisy jako tekst:

10AA109, 127AXY, 12-976, 208 4675.

•	Tekst w komórce jest wyrównywany do lewej strony. Aby zmienić sposób wyrównywania, kliknij polecenie Komórki w menu Format, kliknij kartę Wyrównanie, a następnie zaznacz żądane opcje.

•	Aby wyświetlać cały tekst w wielu wierszach w komórce, zaznacz pole wyboru Zawijaj tekst na karcie Wyrównanie.

•	Aby w komórce wprowadzić "twardy" powrót karetki, naciśnij klawisze ALT+ENTER.


Wskazówki na temat wprowadzania liczb

•	Liczby wpisywane w komórce są wartościami stałymi.

•	W programie Microsoft Excel liczba może zawierać tylko następujące znaki:

0  1  2  3  4  5  6  7  8  9  +  -  (  )  ,  /  $  %  .  E  e

Program Microsoft Excel ignoruje znaki plus (+) umieszczone na początku i traktuje pojedynczy przecinek jako przecinek dziesiętny. Wszystkie inne kombinacje liczb i znaków nie numerycznych są traktowane jako tekst.

Znaki rozpoznawane jako liczby zależą od opcji wybranych w Ustawieniach regionalnych Panelu sterowania.

•	Aby uniknąć wprowadzania ułamka jako daty, należy poprzedzać ułamki cyfrą 0 (zero); na przykład należy wpisać 0 1/2

•	Liczby ujemne należy poprzedzać znakiem minus (-) lub zamykać liczby w nawiasach ( ).

•	Wszystkie liczby w komórce są wyrównywane do prawej strony. Aby zmienić sposób wyrównywania, kliknij polecenie Komórki w menu Format, kliknij kartę Wyrównanie, a następnie zaznacz żądane opcje.

•	Format liczb zastosowany do komórki określa sposób wyświetlania liczby w arkuszu roboczym. Jeśli liczba zostanie wpisana do komórki, która ma przypisany Ogólny format liczb, program Microsoft Excel może zastosować inny format liczb. Na przykład, jeśli zostanie wpisana wartość $14,73, program Microsoft Excel zastosuje format waluty. Aby zmienić format liczb, zaznacz komórki zawierające liczby. kliknij polecenie Komórki w menu Format, kliknij kartę Liczby, a następnie zaznacz kategorię i format.

•	W komórkach, które mają przypisany domyślny Ogólny format liczb program Microsoft Excel wyświetla liczby jako całkowite (789), ułamki dziesiętne (7.89) lub w zapisie wykładniczym (7.89E+08), jeśli liczba jest dłuższa niż szerokość komórki. W formacie Ogólnym wyświetlanych jest do 11 cyfr, włącznie z przecinkiem dziesiętnym i znakami takimi, jak  "E" i "+." Aby używać liczb o większej liczbie cyfr, można zastosować wbudowany format wykładniczy (naukowy) lub niestandardowy format liczb.

•	Bez względu na liczbę wyświetlanych cyfr program Microsoft Excel przechowuje liczby o dokładności do 15 cyfr. Jeśli liczba zawiera więcej niż 15 cyfr znaczących, program Microsoft Excel wykonuje konwersję dodatkowych cyfr na zera (0).

•	Program Microsoft Excel przechowuje liczby jako dane numeryczne nawet wówczas, jeśli do komórek zawierających te liczby zostało użyte polecenie Komórki w celu zastosowania formatu Tekst. Aby program Microsoft Excel interpretował jako tekst liczby, takie jak numery części, należy najpierw zastosować format Tekst do pustych komórek. Następnie należy wpisać liczby. Jeśli liczby zostały już wprowadzone, należy zastosować format Tekst do komórek. Następnie należy kliknąć każdą komórkę, nacisnąć klawisz F2, a następnie nacisnąć klawisz ENTER w celu ponownego wprowadzenia danych.


Wskazówki na temat wprowadzania dat i godzin
Wskazówki na temat wprowadzania dat i czasu

•	Program Microsoft Excel traktuje daty i godziny jako liczby. Sposób wyświetlania w arkuszu roboczym godziny lub daty zależy od formatu liczb zastosowanego do komórki. Jeśli do komórki zostanie wpisana data lub godzina, którą program Microsoft Excel rozpozna, format komórki ulega zmianie z Ogólnego na wbudowany format daty lub godziny. Daty i godziny są domyślnie wyrównywane w komórce do prawej strony. Jeśli program Microsoft Excel nie może rozpoznać formatu daty lub godziny, data lub godzina jest wprowadzana jako tekst, który w komórce jest wyrównywany do lewej strony.

•	Opcje wybrane w Ustawieniach regionalnych Panelu sterowania określają domyślny format bieżącej daty i godziny oraz znaków rozpoznawanych jako separatory daty i godziny — na przykład dwukropek (:) i kreska ukośna (/) w systemach stosowanych w Stanach Zjednoczonych.

•	Aby w tej samej komórce wpisać datę i godzinę, należy je oddzielić spacją.

•	Aby wpisać godzinę na podstawie zegara 12-godzinnego, należy wpisać spację, a po niej litery AM lub PM (albo A lub P). W przeciwnym wypadku program Microsoft Excel interpretuje godziny według zegara 24-godzinnego. Na przykład, jeśli zostanie wpisana godzina 3:00 zamiast 3:00 PM, godzina zostanie zapisana jako 3:00 AM.

•	Bez względu na format użyty do wyświetlania daty i godziny program Microsoft Excel przechowuje wszystkie daty jako numery porządkowe, a wszystkie godziny jako ułamki dziesiętne. Aby wyświetlać datę jako numer porządkowy lub wyświetlać godzinę jako ułamek, należy zaznaczyć komórki zawierające datę lub godzinę. Następnie w menu Format należy kliknąć polecenie Komórki, kliknąć kartę Liczby, a następnie kliknąć opcję Ogólna w polu Kategoria.

•	Godziny i daty mogą być dodawane, odejmowane i włączane do innych obliczeń. Aby użyć daty lub godziny w formule, należy ją wprowadzić jako tekst ujęty w cudzysłów. Na przykład, poniższa formuła wyświetliłaby wynik równy 68:

="5/12/94"-"3/5/94"

•	W programie Microsoft Excel dla Windows (i Lotus 1-2-3), dni są numerowane od początku wieku; numer porządkowy 1 odpowiada dacie 1 stycznia 1900. W programie Microsoft Excel dla Macintosha zastosowano system daty 1904; numer porządkowy 1 odpowiada dacie 2 stycznia 1904. Aby zmienić system daty do użycia w obliczeniach, należy kliknąć polecenie Opcje w menu Narzędzia, a następnie kliknąć kartę Przeliczanie. W polu Opcje skoroszytu należy zaznaczyć pole wyboru System daty 1904. System daty 1904 należy stosować w skoroszytach przewidzianych do używania z innymi skoroszytami, w których używany jest system daty 1904.

Jeśli w programie Microsoft Excel dla Windows otwierany jest plik utworzony w programie Microsoft Excel w wersji 2.0 lub późniejszej dla Macintosha, program Microsoft Excel rozpoznaje format pliku i automatycznie zmienia system daty na 1900. Podobnie, jeśli plik programu Microsoft Excel dla Windows otwierany jest w komputerze Macintosh, program Microsoft Excel zmienia daty na system 1904.


Usuwanie problemów występujących przy wprowadzaniu danych

Na jaki temat potrzebujesz pomocy?

Liczby, daty i czas są wyświetlane inaczej niż zostały wpisane.

Widoczna jest tylko część tekstu wpisanego do komórki.

Program Microsoft Excel nie zawsze uzupełnia wpisy do kolumny.

Brak uchwytu wypełnienia.

Przy kopiowaniu komórek za pomocą uchwytu wypełnienia wprowadzane są niewłaściwe dane.

Przy przeciąganiu uchwytu wypełnienia informacje są usuwane.

Po zastosowaniu formatu Tekst do liczb dane numeryczne nie zmieniają się na tekst.


Liczby, daty i czas są wyświetlane inaczej niż zostały wpisane.

•	Program Microsoft Excel wyświetla liczby, daty i czas w arkuszu roboczym zgodnie z formatem liczb zastosowanym do komórek. Aby zmienić format liczb, zaznacz komórki. W menu Format kliknij polecenie Komórki, kliknij kartę Liczby, a następnie kliknij żądaną kategorię i format. Aby użyć domyślnego formatu daty, kliknij komórkę i naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+#; aby użyć domyślnego formatu czasu, naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+@.


Po zastosowaniu formatu Tekst do liczb, dane liczbowe nie zmieniają się na tekst.
Po zastosowaniu formatu Tekst do liczb dane liczbowe nie zmieniają się na tekst.

•	Po zastosowaniu formatu liczb Tekst do danych numerycznych program Microsoft Excel wyświetla liczby tak, jak gdyby były tekstem, na przykład, liczby są wyrównywane do lewej strony. Jednak liczba jest nadal przechowywana jako dana numeryczna. Aby wprowadzić liczby jako tekst, należy najpierw zastosować format Tekst do pustych komórek, a następnie wprowadzić liczby do sformatowanych komórek. Jeśli liczby zostały już wprowadzone i do komórek został zastosowany format Tekst, należy kliknąć każdą komórkę, nacisnąć klawisz F2, a następnie nacisnąć klawisz ENTER w celu ponownego wprowadzenia danych.


Widoczna jest tylko część tekstu wpisanego do komórki.

•	Aby wyświetlić wiele wierszy tekstu wewnątrz zaznaczonych komórek, należy kliknąć polecenie Komórki w menu Format, kliknąć kartę Wyrównanie, a następnie zaznaczyć pole wyboru Zawijaj tekst. Jeśli tekst pojedynczym długim słowem, znaki nie będą zawijane. W takim wypadku można poszerzyć kolumnę lub ścisnąć rozmiar czcionki tak, aby cały tekst był widoczny.


Program Microsoft Excel nie zawsze uzupełnia wpisy do kolumny.

•	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, kliknij kartę Edycja, a następnie upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Włącz uzupełnianie wartości komórek.

•	Kliknij po każdym znaku w komórce. Program Microsoft Excel uzupełnia wpis tylko wtedy, kiedy punkt wstawiania znajduje się na końcu zawartości bieżącej komórki.

•	Wpisane znaki mogą nie odpowiadać istniejącym wpisom w kolumnie albo znaki mogą odpowiadać kilku wpisom. Na przykład, jeśli zostały wpisane znaki AXY, a możliwymi wpisami są "AXY1" i "AXY2", program Microsoft Excel nie uzupełni wpisu.

Aby zaznaczyć żądany wpis, należy nacisnąć klawisze ALT+STRZAŁKA W DÓŁ i zaznaczyć wpis na liście albo prawym przyciskiem myszy kliknąć komórkę, a następnie kliknąć polecenie Wybierz z listy w menu podręcznym.

•	Program Microsoft Excel tworzy listę potencjalnych wpisów na podstawie kolumny zawierającej aktywną komórkę. Jeśli wpisy powtarzają się w wierszu, a nie w kolumnie, wpisy nie są uzupełniane.

•	Program Microsoft Excel uzupełnia tylko wpisy tekstowe. Wpisy zawierające tylko liczby, daty i godziny nie są uzupełniane.

•	Sprawdź położenie aktywnej komórki. Być może komórka ta jest poza bieżącym obszarem danych. Na przykład, jeśli obszarem danych jest zakres komórek A1:E10, program Microsoft Excel uzupełnia wpis wprowadzony do komórki A11, nawet jeśli komórka A10 umieszczona powyżej jest pusta. Jednak program Microsoft Excel nie uzupełni wpisu w komórce A12, ponieważ komórka ta znajduje się poza obszarem danych.

•	Przy pracy na dużej liście może być konieczna chwilowa przerwa w celu umożliwienia programowi Microsoft Excel uzupełnienia wpisu.


Brak uchwytu wypełnienia.

•	W menu Narzędzia kliknij polecenie Opcje, kliknij kartę Edycja, a następnie upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Zezwól na przeciąganie i upuszczanie komórki. Jeśli zaznaczony jest cały wiersz lub kolumna, program Microsoft Excel wyświetla uchwyt wypełnienia na początku wiersza lub kolumny.


Przy kopiowaniu komórek za pomocą uchwytu wypełnienia wprowadzane są niewłaściwe dane.

•	Jeśli kopiowane są typy danych, które program Microsoft Excel może rozwijać w serie takie, jak liczby, daty lub elementy w niestandardowych seriach wypełnienia, wartości w wybranym zakresie są zwiększane, a nie kopiowane. W takim wypadku należy ponownie zaznaczyć pierwotne wartości, a następnie trzymając naciśnięty klawisz CTRL przeciągnąć uchwyt wypełnienia.


Przy przeciąganiu uchwytu wypełnienia informacje są usuwane.

•	Jeśli uchwyt wypełnienia jest przeciągany w górę lub w lewą stronę zaznaczenia i zatrzymywany na zaznaczonych komórkach bez przekraczania pierwszej kolumny lub górnego wiersza zaznaczenia, program Microsoft Excel usuwa dane z zaznaczonego obszaru. Przed zwolnieniem przycisku myszy należy przeciągnąć uchwyt wypełnienia poza zaznaczony obszar.


Co trzeba wiedzieć na temat pracy w udostępnianym skoroszycie

Przeglądanie i wprowadzanie zmian w udostępnianym skoroszycie różni się od pracy w skoroszycie, który nie jest udostępniany w następujący sposób:

•	Aby wprowadzić zmiany do udostępnianego skoroszytu utworzonego w programie Microsoft Excel 97, trzeba używać tego samego programu. Nie można używać wcześniejszych wersji programu Microsoft Excel. Można pracować w tym samym udostępnianym skoroszycie z komputerów Windows i Macintosh, jeśli w obu komputerach używany jest program Microsoft Excel 97.

•	Przy wprowadzaniu zmian do udostępnianego skoroszytu program Microsoft Excel używa nazwy użytkownika do identyfikacji jego pracy. Aby ustawić nazwę użytkownika, należy  kliknąć polecenie Opcje w menu Narzędzia, a następnie kliknąć przycisk Ogólne. Następnie należy wpisać swoją nazwę użytkownika w polu Nazwa użytkownika.

•	W udostępnianym skoroszycie niektóre polecenia i operacje programu Microsoft Excel są niedostępne. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Jeśli więcej niż jeden użytkownik dodaje komentarz do tej samej komórki w udostępnianym skoroszycie, gdy każdy z użytkowników zapisuje skoroszyt, pojawia się tekst wszystkich zapisanych komentarzy dla tej komórki.

•	Domyślnie, zmiany wprowadzone przez innych użytkowników są widoczne przy zapisywaniu udostępnianego skoroszytu. Można spowodować automatyczną aktualizację w określonych odstępach czasu. Każdy z użytkowników może określić inny okres aktualizacji. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Domyślnie, jeśli zapisywane zmiany są sprzeczne ze zmianami zapisanymi przez innego użytkownika, program Microsoft Excel wyświetla okno dialogowe Rozwiązywanie konfliktów tak, aby można było zdecydować, czy zapisać własne zmiany czy zaakceptować zmiany wprowadzone przez innych. Zamiast tego można także zapisywać zmiany automatycznie, dzięki czemu okno dialogowe nie będzie wyświetlane. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Domyślnie każdy użytkownik może zapisać osobisty filtr i ustawienia wydruku dla udostępnianego skoroszytu. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Można obejrzeć kompletną listę zmian wprowadzonych do skoroszytu wraz z nazwami autorów zmian, danymi, które zostały usunięte lub zamienione i informacjami dotyczącymi sprzecznych zmian. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Konfigurowanie udostępnianego skoroszytu

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Edycja.

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Zezwól na edycję w trybie wielodostępnym, a następnie kliknij przycisk OK.

3	Gdy zostanie wyświetlony komunikat, zapisz skoroszyt.

4	W menu Plik kliknij polecenie Zapisz jako, a następnie zapisz udostępniany skoroszyt w lokalizacji sieciowej, do której mogą uzyskać dostęp inni użytkownicy.

Uwagi

•	Kopiując udostępniany skoroszyt do lokalizacji sieciowej należy się upewnić, czy wszystkie łącza do innych skoroszytów lub dokumentów są nienaruszone. Aby wprowadzić poprawki do definicji łączy należy użyć polecenia Łącza w menu Edycja.

•	Procedura ta powoduje także włączenie historii zmian, co pozwala przeglądać informacje na temat zmian wprowadzonych w udostępnianym skoroszycie oraz o zmianach sprzecznych, które zostały zachowane lub odrzucone. Prowadząc historię zmian można także tworzyć kopie udostępnianego skoroszytu, które można scalić po wprowadzeniu w nich zmian.

•	Aby wprowadzić zmiany w udostępnianym skoroszycie utworzonym w programie Microsoft Excel 97, trzeba używać tego samego programu. Nie można używać wcześniejszych wersji programu Microsoft Excel.

•	Wszyscy użytkownicy, którzy mają dostęp do lokalizacji sieciowej, w której przechowywany jest udostępniany skoroszyt mają do niego taki sam dostęp. Chcąc uniemożliwić pewne typy dostępu do udostępnianego skoroszytu, można wprowadzić ochronę skoroszytu oraz historię zmian. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Ograniczanie informacji widocznych dla innych w udostępnianym skoroszycie

1	Jeśli skoroszyt, który chcesz chronić jest już udostępniany, a w celu ochrony udostępniania chcesz przypisać hasło albo chcesz chronić inne funkcje arkusza roboczego lub skoroszytu, usuń skoroszyt z udostępnianego użytkowania.

Jak?

2	Chcąc wprowadzić wymaganie podawania hasła przez użytkowników przed otwarciem udostępnianego skoroszytu, ustaw hasło.

Jak?

3	Chcąc wprowadzić wymaganie podawania hasła przez użytkowników przed wprowadzeniem zmian i zapisaniem udostępnianego skoroszytu, ustaw hasło.

Jak?

4	Chcąc ukryć przed innymi użytkownikami pewne wiersze lub kolumny na arkuszu roboczym, zaznacz te wiersze lub kolumny. W menu Format wskaż polecenie Wiersz lub Kolumna, a następnie kliknij przycisk Ukryj.

Chcąc dopuścić wprowadzanie zmian przez innych użytkowników tylko w niektórych obszarach udostępnianego skoroszytu, odblokuj te obszary, a następnie wprowadź ochronę arkuszy roboczych. (Ta operacja uniemożliwia także innym użytkownikom oglądanie ukrytych wierszy lub kolumn.)

Jak?

5	Chcąc ukryć przed innymi użytkownikami określone arkusze robocze w udostępnianym skoroszycie, kliknij arkusz roboczy, wskaż polecenie Arkusz w menu Format, a następnie kliknij przycisk Ukryj. Powtórz te czynności dla każdego arkusza roboczego, który chcesz ukryć.

Po ukryciu arkuszy roboczych należy wprowadzić ochronę skoroszytu, aby uniemożliwić innym użytkownikom ponowne wyświetlenie ukrytych arkuszy. W menu Narzędzia wskaż polecenie Ochrona, a następnie kliknij przycisk Chroń skoroszyt. Zaznacz pole wyboru Struktura, a następnie kliknij przycisk OK.

6	Chcąc zmienić liczbę dni, przez które program Microsoft Excel będzie przechowywać historię zmian udostępnianego skoroszytu (liczbą domyślną jest 30 dni), kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt w menu Narzędzia, a następnie kliknij kartę Edycja. Zaznacz pole wyboru Zezwól na edycję w trybie wielodostępnym, a następnie kliknij kartę Zaawansowane. W polu Śledź zmiany upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Trzymaj historię zmian przez, a następnie w polu Dni wpisz liczbę dni, przez które ma być przechowywana historia zmian. Kliknij kartę Edycja, wyczyść pole wyboru Zezwól na edycję w trybie wielodostępnym, a następnie kliknij przycisk OK.

7	W menu Narzędzia wskaż polecenie Ochrona, a następnie kliknij przycisk Chroń udostępniany skoroszyt lub Chroń skoroszyt i udostępnij go.

8	Zaznacz pole wyboru Udostępnianie ze śledzeniem zmian.

9	Chcąc wprowadzić wymaganie podawania hasła przez użytkowników przed wyłączeniem historii zmian lub usunięciem skoroszytu z udostępnianego użytkowania, wpisz hasło w polu Hasło, a następnie po wyświetleniu komunikatu ponownie wprowadź hasło.

10	Po wyświetleniu komunikatu zapisz skoroszyt. Ta czynność spowoduje udostępnienie skoroszytu i włączenie historii zmian.

Uwagi

•	Po wprowadzeniu ochrony udostępniania skoroszytu użytkownicy nie mogą usunąć skoroszytu z udostępnianego użytkowania ani wyłączyć historii zmian.

•	W skoroszycie, który już jest udostępniany można włączyć ochronę udostępniania i historię zmian, lecz nie można przypisać hasła do tej ochrony. Aby przypisać hasło, należy najpierw usunąć skoroszyt z udostępnianego użytkowania.


Przywracanie chronionego udostępnianego skoroszytu do nieograniczonego użytkowania

Usunięcie ochrony z udostępnianego skoroszytu, dla którego udostępnianie jest chronione hasłem, powoduje także usunięcie skoroszytu z udostępnianego użytkowania. Po usunięciu skoroszytu z udostępnianego użytkowania program Microsoft Excel odłącza od skoroszytu wszystkich innych użytkowników, wyłącza historię zmian, i kasuje zapisaną historię zmian, co uniemożliwia oglądanie historii i scalanie tej kopii z innymi kopiami skoroszytu. Aby zapewnić, że inni użytkownicy nie utracą swych skoroszytów podczas pracy, należy się upewnić, czy wszyscy inni użytkownicy zapisali i zamknęli udostępniany skoroszyt. W tym celu w menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, kliknij kartę Edycja, a następnie upewnij się, czy jesteś jedyną osobą umieszczoną na liście w polu Użytkownicy posiadający obecnie otwarty ten skoroszyt.

1	W menu Narzędzia wskaż polecenie Ochrona, a następnie kliknij Wyłącz ochronę udostępnianego skoroszytu.

2	Po wyświetleniu komunikatu wprowadź hasło dla skoroszytu.

3	Jeśli zostanie wyświetlony komunikat dotyczący skutków usunięcia ochrony udostępnianego skoroszytu dla innych użytkowników, kliknij przycisk Tak.

4	Jeśli wyłączenie ochrony spowodowało także usunięcie skoroszytu z udostępnianego użytkowania, przywróć skoroszyt do udostępnianego użytkowania.

Jak?

Uwaga   Jeśli udostępnianie nie jest chronione hasłem, po usunięciu ochrony udostępniania skoroszyt pozostaje udostępniany.


Ustalanie częstotliwości aktualizacji udostępnianego skoroszytu

Każdy użytkownik udostępnianego skoroszytu może ustawić niezależne opcje częstotliwości otrzymywania zmian wprowadzanych przez innych użytkowników.

1	Otwórz udostępniany skoroszyt.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Zaawansowane.

3	Aby przy każdym zapisywaniu udostępnianego skoroszytu oglądać zmiany wprowadzone przez innych użytkowników, kliknij opcję Przy zapisywaniu pliku w polu Aktualizuj zmiany.

Aby zmiany wprowadzone przez innych użytkowników oglądać tylko okresowo, kliknij opcję Automatycznie w polu Aktualizuj zmiany, w polu Minuty wpisz długość odstępu czasu, w jakim ma być wykonywana aktualizacja, a następnie kliknij opcję Tylko zobaczyć zmiany wprowadzone przez innych użytkowników. Aby przy każdej aktualizacji zapisywać udostępniany skoroszyt tak, aby inni użytkownicy mogli obejrzeć twoje zmiany, kliknij opcję Zapisać moje zmiany i zobaczyć zmiany wprowadzone przez innych.

4	Zapisz udostępniany skoroszyt.


Przechowywanie osobistych ustawień widoku i wydruku udostępnianego skoroszytu

Każdy użytkownik udostępnianego skoroszytu może ustawić niezależne opcje widoku i wydruku.

1	Otwórz udostępniany skoroszyt.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Zaawansowane.

3	Aby zapisać osobiste ustawienia wydruku, upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Ustawienia wydruku w polu Dołącz do osobistego widoku. Ustawienia wydruku obejmują podział na strony, obszar wydruku, ustawienia wprowadzone w podglądzie podziału stron (menu Widok, polecenie Podgląd podziału strony) i ustawienia wprowadzone w oknie dialogowym Ustawienia strony (menu Plik).

Aby zapisać wszelkie ustawienia wprowadzone za pomocą poleceń z podmenu Filtr menu Dane, włącznie z filtrowaniem wykonywanym za pomocą polecenia Autofiltr, upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Ustawienia filtrowania w polu Dołącz do osobistego widoku.

4	Zapisz udostępniany skoroszyt.

Uwaga   Program Microsoft Excel automatycznie zapisuje lokalizację wyświetlanego obecnie arkusza roboczego, a także osobiste ustawienia opcji w oknie dialogowym Powiększenie (menu Widok), w polu Powiększenie na pasku narzędzi Standardowe i na karcie Widok w oknie dialogowym Opcje (menu Narzędzia).


Rozwiązywanie konfliktów zmian w udostępnianym skoroszycie

Gdy użytkownicy udostępnianego skoroszytu wprowadzają sprzeczne zmiany takie, jak wpisanie różnych wartości w tej samej komórce, a następnie zapisanie skoroszytu, program Microsoft Excel dostarcza wielu narzędzi pomocnych w rozwiązaniu sprzecznych zmian:

•	Zapisując udostępniany skoroszyt można obejrzeć sprzeczne zmiany i zdecydować, które z nich zachować albo można automatycznie zapisać własne zmiany zamiast jakichkolwiek zmian sprzecznych z własnymi. Każdy użytkownik udostępnianego skoroszytu może niezależnie ustawić tę opcję.

•	Chcąc obejrzeć sprzeczne zmiany, można także obejrzeć informacje na temat każdej zmiany i zdecydować, które z nich zachować, a które odrzucić.

•	Jeśli prowadzona jest historia zmian udostępnianego skoroszytu, można oglądać informacje pochodzące z poprzednich sesji edycyjnych na temat zmian, które zostały zachowane, zamienione lub odrzucone, wraz z autorem i danymi, które zostały wprowadzone i później zamienione. Zmiany te można oglądać chcąc je zaakceptować lub odrzucić.

Co chcesz zrobić?

Ustalić, czy oglądać sprzeczne zmiany wprowadzone do udostępnianego skoroszytu

Zachować lub odrzucić sprzeczne zmiany przy zapisywaniu udostępnianego skoroszytu

Prowadzić historię zmian dla udostępnianego skoroszytu wraz z informacjami na temat sprzecznych zmian

Przeglądać informacje na temat sprzecznych zmian w udostępnianym skoroszycie

Przeglądać i akceptować lub odrzucać zmiany


Ustalanie, czy oglądać sprzeczne zmiany wprowadzone do udostępnianego skoroszytu

Każdy użytkownik udostępnianego skoroszytu  może ustawić niezależne opcje przeglądania.

1	Otwórz udostępniany skoroszyt.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Zaawansowane.

3	Aby przy zapisywaniu skoroszytu obejrzeć każdą sprzeczną zmianę i zdecydować, które zmiany zachować, kliknij opcję Zapytaj, które zmiany wprowadzić w polu Sprzeczne zmiany wprowadzone przez użytkowników.

Aby przy każdym zapisywaniu zamienić wszelkie sprzeczne zmiany na własne, kliknij przycisk Wprowadź zmiany zapisywane.

4	Zapisz skoroszyt.

Uwaga   Chcąc uniknąć wyświetlania okna dialogowego Rozwiązywanie konfliktów przy zapisywaniu udostępnianego skoroszytu, kliknij przycisk Wprowadź zmiany zapisywane.


Zachowywanie lub odrzucanie sprzecznych zmian przy zapisywaniu udostępnianego skoroszytu

Procedurę tę należy zastosować, gdy przy zapisywaniu udostępnianego skoroszytu zostanie wyświetlone okno dialogowe Rozwiązywanie konfliktów.

1	Przeczytaj informacje na temat swej zmiany i sprzecznych zmian wprowadzonych przez innych.

2	Aby zachować własną zmianę, kliknij przycisk Zaakceptuj moją.

Aby zachować zmianę wprowadzoną przez inną osobę, kliknij przycisk Zaakceptuj inną.

3	Powtórz kroki 1 i 2 dla każdej zmiany.

Aby zachować wszystkie pozostałe własne zmiany, kliknij przycisk Zaakceptuj wszystkie moje.

Aby zachować wszystkie pozostałe zmiany innego użytkownika, kliknij przycisk Zaakceptuj wszystkie inne.

Wskazówka   Można zapisać kopię skoroszytu z wszystkimi własnymi zmianami klikając przycisk Anuluj, klikając polecenie Zapisz jako w menu Plik, a następnie wpisując nazwę pliku.

Uwaga   Aby przy zapisywaniu udostępnianego skoroszytu program Microsoft Excel nie wyświetlał okna dialogowego Rozwiązywanie konfliktów, można ustawić opcję automatycznego zapisywania własnych zmian zamiast oglądać sprzeczne zmiany. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Przeglądanie informacji na temat sprzecznych zmian w udostępnianym skoroszycie

Przy tworzeniu udostępnianego skoroszytu włączana jest historia zmian, dzięki czemu można przeglądać informacje na temat poprzednich sprzecznych zmian. jeśli historia zmian zostanie wyłączona, program Microsoft Excel nie przechowuje informacji na temat sprzecznych zmian. Aby uzyskać informacje na temat włączania historii zmian, kliknij  [image].

1	W menu Narzędzia wskaż polecenie Rejestruj zmiany, a następnie kliknij przycisk Wyróżniaj zmiany.

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Kiedy, a następnie kliknij opcję Wszystkie w polu Kiedy.

3	Upewnij się, czy są wyczyszczone pola wyboru Kto i Gdzie.

4	Zaznacz pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Gdy pojawi się arkusz Historia, w razie potrzeby przewiń go w prawo, aby zobaczyć kolumny Typ czynności i Czynność odrzucona.

Sprzeczne zmiany, które zostały zachowane, są oznaczone słowem "Zachowana" w kolumnie Typ czynności.

W kolumnie Czynność odrzucona numery wierszy są wyświetlane dla tych wierszy na arkuszu roboczym Historia, w których opisane są zmiany odrzucone.

Uwaga   Pole wyboru Lista zmian w nowym arkuszu staje się dostępne tylko po zapisaniu udostępnianego skoroszytu.


Usuwanie użytkownika z udostępnianego skoroszytu

Gdy użytkownik zamyka udostępniany skoroszyt, program Microsoft Excel odłącza użytkownika od udostępnianego skoroszytu. Procedurę tę należy stosować do usunięcia użytkownika, który jest połączony z udostępnianym skoroszytem, lecz już w nim nie pracuje lub którego połączenie sieciowe zostało przerwane.

Ostrzeżenie   Gdy zostanie usunięty użytkownik pracujący obecnie w udostępnianym skoroszycie, jego praca, która nie jest zapisana zostanie utracona.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Edycja.

Pokaż

2	W polu Użytkownicy posiadający obecnie otwarty ten skoroszyt kliknij nazwę użytkownika, którego chcesz odłączyć, a następnie kliknij przycisk Usuń użytkownika.

Wskazówka   Jeśli użytkownik nie musi już pracować w udostępnianym skoroszycie, można zmniejszyć rozmiar pliku skoroszytu przez usunięcie osobistych ustawień widoku użytkownika. W menu Widok kliknij polecenie Widoki niestandardowe. W polu Widoki kliknij widok użytkownika, a następnie kliknij przycisk Usuń.


Usuwanie skoroszytu z udostępnianego użytkowania

Chcąc uniemożliwić innym osobom wprowadzanie zmian do udostępnianego skoroszytu, można otworzyć i pracować w skoroszycie jako jedyny użytkownik. Usunięcie skoroszytu z udostępnianego użytkowania powoduje odłączenie od niego wszystkich innych użytkowników, wyłączenie historii zmian i skasowanie przechowywanej historii zmian, co uniemożliwia oglądanie historii i scalanie tej kopii z innymi kopiami skoroszytu.

Ostrzeżenie Aby zapewnić, że inni użytkownicy nie utracą swych skoroszytów podczas pracy, należy się upewnić, czy wszyscy inni użytkownicy zostali powiadomieni, że powinni zapisać i zamknąć udostępniany skoroszyt przed jego usunięciem z udostępnianego użytkowania.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Edycja.

Pokaż

2	Upewnij się, czy jesteś jedyną osobą umieszczoną na liście w polu Użytkownicy posiadający obecnie otwarty ten skoroszyt. Jeśli są tam także inni użytkownicy, ich nie zapisane prace zostaną utracone.

3	Wyczyść pole wyboru Zezwól na edycję w trybie wielodostępnym, a następnie kliknij przycisk OK.

4	Gdy zostanie wyświetlony komunikat dotyczący skutków tej czynności dla innych użytkowników, kliknij przycisk Tak.


Przygotowanie kopii skoroszytu do przeglądania i scalania

Przy scalaniu wielu kopii udostępnianego skoroszytu, w których użytkownicy wprowadzili zmiany, program Microsoft Excel wymaga, aby każda kopia udostępnianego skoroszytu miała historię zmian od dnia utworzenia kopii aż do dnia ich scalania. Jeśli określona liczba dni została przekroczona, kopii nie można już scalać. Jeśli nie wiadomo ile dni potrwa wprowadzanie zmian w kopiach skoroszytu, należy zapewnić prowadzenie historii zmian przez dostateczną liczbę dni lub wprowadzić dużą liczbę dni, na przykład 1 000.

1	W menu Narzędzia kliknij polecenie Udostępnij skoroszyt, a następnie kliknij kartę Edycja.

Pokaż

2	Zaznacz pole wyboru Zezwól na edycję w trybie wielodostępnym.

3	Kliknij kartę Zaawansowane.

4	W polu Rejestruj zmiany, kliknij przycisk Trzymaj historię zmian przez. W polu Dni wpisz przynajmniej taką liczbę dni, jaka jest przewidywana na wprowadzanie zmian i komentarzy do udostępnianego skoroszytu przez inne osoby.

5	Kliknij przycisk OK, a następnie zapisz plik.

6	Aby utworzyć kopie skoroszytu w celu rozesłania ich do innych osób, kliknij polecenie Zapisz jako w menu Plik. Każdej kopii nadaj inną nazwę.

Uwaga   Aby zapewnić, że inne osoby nie wyłączą historii zmian, można zażądać prowadzenia historii zmian przed utworzeniem i rozesłaniem kopii. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Scalanie zmian pochodzących z wielu kopii tego samego skoroszytu

Jeśli przewiduje się scalanie kopii udostępnianego skoroszytu, przed utworzeniem kopii w celu rozesłania ich do innych osób i wprowadzeniem do nich jakichkolwiek zmian należy włączyć historię zmian dla tego skoroszytu. Należy także wykonać scalenie przed upływem określonego okresu czasu prowadzenia historii zmian. Aby uzyskać informacje na temat przygotowania kopii udostępnianego skoroszytu w celu przedstawienia ich innym do przeglądu, a następnie scalenia, wraz z ustawieniem okresu czasu prowadzenia historii zmian, kliknij  [image].

1	Otwórz kopię udostępnianego skoroszytu, w której chcesz scalać zmiany z innego pliku skoroszytu lub dysku.

2	W menu Narzędzia kliknij polecenie Scalaj skoroszyty.

3	Gdy zostanie wyświetlony komunikat, zapisz udostępniany skoroszyt.

4	W oknie dialogowym Wybierz pliki do scalenia w bieżącym dokumencie kliknij kopię udostępnianego skoroszytu zawierającego zmiany przewidziane do scalenia, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Powtórz kroki od 2 do 4 aż wszystkie kopie udostępnianego skoroszytu zostaną scalone.

Uwaga   Jeśli komórka zawiera komentarz, komentarz ten zawiera nazwisko osoby, która go wstawiła. Jeśli przy scalaniu udostępnianego skoroszytu komórka zawiera komentarze pochodzące od kilku osób, komentarze pojawiają się jeden po drugim w polu komentarza komórki.

Wskazówka   Chcąc w jednym kroku scalić wiele kopii skoroszytu, w oknie dialogowym Wybierz pliki do scalenia w bieżącym dokumencie można wybrać kilka skoroszytów trzymając naciśnięty klawisz CTRL lub SHIFT i klikając nazwy plików.


Ograniczenia udostępnianych skoroszytów

Niektóre funkcje programu Microsoft Excel są niedostępne przy korzystaniu z udostępnianego skoroszytu. Jeśli te funkcje są niezbędne, należy z nich skorzystać przed udostępnieniem skoroszytu albo usunąć skoroszyt z udostępnianego użytkowania. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

W udostępnianym skoroszycie nie można wykonywać następujących czynności:

•	Usuwanie arkuszy roboczych.

•	Scalanie komórek. Komórki, które zostały scalone można obejrzeć przed udostępnieniem skoroszytu.

•	Definiowanie lub stosowanie formatów warunkowych. Można jednak oglądać skutki formatów warunkowych zastosowanych przed udostępnieniem skoroszytu.

•	Ustawianie lub zmiana ograniczeń i komunikatów sprawdzania poprawności danych. Można jednak oglądać skutki ograniczeń i komunikaty, które zostały ustawione przed udostępnieniem skoroszytu.

•	Wstawianie lub usuwanie bloków komórek. Można wstawiać lub usuwać tylko całe wiersze i kolumny.

•	Wstawianie lub zmiana wykresów, obrazów, obiektów lub hiperłączy.

•	Używanie narzędzi rysunkowych.

•	Przypisywanie hasła w celu ochrony pojedynczych arkuszy roboczych lub całego skoroszytu. Ochrona zastosowana przed udostępnieniem skoroszytu obowiązuje także po jego udostępnieniu.

•	Zmiana lub usuwanie haseł. Hasła przypisane przed udostępnieniem skoroszytu obowiązują także po jego udostępnieniu.

•	Zapisywanie, przeglądanie lub wprowadzanie zmian w scenariuszach.

•	Grupowanie lub tworzenie konspektu danych.

•	Wstawianie automatycznych podsumowań częściowych.

•	Tworzenie tabel danych.

•	Tworzenie tabel przestawnych lub zmiana układu istniejących tabel przestawnych.

•	Wprowadzanie zmian w oknach dialogowych lub w menu.

•	Zapisywanie, zmiana, oglądanie, rejestrowanie lub przypisywanie makr. Można jednak rejestrować operacje w udostępnianym skoroszycie do makra przechowywanego w innym skoroszycie, który nie jest udostępniany. W udostępnianym skoroszycie można uruchamiać makra, które zostały utworzone przed jego udostępnieniem. Jednak przy próbie uruchomienia makra zawierającego niedostępną operację wykonanie makra zostanie przerwane z chwilą osiągnięcia tej operacji.


Sprawdzanie struktury formuł


Za pomocą paska narzędzi Inspekcja można sprawdzać relacje między komórkami i formułami w arkuszu roboczym oraz wykrywać błędy. Przy korzystaniu z narzędzi inspekcji strzałki śledzenia wskazują komórki zawierające dane formuł oraz komórki zawierające formuły odwołujące się do komórek. Wokół zakresów komórek zawierających dane formuł rysowana jest ramka.

Przy korzystaniu z przycisków paska narzędzi Inspekcja strzałki śledzenia wskazują komórki, do których odwołują się formuły. Jeśli te komórki zawierają formuły, należy ponownie kliknąć przycisk, aby wyświetlić następny poziom komórek zawierających dane formuł.


Podczas edycji formuły program Microsoft Excel automatycznie wyświetla komórki, do których formuła się odwołuje. Wyszukiwacz zakresów wyświetla każde odwołanie do komórki lub zakresu w innym kolorze i dodaje obramowanie w tym samym kolorze do odpowiedniej komórki lub zakresu tak, że można szybko rozpoznać zakresy.

Chcąc zmienić komórki, które są umieszczone w odwołaniu do zakresu należy przeciągnąć uchwyt w prawym dolnym rogu oznaczonego kolorem zakresu. Aby zaznaczyć inny zakres, należy przeciągnąć obramowanie zaznaczonego kolorem zakresu do nowego zakresu.


	Aby odszukać komórki, które zawierają dane formuły, należy zaznaczyć komórkę zawierającą formułę, a następnie kliknąć przycisk Znajdź poprzedniki. Niebieskie strzałki śledzenia wskażą komórki zawierające dane formuły. W głównym przykładzie komórka B3 zawiera formułę =SUM(B12:C12). Niebieska strzałka i niebieska ramka wokół komórek B12:C12 oznaczają, że komórki B12:C12 zawierając dane formuły w komórce B3.
	Aby odszukać formuły, które odwołują się do komórki, należy zaznaczyć komórkę, a następnie kliknąć przycisk Śledź zależności. Niebieskie strzałki wskażą wszystkie komórki zależne od aktywnej komórki.


	Jeśli formuła wyświetla wartość błędu taką, jak #DZIEL/0!, można użyć przycisku Śledź błędy do zlokalizowania wszystkich komórek, do których odwołuje się formuła. Czerwone strzałki wskażą formuły powodujące występowanie wartości błędu; niebieskie strzałki wskażą komórki zawierające wartości, będące przyczyną błędu. W głównym przykładzie w komórkach B7 i C16 są wyświetlane błędy. Czerwona strzałka wskazująca z komórki C16 do komórki B7 oznacza, że błąd w komórce C16 jest bezpośrednią przyczyną błędu w komórce B7. Niebieska strzałka wskazująca z komórek C13 i C15 do komórki C16 oznacza, że formuła w komórce C16 zależy od wartości w komórkach C13 i C15.


Sposoby wyszukiwania wartości na liście za pomocą filtrów


Filtrowanie jest szybką metodą wyszukiwania podzbiorów danych na liście. Aby listę poddać filtrowaniu, należy kliknąć dowolną komórkę na liście, wskazać polecenie Filtruj w menu Dane, a następnie kliknąć przycisk Autofiltr.

Program Microsoft Excel wyświetli strzałki po prawej stronie etykiet kolumn na liście. Aby wybrać wartość, która  ma się pokazać na liście, należy kliknąć strzałkę, a następnie kliknąć tę wartość.


Na filtrowanej liście wyświetlane są tylko wiersze zawierające określoną wartość. Lista w tym przykładzie jest filtrowana w celu pokazania tylko wierszy zawierających nazwisko przedstawiciela handlowego Davolio.

Program Microsoft Excel wskazuje przefiltrowane elementy za pomocą wskaźników wizualnych. Numery przefiltrowanych wierszy są niebieskie. Strzałki Autofiltru w kolumnach zawierających zaznaczone wartości są także niebieskie.


Można filtrować wartości w kilku kolumnach równocześnie. Na przykład ta lista jest filtrowana w celu pokazania tylko wartości sprzedaży przedstawiciela Davolio w regionie Północnym.


Podstawowe formatowanie arkusza roboczego


Korzystając z paska narzędzi Formatowanie można w wybranych komórkach zmienić czcionkę, rozmiar czcionki, styl i kolor danych. Można także zaznaczać i formatować pojedyncze znaki w komórce.

   Pole Czcionka

   Pole Rozmiar czcionki

   Przyciski stylu czcionki

   Przycisk Kolor czcionki


Często używane formaty liczb można stosować korzystając z przycisków formatowania liczb na pasku narzędzi Formatowanie.

Aby wybrać inne formaty liczb, należy użyć polecenia Komórki (karta Liczby) w menu Format.


Aby wyrównać dane w wybranych komórkach, należy użyć przycisków wyrównania na pasku narzędzi Formatowanie.

Aby określać położenie danych innymi sposobami — na przykład, aby wyświetlać etykiety kolumn pod pewnym kątem — należy użyć polecenia Komórki (karta Wyrównanie) w menu Format.


Aby do wybranych komórek zastosować obramowania, należy kliknąć strzałkę obok przycisku Obramowania na pasku narzędzi Formatowanie, a następnie wybrać styl obramowania.

   Obramowania

Aby zastosować cieniowanie komórek, należy użyć przycisku Kolor wypełnienia.

   Kolor wypełnienia


Można zmieniać rozmiary kolumn lub wierszy, przeciągając obramowanie między nagłówkami kolumn lub wierszy.

Aby zmienić rozmiar kolumny lub wiersza tak, aby dopasować go do najszerszego lub najwyższego wpisu komórki, należy dwukrotnie kliknąć prawe obramowanie nagłówka kolumny lub dolne obramowanie nagłówka wiersza.

Aby pokazać wszystkie dane w komórce bez zmiany rozmiarów kolumn, należy użyć karty Wyrównanie polecenia Komórki (menu Format) do zawijania wielu wierszy danych w komórce. Aby dopasować tekst do komórki można go także ścisnąć.


Przykłady typów wykresów (warstwowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy XY (punktowy)  Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres warstwowy podkreśla wielkość zmian w czasie. Wyświetlając sumę wykreślanych wartości wykres warstwowy przedstawia także relacje poszczególnych części do całości. W tym przykładzie wykres warstwowy podkreśla zwiększoną sprzedaż w Waszyngtonie i ilustruje udział każdego ze stanów w łącznej wartości sprzedaży.


Przykłady typów wykresów (kolumnowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy Punktowy XY Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres kolumnowy przedstawia zmiany danych w pewnym okresie czasu albo ilustruje porównania elementów. Kategorie są zorganizowane poziomo, a wartości pionowo, co podkreśla zmiany w czasie. Skumulowane wykresy kolumnowe przedstawiają relacje poszczególnych elementów do całości. Wykres perspektywiczny 3-W  przedstawia porównanie punktów danych na dwóch osiach. Na tym wykresie 3-W można porównać wartość sprzedaży w Europie w ciągu czterech kwartałów ze sprzedażą osiągniętą przez dwa inne oddziały w tym samym czasie.


Przykłady typów wykresów (słupkowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy Punktowy XY Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres słupkowy ilustruje porównanie poszczególnych elementów. Kategorie są zorganizowane pionowo, a wartości poziomo. Zwraca to większą uwagę na porównanie wartości, a mniejszą na czas. Skumulowane wykresy słupkowe przedstawiają relacje poszczególnych elementów do całości.


Przykłady typów wykresów (liniowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy Punktowy XY Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres liniowy przedstawia trendy w danych w jednakowych interwałach czasowych.


Przykłady typów wykresów (kołowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy Punktowy XY Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres kołowy przedstawia rozmiary elementów tworzących serię danych proporcjonalne do ich sumy. Wykres kołowy zawsze przedstawia tylko jedną serię danych i jest przydatny do podkreślenia ważnego elementu. Aby małe wycinki wykresu były lepiej widoczne, można je zgrupować w jeden element na wykresie, a następnie przedstawić je na dodatkowym wykresie kołowym lub słupkowym obok wykresu głównego.


Przykłady typów wykresów (pierścieniowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy Punktowy XY Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Podobnie jak wykres kołowy, wykres pierścieniowy przedstawia relacje części do całości, lecz może zawierać kilka serii danych. Każdy pierścień wykresu pierścieniowego reprezentuje serię danych.


Przykłady typów wykresów (giełdowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy Punktowy XY Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres typu maks-min-zamknięcie jest często używany do ilustrowania cen giełdowych. Wykres ten może być także używany do przedstawiania danych naukowych, na przykład, aby pokazać zmiany temperatury. Do tworzenia tego i innych wykresów giełdowych dane trzeba zorganizować w odpowiedniej kolejności. Wykres giełdowy służący do przedstawienia wielkości ma dwie osie wartości: jedną dla kolumn przedstawiających poziom, a drugą dla cen giełdowych. Wielkość można przedstawiać na wykresach typu maks-min-zamknięcie albo otwarcie-maks-min-zamknięcie.


Przykłady typów wykresów (punktowy xy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy XY (punktowy) Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Każdy wykres xy punktowy przedstawia relacje między wartościami liczbowymi w wielu seriach danych albo zawiera dwie grupy liczb jako jedną serię współrzędnych xy. Wykres przedstawia nierównomierne odstępy czasowe danych — lub grup — i jest zazwyczaj używany do danych naukowych. Przygotowując dane należy wartości x umieścić w jednym wierszu lub kolumnie, a następnie wprowadzić odpowiadające wartości y do sąsiednich wierszy lub kolumn.


Przykłady typów wykresów (bąbelkowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy Punktowy XY Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres bąbelkowy jest odmianą wykresu xy punktowego. Rozmiar znaczników danych wskazuje wartość trzeciej zmiennej. Aby przygotować dane, należy wartości x umieścić w jednym wierszu lub kolumnie, a następnie wprowadzić odpowiadające wartości y i rozmiary bąbelków do sąsiednich wierszy lub kolumn. Wykres w tym przykładzie pokazuje, że Firma A dostarcza większości towarów i ma największy udział w rynku, lecz nie ma największej sprzedaży.


Przykłady typów wykresów (radarowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy XY (punktowy) Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Na wykresie radarowym każda kategoria ma swoją własną oś wartości wychodzącą ze wspólnego środka. Linie łączą wszystkie wartości w tej samej serii. Na wykresie radarowym przedstawione jest porównanie skupionych wartości wielu serii danych. Na tym wykresie seria danych pokrywająca większą część powierzchni oznaczona jako Gatunek A reprezentuje gatunek o największej zawartości witamin.


Przykłady typów wykresów (powierzchniowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy XY (punktowy) Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Wykres powierzchniowy jest przydatny do znajdowania optymalnej kombinacji dwóch zestawów danych. Podobnie jak na mapie topograficznej kolory i desenie wskazują obszary o tych samych zakresach wartości. Ten wykres przedstawia liczne kombinacje temperatury i czasu, które dają w efekcie taką samą wartość naprężenia.


Przykłady typów wykresów (stożkowy, walcowy, ostrosłupowy)
Przykłady typów wykresów

Który przykład chcesz zobaczyć?

Kolumnowy Słupkowy Liniowy Kołowy XY (punktowy) Warstwowy Pierścieniowy Radarowy Powierzchniowy Bąbelkowy Giełdowy Stożkowy, walcowy i ostrosłupowy		Znaczniki danych stożkowe, walcowe i ostrosłupowe mogą nadać niezwykły wygląd wykresom 3-W kolumnowym i słupkowym.


Wykresy złożone przeznaczone do przedstawiania danych mieszanych


Na wykresie złożonym wykorzystuje się dwa lub więcej typów wykresów w celu podkreślenia, że wykres zawiera różne rodzaje informacji. Wykres w przykładzie przedstawia jedną serię danych jako kolumny, a drugą jako linię. Aby utworzyć taki rodzaj efektu nakładania, należy zmienić typ wykresu dla jednej lub kilku serii danych na wykresie.

Aby zmienić typ wykresu dla serii danych, kliknij serię danych, kliknij polecenie Typ wykresu w menu Wykres, a następnie kliknij żądany typ wykresu.


Gdy zakres wartości innej serii danych zmienia się w szerokich granicach lub jeśli dane są mieszanych typów (na przykład cena i poziom), można wykreślić jedną lub kilka serii danych na dodatkowej osi wartości (y). Skala na dodatkowej osi wartości jest dostosowana do wartości dodatkowej serii danych.

Aby wykreślić serię danych wzdłuż dodatkowej osi, kliknij serię, a następnie kliknij polecenie Seria danych w menu Format. Następnie kliknij kartę Oś i opcję Oś dodatkowa.


Jak program Microsoft Excel reprezentuje na wykresie dane arkusza roboczego


Program Microsoft Excel wyświetla na wykresie wartości z komórek arkusza roboczego jako słupki, linie, kolumny, wycinki koła lub w postaci innych kształtów. Przy tworzeniu wykresu wartości z arkusza roboczego są automatycznie reprezentowane na wykresie. Na przykład na wykresie kolumnowym Kreator wykresów tworzy kolumny o prawidłowej wartości dla każdej wartości z arkusza roboczego.

Wykresy są połączone z danymi arkusza roboczego, na podstawie których zostały utworzone i dzięki temu są aktualizowane po każdej zmianie danych na arkuszu.

	Aby utworzyć wykres, zaznacz komórki zawierające dane i tekst, które mają być umieszczone na wykresie, a następnie kliknij przycisk Kreator wykresów. Kreator wykresów wyświetla na ekranie instrukcje dotyczące kolejnych kroków tworzenia wykresu.


Na wykresie można uwypuklić wiersz danych albo kolumnę danych z arkusza roboczego. Podczas tworzenia wykresu za pomocą Kreatora wykresów można zobaczyć podgląd wykresu w dowolnym położeniu.

Na wykresie w głównym przykładzie wykorzystano informacje z kolumn arkusza roboczego jako serii danych. Legenda przedstawia nazwę i kolor użyty do każdej serii danych.


Formatowanie wykresów


Do znaczników danych, obszaru wykresu, obszaru kreślenia i innych elementów wykresów można stosować kolory, obramowania i efekty wypełnienia.

	Aby zastosować efekt wypełnienia taki, jak tekstura lub rysunek, kliknij element wykresu, kliknij strzałkę obok przycisku Kolor wypełnienia, a następnie kliknij opcję Efekty wypełnienia. Następnie wybierz żądane opcje na kartach Gradient, Tekstura, Deseń i Rysunek.


Tekst na wykresie można formatować tak, jak to się robi z każdym innym tekstem. W tym celu kliknij tekst lub element, a następnie zmień czcionkę, rozmiar i kolor, klikając przyciski na pasku narzędzi Formatowanie.

  Przyciski formatowania

	Aby obrócić tekst o 45 stopni w górę lub w dół, kliknij przycisk Pochyl tekst w górę lub Pochyl tekst w dół na pasku narzędzi Wykres.


Można określić zakres wartości wyświetlanych na osi wartości i zmienić odstępy między wartościami wzdłuż osi. Zamiast zaczynać od zera,  na wykresie w tym przykładzie wyświetlany jest zakres wartości od 25 do 275 złotych. Można także określić, czy na osi mają być umieszczone znaczniki  osi.

Na wykresie można formatować liczby tak samo jak w arkuszu roboczym. Aby zastosować najczęściej używane formaty liczb,  kliknij oś lub etykietę danych zawierającą liczbę, która ma być sformatowana, a następnie klikając przyciski na pasku narzędzi Formatowanie zastosuj styl formatowania waluty, procent lub przecinek.


Specjalne linie, słupki, znaczniki danych i inne opcje są dostępne do różnych typów wykresów. Na przykład na wykresach kolumnowych i słupkowych można uzyskać efekt warstwowy przez zmianę właściwości nakładania się serii danych.

Na wykresie w głównym przykładzie umieszczono cień za każdym znacznikiem o kształcie diamentu oraz zastosowano wygładzone linie.

	Linie łączą serie danych na tym skumulowanym wykresie słupkowym.
Aby serii danych nadać specjalne formatowanie, kliknij serię danych, kliknij polecenie Seria danych w menu Format, a następnie wybierz żądane opcje na kartach Desenie i Opcje.


Dodawanie komentarzy i wyróżnianie zmian w skoroszycie


Można zwrócić uwagę na zmiany wprowadzane do udostępnianego skoroszytu przez ich wyróżnienie.

Program Microsoft Excel przypisuje inny kolor zmianom wprowadzanym przez różnych użytkowników. W tym przykładzie nowy wiersz wstawiony przez jednego użytkownika jest zaznaczony kolorem zielonym, a dwie komórki zmienione przez innego użytkownika są zaznaczone kolorem żółtym. Można także pojedynczo przeglądać wyróżnione zmiany i decydować o ich akceptacji lub odrzuceniu.

Aby możliwe było wyróżnienie zmian i oglądanie informacji dotyczących zmian, skoroszyt musi być udostępniony przed wprowadzeniem tych zmian.


Do komórek można dołączać notatki, stosując komentarze, nazywane poprzednio uwagami o komórkach.

Każdy komentarz można obejrzeć umieszczając wskaźnik na komórce. Można także obejrzeć wszystkie komentarze równocześnie. Komentarze można wydrukować w tych samych miejscach, w których są wyświetlane w arkuszu roboczym lub na liście na końcu arkusza roboczego.

Do każdego komentarza program Microsoft Excel dołącza nazwę użytkownika. Aby dodać komentarz do komórki, należy kliknąć polecenie Komentarz w menu Wstaw.


Aby obejrzeć szczegóły dotyczące każdej zmiany, należy umieścić wskaźnik na wyróżnionej komórce.

Szczegóły te można także oglądać w oddzielnym arkuszu roboczym Historia, który można poddać filtrowaniu w celu znalezienia lub wydrukowania określonych zmian.


Konsolidacja danych za pomocą odwołań 3-W


Gdy źródłowe arkusze robocze mają różny układ i inne etykiety danych lub jeśli trzeba utworzyć układ niestandardowy albo zastosować niestandardowe formuły podsumowań w celu konsolidacji, należy zastosować odwołania 3-W. Odwołania 3-W są automatycznie aktualizowane po każdej zmianie danych źródłowych.


Gdy wszystkie źródłowe arkusze robocze mają taki sam układ, w formułach 3-W można używać zakresu nazw arkuszy. Aby do konsolidacji dodać następny arkusz roboczy, wystarczy skopiować ten arkusz do zakresu, do którego odwołuje się formuła.


Definiowanie poprawnych wpisów dla komórki


Dla komórki można utworzyć listę wpisów, które będą akceptowane w arkuszu roboczym. Używając polecenia Sprawdzanie poprawności w menu Dane można następnie wprowadzić ograniczenie polegające na tym, że komórka będzie akceptować tylko wpisy z listy. Użytkownik wprowadzający dane może klikać strzałkę w celu zaznaczenia elementu listy.


Można utworzyć komunikat wyjaśniający, jaki typ danych może być wprowadzany do komórki. Komunikat ten zostanie wyświetlony obok komórki po jej zaznaczeniu przez osobę wprowadzającą dane. Osoba ta może przenieść komunikat, po czym wszystkie komunikaty wejściowe dla następnych komórek będą wyświetlane w nowym miejscu. Komunikat pozostaje widoczny na ekranie aż do chwili przejścia do następnej komórki lub naciśnięcia klawisza ESC.

Jeśli włączony jest Asystent pakietu Office, komunikat pochodzi od niego.


Aby narzucić granice na dane, które mogą być wprowadzane do komórki, można ustawić wartości minimalne i maksymalne lub sprawdzać skutki, jakie wpis może wywołać w innej komórce. W tym przykładzie suma planowanych wartości w kolumnie D nie może przekroczyć wartości budżetu dla komórki D15.

Typ komunikatu wyświetlanego w przypadku wpisania przez użytkownika nieprawidłowych danych określa, czy ograniczenia są wymuszane. Można wyświetlać komunikat, który przerywa wprowadzanie danych aż do chwili skorygowania wpisu tak, aby mieścił się w określonych granicach. Można także wyświetlać komunikaty wyjaśniające i ostrzegawcze umożliwiające wprowadzanie danych spoza zakresu albo można określić granice bez wyświetlania komunikatów.


	Po wprowadzeniu danych można wyszukać wpisy nie mieszczące się w określonych granicach. Po kliknięciu przycisku Zakreśl nieprawidłowe dane na pasku narzędzi Inspekcja wokół komórek zawierających nieprawidłowe dane pojawią się kółka. Po skorygowaniu wartości kółko znika.


Szybkie obliczenia w arkuszu roboczym


Chcąc wyświetlić sumę wartości zakresu komórek można zastosować automatyczne obliczanie. Po zaznaczeniu komórek program Microsoft Excel wyświetla sumę zakresu na pasku stanu. W głównym przykładzie wartość sumy zaznaczonych komórek (735,00 złotych) jest wyświetlana na pasku stanu w dolnej części arkusza roboczego.

Automatyczne obliczanie może wykonywać różne typy obliczeń. Po kliknięciu paska stanu prawym przyciskiem myszy można wykonywać inne obliczenia takie, jak znajdowanie wartości średniej, minimalnej lub maksymalnej zaznaczonego zakresu.


	Używając funkcji Autosumowanie można automatycznie wstawić sumę zakresu komórek. Po kliknięciu przycisku Autosumowanie program Microsoft Excel sugeruje formułę taką, jak formuła =SUMA(E5:E10) w przykładzie. Aby zaakceptować formułę, należy nacisnąć klawisz ENTER.


	Jeśli arkusz roboczy zawiera wiele sum cząstkowych utworzonych za pomocą funkcji SUMA, można utworzyć sumę całkowitą tych wartości za pomocą funkcji Autosumowanie. Aby utworzyć sumę całkowitą, należy kliknąć komórkę poniżej lub po prawej stronie zakresu zawierającego wartości sum cząstkowych, a następnie kliknąć przycisk Autosumowanie. W tym przykładzie program Microsoft Excel sugeruje sumowanie wartości komórki E11 (która zawiera wartość sumy za miesiąc maj) i komórki E16 (która zawiera wartość sumy za miesiąc czerwiec).


Formuła jest równaniem, które służy do wykonania obliczeń w komórce. Można utworzyć formułę do wykonywania operacji matematycznych takich, jak dodawanie lub mnożenie. W tym przykładzie formuła służy do obliczenia całkowitej opłaty przez pomnożenie stawki godzinowej (komórka E2) przez godziny (komórka D5).

Dodatkowe informacje na temat tworzenia formuł i używania w formułach odwołań do komórek można znaleźć w za pomocą Asystenta pakietu Office.


Formularze arkuszy roboczych


W formularzach zaprojektowanych do wypełniania za pomocą sieci komputerowej można umieszczać formuły do obliczania sum i innych wartości.


	Aby utworzyć jedną dużą komórkę obejmującą wiele wierszy lub kolumn, należy zaznaczyć komórki, które mają być scalone, a następnie kliknąć przycisk Scalaj i środkuj na pasku narzędzi Formatowanie. Aby wyregulować odstępy między elementami na formularzu, można zmienić szerokość kolumn i wysokość wierszy oraz zmienić wyrównanie tekstu w pionie i w poziomie. Prócz tego można używać innych funkcji do formatowania formularza tak, aby był dobrze zorganizowany i łatwy do wypełniania. Na przykład w tym formularzu użytkownicy wprowadzają dane do pustych białych komórek ujętych w obramowania. Inne komórki na formularzu mają kolorowe cieniowanie, a tło arkusza składa się z wielokrotnego powtórzenia znaku logo, podobnego do znaku wodnego.


Formanty, takie jak rozwijane listy, ułatwiają wypełnianie formularza w sieci komputerowej. W tym celu wystarczy umieścić żądane opcje na liście w zakresie komórek w innym miejscu skoroszytu, a następnie połączyć komórki z formantem. Arkusz zawierający listy wejściowe i inne dane można ukryć.

Można także stosować takie formanty, jak  przyciski opcji i pola wyboru, które mogą być wypełniane w sieci komputerowej lub na papierze.


Do formantu można przypisać makro w celu automatyzacji wypełniania formularza w sieci komputerowej i przetwarzania wprowadzanych danych.

Jeśli na przykład użytkownicy zaznaczają pole wyboru opatrzone etykietą Prześlij do menedżera, makro może dołączać formularz do wiadomości pocztowej lub zapisywać formularz w udostępnianym folderze w komputerze menedżera.

Jeśli formularz będzie używany tylko w programie Microsoft Excel, można do niego dodać formanty z paska narzędzi Formularze.

Jeśli formularz będzie używany w sieci WWW lub w niestandardowym programie Visual Basic, należy zastosować skuteczniejsze formanty ActiveX z Przybornika formantów.


Jeśli formularz będzie wypełniany w sieci komputerowej, można ograniczyć wprowadzanie danych tylko do określonych komórek. W tym celu należy najpierw zaznaczyć komórki, do których użytkownicy będą wprowadzać dane. W menu Format należy kliknąć polecenie Komórki, kliknąć kartę Ochrona, a następnie wyczyścić pole wyboru  Zablokowane. Następnie należy wskazać polecenie Ochrona w menu Narzędzia, a następnie kliknąć przycisk Chroń arkusz. Pozostałe komórki na arkuszu roboczym będą zablokowane i ich zawartość nie będzie mogła być zmieniona.

Można także ograniczyć typy informacji, które użytkownicy mogą wprowadzać do określonych komórek formularza. W tym celu należy kliknąć komórkę, która będzie zawierać wpis, a następnie kliknąć polecenie Sprawdzanie poprawności w menu Dane.


Grafika w arkuszach roboczych i wykresach


Jeśli w innym programie została utworzona grafika, można ją skopiować, a następnie wkleić na wykresie lub w arkuszu roboczym. Aby importować cały plik graficzny, należy wskazać polecenie Rysunek w menu Wstaw, a następnie kliknąć opcję Z pliku. Można zainstalować wiele różnych filtrów graficznych do wykorzystania w programie Microsoft Excel.

Jeśli używany jest program Microsoft Office i zainstalowana jest galeria Microsoft Clip Gallery, oprócz clipartów można wstawiać także dźwięki i filmy. Jeśli jest zainstalowany program Microsoft Photo Editor, można skanować i importować fotografie.


Menu  Autokształty na pasku narzędzi Rysowanie zawiera wiele kategorii wstępnie zdefiniowanych rysunków. Wystarczy kliknąć kształt, a następnie przeciągnąć prostokątny kontur, aby nadać mu żądane rozmiary. Kształty można obracać, przerzucać i nadawać im kolory oraz grupować je z innymi kształtami i podstawowymi obiektami rysunkowymi, takimi jak linie i prostokąty.

Wiele kształtów ma uchwyty regulacji, których można używać do zmiany wyróżnionej funkcji — na przykład można zmienić rozmiar i kształt strzałki.


	Aby dodać graficzne efekty do tekstu, należy użyć narzędzia WordArt na pasku narzędzi Rysowanie.


Można skopiować grupę komórek arkusza roboczego lub cały wykres i wkleić go jako obraz w innym skoroszycie lub w innym programie.

W tym celu należy zaznaczyć komórki lub wykres, trzymając naciśnięty klawisz SHIFT, a następnie kliknąć polecenie Kopiuj obraz (menu Edycja). Następnie należy kliknąć arkusz roboczy lub inny dokument, w którym ma być wklejony obraz, a następnie użyć polecenia wklejenia w tym programie.


Program Microsoft Excel i Internet


Za pomocą programu Microsoft Excel można otwierać skoroszyty w sieci WWW lub sieci lokalnej. Jeśli istnieje połączenie z siecią Internet, można także otwierać skoroszyty w sieci Internet z wykorzystaniem takich serwerów, jak FTP (File Transfer Protocol) i HTTP (Hypertext Transfer Protocol). Programu Microsoft Excel można także używać do otwierania plików WWW przechowywanych w formacie HTML (Hypertext Markup Language), który jest używany w sieci World Wide Web.


	Hiperłącza są skrótami umożliwiającymi szybki dostęp do innych skoroszytów i plików. Można wykonywać skoki do plików we własnym komputerze, w sieci lokalnej oraz w sieciach Internet i World Wide Web. Hiperłącza można tworzyć z tekstu komórek lub obiektów graficznych takich, jak figury i obrazy. Aby wykonać skok do innego skoroszytu lub pliku, należy wskazać hiperłącze, a następnie kliknąć je, gdy wskaźnik zmieni się na rysunek ręki. Tekst hiperłącza jest niebieski i podkreślony. Wracając do skoroszytu po odwiedzeniu innego pliku przez kliknięcie hiperłącza, kolor hiperłącza zmienia się na purpurowy.


Pasek narzędzi Sieć WWW jest przeznaczony do poruszania się między plikami. Można przeskakiwać naprzód lub wstecz między skoroszytami i innymi odwiedzanymi plikami oraz dodawać do listy ulubione pliki, które będą często używane.


Dane programu Microsoft Excel można udostępnić innym użytkownikom w sieci lokalnej lub w sieci World Wide Web tak, aby mógł je oglądać każdy użytkownik posiadający przeglądarkę WWW.

Dodatkowy Asystent internetowy jest przeznaczony do konwersji danych arkusza roboczego lub wykresów na strony HTML WWW, które można opublikować w sieci World Wide Web.

Chcąc gromadzić informacje dostarczane przez użytkowników sieci WWW, można w programie Microsoft Excel zaprojektować formularz przeznaczony do zbierania danych, a następnie wykorzystać Kreatora formularzy WWW do założenia systemu bazy danych na serwerze WWW.


Kontrola formatowania i układu zewnętrznego zakresu danych

Odświeżając  zewnętrzny zakres danych  można usunąć nazwy pól. Przy odświeżaniu danych można uniemożliwić stosowanie autoformatowania lub można dodać numery wierszy do zewnętrznego zakresu danych. Można także ustawić opcje sterujące sposobem odświeżania zewnętrznego zakresu danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Usunąć nazwy pól w zewnętrznym zakresie danych

Uniemożliwić stosowanie automatycznego formatowania podczas odświeżania zewnętrznego zakresu danych

Dodać numery wierszy do zewnętrznego zakresu danych

Skopiować formuły po rozszerzeniu zewnętrznego zakresu danych


Usuwanie nazw pól w zewnętrznym zakresie danych

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	Upewnij się, że w polu Układ danych jest wyczyszczone pole wyboru Dołącz nazwy pól, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby zastosować własne etykiety kolumn zamiast nazw pól,  wpisz etykiety powyżej zewnętrznego zakresu danych, a nie na nazwach pól. Przy odświeżaniu zewnętrznego zakresu danych program Microsoft Excel nie usunie wpisanych etykiet.

3	Aby usunąć istniejące nazwy pól i odświeżyć zewnętrzny zakres danych, kliknij przycisk Odśwież dane  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.


Uniemożliwianie stosowania automatycznego formatowania podczas odświeżania zewnętrznego zakresu danych

1	Usuń autoformatowanie z zewnętrznego zakresu danych.

Jak?

2	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

3	Upewnij się, że w polu Układ danych jest wyczyszczone pole wyboru Autoformatowanie danych, a następnie kliknij przycisk OK.

4	Aby odświeżyć zewnętrzny zakres danych, kliknij przycisk Odśwież dane  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.


Dodawanie numerów wierszy do zewnętrznego zakresu danych

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	Upewnij się, czy w polu Układ danych jest zaznaczone pole wyboru Dołącz numery wierszy, a następnie kliknij przycisk OK.

3	Aby wyświetlić numery wierszy i odświeżyć zewnętrzny zakres danych, kliknij przycisk Odśwież dane  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.


Sterowanie sposobem odświeżania zewnętrznego zakresu danych

Istnieje wiele sposobów sterowania sposobem odświeżania danych w zewnętrznym zakresie danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat sposobu odświeżania zewnętrznego zakresu danych, kliknij  [image].

•	Usuwając kwerendę  podstawową można zablokować dane w zewnętrznym zakresie danych tak, aby nie mogły być odświeżane.

•	Jeśli zewnętrzne źródło danych wymaga hasła w celu uzyskania dostępu do danych, można wprowadzić warunek podawania hasła za każdym razem, gdy zewnętrzny zakres danych jest odświeżany.

•	Kwerendę podstawową można uruchomić w tle tak, aby podczas wyszukiwania zewnętrznych danych  można było kontynuować pracę w programie Microsoft Excel. Można także uruchomić kwerendę oczekując na wyszukanie zewnętrznych danych. Ta druga możliwość pozwala na szybsze działanie kwerendy ponieważ do wyszukiwania może być wykorzystanych więcej zasobów komputera.

•	Można określić sposób dodawania  nowych danych z zewnętrznego źródła danych, gdy zmienia się  rozmiar zewnętrznego zakresu danych. Można wstawiać nowe komórki i usuwać komórki nieużywane, wstawiać całe wiersze i czyścić komórki nieużywane albo w istniejących komórkach zamieniać dane na nowe.

•	Gdy zewnętrzny zakres danych powiększa się, można skopiować formuły w sąsiednich kolumnach tak, aby pozostały obok odpowiednich danych.

•	Jeśli uruchamiana jest kwerenda  w sieci WWW, można określić, czy dane mają być zwracane tylko z tabeli HTML czy wszystkie dane ze strony WWW.

•	Tworząc szablon raportu  można automatycznie wyszukiwać zewnętrzne dane przy każdym otwieraniu szablonu.

Uwaga   Opcje kontrolujące formatowanie i układ zewnętrznego zakresu danych można także ustawić gdy jest on odświeżany. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Zablokować dane w zewnętrznym zakresie danych

Zażądać podawania hasła w celu odświeżenia zewnętrznego zakresu danych

Uruchomić kwerendę w tle albo oczekując

Określić sposób dodawania nowych danych gdy zmienia się rozmiar zewnętrznego zakresu danych

Skopiować sąsiednie formuły gdy zewnętrzny zakres danych rozszerza się

Zwracać tylko dane z tabeli HTML albo wszystkie informacje ze strony WWW

Utworzyć szablon raportu


Blokowanie danych w zewnętrznym zakresie danych

W tej procedurze program Microsoft Excel zachowuje dane w zewnętrznym zakresie danych lecz usuwa kwerendę  podstawową, co zapobiega dalszemu odświeżaniu danych.

Procedura ta nie usuwa plików kwerendy. Jeśli po utworzeniu kwerendy za pomocą Kreatora kwerend została ona zapisana lub jeśli kwerenda została zapisana w programie Microsoft Query, plik kwerendy (*.dqy) pozostanie zapisany w komputerze i można go będzie ponownie użyć do wyszukiwania zewnętrznych danych.

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	W polu Definicja kwerendy wyczyść pole wyboru Zapisz definicję kwerendy.

Uwaga   Po zapisaniu skoroszytu kwerenda podstawowa zostanie bezpowrotnie usunięta ze skoroszytu. Po ponownym otwarciu skoroszytu zewnętrzny zakres danych nie będzie mógł być odświeżony. Po zamknięciu skoroszytu bez zapisania, zewnętrzny zakres danych pojawi się ponownie i będzie mógł być odświeżony przez kliknięcie przycisku Odśwież dane  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.


Żądanie podania hasła w celu odświeżenia zewnętrznego zakresu danych

Jeśli źródło danych wymaga hasła w celu uzyskania z nim połączenia, można zażądać wprowadzania hasła zanim zewnętrzny zakres danych będzie mógł być odświeżony.

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	W polu Definicja kwerendy wyczyść pole wyboru Zapisz hasło.

Uwaga   Podczas jednej sesji program Microsoft Excel wyświetla komunikat z żądaniem podania hasła tylko raz, gdy zewnętrzny zakres danych jest odświeżany po raz pierwszy.


Uruchamianie kwerendy w tle lub podczas oczekiwania
Uruchomienie kwerendy w tle lub podczas oczekiwania

Uruchamiając kwerendę, która wymaga zaczekania na zakończenia, nie można w czasie oczekiwania używać programu Microsoft Excel.

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	Aby uruchomić kwerendę w tle tak, aby można było kontynuować pracę w programie Microsoft Excel, upewnij się, że jest zaznaczone pole wyboru Włącz odświeżanie w tle.

Aby uruchomić kwerendę i zaczekać na jej zakończenie, wyczyść pole wyboru Włącz odświeżanie w tle w polu Sterowanie odświeżaniem.

Uwagi

•	Aby przerwać kwerendę gdy pole wyboru Włącz odświeżanie w tle nie jest zaznaczone, naciśnij klawisz ESC.

•	Aby przerwać kwerendę gdy działa ona w tle, dwukrotnie kliknij ikonę [image]   na pasku stanu, aby wyświetlić okno dialogowe Stan odświeżania danych zewnętrznych, a następnie kliknij przycisk Przerwij odświeżanie.

•	Jeśli zostało zarejestrowane makro zawierające kwerendę, program Microsoft Excel nie uruchomi kwerendy w tle. Aby zmienić zarejestrowane makro tak, aby kwerenda mogła działać w tle, poddaj makro edycji w edytorze Visual Basic i zmień instrukcję "BackgroundQuery := False" na instrukcję "BackgroundQuery := True”. Informacje na temat edycji makr można znaleźć w Pomocy Visual Basic.


Określanie sposobu dodawania nowych danych, gdy zmienia się rozmiar zewnętrznego zakresu danych
Określanie sposobu dodawania nowych danych gdy zmienia się rozmiar zewnętrznego zakresu danych

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	Aby dokonać wyboru, czy podczas odświeżania i zmiany rozmiarów zewnętrznego zakresu danych będą wstawiane nowe komórki lub całe wiersze, albo będą zamieniane istniejące dane, kliknij żądaną opcję w polu Jeśli liczba wierszy w zakresie danych zmienia się przy odświeżaniu.


Znajdowanie zewnętrznego zakresu danych w arkuszu roboczym

•	Kliknij strzałkę obok pola Nazwana pasku formuły, a następnie kliknij nazwę żądanego zewnętrznego zakresu danych.

Uwagi

•	Dopóki nie zostanie zmieniona nazwa zewnętrznego zakresu danych, program Microsoft Excel automatycznie nadaje nazwę zewnętrznego zakresu danych w kolejności jego utworzenia. Pierwszy zewnętrzny zakres danych na arkuszu roboczym zostanie nazwany “DaneZewnętrzne1”, drugi zewnętrzny zakres danych zostanie nazwany “DaneZewnętrzne2” itd.

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat zmiany nazwy zewnętrznego zakresu danych, kliknij  [image].


Zmiana nazwy zewnętrznego zakresu danych

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image] na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	W polu Nazwa wpisz nazwę przewidzianą dla zewnętrznego zakresu danych.

Uwagi

•	Program Microsoft Excel automatycznie nadaje nazwę zewnętrznego zakresu danych w kolejności jego utworzenia. Pierwszy zewnętrzny zakres danych na arkuszu roboczym zostanie nazwany “DaneZewnętrzne1”, drugi zewnętrzny zakres danych zostanie nazwany “DaneZewnętrzne2” itd.

•	Aby uzyskać informacje na temat znajdowania zewnętrznego zakresu danych na arkuszu roboczym, kliknij  [image].


Kopiowanie zewnętrznego zakresu danych i jego kwerendy podstawowej do innego skoroszytu

1	Zaznacz zewnętrzny zakres danych, który chcesz skopiować klikając strzałkę obok pola Nazwa na pasku formuły, a następnie klikając nazwę zewnętrznego zakresu danych.

Dopóki nie zostanie zmieniona nazwa zewnętrznego zakresu danych, program Microsoft Excel automatycznie nadaje nazwę zewnętrznego zakresu danych w kolejności jego utworzenia. Pierwszy zewnętrzny zakres danych na arkuszu roboczym zostanie nazwany “DaneZewnętrzne1”, drugi zewnętrzny zakres danych zostanie nazwany “DaneZewnętrzne2” itd.

Aby skopiować etykiety kolumn lub formuły, które nie są częścią zewnętrznego zakresu danych, zaznacz komórki zawierające te etykiety kolumn lub formuły. Trzymając naciśnięty klawisz SHIFT kliknij strzałkę obok pola Nazwa na pasku formuły, a następnie kliknij nazwę zewnętrznego zakresu danych, który chcesz skopiować.

2	Kliknij przycisk Kopiuj  [image].

3	Przełącz się na skoroszyt, do którego chcesz wkleić zewnętrzny zakres danych.

4	Kliknij komórkę w lewym górnym rogu obszaru wklejania.

5	Kliknij przycisk Wklej  [image].

Uwagi

•	Jeśli kopiowana jest tylko część zewnętrznego zakresu danych, kwerenda podstawowa nie jest kopiowana, a skopiowane dane nie mogą być odświeżane.

•	Aby po zakończeniu kopiowania anulować ruchome obramowanie, naciśnij klawisz ESC.


Tworzenie szablonu do udostępniania danych zewnętrznych

Tworząc szablon raportu można rozprowadzać dane z zewnętrznego źródła danych. Szablon raportu może zawierać zewnętrzny zakres danych lub tabelę przestawną. Jeśli jest zainstalowany odpowiedni sterownik ODBC, program Microsoft Excel będzie automatycznie odświeżać zewnętrzny zakres danych przy każdym otwieraniu szablonu raportu. Podczas odświeżania danych program Microsoft Excel aktualizuje także wszystkie formuły i wykresy. Po zapisaniu szablonu raportu zewnętrzny zakres danych jest usuwany.

Aby utworzyć szablon raportu trzeba mieć dostęp do zewnętrznego źródła danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Utworzyć szablon, który po otwarciu automatycznie pobiera zewnętrzne dane

Użyć szablonu raportu do pobierania zewnętrznych danych

Zmienić szablon raportu


Tworzenie szablonu, który po otwarciu automatycznie pobiera  zewnętrzne dane

1	Utwórz Tabelę przestawną lub zewnętrzny zakres danych.

Jak?

2	Sformatuj skoroszyt w żądany sposób.

3	Kliknij przycisk Zapisz  [image].

4	W polu Nazwa pliku wpisz żądaną nazwę.

5	W polu Zapisz jako typ kliknij opcję Szablon (*.xlt).

6	W polu Zapisz w zaznacz folder, w którym chcesz zapisać szablon.

7	Kliknij przycisk Zapisz.

8	Aby usunąć zewnętrzny zakres danych ze skoroszytu i automatycznie go odświeżyć przy następnym otwarciu szablonu raportu, kliknij przycisk Tak.


Używanie szablonu raportu do pobierania zewnętrznych danych

Aby było możliwe połączenie z zewnętrznym źródłem danych, musi być zainstalowany odpowiedni sterownik ODBC. Jeśli w komputerze jest zainstalowany program Microsoft Query, właściwy sterownik ODBC może już być zainstalowany. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat instalacji sterowników ODBC w celu uzyskania dostępu do zewnętrznego źródła danych, kliknij  [image].

1	W programie Microsoft Excel kliknij polecenie Nowy w menu Plik.

2	Dwukrotnie kliknij szablon raportu, który chcesz otworzyć.

Nazwa pliku szablonu raportu ma rozszerzenie .xlt.

Aby się połączyć z zewnętrznym źródłem danych, w razie potrzeby podaj ścieżkę i hasło.


Zmiana szablonu raportu

1	W programie Microsoft Excel kliknij przycisk Otwórz  [image].

2	Zaznacz szablon raportu, który chcesz otworzyć.

Nazwa pliku szablonu raportu ma rozszerzenie .xlt.

3	Kliknij przycisk Otwórz.

4	Wprowadź żądane zmiany.

5	Upewnij się, czy odświeżanie zewnętrznych danych zostało zakończone, a następnie kliknij przycisk Zapisz  [image].

6	Aby usunąć zewnętrzny zakres danych ze skoroszytu i automatycznie go odświeżyć przy następnym otwarciu szablonu raportu, kliknij przycisk Tak.


Tworzenie kwerendy, która wyświetla monit o podanie kryteriów

Można utworzyć specjalny rodzaj kwerendy, która po uruchomieniu wyświetla monit o podanie kryteriów.  W kwerendzie parametrycznej wprowadzone kryteria są używane do pobierania danych z tabel.  Można utworzyć niestandardowy monit, który będzie wyświetlany przez program Microsoft Excel przy każdym uruchomieniu kwerendy lub odświeżaniu zewnętrznego zakresu danych. Załóżmy na przykład, że jest często uruchamiana kwerenda do znajdowania łącznej liczby zamówień przyjętych przez poszczególnych przedstawicieli handlowych. Można zaprojektować kwerendę, która przy każdym uruchomieniu będzie wyświetlać monit o podanie nazwiska przedstawiciela handlowego, a następnie wyszukiwać wszystkie rekordy zamówień przyjętych przez tego przedstawiciela.

Chcąc wielokrotnie odświeżać zewnętrzny zakres danych przy stałej wartości parametru, można spowodować, aby program Microsoft Excel używał tych samych kryteriów kwerendy, dopóki nie zostaną zmienione. Program Microsoft Excel może także używać kryteriów, które są przechowywane w komórce skoroszytu Microsoft Excel.

Co chcesz zrobić?

Utworzyć kwerendę parametryczną, która przy każdym uruchomieniu wyświetla monit o podanie kryteriów

Zmienić niestandardowy monit dla kwerendy parametrycznej w programie Microsoft Excel

Użyć stałej wartości parametru dla kwerendy

Użyć danych z komórki w arkuszu roboczym jako wartości parametru


Tworzenie kwerendy parametrycznej, która przy każdym uruchomieniu wyświetla monit o podanie kryteriów

1	Utwórz kwerendę zawierającą tabele i pola żądanych rekordów.  Nie należy zwracać wyników do programu Microsoft Excel.

Jak?

2	Upewnij się, że przycisk Autokwerenda [image] nie jest wciśnięty.

3	Upewnij się, że przycisk Pokaż/Ukryj kryteria [image] jest wciśnięty.

4	Kliknij pierwszą komórkę w wierszu Pole kryteriów, a następnie kliknij strzałkę w komórce, aby na liście wybrać pole, które chcesz wykorzystać jako parametr kwerendy.

5	Kliknij pierwszą komórkę w wierszu Wartość. Wpisz znak [ (lewy nawias kwadratowy), a po nim tekst monitu, który ma być wyświetlany przez program Microsoft Query przy uruchamianiu kwerendy. Następnie wpisz znak ] (prawy nawias kwadratowy). Na poniższej ilustracji przedstawiono przykład.

Tekst monitu musi różnić od nazwy pola, chociaż może zawierać tę nazwę. Dodatkowe informacje na temat typów kryteriów, których można używać do uściślenia kwerendy można znaleźć w Pomocy programu Microsoft Query.

6	Naciśnij klawisz ENTER.

7	Aby kwerendę uruchomić w programie Microsoft Query, kliknij przycisk Uruchom kwerendę teraz [image].

Aby zwrócić zestaw wyników do programu Microsoft Excel, kliknij przycisk Zwróć dane [image].


Zmiana niestandardowego monitu dla kwerendy parametrycznej w programie Microsoft Excel

Procedura ta powoduje zmianę niestandardowego monitu tylko w bieżącej sesji skoroszytu.

1	W programie Microsoft Excel kliknij komórkę gdziekolwiek w zewnętrznym zakresie danych utworzonym za pomocą kwerendy parametrycznej.

2	Na pasku narzędzi Dane zewnętrzne kliknij przycisk Parametry kwerendy [image].

3	W polu Nazwa parametru kliknij parametr, który chcesz zmienić.

4	W polu Monituj o wartości z użyciem poniższego tekstu wpisz tekst, który ma być używany do wyświetlania monitu, a następnie kliknij przycisk OK. Niestandardowy monit może zawierać nie więcej niż 100 znaków.

5	Aby zastosować nowy niestandardowy monit i odświeżyć dane, kliknij przycisk Odśwież dane [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

Uwaga   Chcąc trwale zapisać zmiany wprowadzone do niestandardowego monitu, zapisz skoroszyt lub zmień monit kwerendy w programie Microsoft Query. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat zmiany kwerendy w programie Microsoft Query, kliknij  [image].


Użycie stałej wartości parametru dla kwerendy

1	W programie Microsoft Excel kliknij komórkę gdziekolwiek w zewnętrznym zakresie danych utworzonym za pomocą kwerendy parametrycznej.

2	Na pasku narzędzi Dane zewnętrzne kliknij przycisk Parametry kwerendy [image].

3	W polu Nazwa parametru kliknij parametr, który chcesz zmienić.

4	Kliknij przycisk Użyj poniższej wartości.

5	Wpisz wartość, której chcesz użyć jako parametr, a następnie kliknij przycisk OK.

6	Aby odświeżyć dane, kliknij przycisk Odśwież dane [image] na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.


Użycie danych z komórki w arkuszu roboczym jako wartości parametru

1	Na arkuszu roboczym w programie Microsoft Excel wpisz wartości, które będą wykorzystywane jako kryteria w kwerendzie.

2	Kliknij komórkę gdziekolwiek w zewnętrznym zakresie danych utworzonym za pomocą kwerendy parametrycznej.

3	Na pasku narzędzi Dane zewnętrzne kliknij przycisk Parametry kwerendy [image].

4	W polu Nazwa parametru kliknij parametr, który chcesz zmienić.

5	Kliknij przycisk Weź wartość z następującej komórki.

6	W arkuszu roboczym kliknij komórkę zawierającą wartość, której chcesz użyć.

7	Kliknij przycisk OK.

8	Aby odświeżyć dane, kliknij przycisk Odśwież dane [image] na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.


Sposoby pobierania danych w zewnętrznej bazie danych
Sposoby pobierania danych z zewnętrznej bazy danych

Dane z zewnętrznego źródła danych można przenieść do programu Microsoft Excel. Wyszukując zewnętrzne dane można:

•	Pobierać dane przechowywane w zewnętrznej bazie danych, takiej jak Microsoft Access. Można także pobierać dane przechowywane na liście Microsoft Excel.

Aby pobierać dane z zewnętrznego źródła lub na liście Microsoft Excel, należy zainstalować odpowiedni sterownik ODBC. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat elementów niezbędnych do pobierania danych, kliknij  [image].

•	Gromadzić razem dane z bazy danych zorganizowanej w wielu tabelach.

•	Określać kryteria, które muszą być spełnione przez dane, aby zostały dołączone do zewnętrznego zakresu danych. Pozwala to wykluczać dane, które nie są istotne dla rozwiązywanego zadania. Na przykład mogą być potrzebne wyniki sprzedaży, lecz tylko w określonym miesiącu.

Istnieje wiele sposobów przenoszenia zewnętrznych danych do programu Microsoft Excel:

•	Można wykorzystać Kreatora kwerend do utworzenia prostej kwerendy albo można utworzyć bardziej złożoną kwerendę z wykorzystaniem zaawansowanych kryteriów w programie Microsoft Query.

Program Microsoft Query, który zawiera Kreatora kwerend, jest opcjonalnym składnikiem programu Microsoft Excel. Jeśli podczas instalacji programu zostanie wybrana opcja Instalacja standardowa, program Microsoft Query nie jest instalowany w komputerze. Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat instalacji programu Microsoft Query, kliknij  [image].

•	Można pobierać dane z sieci World Wide Web i przenosić je do programu Microsoft Excel.

•	Można korzystać z Kreatora tabel przestawnych do pobierania zewnętrznych danych, które mają być podsumowane w Tabeli przestawnej.

•	Można używać makr Visual Basic w celu uzyskania dostępu do zewnętrznego źródła danych.

Co chcesz zrobić?

Dowiedzieć się więcej na temat programu Microsoft Query

Wykorzystać program Microsoft Query do uzyskania danych zewnętrznych

Uzyskać dane z sieci WWW

Wykorzystać Kreatora tabel przestawnych do wyszukania danych i utworzenia tabeli przestawnej

Dowiedzieć się więcej na temat tworzenia makr Visual Basic przeznaczonych do pobierania danych zewnętrznych


Uzyskiwanie danych z sieci WWW

Dane można uzyskać z miejsca sieci intranet albo z miejsc HTTP, FTP, lub Gopher w sieci World Wide Web. Aby uzyskać dane z miejsca w sieci World Wide Web, trzeba mieć do niej dostęp za pośrednictwem sieci intranet lub modemu w komputerze lub w sieci. Ponadto trzeba mieć konto w sieci Internet u dostawcy usług internetowych.

1	W menu Dane wskaż polecenie Pobierz dane zewnętrzne, a następnie kliknij przycisk Uruchom kwerendę WWW.

2	Wybierz kwerendę WWW, którą chcesz uruchomić.

Nazwa pliku kwerendy ma rozszerzenie .iqy.

3	Kliknij przycisk Pobierz dane.

Zostanie wyświetlone okno dialogowe Zwracanie danych zewnętrznych do programu Microsoft Excel.

4	Kliknij przycisk Właściwości, aby określić, czy mają być zwrócone tylko dane z tabel w źródle danych HTML czy wszystkie informacje na stronie WWW. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

5	Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do wybranego arkusza roboczego, kliknij przycisk Istniejący arkusz roboczy. W arkuszu roboczym kliknij komórkę, w której chcesz umieścić górny lewy róg zewnętrznego zakresu danych, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do nowego arkusza roboczego, kliknij przycisk Nowy arkusz roboczy, a następnie kliknij przycisk OK. Program Microsoft Excel dodaje nowy arkusz roboczy do skoroszytu i automatycznie umieszcza zewnętrzny zakres danych w górnym lewym rogu nowego arkusza roboczego.

6	Jeśli zostanie wyświetlony monit, wprowadź parametry kwerendy. Jeśli nie wiesz, jakie są poprawne parametry, zapytaj o to osobę, która utworzyła kwerendę.

Program Microsoft Excel uruchamia kwerendę. O tym, że kwerenda została uruchomiona można się przekonać dzięki temu, że program Microsoft Excel wyświetla obracającą się  [image]  ikonę na pasku stanu.

Uwagi

•	Program Microsoft Excel zawiera przykładowe kwerendy WWW. Przykłady te można znaleźć w folderze Kwerendy, w którym jest zainstalowany program Microsoft Office.

•	Można sprawdzić stan kwerendy działającej w tle i wymagającej wiele czasu na zwrot danych. Podczas działania kwerendy kliknij przycisk Odśwież stan [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne. Aby kwerendę anulować, kliknij przycisk Przerwij odświeżanie.


Zwracanie tylko danych z tabeli HTML albo wszystkich informacji na stronie WWW

1	Jeśli nie jest wyświetlane okno dialogowe Właściwości zewnętrznego zakresu danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych utworzonym za pomocą kwerendy WWW, a następnie kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image] na pasku narzędzi Dane zewnętrzne.

2	Aby zwrócić wszystkie informacje na stronie Web, wyczyść pole wyboru Importuj tylko tabele HTML.

Aby zwrócić tylko dane z tabel ze źródła danych HTML, upewnij się, że jest zaznaczone pole wyboru Importuj tylko tabele HTML w polu Układ danych.

Uwaga   Jeśli zostanie wybrana opcja zwrotu wszystkich informacji na stronie WWW, a strona zawiera tekst nie umieszczony w tabeli, program Microsoft Excel automatycznie zwraca cały akapit tekstu do jednej komórki skoroszytu.


Tworzenie kwerend sieci WWW

Wiedząc jak się tworzy formularze w języku HTML (Hypertext Markup Language), można utworzyć kwerendę WWW w celu wyszukania danych zewnętrznych ze źródła World Wide Web lub ze źródła intranetowego.  Program Microsoft Excel zawiera przykładowe kwerendy WWW, które można modyfikować przez zmianę kodu HTML za pomocą programu WordPad lub innego edytora tekstowego. Przykłady te można znaleźć w folderze Kwerendy, w którym jest zainstalowany program Microsoft Office.

Pakiet o nazwie Microsoft Office 97 Resource Kit zawiera informacje na temat sposobu tworzenia kwerend WWW. Aby uzyskać informacje na temat sposobu uzyskania pakietu Office Resource Kit, kliknij  [image].


Co jest potrzebne do tworzenia makr Visual Basic wyszukujących dane zewnętrzne

Aby uzyskać dostęp do zewnętrznego źródła danych za pomocą makra Visual Basic, należy w programie instalacyjnym zainstalować opcję Obiekty dostępu do danych dla Visual Basic. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Chcąc wykorzystać makro utworzone w programie Microsoft Excel 5.0 lub we wcześniejszej wersji tego programu, kliknij polecenie Dodatki w menu Narzędzia, a następnie upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Dodatek ODBC.

Dodatkowe informacje na temat tworzenia makr Visual Basic można znaleźć w Pomocy Visual Basic.

Uwaga   Podczas rejestrowania makra zawierającego kwerendę program Microsoft Excel nie może uruchomić kwerendy w tle, nawet jeśli została wybrana opcja takiego uruchomienia. Aby zmienić zarejestrowane makro tak, aby kwerenda była uruchamiana w tle, należy poddać makro edycji w edytorze Visual Basic i zmienić instrukcję "BackgroundQuery := False" na "BackgroundQuery := True".


Instalacja obiektów dostępu do danych DAO for Visual Basic

1	Zamknij wszystkie otwarte programy.

2	W menu Start wskaż polecenie Ustawienia i kliknij Panel sterowania.

3	Dwukrotnie kliknij ikonę Dodaj/Usuń programy.

4	Kliknij kartę Zainstaluj/Odinstaluj, kliknij nazwę Microsoft Office lub Microsoft Excel, a następnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

5	Gdy zostanie wyświetlone okno dialogowe Instaluj, kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

6	Kliknij opcję Dostęp do danych i formanty ActiveX, a następnie kliknij przycisk Zmień opcję.

7	Zaznacz pole wyboru Obiekty dostępu do danych dla Visual Basic, a następnie kliknij przycisk OK.

8	Kliknij przycisk Dalej i postępuj według wyświetlanych wskazówek, aby ukończyć instalację.


Co jest potrzebne do pobierania zewnętrznych danych

Aby przenieść zewnętrzne dane do programu Microsoft Excel, trzeba:

•	Mieć dostęp do zewnętrznego źródła danych. Jeśli potrzebnych danych nie ma w lokalnym komputerze, może być konieczne porozumienie z administratorem zewnętrznej bazy danych w celu uzyskania hasła, uprawnień użytkownika lub innych informacji dotyczących sposobu połączenia się z bazą danych.

•	Zainstalować program Microsoft Query. Program Microsoft Query jest opcjonalnym składnikiem programu Microsoft Excel i zawiera Kreatora kwerend. Aby utworzyć kwerendę w programie Microsoft Query, należy go zainstalować oddzielnie. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Zainstalować sterownik ODBC dla źródła danych. Sterownik ODBC jest niezbędny do pobierania danych, włącznie z danymi w programie Microsoft Excel. Aby uruchomić plik kwerendy, nie ma potrzeby instalowania programu Microsoft Query, lecz musi być zainstalowany sterownik ODBC odpowiedni dla źródła danych.

Jeśli nie zostały zmienione opcje podczas instalacji programu Microsoft Query, program instalacyjny automatycznie zainstalował trzy sterowniki ODBC pozwalające pobierać dane z programów dBASE, Microsoft Access i Microsoft Excel. Ponadto, w tym samym czasie mogły być zainstalowane inne sterowniki ODBC. Aby obejrzeć listę dostępnych sterowników ODBC, które można zainstalować, kliknij  [image].

Jeśli poprzednio nie został zainstalowany sterownik ODBC dla źródła danych, które ma być używane, należy go zainstalować oddzielnie. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Uwagi

•	Aby uzyskać informacje dotyczące elementów niezbędnych do pobierania zewnętrznych danych za pomocą makra Visual Basic, kliknij  [image].

•	Aby pobierać zewnętrzne dane ze źródła WWW, nie ma potrzeby instalowania programu Microsoft Query. Trzeba jednak mieć dostęp do sieci World Wide Web za pośrednictwem sieci intranet firmy albo przez modem we własnym komputerze lub w sieci. Ponadto trzeba mieć konto w sieci Internet u dostawcy usług internetowych. Oprócz tego trzeba mieć do uruchomienia kwerendę WWW (plik .iqy). Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].


Dostępne bazy danych

Program Microsoft Office zawiera sterowniki, które można wykorzystywać do pobierania danych z następujących źródeł danych:

•	Microsoft Access

•	dBASE i Microsoft FoxPro

•	Microsoft Excel

•	Paradox

•	SQL Server

•	Tekstowa baza danych

Uwagi

•	Ze źródeł danych Microsoft Exchange lub Lotus 1-2-3 można pobierać dane za pomocą DAO w Visual Basic. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Można także korzystać z innych sterowników ODBC. Informacje na temat innych sterowników, które mogą być dostępne w produktach firmy Microsoft można znaleźć w pliku XLREADME.TXT. Aby uzyskać informacje na temat instalacji sterownika ODBC, którego brak na tej liście lub w pliku XLREADME.TXT, należy się zapoznać z dokumentacją bazy danych lub skontaktować się z dostawcą bazy danych.


Instalacja programu Microsoft Query

Program Microsoft Query, który zawiera Kreatora kwerend, jest opcjonalnym składnikiem programu Microsoft Excel. Jeśli podczas instalacji programu zostanie wybrana opcja Instalacja standardowa, program Microsoft Query nie jest instalowany w komputerze.

1	Zamknij wszystkie otwarte programy.

2	W menu Start wskaż polecenie Ustawienia, a następnie kliknij Panel sterowania.

3	Dwukrotnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń programy.

4	Kliknij kartę Zainstaluj/Odinstaluj, kliknij nazwę Microsoft Office lub Microsoft Excel, a następnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

5	Gdy zostanie wyświetlone okno dialogowe Instaluj, kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

6	Kliknij opcję Dostęp do danych i formanty ActiveX, a następnie kliknij przycisk Zmień opcję.

7	Kliknij przycisk Sterowniki bazy danych, a następnie kliknij przycisk Zmień opcję.

8	Wybierz sterowniki ODBC, które chcesz zainstalować, a następnie kliknij przycisk OK.

9	Zaznacz pole wyboru Microsoft Query, a następnie kliknij przycisk OK.

10	Kliknij przycisk Dalej i postępuj według wyświetlanych wskazówek, aby ukończyć instalację.

Uwagi

•	Program instalacyjny automatycznie instaluje Pomoc Microsoft Query podczas instalacji programu Microsoft Query.

•	Jeśli program Microsoft Excel został pierwotnie zainstalowany z sieciowego serwera plików lub z udostępnianego foldera, należy uruchomić tę kopię programu instalacyjnego.

•	Aby wyświetlić listę źródeł danych, do których można uzyskać dostęp i pobierać z nich dane, kliknij  [image].

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje na temat elementów niezbędnych do pobierania zewnętrznych danych, kliknij  [image].


Instalacja sterownika ODBC w celu uzyskania dostęp do zewnętrznego źródła danych
Instalacja sterownika ODBC, aby można było uzyskać dostęp do zewnętrznego źródła danych

1	Zamknij wszystkie otwarte programy.

2	W menu Start wskaż polecenie Ustawienia i kliknij Panel sterowania.

3	Dwukrotnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń programy.

4	Kliknij kartę Zainstaluj/Odinstaluj, kliknij nazwę Microsoft Office lub Microsoft Excel, a następnie kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

5	Gdy zostanie wyświetlone okno dialogowe Instaluj, kliknij przycisk Dodaj/Usuń.

6	Kliknij opcję Dostęp do danych i formanty ActiveX, a następnie kliknij przycisk Zmień opcję.

7	Kliknij przycisk Sterowniki bazy danych, a następnie kliknij przycisk Zmień opcję.

8	Wybierz sterowniki ODBC, które chcesz zainstalować.

Aby zainstalować wszystkie sterowniki ODBC, kliknij przycisk Wybierz wszystkie.

9	Kliknij przycisk OK.

10	Kliknij przycisk Dalej i postępuj według wyświetlanych wskazówek, aby ukończyć instalację.


Uzyskiwanie zewnętrznych danych za pomocą programu Microsoft Query

Jeśli podczas instalacji programu zostanie wybrana opcja Instalacja standardowa, program Microsoft Query nie jest instalowany w komputerze. Aby uzyskać informacje na temat instalacji programu Microsoft Query, kliknij  [image].

Istnieje wiele sposobów wykorzystania programu Microsoft Query do utworzenia kwerendy i pobierania danych z zewnętrznego źródła danych.

•	Za pomocą Kreatora kwerend można utworzyć prostą kwerendę, a następnie zwrócić zewnętrzny zakres danych do programu Microsoft Excel. Aby uzyskać informacje na temat rodzajów kwerend, które można tworzyć za pomocą Kreatora kwerend, kliknij  [image].

•	Wykorzystując zaawansowane funkcje programu Microsoft Query można tworzyć bardziej złożone kwerendy.

•	Program Microsoft Query można wykorzystać do utworzenia kwerendy, która przy uruchomieniu będzie wyświetlać monit o podanie kryteriów, nazywaną kwerendą parametryczną.

Uwaga   Są inne sposoby przenoszenia zewnętrznych danych do programu Microsoft Excel bez korzystania z programu Microsoft Query. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

Co chcesz zrobić?

Uzyskać zewnętrzne dane za pomocą Kreatora kwerend

Utworzyć bardziej złożoną kwerendę z wykorzystaniem zaawansowanych funkcji programu Microsoft Query

Utworzyć kwerendę wyświetlającą monit o podanie kryteriów


Wskazówki dotyczące tworzenia kwerendy

Wykorzystanie programu Microsoft Query umożliwia pobieranie zewnętrznych danych wieloma sposobami. Aby wykorzystać te możliwości i zagwarantować uzyskanie poszukiwanych danych, należy zapamiętać następujące wskazówki:

•	Kreator kwerend umożliwia utworzenie prostej kwerendy. Za pomocą Kreatora kwerend można wybierać tabele i pola, które mają być przeszukiwane. Gdy Kreator kwerend rozpozna pole klucza podstawowego w jednej tabeli i pole o takiej samej nazwie w innej tabeli, zostanie automatycznie utworzone sprzężenie wewnętrzne. Kreator kwerend umożliwia także sortowanie zewnętrznego zakresu danych i wykonywanie prostego filtrowania przed zwróceniem go do programu Microsoft Excel. Kwerendę utworzoną za pomocą Kreatora kwerend można także zmienić za pomocą tego samego kreatora. Po utworzeniu kwerendy można ją uruchomić w programie Microsoft Excel lub w programie Microsoft Query.

•	Chcąc utworzyć bardziej złożoną kwerendę należy to zrobić za pomocą programu Microsoft Query. Ta metoda daje możliwość większej kontroli, ponieważ można zawęzić zestaw wyników tworząc sprzężenie wewnętrzne lub sprzężenie zewnętrzne albo stosując kryteria i wyrażenia. Wyrażenia są obliczeniami, które można wykonywać za pomocą operatorów, funkcji, nazw pól i stałych. Stosując kryteria można wykonywać bardziej złożone filtrowanie. W programie Microsoft Query można oglądać zestaw wyników. Po upewnieniu się, że zestaw wyników zawiera żądane dane można go zwrócić do programu Microsoft Excel. Po utworzeniu kwerendy można ją uruchomić w programie Microsoft Excel lub w programie Microsoft Query.

•	Kwerenda parametryczna jest kwerendą, która przy uruchomieniu wyświetla monit o podanie kryteriów. Kwerendę parametryczną można utworzyć tylko w programie Microsoft Query, a nie za pomocą Kreatora kwerend. Wprowadzone kryteria są używane do pobierania danych w tabelach kwerendy. Po utworzeniu kwerendy można ją uruchomić w programie Microsoft Excel lub w programie Microsoft Query.


Uzyskiwanie zewnętrznych danych za pomocą Kreatora kwerend

1	Kliknij komórkę, od której chcesz zacząć zewnętrzny zakres danych.

2	W menu Dane wskaż polecenie Pobierz dane zewnętrzne, a następnie kliknij przycisk Utwórz nową kwerendę.

3	Na karcie Bazy danych wybierz bazę danych, z której chcesz pobierać dane.

Jeśli trzeba ustawić nowe źródło danych, dwukrotnie kliknij przycisk Nowe źródło danych, a następnie określ źródło danych.

Jak?

4	Upewnij się, czy jest zaznaczone pole wyboru Używaj Kreatora kwerend do tworzenia/edycji kwerend, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Postępuj według instrukcji wyświetlanych przez Kreatora kwerend.

6	Aby zwrócić dane bezpośrednio do programu Microsoft Excel, kliknij przycisk Zwróć dane do programu Microsoft Excel, kliknij przycisk Zakończ, a następnie wybierz miejsce, w którym chcesz umieścić zewnętrzne dane.

Jak?

Aby jeszcze bardziej zawęzić kwerendę, kliknij przycisk Wyświetl dane lub edytuj kwerendę w programie Microsoft Query, kliknij przycisk Zakończ, a następnie wprowadź żądane zmiany. Dodatkowe informacje na temat zawężania wyników kwerendy można znaleźć w Pomocy Microsoft Query.

Po wyborze dalszego zawężania kwerendy w programie Microsoft Query, zestaw wyników jest wyświetlany w tym programie. W razie potrzeby można zwrócić zestaw wyników do programu Microsoft Excel później.

Uwagi

•	Można sprawdzić stan kwerendy działającej w tle i wymagającej wiele czasu na zwrot danych. Podczas działania kwerendy kliknij przycisk Odśwież stan  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne. Aby kwerendę anulować, kliknij przycisk Przerwij odświeżanie.

•	Aby uzyskać informacje na temat rodzajów kwerend, które można tworzyć za pomocą Kreatora kwerend, kliknij  [image].


Wybieranie miejsca do umieszczenia zewnętrznego zakresu danych

1	W oknie dialogowym Zwracanie danych zewnętrznych do programu Microsoft Excel kliknij przycisk Właściwości aby sterować opcjami formatowania i układu zewnętrznego zakresu danych przenoszonego do programu Microsoft Excel. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

2	Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do wybranego arkusza roboczego, kliknij przycisk Istniejący arkusz roboczy. Na arkuszu roboczym kliknij komórkę, w której chcesz umieścić górny lewy róg zewnętrznego zakresu danych, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do nowego arkusza roboczego, kliknij przycisk Nowy arkusz roboczy, a następnie kliknij przycisk OK. Program Microsoft Excel dodaje nowy arkusz roboczy do skoroszytu i automatycznie umieszcza zewnętrzny zakres danych w górnym lewym rogu nowego arkusza roboczego.

Aby wykorzystać zewnętrzne dane w Tabeli przestawnej, kliknij polecenie Raport tabeli przestawnej, a następnie kliknij przycisk OK.

Kreator kwerend uruchomi kwerendę.

Uwaga Można sprawdzić stan kwerendy działającej w tle i wymagającej wiele czasu na zwrot danych. Podczas działania kwerendy kliknij przycisk Odśwież stan  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne. Aby kwerendę anulować, kliknij przycisk Przerwij odświeżanie.


Określanie źródła, z którego mają być wyszukiwane dane
Określanie źródła, z którego mają być pobierane dane

Procedura ta jest przeznaczona do określania zewnętrznego źródła danych za pomocą programu Microsoft Query. Program Microsoft Query jest opcjonalnym składnikiem programu Microsoft Excel. Jeśli podczas instalacji programu zostanie wybrana opcja Instalacja standardowa, program Microsoft Query nie jest instalowany w komputerze. Aby uzyskać informacje na temat instalacji programu Microsoft Query, kliknij  [image].

1	Jeśli okno dialogowe Wybierz źródło danych nie jest wyświetlane, wskaż polecenie Pobierz dane zewnętrzne w menu Dane, a następnie kliknij przycisk Utwórz nową kwerendę.

2	Na karcie Bazy danych dwukrotnie kliknij przycisk Nowe źródło danych.

3	W polu numer 1 wpisz nazwę identyfikującą źródło danych.

4	Kliknij pole numer 2 i wybierz sterownik odpowiedni dla typu bazy danych używanej jako źródło danych.

Jeśli żądana baza danych nie jest widoczna, może być konieczna instalacja sterownika ODBC dla źródła danych.

Jak?

5	Kliknij przycisk Połącz.

Zależnie od bazy danych wybranej jako źródło danych okno dialogowe zawiera różne informacje, które należy podać w celu połączenia się ze źródłem danych. Może być wymagane podanie nazwy logowania, hasła, wersji używanej bazy danych, lokalizacji bazy danych lub innych informacji specyficznych dla wybranego typu bazy danych. Po zakończeniu wprowadzania wymaganych informacji kliknij przycisk OK.

Chcąc uniknąć wpisywania nazwy logowania i hasła przy korzystaniu ze źródła danych, należy zaznaczyć pole wyboru Zapisz mój numer ID użytkownika i hasło w definicji źródła danych. Jeśli pole wyboru jest niedostępne, sprawdź u administratora bazy danych, czy ta opcja została wyłączona.

Chcąc, aby konkretna tabela bazy danych była automatycznie wyświetlana w Kreatorze kwerend, kliknij pole 4, a następnie wybierz żądaną tabelę.

6	Kliknij przycisk OK.

Źródło danych jest obecnie skonfigurowane. Można w nim pobierać dane za pomocą programu Microsoft Query.


Tworzenie bardziej złożonej kwerendy w programie Microsoft Query

1	Kliknij komórkę, od której chcesz zacząć zewnętrzny zakres danych.

2	W menu Dane wskaż polecenie Pobierz dane zewnętrzne, a następnie kliknij przycisk Utwórz nową kwerendę.

3	Na karcie Bazy danych wybierz bazę danych, z której chcesz pobierać dane lub utwórz nowe źródło danych.

Jak?

4	Wyczyść pole wyboru Używaj Kreatora kwerend do tworzenia/edycji kwerend, a następnie kliknij przycisk OK.

5	Dodaj żądane tabele.  Dodatkowe informacje można znaleźć w Pomocy Microsoft Query.

6	Dodaj pola, które mają być wyświetlane w zestawie wyników. Dodatkowe informacje można znaleźć w Pomocy Microsoft Query.

Chcąc zawęzić zestaw wyników tak, aby zawierał określone rekordy, wprowadź wyrażenia i kryteria do filtrowania rekordów. Dodatkowe informacje można znaleźć w Pomocy Microsoft Query.

Chcąc utworzyć kwerendę parametryczną, która przy uruchomieniu wyświetla monit o podanie kryteriów, określ kryteria.

Jak?

Między tabelami można utworzyć sprzężenia wewnętrzne lub sprzężenia zewnętrzne w celu zmiany zestawu wyników. Dodatkowe informacje można znaleźć w Pomocy Microsoft Query.

7	Aby zwrócić zestaw wyników do programu Microsoft Excel, kliknij przycisk Zwróć dane [image].

Zostanie wyświetlone okno dialogowe Zwracanie danych zewnętrznych do programu Microsoft Excel.

8	Kliknij przycisk Właściwości aby sterować opcjami formatowania i układu i sposobem przenoszenia zewnętrznego zakresu danych do programu Microsoft Excel. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

9	Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do wybranego arkusza roboczego, kliknij przycisk Istniejący arkusz roboczy. Na arkuszu roboczym kliknij komórkę, w której chcesz umieścić górny lewy róg zewnętrznego zakresu danych, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do nowego arkusza roboczego, kliknij przycisk Nowy arkusz roboczy, a następnie kliknij przycisk OK. Program Microsoft Excel dodaje nowy arkusz roboczy do skoroszytu i automatycznie umieszcza zewnętrzny zakres danych w górnym lewym rogu nowego arkusza roboczego.

Aby wykorzystać zewnętrzne dane w Tabeli przestawnej, kliknij polecenie Raport tabeli przestawnej, a następnie kliknij przycisk OK.

Uwaga Można sprawdzić stan kwerendy działającej w tle i wymagającej wiele czasu na zwrot danych. Podczas działania kwerendy kliknij przycisk Odśwież stan  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne. Aby kwerendę anulować, kliknij przycisk Przerwij odświeżanie.


Uruchamianie kwerendy
Uruchomienie kwerendy

1	Kliknij komórkę, od której chcesz zacząć zewnętrzny zakres danych.

2	W menu Dane wskaż polecenie Pobierz dane zewnętrzne, a następnie kliknij przycisk Uruchom kwerendę bazy danych.

3	Wybierz kwerendę, którą chcesz uruchomić.

Nazwa pliku kwerendy bazy danych ma rozszerzenie .dqy.

4	Kliknij przycisk Pobierz dane.

Jeśli zostanie wyświetlony komunikat, wprowadź parametry dla kwerendy. Jeśli nie wiesz jakie są poprawne parametry,  zapytaj o to osobę, która utworzyła kwerendę.

Zostanie wyświetlone okno dialogowe Zwracanie danych zewnętrznych do programu Microsoft Excel.

5	Kliknij przycisk Właściwości, aby sterować opcjami formatowania i układu oraz sposobem przenoszenia zewnętrznego zakresu danych do programu Microsoft Excel. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

6	Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do wybranego arkusza roboczego, kliknij przycisk Istniejący arkusz roboczy. Na arkuszu roboczym kliknij komórkę, w której chcesz umieścić górny lewy róg zewnętrznego zakresu danych, a następnie kliknij przycisk OK.

Aby zwrócić zewnętrzny zakres danych do nowego arkusza roboczego, kliknij przycisk Nowy arkusz roboczy, a następnie kliknij przycisk OK. Program Microsoft Excel dodaje nowy arkusz roboczy do skoroszytu i automatycznie umieszcza zewnętrzny zakres danych w górnym lewym rogu nowego arkusza roboczego.

Aby wykorzystać zewnętrzne dane w Tabeli przestawnej, kliknij polecenie Raport tabeli przestawnej, a następnie kliknij przycisk OK.

Program Microsoft Excel uruchomi kwerendę. O tym, że kwerenda została uruchomiona można się przekonać dzięki temu, że program Microsoft Excel wyświetla obracającą się [image] ikonę na pasku stanu.

Uwaga Można sprawdzić stan kwerendy działającej w tle i wymagającej wiele czasu na zwrot danych. Podczas działania kwerendy kliknij przycisk Odśwież stan  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne. Aby kwerendę anulować, kliknij przycisk Przerwij odświeżanie.


Zmiana kwerendy dla zewnętrznego zakresu danych

Program Microsoft Query jest opcjonalnym składnikiem programu Microsoft Excel i jest wymagany do zmiany kwerendy. Jeśli program Microsoft Query nie jest zainstalowany w komputerze, aby wykonać tę procedurę, należy go zainstalować. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

1	Kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, który chcesz zmienić.

2	Na pasku narzędzi Dane zewnętrzne kliknij przycisk Edytuj kwerendę [image].

3	Wprowadź żądane zmiany.

Jeśli kwerenda może być edytowana w Kreatorze kwerend, zostanie wyświetlony Kreator kwerend - wybierz kolumny.

Jak?

Jeśli pojawi się okno Microsoft Query, oznacza to, że kwerenda nie może być edytowana w Kreatorze kwerend i można ją edytować tylko w programie Microsoft Query. Kreator kwerend nie będzie wyświetlony, jeśli do tworzenia kwerendy w dowolnym skoroszycie ostatnio był używany program Microsoft Query, jeśli kwerenda jest kwerendą parametryczną lub zawiera kryteria do wybierania rekordów, lub jeśli kwerenda zawiera dowolny typ sprzężenia innego niż sprzężenie wewnętrzne.

Chcąc użyć innych funkcji programu Microsoft Query do edycji kwerendy, należy klikać przycisk Dalej, aż pojawi się okno dialogowe Kreator kwerend - Zakończ, a następnie kliknąć przycisk Wyświetl dane lub edytuj kwerendę w programie Microsoft Query.

Jak?

Uwagi

•	Jeśli kwerenda została utworzona za pomocą Kreatora kwerend, a zachodzi potrzeba zmiany kwerendy podstawowej w programie Microsoft Query, należy się upewnić, czy jest wyczyszczone pole wyboru Używaj Kreatora kwerend do tworzenia/edycji kwerend.

•	Aby uzyskać dodatkowe informacje, pracując w programie Microsoft Query, należy skorzystać z Pomocy Microsoft Query.


Odświeżanie zewnętrznych danych

1	Kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, który chcesz odświeżyć.

2	Na pasku narzędzi Dane zewnętrzne kliknij przycisk Odśwież dane [image].

Uwagi

•	Można sprawdzić stan kwerendy działającej w tle i wymagającej wiele czasu na zwrot danych. Podczas działania kwerendy kliknij przycisk Odśwież stan  [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne. Aby kwerendę anulować, kliknij przycisk Przerwij odświeżanie.

•	Można automatycznie odświeżać zewnętrzny zakres danych przy otwieraniu skoroszytu i opcjonalnie zapisywać skoroszyt bez zapisywania zewnętrznych danych, dzięki czemu zmniejszany jest rozmiar pliku skoroszytu. Na pasku narzędzi Dane zewnętrzne kliknij przycisk Właściwości zakresu danych [image], a następnie zaznacz pole wyboru Odświeżaj dane przy otwieraniu pliku. Aby zapisać skoroszyt z definicją kwerendy, lecz bez zewnętrznych danych, zaznacz pole wyboru Usuń zewnętrzne dane z arkusza roboczego przed zapisaniem.

•	Jest wiele sposobów sterowania odświeżaniem zewnętrznego zakresu danych, włącznie z blokowaniem zewnętrznego zakresu danych tak, aby nie mógł być odświeżany, uruchamianiem kwerendy podstawowej w tle lub podczas oczekiwania i określaniem sposobu dodawania nowych danych, gdy zmienia się rozmiar zewnętrznego zakresu danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Można także sterować formatowaniem i układem zewnętrznego zakresu danych. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Jeśli arkusz roboczy zawiera więcej niż jeden zewnętrzny zakres danych, który chcesz odświeżyć, kliknij przycisk Odśwież wszystkie [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne, aby odświeżyć wszystkie zewnętrzne zakresy danych w skoroszycie. Jeśli otwartych jest kilka skoroszytów, aby odświeżyć zewnętrzne dane, należy kliknąć przycisk Odśwież wszystkie w każdym skoroszycie.

•	Aby sterować kolejnością, w jakiej odświeżany jest każdy zewnętrzny zakres danych, kliknij komórkę w zewnętrznym zakresie danych, który ma być odświeżony jako pierwszy, a następnie kliknij przycisk Odśwież dane. Powtarzaj te czynności dla następnych zewnętrznych zakresów danych, aż wszystkie zostaną odświeżone w żądanej kolejności.


Usuwanie zewnętrznego zakresu danych z arkusza roboczego

1	Kliknij arkusz roboczy zawierający zewnętrzny zakres danych, który chcesz usunąć.

2	Kliknij strzałkę obok pola Nazwa na pasku formuły, a następnie kliknij zewnętrzny zakres danych, który chcesz usunąć.

Program Microsoft Excel automatycznie nadaje nazwę zewnętrznego zakresu danych w kolejności jego utworzenia. Pierwszy zewnętrzny zakres danych na arkuszu roboczym zostanie nazwany “DaneZewnętrzne1”, drugi zewnętrzny zakres danych zostanie nazwany “DaneZewnętrzne2” itd. Nazwę zewnętrznego zakresu danych można zmienić. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

3	W menu Edycja kliknij polecenie Usuń.

Uwagi

•	Jeśli zostanie naciśnięty klawisz DELETE na klawiaturze (a nie kliknięte polecenie Usuń w menu Edycja), program Microsoft Excel czyści tylko zawartości komórek; kwerenda nie jest usuwana. Jeśli zostanie kliknięty przycisk Odśwież dane [image]  na pasku narzędzi Dane zewnętrzne, zewnętrzne dane pojawią się ponownie w arkuszu roboczym.

Można utworzyć szablon raportu, który usuwa zewnętrzny zakres danych, lecz przy zamykaniu arkusza roboczego zachowuje w nim kwerendę podstawową. Aby uzyskać dodatkowe informacje, kliknij  [image].

•	Zewnętrzny zakres danych można także usunąć przez usunięcie arkusza roboczego zawierającego zewnętrzne dane.


Praca z programem - odpowiedzi na pytania dotyczące zgodności plików

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Odpowiedzi na pytania dotyczące zgodności plików".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Co trzeba wiedzieć na temat aktualizacji i konwersji plików na format Microsoft Excel 97?

Konwersja grupy plików na format skoroszytu Microsoft Excel

Konwersja arkuszy roboczych, formatowania i makr między programami Lotus 1-2-3 i Microsoft Excel

Zmiana domyślnego formatu plików do zapisywania skoroszytów

Konwertery formatów plików dostarczane wraz z programem Microsoft Excel

Formatowanie i funkcje nie podlegające przekształcaniu przy konwersji plików

Ograniczenia w otwieraniu plików programu Quattro Pro w programie Microsoft Excel

Importowanie plików tekstowych do programu Microsoft Excel

Przenoszenie plików między systemami Windows i Macintosh

Otwierania pliku pochodzącego z innego programu i zapisywanie go jako skoroszytu Microsoft Excel

Użycie plików Microsoft Excel 97 w poprzednich wersjach programu Microsoft Excel lub w innych programach

Oglądanie lub zapisywanie plików pochodzących z innych programów jako skoroszytów Microsoft Excel


Praca z programem - Co jest nowego w programie Microsoft Excel 97?

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Co jest nowego w programie Microsoft Excel 97?"

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Kluczowe informacje przeznaczone dla osób dokonujących aktualizacji programu oraz dla nowych użytkowników


Praca z programem - Instalacja i uruchamianie programu Microsoft Excel
Praca z programem - Instalacja i uruchomienie programu Microsoft Excel

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Instalacja i uruchomienie programu Microsoft Excel".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Używanie programów dodatkowych Microsoft Excel

Programy dodatkowe dołączone do programu Microsoft Excel

Polecenia i funkcje, które zostały usunięte z programu Microsoft Excel

Instalacja lub usuwanie pojedynczych składników programu Microsoft Excel


Praca z programem - Jak uzyskać pomoc w czasie pracy

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Jak uzyskać pomoc w czasie pracy".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Praca z Asystentem pakietu Office

Uzyskiwanie Pomocy bez korzystania z Asystenta pakietu Office

Uzyskiwanie Pomocy dotyczącej Visual Basic w programie Microsoft Excel

Uzyskiwanie połączenia z firmą Microsoft w sieci WWW z programu Microsoft Excel

Pokazywanie lub ukrywanie porad paska narzędzi

Wyświetlanie Wskazówki dnia przy uruchomieniu programu Microsoft Excel


Praca z Asystentem pakietu Office

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Uzyskiwanie Pomocy wskazówek i komunikatów za pomocą Asystenta pakietu Office

Wybieranie innego Asystenta pakietu Office

Ukrywanie lub pokazywanie Asystenta pakietu Office

Włączanie lub wyłączanie dźwięku Asystenta pakietu Office

Wskazówki na temat korzystania z Asystenta pakietu Office

Rozwiązywanie problemów z Asystentem pakietu Office


Praca z programem - Tworzenie i otwieranie skoroszytów

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Tworzenie i otwieranie skoroszytów".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Dostosowanie ustawień domyślnych skoroszytu lub arkusza roboczego za pomocą szablonu

Szablonu brak na liście w oknie dialogowym Nowy.

Praca z plikami

Otwieranie skoroszytu

Skoroszyty i arkusze robocze

Użycie plików Microsoft Excel 97 w poprzednich wersjach programu Microsoft Excel lub w innych programach

Wskazówki przechowywania szablonów

Najlepsze miejsce do przechowywania skoroszytów

Tworzenie nowego skoroszytu

Tworzenie szablonu skoroszytu dla nowych skoroszytów

Zmiana formatu lub zawartości istniejącego szablonu

Wstawianie nowego arkusza roboczego

Konwersja grupy plików na format skoroszytu Microsoft Excel

Ustawianie domyślnego foldera roboczego, który jest wyświetlany w oknach dialogowych Otwórz i Zapisz jako


Praca z programem - Korzystanie z grafiki

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Praca z programem - Korzystanie z grafiki".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Dodawanie grafiki do arkusza roboczego lub do arkusza wykresu

Dodawanie tekstu do rysunku lub autokształtu

Wyrównywanie i rozmieszczanie obiektów rysunkowych

Wstawianie i edycja rysunku lub clipartu

Grafika w arkuszach roboczych i wykresach

Figury dowolne i linie krzywe

Sposoby wstawiania rysunków i clipartów do skoroszytu

Dodawanie, zmiana lub usuwanie efektu 3-W obiektu rysunkowego

Dodawanie deseni tła do całego arkusza

Wyświetlanie lub ukrywanie obiektów rysunkowych i importowanej grafiki


Praca z programem - Tworzenie pierwszego skoroszytu

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Tworzenie pierwszego skoroszytu".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Praca z formatowaniem i szablonami

Co należy zrobić przed drukowaniem

Skoroszyty i arkusze robocze

Paski narzędzi

Praca z formułami i funkcjami

Funkcje

Obliczenia w skoroszytach

Przykłady zaawansowanych kryteriów filtrowania

Wprowadzanie i edycja danych

Sprawdzanie pisowni lub automatyczna korekta błędów pisowni

Zmiana układu drukowanego arkusza roboczego

Podsumowanie wartości na liście

Znajdowanie danych na liście

Wstawianie lub przenoszenie znaku podziału na strony

Pokazywanie lub ukrywanie porad paska narzędzi

Ukrywanie elementów okna w celu pokazania większej ilości danych na ekranie

Zapisywanie skoroszytu


Praca z formułami i funkcjami

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Składnia formuł

Etykiety i nazwy w formułach

Odwołania do komórek i zakresów

Użycie funkcji do obliczania wartości

Jak wartości są obliczane w formułach

Użycie Palety formuł do wprowadzania i edycji formuł

Paleta formuł

Zmiana odwołań do komórek w formułach na nazwy


Wprowadzanie i edycja danych

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Zmiana opcji wprowadzania i edycji danych

Automatyczne wpisywanie danych na podstawie sąsiednich komórek

Przenoszenie lub kopiowanie danych komórki

Wstawianie komórek, wierszy lub kolumn

Edycja i przenoszenie danych za pomocą klawiszy skrótów

Wprowadzanie liczb, tekstu, dat lub godzin

Wskazówki wprowadzania liczb

Wskazówki wprowadzania dat i godzin


Praca z formatowaniem i szablonami

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Formatowanie liczb

Szybkie formatowanie komórek i list za pomocą stylów lub wbudowanych formatów tabel

Tworzenie szablonu skoroszytu dla nowych skoroszytów

Dostosowanie ustawień domyślnych skoroszytu lub arkusza roboczego za pomocą szablonu


Praca z programem - Doskonalenie wyglądu arkusza roboczego

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Doskonalenie wyglądu arkusza roboczego".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Wyróżnianie danych spełniających określone warunki

Środkowanie, wyrównywanie, wykonywanie wcięć lub obracanie danych w komórce

Dodawanie grafiki do arkusza roboczego lub arkusza wykresu

Szybkie formatowanie komórek i list za pomocą styli lub wbudowanych formatów tabel

Formaty tekstu i odstępów

Formaty waluty, procentów i zapisu potęgowego

Formaty dat i godzin

Stosowanie istniejącego stylu

Stosowanie obramowań do komórek

Stosowanie autoformatowania do zakresu

Kopiowanie formatów z jednej komórki lub zakresu do innego

Scalanie komórek tak, aby obejmowały wiele kolumn lub wierszy

Dzielenie scalonej komórki na oddzielne komórki

Zmiana sposobu wyświetlanie liczb, dat i godzin przez program Microsoft Excel


Praca z programem - Użycie programu Microsoft Excel z innymi aplikacjami

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Użycie programu Microsoft Excel z innymi aplikacjami".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Sposoby udostępniania informacji między programem Microsoft Excel i innym programem pakietu Office

Kopiowanie danych programu Microsoft Excel do programu Word lub PowerPoint

Wymiana danych między programem Microsoft Excel i programem Microsoft Access

Edycja obiektu połączonego lub osadzonego

Udostępnianie informacji między programami pakietu Office

Uzyskiwanie zewnętrznych danych za pomocą programu Microsoft Query

Tworzenie hiperłączy

Usuwanie hiperłączy

Sterownie sposobem aktualizacji połączonych informacji w programie Microsoft Excel

Użycie programu Microsoft Query do pobierania zewnętrznych danych

Obiekty połączone i osadzone

Tworzenie nowego obiektu osadzonego

Przeciąganie informacji między programami

Kopiowanie tabeli Word do arkusza roboczego Microsoft Excel

Łączenie i organizowanie związanych plików za pomocą programu Office Binder


Praca z programem - Dostosowanie programu Microsoft Excel

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Dostosowanie programu Microsoft Excel".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Praca z Asystentem pakietu Office

Sterowanie sposobem uruchamiania programu Microsoft Excel

Dostosowanie menu

Paski narzędzi

Dostosowanie pasków narzędzi

Pokazywanie lub ukrywanie paska narzędzi

Ukrywanie elementów okna w celu pokazania większej ilości danych na ekranie

Wyświetlanie lub ukrywanie określonych elementów okna

Określanie alternatywnego foldera startowego

Tworzenie widoku

Powiększanie lub zmniejszanie wyświetlania


Dostosowanie menu

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Zmiana obrazu lub tekstu na przycisku paska narzędzi lub polecenia menu

Dodawanie polecenia do menu

Kopiowanie obrazu z jednego przycisku paska narzędzi lub polecenia menu na inny

Usuwanie polecenia z menu

Usuwanie menu z paska narzędzi

Wyświetlanie ikony i tekstu lub tylko tekstu na poleceniu menu

Przenoszenie lub kopiowanie polecenia menu

Przenoszenie lub kopiowanie menu na pasku narzędzi

Zmiana nazwy menu

Zmiana nazwy polecenia menu lub przycisku paska narzędzi

Przywracanie początkowych ustawień dla wbudowanych menu

Przywracanie początkowych ustawień dla przycisku wbudowanego paska narzędzi lub polecenia menu


Dostosowanie pasków narzędzi

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Zmiana obrazu lub tekstu na przycisku paska narzędzi lub polecenia menu

Tworzenie paska narzędzi

Dodawanie przycisku do paska narzędzi

Dodawanie wbudowanego menu do paska narzędzi

Dodawanie niestandardowego menu do paska narzędzi

Zmiana szerokości rozwijanego pola listy na pasku narzędzi

Kopiowanie obrazu z jednego przycisku paska narzędzi lub polecenia menu na inny

Usuwanie menu z paska narzędzi

Wyświetlanie ikony i tekstu na pasku narzędzi

Grupowanie powiązanych przycisków i menu na pasku narzędzi

Zmiana nazwy niestandardowego paska narzędzi

Zmiana nazwy polecenia menu lub przycisku paska narzędzi

Przywracanie początkowych ustawień dla przycisku wbudowanego paska narzędzi lub polecenia menu

Pokazywanie lub ukrywanie porad paska narzędzi

Uruchamianie makra za pomocą przycisku paska narzędzi

Dołączanie do skoroszytu niestandardowego paska narzędzi

Usuwanie niestandardowego paska narzędzi

Przywracanie początkowych przycisków i menu na wbudowanym pasku narzędzi

Zapisywanie konfiguracji kilku pasków narzędzi


Praca z programem - Tworzenie listy kontaktów handlowych

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Tworzenie listy kontaktów handlowych".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Sortowanie listy

Automatyczne wpisywanie danych na podstawie sąsiednich komórek

Znajdowanie danych na liście

Wprowadzanie danych na listę Microsoft Excel za pomocą formularza

Wskazówki tworzenia listy w arkuszu roboczym

Użycie listy jako bazy danych

Typy serii, które program Microsoft Excel może sam wypełnić

Praca ze sprawdzaniem poprawności danych

Szybkie wypełnianie powtarzających się wpisów w kolumnie

Włączanie lub wyłączanie automatycznego uzupełniania wpisów w kolumnach

Tworzenie formularza Microsoft Access do listy Microsoft Excel


Praca ze sprawdzaniem poprawności danych

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Definiowanie poprawnych wpisów dla komórki

Określanie poprawnych wpisów dla komórek

Wyświetlanie komunikatów z żądaniem wprowadzenia danych lub wyjaśniających niepoprawne wpisy

Identyfikacja niepoprawnych wartości w komórkach

Zmiana definicji poprawnych danych lub komunikatów wyświetlanych dla komórki

Znajdowanie komórek, dla których określono ograniczenia danych lub wyświetlanie komunikatów

Typy ograniczeń danych

Typy komunikatów sprawdzania poprawności danych

Operatory sprawdzania poprawności danych

Kopiowanie ograniczeń danych i komunikatów do innych komórek


Praca z programem - Tworzenie listy adresowej

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem "Tworzenie listy adresowej".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Kopiowanie danych Microsoft Excel do programu Word lub PowerPoint

Wskazówki tworzenia listy w arkuszu roboczym

Użycie danych Microsoft Excel jako listy wysyłkowej w programie Word


Praca z programem - Tworzenie formularza dla faktur sieciowych

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Tworzenie formularza dla faktur sieciowych".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Wprowadzanie danych na listę Microsoft Excel za pomocą formularza

Funkcje zabezpieczenia w programie Microsoft Excel

Co to jest Kreator szablonów ze śledzeniem danych?

Tworzenie szablonu formularza, który kopiuje dane arkusza roboczego do bazy danych

Gotowe do użycia formularze i szablony dołączone do programu Microsoft Excel

Użycie baz danych Kreatora szablonów dostarczonych wraz z szablonami

Wskazówki dotyczące formularzy drukowanych i sieciowych

Dostosowanie wbudowanego szablonu

Wypełnianie formularza faktury

Zmiana rekordu w połączonej bazie danych utworzonej za pomocą Kreatora szablonów

Określanie komórek, które mogą być zmieniane po włączeniu ochrony arkusza roboczego

Zmiana formatu lub zawartości istniejącego szablonu


Praca z programem - Przygotowanie oferty dla klienta

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Przygotowanie oferty dla klienta".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Nadawanie nazw komórkom w skoroszycie

Znajdowanie danych na liście

Podsumowanie wartości na liście

Użycie programu Microsoft Query do pobierania zewnętrznych danych

Praca z formułami i funkcjami

Funkcje

Przykłady zaawansowanych kryteriów filtrowania

Typy kryteriów porównania

Ograniczanie wpisów do komórki do danych wybieranych na liście

Filtrowanie listy za pomocą zaawansowanych kryteriów

Funkcja arkusza roboczego WYSZUKAJ.PIONOWO

Funkcja arkusza WYSZUKAJ.POZIOMO

Znajdowanie wartości na liście za pomocą Kreatora odnośników


Funkcje

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Funkcje wyszukiwania i odwołań

Funkcje matematyczne i trygonometryczne

Funkcje informacyjne

Funkcje statystyczne

Funkcje inżynierskie


Praca z programem - Tworzenie raportu handlowego

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Tworzenie raportu handlowego".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Udostępnianie informacji między programami pakietu Office

Sposoby udostępniania informacji między programem Microsoft Excel i innym programem pakietu Office

Przeciąganie informacji między programami

Obiekty połączone i osadzone

Kopiowanie danych programu Microsoft Excel do programu Word lub PowerPoint


Praca z programem - Tworzenie wykresu na podstawie danych arkusza roboczego

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Tworzenie wykresu na podstawie danych arkusza roboczego".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Tworzenie wykresu

Dodawanie danych do wykresu

Przykłady typów wykresów

Skoroszyty o arkusze robocze

Tworzenie wykresu na podstawie tabeli przestawnej

Dodawanie danych do osadzonego wykresu za pomocą kodowanych kolorem zakresów

Rysowanie serii danych wzdłuż pomocniczej osi wartości na wykresie 2-W

Zapisywanie wykresu niestandardowego typu w celu zastosowania go do innych wykresów

Rysowanie serii danych na podstawie wierszy arkusza roboczego zamiast kolumn i odwrotnie


Praca z programem - Dostosowanie wyglądu wykresu

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Dostosowanie wyglądu wykresu".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Sposoby dostosowania wykresów

Zmiana domyślnego typu wykresu

Dodawanie grafiki do arkusza roboczego lub do arkusza wykresu

Wykresy złożone do przedstawiania danych mieszanych

Niestandardowe typy wykresów

Linie trendu na wykresach

Zapobieganie zmianom na wykresie

Osie skali czasu

Zmienne kolory w tej samej serii danych

Edycja wykresów


Edycja wykresów

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Dodawanie rysunku do elementu wykresu

Dodawanie tytułu do wykresu lub osi

Dodawanie etykiet danych do wykresu

Zmiana formatów liczb na wykresach

Zmiana rozmiaru czcionki tekstu na wykresie

Zmiana punktów rysowanych na wykresie kołowo-kołowych lub słupkowo-kołowych

Automatyczna zmiana położenia etykiet danych

Zmiana obrotu i wyniesienia na wykresie 3-W

Zmiana skali osi wartości

Zmiana rozmiaru, koloru lub kształtu znaczników wykresów liniowych, xy (punktowych) lub radarowych

Zmiana odstępów znaczników osi i etykiet na osi kategorii

Zmiana wyglądu znaczników osi i położenia etykiet na osi

Zmiana wartości na wykresie metodą przeciągania znaczników danych i przez stosowanie szukania wyniku

Usuwanie etykiet danych, tytułów lub legend z wykresu

Wyświetlanie lub ukrywanie informacji na temat elementów wykresu

Przenoszenie i zmiana rozmiarów elementów wykresu za pomocą myszy

Nakładanie się lub rozsuwanie znaczników danych na wykresach słupkowych i kolumnowych

Rozsuwanie wycinków na wykresach kołowych i pierścieniowych

Obracanie tekstu tytułu wykresu lub wzdłuż osi

Obracanie położenia wycinków na wykresie kołowym i pierścieniowym


Praca z programem - Wyświetlanie danych na mapie

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Wyświetlanie danych na mapie".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Wyświetlanie danych na mapie

Przewijanie i powiększanie arkusza Microsoft Excel za pomocą urządzenia wskazującego Microsoft IntelliMouse

Udostępnianie informacji między programami pakietu Office

Tworzenie mapy

Dodawanie danych do mapy

Uzyskiwanie dodatkowych informacji na temat map


Praca z programem - Pobieranie z bazy danych informacji o sprzedaży

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Pobieranie z bazy danych informacji o sprzedaży".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Sposoby pobierania danych z zewnętrznej bazy danych

Co jest potrzebne do wyszukiwania zewnętrznych danych

Instalacja i użycie programu Microsoft Query

Tworzenie łączy do łączenia danych i plików

Sterowanie sposobem odświeżania zewnętrznego zakresu danych

Sterowanie formatowaniem i układem zewnętrznego zakresu danych

Tworzenie szablonu do udostępniania zewnętrznych danych

Wymiana danych między programem Microsoft Excel i programem Microsoft Access

Importowanie całego pliku tekstowego do programu Microsoft Excel


Instalacja i użycie programu Microsoft Query

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Uzyskiwanie zewnętrznych danych za pomocą programu Microsoft Query

Uzyskiwanie zewnętrznych danych za pomocą Kreatora kwerend

Tworzenie kwerendy, która wyświetla monit o podanie kryteriów

Użycie programu Microsoft Query do pobierania zewnętrznych danych

Instalacja programu Microsoft Query

Instalacja sterownika ODBC w celu umożliwienia dostępu do zewnętrznego źródła danych

Zmiana kwerendy dla zewnętrznego zakresu danych

Uruchomienie kwerendy w tle lub w czasie oczekiwania

Określanie źródła, z którego mają być wyszukane dane


Praca z programem - Tworzenie szczegółowego raportu sprzedaży

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Tworzenie szczegółowego raportu sprzedaży".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Sortowanie listy

Podsumowanie danych

Wstawianie na liście wartości sum częściowych

Ukrywanie całego skoroszytu lub jego części

Funkcje

Lokalizacja komórek, do których odwołują się formuły lub komórek zależnych od wartości w innych komórkach

Wskazówki tworzenia listy w arkuszu roboczym

Sposób obliczania wartości sum częściowych i całkowitych przez program Microsoft Excel

Pokazywanie lub ukrywanie szczegółowych danych w  konspekcie

Przykłady często stosowanych formuł

Rozgrupowanie wierszy lub kolumn w konspekcie

Usuwanie całego konspektu

Funkcja arkusza roboczego LICZ.JEŻELI


Podsumowanie danych

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Podsumowanie danych za pomocą sum pośrednich i konspektów

Podsumowanie wartości na liście

Sposoby podsumowania danych

Sumy częściowe: Jak program Microsoft Excel podsumowuje dane

Funkcje podsumowań dla list z podsumowanimi pośrednimi


Praca z programem - Tworzenie podsumowania sprzedaży

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Tworzenie podsumowania sprzedaży".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Tabele przestawne

Konsolidacja danych

Sposoby podsumowania danych

Wskazówki tworzenia listy w arkuszu roboczym


Tabele przestawne

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Tworzenie tabeli przestawnej na podstawie zewnętrznego źródła danych

Tworzenie tabeli przestawnej w celu konsolidacji wielu zakresów danych

Pobieranie zewnętrznych danych do tabeli przestawnej za pomocą programu Microsoft Query

Zmiana układu tabeli przestawnej

Sterowanie ilością szczegółów wyświetlanych w tabeli przestawnej

Grupowanie i rozgrupowanie danych w tabeli przestawnej

Odświeżanie tabeli przestawnej lub zmiana jej danych źródłowych

Sortowanie danych w tabeli przestawnej

Podsumowanie i obliczanie danych w tabeli przestawnej

Używanie sum całkowitych i częściowych w tabeli przestawnej

Praca z polami strony tabeli przestawnej

Tworzenie tabeli przestawnej na podstawie listy Microsoft Excel albo bazy danych

Jak program Microsoft Excel oblicza dane tabeli przestawnej

Wybieranie danych w tabeli przestawnej

Tworzenie wykresu na podstawie tabeli przestawnej


Praca z programem - Tworzenie prognozy sprzedaży

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Tworzenie prognozy sprzedaży".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Projektowanie przyszłych wartości i wykonywanie analizy regresyjnej

Sposoby prognozowania wartości za pomocą analizy co-jeśli

Formuły tablicowe i ich wprowadzanie

Linie trendu na wykresach

Użycie Palety formuł do wprowadzania i edycji formuł

Użycie funkcji do obliczania wartości

Trendy liniowe i wzrostu tworzone za pomocą polecenia Seria

Typy serii, które mogą być automatycznie wypełniane przez program Microsoft Excel

Funkcje

Wprowadzanie formuł

Funkcja arkusza roboczego REGLINW

Funkcja arkusza roboczego REGLINX


Praca z programem - Elektroniczna dystrybucja dokumentów

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem " Elektroniczna dystrybucja dokumentów".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Dystrybucja skoroszytów wśród innych ludzi

Śledzenie pracy w skoroszycie i znajdowanie plików za pomocą programu Microsoft Outlook

Udostępnianie skoroszytu innym użytkownikom

Jakie programy są wymagane do wysyłania lub rozsyłania skoroszytów za pośrednictwem poczty elektronicznej?


Praca z programem - Udostępnianie skoroszytu współpracownikowi

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Udostępnianie skoroszytu współpracownikowi".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Dystrybucja skoroszytów wśród innych ludzi

Udostępnianie skoroszytu innym użytkownikom

Kontrola dostępu do skoroszytów i arkuszy roboczych

Zarządzanie sprzecznymi zmianami w udostępnianym skoroszycie

Przeglądanie informacji na temat zmian wprowadzonych do skoroszytu

Co trzeba wiedzieć na temat pracy w udostępnianym skoroszycie

Udostępniane skoroszyty

Dodawanie komentarzy i wyróżnianie zmian wprowadzonych do skoroszytu

Jakie programy są wymagane do wysyłania lub rozsyłania skoroszytów za pośrednictwem poczty elektronicznej?

Ograniczanie informacji, które mogą być oglądane i zmieniane przez innych użytkowników udostępnianego skoroszytu

Ograniczenia wyróżniania zmian w programie Microsoft Excel

Ograniczenia udostępnianych skoroszytów

Przygotowanie kopii skoroszytu przeznaczonych do przeglądania i scalania

Scalanie zmian pochodzących z wielu kopii tego samego skoroszytu

Tworzenie i praca z komentarzami


Tworzenie i praca z komentarzami

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Zmiana wyglądu komentarza za pomocą narzędzi rysunkowych

Dodawanie komentarza do komórki

Zmiana wyglądu lub położenia komentarza

Edycja komentarza

Ukrywanie lub wyświetlanie komentarzy i ich wskaźników

Drukowanie komentarzy

Przeglądanie komentarzy w skoroszycie


Praca z programem - Publikowanie tabel i wykresów Microsoft Excel w sieci WWW

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Publikowanie tabel i wykresów Microsoft Excel w sieci WWW".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Publikowanie danych Microsoft Excel w sieci WWW

Formatowanie i funkcje nie podlegające przekształcaniu przy konwersji plików

Tworzenie hiperłącza

Program Microsoft Excel i sieć Internet


Praca z programem - Konsolidacja danych budżetowych
Praca z programem - Konsolidacja danych wejściowych budżetu

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Konsolidacja danych wejściowych budżetu".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Konsolidacja danych

Kontrola dostępu do skoroszytów i arkuszy roboczych

Ukrywanie całego skoroszytu lub jego części

Dystrybucja skoroszytów wśród innych ludzi

Konsolidacja danych za pomocą odwołań 3-W

Udostępniane skoroszyty

Konsolidacja danych za pomocą odwołań 3-W

Przenoszenie lub kopiowanie arkuszy

Przenoszenie lub kopiowanie formuły

Praca ze sprawdzaniem poprawności danych


Praca z programem - Projektowanie alternatywnych budżetów

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Projektowanie alternatywnych budżetów".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Sposoby prognozowania wartości za pomocą analizy co-jeśli

Podsumowanie wartości na liście

Formuły jako kryteria formatowania

Stosowanie warunkowych formatów do komórek

Zmiana, dodawanie lub usuwanie warunkowych formatów

Znajdowanie określonego wyniku dla komórki przez dobór wartości w innej komórce

Etykiety i nazwy w formułach

Tworzenie nazwy do reprezentacji formuły lub wartości stałej

Praca ze scenariuszami


Praca ze scenariuszami

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Kombinacja widoków i scenariuszy na drukowanym raporcie

Tworzenie scenariusza

Tworzenie raportu podsumowującego scenariusza

Usuwanie scenariusza

Wyświetlanie scenariusza

Edycja scenariusza

Scalanie scenariuszy

Zapobieganie zmianom scenariusza


Praca z programem - Analiza danych eksperymentalnych

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Analiza danych eksperymentalnych".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Funkcje

Wykonywanie analizy wariancji (anova)

Sposoby pobierania danych z zewnętrznej bazy danych

Metody analizy statystycznej

Instalacja i użycie pakietu Analysis ToolPak

Dodatkowe informacje na temat statystycznych metod i algorytmów


Praca z programem - Wyświetlanie danych naukowych na wykresie

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Wyświetlanie danych naukowych na wykresie".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Przykłady typów wykresów

Słupki błędów na wykresach

Linie trendu na wykresach

Dodawanie linii trendu do serii danych

Dodawanie słupków błędów do serii danych

Zmiana ustawień słupków błędów

Usuwanie słupków błędów

Tworzenie wykresu

Wyświetlanie lub ukrywanie informacji na temat elementów wykresu


Praca z programem - Automatyzacja powtarzających się zadań

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Automatyzacja powtarzających się zadań".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Makra: Automatyzacja często wykonywanych zadań

Nagrywanie makra

Edycja makra

Uruchamianie makr

Uzyskiwanie Pomocy dotyczącej Visual Basic w programie Microsoft Excel


Uruchamianie makr

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Uruchamianie  makra

Uruchamianie  makra za pomocą przycisku lub formantu graficznego

Uruchamianie  makra za pomocą skrótu klawiatury

Uruchamianie  makra za pomocą skrótu klawiatury, obiektu graficznego lub przycisku paska narzędzi

Uruchamianie  makra za pomocą przycisku paska narzędzi

Uruchamianie  makra za pomocą obszaru lub punktu aktywnego na obiekcie graficznym

Przerywanie makra podczas działania


Praca z programem - Program Microsoft Excel i sieć WWW

Ta karta zawiera tematy Pomocy stanowiące informacje typu "jak zrobić" związane z tematem Praca z programem "Program Microsoft Excel i sieć WWW".

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Publikowanie danych Microsoft Excel w sieci WWW

Praca z hiperłączami

Tworzenie łączy do łączenia danych i plików

Program Microsoft Excel i sieć Internet

Strona wyszukiwania WWW Find Fast

Pobieranie danych ze źródła WWW

Otwieranie skoroszytu w sieci intranet lub World Wide Web

Aktualizacja bieżącego pliku z sieci WWW

Otwieranie strony startowej w sieci WWW

Otwieranie strony wyszukiwania w sieci WWW

Dodawanie bieżącego pliku WWW do listy ulubionych

Tworzenie kwerendy WWW

Ukrywanie wszystkich pasków narzędzi z wyjątkiem paska narzędzi WWW

Otwieranie ostatnio odwiedzanych plików WWW

Praca z miejscami FTP


Praca z hiperłączami

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Tworzenie hiperłacza

Adresy sieciowe i internetowe hiperłączy

Ustawianie adresu bazowego hiperłączy w skoroszycie

Skok do innego pliku za pomocą hiperłącza

Usuwanie hiperłącza

Kopiowanie lub przenoszenie hiperłącza

Zmiana tekstu lub grafiki dla hiperłącza

Zmiana miejsca docelowego hiperłącza

Zmiana wyglądu tekstu hiperłącza


Praca z miejscami FTP

Kliknij temat dotyczący zagadnienia, które cię interesuje.

Otwieranie skoroszytu w miejscu FTP

Zapisywanie skoroszytu w miejscu FTP

Dodawanie miejsca FTP do listy miejsc Internetu

Usuwanie miejsca FTP z listy miejsc Internetu

Zmiana nazwy logowania lub hasła używanego do uzyskiwania dostępu do miejsca FTP


Wyświetlanie danych na mapie


Można utworzyć mapę przeznaczoną do analizy sprzedaży lub badania rynku według regionów geograficznych. W tym celu należy najpierw rozmieścić informacje w kolumnach w arkuszu roboczym. Jedna kolumna musi zawierać dane geograficzne, takie jak nazwy krajów lub stanów.

	Aby utworzyć mapę w arkuszu roboczym, należy zaznaczyć zakres komórek, a następnie kliknąć przycisk Mapa.
Można wykorzystać dane demograficzne dołączone do programu Microsoft Excel — takie jak zaludnienie lub przychody gospodarstw domowych — wraz z własnymi danymi w celu wykrywania trendów i wykonywania analiz na mapie. W tym celu należy odszukać plik Mapstats.xls w folderze Dane umieszczonym w folderze, w którym jest zainstalowany program Microsoft Map.


Można automatycznie dodawać etykiety do elementów map, takich jak kraje. Można nawet tworzyć zestawy niestandardowych etykiet do zaznaczania ważnych miejsc na mapie. Niestandardowe etykiety należy zapisać jako map do wpinania do wykorzystania w przyszłości. Za pomocą paska narzędzi Mapa można z łatwością dodawać etykiety, tekst i niestandardowe mapy do wpinania.


Wyświetlając różne kolumny danych z arkusza roboczego na mapie można wykonywać analizę lub uzyskać żądany wygląd prezentacji. Można także określić format danych, taki jak gęstość kropek lub symbol podziałki.

Aby zmienić dane wyświetlane na mapie, należy przeciągnąć przycisk nagłówka kolumny do pola w oknie dialogowym Panel Microsoft Map. Następnie należy przeciągnąć przycisk formatu obok nazwy kolumny. Aby zmienić opcje formatu mapy, należy dwukrotnie kliknąć format i nagłówek kolumny umieszczony na liście w tym polu.


Formatowanie liczb


Można tworzyć własne formaty liczb. W tym celu należy kliknąć polecenie Komórki w menu Format, kliknąć kartę Liczby, a następnie kliknąć pozycję Niestandardowy w polu Kategoria. Można zmodyfikować format wbudowany lub wprowadzić nowy format w polu Typ. Po kliknięciu przycisku OK nowy format liczb jest natychmiast stosowany do zaznaczonych elementów.

Na przykład niestandardowy format w postaci 00-000-0 powoduje automatyczne wstawienie kresek po wprowadzeniu numeru sześciocyfrowego.


Aby zmienić sposób wyświetlania liczb, dat i godzin, można zmienić format liczb w wybranych komórkach. Zmiana formatu liczb nie wpływa na rzeczywiste wartości danych używanych do obliczeń.

Niektóre formaty liczb można stosować za pomocą przycisków formatowania liczb na pasku narzędzi Formatowanie. Na przykład można kliknąć przycisk Styl waluty, aby liczbę 35561 wyświetlać jako 35 561.00 zł.


Aby zobaczyć kompletną listę wbudowanych formatów liczb, należy kliknąć polecenie Komórki w menu Format. Na karcie Liczby są umieszczone formaty, których brak na pasku narzędzi Formatowanie, włącznie z formatami księgowymi, daty, godziny, ułamków, formatem wykładniczym i tekstowym. W kategorii Specjalne znajdują się formaty kodów pocztowych i numerów telefonicznych. Formaty te można także dostosowywać.


Tabele przestawne: interakcyjna analiza danych


Tabela przestawna jest tabelą interakcyjną, która szybko wykonuje podsumowania lub zestawienia krzyżowe wielkich ilości danych. Można obracać jej wiersze i kolumny, aby uzyskać różne podsumowania danych źródłowych, filtrować dane przez wyświetlanie różnych stron lub wyświetlać szczegóły dotyczące konkretnych obszarów.


Tabelę przestawną można utworzyć z listy lub bazy danych Microsoft Excel, z zewnętrznej bazy danych, z wielu arkuszy roboczych Microsoft Excel lub z innej tabeli przestawnej.


Tabela przestawna zawiera pola, z których każde służy do podsumowania wielu wierszy informacji z danych źródłowych.

Przeciągając przycisk pola do innej części tabeli przestawnej można oglądać dane w różny sposób. Na przykład można oglądać nazwiska przedstawicieli handlowych umieszczone w wierszach lub w kolumnach.


Aby utworzyć tabelę przestawną należy skorzystać z Kreatora tabel przestawnych jako przewodnika do wyszukania i organizacji danych, które mają być analizowane. Aby rozpocząć, należy kliknąć polecenie Raport tabeli przestawnej w menu Dane.


Tabela przestawna podsumowuje dane za pomocą określonej funkcji podsumowującej, takiej jak Suma, Licznik lub Średnia. Można automatycznie dołączyć sumy pośrednie i całkowite lub stosować własne formuły przez dodawanie pól i elementów obliczeniowych. W tym przykładzie w tabeli przestawnej są sumowane dane z kolumny Sprzedaż na liście źródłowej.


Części tabeli przestawnej


Elementy są podkategorią pola tabeli przestawnej. W tym przykładzie Mięso i Owoce morza są elementami w polu Produkt. Elementy reprezentują unikatowe wpisy w tym samym polu lub kolumnie w danych źródłowych.

Elementy są wyświetlane jako etykiety wierszy lub kolumn albo na rozwijanych listach pól strony.


Pola wierszowe są polami z listy lub tabeli źródłowej, którym przypisano orientację wiersza w tabeli przestawnej. W tym przykładzie Produkt i Sprzedane przez są polami wierszowymi. Wewnętrzne pola wierszowe, takie jak Sprzedane przez są położone najbliżej obszaru danych; zewnętrzne pola wierszowe, takie jak Produkt znajdują się po lewej stronie wewnętrznych pól wierszowych.


Pole danych jest polem z listy lub tabeli źródłowej zawierającym dane. W tym przykładzie Suma wartości zamówień jest polem danych, w którym podsumowane są wpisy z pola lub kolumny Wartość zamówienia w danych źródłowych.

W polu danych są zazwyczaj podsumowywane dane numeryczne, takie jak statystyka lub wartość sprzedaży, lecz danymi podstawowymi może być także tekst. Dane tekstowe są w tabeli przestawnej domyślnie podsumowywane za pomocą funkcji podsumowania Licznik, a dane numeryczne za pomocą funkcji Suma.


Pole strony jest polem z listy lub tabeli źródłowej, któremu przypisano orientację strony w tabeli przestawnej. W tym przykładzie Region jest polem strony, które można wykorzystać do filtrowania podsumowywanych danych według regionów. Po kliknięciu innego elementu w polu strony tabela przestawna zmienia się tak, aby wyświetlać posumowane dane związane z tym elementem.


Każdy unikatowy wpis lub wartość z pola lub kolumny na liście lub w tabeli źródłowej staje się elementem na liście pola strony. W tym przykładzie dla pola strony Region wyświetlany jest obecnie element Wschód, a w tabeli przestawnej są wyświetlane podsumowywane dane tylko dla regionu Wschód.


Pole kolumnowe jest polem z listy lub tabeli źródłowej, któremu przypisano orientację kolumny w tabeli przestawnej. W tym przykładzie pole Kwartały jest polem kolumnowym z dwoma elementami Kw2 i Kw3. Wewnętrzne pola kolumnowe mają elementy położone najbliżej obszaru danych; zewnętrzne pola kolumny znajdują się powyżej wewnętrznych pól kolumnowych (w przykładzie pokazano tylko jedno pole kolumnowe).


Obszar danych jest częścią tabeli przestawnej zawierającą podsumowane dane. W komórkach obszaru danych są umieszczone podsumowane dane dla elementów w polach wierszowych i kolumnowych. Wartości w każdej komórce obszaru danych reprezentują podsumowanie danych z rekordów lub wierszy źródłowych. W tym przykładzie wartość w komórce C6 jest podsumowaniem wartości zamówień ze wszystkich rekordów danych źródłowych, które zawierają elementy Mięso, Fuller i Kw2.


Co należy zrobić przed drukowaniem


Aby automatycznie powtórzyć tekst — na przykład numer strony, tytuł arkusza roboczego lub datę — można do drukowanego arkusza roboczego dodać nagłówki lub stopki. Nagłówki są tekstem, który jest drukowany w górnej części każdej strony. Stopki są drukowane w dolnej części każdej strony.

W programie Microsoft Excel można stosować wbudowane nagłówki i stopki lub utworzyć własne. Aby utworzyć nagłówki i stopki dla arkusza roboczego, należy kliknąć polecenie Ustawienia strony w menu Plik, a następnie kliknąć kartę Nagłówek/Stopka.


Jeśli na arkuszu roboczym znajdują się etykiety kolumn lub wierszy, można je wydrukować na każdej stronie arkusza. Aby spowodować drukowanie tych tytułów, należy kliknąć polecenie Ustawienia strony w menu Plik, a następnie kliknąć kartę Arkusz.


	Aby zobaczyć jak strona będzie wyglądać po wydrukowaniu, należy kliknąć polecenie Podgląd wydruku. W trybie podglądu można obejrzeć nagłówki, stopki i drukowane tytuły powtarzane na każdej drukowanej stronie. Przeciągając uchwyty wymiarów można także zmieniać szerokość marginesów i kolumn arkusza roboczego. W trybie podglądu wydruku można zmieniać sposób drukowania arkusza roboczego. Za pomocą przycisku Ustawienia można włączać i wyłączać wyświetlanie linii siatki, drukować nagłówki wierszy i kolumn, szybko drukować roboczą kopię arkusza i zmieniać kolejność drukowania stron.
	Z liniami siatki	Bez linii siatki


W trybie podglądu podziału stron można obejrzeć, w których miejscach arkusza roboczego znajdują się znaki podziału stron i który obszar arkusza będzie drukowany. W trybie podglądu podziału stron komórki, które będą drukowane są wyświetlane jako białe. Obszary arkusza roboczego, które nie będą drukowane są wyświetlane jako szare.

Można także zobaczyć kolejność drukowania stron arkusza roboczego, a przenosząc znaki podziału stron można ustalić miejsce drukowania danych. Chcąc wydrukować inne obszary arkusza roboczego, należy skorzystać z trybu podglądu podziału stron do szybkiego ustalenia obszaru drukowania i dodania lub usunięcia innych obszarów na obszarze drukowania.


Orientację drukowanego arkusza roboczego można ustawić na pionową lub poziomą.

Aby zmienić orientację strony, należy kliknąć polecenie Ustawienia strony w menu Plik, a następnie kliknąć kartę Strona.


Zastosowanie programu Microsoft Query do wyszukiwania zewnętrznych danych


Kwerenda jest pytaniem dotyczącym danych przechowywanych w zewnętrznej bazie danych. Jeśli na przykład dana są przechowywane w bazie danych Microsoft Access, może wystąpić potrzeba sprawdzenia wyników sprzedaży określonego produktu w poszczególnych regionach.

Aby znaleźć odpowiedź na to pytanie, należy wyszukać dane w bazie danych, które mogą być zorganizowane w różnych tabelach. Każda tabela może zawierać inne dane. Na przykład jedna tabela może zawierać pola kategorii wartości sprzedaży i produktu. Inna tabela może zawierać pole regionu. Aby uzyskać żądany wynik, należy za pomocą programu Microsoft Query wyszukać dane z każdej z dwóch tabel.


Kreator kwerend ułatwia wybór i zbieranie danych z różnych tabel i pól bazy danych, a następnie zwrot danych do programu Microsoft Excel. Po wybraniu potrzebnych danych, Kreator kwerend może także  filtrować lub sortować wyniki kwerendy. Wyniki kwerendy można dalej uściślać, korzystając z okienka kryteriów w programie Microsoft Query.

Aby uruchomić Kreatora kwerend, należy kliknąć polecenie Pobierz dane zewnętrzne w menu Dane, a następnie kliknąć przycisk Utwórz nową kwerendę.

Uwaga   Program Microsoft Query zawierający Kreatora kwerend jest opcjonalnym składnikiem programu Microsoft Excel. Składnik ten nie jest instalowany, jeśli podczas instalacji programu została wybrana opcja instalacji standardowej. Informacje na temat instalacji programu Microsoft Query można znaleźć w Pomocy pod hasłem “Instalacja programu Microsoft Query”.


Po zwróceniu wyników kwerendy do programu Microsoft Excel, można poddać dane analizie lub zastosować do nich autoformatowanie tak, jak to się robi z innymi danymi Microsoft Excel. Można korzystać ze znanych narzędzi, takich jak Kreator wykresów lub Kreator tabel przestawnych do prezentacji i podsumowania danych. Można także utworzyć szablon, który przy każdym otwieraniu automatycznie aktualizuje dane.


Udostępniane skoroszyty


Tworząc skoroszyt udostępniany można innym osobom umożliwić przeglądanie i edycję skoroszytu w tym samym czasie tak, aby wszyscy mogli widzieć wprowadzane zmiany. Można wszystkim osobom przyznać jednakowy dostęp do udostępnianego skoroszytu albo ograniczyć dostęp przez ochronę skoroszytu.

Na ilustracji każdej osobie przydzielono inny obszar pracy w arkuszu roboczym. Podczas gdy dwie osoby wprowadzają i zmieniają wartości, trzecia osoba wprowadza formuły przeznaczone do obliczania procentów sprzedaży.

Aby udostępnić skoroszyt, należy kliknąć polecenie Udostępnij skoroszyt w menu Narzędzia, kliknąć kartę Edycja, a następnie zaznaczyć pole wyboru Zezwól na edycję w trybie wielodostępnym. Następnie należy zapisać plik w udostępnianym udziale sieciowym, na przykład na serwerze lub w folderze w udostępnianym katalogu sieciowym.


W czasie, gdy grupa uprawnionych osób pracuje nad udostępnianym skoroszytem program Microsoft Excel  aktualizuje informacje. Aby zobaczyć, kto pracuje nad udostępnianym skoroszytem, należy kliknąć polecenie Udostępnij skoroszyt w menu Narzędzia, a następnie kliknąć kartę Edycja.

W udostępnianym skoroszycie użytkownicy mogą wprowadzać dane, wstawiać wiersze i kolumny, dodawać i zmieniać formuły oraz zmieniać formatowanie. Każdy z użytkowników może niezależnie filtrować arkusz roboczy, aby pokazać interesujące wiersze. Program Microsoft Excel przechowuje osobisty widok dla każdego użytkownika, w którym są zawarte ustawienia filtru.


	Aby zaktualizować udostępniany skoroszyt zgodnie z wprowadzonymi zmianami, należy kliknąć przycisk Zapisz. Można także odbierać zapisane zmiany wprowadzone przez wszystkich pozostałych użytkowników. Program Microsoft Excel może także automatycznie aktualizować zmiany w określonych odstępach czasu. Przy zapisywaniu udostępnianego skoroszytu sprzeczne zmiany wprowadzone przez innych użytkowników mogą być zastąpione własnymi zmianami albo można dokonać przeglądu zmian i zdecydować, czy zmianę należy zaakceptować czy odrzucić. Prowadząc historię zmian można przechowywać informacje o tym, jakie zmiany są zachowywane i przeglądać arkusz roboczy Historia ze szczegółami na temat wszystkich zmian, ze zmianami sprzecznymi włącznie. Prowadzenie historii zmian pozwala także scalać kopie udostępnianego skoroszytu. Aby ustawić opcje automatycznej aktualizacji i rozwiązywania konfliktów, należy kliknąć polecenie Udostępnij skoroszyt w menu Narzędzia, a następnie kliknąć kartę Zaawansowane.


Sumy pośrednie: Jak program Microsoft Excel podsumowuje dane


Program Microsoft Excel może automatycznie obliczać wartości sum pośrednich i sum całkowitych na liście. Można określić elementy, dla których mają być obliczone sumy częściowe, wartości które mają być podsumowane oraz funkcję — taką, jak Suma — która ma być użyta do wartości.

Aby na liście wstawić sumy pośrednie, należy najpierw posortować listę. W tym celu należy kliknąć komórkę na sortowanej liście, a następnie kliknąć polecenie Sumy pośrednie w menu Dane.


Gdy do listy są automatycznie dodawane sumy pośrednie, lista jest zamieniana na konspekt, dzięki czemu można zobaczyć jej strukturę. Chcąc utworzyć raport podsumowujący, można użyć symboli konspektu w celu pokazania sum pośrednich i ukrycia szczegółów.


Aby można było użyć automatycznych sum pośrednich, arkusz roboczy musi być zorganizowany w postaci listy kolumn oznaczonych etykietami.

Przed wstawieniem sum pośrednich należy posortować listę według kolumny, w której mają być obliczone sumy pośrednie. Chcąc pokazać na liście wiele poziomów wartości sum pośrednich, należy wykonać sortowanie według wszystkich kolumn, dla których mają być obliczone wartości sum pośrednich.


Można utworzyć wykres, w którym będą wykorzystane tylko widoczne dane w konspekcie, takie jak lista zawierająca automatyczne sumy pośrednie.

Jeśli szczegóły są pokazywane lub ukrywane, wykres będzie także aktualizowany, aby pokazać lub ukryć dane.


Sposoby prognozowania wartości za pomocą analizy co-jeśli

Który przykład chcesz zobaczyć?

Tabele danych Scenariusze Funkcja Szukaj wyniku i  Solver		Tabela danych jest zakresem komórek, w którym pokazano jak zmiana pewnych wartości w formułach wpływa na wyniki formuł. Tabele danych umożliwiają obliczenie wielu wersji w jednej operacji i stanowią sposób do łącznego przeglądania i porównywania na arkuszu roboczym wyników wszystkich innych wariantów. Chcąc na przykład zobaczyć jaki wpływ mają różne wartości oprocentowania na miesięczną wartość spłaty hipoteki, należy zastosować tabelę danych o jednej zmiennej. W poniższym przykładzie komórka D2 zawiera formułę spłat =PMT(B3/12,B4,-B5), która odwołuje się do komórki wejściowej B3. Tabela danych o dwóch zmiennych może służyć do przedstawienia wpływu różnych wartości oprocentowania i terminów pożyczki na wartość spłaty hipoteki. W poniższym przykładzie komórka C2 zawiera formułę spłat =PMT(B3/12,B4,-B5), która wykorzystuje dwie komórki wejściowe B3 i B4.


Sposoby prognozowania wartości za pomocą analizy co-jeśli

Który przykład chcesz zobaczyć?

Tabele danych Scenariusze Funkcja Szukaj wyniku i  Solver		Scenariusz jest zestawem wartości wykorzystywanym do prognozowania wyników modelu arkusza roboczego. Można utworzyć i zapisać różne grupy wartości w arkuszu roboczym, a następnie przełączać się na dowolny z tych nowych scenariuszy, aby obejrzeć różne wyniki. Chcąc na przykład utworzyć budżet przy braku pewności co do wysokości dochodów, można zdefiniować różne wartości dochodów, a następnie przełączać się między scenariuszami w celu przeprowadzenia analizy co-jeśli. W scenariuszu Najgorszy przypadek wartość w komórce B1 jest równa 50 000 złotych, a wartość w komórce B2 jest równa 13 200 złotych. W scenariuszu Najlepszy przypadek wartość w komórce B1 została zmieniona na 150 000 złotych, a wartość w komórce B2 na 26 000 złotych.


Sposoby prognozowania wartości za pomocą analizy co-jeśli

Który przykład chcesz zobaczyć?

Tabele danych Scenariusze Funkcja Szukaj wyniku i  Solver		Funkcja Szukaj wyniku Znając żądany wynik pojedynczej formuły, lecz nie znając wartości wejściowej, która jest niezbędna, aby formuła ustaliła wynik, można użyć funkcji Szukaj wyniku. Podczas szukania wyniku program Microsoft Excel zmienia wartość w jednej określonej komórce, aż formuła zależna od tej komórki zwróci żądany wynik. Funkcji Szukaj wyniku można użyć do stopniowej zmiany wysokości oprocentowania w komórce B3, aż wartość spłaty w komórce B4 będzie równa 900,00 złotych Solver Wartość komórki można także ustalić, gdy trzeba zmieniać wartości w kilku komórkach, przy czym wartości te są poddane wielu ograniczeniom. Aby skorzystać z funkcji dodatku Solver, komórki biorące udział w obliczeniach muszą być powiązane przez formuły na arkuszu roboczym. Solver można zastosować do maksymalizacji zysku pokazanego w komórce F7 przez zmianę kwartalnego budżetu reklamowego (komórki B5:E5) przy jednoczesnym ograniczaniu całkowitego budżetu reklamowego  (komórka F5) do 40 000 złotych.